Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Mój ojciec urodził się dawno temu,
ale był dzieckiem jak każde inne.
Miewał podrapane kolana i szalone pomysły.
- Znalazłeś? - Jeszcze nie.
Zawsze był dobry w odnajdywaniu rzeczy.
Tak! Już mam, mamo!
Zostały jakieś lizaki?
To on, jakbyście się zastanawiali.
Są!
- Przepraszam! - Dzień dobry, Elmerze.
Dzień dobry.
Gdy jego mama o coś poprosiła, on natychmiast to przynosił.
Hej, panie Linson!
Doberek, Elmerze!
Uważaj, Rosie.
Tu jesteś, Elmer.
Pan Williams akurat ma ochotę na coś słodkiego.
Uwielbiam truskawkowe!
- Dziękuję. - Nie ma za co.
I pomyśleć, że to dentysta.
Macie może gumki recepturki? Broda wpada mi do zupy.
- Elmer? - Robi się!
Mój ojciec miał wkrótce odwiedzić miejsca, do jakich nie zapuściło się żadne dziecko.
Proszę bardzo.
Niebezpieczne, dzikie, dziwaczne miejsca.
Choć jeszcze o tym nie wiedział.
Pomożesz mi?
- Cześć, Delo. - Cześć.
Cześć, Elmer.
- Cześć, Magdo. - Co nam dziś przyniosłaś?
Mandarynki.
Wszyscy je lubią, bo łatwo się je obiera.
- Spójrzcie. - Ile za nie chcesz?
Od ciebie? Trzydzieści.
Co ty na to, Elmer?
Na dnie skrzynki jest trochę przejrzałych.
Zaczęły już kiełkować.
Rzeczywiście.
Zapłacimy połowę ceny.
Nie mogę ich sprzedać za mniej niż 25.
Dwadzieścia, a za miesiąc wezmę więcej.
Twoja mama to potrafi się targować.
Mój ojciec żył w świecie, który wydawał się trwać wiecznie.
Ale wszystko zaczęło się zmieniać.
Przyszły cięższe czasy.
Co my teraz zrobimy, mamo?
Nie musisz się o nic martwić.
To moje zadanie.
Może jeśli zostaniemy, to klienci wrócą
i znowu będzie dobrze.
Obawiam się, że świat tak nie działa.
- Ale znajdę dla nas nowy dom w mieście. - I nowy sklep?
Ma się rozumieć.
Ale co będziemy sprzedawać?
Masz rację.
Zbierzmy trochę towaru.
Musimy mieć coś na wielkie otwarcie.
Nic wielkiego.
Wystarczy kilka drobiazgów.
Został jeden lizak. Tylko trochę się połamał.
Sprzedamy go tanio, a za zysk kupimy więcej.
Znajdziesz jeszcze coś na sprzedaż?
To wszystko, co zostało.
Ty to potrafisz szukać!
Zostało nam nawet trochę pieniędzy.
Coś na start.
Gotowy na przygodę?
Gotowy.
WŁASNOŚĆ BANKU
Kupujcie gazety!
Nadchodzi recesja!
Kto się utrzyma, a kto pójdzie na dno?
Kupujcie gazety!
To tutaj.
- Naprawdę? - Tak.
Szaropolis. Nasz nowy dom.
Spójrz.
To byłby idealny sklep.
Zabili go dechami.
A jak by wyglądał,
gdyby go odmalować i odnowić?
Widzisz to?
Chyba tak.
Moglibyśmy zapalić światła w oknach.
Szybko poczulibyśmy się jak u siebie.
Będę musiała długo oszczędzać.
Ale gdy uzbieram już pieniądze,
to będziemy mieli już wszystko.
Nie zgub tego.
Spokojnie, nie zgubię.
Znów poprowadzimy sklep.
Jak kiedyś, tak? Jak w domu?
Dokładnie tak. Zaufaj mi.
Dobrze.
Musimy tylko otworzyć te drzwi. Gotowy?
Raz,
dwa,
trzy!
- Z drogi! - Odsuń się!
Kotka ucieka!
Uważaj, mały.
Łapcie ją!
Elmer!
Elmer, trzymaj się mnie.
Pomóż mi.
Musimy zanieść to wszystko na samą górę.
- Nie mówiłaś nic o dziecku. - Nie sądziłam, że to problem.
Za dzieci jest dopłata.
Czteromiesięczna kaucja.
To chyba jakieś żarty.
Dzieci wrzeszczą i psują meble.
Tu nie ma żadnych mebli.
Bo poprzedni dzieciak wszystko połamał.
W reklamie była mowa o meblach, więc wpłacę kaucję za tydzień.
Proszę, pani McClaren.
Przejechaliśmy kawał drogi. Zaczynamy tu od nowa.
Przywieźliśmy nawet własne krzesła.
Trzy tygodnie.
Świetnie.
Wybacz, ale nikomu nie można dziś ufać.
- To nic osobistego. - Oczywiście, rozumiem.
I żadnych zwierząt. Są gorsze od dzieci.
Nie mamy żadnych zwierząt.
Czynsz jest należny co wtorek.
Daruj sobie wymówki, bo słyszałam już wszystkie.
- Jasne? - Tak, czynsz co wtorek.
Stąd widać nasz sklep!
Zobacz! Świetny widok.
Czyli to mieszkanie jest idealne.
Tutaj będziemy odkładać oszczędności na sklep.
Niedługo poczujemy się jak w domu.
Chyba zaczynam rozumieć te rury.
Słucham?
Już wiem, jak się nie ochlapać.
Wspaniale, synku.
Dzień dobry, pani McClaren. Zobacz, synu. Mamy gościa.
Dzień dobry. Jak się dziś pani ma?
Mamy wtorek, czyli słyszałam już dzisiaj pełno ckliwych historyjek.
