Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Szef kuchni Cesár!
Witamy w L’Allegrii!
- Brawa dla szefa kuchni Césara. - Brawo!
- Forza! - Forza!
Jak się macie, bene? Jak smakuje makaron?
Huguito, ile zarobiliśmy?
Razem 54 200 pesos.
To świetnie.
To znaczy, że spłacimy pożyczkę w rok.
Spokojnie, będzie dobrze.
Dokąd się wybierasz w tej nowej koszuli?
Na lekcję mambo.
Nawet Hugo idzie!
O 19.00 w niedzielę? Słabe.
Nadal mam życie towarzyskie.
A ja rodzinę.
- Na razie. Odpocznij trochę. - Mambo!
- Cześć, tato. - Cześć. Jak leci?
- Dobrze, a u ciebie? - Dobrze. Co robisz?
Zadanie domowe.
Wiesz, że sąsiedzi kupili papugę?
- Papugę? - Tak. A najlepsze, że ona mówi.
Cześć!
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Bardzo dobrze. - Super.
Cieszę się, że niedługo urlop.
- Wiem. Wiesz, co zrobiłam? - Co?
Dodałam do naszej wyprawy Wiedeń i Pragę.
- Super, co? - Tak.
- Pogadamy później? - Dobrze.
Gramy w piłkę?
Chodź.
- Też chcę! - Chodź!
- Włożę tylko buty. - Jasne.
Pokonam cię.
- Gotowy? - Tak.
Dawaj!
Tak! Łap ją!
Posłuchaj.
Musisz się zorientować, czego chce przeciwnik.
- Nie możesz dać się zaskoczyć, jasne? - Tak.
Tato, zostaw moje włosy w spokoju.
Swojej koleżance Lupicie tego nie mówisz.
Skąd wiesz, że ją lubię?
Skąd wiem? Jestem twoim tatą. Wiem o tobie wszystko.
Zaproś ją na przyjęcie.
- Dobrze. - Zaproś ją.
- Zaproszę. - Świetnie.
- O kim rozmawiacie? - O nikim.
- Błazny. - Gramy!
- To okrutne. - Już! Dalej, Enrique, strzelaj!
- Gotowy? - Tak.
Dobra.
Ruszaj.
- Papuga! - Wal się.
Ma świetną dykcję.
Mamo…
O co chodzi z tą twoją piżamą w zwierzaki?
- Ame… - Będziesz ją nosił kolejne 40 lat?
- Zgadza się. - Tak?
Czterdzieści to nowe 12.
- Jak idzie planowanie pierwszej komunii? - Super.
- Tak? - Świetnie.
Goście? Muzyka?
- Wszystko pod kontrolą. - Super.
Jak zawsze. Znasz mnie.
Kiedyś cię zawiodłam?
- Kiedyś cię zawiodłam? - Nigdy.
Nigdy.
Ta piżama obudziła we mnie zwierzęce instynkty.
Naprawdę?
Jakbym był lwem.
To mnie zjedz, lwie.
Świętujemy twoje urodziny?
Nie. Mam pierwszą komunię Enriquego, wyjazd, tyle się dzieje.
To Enrique ma pierwszą komunię.
I to Amelia planuje wyjazd do Europy. Co z twoimi urodzinami?
Posłuchaj mnie uważnie.
Bycie pozbawionym egoizmu rodzinnym facetem albo cię zniszczy,
albo zamieni w heroinistę, alkoholika lub fana sudoku.
- Sudoku? - Dokładnie tak.
- Nie. - Zmień się, César.
Jak tam twój nieżyt żołądka?
Lekarstwo pomaga?
Niezbyt.
Nie pomaga, bo je wyrzuciłeś czy wyrzuciłeś, bo nie pomaga?
To nieżyt na tle psychicznym.
- Wiesz, co by pomogło? - Co?
Gdybyśmy razem pojechali do Cancún.
Cancún?
Lepiej się trzymaj.
Zaprosił nas magazyn Przysmaki.
Bierzemy udział w konkursie na najlepszą małą meksykańską restaurację.
- Wybrali nas? - Pewnie!
Co?
Świetnie!
Dziesięć lat w końcu się opłaciło!
Panie Paolo, telefon z Włoch. Była żona.
Która?
Pani Sabrina.
Najgorsza.
Dzięki, Juan Pablo.
Uwierzysz? Mam dwie byłe żony, obie mieszkają z dziećmi we Włoszech.
I nadal się za mną uganiają.
Ucz się ode mnie. Byłe żony mnie kochają.
- No co? - Zmiataj stąd. Idź odebrać.
Tak, Sabrino.
Wiem, że studia są ważne,
ale 10 000 euro?
Nie, Sabrino. Nie dzwoń do prawnika.
Zajmę się tym. Daj mi kilka dni. Ciao, Sabrino. Żadnych prawników!
Cazzo!
Wszystko gra?
Musimy wygrać ten konkurs Przysmaków,
bo nagroda to 20 000 dolarów.
Plus reklama, jaką zyskamy w razie wygranej.
Tak, reklama jest dobra, ale chodzi o te 20 000 dolarów.
Zaskoczymy ich pennette z pesto i karmelizowanym lucjanem?
Albo pizzą z karczochami? Czymś takim?
Podoba mi się, ale najpierw musimy się skupić,
bo nagroda to…
Dwadzieścia tysiaków.
Ecco.
Dziękuję.
Cześć, mamo.
Hej!
Jak się masz?
- Świetnie. - Super, że jesteś.
Mistrzowie po czterdziestce!
Tak myślisz?
Nieważna wygrana. Cudownie, że was wybrali.
Mam nadzieję.
Twój średni wiek promienieje sukcesem.
W tym wieku tata wyglądał, jakby już było po wszystkim.
Nie tylko tak wyglądał,
dla niego naprawdę tak było.
Zmarł w wieku 41 lat.
A ty wyglądasz świetnie. Jesteś zdrowa, dobrze się odżywiasz, ćwiczysz.
Na pewno dożyjesz setki.
Nie zapeszaj.
Bez względu na to, ile pożyję,
chcę, abyś zawsze o czymś pamiętał, César.
O czym?
Gdyby nie ja…
Nie byłbyś tym, kim jesteś.
Paolo…
Może jestem o krok od alzheimera,
ale nigdy nie zapominam moich przysłów.
One nie są twoje.
- Wyglądasz fantastycznie. - Prawda?
- Cudnie. - Dziękuję.
- Co? - Mam pokera.
Przyszłam się tylko przywitać i pogratulować wam obu.
