Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Znowu piękne mamy święta
Każda buzia uśmiechnięta
Ładnie wszyscy się ubierzmy
I kolędą wspólną cieszmy
Wigilia w Londynie!
Któż mógłby się temu oprzeć?
Kocham święta
Te jedyne w roku dni
Są kolędy I każdy uśmiechnięty
Życzenia i prezenty Śmiech dzieci słodko brzmi
Aż serce rośnie mi
W dzień Bożego Narodzenia
Złóżmy wszystkim swe życzenia
Duch świąteczny nas ogrzeje
Choć za oknem mrozem wieje
Dzwonią dzwony Na wszystkie strony
Niesie się kolęda w świat
Błyszczą na niebie lampki gwiazd
Raz do roku Ta radość i życzliwość wokół
Tak, ja kocham święta
Świąteczne zamieszanie Sprzątanie, kupowanie
To wyczekiwanie dzieci, by
Mikołaj się pojawił I dla nich coś zostawił
W święta się spełniają wszystkie sny
Dzwonią dzwony Na wszystkie strony
Niesie się kolęda w świat
Błyszczą na niebie lampki gwiazd
Raz do roku Ta radość i życzliwość wokół
Tak, ja kocham
Święta!
Znowu piękne mamy święta
Każda buzia uśmiechnięta
Kasiu, moneta!
- Szybko, złap ją! - O nie.
Nie widzę jej.
Ej, matole!
Patrz, gdzie idziesz, pokraczna ciamajdo.
Przepraszam, panie Scrooge. Nie wiedziałam, że to pan.
Dobry pies.
Kulko, przestań go lizać.
Nie wiesz, gdzie przebywał.
Scrooge.
Chodź, Kulko.
Pa.
Wuju?
Wuju Ebenezerze, to ty?
Było blisko.
Wuju, to ty! Wiedziałem.
Wesołych świąt.
A gdzie ona jest? Najwspanialsza dama w całym Londynie?
Moja słodka Kuleczko!
Z każdym rokiem stajesz się piękniejsza.
Czy wuj Scrooge o ciebie dba?
Nie tęsknisz za tym podłym Marleyem?
Właśnie do ciebie zmierzałem. Szczęście, że cię spotkałem.
Każdy jest odpowiedzialny za własne szczęście.
Zatem sam jestem odpowiedzialny za to spotkanie.
Skończył ci się czas, Jenkins.
ZA NASZE SZCZĘŚCIE
Dobry pieseczek.
Tak jest.
Taki dobry pieseczek.
- Przekaże pan datek? - Czy o biednych pan pamięta?
- Proszę wpłacić na fundusz. - By mieli wesołe święta.
DZIĘKUJĘ
Macie pozwolenie?
Nie wiedziałam, że jest potrzebne. A ty?
Nie wiedziałam. Nie wiedziałyśmy.
Zatem teraz wiecie.
Pakujcie trąbki, bo wezwę stróży prawa.
Traficie do więzienia i skończy się zabawa.
Do widzenia.
Scrooge.
- Arogant! - Wuju!
Jak wspaniale.
Proszę.
Bardzo dziękujemy. Cóż za hojność.
Cóż za hojność. Bardzo dziękujemy.
Nie ma za co.
Kto nie jest hojny w święta?
- Ciekawe. - Ciekawe.
Wuju, zaczekaj!
Przysięgam, wczoraj miałem dla pana pieniądze.
Ale moja matka zachorowała i musiałem zapłacić za lekarza.
Kolejna fascynująca opowieść. Mam lepszą.
Dawno, dawno temu
Tom Jenkins, czyli ty,
winien był mi, Ebenezerowi Scrooge’owi, 25 funtów.
Jenkins spłacił cały dług i Scrooge żył długo i szczęśliwie.
Koniec.
Proszę, panie Scrooge. Nie mam teraz pieniędzy.
Ale na pewno je uzbieram w przeciągu trzech, czterech dni.
Pięciu. Siedmiu. Proszę pana, przecież są święta.
Głośniej.
Szybciej.
Nie umie grać.
Święta? Doprawdy? Nie zauważyłem. To wszystko zmienia.
W takim razie w duchu świąt,
panie Jenkins, ma pan czas do końca 26 grudnia.
- Dwa dodatkowe dni. Co pan na to? - Dwa dni są lepsze niż nic.
Bardzo panu dziękuję. To wielce wspaniałomyślne.
Jest pan lepszy niż Mikołaj.
A jakże.
Niech no spojrzę.
Za niedogodności i dodatkowe dwa dni
jest mi pan winien kolejne 25 funtów.
Czyli łącznie…
Pięćdziesiąt. Ładna, okrągła liczba, nieprawdaż?
Trzydzieści to też ładna liczba.
Ma pan rację. Tak jak 60.
Pięćdziesiąt nagle brzmi znacznie lepiej.
Już za dwa dni powrócę, by
Pięćdziesiąt funtów wziąć
Pozdrów ode mnie mamę.
Tomie,
wesołych świąt.
Aż 50 funtów w dwa dni.
Uwaga.
Wesołych świąt.
Scrooge.
Panie Jenkins, realizuje pan dostawy?
Panie Jenkins?
BANKOWOŚĆ PRYWATNA I POŻYCZKI
ŚWIĄTECZNE WIDOWISKO
Ba, humbug.
W lewo. W prawo. Jeszcze w lewo.
W górę. Nie, w górę.
W lewo. To drugie lewo.
Idealnie. Jesteś artystą, Mańku.
Artysta dostałby więcej niż pens za każdy tysiąc plakatów.
Wy tam. Tak, wy.
