Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Meu pai naceu hai moito tempo,
pero era un neno coma calquera outro.
Mazábase os xeonllos e deixaba voar a súa imaxinación.
- Atopáchelo? - Aínda non.
Sempre se lle dera ben atopar cousas.
- Atopeino, mamá. - Queda algunha piruleta?
Ese é el, por se volo preguntabades.
Atopeinas.
- Abran paso! - Bo día, Elmer.
Bo día a todos.
Fose o que lle pedise súa nai, el atopábao nun chisco.
Ola, señor Linson!
Bo día, Elmer.
Coidado, Rosie.
Aquí estás, Elmer,
a tempo para o capricho doce do Sr. Williams.
De amorodo, o meu sabor favorito.
- Grazas. - De nada.
E pensar que ese home é dentista.
Tedes gomas elásticas?
Das que serven para non manchar a barba coa sopa.
- Elmer? - Vou.
Meu pai pronto iría a lugares que ningún neno vira antes.
Aquí ten.
Lugares perigosos, salvaxes e estraños,
mais aínda non o sabía.
Elmer, pódesme axudar?
- Bo día, Dela. - Ola.
Bo día, Elmer.
- Bo día, Magda. - Que nos trouxeches hoxe?
Mandarinas.
Todos gustan delas, porque se mondan moi fácil.
Olládeas.
Canto pides?
Para ti, 30.
Que opinas, Elmer?
Estas do fondo están pasadas.
- Xermolan por dentro. - Xa vexo.
Dámosche a metade por elas.
Vinte e cinco, Dela, menos non podo.
Vinte e collo outro lote o vindeiro mes.
Túa nai non dá o brazo a torcer, Elmer.
Meu pai vivía nun mundo que semellaba que non cambiaría nunca.
Pero entón, todo comezou a cambiar
e as cousas tornáronse duras durante un tempo.
E agora que facemos, mamá?
Non has preocuparte por nada.
Éche tarefa miña, Elmer.
Se quedamos aquí, pode que os clientes regresen
e todo se solucionará.
Lamentablemente, o mundo non funciona así.
- Conseguirei outro fogar na cidade. - Unha tenda nova?
- Por suposto. - Mais non nos queda nada para vender.
É verdade.
Cómpre conseguir mercancía para estarmos listos para a gran apertura.
Non moita, só unhas cousiñas para comezar.
Queda unha piruleta de amorodo, un pouco rota.
Podemos vendela barata e gañar cartos para comprar máis.
Atoparías máis cousas para vender?
Xa está, isto é todo.
Es moi bo atopando cousas.
Tamén nos quedan algúns cartos.
Axudarannos a comezar.
Estás listo para unha aventura?
Estou.
EMBARGADA
Infórmense de todo!
Chegou a recesión!
Quen sobrevivirá e quen se afundiu?
Infórmense de todo!
É aquí.
- En serio? - Si.
A Cidade Cincenta, o noso novo fogar.
Mira, Elmer.
Non sería xenial para a nosa tenda?
Pero está completamente tapiada.
Imaxinas como quedaría cunha man de pintura e un pouco de cariño?
Albíscala?
Supoño.
Poremos unhas luces brillantes nos vidros.
Antes de que nos decatemos, sentirémonos como na casa.
Tomará un tempo aforrar os cartos,
pero cando os consigamos, teremos todo o preciso para comezar.
Non te rendas.
Descoida, mamá. Non me renderei.
Teremos a nosa tenda.
Igual ca antes, verdade? Como na casa.
Igualiño. Confía en min, queres?
De acordo.
Só temos que abrir estas portas. Estás listo?
Á unha,
ás dúas
e ás tres!
- Quita do medio! - Veña!
A gata corre máis ca min, Callie.
Ollo, rapaz.
Collédea!
Elmer!
Elmer, queda preto de min.
Veña, axúdame con isto.
Temos que levala arriba de todo.
- Non dixeras nada dun cativo. - Non pensei que sería un problema.
Custa un extra.
- A fianza é de catro meses. - Iso é unha toleada.
Os cativos fan ruído e maltratan os mobles.
Pero se non hai mobles.
Porque o último cativo rompeunos todos.
O anuncio dicía que estaba todo amoblado, só podo darlle unha semana de fianza.
Por favor, señora McClaren.
Vimos de moi lonxe e comezamos de cero.
Incluso trouxemos as nosas cadeiras.
Tres semanas.
Vaia, xenial.
Laméntoo, xa non se pode confiar en ninguén.
- Non é nada persoal. - Claro, enténdoo.
E animais non, son peor ca os cativos.
Non temos ningún.
O alugueiro se paga os martes.
Sei tódalas escusas, así que non vos molestedes.
- Queda claro? - Entendido, o alugueiro os martes.
Mamá, pódese ver a nosa tenda dende aquí.
Vén, hai unha vista xenial.
Entón, este apartamento é o lugar ideal.
Aquí podemos gardar os aforros para a tenda.
Pronto sentirémonos como na casa.
Creo que lle collín o truco aos tubos.
Que dixeches?
Que xa descubrín como non salpicarme.
Xenial, Elmer.
Ola, señora McClaren.
Mira, Elmer, temos visita.
Ola, señora McClaren, como vai o día?
É martes, así que escoito moitas historias conmovedoras.
Vénme mal para a dixestión.
Laméntoo.
Toca pagar.
Os tubos fan ruído e salpican.
Pagareille a metade cada semana ata que estean arranxados.
Se arranxo os tubos, terei que cobrarvos máis.
Todo custa cartos, Dela, e eu tamén teño os meus problemas, sabes?