To mi wzmaga niestrawność.
- Bardzo mi przykro. - Czynsz poproszę.
Rury dudnią i ciągle chlapią.
Będę płacić połowę, aż je pani naprawi.
Jak mam je naprawić, to zapłać więcej.
Takie rzeczy kosztują.
Myślisz, że ja nie mam problemów?
- Chwila. Mamo! - Do zobaczenia.
Wymyślę, jak napełnić słój.
Wtedy przestaniesz się martwić. Tylko ty, ja i nasz nowy sklep.
Muszę pożyczyć kilka monet.
- Ale to… - Trzeba trochę podzwonić.
Chodź ze mną.
Nie zużyj wszystkich.
- Bez pieniędzy nie będzie sklepu. - Tylko kilka.
- Jak my… - Halo?
Ja w sprawie ogłoszenia.
Mam własne auto. Nieaktualne?
- No dobrze. - Mamo?
To nic. Jeszcze tylko jedna.
Halo? W sprawie ogłoszenia.
Mam własne auto. Pierwsza dostawa za darmo. No dobrze.
PRACA DLA KIEROWCÓW
Może ja ci jakoś pomogę?
Siedź cicho. Halo?
Tak, w sprawie ogłoszenia.
Nie! Mam własne auto.
Daj mi spokój!
Callie, pomóż!
A sio! Idź sobie!
Znajdź sobie mleko gdzie indziej.
W porządku, Gertie?
- Gotowy, Eugene? - Tak!
No to dawaj!
Jest ciemna i ponura noc!
Wyje wiatr.
Odległa kraina chwieje się na skraju zapomnienia.
Dziękujemy.
Zwierzęta wołają: „Któż nas ocali?”.
Dziękuję.
Tak, ktoś to potrafi!
Podróżnik z dalekiej krainy…
Gumki na sprzedaż!
Mnóstwo kolorów, promocja! Kupujcie, póki są!
- …niesamowity, zdumiewający, umięśniony… - Gumki na każdą okazję!
Czerwone, niebieskie… Gumki! Widać, że się panu przydadzą!
Niesamowity, dzielny, ziejący ogniem smok!
Gumki! Tak tanie, że prawie za darmo.
Tanie? Za darmo?
Tylko dzisiaj!
Tylko dzisiaj?
- Ja… - Szybciutko!
Przydadzą się pani!
Latający smok!
- Można je nosić! - To się nazywa okazja!
- Dziękuję pani. - Hej!
To była nasza klientka!
Ta moneta miała trafić do nas!
Ale teraz jest moja.
Wcale nie. My tu występowaliśmy pierwsi.
Wygląda na to, że wasz występ przegrał z gumkami.
No dobra, posłuchaj.
Albo oddasz mi monetę,
albo coś z tego twojego plecaka.
- Nie! - Coś na pewno nam się przyda.
- To moje! - Jesteś mi coś winny.
Nieprawda!
Prawda!
Puszczaj!
Mam, Callie!
- Hej! - Chodź, Elmer.
- Wracamy do domu. - Chodźcie tu!
Sam się prosiłeś!
- Oni… - Chodź już.
Jestem zmęczona, a muszę zrobić kolację.
Ale oni…
Cześć.
Jak się tu dostałaś? Śledziłaś mnie?
Zaraz wracam.
Nie wypij całego. Zostaw na śniadanie.
Dobrze!
Cichutko! Nie wolno ci tu być.
- Mówiłeś coś? - Nie, mamo.
- Zjedz kolację, zanim wystygnie. - Idę!
Nie miaucz. Coś wymyślę.
Ładnie pachnie.
A niech mnie!
Mamo…
Chcesz, żeby nas wyrzucili?
Bo jesteś na dobrej drodze.
Nie, zrozum…
Niby co?
Odnieś kota na ulicę, bo pani McClaren każe nam odejść.
- Ale ja nie… - Nieważne.
Nie mam na to czasu.
- Wyjaśnię. - Dosyć.
Nie chcę słuchać żadnych kłamstw.
To ty skłamałaś! Mówiłaś, że otworzymy tam sklep!
To nie takie proste.
Ale obiecałaś!
Nie mówiłam, że zaraz.
Mogłaś powiedzieć mi prawdę!
Chcesz prawdy?
Chciałam tylko, żebyś wtedy wysiadł.
A teraz chcę, żebyś zabrał stąd tego kota!
Mam już dość zmartwień, jasne?
Przepraszam.
Nie bój się.
Nie boję się!
Zdobędę pieniądze i sam otworzę sklep!
Zobaczysz!
Elmer!
Nie biegać po schodach!
To kot?
Co tu się wyprawia?
Zostałam z wszystkim sama.
Elmer!
Co my teraz zrobimy, mamo?
Nie musisz się o nic martwić. To moje zadanie.
- Może ja ci jakoś pomogę? - Siedź cicho.
Chodźcie tu!
To nasze pieniądze.
Moje!
Łapcie go!
- Nie mam na to czasu. - Nie mówiłaś nic o dziecku.
- Nie sądziłam, że to problem. - Za dzieci jest dopłata.
Mam już dość zmartwień, jasne?
Elmer.
Nie bój się.
Hej, Kiciu.
Czemu musi być tak ciężko?
Pytasz mnie czy…?
A, mówiłeś do siebie. Łapię.
Ty…
Elmer.
Na litość boską. Elmer!
Nie! To ty mówisz? Nie!
Daj znać, jak będziesz gotowy, to na wszystko ci odpowiem.
Jak to możliwe, że mówisz?
Byłeś dla mnie dobry.
Dlatego teraz ci się odwdzięczę.
Spełnisz mi siedem życzeń?
Aż tak magiczna nie jestem.
Zresztą zwykle spełnia się trzy życzenia.
Naprawdę potrzebuję pomocy.