Kim jesteście? Co tu robicie?
Kto, my?
Jesteśmy tylko biednymi urwisami,
które próbują jakoś wyżyć.
Uciekajcie!
Wesołych świąt!
Przeklęte dzieci.
Pan Scrooge. O rety.
Witam. Muszę coś panu powiedzieć.
- Koszt atramentu potrącę ci z pensji. - Atramentu?
- Tak, oczywiście. - Wracaj do pracy, Cratchit.
- Jeśli to nie problem. - Ale…
- Nikogo nie wpuszczaj. - Dobrze.
Dość już dziś jestem zmęczony ludźmi.
- Wygraliśmy! - Jakim cudem…
Kuleczka zna skrót.
Świetnie. Miejmy to za sobą.
Jak to szło? A tak, pytanie:
„Wuju, zjesz ze mną świąteczną kolację?”.
Odpowiedź:
„Nie, Harry, nie zamierzam.
Święta to humbug. Nie znoszę ich i wszystkiego, co reprezentują”.
Odpowiadam ci to samo co rok. Nie mam czasu na wesołość.
Mój wspólnik nie żyje, co nie znaczy, że nie mam pracy.
Wręcz przeciwnie, Jakub Marley zmarł siedem lat temu,
zostawiając mi jedynie pracę.
I ciebie.
Nie daj się prosić. Heli byłoby miło.
Heli? Kim jest Hela?
Moją żoną. Była zawiedziona, że nie przyszedłeś na ślub.
Bardzo chce cię poznać.
Odwiedź nas chociaż dziś wieczorem. Zaprosiłem przyjaciół.
Żegnam, Harry.
Wuju, nie masz innej rodziny. Dlaczego tak się zachowujesz?
Mama byłaby rozczarowana,
że spędzamy każde święta osobno.
Harry, życie jest pełne rozczarowań.
Jedno takie rozczarowanie objawiło się w tamten świąteczny dzień,
w którym przyszedłeś na świat.
W ten sam dzień, w którym twoja matka,
moja najdroższa siostra, go opuściła.
Nie zjem z tobą kolacji ani nie będę świętował w żaden sposób.
A teraz wyjdź, zanim powiem coś, czego pożałujesz.
Scrooge.
Nie cofam zaproszenia. Chętnie cię ugościmy.
- Żegnam. - Wesołych świąt, Kuleczko.
- Bob. - Wesołych świąt.
Przepraszam, ale już prawie szósta.
Osiemnasta.
Mogę prosić o zapłatę?
Cratchit, Cratchit, Cratchit…
W kółko mnie o coś prosisz.
Tak.
Pięć, dziesięć, piętnaście szylingów.
Dziękuję panu.
Odejmę pięć.
Ale należy mi się 15.
Jesteś mi winien pięć.
- Za co? - Za atrament.
I za urlop, który chcesz jutro wziąć.
Przecież jest Boże Narodzenie.
Tak. Wszyscy mi o tym przypominają.
Proszę pana, to za mało. Moja rodzina… Mój syn potrzebuje leków.
Masz dzieci?
Oczywiście.
Czasy są ciężkie, Cratchit. A ja mam znaczne obciążenia finansowe.
Mam do tego utrzymywać całą twoją rodzinę?
Scrooge…
- Czy to sprawiedliwe? - Nie.
W istocie. A teraz zabieraj się stąd.
- Wesołych świąt. - Tak, radujmy się, bracia mili.
Masz tu być o 7,30 w drugi dzień świąt.
Co? Co tym razem zrobiłem?
Proszę, proszę, oto wspaniała gromadka Cratchitów!
- Tato! - Tato!
- Tim. - Tato, pomóż!
Spokojnie, mój mały. Oddychaj. Powoli.
Pogarsza mu się.
Już dobrze.
Chodźcie, maluchy. Koniec grania na dziś.
Jest zimno, a ty musisz odpocząć, młody człowieku.
- Mamy tylko dziesięć i pół pensa! - Dziesięć i pół? Ależ bogactwo!
Jak dodamy do tego moje dziesięć szylingów i odrobinę Cratchitowej magii,
będziemy mieć tak wystawne święta jak sam burmistrz.
- Hurra! - Zobaczycie.
Nie dramatyzuj. Dostaniesz kość w drodze do domu.
Co ty na to?
Rzeźnik jest mi winien siedem funtów i sześć pensów.
Na pewno zechce dać mi kość.
Scrooge.
Nie? Niektórych nigdy nie zadowolisz.
Ty tam. Co tu robisz?
Brawo!
Proszę.
Wesołych świąt.
Wy dwoje!
Wynocha!
Obrzydliwe.
Ebenezer Scrooge…
Dręczą mnie te wspomnienia
Od nich czuję chłód
Utraciłem prawie wszystko
Serce skuwa lód
Czemu mam się niby cieszyć?
Czemu mam mieć radość w sobie?
Powiedz
Proszę.
Mroźna zima i cierpienie
Takie święta znam
Życzeniami? Weź się udław
Chcę dziś zostać sam
„Bądźmy razem”, wszyscy bredzą
Mam powody! Czy nie wiedzą?
Powiedz
Znów tę radość i życzliwość
W oczach każdy ma
Będę tłamsił
Ich i gasił
Niech cierpią tak jak ja
Tacy święci
Wszyscy wokół
Uśmiechnięci Czy ja też muszę?
Powiedz
Powiedz!
Ebenezer Scrooge
Ebenezer Scrooge.
Jakub Marley?
Niemożliwe. Ty umarłeś.
Umarłem?
Umarłem ze zmęczenia!