- Agarda, mamá! - Ata a vindeira semana.
Atoparei como encher o bote dos aforros
Non terás que preocuparte máis.
Estaremos ti, eu e maila nosa nova tenda.
Hei de tomar prestadas unhas moedas.
- Pero son os cartos… - Hei de facer unhas chamadas, vén comigo.
Non as gastes todas.
- Así non teremos a tenda. - Só son unhas poucas.
- Como faremos…? - Ola.
Chamo polo anuncio.
Teño camioneta propia e…
Xa está cuberto?
- De acordo, adeus. - Mamá.
Tranquilo, só unha máis.
Ola, chamo polo anuncio.
Agarde, teño camioneta propia e a primeira entrega é de balde… Xa.
PRECÍSANSE CONDUTORES
Mamá, quizais eu podo axudar.
Preciso que esteas caladiño.
Ola, chamo polo anuncio.
Non, agarde! Teño camioneta propia…
Lisca!
Callie, axuda!
Fóra!
Vai buscar leite noutra parte.
Estás ben, Gertie?
- Estás listo, Eugene? - Estouno.
Vamos alá!
Nunha noite escura e sombriza,
o vento ouvea.
Unha terra remota cambalea ao bordo do esquecemento.
Moitas grazas.
Os animais se laian: "Non hai ninguén que nos poida salvar?"
Grazas.
Si, hai alguén que os pode salvar.
Alguén que viaxou de confín a confín…
Vendo gomas elásticas!
Tódalas cores, a bo prezo, aproveiten antes de que esgoten.
- …o máis incrible, estupendo, musculoso… - Para calquera ocasión.
Vermellas, azuis. Gomas elásticas? Semella que lle viría ben unha.
Un dragón impresionante e bravo que bota lume!
Gomas elásticas baratas, case de balde.
Baratas? De balde?
Soamente hoxe.
Só hoxe?
- Dicía… - Hei darme presa.
- Seica precisa gomas elásticas. - Un dragón que voa.
- Pode poñelas cun vestido. - Son un choio.
- Grazas, señora. - Ei!
Roubáchesnos a clienta!
Ía meter esa moeda no meu sombreiro.
Pois agora é miña.
Non o é, porque estabamos aquí antes, facendo o noso espectáculo.
Non será tan espectacular como as gomas.
Ben, se vas con esas,
dáme esa moeda ou algo desa mochila.
- Non. - Algo terás para o noso espectáculo.
- É meu. - Pero débesmo, é o xusto.
Non cho debo.
Claro que si.
Sóltame!
Téñoa, Callie!
- Ei! Eses nenos… - Vamos.
- Temos que entrar. - Volvede!
Se me quitas algo, quítocho eu a ti.
- Levaron… - Por favor.
Estou cansa e hei de facer a cea, queres?
Eles…
Ola!
Como entraches? Seguíchesme?
Volvo nun intre.
Elmer, non o bebas todo, habemos de almorzar.
Ben.
Has de estar caladiña, non deixan ter animais.
- Dixeches algo, Elmer? - Non, mamá.
- Vén cear antes de que arrefríe. - Vou.
Non fagas ruído, xa se me ocorrerá algo.
Cheira moi ben.
Mira por onde.
Mamá…
Queres que nos boten á rúa, Elmer?
Se é así, esta é unha boa maneira de conseguilo.
- Non o entendes. - Non hai nada que entender.
Devolve a gata a onde a atopaches, senón a Sra. McClaren nos botará.
- Pero eu non… - Tanto me ten, non teño tempo para isto.
- Podo explicarcho. - Dabondo!
Vasme mentir e non te quero escoitar.
Ti es a mentireira! Dixéchesme que abririamos a tenda aí.
Non é tan sinxelo.
Pero prometíchelo!
Non me refería a agora mesmo.
- Por que non me dis a verdade? - Queres que cha conte?
Precisaba que saíses da camioneta, iso é todo.
E agora preciso que saques a gata do apartamento.
Xa teño dabondo do que preocuparme.
Síntoo.
Non te asustes.
Non estou asustado!
Conseguirei os cartos e abrirei a tenda eu mesmo.
Xa verás.
Elmer.
Ei, non se corre polas escaleiras!
Iso é un gato?
Que diaños está pasando?
Estoume encargando de todo eu soa.
Elmer!
E agora que facemos, mamá?
Non has de preocuparte por nada.
Éche tarefa miña, Elmer.
- Eu podo axudar. - Preciso que esteas caladiño.
Ei, volvede!
Eses cartos son nosos.
Son meus!
Collédeo!
Non teño tempo para isto. Non falaras dun cativo.
- Non pensei que sería un problema. - Custa un extra.
Xa teño dabondo do que preocuparme.
Elmer.
Non teñas medo.
Ola, Gata.
Por que todo é tan complicado?
Estás a preguntarme ou…
Xa vexo, estabas a falar contigo mesmo.
Estás…
Elmer.
Polo amor de Deus, Elmer.
Es unha gata que fala? Non será.
Xa me dirás cando esteas listo e responderei o que me preguntes.
Como é que podes falar?
Fuches amable comigo,
así que agora sereino eu contigo, Elmer.
Concederasme sete desexos, ou?
Desa maxia non teño.
Ademais, non adoitan ser tres desexos?
Pois preciso de moita axuda.
Hei de abrir unha tenda, para que miña nai non o pase mal.
Mais non teño cartos e…
Niso si podo axudarte.
Ademais de falar, tamén escoito.