Chcę otworzyć sklep dla mamy, żeby już się nie martwiła.
Ale nie mam pieniędzy i…
Z tym mogę ci pomóc.
Ja nie tylko mówię, ale także słucham.
A w porcie słyszy się o różnych rzeczach.
Takich, co mogłyby pomóc takiemu młodzikowi jak ty
w zarobieniu na sklep.
To znaczy?
Wiem o niesamowitym, wspaniałym,
najprawdziwszym,
latającym, ziejącym ogniem smoku!
Jasne. Smoki nie istnieją.
Gadające koty też nie.
Pomyśl, co by było, gdybyś miał w Szaropolis własnego smoka.
Ale…
Wyobraź to sobie.
Ty i mama nie musielibyście się już niczym martwić.
Sprzedawałbym przejażdżki, słodycze i pamiątki.
Moglibyśmy wreszcie otworzyć sklep!
Mów, gdzie ten smok.
To akurat najłatwiejsze.
Smok siedzi sobie na maleńkiej wysepce.
Jak na nią dotrę?
I znowu łatwizna.
Załatwiłam ci podwózkę.
Poznaj Sodę.
Łaskocze!
Soda?
- Tak? - Przywitaj się.
Cześć!
Chyba już usłyszał.
Mam tam popłynąć na wielorybie?
Miałam mało czasu na organizację.
No dobrze. Rety!
Nie wiem, za co się złapać.
- Soda? - Elmer!
Zabierz mnie na wyspę ze smokiem. Proszę!
- Soda! - Tak, Kiciu?
Lepiej pędź już z całych sił.
Możesz też płynąć wolniej!
Bawcie się dobrze. Pa!
Dobry z niego dzieciak. Oby nie skończył pod wodą albo w paszczy.
Albo to i to.
Soda, zwolnij! Nie mam się czego złapać!
Ale Kicia kazała mi pędzić!
W porządku, ale może nie tak szybko.
Czyli tak średnio? Da radę.
Pokazać ci, czemu mówią na mnie Soda?
Nie musisz…
Widziałeś?
Tak, widziałem.
Sama się tego nauczyłam!
Fantastycznie.
Wynalazłam to bez niczyjej pomocy!
Robi wrażenie, co?
Uwielbiam zmierzch.
Którejś nocy popłynę aż do gwiazd.
Elmer!
Nie śpisz?
Nie śpisz, nie? Wiedziałeś, że chrapiesz?
Chyba że to twój brzuch. Odzywa się, gdy chce jeść?
Wsunąłbyś jakiegoś cytruska?
W końcu już prawie ranek.
Jesteśmy na pełnym morzu. Skąd my weźmiemy…
Mandarynka?
Oto Mandarynia!
Bajeczna, prawda?
Tak.
Najlepsze mandarynki w mieście!
A raczej na wodzie.
Ale lepszych na pewno nie jadłeś.
Ostatni przystanek przed wyspą! Rób zapasy!
- Ale pycha! - Co nie?
Podoba ci się? Robię pociąg!
Patrz, zrobiłam sobie nos!
Zupełnie jak twój! Patrz, zanim pęknie!
Nieźle.
Dzięki!
Sama się nauczyłam! Łatwizna.
- To na pewno tutaj. - Tak!
Oto Dzika Wyspa!
Słucham? „Dzika”?
Wiadomo. Żyją tu dzikie zwierzęta.
Dzikie zwierzęta?
Tak! Mają ostre zębiszcza i pazurzyska.
Że co?
- Tak! - Czekaj.
Schwytały smoka,
żeby wciąż podnosił wyspę.
- Ale po co? - Bo wyspa tonie.
- Czyli on je ratuje? - Kicia nic ci nie powiedziała?
Nie!
No to… niespodzianka!
Już po mnie.
Bon voyage!
Spokojnie, smoku. Uratu…
No dobra.
Puść go!
Przestańcie, ale już!
Przez was ledwo słyszę Saiwę!
Saiwa już raz kazał smokowi nas ocalić.
Tak mu dziękujecie?
Cisza. Nie ma się czego bać.
Sprowadziłem tu tego smoka
i póki nas unosi,
morze nas nie pochłonie.
Hej!
Uciszcie się już. Spokojnie!
Znam wszystkie odpowiedzi. Ocalę Dziką Wyspę.
Dłużej tego nie zniosę!
Smok Saiwy ledwo unosi wyspę.
Posłuchajcie go tylko.
Tracimy coraz więcej lądu. Mój dom przepadł!
Najważniejsze, żebyśmy zachowali spokój.
Mogłem utonąć! A ty możesz być następny!
I ty!
Hej!
Zamknij się, Tamir!
Kwan?
Tak, Saiwo?
Daj mi go.
Ucisz się!
Przestań!
Nie chcę utonąć!
Tamir.
Posłuchaj mnie. Wszystkich przerażasz.
Przepraszam, Saiwo. Po prostu nie chcę utonąć.
Nie chcę utonąć!
Spokojnie, jesteście bezpieczni.
Cisza!
Dajcie Saiwie mówić.
Nie uratuję was, jeśli ulegniemy panice.
Nikt nie zdoła.
Proszę was tylko, żebyście mi zaufali.
Smok…
Smok robi to, co ja mu każę.
A gdy mówię ci, żebyś przestał…
Ale…
Co takiego?
Łap go, Kwan!
Puszczaj!
Kwan!
Sprowadź go tu! Nie możemy stracić smoka!
Przyprowadź wyjce. Wytropimy smoka i dziecko.
To nie czas na panikę!
Odzyskamy smoka.
Schowa się.
Przede mną się nie ukryje.
Tak!
Udało się!
Ocaliłem niesamowitego, wspaniałego, najprawdziwszego, ziejącego ogniem…
smoka?
