Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zanim mistrz Geppetto wystrugał Pinokia,
przeżył już stratę syna.
Ja przyszedłem na świat wiele lat później,
ale poznałem tę historię, a z czasem stała się moją.
Geppetto stracił Carla podczas wojny.
Spędzili razem ledwie dziesięć lat,
ale starzec czuł się, jakby wraz z Carlem i on umarł.
- Tatku! - Tak?
- Zgadnij, co widziałem! - No co?
- Zgadnij! - Nie mam pojęcia.
Samoloty!
Doprawdy? Pięknie.
- Co tym razem strugasz? - Zgadnij.
- Żołnierza? - Nie.
Czarodzieja? Wiedźmę?
Nie. Przekonasz się w swoim czasie.
Wszystko, co dobre, wymaga cierpliwości.
Niczego im nie brakowało.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Wystarczyło im swoje towarzystwo.
Stara czarownica ostrzegła jeżyka:
„Nigdy nie kłam,
bo inaczej nos zacznie ci rosnąć i rosnąć…
aż dotąd!”.
Urósłby mu nos?
Prawda raz-dwa wychodzi na wierzch, synku,
bo kłamstwa są jak długie nosy.
Widzą je wszyscy poza tym, kto je opowiada.
A im więcej kłamiesz, tym bardziej rośnie ci nos!
Zaśpiewaj mi piosenkę mamy do snu.
Dobrze, tatku?
Niech będzie.
Mój syn, mój syn
Jest jasnym słońcem mym
- On jest jak blask - Wyżej, tatku!
Jak jasne światło gwiazd
Od jego spojrzeń ból by zniknął
Który w sercu mam
Spróbuj.
Usłyszeć chciałbym jego głos
- Bez niego w ciszy trwam - Dziękuję paniom.
Tak trwam
To dla ciebie.
Dla mnie?
Lubię cię, chłopcze Uwielbiam twój śmiech
Bardziej niż wiosnę Bardziej niż chleb
Ja chcę śpiewać dla ciebie dziś
Od poranka aż po późny zmierzch
Jesteś światem mym
I wiedz, że kocham cię
Ciągnij, Carlo!
Mój syn…
- Wyśmienita robota, Geppetto. - Dziękuję.
Jest złotym słońcem mym
Uwaga, Carlo!
Gdy jedno życie umiera, inne musi się narodzić.
Może ta?
Nie, Carlo.
Musi być idealna. Nienaruszona.
Widzisz?
Tej brakuje części łusek.
Mój syn, mój syn
Jest jasnym
Słońcem mym
Dobranoc, tatku.
Dobranoc, synku.
Ale klawe te moje nowe buty!
Bardzo się cieszę, Carlo.
- Najpierw jedziemy do kościoła? - Oczywiście.
Cześć, piesku.
- Dzień dobry! - Dobry!
Mistrzu Geppetto, skończycie dziś krzyż?
Zrobimy, co możemy.
- Drogie panie. - Jaki perfekcjonista.
Wzorowy obywatel Włoch.
I jaki dobry ojciec.
Piękne buty, Carlo. Łap!
Dziękuję!
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
Carlo!
Geppetto.
- Tak… - Wspaniale wygląda, tatku.
Wracamy niedługo do domu?
Za chwileczkę!
Podeślij mi tu więcej czerwonego.
A właśnie! Patrz, co znalazłem!
Co to takiego?
Zobaczysz.
Tadam!
Idealna szyszka.
Ma wszystkie łuski!
Chciałbym sam ją zasadzić i oglądać, jak rośnie drzewo.
A potem strugać sobie zabawki. Tak jak ty.
Doprawdy wyśmienity pomysł, Carlo.
Prawda?
Co to za dźwięk, tatku? Samolot?
Pakuj narzędzia.
Szybko.
Wrócimy do domu, rozpalimy w piecu i zjemy ciepłą zupę.
- A napijemy się czekolady? - Oczywiście.
To doskonały dzień na czekoladę, co?
O tak, wyborny.
Co się dzieje, tatku?
Nic. To na pewno nic takiego, ale…
Zaraz, moja szyszka!
Potem mówiono,
że miasteczko Geppetta nawet nie było celem.
Że samoloty wracały do bazy
i zrzuciły bomby tylko po to, żeby pozbyć się balastu.
Carlo!
Nie.
Carlo.
Geppetto nie odstępował go ani na chwilę.
Niewiele pracował. Jadł jeszcze mniej.
A kościelny krzyż pozostawał niedokończony.
Lata mijały.
Świat poszedł naprzód…
ale bez Geppetta.
I tutaj wkraczam ja.
Widzicie, byłem pisarzem.
I latami poszukiwałem idealnych warunków,
aby przelać na papier fascynującą historię mojego życia.
Aż w końcu…
je znalazłem.
Moje sanktuarium.
Dom.
Tutaj mogłem spisać wspomnienia.
Cóż to by była za opowieść!
Mieszkałem w kominku adwokata na Sardynii.
Pływałem po Adriatyku na kutrze.
Zaszyłem się na zimę w Perugii ze słynnym rzeźbiarzem.
Strydulacje mej młodości.
Dzieło pióra Sebastiana J. Świerszcza.
Przyśniłeś mi się, Carlo.
Śniłem, że znowu jesteś przy mnie.
Mój synu.
Ojej.
Tak chciałbym cię odzyskać.
Przepraszam cię.
Łzy tego starca wzruszyły mnie do głębi.
Ale nie ja jeden go obserwowałem.
Moje liczne wędrówki po świecie nauczyły mnie,
że w górach i lasach żyją pradawne duchy,
które rzadko angażują się w sprawy ludzi.
Czasami jednak robią wyjątek.
Wróć do mnie, Carlo.
Bądź tutaj!
Ze mną!
Dlaczego nie słuchasz moich modlitw?
Dlaczego?
Na czym skończyliśmy?
Ach, tak. Perugia…
Co to… Moje czułki!
Odzyskam go.
Wystrugam sobie Carla.
Co…? Ejże!
Z tej przeklętej sosny!
Wielkie nieba!
Nie!
Toż to jakiś dom strachów!
Dokończę cię jutro.
Tak, jutro.
A sio!
Zmiatać stamtąd! Ale już!
Odczep się.
O nie. Ja tu mieszkam!
Teren prywatny. Sio.
Wynocha! Sio!
Właśnie tak.
Drewniany chłopczyku.
Wstań wraz ze słońcem i krocz po świecie.
Przepraszam, co jest grane? Mówimy o moim domu.
Można wiedzieć, co pani tu robi?
Tutaj?
Jestem Strażniczką.
Troszczę się o maluczkich.
O zapomnianych.
O zagubionych.
A ja jestem Sebastian J. Świerszcz, właściciel tego domu.
I należy ze mną skonsultować wszelkie plany i machinacje
względem mojego mienia.
Skoro już mieszkasz w sercu drewnianego chłopca,
możesz mi pomóc.
Ale w czym?
Opiekuj się nim.
Prowadź go ku dobru.
Nie jestem guwernantką, droga pani. Jestem pisarzem, literatem.