Aquí, no peirao, escoito todo tipo de cousas
que poderían axudarlle a alguén noviño, coma ti,
a gañar os cartos para abrir a tenda.
Coma que?
Un incrible, espectacular,
auténtico
dragón que voa e bota lume.
Xa, claro. Os dragóns non existen.
Tampouco os gatos que falan.
Imaxinas ter o teu propio dragón aquí, na Cidade Cincenta?
Xa, pero como…
Ti imaxínao.
Ti e maila túa nai non vos teriades que preocupar por nada máis.
Podería vender pasaxes, doces e recordos.
E mamá mais eu á fin abririamos a nosa tenda.
Onde está e como consigo o dragón?
Esa é a parte sinxela.
Está nunha illa diminuta.
Pero como chego a ela?
Tamén é sinxelo.
Conseguinche un transporte.
Saúda a Soda.
Fasme cóxegas.
Soda.
- Dime. - Saúda.
Ola!
Xa o cachou, Soda.
Hei de chegar á illa montado nunha balea?
É o mellor que achei con pouco tempo.
Ben. Oh, vaia.
Teño que ver como agarrarme.
- Soda. - Elmer!
Lévame á illa do dragón, por favor.
- Soda. - Dime, Gata?
Marchade tan rápido como poidades.
A modiño tamén está ben!
Pasádeo ben, aburiño!
Éche un bo rapaz.
Oxalá non afogue ou o devoren.
Ou as dúas cousas.
Soda, vai a modo.
Non teño onde agarrarme.
Prometinlle a Gata que iría rápido.
Xa, pero non tan rápido.
Entendido, podo ir medio rápido.
Queres saber por que me chaman Soda?
A verdade é que non…
Víchelo, ou?
Claro que o vin.
Aprendino eu soíña.
Xenial, Soda.
Inventeino eu mesma.
É incrible, non si?
Encántame o luscofusco.
Unha noite, quero nadar ata as estrelas.
Elmer!
Estás esperto?
Estalo, non?
Sabías que roncabas?
Ou se cadra foi a túa barriga. Fala cando ten fame?
Tes fame? Queres algo alaranxado? Porque case é de día, sabes?
Estamos no medio do mar.
Onde imos atopar…?
Unha mandarina?
Isto é a Mandarineira.
É espectacular, non si?
Abofé que si.
Son as mellores da cidade.
E dicir, do mar.
As mellores que probarás nunca, de seguro.
É a última parada ata a illa, así que fai provisión.
- Están boísimas. - A que si?
Que che pareceu?
É un tren.
Mira, Elmer, fixen un nariz!
É como a túa. Rápido, mira antes de que estale.
Non está mal.
Grazas!
Aprendino eu soíña, nada do outro mundo.
- Ha de ser esa. - Así é.
É a Illa Brava.
Dixeches a Illa Brava?
Dixen. É polos seus animais bravos.
Animais bravos?
Así é, teñen uns dentes e garras afiados e enormes.
Como dis?
- Así é. - Agarda.
Capturaron o dragón,
para que levante a illa unha vez tras outra.
- Por que farían tal? - Porque se está afundindo.
- Entón isto é un rescate? - A gata non che dixo nada disto?
Non!
Pois ben, sorpresa!
Vou morrer.
Boa viaxe!
Non te preocupes, dragón, vin rescatar…
Estou ben.
Ben.
Deixádeo!
Dígovos que paredes!
Case non escoito a Saiwa co voso barullo.
Saiwa conseguiu que o dragón nos salve de novo
e agradecédesllo así?
Calmádevos, non hai de que temer.
Trouxen o dragón
e, mentres nos levante, nunca nos afundiremos no mar.
Ei!
Calade e mantede a calma.
Teño a resposta e salvarei a Illa Brava.
Non aturo máis!
O dragón de Saiwa levanta a illa a duras penas.
Escoitádeo.
Perdemos terreo e esta vez perdín a miña casa.
O máis importante é que todos manteñamos a calma.
Puiden afogar! Poderías afogar ti a próxima.
E ti.
Oe!
Cala, Tamir.
Kwan?
Dime, Saiwa.
Déixamo.
Cala!
Para.
Non quero afogar.
Tamir.
Escoita, estás asustando os demais.
Síntoo, Saiwa, é que non quero afogar.
Non quero afogar! Eu…
Tranquilos, estades todos seguros.
Calade!
Deixade falar a Saiwa.
Se nos deixamos levar polo pánico non vos poderei salvar.
Ninguén poderá.
Só vos pido que confiedes en min.
O dragón…
O dragón fai o que lle ordeno,
- E ti tamén deberías se digo que pares. - Pero…
Pero que?
Deteno, Kwan!
Solta!
Kwan!
Fai que baixe, non podemos perder o dragón.
Trae os Ouleadores. Seguiremos a pista del e do rapaz.
Non é o momento de entrar en pánico.
Recuperaremos o noso dragón.
- Pero se agochará. - Non se poden agochar de min.
Ben!
Logreino!
Salvei un incrible, espectacular e auténtico que bota lume…
É un dragón?
Non quero facerte dano, dragón.
Creo que me manquei eu soíño.
Rescatáchesme!
É o meu día de sorte.
Estouraría da sorte que teño.
Deixa que cho agradeza.
Que pasa, non es de apertas?
Es tan xenial que non te abres en público?
Eu tamén.
Isto é real?
Claro que o son. Se fose de mentira, podería facer isto?
Non.
Que opinas?
- Isto non pinta ben. - Hei de practicalo.
Un momento, podo facer que funcione.
Ben.