Nie chcę cię skrzywdzić, smoku.
Chyba coś sobie zrobiłem.
Uratowałeś mnie!
To mój szczęśliwy dzień!
Zaraz pęknę ze szczęścia!
To co, przytulas?
Co? Nie lubisz przytulasów?
Nie lubisz publicznie okazywać uczuć?
Ja też nie.
Jesteś prawdziwy?
No jasne! Inaczej nie potrafiłbym tak.
Nie.
I jak?
Niedobrze.
Poćwiczę jeszcze.
No dobra, jakoś sobie poradzę.
W porządku.
Smoku, ocaliłem cię, więc jesteś mi coś winny.
Prawda?
Oddałbym za ciebie życie.
Nie musisz…
Osuszyłbym oceany ogniem,
a mój ryk skruszyłby góry!
W porząd… Chwila. Potrafisz tak?
Nie.
Ani trochę.
Nad wodą kręci mi się w głowie, a ognia to się cykam.
Poparzenia bolą.
Teraz też mnie boli! Ile unoszę skrzydeł?
Jedno. Drugie jakby oklapło.
I tak mi dziękują za ciągłe podnoszenie wyspy?
Mówiłem, że to na nic!
Bo inaczej byłbym już Posmokiem.
- Kim? - Posmokiem.
Mówię ci, wypas.
- Chodź ze mną. - Nie!
To dopiero bolało.
Gdzie jesteś?
O rajuśku!
- Wybacz! - Czemu…
Chciałem polecieć, ale skrzydło mi nawala.
No to super.
Utknąłem na wyspie z dzikimi zwierzętami o ostrych zębiszczach.
Uratowałem smoka, który nie umie latać?
Boi się wody?
I ognia?
Przecież smoki zieją ogniem!
Nie ja.
Potrafisz cokolwiek?
Potrafię tak!
Chwila.
Zwykle bardziej się pocę.
Przestań.
- Czy ty… - Zrobiłem to pachą.
Patrz!
To chciałem ci pokazać.
Tak będę wyglądał, gdy zdobędę ogień
i ocalę wyspę.
Widzisz?
Niezbyt.
Smoki przylatują na tę wyspę od tysięcy lat.
Gdy kończymy sto lat, czyli w ludzkich latach
dziesięć razy mniej, czyli…
Czyli…
Dziesięć!
Dziesięć! Przecież mówię. Właśnie w tym wieku
przylatujemy tu odprawić specjalny rytuał.
Jak pszczoły z kwiatkami. Tyle że jesteśmy smokami.
A wyspa to nie kwiat.
Ratujemy Dziką Wyspę przed zatonięciem, bo grozi jej to co sto lat.
Jak się uda, zostajemy Posmokami.
Ziejemy ogniem, robimy się umięśnieni, mądrzy i dzielni.
Na pewno będę tak wyglądał, jak już ocalę wyspę i zdobędę ogień.
Ocaliłeś już wyspę. Sam widziałem.
Nie, to był sposób Saiwy.
Ale coś jest z nim nie tak, bo wyspa i tak tonie.
A na górze jest strasznie i okropnie.
To jak masz to zrobić?
Pojęcia nie mam.
Odpowiedzi to nie moja działka.
- Jakaś musi być. - Nie.
- Ktoś musi ją znać. - Nie. Poza Aratuah.
- Kto to? - Taki żółw-staruszek.
Widział, jak Horatio ratował wyspę, więc wszystko o nas wie.
Narysował tego mięśniaka.
- No to chodźmy go spytać. - Nie wiem, gdzie jest.
No weź!
Szukałem go po wylądowaniu.
Szukałem i szukałem…
Myślałem, że zostawi mi jakiś znak albo mapę.
No wiesz, coś w tym stylu.
Co to za mina?
Pomogę ci.
Zrobisz to dla mnie?
Tak.
Ja pomogę ci zostać Posmokiem, a ty pomożesz mi.
No jasne!
Będziesz występował dla mnie w Szaropolis.
Ale ja po rytuale mam wrócić do domu.
Będzie super.
Zleci się cała rodzina, ja będę ziać ogniem, a oni wiwatować.
No wiesz… Uratowałem cię. Nie musisz zostać ze mną na zawsze.
Pomożesz mi tylko zarobić na sklep.
Umowa stoi?
Niech będzie.
- No dobra. - Będziesz dla mnie Panem Odpowiedzią.
Mam na imię Elmer.
Wiedziałem, że masz fajne imię.
Ja jestem Borys. Bez szału.
Ale pasuje do mnie.
Okłamałem cię.
- Nie pierdnąłem pachą. - Bez szczegółów!
Idą pieszo.
Smok musiał poważnie zranić skrzydło.
Poważna rana?
O nie!
To katastrofa! Wszyscy…
- Słuchajcie! - Jak ty to znosisz?
- Przegoń kurdupla! - Kurdupla?
Nie mogę, bo wywoła panikę. Dobrze o tym wiesz, Kwan.
A jak zmarnujemy szansę na ucieczkę z wyspy?
Spokojnie.
Saiwa!
Jest blisko.
Mój brat Horatio nauczył mnie plucia na odległość.
Na pewno trafię w tamto drzewo! Chcesz zobaczyć?
- A mógłbyś szukać strzałek? - Dobra.
Właściwie to umieram z głodu. Najbardziej lubię kapustę.
Myślisz, że jakąś tu znajdziemy? Hej, strzałka!
Nie… Tam jest! A nie, fałszywy alarm.
Wiesz co? Ja będę szukał strzałek, dobrze?
Spoko.
Bądź cicho, żebym mógł się skupić.
O rajuśku!
Truskawka zamknięta w każdym lizie!
Nie ruszaj rzeczy z mojego plecaka, jasne?
- Serio? - Tak.
No dobrze.