Ale wstyd.
Kulko, dobrze wyglądasz.
Dobrze zrobiłem, zostawiając cię z wujkiem Scrooge’em, prawda?
Prawda.
Wybacz to dramatyczne objawienie się.
Ci z góry nalegają na widowiskowość.
Taka rola, rozumiesz.
Ale z pewnością możemy porozmawiać jak rozsądni ludzie.
Zapewne zasnąłem przy kominku.
To sen.
Tak to jest, jak się je ser tuż przed spaniem.
Cóż…
Jak chcesz.
Bogowie!
Posłuchaj, Scrooge.
To nie jest sen.
Spójrz na mój łańcuch.
Za życia go stworzyłem, ogniwo po ogniwie.
Rósł wraz z moją chciwością.
Nigdy się go nie pozbędę.
Ty swojego też nie.
- Mojego? - Tak.
Wszyscy byliśmy tacy jak ty.
Więźniowie własnych samolubnych światów.
Nie pomagaliśmy bliźnim za życia,
więc po śmierci jesteśmy na to skazani.
Obserwowaliśmy cię, Scrooge.
Patrzyliśmy, jak twój łańcuch rósł, ogniwo po ogniwie.
Ale jeszcze możesz zmienić swój los.
Pociągnąłem za kilka łańcuchów.
Troje gości odwiedzi cię tej nocy.
Pierwszy, gdy zegar wybije pierwszą.
Drugi o drugiej.
I trzeci o…
Cóż,
trzeciej.
Wysłuchaj ich. Ucz się od nich.
Posłuchaj mego ostrzeżenia,
nim będzie za późno.
Jakub Marley
troszczący się o czyjeś dobro?
To musiał być sen.
Humbug.
To ten mój siostrzeniec. Wtrąca się i psuje mi krew.
Przez niego jestem nerwowy, mam zwidy. To na pewno to.
Pierwszy o pierwszej.
Halo?
Witaj.
Scrooge, prawda?
Tak, Scrooge. Co za zabawne nazwisko.
Wygodnie ci tam, Scrooge?
Cóż…
To nieistotne.
Kim lub czym jesteś? Mów do mnie „panie Scrooge”, jeśli łaska.
Panie Scrooge Jeśli Łaska, kim jestem?
Mogę być każdym, kogo znałeś. Nawet tobą.
Ba, humbug. Cóż za oburzające święto.
Daj mi swoje pieniądze. Stopy procentowe i tak dalej.
Nie powiedziano ci o moim przybyciu? To nic.
Nie masz się czego obawiać. W końcu zależy mi na twoim dobru.
Niepokojenie o tej porze nie sprzyja mojemu dobru.
Zatem na twoim odkupieniu.
Twój stary przyjaciel
poprosił, bym ci coś rozjaśniła.
Co dokładnie?
Zaraz się dowiesz. Jesteś niecierpliwy.
Pokażę ci przeszłość.
Przeszłe święta.
Twoje przeszłe święta.
Tak lepiej.
Oszalałem.
Oszalałeś?
Jakub Marley latający w moim pokoju. Twarze wyryte w lodzie.
Dziwne szepty. Zamieć w środku domu.
I gadająca figura woskowa z knotem zamiast mózgu.
Moje sny nigdy nie były takie…
ekscytujące.
A to wszystko nie może być prawdziwe. Zatem nie śpię.
Ale oszalałem.
Może mam knot zamiast mózgu, ale myślę, że jestem prawdziwa.
Patrz.
Cicho.
Czy to było prawdziwe?
Chyba tak.
Bolało!
Przeszłość może boleć. Zwłaszcza twoja.
Ale może też uzdrawiać.
- Chodź ze mną. - Nie ma mowy.
Nigdzie nie pójdę…
Nie.
Mały Scrooge!
Gdzie? Co? Kto?
Złaź ze mnie.
Wybacz, cofanie może być bolesne.
- Nie ostrzegałam cię? - Nie…
Co masz na myśli, mówiąc „cofanie”?
- Co? - Jeszcze nie dotarliśmy.
Już prawie.
Teraz jesteśmy.
Przeszłość.
Straszne.
FABRYKA CZERNIDEŁ RACKHAMA
Znam to miejsce.
Zostało zburzone wiele lat temu. Zadbałem o to.
…jeśli będzie padał śnieg W Świętego Marcina
Ty tam. Jaki mamy dzień?
Powiedziałem…
Nie rób tego. Nie możesz niczego dotykać.
Nikt cię nie słyszy. Ani nie widzi.
- Nie wypełniaj po brzegi. - Spójrz.
Młody Ebenezer Scrooge. Ciężko pracuje w Wigilię.
Mało świątecznie, co?
Nie…
Nie miałem wyboru.
Bez moich skromnych zarobków moja matka i siostra
umarłyby z głodu.
- Ojciec nie miał pieniędzy? - Ojciec?
Nie był biedny, ale zadłużył się i trafił do więzienia.
Rozumiem.
Więzienie. Okropna rzecz.
- Co to jest? - To…
Nie twoja sprawa.
- Nie uciekniesz od przeszłości. - Posłuchaj…
Życzenie, gdy masz, to mówią, że
Na święta się spełni, gdy wierzysz w nie
Więc też nie bój się marzyć tak jak ja
Gwiazdka trwa
- Moc spełniania marzeń ma - Jen.
Wszyscy dziś wierzymy tu
- W ten cud - Moja najdroższa siostra, Jen.
Niech się spełnią nam życzenia
W tym dniu
Jen. Oddychaj.
Powoli.
Wdech, wydech.
Dobrze.