Dragón, rescateite, así que me debes algo a cambio, non si?
Daría a vida por ti.
Non é preciso que…
Secaría os océanos con lume
e destruiría montañas co meu ruxido por ti.
Non fai falla… Agarda, podes facer iso?
Non.
Nin de lonxe.
Maréome nas grandes masas de auga e téñolle medo ao lume.
Pode mancar moito.
Isto é o que me manca agora mesmo. Cantas ás teño erguidas?
Unha, a outra está medio caída.
Isto é o que gaño por reflotar a illa unha vez tras outra?
Díxenlles que non funciona, senón xa sería un Gran Dragón.
- O que? - Un Gran Dragón.
Éche o mellor do mundo.
- Vén comigo. - Non!
Isto doe aínda máis.
Rapaz, onde estás?
Meu Deus!
- Síntoo. - Por que…?
Tentaba voar, pero a miña á non funciona.
Isto é xenial.
Estou atrapado nunha illa chea de animais bravos de dentes afiados.
E salvei un dragón que non pode voar?
Que teme a auga?
Que lle ten medo ao lume?
Pero os dragóns botan lume.
Eu non.
Sabes facer algo?
Sei facer isto.
Un momento.
Agarda, adoito suar máis.
Xa, para.
- Acabas de…? - Foi co sobaco.
Mira, isto é o que quería amosarte.
Así serei cando consiga ter lume e consiga salvar a illa.
Imaxínalo?
Pois non.
Os dragóns levan vindo á Illa Brava miles de anos,
porque cando facemos cen anos, que só son cen divididos entre
dez anos dun rapaz, que son…
Que son…
Son dez.
Dez, díxeno á vez!
Cando facemos dez anos, vimos á Illa Brava facer un rito de iniciación.
Como as abellas coas flores, pero para dragóns.
E cunha illa, non cunha flor.
Temos que salvar a Illa Brava, porque se afunde cada cen anos.
Se o logramos, convertémonos nun Gran Dragón
que bota lume, ten músculos e é tan intelixente e bravo coma este.
Creo que serei así cando salve a illa e consiga ter lume.
Pero xa salvaches a illa. Vinte facelo.
Non, fíxeno á maneira de Saiwa
e non pode ser así, porque cada volta se afunde máis
e dá medo estar aí arriba e hai lume.
Entón como has de facelo?
Non teño nin idea.
Non adoito ter a resposta.
- Non quere dicir que non a haxa. - Non.
- Haberá unha maneira de atopala. - Non, a non ser por Aratuah.
- Quen dis? - Unha tartaruga moi vella.
Viu a Horatio salvar a illa e sábeo todo dos dragóns.
Debuxou este Gran Dragón.
- Ben, vaiamos preguntarlle. - Pero non sei onde está.
En serio?
Cando aterrei na illa, procureino.
Procurei e procurei.
Pensaba que quizais Aratuah me deixaría un sinal, un mapa ou algo, sabes?
Por que pos esa cara?
- Axudareite. - Farías iso por min?
Faría.
Pero cando te convertas nun Gran Dragón, axudarasme.
Abofé que si.
Virás a Cincenta, ao meu número de dragóns.
Pero tras o meu ritual de iniciación, hei de volver á casa.
Será fantástico.
Toda a miña familia virá voando verme, botarei lume e todos me aclamarán.
Xa, pero eu salveite e non ha de ser para sempre.
Sería só ata conseguir os cartos para a tenda.
Hai trato?
Paréceme ben.
- Ben. - Chamareite o tipo das respostas.
Chámome Elmer.
Normal que teñas un nome tan chulo.
Eu chámome Boris.
Non é tan chulo, pero péga coa miña cara.
- Mentinche, o peido non viu do sobaco. - Non o quero saber.
Van a pé.
A á do dragón debe estar moi magoada.
Moi magoada?
Oh, non!
É unha catástrofe, imos…!
- Escoita! - Como aturas ese mexericas no oído?
- Déixao ir. - Mexericas eu?
Non podo, porque causaría pánico.
Ben o sabes, Kwan.
E se perdemos a ocasión de saír da illa?
Tranquilo.
Saiwa!
Está preto.
Meu irmán Horatio ensinoume a cuspir moi lonxe.
Fixo que lle podo dar a esa árbore. Queres velo, Elmer?
- Podes centrarte en procurar frechas? - Ben.
Teño moita fame. A col de mofeta é a miña favorita.
Haberá algunha por aquí?
Mira, unha frecha! Non.
- Aí hai unha! Non, falsa alarma. - Sabes que?
- Procurareinas eu, paréceche? - Claro.
Está caladiño, para que poda concentrarme.
Contra!
Haiche un pequeno paraíso de amorodo.
Non toques as cousas da miña mochila, entendido?
- De veras? - En serio.
De acordo.
Por que?
- Porque as preciso todas. - Por?
- Porque si. - Éche moi importante?
- Éche. - Máis ca esa frecha?
Vaia, xenial, por aquí.
Si! Aratuah, alá imos!
Que foi iso?
- Saiwa vén tras de nós. - Como?
Perséguenos!
Podemos cruzar por aquí.
Elmer.
Lembras que dixen que me mareaba na auga?
Veña, Boris.
Non quero que me coma algo de garras afiadas
ou de dentes afiados.
- Crocodilos! - E auga, non o esquezas.
E Saiwa perséguenos!
Non podo volver.
Dáme medo estar no cume, tanto lume me queimaría.
Encargareime de que non te atrapen.
Vaia, gústame esa resposta.
Nada nos deterá.
Ou se cadra el si!