Dlaczego?
- Potrzebuję tych rzeczy. - Po co?
- Bo tak. - To bardzo ważne?
- Tak! - Ważniejsze od tej strzałki?
Fajnie. Tędy!
Tak! Aratuah, idziemy do ciebie!
Co to było?
- Saiwa nas ściga! - Ściga nas?
Ściga nas!
Przejdziemy tędy.
Elmer?
Pamiętasz, jak ci mówiłem, że od wody kręci mi się w głowie?
Chodź!
Wolałbym nie spotkać niczego z pazurzyskami
i ostrymi zębiszczami!
- Krokodyle! - I woda. Nie zapomnij o wodzie.
A Saiwa nadchodzi!
Nie wrócę tam.
Na szczycie jest strasznie. Spalę się w tym ogniu!
Nie dorwą cię, słowo!
Rety. I to mi się podoba.
Nic nas nie zatrzyma.
Chyba że on!
Co ty wyprawiasz, smoku?
Douglas, Winifred,
wracajcie tu natychmiast.
Dzieci, to niebezpieczne! Wracajcie tu, wy gadzie łobuzy!
Wyluzujcie, co?
Zaraz mnie rozszarpiecie!
Wszystko przez ciebie, smoku.
Co ty sobie myślisz?
Czemu się tu włóczysz?
Wcale się nie włóczę!
A to co, u licha?
Elmer.
Pan Odpowiedź. Pomoże mi ocalić wyspę!
Szybko, tędy!
Ty ocalisz wyspę?
Naciągacz!
Nie naciągać mnie tam!
Szybciej! Musimy się dostać na drugi brzeg!
Na czym skończyłem?
Rozszarpię cię!
Dalej!
Kiedy nie mogę!
Elmer!
Złodziej smoków!
Kijowo się zachowujesz, krokodylu!
Jestem Cornelius! A kij jest mój!
Co się dzieje?
Chodźcie, dziatki! Kryjcie się, szybko!
Elmer!
- Szybciej! - Masz lepszą odpowiedź?
Bo ta wyraźnie mi nie służy!
A Saiwa już idzie!
- Nie każ mi wracać! - Dalej!
Nie mogę!
Saiwo, twój smok!
Jest tutaj!
Elmer!
Zobacz, to dla ciebie!
Truskawkowy!
Truskawkowy?
Weź go sobie!
Truskawka jest u mnie na drugim miejscu po kapuście.
- Brać go! - Patrz na mnie!
Patrz! Nie zatrzymuj się!
Już prawie!
- Elmer! - Chodź!
Borys!
Złap się lizaka!
Pomocy!
Mam cię.
Saiwa!
Kwan!
- Nie utrzymam ich! - Już ich mam!
Dzieci! Na pomoc!
Ratuj ich, Kwan!
Kwan! Potrzebuję cię!
Kwan!
Uspokoiło się.
Na razie. Ale to się powtórzy.
I znowu, i znowu…
No to chodźmy.
Masz więcej tych truskawkowych cosiów?
Nie. I nie ruszaj plecaka, jasne?
Na pewno szedłbym szybciej, gdybyś mi pokazał, co tam masz.
Nie.
No weź.
Hej!
Przestań!
Serio? Dlaczego?
Nie mam czasu na wyjaśnienia. Przypominam, że wyspa tonie.
No dobrze.
Chodźmy.
Douglas, Winifred, tak się o was bałem. A gdzie jest George?
Czy ja żyję?
Żyję. Zdecydowanie!
Hej, przestańcie!
Tu jesteście, moje dziatki.
Dziękuję ci, Kwan.
Saiwa?
Wyspa tonie szybciej.
I nagle się tym przejął?
Nie teraz, Kwan.
Miałem już smoka! Czemu kazałeś mi zawrócić?
Posłuchaj mnie.
Cała wyspa przepadnie, jeśli nie schwytamy smoka!
Wszyscy na mnie liczą.
Rozumiesz? Na mnie.
Kiedyś będą liczyć na ciebie.
- Nie wolno ci ich porzucić. - Ale nasz dom zniknie.
Mamy jeszcze czas na schwytanie smoka.
Zaufaj mi.
- I co ty na to, kolego? - Na co?
Chyba… ładnie.
To może być nasz kumpelski gwizd!
No wiesz, bo się kumplujemy.
Słabo gwiżdżę.
No co ty? A jak spotkasz kolejnego zwierza
albo ja zranię drugie skrzydło, albo zobaczę tamtych?
Jak wezwiemy pomoc?
Krzycząc: „Pomocy”?
Tak to każdy potrafi.
Nie trzeba się nawet kumplować.
To nie jest śmieszne!
Boisz się?
Nie! Jestem ostrożny, to co innego.
Skąd masz ten szaliczek?
Mięciutki, że hej!
Jest taki puchaty! Chcesz pomacać?
Borys.
To wcale nie jest szaliczek, co?
George! Patrz, kogo tu mam!
Nie mogę! Ściemniasz!
Elmer? Jestem bardzo ostrożny.
Zostanę bohaterką!
Złapałam smoka Saiwy!
Razem go złapaliśmy.
A to co?
- Wygląda na słodki kąsek. - Sasha, oddawaj!
- Pierwszy gryz mój! - Za to ja oddam smoka Saiwie.
Nie, ja to zrobię!
Wyglądasz jak słodziutki, soczysty melon.
Ale z włosami!
Przestań, Sasho.
Sasha!
Elmer!
Pomocy!
Jest mój!
Nie, to mój słodki kąsek!
Czekajcie! Mam coś słodkiego!
No jasne.
Coś dużo słodszego. Gumę cynamonową!
Każdy gryz jest niczym eksplozja soczystej słodyczy!
Czegoś takiego jeszcze nie próbowaliście.
Inne smaki bledną w porównaniu z tym.