Dzięki, że wpadłaś.
I dziękuję za rady, które dawałaś mi w kuchni.
To nic takiego.
Pa.
Bądźcie grzeczni w Cancún.
- Oczywiście. - I wygrajcie!
Jest tutaj.
Ciszej. Mogłeś zadzwonić.
- Nie przychodź ot tak… - Stęskniłem się.
Nie. Zamknij się.
- Cześć. - Jest i César!
- Cześć. - Horacio, stary przyjaciel.
- Witam. - Miło mi poznać.
- Wzajemnie. - Jak tam?
Przyjaciele mojej żony zawsze są mile widziani.
„Przyjaciel” to nie jest najodpowiedniejsze słowo…
Horacia bardzo długo nie było.
Naprawdę? Gdzie byłeś? W USA?
Nie, w więzieniu w San Rafael.
Dziesięć lat.
To długo.
Wczoraj wyszedłem.
I najpierw chciałem się zobaczyć z Amelią.
- I chłopcem. - Chłopcem?
Cześć.
Gdy cię poznałam, wciąż byłam z Horaciem.
Miesiąc po jego niesłusznym skazaniu…
okazało się, że jestem w ciąży.
Skąd wiesz, że jest jego?
Czas się zgadza.
- Zrobiłaś test czy… - Tak.
Horacio był w więzieniu, a ty byłeś tutaj.
Dziękuję.
Kto nie jadł klopsów z cukinii, ten nigdy nie żył.
Bardzo dobry wybór.
Sekret to nie tylko wołowina marynowana w cirò rosso,
ale także lot.
Podróż samolotem poprawia jakość sensoryczną wołowiny.
César!
Doskonały wybór. Już podajemy trzy razy.
César!
No dalej.
César!
No więc?
Co mam zrobić?
Jak mam dalej żyć?
Co mam zrobić?
Cóż…
César,
powiedz, jak mogę ci pomóc.
Nie wiem.
Zawsze szukamy sensu w tym, co się wydarza,
ale po co?
Pewnego dnia budzisz się i to koniec.
Wszystko skończone.
Dobry wieczór.
Posłuchaj, zdarzają się nieszczęścia. One bolą. Wiem.
Okłamała mnie.
Amelia mnie okłamała. Kłamała przez dziesięć lat.
- Wiem, ale… - Co? Wykorzystała mnie!
Chciała mieć idealną rodzinę, a ja w to wszedłem jak idiota!
- To była moja wina. - Nie zaczynaj.
Jesteś świetnym ojcem i moim zdaniem wspaniałym mężem.
- Prawda? - Tak.
W takim wypadku wina leży po stronie tej kłamliwej suki Amelii.
Hej…
nie mów tak.
Kłamliwa suka!
Przestańcie z tym cholernym klaksonem!
Vaffanculo!
Tak, przestań z tym cholernym klaksonem.
- Mam pomysł. - Jaki?
Może zaparkujesz tutaj i prześpisz się u mnie na sofie?
- Na sofie? Nie. - Tak.
Jutro poczujesz się lepiej
i zrozumiesz, że w twoim życiu jest mnóstwo dobra.
Masz rodzinę, przyjaciół, pracę.
Mamę, która jest w dobrym zdrowiu.
Przysięgam, tego się nie spodziewałem.
Droga Yolando,
siostro, przyjaciółko.
Zebraliśmy się tu, aby cię pochować.
Czy twoja mama wiedziała o zamieszaniu z Amelią?
Nie powiedziałem jej.
To dobrze.
PRZYSMAKI – GRAND PRIX NAJLEPSZE MAŁE RESTAURACJE
Co sądzisz o hotelu?
Jest dobry.
César, obiecaj mi, że na te pięć dni zapomnisz o problemach.
Później będziesz rozmyślał o Enriquem, Amelii
i wszystkich zmartwieniach.
Teraz skup się na sobie i konkursie. Proszę o zbyt wiele?
- Obiecuję. - Dobra.
- Co jest? - Chodź tu, skarbie.
Posłuchaj, woda jest cudowna!
Powinieneś wejść.
Patrz, jakie piękne.
O tak, boskie.
Jak się nazywają?
Nie wiem, ale możemy się dowiedzieć.
Chętnie zabiorę je do pokoju.
Ja też.
To były ulubione kwiaty mojej mamy.
Kwiaty?
Tak, bardzo piękne.
Szef kuchni Marini!
Pan dyrektor.
Szef kuchni Benavides.
Witam w moim hotelu. Jak się macie?
Świetnie! Dobrze się bawimy, oglądamy kwiatki.
Ach, tak.
Przedstawię was mojemu asystentowi.
Pan Ignacio Méndez.
- Miło mi. - Mnie także.
To prawdziwa przyjemność.
Ignacio służy pomocą, nie tylko w sprawach związanych z konkursem.
Pomoże z hotelem, aktywnościami, wycieczkami. Ze wszystkim.
Dziękujemy bardzo.
Miłego dnia i przyjemnego oglądania kwiatków.
A tak przy okazji…
nazywają się lilie.
Obie?
Lilie.
Każdy dostanie ten sam sprzęt.
Daniom nadacie osobisty charakter.
Będą one oceniane przez panel złożony z pięciu ekspertów,
wśród których znajdują się zagraniczni koledzy i krytycy,
oraz przez pięcioosobowe jury co wieczór wybierane losowo
spośród gości hotelowych.
- Czy wszystko jasne? - Tak!
To zaczynamy!
Szefie Marini.
- Mogę na słówko? - Oczywiście.
Jak się macie?
Wszystko świetnie.
Bardzo się cieszę, że razem z szefem Benavidesem
weszliście w skład naszej grupy.
Ale…
muszę być z wami szczery.
Kilku współpracowników magazynu Przysmaki
nie jest przekonanych co do tego, czy powinniście brać udział w konkursie.
L’Allegria zyskała sławę za sprawą idei:
jedzenie i rozrywka.
Oczywiście.
Wasi klienci wychodzą od was oczarowani.
Żartami,
piosenkami,
a także jedzeniem.
Ale aby przekonać moich kolegów,
musicie sprawić, że to jedzenie będzie olśniewało.
Dlatego
nie chcę żadnych…
żartów
ani piosenek.
Czy innej rozrywki.
Bez obaw.
Nie będzie żadnej rozrywki.
Obiecuję.
- Jak stoimy z czasem? - Bardzo dobrze.
Signorina.
Dziękuję.
Signore.
Szanowny szefie Robles.