Obecnie spisuję swe memuary.
Na tym świecie dostaje się tyle, ile da się z siebie.
Weź na siebie ten obowiązek, a spełnię twoje jedno życzenie.
Każde życzenie?
Jakiekolwiek?
Publikacja mojej książki?
Sława? Bogactwo?
Każde.
Może i mogę pomóc.
Zrobię, co mogę, bo cóż więcej mogę zrobić?
Błyskotliwie to ująłem.
Drewniany, sosnowy chłopcze.
Nazwiemy cię „Pinokio”.
Wstań wraz ze słońcem
i krocz po świecie.
Przynieś swoją obecnością radość temu zrozpaczonemu biedakowi.
Bądź mu synem.
Napełniaj jego dnie światłem, aby nigdy nie był sam.
Kto idzie?
Ostrzegam!
Mam broń!
Dzień dobry, tatku!
Cóż to? Co to za gusła?
Chciałeś, żebym ożył.
Prosiłeś o to!
Ktoś ty?
Nazywam się Pinokio.
Jestem twoim synem!
Nie jesteś moim synem! Nie zbliżaj się!
Chłopiec mówi prawdę!
Pełen karaluchów!
Co to jest?
Patrzę i podziwiam świat
Nie! Nie zbliżaj się do mnie!
Wszystko nowe, tak jak ja
Cofnij się! Ani kroku bliżej!
- Powiedz, co to jest, powiedz - To zegar. Nie dotykaj.
- Co robi to coś, robi? - O szóstej wyskakuje kukułka.
Nie!
- Powiedz, co to jest, powiedz - To jest młotek.
- Co robi to coś, robi? - Wbija, wali, rozwala.
Cudnie! Jak cudnie!
Wszystko to zachwyca mnie
Bo jest
Ten brzęk i moc zabawnych słów
Ten dźwięk jak dzwon mnie zwala z nóg
I błysk i blask
To wszystko w mej głowie dziś miesza się
Ciekawy jest ten świat
- Powiedz, co to jest, powiedz - Nocnik.
Co robi to coś, robi?
No wiesz…
Cudnie! Jak cudnie!
Ale cudnie jest Wszystko to zachwyca mnie
Nie!
Cudnie! Cudnie!
Przestań!
Ale zabawa, tatku!
Nie jesteś moim synem!
Klepki ci brakuje?
Tatku?
Przepraszam.
Ja…
Zostań tutaj. Nie wychodź.
Pora iść do kościoła.
- Do kościoła? Ja też chcę! - Zostań.
- Do kościoła! - Rozumiesz?
Do kościoła!
Nie. Kazał ci zostać.
- Idę do kościoła! - Nie! Stój!
- Musisz być posłuszny tatkowi. - „Posłuszny”?
Robić to, co ci każe.
Ale ja nie chcę być posłuszny!
No cóż.
Zrób, co możesz, bo cóż więcej możesz zrobić?
Mój tatulo…
Idę do kościoła!
Dzień dobry!
WIARA – POSŁUSZEŃSTWO – WALKA
To do widzenia!
Ojcze, spójrz! Tam!
Co to jest?
Tatku!
To gada!
Tatku! Tutaj!
Pinokio!
To ja!
Przyszedłem do kościoła!
Toż to demon!
Czarowstwo!
Malocchio!
Pinokio!
Nie! Proszę!
To marionetka!
Zwykła zabawka!
- Tak? To gdzie są jej sznurki? - Słuszna uwaga.
Kto cię kontroluje, drewniany chłopcze?
Ja, rzecz jasna.
A pana kto?
Nikt by się tak nie odezwał do burmistrza.
To zwykła marionetka!
Nieprawda! Mam ciało, kości i mięso!
Jestem prawdziwym chłopcem!
- Demon! - Potwór!
Jakieś plugastwo!
- On jest niegroźny! - Czarci pomiot!
Dosyć!
Jesteśmy w Domu Bożym!
Nędzny pijaczyno!
Rzeźbisz sobie to coś,
kiedy nasz Chrystus od lat wisi niedokończony?
Zabierz to diabelstwo. Ale już!
Tak, padre.
- Wstydź się! - Spalić go!
- Przepraszam. - Porąbać!
Już dobrze.
- Bądź przeklęty, Geppetto! - Bóg go ukarze!
Wynoś się!
Przestań się wiercić.
Carlo nigdy się tak nie zachowywał.
Tatku, czemu urósł mi dziś nos?
Skłamałeś, Pinokio,
a kłamstwa widać jak na dłoni, bo wtedy nos…
Im więcej się kłamie, tym bardziej rośnie nos?
O to chodzi?
No… tak. Właśnie o to.
- Proszę bardzo. - Czekolada!
Dziękuję, Geppetto. Doceniamy twoją gościnność.
Knotku, usiądź przy ogniu.
Przyszliśmy porozmawiać o dzisiejszym incydencie w kościele.
Twoje dzieło przestraszyło parafian.
Jako burmistrz muszę się upewnić, że ta marionetka nie zagraża mieszkańcom.
Gdzieżby tam!
Czy to gorąca czekolada?
Jesteś marionetką! Nigdy niczego nie jadłeś!
Pewnie dlatego jestem taki głodny!
Umieram z głodu, tatku! Zaraz tu padnę trupem!
Wcale nie.
A teraz siądź przy ogniu, a ja porozmawiam z gośćmi.
Ale nie chcę! Chcę czekolady!
- Proszę, tatku! Proszę! - No dobrze.
Trzymaj.
Rety! Dziękuję!
W porządku, Pinokio. Ogrzej sobie stopy przy ogniu.
Bądź posłuszny.
O tak! Za czekoladę to będę!
Rety, rety!
Uroczy z niego chłopaczek.
Widzisz, burmistrz czuwa nad moralnym dobrostanem miasteczka.
Nikt nie może podważać jego autorytetu…
Zgadza się. Ani mnie wyśmiewać.
I nic takiego nie zrobię. Obiecuję.
A co z tym chłopakiem?
Całymi dniami będzie biegał po miasteczku?
Gdzieżby! Będzie… zamknięty!
Tutaj, w domu.
Nie dam się zamknąć!
Okna powybijam i tyle!
Temu dziwadłu brakuje dyscypliny.
Ale wydaje się silny, krzepki.
Zbudowany z dobrej, włoskiej sosny.
Tak, z wyśmienitej.
Może nie jest idealny, ale ma dobre intencje.
Zbliż się do ognia, żeby się ogrzać.
Podejdź, synu.
- Spójrz na mojego Knotka. - O tak.
Wzorowy młody faszysta.
Dumny, odważny.
Męski – tak jak ojciec.
A jakie ma doskonałe zęby! I ani śladu żółtaczki.
Tatku!
Gorąco mi w stopy. Są jak czekolada.
Patrz!
Co?
Pożar! Mój dom płonie!
Tak! Patrzcie na mnie!
Patrzcie! Palę się!
Tak!
No i co zrobiłeś, tatku? Zepsułeś mi światełka na stopach.
Do tego prowadzi umysł pozbawiony dyscypliny.
Poślij to dziecko do szkoły.