Pochodzi z odległego miasteczka i smakuje zupełnie jak dom.
- Dawaj! - Ja też chcę!
- Moja! - Moja!
Mam tylko jedną, więc musicie o nią powalczyć!
Elmer?
Borys!
Utoniemy!
Będziemy tonąć bez końca!
O co chodzi?
Wzywam cię.
- Wiem, ale czego chcesz? - Super.
Muszę złapać oddech.
- To kiepski pomysł. - Lepiej latam niż maszeruję.
Znajdźmy Aratuah i wynośmy się stąd.
Co?
Mówiłeś, że nie ruszamy już niczego z plecaka,
a dałeś tygrysom cynamonową gumę.
Czyli niczego nie ruszamy, chyba że grozi nam pewna śmierć?
Odsapnąłeś już? To chodźmy.
Dobra. To Smaropolis to twój dom?
Szaropolis. To nazwa miasta.
Mieszkam w nim, ale to nie dom.
Kiedyś prowadziłem z mamą sklep.
- I to jest twój dom? - Już nie.
- To gdzie on jest? - Teraz żadnego nie mam.
Dlatego muszę otworzyć sklep.
- Tamten stary? - Nie, nowy.
Czyli będzie inny, bo nowy?
Nie, będzie taki sam.
Elmer!
Elmer, jesteś cały?
Nic mi nie jest. Ale patrz pod nogi.
Ktoś zastawił pułapkę.
Co?
O rajuśku!
Elmer, musisz to zobaczyć.
Pełno tu takich słodkich, puchatych myszek!
Hejka!
Co? Już kapuję.
To pułapka na mnie.
Wyciągnij mnie stąd!
Spokojnie, wiem, co robić!
Rzuć mi plecak, sweter, koszulę i spodnie. Wszystko!
Świetnie! Zrobimy z ciuchów linę!
To w sumie lepszy pomysł.
A jaki był twój?
Nieważne, twój lepszy.
Coś tu jest!
Borys.
Złap się tego kijka!
Nie sięgnę!
- Ratuj! - Dobra!
- Borys, pomóż mi! - Momencik!
Borys?
Elmer!
- Odpowiedz! - Nie złaź tu!
To na nic.
Ty się boisz.
Spokojnie, będzie dobrze.
Akurat.
Siedzimy w dziurze na tonącej wyspie.
Nic nie będzie dobrze.
Wiem, że jesteś głodny.
Coś dla ciebie znajdę, słowo.
Lubi mandarynki?
Masz mandarynki?
Moje maleństwo je uwielbia!
Proszę.
Jestem Iris.
A ja Elmer.
To ty ukradłeś Saiwie smoka!
Zastawili tę pułapkę na ciebie,
ale to ja wpadłam w nią z dzieckiem.
Przepraszam.
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego zabrałeś smoka?
Musiałem go ratować.
A kto uratuje nas?
Saiwa potrafił nas chronić.
Gdyby tak było, wyspa nie zatonęłaby przez sto lat,
a Borys byłby już Posmokiem. Nie rozumiesz?
Chcę, żeby znowu było dobrze.
I będzie.
Idziemy z Borysem do Aratuah, po prawdziwą odpowiedź.
I wtedy będziemy bezpieczni?
Na pewno.
Co za ulga!
Chociaż wciąż jesteśmy w pułapce.
Borys za chwilę nas…
Zostawcie go!
Maleństwo!
Słodziaczek!
Wskoczyłeś tu?
Musiałem pomóc kumplowi.
Ale jak my teraz stąd wyjdziemy?
Hej, dość tego!
Zostawcie ich! Saiwa, na dole coś jest.
Uspokój się, Tamir.
- Słyszeliście Saiwę? - Zamknąć się!
Smoku, możesz wyjść.
Nic ci nie zrobimy.
Słowo.
To tylko ja i moje maleństwo.
Iris?
- Chodźmy! - Zaczekaj.
- Trzeba iść! - Pomożemy im.
Każ im przestać!
Uciszcie się!
Wyciągniemy was, Iris.
Czekajcie!
- O co chodzi? - Słyszałam ich.
Smoka i chłopca.
Chłopiec powiedział, że zabiera smoka na szczyt.
Nonsens! Smok nie chciał tam być.
Chłopiec nie chce utonąć.
Nikt tego nie chce.
Tylko ty możesz mu pomóc.
- Ruszajmy na szczyt! - Najpierw musimy jej pomóc.
Nie ma czasu, utoniemy!
Kwan!
W porządku.
Widzisz?
Wszystko będzie dobrze, Iris.
Chodźcie, wyjce.
Poszli sobie.
Byłaś bardzo dzielna.
Dziękujemy ci, Iris.
Saiwa zabronił zwierzętom tam chodzić,
ale ja wiem, gdzie jest Aratuah.
Obyście znaleźli odpowiedź, dla dobra nas wszystkich.
Stąd musicie iść sami.
Nie bój się, pójdę pierwszy.
Fajnie. Spoko.
Wszystko w porządku?
Tak, tylko się denerwuję, niepokoję, boję…
Tak jakoś kręci mi się w głowie.
Wybacz.
To musi być on.
- Zaraz zemdleję. - Oddychaj, to ważne.
Spytasz go? Zrób to za mnie, co?
Dobra.
Starożytny Aratuah?
Odpowiedz nam.
Jak smok ma ocalić wyspę?
- Jeszcze skrzydło! - Jak ma wyleczyć skrzydło?
Wiesz może?
Borys jest smokiem, ma ocalić wyspę.
Zapytaj o mój ogień.
Powiesz Borysowi, jak zdobyć ogień?
Może być zagadka albo…
- Łamigłówka? - Nie.
Może mamy wykonać jakieś zadanie?
Coś w tym stylu.