Forza!
Czy to homar?
Tak.
Czy to prawda, że…
homary są…
afrodyzjakami?
Mam nadzieję, że nie.
Zaliczyliśmy pierwszą rundę.
Mieliśmy dużo szczęścia.
Za dużo czosnku.
La donna è mobile…
Pojęcie lęku, Kierkegaard.
- Chyba żartujesz. - Co robisz?
- Śmierć komiwojażera Millera. - Co z tobą?
Nie!
- Tylko nie krzyżówki! - Puść!
To, że daję im radę, trzyma mnie przy zdrowych zmysłach.
Dobra, dokończ sobie.
Ale obiecaj, że skończysz z tym nihilistycznym nastawieniem
i zaczniesz się dobrze bawić.
Posłuchaj.
„Nihilizm” i „dobra zabawa” nie idą w parze.
Posłuchaj, panie szefie. Paellę robi się z ryżu, krewetek, kiełbasy,
ryby, kurczaka i tego, co zapragniesz.
Paella jest świadectwem tego, że wszystko do siebie pasuje.
Dobrze. Obiecuję.
Dokąd chcesz mnie zabrać?
No i? Jakie wrażenia?
Naprawdę, Méndez, tu wszystko jest cacy.
Nie mów „cacy”, bo to brzmi jak „taty”.
Po co to oglądasz?
Zatrzymam go, dopóki nie zmienisz nastawienia.
- Daj to! - Nie!
Podziwiaj widoki, do cholery!
Ale tu gorąco.
Długo będziesz się gapił?
Mógłbym tak wiecznie. Nigdzie mi się nie spieszy.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Cenote jest tam od tysięcy lat.
Ty zaś…
jesteś cudowną iluzją, która może zniknąć w każdej chwili.
Patrz, Casanowa,
który łączy bezwstydność z poezją.
Nuda.
Według niego paella z krewetek, kurczaka i kiełbasy dowodzi,
że wszystko można łączyć ze wszystkim.
Chodźmy, Selino.
Co?
Już idę!
Pomocy!
- Pomocy! - Co się stało?
Wyciągnij mnie stąd!
- Niech mi ktoś pomoże! - Idę.
Pomocy!
Pomocy! Wyciągnij mnie! Coś mnie ugryzło.
- Boję się! - Spokojnie, już dobrze.
- Co się stało? - Coś mnie ugryzło.
Nic cię nie ugryzło. To pewnie…
- Co to? - Wąż!
Uspokój się.
Spokojnie, wyciągnę cię.
- Muszę wyjść. - Spokojnie.
- Wyciągnij mnie. - Ostrożnie.
O tak.
- Nie ma go już? - Nie ma.
- Idę. - Zrób krok.
Dobrze. Jeszcze krok.
Postaw tu nogę.
Nic ci nie jest?
Od razu wiedziałem, że jesteś muzykiem
- albo liderką zespołu rockowego. - Serio?
Dawniej grałam w zespole.
Potem…
moje życie się zmieniło. Skończyłam architekturę wnętrz.
Chciałbym zrobić kurs z projektowania wnętrz.
Albo sprawdzić, jak to jest z moim wnętrzem. Osiągnąć zen.
Zaprojektować wnętrze?
Żartuję.
- Tak. - Tak?
A ty? Dostałaś już swoją wielką życiową szansę?
- Tak. - Opowiedz o niej.
Jestem tutaj.
Z tobą.
Och, super.
Żartuję sobie.
Jesteś okropna!
Dałem się nabrać!
Pomyślałem, że z ciebie jakaś wariatka.
Uwierzyłem ci.
Minęła już prawie godzina, prawda?
Tak, a ja tu siedzę z wariatką.
- Tak! - Tak!
Proszę codziennie zmieniać bandaż i zażywać to przez tydzień.
Jest pani pewna, że nic mnie nie ugryzło?
Boli jak ugryzienie zwierzęcia…
Nie było ugryzienia. Rozcięła pani nogę o skałę.
A przy pańskim skręceniu
radzę wypoczywać przez dwa tygodnie.
Dwa tygodnie?
Miłego popołudnia.
Kto by pomyślał, że tu wylądujemy na wakacjach.
Przynajmniej finansowo stoisz lepiej niż ja.
Naprawdę musisz pracować w tym stanie?
Dobra robota, tak.
Dobra robota.
Przyjacielu!
- Drugie zwycięstwo! - Tak.
Grandissimi!
- Na zdrowie. - Półfinał czeka.
Dobrze nam poszło.
Lepiej niż dobrze.
Ci goście z Hiszpańskiego Smaku już nieraz wygrali.
Nie byli zbyt zmotywowani.
- César, mam propozycję. - Jaką?
Może pójdziemy do baru przy basenie
i spróbujemy pogadać z Seliną i Naomi?
Nie ma mowy.
Dobra. Jak wyglądam?
- Dobrze. - Dobrze?
No to znikam.
Co?
Hej!
Na razie. Ciao, przyjacielu!
- Serio? - Serio.
Trzymaj się!
To jakiś żart.
Cześć, tato.
Cześć, Quique. Jak się masz?
Dobrze. Oglądam telewizję. Nudzę się.
Dać ci mamę?
Nie, chcę pogadać z tobą.
Jak tam konkurs?
Bardzo dobrze. Przeszliśmy dwie rundy.
To super!
Słuchaj, tato.
Jesteś na mnie zły?
Oczywiście, że nie.
Po prostu byłem w złym humorze.
Ale to nie ma nic wspólnego z tobą.
To skomplikowane. I to bardzo.
No dobrze.
Jeśli to dalej będzie skomplikowane,
odwołamy imprezę z okazji pierwszej komunii?
Nie wiem. Nie rozmawialiśmy o tym.
Idzie mama. Muszę kończyć. Pa.
Czemu nie śpisz o tej porze? Jest 22.00.
Nie powinieneś oglądać telewizji. Idź spać.
Pamiętaj, że w swoim czasie
byłaś poza kontrolą.
- Ja? - Ty.
Zaraz. W jakim sensie?
Każdym. Nie każ mi o tym mówić w jej obecności.
Ame, chciałabym zrobić na jutro sałatkę jarzynową,
ale nie pamiętam, czy Horacio lubi majonez.
Chyba lubi. Dziesięć lat temu lubił.
- Tak? - Tak.
Ależ narobiłam zamieszania.
Kochanie.
To twoje życie.
Nie mnie osądzać.
Nie chcę się mieszać.