Do szkoły? Pinokia?
Tak. Od jutra.
Szkoła.
Cóż to był za dzień.
Cóż to był za dzień!
Pora się położyć.
Wiesz, tatku, lubiłem moje stare nogi.
I fajnie się paliły.
Pinokio, jeśli pójdziesz spać,
rano wystrugam ci nową parę.
Będą takie jak stare?
- Nawet lepsze. - Lepsze?
A mogą być takie jak u świerszcza? Wystrugasz mi cztery?
Nie, tylko dwie.
Wystarczą ci dwie.
Dobranoc, tatku.
Dobranoc, s…
Dobranoc, Pinokio.
Sebastianie?
Tak, Pinokio?
Kto to jest Carlo?
Carlo był chłopcem.
Odszedł wiele lat temu.
A dokąd poszedł?
Zapomniał, jak tu wrócić?
On umarł, Pinokio.
Już nie żyje.
To źle?
Tak. To dla ojca wielki ciężar, gdy syn odejdzie tak młodo.
Co to jest ciężar?
To coś bolesnego, co musimy dźwigać.
Choć bardzo nas to rani.
Wiele tej nocy napisałem. Miałem mnóstwo do powiedzenia.
Dla odmiany nie o moim życiu,
lecz o niedoskonałych ojcach i synach.
O utracie i o miłości.
I chociaż przez ten jeden wieczór wszyscy żyliśmy w błogiej nieświadomości.
Miałeś rację, tatku!
Te nogi są o wiele lepsze niż stare!
Popatrz na mnie! Umiem chodzić do tyłu!
I skakać do przodu!
Wcześniej nie potrafiłem!
HRABIA VOLPE CUDOWNE MARIONETKI
Tatku, widzisz to?
Wygląda jak ja!
Co to jest?
Chodź, Pinokio! Szybciutko.
Rety, rety! Ale klawe te moje nowe nogi!
- Pójdziemy do wesołego miasteczka? - Być może, Pinokio.
Na razie czeka na nas praca.
Praca? Uwielbiam pracę!
Tatku, co to jest praca?
Proszę, Pinokio. Dosyć tych pytań.
Głupia małpa!
NIE PRZESZKADZAĆ!
Idę!
Co jest?
A co ty tu robisz?
Miałeś wieszać afisze, by przyciągnąć tłumy.
Zaraz pójdziemy z torbami, a ten co?
Nie widzisz, jak rozpaczliwa jest nasza sytuacja?
Co?
Żywa marionetka? Jesteś pewien?
Moglibyśmy wrócić na szczyt.
Znowu bylibyśmy królami życia!
Żyłem jak król – raz
Piękny to był czas
W mleku kąpał się człek
I w jedwabiach spać szedł
Raz – powtórzyć to czas
Mój spektakl przyciągał gapiów tłum
I świat cały miałem u stóp
Żegnaj, rozkoszy
Dziś się panoszy
Dietrich, Garbo, Gardel, Valentino
Gabin i ten Caruso
Jazz, który radio gra
Żyłem jak król raz
Mon Dieu, gdzie ten czas?
Byłem jak jakiś wieszcz
Sławy blask, pochwał deszcz
Tak!
Znów mam na to smak
- Gdybym tak mógł - Gdyby on mógł tak
Królem znów być
A teraz opuść.
Jeszcze. O tak.
Jeszcze troszeczkę… Już.
I gotowe.
Brawo, chłopcze. Bardzo dobrze.
Tatku, jednego nie rozumiem.
Czego, Pinokio?
Jego wszyscy lubią.
- Kogo? - Jego.
Wszyscy mu śpiewali.
A też jest drewniany.
Czemu jego lubią, a mnie nie?
Podejdź, Pinokio.
Czasami ludzie boją się tego, czego nie znają.
Ale z czasem cię poznają i polubią, no i…
Gotowy do szkoły?
Zatem mam coś dla ciebie.
Tadam!
Cudne, tatku!
Ale cudne!
A co to?
To podręcznik.
Bardzo wyjątkowy podręcznik.
Należał do bardzo wyjątkowego chłopca.
Do Carla? Tego, który odszedł?
Był dobrym chłopcem, tatku?
Owszem.
I bardzo go kochałeś?
Tak.
Wciąż kocham.
No to będę taki, jak Carlo!
Będę posłuszny, pójdę do szkoły i będę tam najlepszy w…
tym, co tam się robi.
Będziesz ze mnie dumny!
Do szkoły, do szkoły
Idę do szkoły, do szkoły
Do szkoły ruszam dziś
On istnieje!
Ten dziw, to cudo istnieje!
Mój ty piękny, mądry pawianie!
Muszę go mieć.
Do szkoły, do szkoły Idę do szkoły, do szkoły
Szkoła! Rety, rety!
Czego się uczy w szkole?
Czytania, pisania…
i tabliczki mnożenia!
A co to jest tabliczka mnomżenia?
Powiedzmy, że masz cztery wozy, a w każdym 27 jabłek.
W nosie mam taką tabliczkę.
Nie mam jabłek i nie będę kłamał!
To tylko matematyka.
Mnożysz cztery przez siedem… Cztery i siedem?
- I to daje… - Kręćka mi daje.
Chyba już nie lubię szkoły, Sebastianie.
Znaleźliśmy go!
Patrz, Spazzaturo! Toż to nasz cud!
- Nasza sensacja! - Tak nie można!
Nasza gwiazda.
- Kto? Ja? - Tak, mon étoile.
Jestem hrabia Volpe. Zostałeś wybrany!
Posmakuj radosnego, beztroskiego życia w wesołym miasteczku
jako gwiazda mojego teatru marionetek!
Nie słuchaj go, Pinokio.
Obiecałeś, że pójdziesz do szkoły.
No tak. Obiecałem tatkowi, że pójdę do szkoły.
Widzi pan? Dał mi książkę Carla.
Książka Carla? O tak!
Klasyczne, kanoniczne dzieło.
Widzę, że masz naturę intelektualisty.
Ale nauka z książek nie może się równać
z oglądaniem świata na własne oczy,
stojąc na znakomitej scenie.
Zobaczysz wszystkie narody Ziemi
i będą ci padać do stóp.
Moich nowiutkich stóp!
Nie! Zaczekaj!
Musisz iść do szkoły!
Możemy pójść jutro?
Niestety nie.
Nasze kakofoniczne miasteczko jest w tej okolicy tylko dziś.
Ale skoro musisz iść do szkoły, no to musisz.
Chodź, Spazzaturo.
Poszukamy kogoś innego,
kto spałaszuje nasze lody, kukurydzę i gorącą czekoladę.
- Gorącą czekoladę? - O nie.
Naturalnie!
Ile tylko dasz radę wypić. I tyle zabaw, ile zapragniesz.
Rety, rety!
Może nic się nie stanie, jeśli ociupinę się spóźnię do szkoły?
Absolutnie nic. Nikt nawet nie zauważy.
Nie słuchaj go, Pinokio!
Został jeszcze jeden szczególik.
Podpisz tutaj, tutaj i tutaj. Dać ci pióro?