Nie mamy za dużo czasu.
Aratuah?
Starożytny Aratuah?
A może to jego…
No tak.
To jego tyłek!
Aratuah?
- Sam spróbuj! - Co? Nie!
- Powiedz coś! - Nie mogę!
Elmer!
No już! Idź!
Tak miało być?
Zaczekaj.
Elmer? Aratuah?
Tak długo cię szukaliśmy!
Aratuah!
Co powiedział? Mogę do niego iść?
- Nie wchodź tam! - Chcę go zobaczyć!
- Aratuah! - Nie wchodź tam!
Sorki za skorupę, nie chciałem!
Przestań!
On nie żyje!
Nie żyje?
I co ja teraz zrobię?
Chodź, Borys!
Uciekajmy!
- Borys? W porządku? - Muszę poleżeć gdzieś w ciepełku.
Zajmę się tobą.
Elmer?
Rozmawialiście z Aratuah? Wiecie, jak nas ocalić?
Tak.
To cudownie!
Tak… Borys wypełni rytuał, ale…
musi najpierw trochę odpocząć.
Oczywiście. Znam idealne miejsce.
Na samej górze jest bezpiecznie i sucho.
- Tam odpoczniecie. - Dziękujemy ci, Iris.
Nie, to my wam dziękujemy.
Pewnie jesteś głodny.
Mówiłeś, że to nie dla mnie.
Nieważne.
Częstuj się.
Tym przeciąłem pnącza.
A dzięki temu dojrzałem w dole Iris.
Lubisz mandarynki?
Mandarynki?
Nie. To dla ciebie.
Jesz samą skórkę i zostawiasz miąższ?
No jasne.
No to się dogadamy.
Już zapomniałem, jakie to pyszne!
Mój brat Horatio przyniósł mi mandarynki, gdy został już Posmokiem.
Słyszałem, jak jego gwizd niósł się nad naszą krainą.
Wszyscy pękali z dumy.
Ze mnie nikt nie będzie dumny.
- Zdradzić ci sekret? - Tak.
Właściwie to poczułem ulgę. Nie muszę już nic robić, bo…
i tak wiedziałem, że nie dam rady.
Czuję to w środku.
Byłbyś wspaniałym Posmokiem.
Zawsze wiesz, co robić.
Jakbyś niczego się nie bał.
Cóż…
Co ja bym bez ciebie zrobił?
Spłonąłbym na szczycie albo utonął w morzu.
Masz rację. Niczego się nie boję.
Odpocznij.
Gdy wstaniesz, będę miał odpowiedź.
To naprawdę mój szczęśliwy dzień.
A jutro będzie szczęśliwszy!
Przepraszam.
Przepraszam, Elmer.
Mama?
Przepraszam, Elmer.
- Za co? - Musiałam mu powiedzieć.
- Chroniłam moje maleństwo. - Więc to prawda.
Borys!
- Wstawaj! - Wstaję!
Spójrz tylko, co narobiłeś, ty bezużyteczne stworzenie!
Nie zbliżaj się!
- Stój! - Pójdziesz ze mną!
Powiedz mu, że rozmawiałeś z Aratuah, i wiesz, jak ocalić wyspę!
Rozmawiałeś z Aratuah?
To on zna prawdziwą odpowiedź, nie Saiwa.
Czyli może to zakończyć.
Nie, nie może.
Mam rację, smoku?
Elmer? Pomóż mi.
Aratuah mu nie pomógł, bo nie żyje.
- Nie żyje? - Nie żyje?
Elmer.
- Ja… - Jak mogłeś?
Pamiętasz, jak tu przybyłeś, smoku?
Nie wiedziałeś, jak uratować tę wyspę.
Pomogłem ci zrobić to, czego sam nie potrafiłeś.
Proszę.
Teraz musisz tylko iść ze mną.
- Znów ocalimy wyspę. - Nie chcę wracać.
Razem.
- Nie mogę. - Zostaw go!
Milcz, chłopcze! To nasz smok, nie twój!
Nie!
- Smoku! - Nie wrócę tam!
- Nie! - Elmer!
Moje skrzydło!
Mówiłem, że latam lepiej niż maszeruję!
Możemy odlecieć! Do Szaropolis!
Tak.
Obyście znaleźli odpowiedź,
dla dobra nas wszystkich.
Schwytały smoka,
żeby wciąż podnosił wyspę.
Ale po co?
Korzenie ciągną wyspę na dno.
Jeśli zdołamy je zerwać…
- Co? - …to ocalimy wyspę!
- Korzenie? - Mam odpowiedź!
Jak na Pana Odpowiedź przystało! Wiedziałem, że dasz radę!
- Lećmy! - Tak!
To oni? Wiedziałem!
- Wciąż jest nadzieja. - Wiedziałem!
Ten smok jest do niczego. Tak samo jak ty, Saiwa!
Znów go złapiemy.
Po co? Nie uratuje wyspy!
Ty też nie.
Choćbyś gadał i gadał.
Kurdupel od początku to wiedział!
Słuchałem cię. Ufałem ci.
Kwan?
Ale koniec z tym.
Wynoszę się z tej tonącej dziury!
Sam się sobą zajmę, a wy sobie tońcie!
Rety. Co tu się stało?
Chyba coś tu pękło!
Co teraz zrobimy?
- Przywiążę cię, dobrze? - Co?
Nie! Tak to zrobił Saiwa.
- Posłuchaj mnie. - To na pewno nie tak!
Uniesiemy wyspę i zerwiemy korzenie.
Nie, rozejrzyj się. Jak nawalę…
Nie nawalisz. Polecę z tobą.
Zrobimy to razem.
To się nie uda.
Uwolniłem ciebie i uwolnię wyspę.
Oto odpowiedź.
Byle szybko.
Leć, Borys!
W górę!