Co sobie myślałaś, Ame, umawiając się z dwoma facetami naraz?
Bo byłaś z Césarem i Horaciem jednocześnie.
To nie w porządku.
Co ci mam powiedzieć, mamo? Pogubiłam się. Nie wiedziałam, co robić.
Byłam jeszcze dzieciakiem.
Ależ skąd.
Nie byłaś żadnym dzieciakiem.
Miałaś skończone 25 lat.
No dobra…
César był przystojnym, troskliwym dżentelmenem.
- Pamiętasz? Był miły. - I seksowny.
Horacio był idealistą i uwielbiałam go za to.
Zawsze chciał zmieniać świat,
i nic z tego. Dostał dziesięć lat.
Zamiast zmieniać świat, powinien był zmienić adwokata.
Wiadomo było, że Horacio prędzej czy później wyjdzie na wolność, prawda?
Kiedy zamierzałaś powiedzieć Césarowi?
Nie wiem. To było głupie.
Nie, skarbie. To nie było głupie.
To był szczyt idiotyzmu!
Idiotyzm jak cholera!
I przez ten kiepski pomysł
zrujnowałaś sobie życie.
Tak.
A teraz nie wiesz, co robić.
Oczywiście nie wrócisz do Césara.
I ten biedny haker Horacio!
Jego życie też zmarnowałaś.
Dziesięć lat w więzieniu!
A teraz wyszedł i nie wie, jak się zachować wobec syna!
Prawie bym zapomniała.
Biedny César.
Biedny César, który dźwiga świat na swoich barkach.
Trzy statki zatonęły od jednego podmuchu.
Nie. Dość!
Dzięki, mamo.
Proszę bardzo. Cztery.
Powiedz jej.
Zapominasz o moim słodkim wnuku Enrique.
To łamie mi serce.
Cóż, nie wiem, co robić.
Nie wiem, skarbie.
Jak mówiłam,
to twoje życie.
Twoje życie!
Ja się nie mieszam.
- Mamo… - Nie mam głosu!
- Dosyć, babciu. - Chodź tutaj, skarbie.
- Ale jak? Nago? - Nago. Za basenem.
Mogę?
- Ukryj się. - Co?
Paolo?
Wchodź, stary!
- Przepraszam, obudziłem cię? - Nie.
Posłuchaj, Paolo.
Nie wiem, co się stanie
ani jak się sprawy ułożą.
Ale chcę ci powiedzieć, że dołożę wszelkich starań,
żeby dobrze się tu bawić.
Dobrze.
Wiem, jak ważny jest ten konkurs
i jak bardzo przyda nam się te 20 tysięcy.
Dla mnie liczy się tylko dobro L’Allegrii i nasze.
Lubię, jak taki jesteś.
Spoko. Dobranoc.
- Odpocznij. - Ty też.
Dobranoc.
- Czemu mnie ukryłeś? - Nie ukryłem cię.
Tylko?
Przykro mi, gdy widzę, jak jest przygnębiony i przypomina martini.
Z lodem?
Zmieszane.
A co ja mam do tego?
Nic. Masz, i to dużo.
Wyobraź sobie, że znajduje mnie z tobą w szampańskim nastroju, a sam…
Czuje się jak requiem Bacha?
Samotny.
Tak.
Wpadłby w jeszcze większą depresję.
- Jeszcze większą? - Tak.
Kończyć 40 lat w takich warunkach to nie takie proste.
To prawda.
Jest 1.00?
Jego urodziny!
Świętujemy! Ty nie. Schowaj się.
- Co? - Schowaj się. No już.
Gdzie? Pod łóżkiem? W szafie? W łazience?
W łazience. Gdziekolwiek.
- Ej! - No idź już!
- Bądź cicho. - Nic nie mówię.
Czyje to urodziny?
Sto lat
Sto…
Wszystkiego najlepszego!
Nie ma go. Dokąd poszedł?
Mój zbawca. Cześć.
- Jak leci? - Cześć.
Co słychać?
Poznasz mnie i zobaczysz, że nie jestem wariatką.
Nie zawsze dopadają mnie taka paranoja i histeria jak dziś rano.
Było tym gorzej, że mam za sobą złą passę.
Oczywiście nigdy nie lubiłam robaków, gadów, szczurów i tym podobnych,
ale dwa lata temu mi się pogorszyło
i teraz boję się nawet kurczaków.
Kurczaków? Serio?
Czego ty się boisz?
Chyba nic mnie nigdy nie przestraszyło.
Ale teraz boję się utraty kontroli nad moim życiem.
Czyli bać się kurczaków to jeszcze nie tak źle.
Nie.
Wiesz, jak to jest?
Czasami dzieje się coś, co możemy kontrolować
i to daje nam spokój umysłu.
Ale pewne rzeczy są poza kontrolą.
Po prostu się dzieją.
Wysyła nam je życie, wszechświat, Bóg,
kosmici, kto to wie?
I musimy je zaakceptować.
Tak.
Kiedy słucham, jak tak mówisz,
mam wrażenie, że masz doktorat z życiowych niespodzianek.
Jaki procent życia opiera się na wyborach,
a jaki na niespodziankach?
Czterdzieści do sześćdziesiąt?
Wybór to 40 procent, a reszta niespodzianki?
- Tak. - Nie. Sorry, ale to dużo.
Nie sądzę. Nie zgadzam się.
To dlaczego ludzie są panami własnego losu?
Appiusz Klaudiusz Ślepy tak powiedział. Był niewidomy,
ale raczej nie z wyboru.
- Jest w tym sprzeczność, prawda? - Tak.
Muszę już iść.
- Już? - Muszę.
No dobrze.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Dobranoc. - Pa.
Halo?
Cześć, jak się masz?
Cześć, Amelio.
Dobrze. Jestem skupiony na konkursie. Awansujemy.
Jak się ma César?
Chciałam się z nim spotkać w Cancún.
Jest bardzo skoncentrowany na pracy.
To raczej zły pomysł.
Może dla ciebie zły, ale dla mnie dobry.
Wiem, że chce mnie zobaczyć.
Skoro tak, to czemu dzwonisz do mnie?
Bo jesteś jego najlepszym kumplem.
Decyzja podjęta. Jadę do Cancún. Kropka.
Coś ci powiem. Posłuchaj mnie dobrze.
Ty…
Rozłączyła się?
Cazzo.
Tanti auguri!
Sto lat dla mojego przyjaciela, wspólnika i partnera.
Dziękuję.
Czterdzieści.
- Co powiesz na to? - Dla mnie dobrze. A ty jak się czujesz?