Que pensas que estás a facer, dragón?
Douglas, Winifred, volvede aquí agora mesmo.
Nenos! Non é seguro, reptiliños trastes.
Queredes calmarvos!
Ídesme custar a saúde.
É todo culpa túa, dragón.
Que fas deambulando por aquí abaixo?
Non estamos deambulando.
Que diaños é esta cousa?
Éche un Elmer.
É o tipo das respostas e vaime axudar salvar a illa.
Rápido, por aquí.
Ti vas salvar a Illa Brava?
Tómasme o pelo.
Non me tomedes a cola!
Rápido, Boris. Temos que pasar ao outro lado.
Por onde ía?
Partireivos en dous.
Veña, Boris!
É moi difícil.
Elmer!
Ladrón de dragóns!
Estás a dar paus de cego, crocodilo.
Chámome Cornelius e tes razón.
Que está a pasar?
Oh, non. Vide rápido, cativos.
Iso é, vamos.
Elmer!
Rápido, Boris!
Tes outra resposta? Esta non me vai ben.
Saiwa vainos coller.
- Non fagas que volva. - Veña!
Non podo.
Saiwa, o teu dragón está aquí.
Está aquí.
Elmer!
Mira, Boris, toda para ti.
É de amorodo.
De amorodo?
Vén collela.
Os amorodos saben case tan ben como a col de mofeta.
- Atrapádeo! - Mírame, Boris.
Boris, mírame. Has de seguir mirándome.
Case estamos.
- Elmer! - Veña!
Boris!
Santo Deus!
Agárrate á piruleta.
Axuda!
Téñote.
Saiwa!
Kwan!
- Non podo mantelos. - Xa o teño.
Nenos, axuda!
Kwan, has de salvalos.
Kwan, preciso de ti!
Kwa…!
Kwan!
Parou?
Por de pronto, pero pasará unha volta tras outra.
Sigamos, pois.
Tes máis desas cousas de amorodo?
Non, e mantén as gadoupas lonxe da mochila, queres?
Seguro que iría máis rápido se me amosases o que levas aí dentro.
Non.
Veña!
Ei.
Boris, para.
En serio? Por que?
Non teño tempo de explicarcho, pero a illa afúndese, lembras?
De acordo.
Vamos.
Douglas, Winifred, estaba moi preocupado.
Onde está George? George!
Estou vivo?
Abofé que o estás.
Ei, parade!
Nenos, estades aquí.
Grazas, Kwan.
Saiwa?
- Agora afúndese máis rápido. - Agora te preocupas?
Kwan, agora non.
Tiña o dragón, por que me fixeches volver?
Escóitame.
A illa desaparecerá por completo se non recuperamos o dragón!
Todos dependen de min.
Enténdelo?
E algún día dependerán de ti.
- Non podes abandonalos. - Pero o noso fogar desaparecerá.
Aínda temos tempo de recuperar o dragón.
Confía en min.
- Que opinas, colega? - Sobre que?
Que está chulo?
Ben! Será o noso asubío secreto de amigos, xa que agora somos colegas.
Eu non asubío ben.
Estás de broma? E se topas con outro animal bravo,
máncome a outra á ou ves un Ouleador, a Kwan ou a Saiwa?
- Como se supón que nos chamaremos? - Gritaremos "axuda"?
Veña, calquera pode facer iso.
Nin sequera cómpre ser amigos nin nada.
Non ten graza.
Tes medo?
Non, son precavido, que é diferente.
- Onde atopaches esa bufanda? - É moi suaviña.
Dá moito gustiño acariciala.
Vén, próbaa ti.
Boris.
Non é unha bufanda suaviña, verdade?
George, mira quen é!
Non pode ser, tómasme o pelo.
Elmer! Síntome moi precavido.
Serei unha heroína.
Capturei o dragón para Saiwa.
Mellor dito, capturámolo.
Que é esta cousa? Semella doce e gomosa.
- Sasha, dáma. Dareille o primeiro bocado. - Eu levareille o dragón a Saiwa.
Diso nada! Levareillo eu.
Semellas un melón doce e zumarento
cuns peliños pegados.
Para, Sasha.
Sasha.
Elmer!
Axuda!
É meu!
Non, este bocadiño doce é meu!
Agardade, teño algo doce!
Obviamente.
Non, moito máis doce. Goma de mascar con sabor a canela!
Cada chantada libera un estoupido doce que fai auga na boca.
Endexamais probastes nada igual.
Marcará o cume da vosa existencia.
Vén dunha pequena vila remota e sabe como estar no fogar.
- Oh, dáma! - Eu quero!
- É miña! - É miña!
Só teño unha, así que teredes que loitar por ela.
Elmer!
Boris!
Afúndese.
Afúndese máis cada mañá e cada noite!
Que foi, Boris?
Estoute chamando.
Xa o sei, pero que queres?
Ben, antes hei de parar para coller aire.
- Non é boa idea. - Voo mellor que camiño.
Atopemos rápido a Aratuah e liscaremos.
Que?
Dixeches que non tocase nada da mochila,
pero décheslles aos tigres unha goma de canela.
A regra nova é "non tocar a mochila a non ser que vaiamos morrer"?
Semella que tomaches alento, vamos.
Ben. Negrenta é o teu fogar?
Chámase Cincenta.
É onde vivo, pero non é o meu fogar.
Nel tiña unha tenda coa miña nai.
- Entón, ese é o teu fogar, non? - Xa non.
- E onde está? - Agora mesmo non teño un.
Pero tereino cando abra a tenda.