Pinokio, nie!
Tak?
Doskonale!
Teraz zapłoniesz jasno niczym gwiazda!
Za mną, chłopcze!
Co za ból!
Życie to potworny ból.
Mistrzu Geppetto, zejdź, jeśli łaska.
Nareszcie!
Nasz Zbawiciel znowu cały!
Najmocniej przepraszam.
Twojego chłopaka nie było dziś w szkole.
Ale rano stąd wyszedł. Posłałem go do szkoły.
Jak widać, ta marionetka ma tendencje dysydenckie.
Wolnomyślicielskie, rzekłbym.
- No tak. - Lepiej go poszukaj.
Ufam, że jutro drewniany chłopiec zjawi się w szkole.
Jutro? Tak, naturalnie.
Rety, ale odlotowe to wesołe miasteczko.
Może jeszcze prażonej kukurydzy?
Nie wcisnę już ani kęsa, panie Diable.
Lepiej pójdę już do szkoły.
Zostań jeszcze trochę, Pinokio.
Wybacz, że musiałeś czekać, moja mała marionetko.
Nie lubię, kiedy tak na mnie mówią.
Ależ chłopcze, marionetki to le meilleur qui soit!
Są najlepsze! Ręka w górę.
Marionetki są szanowane we wszelkich kręgach.
Myślałem, że lepiej być zwykłym chłopcem.
Ależ skąd! Ludzie kochają marionetki.
Choćby Diabła, Kolombinę czy Poliszynela.
Ale oczywiście tylko jedna marionetka jest istnym królem.
Rety, ale chciałbym ją poznać.
Pinokio!
Chwileczkę. To ja!
Zgadza się. Jesteś cudem, fenomenem.
- Pokochają cię! - Kto?
Les idiots! Kochane dzieci całego świata.
Noga w górę.
Będą cię kochać i wykrzykiwać twoje imię.
„Pinokio!”
Pinokio, żywa marionetka!
Raz i dwa, i…
Ja mam, ja mam
Ja balonówkę mam
Lecz chcę dziś też
Trzy porcje lodów zjeść
Pinokio!
Nie.
Podręcznik Carla!
Co?
Tam.
Ta piosenka.
Skąd on ją zna?
I wolny jak wiatr sobie lecę…
Jeden koszmar po drugim.
…balon z trzaskiem pęka
Twój syn – to ja
Zabawę dzisiaj…
Ma!
- Tak! Pinokio! Dziękuję!
A wszystkie te słodycze kupicie u nas.
Dziękuję!
Pinokio? Co to ma znaczyć?
Co ty robisz?
Tatku!
Jestem gwiazdą, tatku!
- Kochają mnie! Akceptują! - Łapy precz!
Dość tej błazenady. Miałeś być w szkole.
A w ogóle skąd znasz tę piosenkę?
Tępa małpo!
Moja gwiazda!
Gdzie moja gwiazda?
Dziękuję! To bardzo miłe.
Zniszczyłeś podręcznik Carla i nie poszedłeś do szkoły!
Dlaczego?
Obiecałeś, że będziesz się zachowywał jak…
Carlo.
Tak.
I chciałem, tatku, ale…
Tak, Pinokio? Ale co?
Z krzaków wypadli bandyci i zabrali…
Wypadli z krzaków i ukradli podręcznik.
No tak, rozumiem.
A potem co się stało?
Mieli siekierę i chcieli czekolady.
Gorącej!
Pinokio, nie możesz mnie okłamywać.
Jestem twoim tatkiem.
Ale ja mówię prawdę!
To dlaczego rośnie ci nos?
Wcale nie rośnie!
Kłamstwa, same kłamstwa!
Wcale że nie kłamię!
Popatrz na siebie!
Wynocha!
To nie jest widowisko!
Ależ jest!
Puszczaj mojego carissimo, ty pijany…
kleptomanie!
Nie dotykaj go!
Ja go zrobiłem!
A ja odkryłem!
Nie jest twoją marionetką! Jest mój!
- Może powinniśmy… - To nie marionetka!
To aktor! Mój aktor!
Oddaj go!
Nigdy!
Ojej.
Ale zabawa, tatku!
Nie!
O nie…
Pinokio.
Wyskoczył znikąd!
Tak się kończy bieganie bez nadzoru!
Pinokio umarł.
Każdy baczny obserwator widział to jak na dłoni.
Ale nie wiedziałem jeszcze, że śmierć nie była końcem.
Życia nić
Przecięła śmierć
Dziś do grobu kładą cię
- Słyszałeś? - Kto tam jest?
- Myślałem, że nie żyje. - Nie żyje. Widziałem dokumentację.
- Każda kość - Halo?
I ciała strzęp
Wyzwolone z ziemskich pęt
To na czym skończyliśmy?
- Kto rozdaje? - Ja, co nie?
No to zakłady, panowie.
- Jaki był limit? - Dwadzieścia, młotku.
Chowasz coś w rękawie?
Pewnie szósteczkę.
Bardzo śmieszne.
Gracie w coś?
Kolor!
Też chcę zagrać! Proszę, mogę?
Nie łapiesz, żeś martwy, głąbie?
Nudno tam jest. Nie podoba mi się bycie martwym.
- No i się doigrałeś. - Co to?
Przetwarzanie.
Idź do szefowej, mały.
Tędy.
Tam ją znajdziesz.
No niechże to będzie asik!
Halo?
Kim jesteś?
Mam wrażenie, że już tu byłeś.
Jestem Pinokio. Chłopiec.
I chyba umarłem.
Ach, wszystko jasne.
Drewniany chłopiec z pożyczoną duszą.
Szaleństwo mojej siostry.
Sentymentalna idiotka.
Dała ci życie, Pinokio, choć nie miałeś go mieć.
Tak jak krzesło czy stół.
W konsekwencji nie możesz tak naprawdę umrzeć.
Rety, rety!
To dobrze, prawda?
To oznacza, że nie jesteś i nigdy nie będziesz prawdziwym chłopcem,
takim jak Carlo.
Bo widzisz, tym, co sprawia, że ludzkie życie jest cenne i ważne,
jest jego ulotność.
To nie oznacza, że nie umrzesz.
Umrzesz, i to po wielokroć.
Tak jak teraz.
Ale to nie będą prawdziwe śmierci,
a jedynie okresy oczekiwania.
Obowiązują nas pewne reguły.
Mimo że moja siostra je lekceważy.
Oboje musimy zaczekać, aż piasek się przesypie.
Za każdym razem, gdy się tu znajdziesz, zostaniesz tu ze mną nieco dłużej.
Aż po kres czasu.
A co, jak piasek się przesypie?
Odeślę cię z powrotem. Za każdym razem.
Rozumiem.
W takim razie mam jedno pytanie.
Do zobaczenia.
Nie.
Pinokio…
Niente. Niewiele możemy zrobić.
Niestety ciało jest już sztywne.
Zawsze było sztywne. Jest zrobiony z drewna.
Martwy też może u mnie występować.
Jak pan śmie?
Trochę szacunku!
To pan niech mi okaże szacunek! Mnie i moim prognozom zysków!