Lepiej niż przy 15. urodzinach, ale gorzej niż przy 30.
Przynajmniej lepiej niż wczoraj.
Tak, to prawda.
Czy Naomi ma z tym coś wspólnego?
Oczywiście, że nie.
Wczoraj wpadliśmy na siebie i pogawędziliśmy. To wszystko.
Po prostu wyluzuj.
Przypomnij sobie, że jesteś jak wolna kuchenka.
Jak gulasz wołowy.
A ty jak garnek błyskawiczny?
Jak mikrofalówka.
Właśnie.
Posłuchaj. Wynająłem łódź.
Będziemy nurkować z rurką na Isla Mujeres.
Tak się złożyło,
że zaprosiłem też Selinę i Naomi.
Tak się złożyło, co?
Niezbyt mi się chce, ale nie odmówię.
- To dobrze, bo już zapłaciłem za łódź. - Nie martw się.
Nie zepsuję ci moich urodzin.
Dziękuję.
Prego.
Ale na nic nie naciskaj. Skupmy się na tym, po co przyjechaliśmy.
A kiedy ja cię naciskałem?
Pobiegnę do pokoju po rzeczy. Na razie.
Tylko szybko.
Co?
Szefie Marini.
Signor direttore.
Wszystko gra?
Wszystko gra.
Komisja organizacyjna postanowiła
uatrakcyjnić nieco nasz konkurs.
Dlatego dziś wieczorem
reguły zostaną zmienione.
Pojawią się składniki niespodzianki.
Smacznego śniadania.
Cześć, tato!
Cześć. Cieszę się, że zawsze odbierasz.
Sto lat, tato!
Dziękuję bardzo.
Świętujesz?
Nie mam ochoty, ale Paolo mnie zmusza.
Pamiętasz, jak raz mi mówiłeś,
że jak nie ma belgijskiej czekolady,
to trzeba zadowolić się szwajcarską?
Pamiętam. A co?
Rozumiem tę przenośnię.
Co? To nie była przenośnia.
Mówiłem o czekoladzie.
Czemu mi to mówisz?
Dotychczas miałem belgijską czekoladę.
Ale skoro wszystko się zmieniło,
będę musiał zadowolić się szwajcarską.
Trzymając się twojej przenośni, Horacio nie jest Szwajcarem.
Przez mamę dwie czekolady psuły się przez 10 lat
w ciemnej szafce pełnej złośliwości i kłamstw.
Czy w Cancún jest gorąco?
Tak, bardzo.
Wybacz, poniosło mnie z tymi przenośniami.
Skarbie!
Pa, tato. Muszę kończyć.
Patrz, kto do ciebie przyszedł.
Pogadajcie sobie chwilę.
Tak, proszę.
Zostawię was.
W porządku?
Musimy nadrobić stracony czas.
Od czego zaczniemy?
Lubisz motory?
Nie.
Lubisz…
Lubisz piłkę nożną?
Nie. Nie za bardzo, prawdę mówiąc.
Koncerny międzynarodowe zepsuły romantyzm gry.
Zabrały to, co dobre. Rozumiesz?
Nie.
Lubisz moją mamę?
Tak.
Tak naprawdę to bardzo.
A szwajcarską czekoladę?
Co?
Nurkowanie to był świetny pomysł.
Ale z tą nogą nie dam rady.
Chcę, żebyś miło spędził dzień.
Tak.
- Na co te pigułki? - Mam zawroty głowy.
César.
W zeszłym roku w Acapulco nie miałeś zawrotów.
Wtedy nie wiedziałem, że mój syn nie jest moim synem.
Te sprawy pogarsza stres.
Mówię tylko, że te pigułki
mogą zmniejszyć libido i pozbawić cię erekcji.
Co?
W najbliższych godzinach nie planuję seksu.
Kto wie?
Cześć! Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję.
- Cześć. - Sto lat.
- Dzięki. - Jak tam?
- Dobrze. - Świetnie. Jak się masz?
- Hej. - Dobrze, dzięki. Sto lat.
Dziękuję bardzo.
Oto i jacht.
Nie mój, wynająłem go.
Cudownie.
Wskakujcie.
Chcesz piwo?
- To wystarczy. - Dobra.
Patrz!
Patrz na to. Na kolor wody.
Poszukujesz oświecenia?
Nie, próbuję nie zwymiotować.
To pewnie przez to wasze dziwaczne jedzenie.
Nie, to nie jedzenie.
Dziwaczne? Jak to dziwaczne?
Dziwaczne.
Naomi! Chodź!
Chodź!
O rany.
Myślałem o tym, co mówiłaś w nocy.
Kiedy opanowałaś filozofią egzystencjalną?
To osobiste doświadczenie.
Doświadczenie?
Zamierzasz mi powiedzieć czy…
Paolo mówił mi, przez co przechodzisz.
Teraz moja kolej, żeby opowiedzieć o sobie.
Niech pomyślę. Od czego zacząć?
Na początku miałam szczęście.
Pochodzę z wykształconej, dość zamożnej rodziny.
Poślubiłam wspaniałego mężczyznę.
Poznałam go w toalecie restauracji,
gdy kelner przypadkowo poplamił mi koszulę.
A on pomagał mi ją czyścić.
Był największą miłością mojego życia.
Życie dobrze cię traktowało.
Owdowiałam w wieku 28 lat.
Co?
- Jak to? - Gdy James szedł do sklepu,
spadł na niego gzyms z budynku.
- Mówisz serio? - Tak.
Cholera.
Wdowa z dwiema córkami w Chicago. Sama. Bez rodziny.
- Ciężko. - Tak.
Kiedy zaczął się kryzys, zostałam bez pracy.
Byłam w fatalnej sytuacji.
Mniej więcej tak jak ty teraz. Ale mnie Paolo nie pomagał.
Tak. I co zrobiłaś?
Poszłam na terapię.
W holu u terapeuty
wpadłam na moją byłą współlokatorkę ze studiów,
której wiodło się świetnie w firmie tworzącej oprogramowanie.
Przedstawiła mnie szefowi, który szukał kogoś do działu finansów…
- Tak! - Fart.
Płacą mi teraz absurdalnie wysoką pensję.
Wspaniale.
Przeżyłaś wszystko.
To ja w wieku 35 lat.
Zdrowa, szczęśliwa optymistka z dobrym życiem.
W zeszłym tygodniu zmarła moja mama.
Naprawdę?
Tak. To przygnębiające zaakceptować, że jest się przygnębionym.