Co tu robisz sama? Mama wie, że wyszłaś?
Chciałam ci to dać. Zrobiłam go sama.
- Wesołych świąt. - Och, Jen. To Święty Mikołaj.
Jest niesamowity.
- Pomożesz mi zrobić drugiego dla ciebie? - Tak!
Zaśpiewamy piosenkę w drodze do domu?
Życzenie, gdy masz, to mówią, że
Na święta się spełni, gdy wierzysz w nie
Jakie słodkie dziecko. Nic jej nie będzie?
Nie. Przynajmniej na razie choroba jej nie pokona.
Ojciec spłacił w końcu długi.
Znaleźliśmy lekarza, który ją uratował, ale…
Ale?
Była tak delikatna, że nawet wiatr mógł ją zdmuchnąć.
Zmarła w trakcie porodu. Siostrzeniec w zamian za siostrę.
Żałosna transakcja. I to w Boże Narodzenie.
Boże Narodzenie.
Humbug.
Daj spokój.
Nie masz żadnych dobrych wspomnień?
Zakopanych głęboko jak grób Marleya?
Wesołych świąt.
Witaj, wuju.
Chyba jakieś znalazłam.
Pan Fezziwig.
„Fizzywig”. Prawie tak śmieszne jak „Scrooge”.
Ruszamy.
- Mały skok do przodu. - Nie…
Jestem w domu. Najwyższy czas.
Dobrze. Ma pan tydzień. Inaczej obaj będziemy szukać nowej pracy.
- Miłego dnia. - Dziękuję. Niech Bóg pana błogosławi.
I wesołych świąt.
- To wciąż przeszłość. - Tak.
Nie do wiary, byłeś przystojnym młodzieńcem.
Co poszło nie tak?
Ebenezer?
To ty, chłopcze?
- Pan Fezziwig? - To ty.
Jak wspaniale cię widzieć.
Więc to jest pan Wizzyfig.
Fezziwig.
Pracowałem u niego, nim zatrudnił mnie Marley.
Dlaczego odszedłeś?
Pożyczki są bezpieczniejsze. Ludzie zawsze potrzebują pieniędzy.
Gdybym został, zawsze byłbym tylko asystentem.
Musiałem zadbać o pozycję, żeby móc się jej oświadczyć.
Oświadczyć? Lubię śluby. Kim ona jest? Gdzie jest?
Floro.
Izabelo.
Tak, tato?
Izabela.
- Patrz, kogo znalazłem! - Ebenezer!
Jak miło cię widzieć.
Świetnie wyglądasz w garniturze.
Choć…
- Mogę? - To…
To…
- Proszę. - Wiesz…
Idealnie.
Dziękuję.
Izabelo,
jakże cię kocham.
Masz taką zaślinioną mordkę i cuchnący psi oddech.
Ebenezerze, masz jakieś plany na jutro?
- Na jutro? - No wiesz, na Boże Narodzenie.
Nie. Moja siostra jest z mężem w Kent. Lada dzień urodzi im się dziecko.
Zaprosiła mnie, ale musiałem odmówić.
Zatem postanowione! Przyjdziesz do nas jutro na obiad.
Nie mogę. Mam dużo pracy. Nawet pan Marley nie bierze urlopu.
Powiedz, że przyjdziesz. Będzie miło.
Nie patrz.
Porozmawiam
z panem Marleyem.
- I co? - Niegrzecznie byłoby nie pójść.
Zobowiązałem się.
Rozumiem.
Do zobaczenia.
Ale nie było miło?
Nie. Ani trochę.
O rety.
Wyglądasz, jakbyś się fatalnie bawił.
Tak.
Mówią, szczęście tylko pozorów jest grą
Nie da się dotknąć go Nie wierzę w to
Szczęście to coś, o czym głupcy śnią
Chcę głupcem być Wierzę tym snom
Szczęście moje stoi przede mną
Ja widzę go
On widzi mnie
Moje szczęście jest wszystkim tym Czego ja chcę
ZA NASZE SZCZĘŚCIE
Mówią, szczęście tylko pozorów jest grą
Nie da się dotknąć go Nie wierzę w to
Szczęście to coś, o czym głupcy śnią
Chcę głupcem być Wierzę tym snom
Szczęście moje stoi przede mną
Dzielimy dni, uśmiecha się
Moje szczęście jest wszystkim tym Czego ja chcę
Nasze szczęście jak słońce
Jasnym światłem w sercach drga
I do chmur nas unosi
Taką siłę ma
Jak skrzydła dwa
Ty i ja
Jak skrzydła dwa
Ty i ja
Jak skrzydła dwa
Ty i ja
Wspaniała kobieta.
Bez niej
zniósłbym śmierć Jen jeszcze gorzej.
- Ożeniłeś się z nią? - Nie. Nie do końca…
Nie?
- Chciałabym zobaczyć dlaczego. - Nie!
Wolałbym,
żebyś przestała to robić.
Mój dom. Wreszcie.
Żegnaj, czymkolwiek jesteś.
Nie było miło.
A moje nazwisko?
Jeszcze nie byłem wspólnikiem.
Ebenezerze? Jesteś tam?
- To przeszłość. - Halo?
Szybko się orientujesz.
Ebenezerze? Jesteś tam? Przyniosłam lunch.
Rzadko cię ostatnio widuję, więc pomyślałam…
Nie wiem, co myślałam.
Urocza Izabela.
- Ale nie ożeniłeś się. - My…
byliśmy zaręczeni. Przez dłuższy czas.
Rozumiem. Nie wróciłeś do pracy z Wiggyfizem?
Nie!