Panowie, proszę.
Nie czas na błahe niesnaski.
Co pan zrobi ze zwłokami?
Zwłoki? Gdzie?
Pinokio! Ty żyjesz!
- Jest nieśmiertelny! - Niech żyje sztuka!
To cud.
Powolutku, dziecko.
Wesprzyj się na mnie. Idziemy do domu.
Chwileczkę.
Mam prawnie wiążący kontrakt.
Podpisany przez artystę i impresaria.
Albo wróci na scenę, albo spłaci mi pan dziesięć milionów lir!
Toż to absurd!
To tylko słoneczko.
A jednak to jego podpis. Czyż nie?
Ja to narysowałem.
Żądam prawnie należnego odszkodowania
obejmującego transport, transmutację i przyszłą reprezen…
Państwo jest ważniejsze.
Tego chłopca nie da się zabić.
To żołnierz doskonały.
Należy go wcielić do formacji młodzieżowej.
Nauczysz się walczyć, strzelać i będziesz prawdziwym młodym Włochem.
Musimy już iść.
Naprawdę musimy.
Wszyscy z pewnością pomówimy później.
Nie ze mną pan pomówi, a z moimi prawnikami!
Cóż to był za dzień.
Fajny!
Co my zrobimy?
Nie martw się, tatku.
Pójdę na wojnę. To chyba dobra zabawa.
Nauczę się walczyć, strzelać i tak maszerować…
Nie, Pinokio.
Wojna to nie zabawa!
Wojna nie jest dobra. Wojna…
Wojna zabrała mi Carla.
No to nie pójdę.
Ale teraz musisz. Tak mówi prawo.
Mimo że wojna jest zła?
Tak. Prawa trzeba przestrzegać, czy nam się to podoba, czy nie.
Dlaczego?
Nie mam czasu ani cierpliwości, żeby ci to tłumaczyć. Muszę…
Muszę spłacić fortunę,
a ciebie zabiorą daleko stąd do obozu dla młodych rekrutów.
Spójrz tylko, do czego mnie doprowadziłeś.
Wystrugałem cię tak, żebyś przypominał Carla.
Czemu nie możesz być bardziej jak on?
Bo nie jestem Carlem.
Nie chcę być jak on.
- Carlo jest… - Dosyć!
Ale z ciebie ciężar.
- Nie urósł mu nos. - Słucham?
Kiedy nazwał mnie ciężarem, nie urósł mu nos.
Czyli naprawdę tak uważa.
Nie chcę być ciężarem.
Nie chcę ranić tatka ani doprowadzać go do krzyku.
Pinokio…
Ojcowie tak jak wszyscy inni czasami poddają się rozpaczy.
I pod wpływem chwili mówią rzeczy, których tak naprawdę nie myślą.
Ale z czasem pojmują…
że wcale ich nie myśleli.
Rozumiesz?
Dokąd to?
Mam plan!
Pinokio, co robisz?
Zobaczysz!
Idę do wesołego miasteczka.
W ten sposób pomogę tacie i wymigam się od wojny.
Zostawię mu wiadomość i wszystko wytłumaczę.
Nie rób tego, Pinokio.
To…
Nie!
Nie, nie rób tego!
Powiedz mu, że będę przysyłał pieniądze.
I że go kocham.
I nie będę już ciężarem.
Nie!
Co jest? Czego chcesz w środku…
Moja kochana gwiazda!
Czym mogę służyć?
Jeśli będę dla pana pracował, to odpuści pan dług mojemu tatkowi?
Ależ oczywiście, drogi chłopcze.
I będzie pan mu wysyłał mój udział w zyskach?
Księgi mam czyściutkie jak łza.
Podział pół na pół, równiusieńko.
Wszyscy wstawać!
Odjeżdżamy!
Co za ból.
Pinokio, synku.
Chciałem tylko powiedzieć…
Pinokio!
Świerszczyk.
Odszedł! Do wesołego miasteczka!
Pinokio!
Jak ja go znajdę?
Teraz chcesz go znaleźć?
Po tym, co mu nagadałeś? Po tym, jak nazwałeś go ciężarem?
Ciężarem?
Czemu jesteś taki ślepy?
Ślepy jak kret!
On cię kocha.
Musi się wiele nauczyć, ale kocha cię takiego, jaki jesteś.
Nie możesz się odwdzięczyć tym samym?
Zacznij się zachowywać jak ojciec. Prawdziwy ojciec!
A nie jak stary, uparty osioł, który tylko użala się nad sobą.
FINAŁ W KATANII!
„O ja biedny!”
I nie dostrzega miłości, którą ma!
Może i jestem owadem, ale mogę cię co nieco nauczyć o…
A ty dokąd?
Do mojego syna!
Przepra… Jeśli można, może powinniśmy…
Zaczekaj!
Ciao, ciao, tatku
- Drogi tatku - Czekaj!
Pożegnania przyszedł czas
Ruszam już, wzywa mnie wielki świat
Czy na długo? Kto to wie?
W tę swoją podróż bym zabrać chciał
Coś, czego nigdzie nie będę miał
Ptaszka, co śpiewem budził mnie
Zapach oliwy, muszle dwie
Kawałek chleba, skrawek dnia
Wspomnienie to – tatko i ja
Mój tatku, ciao, ciao
Ciao, ciao, tatku
Drogi tatku
Pożegnania przyszedł czas
Jestem gotów, więc pa, ruszam w dal
Bo ciekawi mnie ten świat
Co będzie tam i co czeka mnie?
Na szczyty gór chcę wdrapywać się
Wielbłąd mi swój pokaże garb
Może piratów znajdę skarb
Dzień czy noc, ja będę miał
Wspomnienie to – tatko i ja
Tatku, ciao, pa, pa
WYGRAMY WOJNĘ!
A kiedy będę tak szedł i szedł
Czasem wspomnienie to wzruszy mnie
W deszczu nie będzie widać łez
Chłopca, co przecież z drewna jest
Zawsze przy sobie będę miał
Wspomnienie to – tatko i ja
Tatku, ciao, pa, pa
Dziś jadę na front Bo wzywa mnie kraj
Przeleję swoją krew Ty wiesz, Italio ma
Chorągiew masz I naprzód marsz
Ty, Duce, ty, Duce Po chwałę prowadź nas
W oddali widać już Bitewny dym i kurz
Będę jak ten orzeł Co poznał nieba kres
Będę silny Będę ku zwycięstwu naprzód szedł
Kipi w nas słuszny gniew
Italio, ruszamy W nas włoska płynie krew
NASZ WÓDZ – MUSSOLINI
Dziękuję!
Niech żyje Benito Mussolini, nasz wódz!
Niech żyje!
Został ostatni przystanek.
Niech pan nie zapomni wysłać mojej części tatkowi.
Ależ nigdy bym nie zapomniał!
Widzisz? Pół na pół.
Minus wydatki, transport i reklama.
Jutro jedziemy do Katanii, małego nadmorskiego miasteczka.
Będzie nas tam oglądał jego ekscelencja Duce.
Dolce?
Nie, moja ty gwiazdo.