Racja.
Ale w sumie to nie.
Co?
Gdy przeznaczenie nagle daje ci w twarz,
czekasz chwilę, może kilka sekund, tyle, ile ci trzeba,
i korzystasz z nowej sytuacji.
Tak. To prawda.
Muszę iść siku.
César!
Pomóż mi! Nie mogę otworzyć drzwi!
Już idę.
Idę!
- Szybko! - Idę.
Spokojnie. Co się stało?
Utknęłam. Drzwi nie chcą się otworzyć.
Nie otwierają się?
Zaczekaj.
Dzięki Bogu! Nie chciały się otworzyć.
Niech to jasny szlag!
- Zamknąłeś je. Spróbuj. - Nie otwierają się.
- Nie. - Mam klaustrofobię.
Okno!
- Możemy się nim wydostać. - Nie. Jak?
Nie zmieszczę się. I moja noga…
- Dobra. - Muszą się otworzyć.
Pomóż mi.
- Wspinasz się? - Tak.
- Jak inaczej? - Cóż. Ostrożnie. Pomogę ci.
- Czekaj. - Uważaj na stopę!
Uwaga. Nie zrób sobie krzywdy.
Sorry. Po prostu
czuję się dziwnie. Z twoim tyłkiem na twarzy.
Podnieca cię to?
Ludzie w depresji mają zwykle niskie libido.
To chyba nie mam aż tak silnej depresji.
Ostrożnie.
Co?
A to ci dopiero rock and roll!
Kapitanie! Nurkujemy jeszcze przez 20 minut.
Brawo, mistrzu!
- Wyciągnij mnie! - Schodź.
- Zaklinowałam się. Postaw mnie. - Usiądź mi na ramieniu.
- Tak. - Na dół!
Co jest?
Co teraz?
Powrót do zdrowia.
No nie wiem.
- Nie? - To?
Czekaj. Dzwoni mój telefon.
Odbierz.
To moja żona. Co mam zrobić?
Jestem tu. Nigdzie nie idę.
Przepraszam.
Daj mi chwilę. Sekundę.
- Co mam zrobić? - Dobra.
Dam ci trochę przestrzeni.
Co zrobić?
Co tam?
Gotowy na konkurs?
Tak.
Co się stało?
- Wyglądasz na zmartwionego. - Nie. Skąd.
Nie powiedziałem ci o kilku drobnych zmianach.
Co?
Teraz się niepokoję, bo nic mi nie mówisz.
Nie gotujemy tego, co zaplanowaliśmy.
- Czemu? - Wpadłem na Casasa.
Żeby uatrakcyjnić konkurs,
wpadli na pomysł składników niespodzianek.
Kolejna niespodzianka. Czemu nie mówiłeś wcześniej?
Jak miałem ci powiedzieć?
Mieliśmy łódź, Isla Mujeres, Naomi, Salinę.
Nie chciałem ci zepsuć dnia.
Teraz go zepsułeś.
Co? Nie zepsułem go.
Może pół dnia.
Jest dopiero 18.00.
Jak poszło z Naomi?
Co? To wszystko?
Panie i panowie,
witamy!
Nasz konkurs zaraz się zacznie.
Jesteście gotowi?
Składnikiem niespodzianką jest…
Pomidor.
Szynka serrano.
Nie znoszę szynki.
Spokojnie.
Ugotujemy coś dobrego.
Szynka!
Może ja zacznę ravioli, a ty zrobisz nadzienie?
No nie wiem. Nie mam przekonania do ravioli.
Nie wiem.
Nic ci nie jest?
Dzwoniła dziś Amelia.
Nie chciało mi się odbierać.
Nie wiem, co u niej. Nie jestem gotów na rozmowę.
Amelia chce się z tobą spotkać w Cancún.
Co? Rozmawiałeś z nią? Czemu mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem ci dokładać zmartwień.
Masz się tu coraz lepiej dzięki konkursowi,
Naomi…
Wątpię, żebyś miał czas przejmować się głupotą swojej żony.
Pozwól, że sam zdecyduję.
Nie potrzebuję niańki. Mam 40 lat.
Jako twój przyjaciel i wspólnik…
Jako przyjaciel dziękuję ci za wszystko, co robisz.
Naprawdę. Ale nie mieszaj się.
Jako wspólnik pamiętaj, gdzie jesteśmy.
Na mało znaczącym konkursie.
Zamknij się.
Nie walczymy o gwiazdkę Michelina.
Jesteśmy w drugiej lidze.
- Posłuchaj… - Patrz na to.
„Najlepsze małe restauracje”. Wiesz, co to znaczy?
Najlepsi, którym się nie udało.
Ten drugoligowy konkurs
oferuje nagrodę w wysokości 20 000 dolarów, a ja ich potrzebuję.
- Patrz mi w oczy. - Co?
Zasługuję na trochę uznania
za te dziesięć lat harówki z tobą.
Cazzo!
Co tam?
Wszystko gra?
Jestem zmęczony.
Ale było warto.
Seli…
Poznałem Césara dziesięć lat temu,
gdy zapisał się na kurs w Mediolanie.
Nawet nie wiesz, jak mi pomógł, bo miałem wtedy przerąbane.
Dwa rozwody.
Jedyne tysiąc euro na koncie.
I oczywiście 20 kilo więcej.
Mnie jeden rozwód wystarczył.
Było ciężko.
Piętnaście kilo.
Więcej?
Nie, mniej.
Gdybyś mnie wtedy spotkała…
Nie zauważyłabym cię.
A teraz danie restauracji Wok i Jane z Los Cabos.
Prezentuje ona…
Karmelizowana kaczka nadziewana kremem z szynki i soją.
Doskonała.
I na koniec
restauracja L’Allegria z Meksyku,
która przygotowała nam…
Kanapka z szynką serrano.
Z…?
Z chlebem…
i szynką serrano w ich naturalnej formie.
Chyba sobie żartujesz.
Mamy wyniki.
Dziękuję.
Do finału przechodzą…
restauracja L’Allegria z Meksyku
ze swoją oryginalną kanapką z szynką.
Mina Casasa…
jak otwierał kopertę, wyglądał tak!
Przyznaję, ryzykowna zabawa.
Ale mieliśmy szczęście z tą kanapką.
Przysięgam, nic innego nie przychodziło mi do głowy.
Przepraszam.
Przepraszam za wszystko, co ci powiedziałem.
Stary, w porządku.
Zawsze byliśmy ze sobą szczerzy.
- Tak. - Cześć.