- A que tiñas. - Non, unha nova.
A tenda será diferente, porque é nova?
Non, será a mesma!
Elmer!
Elmer, estás ben?
Estouno, pero ten coidado onde pisas.
Alguén puxo esta trampa.
Que?
Vaites!
Elmer, tes que ver isto.
Hai moitos animaliños adorables e peludos que semellan coellos.
Ola!
Que? Ah, xa entendo.
É unha trampa para min.
Tes que sacarme de aquí!
Tranquilo, xa sei que facer.
Tírame a mochila, o xersei, a camiseta, os pantalóns… todo.
Boa idea, podemos facer unha corda coa miña roupa.
Si, iso será mellor.
- Como? Que plan tiñas? - Dá igual, probaremos o teu.
Aquí hai algo!
Boris.
Toma un pau, agárrao.
- Non chego, Boris. Hei saír de aquí! - Ben.
- Boris, has de axudarme! - Dáme un segundo!
Boris?
Elmer!
- Respóndeme! - Non baixes, Boris.
É inútil.
Só tes medo.
Non te preocupes, todo sairá ben.
Abre os ollos.
Estamos nun foxo nunha illa que se afunde.
Nada sairá ben.
Xa sei que tes fame.
Prométoche que conseguirei algo.
Gústanlle as mandarinas?
Tes mandarinas?
Á miña meniña encántanlle.
Aquí tes.
- Chámome Iris. - Eu Elmer.
Es quen lle levou o dragón a Saiwa.
Puxeron esta trampa para ti,
pero caín eu nela, coa miña meniña.
Síntoo.
Por que o fixeches? Por que levaches o dragón?
- Había que rescatalo. - E quen nos rescatará a nós?
Saiwa tiña un plan para nos protexer.
Se iso fose verdade, a illa estaría segura por cen anos
e Boris xa sería un Gran Dragón, entendes?
Eu só quero que todo volva a estar ben.
E o estará.
Levarei a Boris canda Aratuah a achar a resposta.
E entón estaremos seguras?
Claro que si.
Sería un alivio,
se non estivésemos atrapados nun foxo sen saída.
Boris está enriba, axudaranos…
Deixádeo en paz!
Unha meniña, que monada.
- Boris, baixaches! - Pois claro, había de axudar o meu amigo.
Pero como imos saír?
Ei, deixade de pelexar!
Parade, soltade!
Saiwa, hai algo aí embaixo.
Tranquilo, Tamir.
- Saiwa di que vos calmedes! - Calade todos!
Dragón,
podes saír.
Non te mancaremos.
Prométocho.
Só estamos eu e maila miña meniña, Saiwa.
Iris?
- Vamos, Saiwa. - Agarda.
- Veña, movede. - Habemos sacalas.
Non podes facer que paren?
Calade xa.
Aguanta, Iris, sacarémosvos de aí.
Agarda!
- Que pasa? - Escoiteinos falar.
O dragón e o rapaz.
O neno dixo que ía levar o dragón ao cume.
Non ten sentido, o dragón odia estar alí.
O rapaz non quere afogar.
Ninguén o quere, Saiwa.
Se alguén pode axudalo, ese es ti.
Só ti.
- Vaiamos ao cume! - Temos que sacala de aí antes.
Podemos afundirnos nun intre, non hai tempo.
Kwan!
Non pasa nada.
Ves?
Estaremos ben, Iris.
Ouleadores, vide aquí.
Xa marcharon.
Fuches moi afouta.
Grazas, Iris.
Elmer, Saiwa prohibiulles a tódolos animais iren alí,
pero eu sei onde está Aratuah.
Agardo que aches a resposta, polo ben de todos nós.
Estarás só a partir de aquí.
Descoida, irei eu primeiro.
Pois ben.
Estás ben, Boris?
Claro, só estou un pouco nervioso, inquedo
teño medo e estou cos meus mareos.
Síntoo.
Ha de ser el.
- Voume desmaiar. - Ti non deixes de respirar.
Podes preguntarlle da miña parte?
De acordo.
Vello Aratuah,
vimos preguntarche
como pode salvar a illa un dragón?
- E curar a miña á. - E como se cura a á de Boris?
Se entra dentro do que fas.
Boris é o dragón que veu salvar a illa.
Pregúntalle o do lume.
Pódeslle dicir ao dragón Boris como conseguir botar lume?
Aínda que sexa cun enigma ou cun…
- Crebacabezas? - Non.
Como unha tarefa que completar antes ou algo así.
Pero non temos moito tempo.
Aratuah?
Vello Aratuah?
E se iso é o seu…
Tes razón.
Era o seu cu.
Aratuah?
- Sabes que? Proba ti. - Que? Non.
- Dillo. - Non podo.
Elmer!
Veña, faino!
É normal que pase iso?
Agarda un intre, Boris.
Elmer?
Aratuah?
Levamos moito tempo buscando.
Aratuah!
Que dixo, Elmer?
Podo ver? Podo velo?
- Non, non entres. - Veña, déixame ver.
- Quero… Aratuah! - Non entres.
Sinto o accidente de gretarche a coiraza.
- Non! - Aratuah!
Está morto!
Morto?
Que fago eu agora, Elmer?
Eu…
Veña, Boris.
Temos que marchar.
- Boris, estás ben? - Só preciso tombarme nun sitio quentiño.
Eu coidarei de ti.
Elmer?
Falaches con Aratuah?
Sabes como salvarnos?
Falamos.
Estupendo!
Xa, pero antes do rito de iniciación, Boris precisa descansar, sabes?
Claro, sei o lugar perfecto.