Nasz nieustraszony wódz, Duce, Benito Mussolini!
Usłyszał o naszych występach i chce nas zobaczyć.
To mój bliski przyjaciel.
Tutaj jesteśmy w Rzymie.
Tam z tyłu to on.
I ja, i twój tatko będziemy z ciebie ogromnie dumni.
Dumni.
Przepraszam pana.
Pływa pan do Katanii?
Zabierze mnie pan?
Proszę.
To po drugiej stronie cieśniny.
To, co pan widzi, to nie morze.
To cmentarzysko!
Ojej.
Z lodowatych głębin wypłynął lewiatan
i domaga się daniny z krwi i stali.
Potwór wielki jak 20 statków,
w którym kipi głód i wściekłość.
Błagam. Toż to bajędy dla dzieci.
Kapitanie,
na drugim brzegu jest mój syn.
Jutro ma występ.
To wszystkie moje pieniądze.
Są pańskie.
Chcę go tylko znowu zobaczyć.
Krok i obrót, i krok, i obrót.
Z życiem! Krok, krok…
Mogę chwilkę odsapnąć?
Nie. Coraz bardziej gubisz tempo.
Żadnego odpoczynku.
Pięć minutek. Proszę.
Trzy minuty.
Dobrze się czujesz, Pinokio?
Martwimy się.
Wyglądasz na wycieńczonego. Potrzebujesz długiego odpoczynku.
Spodnie i drugie ucho też by nie zaszkodziły.
Może pojedziesz do domu odwiedzić tatka?
To nie miejsce dla ciebie.
Nie mogę.
Muszę pracować i pracować, i wysyłać pieniądze.
No tak…
Prawda jest taka, że hrabia Volpe cię wykorzystuje.
Nie wysłał twojemu ojcu złamanego grosza.
Co?
Cały zysk zachowuje dla siebie.
Nie obchodzisz go.
- Nie jesteś jego ulubieńcem. - To Spazzatura nim jest.
Zawsze był. Jest geniuszem.
Nie! Hrabia by mnie nie okłamywał.
Jestem jego gwiazdą!
Po prostu mi zazdrościcie!
Myślisz, że znajdziemy mojego Pinokia, Sebastianie?
Tak. Widzisz…
Mój tatulo uczył mnie:
Cieszyć się śpiesz każdym dniem
Bierz kęs i smakuj z lubością
Mój tatulo uczył mnie:
Otrzyj łzy, nie szafuj złością
Nie toń w mętnej tęsknocie…
To ja!
- Idzie! - To on!
- To Pinokio! Możemy porozmawiać? - Dziękuję, to bardzo miłe.
Nie teraz, przykro mi.
Ty nic niewart, parchaty,
pomylony małpiszonie!
Coś ty mu mówił?
I to w przeddzień wielkiego występu!
Mogłeś wszystko zaprzepaścić!
Wiesz, kto tam będzie? Masz pojęcie?
Znalazłem cię na dnie klatki w ulewie.
Zostawili cię tam na śmierć.
Nikt cię nie chciał, a ja cię ocaliłem.
Uratowałem!
Trzeba było dać ci zdechnąć.
Dosyć! Niech pan go nie bije!
To cię nie dotyczy, Pinokio.
Jesteś gwiazdą. Idź poćwiczyć układ.
Żądam, żeby pan przestał!
Sam pan powiedział, że jestem gwiazdą!
Nie pozwolę tak traktować drugiego artysty!
I co to za pogłoski, że mój tata nie dostaje pieniędzy?
Chyba zaraz pójdę do domu i go spytam.
Co pan na to?
Sam pan sobie wystąpi dla tego całego Dolce.
Chyba nie rozumiesz naszej relacji, mój ty mały koszmarze strażaka.
Ja jestem lalkarzem.
Ty jesteś lalką.
Ja jestem panem.
Ty – niewolnikiem.
I będziesz robił, co każę,
aż twoje drewniane ciałko zbutwieje
i napalę tobą w piecu!
Może i nie masz sznurków,
ale ja cię kontroluję.
Będziesz mi posłuszny.
Jasne?
Spazzaturo.
Syn wie, kiedy jego ojciec żyje.
Zobaczysz, będzie nas szukał.
Nie ma się czym martwić.
Łatwo ci mówić.
Zjemy dziś kolację!
Ale mamy szczęście!
Wasza ekscelencjo!
Napisałem ten numer specjalnie dla pana.
Lubię marionetki.
Spazzaturo!
Myślę, że ten numer dla arcyważnego Dolce przydałoby się trochę urozmaicić.
Mam parę świetnych pomysłów.
In bocca al lupo, marionetko.
Oczaruj Duce, a spłynie na ciebie ogrom chwały.
To będzie występ, którego nigdy nie zapomni.
Dziś jadę na front Bo wzywa mnie kraj
A bobas sfajdał się No wiesz, Italio ma?
Kupala masz…
- Kupala? - Tak, ekscelencjo.
Bo Duce, bo Duce Zaczadził całkiem nas
Niech kozy z nosa je Glutami dławi się
Kupa!
Wielka kupa łajna Aż po sam nieba kres
Puszcza bąki Puszcza bąki głośno jak ten grzmot
Spotka cię słuszny gniew
Jedz kakę, bobasie W nas włoska płynie krew
Tej marionetki nie lubię.
Rozstrzelać go!
I spalić ten cyrk.
Cześć! To ja!
Znowu ten.
Ja nie umieram!
Wiemy.
Ja nie umieram.
Ja nie umieram!
Tymi drzwiami.
Uwierzy pani?
Umknąłem przed wojną, kulami, ogniem…
I mnie przejechali!
Mogę umierać bez końca!
Mam największego farta na świecie!
Moim zdaniem obarczono cię straszliwym ciężarem.
Ciężarem?
Nie jestem ciężarem.
Nieładnie tak mówić!
Życie może przynieść wielkie cierpienie.
A wieczne życie może przynieść wieczne cierpienie.
Nie jest tak znowu źle.
Za każdym razem trochę się pokiereszuję,
ale kiedy tylko wrócę, idę do domu, do tatka.
A co, jeśli nigdy więcej nie zobaczysz ojca, Pinokio?
Jasne, że zobaczę.
Dlaczego nie?
Ty będziesz żył wiecznie,
ale twoi przyjaciele i bliscy nie.
Każda spędzona z nimi chwila może być ostatnią.
Nie wiesz, ile czasu ci z kimś zostało, póki nie dobiegnie on końca.
Ja… nie rozumiem.
Wytłumaczysz mi?
Proszę! Nie!
Wiedziałem! Ożyłeś.
Cześć, Knotku.
Większość z nas może oddać życie za ojczyznę tylko raz, ale ty…
ty nie masz ograniczeń!
- Ja? - Tak.
Ty.
Wypełniaj rozkazy, naucz się posłuszeństwa,
a będziesz żołnierzem idealnym.
Ale mój tatko…
Wrócisz do domu jako bohater.
Każdy byłby dumny z takiego syna.
Jesteśmy.
Co to za miejsce?
Elitarny projekt wojskowy dla młodzieży patriotycznej.
- „Elitarny”? - Czyli dla nas.
Będziemy się szkolić na żołnierzy!
Szkolić? To jest szkoła?
Będzie czytanie i pisanie, i to całe mnomżenie?
Zabawny jesteś.
POSŁUSZEŃSTWO – WALKA
Słuchajcie.
W pobliżu zaobserwowano samoloty wroga.
Ale my nie odwołamy jutrzejszych ćwiczeń.
Czy ktoś z was boi się wroga?
Nie, panie dowódco!
Dobrze.
Jesteście jeszcze chłopcami, ale macie serca mężczyzn.
Jutro będziecie się szkolić na chwałę Włoch!
Jutro dacie ojczyźnie powód do dumy!
Pinokio.
Tak?
O co chodziło z tymi samolotami?
Nie wiem.
Nadal nie do końca rozumiem, co my tu w ogóle robimy.
Szkolimy się na żołnierzy. Na wojnę.
Ale tatko mówił, że wojna jest zła.
Bo jest tchórzem.
Tchórzem? Mój tatko?
W końcu boi się wojny.
Ojciec mówi, że tylko słabi boją się umrzeć za ojczyznę.
Tylko tchórze.
- A ty się boisz? - Nic a nic.
Ja też nie. I mój tatko też nie.
- Uwielbiam wojnę. - Ja bardziej!
Ja od świtu do nocy, codziennie, w każdej chwili!
- Ja też! - To się jeszcze okaże!
Pokażę mu, że nie jestem tchórzem. I mnie polubi.
Wiesz, wszyscy ojcowie kochają synów, ale…
tak jak wszyscy inni czasami poddają się rozpaczy.
I pod wpływem chwili mówią rzeczy, których nie myślą.
Ale z czasem pojmują, że wcale ich nie myśleli.
Czasem nawet mówią przykre rzeczy. Nazywają syna ciężarem albo tchórzem.
Ale w głębi duszy…
go kochają.
Boisz się?
Śmierci?
Ja? Gdzie tam.
Parę razy już umarłem.
Było w porządku.
Są króliki, gra w karty i całe mnóstwo piasku.
Niebieskiego.
Dziwny jesteś.
Nie dziwniejszy niż ty, kolego!
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Tak jak każde wielkie imperium,
tak i Włochy wykują swe przeznaczenie w sile młodzieży.
Dziś po raz pierwszy poznacie smak wojny.
Podzielicie się na dwie drużyny.
Na środku pola bitwy znajduje się wieża.
Wygrywa pierwsza drużyna, która zatknie flagę na szczycie wieży.
Pamiętajcie!
Ktokolwiek znajdzie się w przeciwnej drużynie,
jest waszym wrogiem.
Niech wygra najlepszy.
Niech przyniesie chwałę drużynie oraz nam wszystkim.
Karabiny załadowano farbą,
a granaty – confetti.
Oznaczcie swoje ofiary.
Za Włochy!
Ostrożnie!
Czekajcie!
Naprzód, chłopaki!
- Szybko! - Nacierać!
Uwaga!
Szybciej! Za mną!
Łap!
Obaj tu jesteście. Dlaczego?
Obaj wygraliśmy, ojcze!
Doprawdy?
A skąd taka konkluzja, jeśli wolno mi spytać?
Zremisowaliśmy.
Obaj szybko się wspięliśmy.
No dobrze.
Knotku…
zastrzel marionetkę.
Ale ojcze…
to jest prawdziwy pistolet.
Sięgnij po chwałę, synu!
Zastrzel marionetkę!
Zająć pozycje na przedpiersiach.
Bronić centrum.
Za Włochy!
Atakują!
Kazałem ci zastrzelić marionetkę!
Nie! Nie pozwolę ci tego zrobić!
Całe życie staram się dorosnąć do twoich oczekiwań.
Ale to niemożliwe!
Miałeś rację.
Jestem chudy, słaby i wątły. Zupełnie jak knot świecy.
Ciągle się boję.
Ale mimo tego, jak się boję, mogę ci odmówić.
Potrafię to zrobić.
Nie boję się powiedzieć „nie”. A ty?
Parszywy tchórzu!
Tak, jesteś słaby.
Nie jesteś moim synem!
Knotku!
Marionetko!
Wstawaj.
Czas na ostatnią lekcję.
Wreszcie przekonasz się, co naprawdę znaczy służyć ojczyźnie!
Pinokio!
Witaj, mały buntowniku.
Wreszcie cię znalazłem.
Straciłem wszystko.
Teraz ty też stracisz.
Knotku!
Bonjour, mon étoile.
Nie! Gdzie jest Knotek?
Spazzaturo! Proszę, pomóż mi!
Ten biedaczyna ma na tym świecie tylko mnie.
Wybaczyłem mu.
Ale ty? Ty wszystko zrujnowałeś.
Spazzaturo, pochodnia.
Spazzaturo!
Dawaj to, zawszona małpo!
Wypuść mnie!
Czy nasz kontrakt nic nie znaczy?
Wywiążę się ze zobowiązań.
Sprawię, że zapłoniesz.
Jasno! Niczym gwiazda!
Gorące! Bardziej niż czekolada!
Pomocy!
Proszę!
Ratunku!
Jak mogłeś mi to zrobić?
Dla jakiejś marionetki?
Obmierzły lusus naturae!
Nigdy więcej mnie nie zdradzisz!
Spazzaturo!
Spazzaturo,
czy zobaczę jeszcze tatka?
Spójrz! Wyspa!
Płyń!
Od jego spojrzeń zniknąłby
Ból, który w sercu mam
Tatko? Tatku!
Usłyszeć chciałbym jego głos
Bez niego w ciszy trwam
Tak trwam
Tatku!
Ty żyjesz!
Pinokio!
Mój Pinokio.
Przytłaczające uczucie.
Będzie dobrze, tatku.
Kiedy poczujesz się lepiej, wrócimy do domu, dobrze?
Nie, Pinokio.
Z brzucha tego potworzyska nie da się uciec.
Wypływa ogrzać się w słońcu może raz na dziesięć lat.
Niedługo powróci w głębiny,
do zamieszkiwanych przez siebie czarnych, lodowanych wód…
i zabierze nas ze sobą.
Mój Boże! To jest to!
Za mną!
Za tobą? Dokąd?
Do latarni morskiej i ku wolności!
Otwory nosowe! Możemy przez nie wyjść!
Nie dosięgniemy ich. Są za daleko!
Pinokio nam pomoże!
Posłuchaj, Pinokio.
Co on mówi, Pinokio?
Nienawidzę cię, tatku!
Co? Jak to…
I ciebie też, Spazzaturo!
I ciebie też, Sebastianie J. Świerszcz!
Już rozumiem!
Ten jeden raz – kłam śmiało, synku!
Tak jest! Kłam!
Nazywam się Panuccio!
Jeszcze, Pinokio!
Uwielbiam zapach cebuli!
Uwielbiam… wojnę!
Chcę być tu uwięziony już na zawsze!
Brawo!
Wspinajcie się!
Szybko!
A co ty…
Nie wierć się…
O rety. Ojej.