Skończmy razem lizaka.
- Dobry wieczór, principessa. - Dobry wieczór.
- Cześć. - Cześć.
Chodźmy na spacer po plaży.
Nie wiesz, jak trudno się chodzi po piasku w tym bucie.
Przestań narzekać, przynajmniej dziś wieczór.
- Chodź. - Dobra.
Myślisz, że test DNA jest prawdziwy?
Nie wiem, może…
powiedziała ci tak, żeby cię sprowokować?
Nie sądzę. Czemu miałaby kłamać?
Może sama nie wie.
Nie wiem.
Wiesz co? Na twoim miejscu poprosiłabym o powtórzenie testu.
Serio.
Kiedy będziesz miał test, to będziesz wiedział.
Ale wcześniej było dobrze.
- To prawda. - Tak.
Nie możesz wyrzucić dziesięciu lat życia z powodu złego zakończenia.
Wiesz co?
Zakończenia są przereklamowane.
Może masz rację.
Zaczynamy od początku?
Co?
A co robiliśmy na łodzi?
Ach, na łodzi.
Nie wiem, myślę, że…
coś takiego.
Obudź się!
Jest 10.00 rano.
Kawa na balkonie.
- Idę. - Szybciej.
Dziś wielki dzień!
Jak spałeś?
Ten uśmiech mówi mi,
że wczoraj imprezowałeś z Naomi.
Skończyłem 40, a nie 15 lat.
Daruj sobie komentarze.
Jak sobie życzysz,
ale cieszę się, że cię widzę w dobrym nastroju.
Myślisz, że pewnego dnia Naomi
wyprowadzi się z Chicago i zamieszka ze mną?
Dobra, hej…
Cieszę się, że mój kochany César powrócił do życia,
ale nie spiesz się tak.
Dobra, spiesz się.
Musimy iść na targ, żeby kupić składniki na wieczór.
Czekam w holu.
Daj mi 10 minut.
Dieci minuti.
- W porządku? - Boli.
Masz telefon do Seliny?
Jeszcze jej nie prosiłem.
Chcę porozmawiać z Naomi.
Zadzwoń do pokoju.
Dzwoniłem, ale nie odebrała.
Może są na plaży.
Zachowuję się jak nastolatek?
Gorzej.
Nie wiem, co się ze mną dzieje. Targają mną emocje.
Raz czuję się świetnie, za chwilę źle. Góra, dół.
Co ty nie powiesz.
Może się pospieszymy i wrócimy do hotelu?
Dziś wieczorem zamierzamy wygrać konkurs.
Zgarniemy 20 000 dolarów,
poprosisz Naomi o rękę, ożenisz się, a jeśli zechcesz, będę twoim świadkiem.
Myślisz, że się zgodzi?
Żartuję, César.
Tak.
Gdyby do tego doszło, mogę na ciebie liczyć?
Tak, César.
Będę twoim świadkiem.
- W porządku? - Dzięki.
- Osiem, dziewięć, 10, 11… - To jajka do ciasta babà?
- Tak. - Czy to nie ryzykowne?
To finał. Musimy stanąć na wysokości zadania.
Jesteś pewien?
Tak. Mam się dobrze.
Jest o wiele lepiej dzięki tobie,
konkursowi
i oczywiście Naomi.
Oczywiście, Naomi.
- Panie Marini. - Tak?
Pani Selina i pani Naomi zostawiły panom wiadomość.
Dziękuję.
„Paolo i Césarze, miło było was poznać.
Mamy nadzieję, że wygracie konkurs. Selina i Naomi”.
Paolo.
Co jesz?
Czekoladę.
Gorzką?
I to jak.
Zostawiłem wszystko w kuchni. Wygląda super.
Jakieś wiadomości od naszych przyjaciółek?
Pojechały na wycieczkę do Chichén Itzá, wrócą później.
Czemu nam nie powiedziały?
Chyba uznały, że jesteśmy skupieni na konkursie.
No i pojechały.
Tak, ale czy wrócą bardzo późno?
Jeszcze później. Jazda wte i wewte trochę zajmuje.
Tak, ale…
- Uspokój się. - Jestem spokojny.
Chciałem tylko wiedzieć, kiedy wrócą…
César!
Co, u diabła?
Amelia.
Chcesz lody czekoladowe?
Kakao pomoże nam odzyskać dobry humor.
- Trzy lody czekoladowe poproszę. - Już podaję.
No dobrze.
Przepraszam za wszystkie przykrości.
Wybacz mi, proszę.
Muszę się skupić. Dzisiaj jest finał.
Mówiłaś, że zrobiłaś test DNA, prawda?
Nie widziałem go. Chcę go powtórzyć.
Dobrze.
Wciąż mamy wiele do omówienia.
Po pierwsze test. Potem pogadamy o reszcie.
Jest 18.00.
Przeciągasz strunę.
Przepraszam, usnąłem.
Na pewno przez ten stres z powodu rozmowy z Amelią.
- César, dziś finał. - Tak.
Jeśli wygramy, a wygramy,
wiesz, co nas czeka?
Świat pełen nowych projektów, marzeń, sukcesów.
Tak, mógłbym zacząć nowe życie z Naomi.
- Jest pewien drobny kłopot z Naomi. - Jaki?
Będziesz tak wzdychał czy mi powiesz?
Mogę westchnąć jeszcze raz?
LOTNISKO
Dość tego wzdychania.
LOTNISKO W CANCÚN
Jesteśmy na miejscu. Uwaga pod nogi.
Czy potrzebujecie mojej…
pomocy?
Czemu kupiłeś dwa bilety do Louisville w Kentucky?
Żeby jakoś dojść do bramek.
- A po co bilet dla mnie? - Chcę, żebyś był ze mną.
- W Kentucky? - Jak będę ich szukał.
Tam są.
Naomi.
- Cześć! - Cześć.
Co jest? Dokąd lecicie?
Do Chicago. Koniec wakacji.
Chciałaś tak po prostu wyjechać? Bez słowa? Bez pożegnania?
Nie lubię pożegnań, wzbudzają we mnie niepokój.
- Myślałam, że dla ciebie to też trudne. - Tak, ale…
César, świetnie się bawiliśmy. Jesteś fantastycznym facetem.
Lubiłam cię, mimo twoich problemów.
Lubiłaś czy lubisz?
Lubiłam. I lubię.
Zawsze będę cię lubić.
Ale to nie udałoby się na dłużej.
- Dobrze. - Wiesz co?
Przy moich problemach nieangażowanie się
daje mi poczucie spokoju.