Xusto no alto estase seguro e sequiño.
- Podedes descansar aí. - Grazas, Iris.
Non, moitísimas grazas a vós.
Terás fame.
Non era para compartir.
Esquece o que dixen.
Colle o que queiras.
Con iso ceibeite das vides.
Iso axudoume ver a Iris no foxo.
Gústanche as mandarinas, Boris?
As mandarinas?
Non, é para ti.
Só comes a monda e non a carne?
Abofé que non.
Entón iranos moi ben.
Esquecera o boas que están.
Meu irmán Horatio trouxo mandarinas á casa cando se converteu nun Gran Dragón.
Podía escoitar o seu asubío no ceo sobre a Terra Azul.
Todos estaban moi orgullosos.
Ninguén estará orgulloso de min xamais.
- Podo contarche un segredo? - Conta.
Estou algo aliviado de que agora non se espere nada de min,
porque a verdade é que nunca fun capaz de facelo.
Iso é o que sinto na boca do estómago.
Seguro que serías un Gran Dragón xenial.
Ti sempre sabes que facer, Elmer.
Semella que non lle tes medo a nada.
En realidade…
Non sei que faría sen ti, Elmer.
Ardería no cume ou afogaría no mar.
Tes razón, non lle teño medo a nada.
Ti descansa.
Cando espertes, terei a resposta.
Abofé que foi o meu día de sorte
e mañá o será aínda máis.
Síntoo moito.
Síntoo moito, Elmer.
Mamá?
Síntoo moito, Elmer.
- Por que? - Obrigoume a dicirlle onde estabas.
Había protexer a miña meniña.
Entón é verdade.
Boris!
- Boris, en pé! - Érgome!
Mira tódolos problemas que nos causaches, cousa inútil!
Apártate de nós.
- Boris, para! - Virás comigo!
Boris, dille que falaches con Aratuah e que sabes como salvar a illa.
Falaches con Aratuah?
Deunos a resposta verdadeira, non a de Saiwa.
Entón pode parar isto.
Non pode.
Non é así, dragón?
Elmer, axúdame, por favor.
Aratuah non o axudou, porque está morto.
- Morto? - Morto?
Elmer.
- Eu… - Como puideches?
Lembras o día que chegaches, dragón?
Non tiñas idea de como salvar a illa.
Axudeite a facer o que sabías que non lograrías.
Por favor, Elmer.
O que has de facer agora é vir comigo.
- Salvaremos a illa… - Non quero volver.
…xuntos.
- Non podo. - Déixao!
Cala, rapaz! É o noso dragón, non o teu.
Non, Boris!
- Dragón! - Non quero volver.
- Non! - Elmer!
A miña á!
Xa che dixen que voaba mellor que andaba.
Xa podemos marchar. Levareite a Cincenta.
Claro.
Agardo que aches a resposta,
polo ben de todos nós.
Capturaron o dragón,
para que levante a illa unha vez tras outra.
Por que?
As raíces a arrastran cara a abaixo.
Se a erguemos dabondo para partilas…
- Que? - …podemos salvala!
- Raíces? - Teño a resposta!
Porque es o tipo das respostas!
Sabía que o resolverías!
- Vamos alá! - Si!
Está a pasar? Mira, sabíao!
- Aínda hai esperanza. - Sabíao!
O dragón é un inútil, igual ca ti, Saiwa.
Podemos volver atrapalo.
Para que? Non pode salvar a illa!
E ti tampouco, por moito que latriques.
Ese mexericas sabíao dende o principio!
Escoiteite e confiei en ti.
Kwan.
Pero xa está ben.
Lisco deste cubil lamacento que se afunde!
Coidarei de min mesmo.
Vós podedes afogar xuntos.
Santo Deus! Que pasou?
Elmer, abriuse unha greta.
Agora que facemos?
- Hei de atarte, de acordo? - Que?
Non, ese era o plan de Saiwa e…
- Acouga e escóitame. - Non pode ser.
Se a levantamos dabondo, partiremos as raíces.
Non, olla este lugar. Fareino mal.
Diso nada, porque irei contigo.
- Farémolo xuntos. - Non pode ser.
Ceibeite e podo ceibar a illa.
Esta é a resposta.
Faino rápido.
Ben, vamos alá!
Levanta!
Veña, pódelo facer, levanta!
Case está. Veña, agora.
Estalo logrando! Veña, un pouquiño máis!
Estalo a conseguir, Boris!
Boris, que pasa?
Estás ben? Has de tirar.
- Tira! - Teño a resposta.
Veña, tira!
- Non podes estar aquí. - Como?
- Téñote que deixar. - Non, Boris, prégocho!
Por favor, veña!
Tira!
Tira, veña, compañeiro!
Rápido, desátame.
Boris, temos que saír de aquí.
- Mais xa o entendo. - Aguanta, Boris.
Cando voabamos e dixeches que podía facelo, crino por primeira vez.
- Está quedo para desatarte. - Sentino na boca do estómago.
Non queda tempo, a illa está perdida.
Non funcionou porque non tes a resposta.
- Para! - Téñoa eu.
- Non, para! - Teño que entrar aí.
Teño que facelo eu só.
Non sabes que pasará, para!
- Non podo parar! - Queimaraste aí dentro.
- Equivócaste. - Podo axudarte, déixame facelo.
- Detente, Boris. - Non, hei facelo. Déixame ir.
Nunca serás un Gran Dragón!
Veña.
Déixame só.
Non, porque teño que sacarnos desta lea.
Dixen que me deixes só!
Esquéceme.