Trzymaj!
Już!
Nie patrz w dół, Pinokio!
Patrz na mnie!
Patrz na tatka!
Zaraz kichnie! Szybko!
Nie!
Mam cię, synu!
Trzymaj się, synku!
Pomocy!
O nie! Pinokio!
Tatku!
Goni nas! Szybko!
Dalej, Spazzaturo! Uda ci się!
Tak! Szybciej, Spazzaturo!
Trzymajcie się!
Tylko nie teraz!
Niech mnie pani odeśle! Proszę!
Muszę wrócić i uratować tatka.
Znasz zasady, Pinokio.
Zanim będziesz mógł wrócić, musi się przesypać piasek.
Nie ma czasu! On umiera!
Zasady to zasady.
Za złamanie ich…
grożą poważne konsekwencje.
Gdybyś wrócił tak wcześnie,
stałbyś się śmiertelny.
Może uratujesz Geppetta,
ale umrzesz, Pinokio.
I będzie to twoje ostatnie życie.
Nie obchodzi mnie to!
Proszę mnie odesłać!
Teraz!
Ja tego nie zrobię.
Sam możesz złamać zasady. Rozbij klepsydrę.
Jeśli jesteś pewien.
A teraz wracaj do ojca, dziecko.
I wykorzystaj ten czas.
Udało się!
Nie wierzę!
Pinokio.
Synku.
Obudź się, Pinokio.
Tak jak ostatnio.
Wstawaj.
Nic ci nie jest. Jesteś…
Jesteś tutaj.
Kochany synku.
Nie widzisz mnie?
Ty żyjesz.
Jesteś taki wolny. Ja…
Ja cię potrzebuję.
Synku.
Mistrzu Geppetto.
Chciałam tylko dać ci szczęście.
I dałaś.
Dałaś mi szczęście.
Straszliwe szczęście.
Proszę, zwróć mi go.
Aby cię uratować, stał się prawdziwym chłopcem.
A prawdziwi chłopcy nie wracają.
Wiem.
Wiem! Ale…
To niesprawiedliwe!
Przecież dostaje się tyle, ile da się z siebie.
A ten chłopiec dał…
Dał wszystko, co mógł!
Mówiłaś, że jeśli wypełnię obowiązki i zrobię z Pinokia grzecznego chłopca,
jeśli poprowadzę go ku dobru, spełnisz moje jedno życzenie.
Tak powiedziałam.
Czy wypełniłeś to zadanie?
Niech będzie! Może nie poszło mi śpiewająco.
Może ciut nawaliłem. Albo bardzo.
Ale… zrobiłem, co mogłem, bo cóż więcej mogłem zrobić?
Pinokio mnie tego nauczył.
No, najpierw ja jego, ale potem on mnie tego nauczył!
Wiesz dlaczego? Bo…
Bo był dobry.
W takim razie, szlachetny świerszczu…
wybierz mądrze.
A niech to kaczka kopnie!
Życzę sobie, żeby ożył!
No dobrze.
Sosnowy chłopczyku.
Wstań wraz ze słońcem
i krocz po świecie.
Bądź mu synem.
Napełniaj jego dnie światłem…
aby nigdy nie był sam.
Pinokio.
Moje dziecko.
Chciałem zmienić cię w kogoś, kim nie jesteś.
Więc nie bądź Carlem ani nikim innym.
Bądź tylko tym, kim jesteś.
Ja…
cię kocham.
Takiego, jaki jesteś.
W takim razie będę Pinokiem.
A ty będziesz moim tatkiem.
Może być?
Może być.
Życie to taki piękny dar.
I tak żyliśmy dalej.
Szach mat!
Nie widzieliśmy więcej Strażniczki.
Geppetto się starzał.
A Pinokio – nie.
W końcu Geppetto odszedł.
Pewnego zimowego ranka Pinokio znalazł przy oknie mnie.
Już się nie ruszałem.
Włożył mnie do pudełka po zapałkach
i do dziś nosi mnie ze sobą.
W samym sercu.
GWIAZDA SCENY – SPAZZATURA
Ruszył w świat.
A świat, o ile wiem, przyjął go z otwartymi ramionami.
Dawno nie miałem od niego wieści.
Czy kiedyś umrze?
Sądzę, że tak.
Może dlatego jest prawdziwym chłopcem.
Los przynosi, co przynosi.
A potem – odchodzimy.
GUILLERMO DEL TORO: PINOKIO
Będziesz tak międlił ozorem czy zaczniesz grać?
Wypraszam sobie!
Opowiadałem o swoim życiu!
Dobre miałeś życie.
Nie najgorsze.
Muzyka, panowie.
Mój tatulo uczył mnie:
Cieszyć się śpiesz każdym dniem
Bierz kęs i smakuj z lubością
Mój tatulo uczył mnie:
Otrzyj łzy, nie szafuj złością
Nie toń w mętnej tęsknocie
Za lepszą przyszłością
Niech żadna myśl zła
Nie mąci ci dnia
Tam leci meteor w dół
A świat ciągle trwa
Przeganiaj myśl złą
Nie dawaj jej szans
Nie pozwól się ciągnąć w dół
I nie zbaczaj już z wymarzonych tras
To życie to karuzela Kręć się na niej, kręć
Choć zacina się i zgrzyta coś w niej
I zrzucić cię chce w dół, w dół
Ty trzymaj się jej
I będzie okej
A jeśli przyjdzie gorszy czas
Otwórz się na nowy dzień
Bo jutro…
Słowika niesie jasny tryl
Z rodziną kilka pięknych chwil
Słoneczny dzień i powiew wiosny
Podniebny lot idei wzniosłej
Pomyśl, że jutro będzie już prościej
Już prościej
Niech żadna myśl zła
Nie mąci ci dnia
Twe serce aż śpiewać chce
Kiedy lato trwa
Przeganiaj myśl złą
Nie dawaj jej szans
Kiedy smyki tną „zing, zing”
Wstań z miejsca i tańcz
Daj porwać się im
Przeganiaj myśl złą
Nie dawaj jej szans
I chociaż czasem masz już dość
Pomyśl, że będzie lepiej już jutro
Przyjdzie pan malarz maj
I namaluje gaj
A w nim i mech, i strumień
W tle mandolina gra
Ty idziesz łąką w dal
To w życiu wielkie ma znaczenie
- Niech żadna myśl zła - Zła
- Nie mąci ci dnia - Dnia
Twe serce aż śpiewać chce
- Kiedy lato trwa - Trwa
Przeganiaj myśl złą
Nie dawaj jej szans
Dzwonią dzwonki tak: „dzyń, dzyń”
Śmiejesz się, a wiatr hen latawiec gna
To życie to karuzela
Kręć się na niej, kręć
Choć zacina się i zgrzyta coś w niej
I zrzucić cię chce w dół, w dół
- Ty trzymaj się jej - Jej
- A będzie okej - Okej
I pozwól światu toczyć się
Dziś poszło źle, lecz jutro…
Dziś było tak…
Dziś poszło źle, lecz jutro
Się uda
Napisy: Juliusz P. Braun
MOIM RODZICOM