Jego dobroczynność by mnie zrujnowała.
„Jego dobroczynność by mnie bla, bla”.
Potrzebowałem bezpieczeństwa.
Dla nas.
Widziałem ich obok piekarni przed chwilą.
Do widzenia.
Prowadź, Scrooge. Chodźmy.
Proszę, panie Marley. To moje źródło utrzymania. Mój dom.
Umrzemy z głodu. Jeszcze tydzień.
Jeden dzień. Zdobędę pieniądze.
Miał pan trzy tygodnie. Przykro mi.
Nie przepraszaj, Ebenezerze.
Czasy są ciężkie. A ja mam znaczne obciążenia finansowe.
Mam do tego utrzymywać całą twoją rodzinę?
Czy to sprawiedliwe?
- Ale jest Wigilia. - Idziemy.
Proszę okazać litość.
- Proszę zaczekać. - Odsuń się!
…znaczne obciążenia finansowe.
Mam do tego utrzymywać całą twoją rodzinę?
Czy to sprawiedliwe?
W ogóle tego nie pamiętam.
Nie dziwi mnie to. To okropna sytuacja.
Ale wy na niej zarobiliście.
Poza cudowną panną Fizzlejig pamiętasz jedynie stracone pieniądze.
Skupiasz się na złych rzeczach, ale niczego się nie uczysz.
Czy Cratchit wie?
Dlaczego dla mnie pracuje? Po tym, co…
Gdyby jego ojciec spłacił dług…
To nie moja wina.
Izabela.
Widziała wszystko.
Ebenezerze.
Porozmawiamy?
Sami.
Nie teraz.
Mam za dużo pracy.
Później.
Zostawię was samych, gołąbeczki.
Chodź.
Nie.
Twe serce, gdy
Spotkałam cię
Nie chciało nic
Nic oprócz mnie
Teraz gonisz wciąż za czymś
Czym nie mogę nigdy być
A dla mnie wszystkim
Jesteś ty
Powtarzasz ciągle, że „później”
Lecz „później” nie przychodzi, nie
Przestań mówić mi „później”
Bo to kłamstwo, każde z nas to wie
Daj mi dłoń
Jak dawniej blisko ze mną bądź
Skończ z tym „później” Nim nadejdzie dzień, że
Powiem, zostawiając cię
Żegnaj
Za późno, wiem
Lecz słuchaj mnie
Straciłeś ją
Kochała cię
Ty szukałeś bogactwa
Chciałeś się nasycić nim
Gdy ona była
Szczęściem twym
Wciąż mówiłeś, że „później”
Lecz „później” nie nadeszło, nie
Przestań mówić jej „później”
To kłamstwo, każde z was to wie
Chwyć jej dłoń
I razem z nią na zawsze bądź
Skończy z tym „później” Nim nadejdzie dzień, że
Powie, zostawiając cię
- Żegnaj - Żegnaj
Ebenezerze?
Pomóż mi, proszę.
Oczywiście, już idę.
Później, Izabelo.
Nie!
Nie ma żadnego „później”!
Żegnaj, Ebenezerze.
Patrz. Możesz zobaczyć przyszłość Izabeli.
Wygląda na szczęśliwą.
Jej mąż jest śliczny.
To mogłeś być ty. Jaka szkoda.
Dlaczego mi to pokazujesz? Było, minęło. Nie zmienię tego.
Jak byśmy mieli pieniądze, wzięlibyśmy ślub…
kiedyś.
Prawda?
Nie wiem.
Pa.
Chcę wrócić.
Chcę wrócić!
Niestety nie możesz.
Nie możesz wrócić ani zmienić przeszłości. Sam to powiedziałeś.
Nie zmienisz przeszłości, ale możesz wyciągnąć wnioski.
Liczę, że to zrobisz. Dla twojego dobra.
O nie!
Czas już iść.
Żegnaj, Scrooge.
Żegnaj.
Proszę! Nie zostawiaj mnie!
Muszę.
Pokazałam ci, co było.
Teraz ktoś inny pokaże ci, co jest.
Pamiętaj, co widziałeś, Scrooge.
Pamiętaj. Wyciągnij wnioski.
Zmień się, póki możesz.
Drugi o drugiej.
Halo?
Jest tu kto?
Dziwna, irytująca kobieto-świeczko?
Halo?
Kto śmie zakłócać mój sen?
Mów, kim jesteś i co cię sprowadza, żałosny śmiertelniku.
Nie mogę…
Nie mogę wytrzymać.
Przepraszam. To przez nią. Rzuciła mi wyzwanie.
Lubimy się tu zabawić.
Spokojnie.
Wiem, kim jesteś.
Chodź tu do mnie, Ebenezerze Scrooge!
Witaj, przyjacielu. Witaj.
Gdzie mnie witasz?
Gdzie jestem?
Kiedy jestem?
Jesteś w teraźniejszości.
Czyż nie jest cudowna?
Jest w porządku.
Mogę stąd pójść wszędzie.
O ile to dzieje się teraz.
Uwielbiam odwiedzać
twoją malutką, drobniutką planetkę o tej porze roku.
Tyle miłości, hojności i radości!
Co z kolei sprowadza mnie do ciebie.
- Do mnie? - Tak, do ciebie.
Wyciskającego, szarpiącego, chwytającego, chciwego ciebie!
Tajemniczy i samotny, snujesz się po zatłoczonych ścieżkach życia,
trzymając wszystkich na dystans.
Przestałeś naprawdę żyć tak dawno temu, że mógłbyś równie dobrze być martwy.
Nie mów mi, jak mam żyć.
Prowadzę dobre życie.
Jestem dobry.
„Jestem dobry”. Dobre!
To chyba jakiś żart? Bo mało jesteś wart
Tak wiele na sumieniu twym Podłości
Że się równać z tym Nie może zło z największym złym!
Bez draństwa nie było dnia! Panie Scrooge, dotknąłeś dna!
Choć z życia zrobić piekło chcesz
To wiesz, życie bywa bardzo piękne też
Kocham żyć, co tu kryć
Życie mnie kocha, zgadzamy się
Życie jest dobre, więc
Żyć się chce By się dniem każdym cieszyć
Życie jest teraz, tu
Dzień po dniu Obiecałem więc mu
Będę się starał, by
Lepszym być Wyznam, że kręci mnie
Tak słodka dla mnie przyjemność życia
Wciąż tyle chwil pięknych
Do odkrycia
Kocham żyć, co tu kryć
Życie wie, jak zaskoczyć wciąż mnie
Dobrze zjeść, wino pić
Może gdzieś ktoś chce do mnie dołączyć
Ciesz się też, może wiesz
Robiąc tak, radość wysyłasz w świat
Życie jest krótkie, więc
Niech będzie ważne Nadzieja jest zawsze
Żyj bez lęku
I daj się ponieść
A serce może
Ci znów zapłonie
Tak
Jak nic, ja kocham
Żyć!
Widzisz światło?
Czujesz je, Scrooge?
Jesteś gotów żyć chwilą obecną,
nieobciążony przeszłością?
Jestem gotów.
Jestem gotów, by wrócić do domu. Dziękuję.
Naprawdę?
Ale były światełka, piosenka i w ogóle.
Jeszcze się nie poddaję, Ebenezerze Scrooge.
Uderzamy na miasto.
Uderzamy? Zaraz ciebie uderzę.
Ciągają mnie w środku nocy.
Przyjaciele, chciałbym wznieść toast.
Przyjaciele.
Dziękuję.
Ten chłopiec to prawdziwy błazen.
Nie musisz szeptać.
Nie widzą cię ani nie słyszą.
Szczęściarze.
Wypijmy za to, by żył długo i zdrowo
mój słynny wuj, Ebenezer Scrooge.
Wiem.
Ja go lubię.
Naprawdę.
Dlaczego?
Nie znałem mamy, ale tata często o niej mówił.
O jej dobroci i wspaniałomyślności.
Ciężko uwierzyć, że ta kobieta była siostrą tego skostniałego dziada.
Ale była jego siostrą.
I podobno byli nierozłączni.
Kochała go bezgranicznie i z wzajemnością. Nie może być taki zły.
Muszę wierzyć, że gdzieś w tym wstrętnym truchle
jest człowiek, którego kochała moja mama.
Chciałbym go kiedyś poznać.
Teraz przejdę do kolejnego toastu. Za moją ukochaną mamę.
Gdy przyszedłem na ten świat, ty odeszłaś.
Za święta, których nie spędziliśmy razem, i te, które były tak krótkie i smutne.
Mój drogi, słodki Harry.
Nie myślmy o smutnej przeszłości. O tych, którzy nie mogą być z nami.
Lub nie chcą.
Wypijmy za tych, którzy tu są.
Zdrowie!
Uczcijmy przeszłość, wznosząc toast za teraźniejszość.
Za nas. Za święta.
- Za przyjaźń. - Tak!
- Za przyjaźń! - Tak!
Na litość boską, gdzie teraz?
Oto piękny dom pana Roberta Cratchita.
Zawdzięcza swoje okazałe cztery kąty hojnemu pracodawcy.
Nie wiedziałem, że ma tyle dzieci.
Nie? A pytałeś go kiedyś?
Wybitny nektar. Eliksir godny samego Świętego Mikołaja.
Farsz jest gotowy, tato.
- A ptak oskubany. - Wspaniała robota.
Pieczona gęś z szałwią i cebulą à la Cratchit.
Legendarne danie.
Mam tylko jeden problem.
Nie wiem, czy nadziać gęś farszem, czy farsz gęsią.
Kochanie, wiem, że to ubogie święta.
Ale mamy siebie i dzieci.
Możemy się tym cieszyć.
Wierzę, że to będą nasze najlepsze święta.
Hurra!
Tylko nie toast.
Wznieśmy toast za tych, dzięki których hojności
możemy sobie jutro pozwolić na świąteczną ucztę.
Za Timothy’ego i Katherine, Cratchitowych kolędników.
I za pana Ebenezera Scrooge’a.
Scrooge’a?
Chcesz nam zepsuć święta?
- Za jego pieniądze kupiliśmy gęś. - Za twoje pieniądze.
- I nazywasz to gęsią? - On mi zapłacił.
Bo na to zapracowałeś.
Wierz mi. Zapracowałeś na to.
Pan Scrooge zapewnia mnie, że czasy są ciężkie.
Bo są. Dla nas, nie dla niego.
Tak czy siak, zawdzięczamy mu naszą ucztę i jesteśmy mu winni toast.
Tak!
„Zawdzięczamy mu naszą ucztę”.
On mi będzie zawdzięczał limo.
Cały styczeń nosiłby okulary.
Dzieci, wypijmy za waszego tatę.
Za miłość i szczęście, które nam daje.
I za Małego Tima. Życzymy mu zdrowia.
I ze względu na waszego tatę
wypiję nawet za tego starego skąpca, pana Scrooge’a.
Obyśmy wszyscy żyli jak najdłużej.
Wesołych świąt.
- Wesołych! - Niech Bóg nas błogosławi.
- Niech Bóg błogosławi nas wszystkich. - Wesołych świąt!
Bob Cratchit chyba mnie lubi.
Jego żona też. Było słychać.
Nadszedł czas na punkt kulminacyjny wieczerzy.
Paniczu Timie, panienko Katherine, zaśpiewacie?
- Nie. - Zaśpiewajcie!
- Dalej. - Śpiewajcie!
To żenujące.
Śpiewajcie!
Ja mogę zaśpiewać.
Piękny dzień mi się śnił Prawdę mówię wam
Chciałbym go przeżyć chociaż raz
Piękny był we śnie świat Jasne słońce tam
Moją twarz grzało cały czas
Piękny dzień mi się śnił I nadzieję mam
Że ten dzień spotka wszystkich nas
Gdyby dziś ten świąteczny ranek
Moc spełnienia mych życzeń miał
Piękny dzień, który był tylko moim snem
Prawdą by
Się stał
Timmy.
Oddychaj.
Powoli. Właśnie tak.
Powoli.
Syn Boba, Tim.
Co z nim będzie?
Nie znam przyszłości tak jak ty.
Pokazuję tylko to, co jest.
Co się stanie, jeśli się nie zmienisz?
To wnet wyjawi ktoś inny.
Przepraszam.
Słuchaj, nie ma tu wielkiej tajemnicy.
Musisz wykorzystać swój czas jak najlepiej.
Ale lepiej się pospiesz.
Zanim się zorientujesz, twój czas
się skończy.
Trzeci o trzeciej.
Cóż,
żegnaj, Ebenezerze Scroo…
Popatrz tylko.
To…
To nie teraźniejszość.
To przyszłość.
To dopiero nadejdzie.
Jesteś tam, olbrzymie?
Kolego w zielonej szacie? Lubisz życie i tak dalej?
Nie.
Jesteś czymś zupełnie innym.
Nie mówisz?
Twoi poprzednicy lubili mówić.
Więcej, niż bym chciał.
Więc ty pokażesz mi, co mnie czeka, jeśli się nie zmienię.
Tak?
Powinienem się zmienić?
Dlaczego? Powiedz.
Żyję najlepiej, jak potrafię.
Mam swoje wady, ale kto ich nie ma?
Czy pozostali są bez skazy?
Czy tylko ja mogę zmienić swoje życie? Zmienić życie innych?
No?
To jak?
Powiedz!
Dobrze.
Prowadź.
Pokaż mi, do czego prowadzi moja nikczemność.
I wiem, nikt mnie nie widzi ani nie słyszy.
Panie i panowie.
Witam was w ten radosny świąteczny dzień.
Zebraliśmy się tu jako grupa, którą łączy uczucie.
A konkretnie nasza wdzięczność
wobec pana Ebenezera Scrooge’a.
Znam go.
To Jenkins. Jest mi winien 50 funtów.
Jest dość radosny jak na człowieka z długami.
Większość tej hołoty jest mi winna pieniądze.
Wszyscy jesteśmy wzruszeni,
ale ci z nas, którym pan S. łaskawie pożyczał pieniądze,
są wyjątkowo wdzięczni za to, co dziś dla nas zrobił.
Co? Na pewno nie anulowałem ich długów.
Miałeś mi pokazać, co się stanie, jak się nie zmienię.
Nie zmieniłem się, a jednak są mi wdzięczni.
I słusznie.
Te stworzenia wreszcie się opamiętały.
Wygląda na to, że moje męczarnie
były stratą mojego i twojego czasu, milczący druhu.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
Bo fajny z niego jest koleś
Zgadza się, Kulko. Śpiewają o mnie. Tak.
Bo fajny ze mnie jest koleś
Panie i panowie
Którzy zebraliście się tutaj Posłuchajcie chwilę mnie
W imieniu wszystkich ludzi Powiedzieć chcę
Że podziękować już chyba czas
Za to, co zrobił dla wszystkich nas Przyjaciel nasz, niech każdy wie
Słuchajcie
Posłuchajcie wszyscy mnie
Jak dziękować mam, jak dziękować mam
Za ten najpiękniejszy dzień Wdzięczności nie ma dość
Nie łapię tego sam I mówię szczerze wam
Że czuję, jakby za mnie wojnę wygrał ktoś
Najchętniej bym wywiesił teraz flagę
Lecz w domu gdzieś została sobie tam
Jeżeli zatem nie mam jej Pomóżcie wszyscy, hej
Bo sam nie wiem, jak dziękować mam
Ja sam nie wiem, jak dziękować mam
Jak dziękować mam, jak dziękować mam
Za ten najpiękniejszy chyba Ze wszystkich moich dni
Nie spodziewałem się Że szczęście spotka mnie
Że taka piękna przyszłość jest pisana mi
I gdybym miał fanfarę, to bym trąbił
Lecz w domu gdzieś została sobie tam
Jeżeli zatem nie mam jej Pomóżcie wszyscy, hej
Bo sam nie wiem, nie wiem, nie wiem Jak dziękować mam
- Bo fajny z niego jest koleś - Wesoły z niego jest koleś
Bo fajny z niego jest koleś I radość dał dziś nam
A gdybym bęben miał, to bym zabębnił
Gdzieś w domu jednak został sobie tam
Jeżeli zatem nie mam go To co mam zrobić, co?
Ciągle nie wiem, jak dziękować
- Mam - Bo fajny z niego jest koleś
Radość dałeś nam
O tak.
To znacznie przyjemniejsze niż poprzednie doświadczenia.
Co dalej, druhu?
Mały Tim.
Nie.
Czasy są ciężkie, Cratchit. A ja mam znaczne obciążenia finansowe.
Ale jest Wigilia.
Cratchit, Cratchit… W kółko mnie o coś prosisz.
Mam do tego utrzymywać całą twoją rodzinę?
Muszę już iść, mój mały.
Obiecałem mamie, że pomogę z kolacją.
Przyjdę jutro o tej samej porze.
Mój Tim.
Chodź, tato.
Do jutra. Śpij dobrze, kochanie. Słodkich snów.
Mogłem…
Mogłem zrobić więcej.
Mogłem zrobić cokolwiek.
Biedny Mały Tim.
Druhu, pokazałeś mi święta, które będą
pełne wielkiej radości i jeszcze większego smutku.
Powiedz mi, czy to się wydarzy,
czy może się wydarzyć?
Gdybym się zmienił,
czy to nadal by się wydarzyło?
Tutaj.
- Panowie, proszę. - Co człowiek sieje, żąć będzie.
Czy nie tego uczy twoja księga?
Nie czekałbym na żałobników. Nikomu nie jest go żal.
Nikomu, kto nie ma czterech łap.
Wesołych świąt.
I bardzo dziękuję.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.
Scrooge…
Nie.
Oszczędź mnie.
Pozwól mi wrócić.
Nie stanę się tym człowiekiem,
którego śmierć jest powodem do radości.
Po co to wszystko, skoro nie ma dla mnie nadziei?
Nie ma? Naprawdę?
Jeśli nie można mnie uratować, trudno.
Ale chłopiec nie musi umierać.
Mogę mu pomóc. Jest to w mojej mocy.
Błagam cię, oszczędź mnie choćby z tego powodu.
Przysięgam celebrować ducha świąt przez cały rok.
Wyciągnę wnioski z przeszłości, będę żył teraźniejszością
i walczył o lepszą przyszłość dla wszystkich.
Powiedz, że mogę jeszcze zetrzeć imię chłopca z krzyża.
Powiedz, że mogę jeszcze zerwać łańcuch.
Proszę.
Proszę, powiedz!
Nie!
Życzenie, gdy masz, to mówią, że…
Żegnaj…
Piękny dzień mi się śnił…
Nie! Proszę, nie!
Nie!
Oszczędź mnie!
Proszę!
Kulka?
Kulka!
Jestem w domu.
Och, Kulko!
Czy to był tylko sen?
- Ty tam! - Co?
Jaki mamy dziś dzień, przyjacielu?
Chyba wtorek.
Nie. Czy to Boże Narodzenie?
Oczywiście.
Ludzie są różni.
Są święta, Kulko.
Są święta, a ja żyję!
Chwila. Która godzina?
Cieszę się, że Izabela jest szczęśliwa.
Może…
Może i dla mnie nie jest za późno.
- Naprawdę. - Dzień dobry.
Co?
O co chodzi? Nic nie zrobiliśmy.
Jeszcze nie.
Mam dla was kilka zadań. Wynagrodzę wasz trud.
Zadań?
Dziękuję. Dobry piesek.
Ostrożnie.
Panie Scrooge.
Prawie gotowe.
Doskonale.
Jakie z was wspaniałe dzieci.
Przepraszam, że znowu pytam,
ale zrobiliście wszystko z listy?
Tak.
Rzeźnicy i piekarze myśleli, że żartuję.
Ale potem dałam im czeki. Będą tu niedługo.
Świetnie. I dostarczyłaś zaproszenia? Wszystkie?
Oczywiście.
Nie gwarantuję, że przyjdą. Tak na ostatnią chwilę.
Tak. Jesteś bystrą dziewczynką, prawda?
Zgodnie z obietnicą jeden suweren dla każdego.
Skoro są święta, nawet nie wezmę swojej działki.
Dobre podejście. Zostaniecie na kolację, prawda?
Prawda?
I weźcie po prezencie.
- Chodźcie. - Biorę największy.
Gotowa, Kulko?
Zmazać chwile złe
Zacząć jeszcze raz
Żyć od nowa chcę
Wypełnić dobrze czas
Zacznę jeszcze dziś
Muszę być coś wart
To, co zepsułem
Niech odbuduje
Nowy start
- Proszę. Wygodnie, Ethel? - Tak. Dziękuję, panie Scrooge.
To dobrze. I proszę, mów do mnie po imieniu.
- O co chodzi? - Anuluję twój dług.
ZAMKNIĘTE
Wesołych świąt, druhu.
Pozdrów ode mnie matkę.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
- O rajuśku! - O rajuśku!
Tysiąc funtów na wasz fundusz. W tym roku i każdym kolejnym.
- Cóż za hojność. - Cóż za hojność.
To Mikołaj ze zdjęcia mamy. Wuju, nie mogę tego przyjąć.
Musisz. To prezent od głupca, który żałuje świąt spędzanych osobno.
Och, wuju.
Dziękuję.
STATUT SPÓŁKI
- „Wspólnicy”? - Tak, Bob. Jeśli tego chcesz.
Zbudujmy lepszą przyszłość dla Cratchitów. Co ty na to?
Zgadzam się!
Niech Bóg pana błogosławi.
OSZCZĘDNOŚCI I POŻYCZKI
Znowu zacznę żyć
Zamknąć przeszłość chcę
Wynagrodzę wszystko to, co było złe
Bo nadzieję mam Dzięki wszystkim wam
Szansę dał mi świat Oto nowy ja
Zacznę jeszcze raz
Jeszcze raz
O tak
Niech Bóg błogosławi nas wszystkich.
KU PAMIĘCI LESLIEGO BRICUSSE’A
Napisy: Sylwia Szymańska