Choć może brzmi to niezdrowo.
Było nam razem miło.
Przyjemnie spędziłam czas.
Z tobą.
Posłuchaj, Naomi, ja…
- Dobrego lotu, principessa. - Dzięki.
- Tobie też, gwiazdo rocka. - Dziękuję.
Dajcie czadu w konkursie.
- Tak! - Tak!
Na pewno wygracie. Jesteście najlepsi.
- Tak. - Pa.
- Pa.
César, wymień składniki tiramisu.
Co?
Co się dodaje do tiramisu?
Nie wiem.
Mascarpone, cukier, jajka, kakao i biszkopty. A co?
No właśnie.
Obaj wiemy, że tiramisu smakuje najlepiej z biszkoptami,
ale inni ludzie w innych miejscach na świecie
dodają inne ciastka.
W Chicago czy gdzie?
Albo w Louisville w Kentucky.
Są różne sposoby na życie i różne sposoby przyrządzania tiramisu.
Chcesz poczuć się lepiej?
Uwielbiam twój przepis na tiramisu.
Chcę pobyć chwilę sam.
Do zobaczenia.
Dobrze.
Szefie Marini.
Powodzenia.
Dziękuję, dyrektorze Casas.
- Jesteś tu? - Uciekłem.
Mama śpi, wzięła coś na uspokojenie.
Była zestresowana.
Zestresowana. Co ja mam powiedzieć?
Co robisz?
To na test DNA.
Najlepiej ty to wyślij.
Ale po mojej imprezie pierwszokomunijnej.
Dobrze.
Przyniosłem coś. Wiem, że to lubisz.
Patrz.
Spójrzmy.
Amerykańska.
Nie zawsze da się znaleźć szwajcarską.
Spróbujmy.
Niezła.
Całkiem niezła.
W sumie bardzo dobra.
Gotowy. Jestem.
Benvenuto.
Jak nam idzie?
Świetnie. Sałatka była doskonała.
Potem całkiem sam zrobiłem królika cacciatore.
Nie był zbyt udany.
Teraz czas na deser.
Do roboty.
- Ciasto babà? - Ciasto babà.
Forza!
Oto baza. Działamy.
Świetnie.
- Licz. - Dobrze.
Raz, dwa… Stop.
Super.
Możesz dodawać.
- Szybciej. - Już.
- Forza! - Forza!
- Drogi szefie Robles. - Dziękuję.
Szefie Galindo.
Smacznego.
- Za naszą pracę. - Za naszą pracę.
Gratulacje. Dobra robota.
Dziękuję bardzo.
- Brawo. - Miło mi.
- Panie Casas. - Miło.
- Szefie Marini. - Miło mi. Dzięki.
Gdyby nie twój optymizm, nie byłoby nas tutaj.
Gdyby nie twoje problemy, nie bylibyśmy na drugim miejscu.
Porównaj wielkość ich pucharu z naszym.
- Dziękuję bardzo! - Dziękuję.
Dziękuję!
PRZYSMAKI – GRAND PRIX
Oczywiście!
Zróbmy zdjęcie.
Dziękuję wszystkim!
Dziękuję!
Nie jest tak źle.
Po co sobie komplikowałeś królikiem cacciatore?
Byłeś sam.
A czemu byłem sam?
Co?
Straciliśmy 20 000 dolarów.
Sabrina mnie zabije.
Cazzo!
Drugie miejsce.
W konkursie drugiej ligi.
Nie szkodzi. Doświadczyliśmy tu takich rzeczy, że było warto.
- Racja. - Nie przeceniaj zakończenia.
Tak.
Chodź.
- Nie zaczynaj, César. - Chodź tu. Na chwilę.
Chodź.
Zobacz, gdzie jesteśmy.
Nie możemy narzekać. Cancún.
Hotel all-inclusive.
- Tak, super. - Chłodna noc.
Księżyc.
Ty i ja.
Co?
Ty i ja?
Stary!
Dzień dobry.
- Cześć, tato. - Cześć, kolego.
Patrz.
Upiekłem wam ciasteczka na poprawę nastroju.
- Dzięki. - Dla ciebie nie.
Chcesz?
Dziękuję.
Pomyślałem, że…
możemy się dogadać bez względu na wyniki. Prawda?
Tak, sądzę, że to dobry pomysł.
Jak sobie życzysz.
Dzień dobry.
Mamy wyniki.
Dziękuję.
Mamo, tyle zmian. Ale się dostosowuję,
jak potrafię najlepiej, do nowych sytuacji.
Prawda jest taka, że idzie nam dobrze.
Mnie idzie dobrze.
Kocham cię.
Co o tym sądzisz?
W tygodniu będzie oczywiście ze mną.
Jeden weekend z Horaciem, ojcem biologicznym,
- i jeden weekend… - Ze mną.
- Tak. - Nie martw się.
Wszystko się ułoży. Spokojnie.
Dobrze.
Amelio.
Jest autobus.
Dziękuję!
Cześć!
- Jak się masz? - Dobrze.
Bądź grzeczny, dobrze?
- Tak. - Tak?
Tak.
- Idziesz do koleżanki… - Do Lupity.
Co u niej?
- Nic. - Później ci powiem.
Pa, na razie!
- Odwieziesz go w niedzielę? - Tak.
- I jak? - Dobrze.
- Test z matmy? - Dobrze.
- No to… - Hej.
- Zdradzić ci sekret? - Jaki?
Pocałowałem Lupitę.
Serio? Co?
Rany!
Ale wczoraj Lupita powiedziała mi jakby nigdy nic,
że jej tatę wysyłają do Guadalajary
i za miesiąc wyjeżdżają z całą rodziną.
Kiepska sprawa. Cholera.
Hej.
Cholera?
Nie zniechęcaj się.
Niekiedy w życiu sprawy nie układają się po twojej myśli,
ale od ciebie zależy, jak zareagujesz i co z tym zrobisz.
I czasami po tym wszystkim
wszystko może się ułożyć, nigdy nie wiadomo.
Tak jak ze mną i z tobą?
Tak. Jak ze mną i z tobą.
I jak z tobą i twoimi koleżankami.
Wiesz co? Powinienem pogadać z Sofíą. To druga koleżanka.
Druga?
- Ma zielone oczy… - Druga?
- Jest zabawniejsza… - Kim jest Sofía?
Opowiedz mi o niej.
Chodźmy na pizzę. Opowiesz mi o Sofíi i Lupicie.
Napisy: Dorota Nowakówna