Dasz radę! W górę!
Już prawie! Dawaj!
Dasz radę! Jeszcze troszkę!
To działa, Borys!
Borys? Co ci jest?
W porządku? Leć!
- Leć! - Mam odpowiedź.
Dalej, w górę!
- Musisz zejść. - Co?
- Wracamy na dół. - Nie, proszę!
Nie, proszę!
W górę!
No dalej!
Szybko, odwiąż mnie!
Musimy stąd uciekać!
- Już rozumiem! - Nie ruszaj się!
Powtarzałeś, że dam radę, i w końcu w to uwierzyłem!
- Nie ruszaj się. - Poczułem to w środku.
Nie ma czasu, już po wyspie.
Nie udało się, bo nie znasz odpowiedzi.
- Dość! - Ja ją znam!
- Przestań! - Muszę tam wejść!
Muszę to zrobić sam.
Nie!
Wiesz co się stanie! Stój!
- Nie mogę! - Spłoniesz tam!
- Wcale nie. - Pozwól sobie pomóc.
- Stój! - Muszę tam wejść! Puszczaj!
Nigdy nie zostaniesz Posmokiem!
Chodź.
Zostaw mnie.
Nie! Muszę ocalić nas obu!
Masz mnie zostawić!
Jak sobie chcesz.
Saiwa?
Zostaw go! Musi nam znaleźć wodę, schronienie i jedzenie,
bo inaczej wszyscy zginiemy.
Chyba coś mi jeszcze zostało.
Niczego od ciebie nie chcemy.
Chciałem tylko…
Chciałem wam pomóc.
Pomóc?
To ja pomagałem.
Gdy wyspa zaczęła tonąć, poszedłem do Aratuah,
ale już go nie było.
Wiedziałem, że strach zatopi nas szybciej,
więc ukrywałem przed nimi prawdę.
Gdy zjawił się smok, myśleliśmy, że nas ocali.
Ale był głupi i przerażony.
Nie mów tak! W kółko unosił dla was wyspę.
Wykorzystałem go, żeby nas chronić.
A ty czego od niego chciałeś?
Niczego. To mój przyjaciel.
No tak.
Myślał, że jesteś jego przyjacielem.
Głupiec.
W dodatku przerażony.
Borys!
Borys?
Przepraszam.
Miałeś rację. Nie dam rady.
Nikogo nie ocalę.
Nic nie potrafię.
Za bardzo się boję.
Ja też się boję.
Bez przerwy.
Chcę, żeby było dobrze, ale sobie nie radzę.
Ty?
Leć po ogień.
A ja tu na ciebie zaczekam.
Dziękuję.
Borys.
Błagam cię.
Borys?
Borys!
Udało ci się!
Brawo!
Tak!
Udało ci się!
To było coś!
Jakbym był u siebie w środku!
Te rysunki chyba nie są szczególnie realistyczne.
- Ja tam widzę podobieństwo. - Tak? Jestem Posmokiem!
Borys? Elmer?
Chcieliśmy podziękować.
Dziękujemy, Borysie.
Dziękujemy, Borysie!
To chyba twoje.
Patrzcie! To Saiwa.
Myślałem, że postępuję słusznie.
Że znam odpowiedź.
To nieprawda.
Przepraszam.
Wiesz, co przyda się teraz wyspie?
Żebyś ty…
i wy wszyscy opowiedzieli moją historię.
Narysujcie ją tutaj.
Bez tych muskułów.
Gdy wyspa za sto lat znów zacznie tonąć
i zjawi się kolejny smok,
to nie będziecie go wiązać, ścigać ani straszyć.
Zaprzyjaźnicie się z nim.
Daję ci słowo, Borysie.
Zrobimy to.
Tamir.
- Na razie! - Pa, Borys!
Żegnaj!
Pa, włochaty melonie!
Pa, Dzika Wyspo!
Kwan, zobacz!
Możesz się na chwilę uciszyć?
No weź… Elmer!
- Cześć, Soda! - Udało się!
- Co się udało? Co on zrobił? - Pomógł mi ocalić wyspę!
Przyda ci się podwózka z powrotem!
Jestem z was dumna!
Miękkie lądowanie.
Tak, brawo.
Czyli to jest Smaropolis?
Szaropolis.
To co mam tu zrobić?
Nic.
Co?
Chcesz wrócić, tak?
Zagwizdać dla rodziny wśród chmur nad twoją krainą.
Tak, najbardziej na świecie.
Ale co ze sklepem?
Co z twoimi problemami? Co zrobisz?
Coś wymyślę.
Boisz się?
Tak.
Ja też.
- To by było… - Chyba.
- Pa? - …na tyle?
Miło było cię poznać.
Do zobaczenia, Borys.
Gdybyś mnie potrzebował…
Elmer!
Mama cię szuka. Kolacja ci wystygnie.
- Kolacja? - Elmer!
Mamo.
- Przepraszam, mamo. - Ja też przepraszam.
Wystraszyłem się.
Ja też.
Chyba załatwione.
Doskonale.
Cześć.
Chodźmy! Pożyczysz mi kapelusz, mamo?
To mój najlepszy!
Dzięki!
- Nie! - Elmer!
Jak zmienię się już w Posmoka,
to udam, że chcę odlecieć, ale…
Co tak długo?
Znalazłem więcej rekwizytów.
- Dobrze, Callie. - Taki był plan.
Ale super! Na pewno potrafisz żonglować?
Mandarynki?
Tata zawsze powtarzał, że smoki to najlepsi przyjaciele.
Pomogą ci przetrwać najcięższe czasy,
nawet jeśli same się trochę boją.
A jeśli myślicie, że opowieści o smokach to same bzdury,
to lepiej i tak uważnie słuchajcie.
Na wszelki wypadek.
Napisy: Aleksandra Basińska