Saiwa?
Non o molestes.
Ha de atopar auga doce, refuxio, comida…
Sabes? Esas cousiñas para non morrer.
Se cadra teño algo para vós.
Non precisamos nada de ti.
Intentaba…
Pensaba que podía axudar.
Axudar?
Eu axudei.
Cando a illa comezou a afundirse, fun canda Aratuah,
pero xa finara.
Sabía que o medo nos afundiría antes ca o mar,
así que lles ocultei a verdade.
Cando veu o dragón, pensabamos estaren salvados,
mais foi insensato e medorento.
Non digas iso.
Tirou e tirou da illa por ti.
Utiliceino, pero para manternos a salvo.
Para que o utilizaches ti?
Non fixen tal, é o meu amigo.
Xa vexo.
El pensaba que eras o seu amigo.
Eu…
Insensato
e medorento.
Boris!
Boris.
Síntoo, Boris.
Non, tiñas razón. Non podo facelo, Elmer.
Non podo salvar a ninguén.
Non podo facer nada.
Teño demasiado medo.
Eu tamén teño medo.
Éntrame o medo moitas veces.
Intento arranxalo todo, pero non podo.
Ti?
Consegue o lume.
Eu estarei aquí cando volvas, por ti.
Grazas.
Boris.
Veña, Boris, prégocho.
Boris?
Boris!
Boris, lográchelo!
Boris, si!
Si!
- Boris, conseguíchelo! - Oxalá o viras, Elmer.
Ese lugar era como a boca do meu estómago.
A verdade é que os debuxos do Gran Dragón non son moi realistas, ou?
Algo se asemellan.
Ti cres? Son un Gran Dragón.
Boris, Elmer.
Queriamos darvos as grazas.
Grazas, Boris.
Creo que isto é teu.
Ollade, é Saiwa!
Pensaba que facía o correcto.
Pensaba que tiña a resposta,
pero non tiña nada.
Síntoo.
Sabes o que precisa agora a Illa Brava?
De ti,
de todos vós para contar a miña historia.
Debuxádea aquí,
sen os músculos.
Así, cando a illa se afunda en cen anos
e chegue o próximo dragón,
non o ataredes, perseguiredes ou asustaredes.
Seredes os seus amigos.
Prométocho, Boris.
Así o faremos.
Tamir.
- Vémonos! - Aburiño, Boris.
Aburiño, Boris.
Adeus melón peludo.
Adeus, Illa Brava.
Kwan, mira isto!
- Podes estar calada un minuto? - Veña, Kwan!
Oh, Elmer!
- Ola, Soda! - Lográchelo!
- O que? Que fixo? - Axudoume salvar a illa, Kwan.
Haberás de facer autostop para volver.
Estou orgullosa de ti!
Unha aterraxe suave.
Abofé, ben feito.
Así que isto é Negrenta.
É Cincenta.
Ben, que queres que faga?
Nada.
Que?
Queres volver á casa
e asubiar á túa familia dende as nubes da Terra Azul, non si?
Abofé que si, máis que nada.
Pero e a tenda?
E solucionar os teus problemas?
Como farás?
Xa se me ocorrerá algo.
Tes medo?
Teño.
Xa.
Eu tamén.
- Pois maxino que isto é… - Eu…
- Adeus. - …todo?
Alégrome de coñecerte.
Vémonos, Boris.
Se precisas de min…
Elmer!
Túa nai estivo buscándote.
A cea está case fría.
- A cea? - Elmer!
Mamá.
- Síntoo, mamá. - Eu tamén.
Entroume medo.
A min tamén.
Xa deberían estar ben, Dela.
Xa, xenial.
Ola.
- Veña. Mamá, podo coller o teu sombreiro? - Ese é o bo.
Grazas, mamá!
- Oh, non. - Elmer, non!
Creo que cando me converta nun Gran Dragón,
farei como que saio voando, pero logo… Oe!
Que che levou tanto?
- Atopei máis aderezos. - Ben!
- Xa o teño, Callie. - Ese era o plan.
Sáevos xenial, rapaces.
Seguro que fas malabares?
Mandarinas?
Meu pai sempre dicía que os dragóns son os mellores amigos.
Axúdannos nos momentos de máis temor, aínda que eles mesmos teñan medo.
Pero para os que pensades que os dragóns son unha invención,
nunca está de máis andar cos oídos abertos,
por se acaso.
Follas douradas e mandarinas
na brava
Illa Brava.
As poutas redondas agochan garras afiadas
na brava
Illa Brava.
Alza as ás cara ao ceo,
que as túas chamas abrasen a noite.
Aínda que o camiño sexa cansado,
podo converter a túa carga nunha luz.
Alza as ás cara ao ceo,
que o teu medo aspire a noite.
Aínda que as túas preguntas
non achen resposta,
coidarei de ti esta noite.
Os sorrisos serenos ocultan soños rotos
na brava
Illa Brava.
O orgullo ruxe e un dragón se eleva
na brava
Illa Brava.
Ninguén sucumbirá,
salvareinos a todos
na nosa Illa Brava.
Alza as ás cara ao ceo,
que as túas chamas abrasen a noite.
Aínda que o camiño sexa cansado,
podo converter a túa carga nunha luz.
Alza as ás cara ao ceo,
que o teu bafo se converta nunha luz.
Aínda que as túas preguntas
non achen resposta,
serei a luz que te guíe.
Alza as ás cara ao ceo,
que o teu bafo se converta nunha luz.
Aínda que as túas preguntas
non achen resposta,
serei a luz que te guíe.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita