Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Diego!
Co? Spierdalaj!
- Czerwona? Jak to? - Wyluzuj, Diego!
Co jest, do chuja?
Pierdolcie się wszyscy! Sami sobie grajcie!
Weź się odwal!
- Wystawisz nas? - Daj mi, kurwa, spokój!
- Nie zachowuj się jak bachor! - Ja?
- Nie nadajesz się. - Przynajmniej mam jaja.
Ale mózgu już nie.
I co teraz, kurwa?
Pogięło cię, Diego?
Wkurzał mnie przez cały mecz!
Uspokój się!
- Nie nagrywaj ich! - Mam do tego prawo!
Wyłącz to!
MISTRZ
Nowy mistrz Atleti zaczynał jak inne małomiasteczkowe dzieciaki,
marząc o karierze piłkarza.
Dzięki talentowi i bezwarunkowemu wsparciu ojca,
Diego zdołał przykuć uwagę najważniejszych klubów w kraju.
Brawo! Chodź tu, synku.
Zajebiście. Brawo!
Na początku tego sezonu, mając zaledwie 18 lat,
podpisał wymarzony kontrakt z Atlético Madryt.
Jednak dziś, trzy mecze przed końcem rozgrywek,
kontrowersyjny gwiazdor czerwono-białych wywołał skandal.
Klub potwierdził zawieszenie Diega na dwa mecze,
zgodnie z wolą Federacji,
jednak nie wyklucza wydłużenia kary,
ponieważ ofiarą ataku był kapitan czerwono-białych.
Oświadczenie wzbudziło kontrowersje wśród kibiców klubu.
Jeśli Diego zostanie zawieszony na trzy mecze,
drużyna rozegra decydujące spotkanie sezonu
z najlepszym strzelcem na ławce rezerwowych.
Chcielibyśmy, żeby wrócił na ostatni mecz, ale na pewno nie za wszelką cenę.
Oj, koleś.
Lepiej nie wchodź na Twittera.
A co? To nadal temat dnia?
A żebyś wiedział!
Niech sobie gadają. Będą jeszcze błagać.
Diego…
Tak, królowo?
- Idziemy. - O nie.
- Czekają na ciebie. - Niech czekają.
Naprawdę nawaliłeś. Musisz to teraz naprawić.
Kurwa!
Mają mnie w dupie.
Zrób sobie przerwę, jeśli masz dość.
Przerwę na co?
A wy co?
Nie macie swoich domów? To nie hotel.
Musimy wspierać kumpla.
Diego pozwolił nam zostać. To jego dom.
Wszystko jest jego.
- Podasz mi piwo? - Jasne.
- Zimne? - Tak.
- Proszę bardzo. - Co jest?
- Odbiło ci? - Kretynka!
I co teraz?
Tak to ma wyglądać?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Młody reprezentuje wartości klubu.
To świeżak, a strzelił 11 goli.
- To mu nie pomoże. - Spokojnie.
Wszyscy chcemy dla niego jak najlepiej.
Diego to ferrari z przegrzanym silnikiem.
Potrzebuje tylko postoju. Medialnego detoksu.
Detoksu?
Nowego wizerunku.
To znaczy?
Najpierw przeprosisz, Diego.
Ja?
Tak, ty.
A jeśli nie chcę?
Słuchaj agenta, bo cię usadzimy.
Że co? Jestem najlepszym strzelcem.
To ja decyduję, czy zagrasz.
Zawiesimy cię na dwa mecze.
- Albo na trzy, twój wybór. - Dobra.
Nie chcę chuliganów w mojej drużynie.
Halo?
Właśnie rozmawialiśmy.
„Chuliganów”?
Co czyni geniusza?
Charles Baudelaire ujął to tak:
„Geniusz to nic innego, jak świadomie odnalezione dzieciństwo”.
Czy ktoś poda mi inną definicję?
Dobra.
Psychologia pozwala sklasyfikować różne czynniki osobowości
typowe dla geniuszy, takie jak…
Przewoźnik przypomina:
zabrania się przechodzenia przez tory.
Prosimy korzystać z dostępnych przejść.
Wsiada pan czy nie?
Nadal boisz się ludzi?
Hej, Alex!
Co z tobą?
Wszędzie cię szukałem. Nie odbierasz ani nie odpisujesz.
Nie mam WhatsAppa.
- Dałem ci telefon. - I po co?
Żebyśmy mogli pogadać, umówić się gdzieś.
Nadrobić zaległości.
Czego chcesz, Juanma?
Żebyś wyluzował.
Spójrz na siebie.
Wiem, jak rozwiązać twoje problemy.
Ja też. Daj mi spokój.
Tym razem bez ryzyka.
Miesiąc pracy, dziesięć godzin w tygodniu. Zatrzymasz dom.
- Nie sprzedaję… - Widziałem ogłoszenie.
Ostro zaniżyłeś cenę.
Co cię to obchodzi?
Alex.
Po mamie został ci tylko ten dom. Potrzebujesz tych pieniędzy.
To łatwa fucha.
W pełni legalna.
- Wręcz skrojona pod ciebie. - To znaczy?
Wyjaśnię po drodze. Czas nagli.
Juanma…
Pojadę wolno. No, chodź!
Przepraszam.
Powiesz mi wreszcie, o co chodzi?
A nie widać? To konferencja prasowa.
- Nie wejdę tam. Za dużo ludzi. - Idziesz ze mną.
Będę cię chronić. Chodź.
Nie dotykaj mnie. Wiesz, że tego nie lubię.
Usiądź tam.
Co to za wydarzenie?
Konferencja prasowa Diega.
Jakiego Diega?
Wszystko gotowe. Chodź, mistrzu.
Nikogo nie przeproszę.
- Tylko coś przeczytasz. - Że co?
Napisaliśmy ci już oświadczenie.
Nie widziałem go.
Już je czytałem, jest świetne.
Czytaj i nie pyskuj dziennikarzom. Będzie dobrze.
Dzień dobry. Dziękuję wszystkim za przybycie.
Staję przed wami, żeby prosić o wybaczenie.
Chciałem publicznie ośwa…
oświadczyć,
że rozpoczynam insentywne zajęcia…
które pozwolą mi ukończyć edukację,
z której zrezygnowałem dla kariery.
Pojebało was?
Chcemy pomóc Diegowi.
Cała drużyna wspiera jego decyzję.
Zatrudniliśmy jednego z najlepszych pedagogów w kraju.
Pana Alejandra Castro!
Jak będą wyglądały zajęcia?
Pomogą drużynie?
Czekaj!
Nie wiem, jak miałbym wam pomóc.
Najtrudniejsze już za tobą. Teraz rób tylko swoje.
Po pierwsze: nie jestem pedagogiem.
- Prowadzę badania. - No i?
Nadajesz się idealnie.
Problem w tym, że nie potrafisz się sprzedać.
Po drugie, nienawidzę piłki nożnej.
Nie. Nienawidzisz taty.
Jasne.
Przemyśl to. Nigdy nie dostałeś lepszej oferty.
Spędzimy razem trochę czasu. Same plusy.
Lepiej nam się żyje osobno.
Potrzebujesz kasy.
Pieniądze to nie wszystko, wiesz?
ALEJANDRO CASTRO – NOWY NAUCZYCIEL PIŁKARZA
NA SPRZEDAŻ
Yago, Rodrigo! Przeproście pana!
- Dupa! - Pan Alejandro?
Tak, to ja.
Luismi? To Alejandro.
Umawialiśmy się na trzecią. Nie do wiary!
Ile zmarnowanego miejsca!
Nie mamy pola manewru. Cena akcji spadła o 5%.
Dom ma potencjał.
Nie ma mowy. Obetniemy nasze zyski.
- Tę ścianę się zburzy. - To ściana nośna.
No to tamtą.
Bez urazy, ale strasznie tu staroświecko.
Hej, mały! Nie dotykaj tego.
Bo co?
Bo to mój dom.
Już nie. Tata go kupi.
Możesz nie dotykać mojego komputera?
Masz w nim zdjęcia dzieci.
Ile tu książek!
Masz komiksy?
Prosiłem, żebyś niczego nie dotykał.
I coś ty zrobił?
Alejandro? Podjęliśmy decyzję. Podpiszemy umowę.
Tylko musimy się pozbyć tych starych mebli i książek.
Zostaniesz tu, frajerze!
Dalej, Diego!
Ruchy!
Tak!
Dobrze!
Młody ma się przyłożyć.
Płatność na początku miesiąca.
Chcesz brać, a nic nie dajesz. Przywitałbyś się chociaż.
Podjąłeś dobrą decyzję.
Ciekawe, co by powiedział stary, gdyby nas teraz zobaczył.
Przystojniaki z nas. Uśmiech!
Nie dotykaj mnie. Proszę.
Ja pierdolę! Co robisz, idioto?
- Czego? - A ty dokąd?
Diego, pod prysznic!
- Ja? - Idź ochłonąć.
Ja pierdolę!
Nerwus z niego. Co ja mam z nim zrobić?
Tak, to nerwus, ale warty miliony.
Potrzebuje mózgu, nie nauczyciela.
Kurwa!
Nasze oświadczenie zdziałało cuda, tak jak planowaliśmy.
O to chodziło,
żeby sponsorzy i media jedli nam z ręki.
- Co ty na to, mistrzu? - Zajebiście wypadłeś, synu.
O bójce nikt już nie pamięta.
Sprzedamy to jak mecz o mistrzostwo.
A Alejandro nam pomoże. Co nie, Alex?
Przepraszam. Idę do toalety.
Co jest, koleś? Lecisz na mnie?
Słucham?
Gapiłeś się na mnie przez cały obiad.
- Siedziałeś naprzeciwko. - Nie lubię tego.
No ty wybrałeś zły zawód.
Ty też mi się nie podobasz.
Przez jakiś czas będziesz musiał mnie znosić.
Zobaczymy. Robię, co chcę, jasne?
Nie wydaje mi się.
Wszyscy mówią za ciebie.
Kurwa mać!
Lepiej podsunąć ręce pod spód.
Płacę ci i masz mnie szanować, jasne?
- Jasne. - Wypad stąd.
Kurwa mać.
Zapnij rozporek.
Ja pierdolę.
- Na miejsca! - Jazda.
Gotowi? Walcie się!
Wygrywamy! Szybciej!
Dawaj, Maca!
Łap!
Szybko!
Co wy wyprawiacie?
Mistrz!
Cholera!
Na bombę!
Co ona robi?
Pogięło cię? To moje!
- Mój telefon! - Ceci!
Wynocha!
- Uspokój się. - Nie chcę ich tutaj.
Jezu, Ceci.
Uspokój się, Ceci.
A jak coś sobie złamie? To ma być normalne?
Nie gra, więc musi się jakoś wyładować.
Ty mu w tym nie pomagasz.
Nie złość się, Ceci!
Przestań się wygłupiać, bo pożałujesz.
Już dojeżdżamy.
- Radzę zamknąć okna. - Auta mnie stresują. Nie mogę oddychać.
Jak pan chce.
- Jakieś oczekiwania? - Pracował pan już ze sportowcami?
- Diego naprawdę jest analfabetą? - Profesorze!
Ostrzegałem.
- Nuno. - Dzień dobry.
Profesorze!
Dzień dobry.
- Zapraszam. - Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
Za mną.
Fanny, zanieś to do mojego pokoju. Dziękuję.
Działamy jak firma.
Zatrudniamy ponad 20 osób.
Może pan nie wierzyć,
ale ogarnianie wszystkiego to ciężka i trudna praca.
- Wszystko okej? - Tak.
Dziękuję. Proszę za mną.
Może soku z jarmużu? To antyoksydant. Podkręca lipido.
Nie, dziękuję. Z moim libido wszystko gra.
Może kawy?
Nie. Wolałbym już zacząć lekcję.
Jest dziesiąta. Gdzie młody?
Na dole.
Brawo, dzieciaki!
- Tito! Co tam? - Dzień dobry.
Soczek, skarbie.
- Pyszności! - Prawda? Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
- Dzień dobry. - Cześć.
Uwaga na schodach.
Można się zabić.
Inni już z nich spadali.
Ale spokojnie,
wszystko już czeka. Proszę.
Kurtki, koszulki, bluzy i buty. Wszystko w pańskim rozmiarze.
Proszę wybierać.
Mam własne ciuchy, dziękuję.
O to nam chodzi, braciszku.
Chcemy, żebyś wyglądał jak najlepiej.
- Nie będę nikogo udawał. - Właśnie widzę.
- Co u mojego mistrza, Saray? - Zaraz będzie gotowy.
Świetnie. On będzie następny.
- Dobra. - Super.
Zapomnij.
Saray jest świetna.
Odmłodzi cię o dziesięć lat.
Dobrze wiesz, że nie lubię, gdy się mnie…
Dotyka.
Alex, wyluzuj.
To tylko cyrk dla mediów, spokojnie.
Pierwszy dzień lekcji mistrza. Niech każdy robi swoje.
- Jasne. Ale tego nie zrobię. - Zrobisz.
Decyzje artystyczne są częścią twojego kontraktu.
Przepraszam. To Steve.
Steve, przyjacielu.
Tak.
Chodź, skarbie.
Ożywimy ci trochę twarz. Siadaj.
Wszystko gotowe, synu. Jak się czujesz? Gotowy?
Najpierw mnie zawiesili, a teraz ściągacie tego faceta.
Trzy godziny temu prosiłem o monstera.
No co ty? Gdzie monsterek dla mistrza?
Jazda! Co jest? Śpicie czy jak?
- Naprawdę muszę to robić? - Tak.
- To dla twojego dobra. - Kurwa.
Co to?
Książka.
Nie lubię książek.
Widać.
Nie nabijaj się ze mnie.
Nie nabijam się.
Nie jestem głupi.
Excusatio non petita, accusatio manifesta.
Co, kurwa? Nie umiesz mówić po ludzku?
Nie chcę się wygłupić w telewizji.
Co innego na stadionie?
Nie patrz w kamerę.
Zachowuj się, jakby jej nie było.
Tak, zapomnij o niej.
Jakby jej nie było.
Cisza!
Popraw mu czoło, świeci się.
Zajebiście wyglądasz. Jazda!
Twój brat to cholerny geniusz.
W niczym go nie przypominasz.
Mój brat to cwaniak. Geniusz to co innego.
- Tak? - Tak.
Geniusz jest wierny samemu sobie.
Wejdziemy na żywo.
Jak to?
Za pięć minut, na antenę radia.
- Którego? - MARCA.
- Nie chcę. - Masz to w umowie.
…gwiazdy Atlético.
Porozmawiamy z jego nauczycielem,
który opowie nam o lekcjach.
Alejandro…
Co jest?
Wychodzi?
Przepraszam. Alejandro!
Zapomniałeś książki, mistrzu!
Nie rób mi tego. Nie zostawiaj mnie tak.
- Nie będę cyrkową małpą. - To tylko wywiad.
Jutro o 10.00, u mnie.
Bez kamer, telefonów, makijażu i ojca.
A przede wszystkim bez ciebie.
Profesorze!
Powodzenia, braciszku.
Tak.
Masz, dupku! Widziałaś tego gola, skarbie?
Skarbie? Co robisz?
Twoją pracę domową.
W łóżku się nie czyta.
Tylko robi inne rzeczy.
Może chociaż spróbujesz?
Nie muszę. Na co mi durna książka?
Choć raz mógłbyś mnie posłuchać.
Żyjesz jak królowa i jeszcze ci mało?
Chcę tylko ciebie.
Przecież tu jestem.
Chcę dawnego Diega.
Zmieniłem się tylko na lepsze.
Uważaj, mały.
Niezła chata. Stylowa.
Co to ma być? O rany.
Jak książka?
Nie podoba mi się. Za małe literki.
Ile zarabiasz miesięcznie?
Pewnie więcej wydaję na obiad.
Piszesz książki?
Napisałem jedną.
A ile sprzedałeś?
Nie nagrywaj mnie.
Robię tylko fotkę na insta.
Wyłącz telefon, wypluj gumę,
zdejmij słuchawki i usiądź.
„Co czyni geniusza?” Tym się zajmujesz?
Nieważne. Zajmijmy się twoimi mankamentami.
Czym?
Mankamentami.
Słabościami, niedociągnięciami, brakami.
Tu niczego mi nie brakuje.
Masz sporo braków.
Używasz zaledwie 500 leksemów.
Czego?
Leksemów.
Do poprawnej komunikacji potrzeba ich co najmniej 1000.
Przeciętny człowiek używa około 5000.
Myślę, że ty nie używasz nawet 10%.
Proszę.
Czytaj. Bez pośpiechu.
Przeczytaj w myślach każde słowo
i wymów je, gdy będziesz pewny.
„Zakochałem się w piłce
tak samo, jak później zakochiwałem się…
w kobietach.
Gwan… Gwat…”
„Gwałtownie”.
„Gwałtownie,
nietły…
- Niewty…” - „Niewytłumaczalnie”.
Kurwa, mam czytać czy nie?
Zastanów się nad każdym słowem
i jego miejscem w zdaniu.
Gdy zobaczysz je w głowie…
Dobra!
Dobra, stary.
Czytaj.
„…niewytłumaczalnie i nie…
zważając na pól…
na ból czy…
kon… konpi…
- Kompi…” - Dobrze się przyjrzyj.
Poddaję się!
Poddaję się.
Kurwa!
Niech ci będzie, ale masz problem.
Jaki problem?
Masz dysleksję.
Chcesz dostać w dziób?
Mieszają ci się litery i słowa.
Trudno ci się skupić.
Masz dysleksję.
Jak co dziesiąte dziecko.
W szkole ci nie powiedzieli?
Wszyscy się ze mnie śmiali.
I co teraz robią?
Parkują mi wóz, gdy idę na kolację.
To coś…
jakoś się leczy?
Nie.
Ale nie musi cię to ograniczać,
jeśli przejdziesz odpowiedni trening poznawczy.
Siadaj.
Spróbuj jeszcze raz.
Już nigdy nie użyję tego słowa.
Widzisz?
Rozwinąłeś zachowania unikowe.
- Musisz się z tym zmierzyć. - Mam to w dupie.
- Nie udawaj, że cię to nie obchodzi. - Co?
Doskonalenie, nauka.
Mam to gdzieś.
Nie wierzę ci.
- Nie rusza mnie to. - Rusza.
Jest ci wstyd.
Wstydziłbym się, gdybym był takim frajerem jak ty.
Czytaj.
Dupek z ciebie.
Dalej, spróbuj.
Zaczynasz mnie wkurzać.
„Nie zważając na ból czy…”
CZY KOMPLIKACJE
„Czy komplikacje”. Komplikacje!
Komplikacje, kurwa!
Widzisz? To chyba lepsze od wszczynania bójek?
Dawaj!
Dobrze!
Dobra, kochani. Muszę lecieć.
Było super. Piąteczki!
Świetnie! Wymiatacie!
Daj buziaka, przystojniaku!
Rządzisz, Diego!
Wracajmy do pracy.
Lekcja skończyła się o pierwszej.
Spędziłeś nasz czas, grając.
Czego chcesz?
Żeby twoi sąsiedzi mieli mnie za chuligana?
Zadam ci pracę domową.
Nie mam na nią czasu.
Zawiesili cię. Masz mnóstwo czasu.
Niech ci będzie, mistrzu.
Ale jeśli nie masz nic przeciwko, to strzelę kupę, zanim wyjdę.
Milusio.
Na następną lekcję przygotujesz pięć nowych leksemów.
Jasne?
Dalej!
Cholera, Adán! Zwiną wam piłkę!
Kurwa, Adán!
Co ty robisz?
Czemu on go, kurwa, nie kryje?
Co oni odpierdalają? Przegramy!
Uspokój się, synu.
Niby jak? Kurwa mać!
Przepraszam, tato.
Nie tutaj. Uspokój się.
Kurwa!
Diego?
Najwyższy czas. Już prawie koniec.
Chodźmy.
Nie.
- Nie. - Nie pogryzą cię.
Nie mogę.
- To tylko radośni ludzie. - Tysiące wrzeszczących świrów.
Tysiące ludzi, cieszących się jak dzieci.
- Tak działa piłka, profesorze. - Nie mogę.
MARCA chce zrobić sesję zdjęciową: uczeń i nauczyciel oglądają razem mecz.
- Masz to w…. - Wiem, w umowie.
Świetnie wyglądasz, gdy mnie słuchasz.
No już. Chodź.
Posłuchaj.
Co?
Diego ma dysleksję.
Co ty pleciesz?
Mówię ci, że Diego ma dysleksję.
Nie naprawisz tego z dnia na dzień.
To nic wielkiego.
Przeciwnie.
Diego potrzebuje specjalistów i terapii.
Skup się, Alex.
Damy mediom, czego chcą, i zapomnimy o tym.
A co to zmieni?
Nic. Mały wróci na boisko, ojciec będzie zadowolony,
a nam dobrze zapłacą.
I tyle.
Młody ma niską samoocenę.
Daj spokój. Myśli, że jest królem świata.
Co ja tu robię?
Kurwa! Chcę być na boisku, Ceci.
Na jebanym boisku! Czemu nie pozwolą mi grać?
Zagrasz za dwa tygodnie.
Powiedz to temu dupkowi, Delgado. Ciekawe, czy się zgodzi.
Będzie dobrze, skarbie. Zaufaj mi.
Nie, jestem idiotą i cały świat już o tym wie
albo niedługo się dowie.
Nie jesteś idiotą. Twój nauczyciel też tak nie uważa.
Widziałaś, jak na mnie patrzy?
Jak facet od gramy, który nazywał mnie półgłówkiem.
- Półgłówkiem! Tym dla nich jestem! - Diego, przestań!
Czego chcesz?
Posłać wszystko do diabła?
Mam tego dość!
Skarbie!
Czekaj!
Nie rezygnuj ze mnie, proszę.
Sam z siebie rezygnujesz.
Ucz się!
Twoje życie nie skończy się na piłce.
Nie rób tego dla ojca czy dla mnie, tylko dla siebie.
Kotku…
Wiem, że dasz radę.
Hej, jak stąd wyjść?
- Co tu robisz? - Szukam wyjścia.
- Musimy iść. Szybko! - Dlaczego?
Cholera. Jak nas zobaczą, to po nas.
- Po mnie też? - Biegnij!
Nie zapewniliśmy sobie tytułu
i zostały nam tylko dwa mecze.
Wyjaśni mi ktoś naszą dzisiejszą grę?
Czekajcie tu, aż wrócę.
Lepiej ze mną nie idź. Wyjście jest tam.
Nie traćmy nadziei, chłopaki! Jeszcze dwa mecze.
Wypchaj się, koleś.
Wiarę mamy w naszym motto. A ty jesteś kapitanem, nie?
Ja przynajmniej byłem na boisku.
Coś ci nie pasuje?
Chłopaki! Czemu nie gramy tak, jak potrafimy?
Tamci przenieśli grę na lewe skrzydło,
a my nie obstawiliśmy prawego.
To dlatego siódemka cię ograła, Águila.
Typ wkurzał mnie przez cały mecz.
Paquito, trzeba mu było siedzieć na tyłku.
Musicie się więcej ruszać.
Ale był jeszcze większy problem.
Nie potrafiliście zaskoczyć ich w ataku.
- Wal się. - Widziałem z daleka.
Spadaj stąd.
Z góry widziałem wszystko lepiej.
Gdy Ferrera drybluje skrzydłem, a Bonilla rusza naprzód,
Romain jest wolny z lewej,
a Adán ma miejsce do strzału.
Adán czeka na podanie,
ale cholerny obrońca pilnuje go z tyłu.
W dzisiejszym meczu miał same problemy.
Czekał na podanie Bonilli,
a potem obracał się do piłki i psuł akcję.
Jasna sprawa.
Ale na każdy problem jest dobre rozwiązanie.
Trzeba się więcej ruszać.
Wtedy obrońca nie wie, czy patrzeć na ciebie, czy na piłkę.
Zmylisz go.
Bonilla dostaje piłkę.
Widzę, że chce podać, więc przebijam się przez obronę.
Jak? Wchodząc między pomocników.
Wtedy idioci nie wiedzą, kto ma mnie kryć.
Gdy dostaję piłkę, tamci są daleko w tyle.
Przejmuję piłkę, obracam się w stronę bramki
i robię to, co mi zostało. Czyli co?
Ładuję im piłkę do pieprzonej bramki!
Skopmy im tyłki! Jazda!
Przepraszam. Kim pan jest?
Nikim. Zgubiłem się.
Szukałem wyjścia. Wskaże mi je pan?
- Jest tam. - Dzięki.
Hej, tu wujek Israel.
Twój tata mówił, że jesteś zajęty, ale niedługo mamy festyn.
Tęsknimy za tobą i Ceci.
Byłoby super, gdybyś zagrał w naszym meczu.
Pa, wielkoludzie!
Mistrzu!
Co jest? Zgubiłeś się?
Wsiadaj.
Co za dupek!
- Odbiło ci? - Przez ciebie pokłóciłem się z Ceci.
- Chcę wysiąść. - Kazała mi się zaangażować.
- Twoja dziewczyna? - Tak. Mam traktować lekcje poważnie.
- Co robisz? - Drybluję skrzydłem.
- Jak to? - Chcesz mnie? To masz.
Przez ciebie zginiemy!
Trzymaj się.
Kurwa!
Jak ty to robisz?
Nie wiem. Odbija mi i muszę…
Nie, chodzi mi o to…
jak wizualizujesz sobie przestrzeń, planujesz ruchy, reagujesz.
Tak jak przed chwilą.
Jak wcześniej w szatni i w moim domu, z kostką Rubika.
Układasz sobie wszystko w głowie. Jak?
Po prostu.
Żona mu mówi: „Skarbie, przesadzasz z tą piłką.
To nie do obrony”.
A mąż na to: „Do obrony? Przecież ja gram w ataku”.
Proszę się napić.
Nie, dziękuję. Biorę leki.
Na stany lękowe.
- Wszyscy się czegoś boimy. - Naprawdę dziękuję.
Tylko jeden toast, no już.
No dobrze.
Wypijmy za przyszłość.
- Za przyszłość! - Do dna!
Istnieje siedem rodzajów inteligencji.
Inteligencja lingwistyczna, inteligencja matematyczno-logiczna,
kinestetyczna, muzyczna, przestrzenno-wizualna,
interpersonalna i intrapersonalna.
Diego rozniw…
Przepraszam. Rozwinął cztery z nich.
Za to trzy…
Które trzy?
Wolnego. To wino chyba panu zaszkodziło.
- Proszę oddać. - Nie, służy mi.
Widzicie? Wyleczony.
Diego ma braki w inteligencji lingwistycznej,
intrapersonalnej
i interpersonalnej.
Za to ty nieźle się schlałeś.
Za to jeśli chodzi o inteligencję przestrzenną…
- Diego jest geniuszem. - Dżinnem?
Takim z lampy? Pora na trzy życzenia!
Mam jedno: zamknij się.
Musimy podejść do zajęć tak,
by wykorzystać…
Uwaga!
Przepraszam. By w pełni wykorzystać twój potencjał.
Pozwólcie, że…
Słuchaj, Diego.
Jesteś tą łyżeczką.
A to twoi koledzy z drużyny.
Obserwacja, krytyczne myślenie, język.
Jaki jest cel? Wiedza.
Zobacz, co się dzieje, gdy wszystko jest na miejscu.
Nieźle!
Masz ukryty talent!
Wszystko gra?
Tak.
Alex…
Gdzie moje ciuchy?
Musisz mi pomóc. Diego nie może podpisać umowy.
Jakiej umowy?
Twój brat i Tito coś knują.
Mistrzu! Ty draniu!
Co tam? Dzień dobry.
Nie bój nic, tata ma pełno ciuchów.
Coś ci pożyczy. Swoje wrzuciłeś do grilla.
- Ja? - Imeldo, przyniesiesz mu ciuchy?
Nie pamiętasz naszego wyścigu? Wszystkich pokonałeś.
Nie pamiętam.
Aleś napakowany. Ćwiczysz?
Dzień dobry, królowo.
Cześć.
Ktoś wie, która godzina? Gdzie mój zegarek?
Słuchaj, Diego. Mam twój grafik na cały tydzień.
Masz co robić.
Agencja nie daje mi spokoju.
- A co? - Nie wrzuciłeś nic na insta.
Cholera. Zrób mi zdjęcie z mistrzem.
Uśmiech!
Pij, to wyleczysz kaca.
Masz trening, badania, sesję reklamową
i mecz z Betis w Sewilli.
- A co…? - Czekaj.
Wciąż pracujemy nad twoim wizerunkiem.
Odwiedzisz szpital i zagrasz z dziećmi z fundacji.
A co z festynem? Zaczyna się jutro.
- Festyn? - Isra mnie zaprosił.
Nie masz na to czasu.
Pogadam z wujkiem. Może za rok.
- Może za rok. - Tak.
Musisz podpisać dwa dokumenty.
Tutaj i tutaj. To dla fundacji.
Czytaj, co podpisujesz.
Mówiłem, że to dla fundacji.
- Chryste! - Przepraszam.
Przepraszam. Sięgałem po truskawkę.
Spoko, tato. Wydrukuje się nowe.
Hej, profesorze.
Podobały mi się zajęcia.
Dziękuję.
Dzień dobry.
To tu pracujesz? Nieźle.
- Chcesz wejść? - Ja?
Możesz wpaść na zajęcia.
Mam trening.
Trudno.
Dzień dobry.
„Jakby coś mnie opętało. To było powołanie.
Byłem pewien, że narodziłem się dla tańca”.
W ten sposób Nuriejew opisywał olśnienie, jakiego doznał,
gdy zakradł się na spektakl Jeziora łabędziego
w wieku siedmiu lat.
Urodził się w wagonie kolejowym.
Dorastał w skrajnej biedzie.
Sowiecka dyktatura widziała w nim narzędzie propagandy
do podburzania mas.
Ale w 1961 roku,
podczas francuskiego tournée,
Nuriejew zdołał zerwać kajdany tyranii.
Dopiero wtedy mógł się skupić na tym, na czym najbardziej mu zależało:
na swobodnym, nieograniczonym tańcu.
Jak zdołał przeciwstawić się władzy, która go kontrolowała?
Bezlitosnemu spiętrzeniu oczekiwań innych ludzi?
OŚNIENIE – TARANIA – SPIĘTSZENIE
Podjął ryzyko.
Chciał być wolny.
Gdyby nie jego odwaga,
świat nie poznałby najlepszego tancerza w historii.
Geniusz jest wierny samemu sobie.
Geniusz podejmuje własne decyzje.
TATA
No dobrze.
Odpal wóz, mistrzu!
W porządku.
Przepraszam.
Wybaczcie, ale mam…
spiętrzenie rzeczy do zrobienia.
Przepraszam i bardzo wszystkim dziękuję.
Pa!
- Jedź! - Dobra.
- Jazda, bo nas rozszarpią! - Zapnij pasy.
Pa! Jedź, mistrzu.
Pa!
Włażą na samochód.
Jedź!
Dobrze.
Fajna bryczka, co?
TATA
Gwarancja?
Czyli zapewnienie.
To taka ochrona przed ryzykiem.
Jak forsa?
Albo szczerość.
Monogamia.
Ekskluzywna więź seksualna.
Nie ruchasz się?
Możesz, ale zawsze z tą samą osobą.
Używasz skomplikowanych leksemów, żeby wyrazić coś prostego?
Używam leksemów stosownych do sytuacji.
Stosownych?
Odpowiednich.
Jak możesz mieszkać sam?
Nie masz rodziny ani żony. Nie chcesz dzieci?
Dzieci? Nie ma mowy.
Czemu nie?
Nie byłbym dobrym ojcem.
- Ja myślę, że tak. - Nie.
Miałbym dźwigać taką odpowiedzialność przez całe życie?
Wszyscy to robią.
I robią to źle.
Rany, ale z ciebie ponurak.
Wcale nie. Mówię, jak jest.
Skupiasz się na samych negatywach.
Ja chcę co najmniej czwórkę dzieci.
Będą miały wszystko.
Kupię im ładny dom, dobre jedzenie
i najlepsze ciuchy.
Kupię im nawet leksemy!
Lubię cię, ale samotność ssie.
Zaraz wracam.
Diego!
Wyluzuj.
Skołuję ci prezent.
Alex!
Co jest? Wychodzisz? Nie podobają ci się?
- Znajdziemy inne. - Diego…
Co?
Ludzie to nie prezenty.
Tylko flirtowałem.
Nie. Chciałeś je kupić.
Wcale nie! Chciały przyjść.
Kupowałeś je.
Nie widzisz tego.
Ty też nie jesteś ze mną za darmo!
Właśnie, mnie też kupiłeś.
Umowa jest taka,
że ja nauczam, a ty się uczysz.
To wszystko, jasne?
Żadnych implikacji osobistych.
Wbij to sobie do głowy.
Hej, stary. Nic ci nie jest?
To ty, Diego? Ja pierdolę!
Patrzcie, to Diego!
Jestem twoim fanem! Zrobimy sobie zdjęcie?
Teraz nie mogę.
- Zgódź się! Zrobię ci laskę. - Nie teraz!
- Co? - Teraz nie mogę!
- Stań tam. - Mówię, że nie chcę.
Nie dotykaj mnie! Zostaw mnie!
- Za kogo ty się masz? - Co?
- Dość. - Coś za jeden?
- Trochę szacunku! - Zostawcie go.
Jesteś jego starym?
Nie dotykaj go!
Dość tego! Wynocha!
Dzięki, Eusebio.
Dla ciebie wszystko.
- Macie pół godziny. Mogę stracić pracę. - Spokojnie. Masz.
Czujcie się jak w domu. Dalej, Atleti!
Dalej, Atleti!
A ty dokąd?
Na swoim pierwszym meczu siedziałem w sektorze 45, tutaj.
Tata był fanatykiem drużyny.
Zapisał do klubu mnie i brata, zaraz po naszych narodzinach.
Pamiętam finał pucharu z Realem Madryt.
To była 77. minuta.
Paolo Futre pobiegł skrzydłem jak szalony.
Chciał strzelać, ale obrońcy byli za blisko.
Cofnął się do krawędzi pola bramkowego.
I strzelił taką rakietę…
że aż bramka się zatrzęsła.
Paco Buyo był bezradny.
Cały stadion oszalał z radości.
Spojrzałem na brata.
Uściskaliśmy się.
Zaczęliśmy krzyczeć: „Atleti!”.
Obróciłem się, żeby uściskać tatę, ale…
Nie było go.
Zorientowałem się, że…
włożył mi do kieszeni banknot
i list do mojej mamy.
Nie wrócił?
Po meczu zamknąłem się w swoim pokoju.
Zerwałem ze ściany plakat Futrego.
Ja też chodziłem na mecze z tatą, gdy byłem mały.
Marzyłem o grze w Atleti, najlepszej drużynie na świecie.
O zdobyciu pucharu ligi.
I zobacz, gdzie teraz jestem.
Zostanę tu do emerytury.
Po śmierci mamy
obiecałem sobie, że nie spocznę, póki nie będę numerem jeden,
najlepszym graczem wszech czasów.
Dla niej.
Ale…
nie stać mnie na to.
A czego ci brakuje?
Nie wiem. Ale wiem, że tego nie mam.
A ty? Zawsze chciałeś być nauczycielem?
Odbiło ci?
Chciałem być gwiazdą rocka.
Gwiazdą rocka?
Gol!
Chodź, mistrzu!
Nie!
Hej!
Za to byłby karny. Bronisz.
Dobra.
To tu ostatnio spieprzyłem.
Nie myśl już o tym. Dawaj.
A masz!
Jeśli zagram w niedzielę, to bądź na trybunach.
To niemożliwe.
W sektorze 45.
Strzelę dla ciebie.
Zrób to dla mnie.
Chcę, żebyś znów pokochał piłkę.
Pomogę ci w tym.
To jak?
Nie mogę…
Halo?
Kotku!
Diego? Gdzie jesteś?
Wyjrzyj przez okno.
Co ty tam robisz?
Twój tata strasznie się wkurzył.
Nie przyszedłeś na sesję reklamową ani na trening.
Mamy coś ważnego do zrobienia.
FESTYN W ROSARIO
Ładne, co?
Daj spokój. Mój młodszy brat zrobi lepsze.
Co ty pleciesz? Tylko popatrz!
- Hej! - Co tam, laska?
Dawno się nie widziałyśmy!
Jest!
- Wujek Isra! - Co tu robisz?
Ogr cię wypuścił?
- Wymknąłem się. - Brawo, młody.
Twoja mama by się ucieszyła.
- Muszę wszystkim powiedzieć. - Jasne, leć!
Dziewczyny, zróbmy zdjęcie.
Tak! Pstrykniesz nam, Alex?
- Usiądź w swojej ławce, Diego. - Uśmiech na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Uśmiech!
Pokaż!
Fajnie wyszło?
Ale super!
Ślicznie wyszłaś.
Świetne.
Tam było ci lepiej, co?
Diego!
Gol!
To jakaś katastrofa.
Miał być na każdym meczu.
- Nieważne. Kampania działa. - Jasne.
Działa jak cholera.
CZY DIEGO WRÓCI?
Zabiję go.
Nie ma się co nakręcać.
- To tylko mała wpadka. - Mała wpadka?
Nie mamy pojęcia, gdzie jest mój syn.
- Rozbijemy bank. - Na to liczę.
Rany, co za dzień!
W domu nam się dostanie. Zobaczysz, Ceci.
Masz inne słowo na „ochrzan”?
Reprymenda.
Fajne.
Spójrz na niego.
Dawno nie był taki radosny.
Bardzo ci dziękuję, Alex.
Daję mu tylko narzędzia.
To ty mu pomagasz.
Wiesz, że to nieprawda.
Facet przy kasie miał moją koszulkę.
Wiecie, jaką miał minę?
Doznałem dziś olśnienia.
Proszę cię!
Hej!
Żeby mi to było ostatni raz.
Masz odbierać telefon.
- Ceci, idź na górę, proszę. - Nie.
Nie wolno ci robić, co zechcesz.
Tylko to, co ty mi rozkażesz?
Masz okazywać mi szacunek!
A co ze mną?
Kiedy ty zaczniesz szanować mnie?
Kiedy, do cholery?
Tak mi się odwdzięczasz?
Dalej! Brawo!
Pan profesor!
Jak idą lekcje?
Dobrze. Diego robi wielkie postępy.
Lekcje obejmują jakieś wycieczki?
Brawo, dzieciaki!
Nie będzie więcej zajęć.
Co?
To nie dla niego.
To jest jego powołanie.
Nuno pana odwiezie.
Zwalnia mnie pan?
Nie zbliżaj się więcej do mojego syna.
Jasne?
Musimy iść, profesorze.
Tak! Zagram w meczu!
Zagram!
Zobaczysz mnie na boisku, Alex!
Nie jestem już chuliganem!
Idziemy.
Klub mi chyba wybaczył, nie wiem.
Jedno jest pewne: Atleti zdobędzie puchar.
Pora na niespodziankę dla najlepszego piłkarza na świecie!
Diego!
Tak!
Rządzicie. Kocham was, sukinsyny.
- Zasłużyłeś. - Dzięki.
Pij do dna!
- Ceci nie zejdzie? - Zapomnij o niej.
Nie pozwól jej zepsuć tego wieczoru. Baw się!
Chłopaki…
Przebiorę się.
Oni za mną szaleją, skarbie.
Diego, masz jutro mecz.
Pójdę spać przed północą, jak Kopciuszek.
Pomogę ci.
Rany!
Pasuje ci, przystojniaku.
Tak? Wiesz, co naprawdę do mnie pasuje?
Ty. Z tobą mi najlepiej.
- Nie zaprzeczę. - Jesteś najlepszym, co mam.
Racja! Nie mogę o tym zapomnieć.
- Cholera. Nie mam kieszeni. - Przechowam ci to.
Dzięki, skarbie.
Nie chcę słyszeć o twoim bracie.
- Pogadamy o nim później. - A co?
- Odejdziesz z nim? - Dogadałem się z Brytolami.
Pieprzysz. Serio?
Umowa po meczu.
Ja pierdolę! Zajebiście!
I o to, kurwa, chodziło!
- Diego nie może się jeszcze dowiedzieć. - Jasne.
Brawo, sukinsynu!
Chodźmy się napić, partnerze.
- Muszę z nim pogadać. - Trudno.
- Daj spokój. - Mówię ci…
- Co jest? - Twój brat.
- Stój! - W porządku.
Co tu robisz?
Czemu nie odbierałeś?
Jak ty wcześniej? Słabo, co?
To już nie twoja sprawa.
Sam powiem Diegowi o zakończeniu zajęć.
Alejandro, dokąd ty idziesz?
Mówiłem, pogadać z Diegiem.
Zostaw go, Nuno. Ja się nim zajmę.
Alex…
Nic ci nie jest?
To była tylko farsa?
Co ty mówisz?
Wykorzystaliście mnie i Diega.
- Zawsze miałem cię za dojrzalszego. - Co z tego?
Kogo obchodzą jakieś lekcje?
Diega.
Nie. Chłopak chce być numerem jeden.
Marzy o tym od dziecka.
Co ty możesz o tym wiedzieć?
Pracuję dla zawodników z całej Europy.
Znam te dzieciaki.
Ich marzenie.
Postawiły wszystko na jedną kartę.
Chcą zasmakować sławy, chwały, władzy, potęgi i pieniędzy.
I wiesz co?
Wiem, jak im to wszystko zapewnić.
Bo jestem najlepszy.
Kocham swoje życie.
Wygrywanie to nie wszystko.
Twoje życie jest gówniane, puste.
Chcesz, żeby młody je wypełnił.
Będzie grał w Manchesterze.
Wejdzie na najwyższy poziom, mając 20 lat.
Każdy dzieciak w jego wieku oddałby życie za taką szansę.
- Diego marzył o grze w Atleti. - Uwierz, wiem, czego chce.
Ty na pewno też to czujesz.
Chcę mu pomóc.
Więc daj mu spokój.
Najlepiej będzie, jak odejdziesz po cichu.
Diego musi się skupić.
Nuno, mój brat już wychodzi.
Lepiej, żeby cię tu nie widział. My z nim pogadamy.
Masz tu swój czek. Jedź do domu.
Spłać długi i napisz książkę.
Przeleć kogoś. A młodemu daj spokój.
Zależy mu tylko na piłce.
Jutro i tak o tobie zapomni.
Mistrzu! A ty dokąd?
- Do domu. - Tak wcześnie?
Wiesz, jak…
Głowa mi pęka.
Tata mówił, że nie będzie więcej zajęć.
- Nie chcę o tym mówić. - Ponoć dostałeś sto baniek i znikasz.
Co jest? O tym też nie chcesz mówić?
Okłamałeś mnie!
Bierzesz kasę i uciekasz jak inni. Kurwa!
- Cholerny zdrajca! - Jedź.
Jesteś taki jak wszyscy!
Diego!
Zostawcie mnie! Dajcie mi, kurwa, spokój!
Zostawcie mnie!
- Nic ci nie jest? - Nie wiem.
Z drogi!
Juanma, Diego już jedzie.
Co z jego kostką?
Rozjebana. Spokojnie, nie zagra dzisiaj.
To ważne.
Brytole nie mogą wiedzieć, że rozwalił sobie nogę.
Mój syn nie wyjdzie na boisko.
Nikt nie chce kulawej gwiazdy!
Spokojnie, nie zagra.
- Tito… - Przygotuj kontrakt.
Na pewno podpiszemy.
Hej!
Hej, tato.
Mogę grać.
Nie ma mowy, synu.
Niech Arsenio mnie chociaż zbada.
Nie! Nie zaryzykujesz kariery dla jednego meczu.
Kim jesteśmy?
Drużyną.
Jaki mamy cel?
- Zrobić ze mnie mistrza. - Właśnie.
Nigdy cię nie zawiodę, synu.
Diego! Mam pytanie!
Nie może tak grać.
Zastrzyk to jedyna opcja.
Kortyzon złagodzi ból, ale tylko czasowo.
A uraz może się pogłębić.
Twój wybór.
Chodźcie, panowie.
Nie myślcie o nim. Mamy ostatnią szansę.
Grajcie albo gińcie!
Jazda!
CO CZYNI GENIUSZA?
Co się stało, Alex?
Nic. Umowa została anulowana.
Miałam ci to od niego przekazać.
Dzięki.
Jedź, spóźnisz się.
Atlético Madryt powalczy o mistrzostwo ligi
na własnym stadionie.
Tylko zwycięstwo w tym meczu przyniesie im puchar.
Skasuje pan?
…pełen emocji i energii. Powiedziałem kolegom:
„Kto by pomyślał,
że w ostatnim meczu sezonu będziemy mieli szansę na puchar?”.
Ile płacę?
Wierzę, że ciężka praca drużyny…
Poproszę 4,50.
…przez cały sezon.
Chcemy dać naszym kibicom radość, na jaką zasługują.
Tego wieczoru Diego wreszcie wróci na boisko.
Po dwóch sromotnych porażkach
drużyna odzyskała swoją gwiazdę i liczy na przełamanie złej passy,
podobnie jak wszyscy kibice i sam Diego,
z którym udało nam się zamienić kilka słów.
To trener zdecyduje, czy zagram w pierwszym składzie.
Jasne, że bym tego chciał.
Chciałbym sprostać spiętrzonym oczekiwaniom
naszych kibiców.
Dziękuję.
Jest pan wolny?
- Proszę. - Dzięki.
Pogadamy później.
Proszę zapiąć pasy.
Na stadion.
Ruszamy.
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Też.
Ciekawe, jak pójdzie.
Jak się macie?
Cześć.
Co słychać?
- Dziś wygramy. - Mam nadzieję.
Jak się masz?
Atleti! Atleti! Atlético Madryt!
Najlepsi z najlepszych Wygrają nam dziś mecz
Kibice ten stadion
Poniosą śpiewem wnet
Drużyna się nie podda Dopóki piłka w grze
Diego!
Atlético powalczy dziś o puchar ligi.
Czerwono-biali muszą wygrać, żeby zdobyć tytuł.
Właśnie usłyszeliśmy, że Diego dziś nie zagra.
Na bramce Atlético stanie Beato.
W obronie zagrają Tejerida, Nikima…
Pogięło ich? Nie wystawią młodego?
…Álvaro Sánchez w środku pola, a w ataku…
To Brytole.
Zapytają, czemu nie gra.
Zajmij się tym.
Dobra.
Steve! Hej!
Cześć!
- Walencja kontratakuje. - Ostrożnie na środku!
Gol!
Walencja zdobywa bramkę!
I po tytule!
Potrzebują teraz dwóch bramek.
Pomóc panu?
Sektor 45. Wejście obok baru.
Ruszać się tam!
Wyjdź do podania!
Wpuśćcie młodego!
Wypchajcie się z taką grą!
Co to, kurwa, jest?
Nie faulował!
Diego!
Cholera! Diego chce grać!
Jazda!
Diego!
Wpuśćcie młodego na boisko!
Chcą go sprzedać.
Że co?
Sprzedadzą go Manchesterowi.
Dogadali się za plecami klubu.
Skąd wiesz?
Cholera, to nauczyciel Diega!
- Sprzedadzą go Manchesterowi? - Co?
Zamknij się! Nie oddamy Diega!
Będzie grał u nas!
Będzie grał dla mojego klubu, do cholery!
We wszystkich meczach! Pieprzysz głupoty!
Nie sprzedamy Diega!
Co to ma być?
- Sukinsyn! - Tito!
Nie sprzedamy Diega!
- Co oni krzyczą? - Wracaj na ławkę.
Z drogi! Niczego mu nie wstrzykniecie!
Nie wolno tu panu być.
- Mój syn nie zagra. - Zagram.
Po moim trupie!
Diego, synu.
- Posłuchaj mnie. - Nie.
Nie.
Chcesz mi coś powiedzieć?
- Mówi się coś o Manchesterze. - Nie kłam, dupku!
- Hej! - Puszczaj!
- Dość! - Proszę się uspokoić.
Nie rozumiesz?
Ci ludzie cię nie znoszą. Zazdroszczą ci.
Chcą cię wyruchać.
Bierz rzeczy i chodź ze mną.
- Wiesz co? Jesteś cholernym idiotą! - Hej!
- Nie potrafisz się podpisać! - Wyrzucę pana!
Zgrywasz cwanego, a beze mnie jesteś nikim!
Będziesz miał przesrane!
Słyszysz?
Cholera! Nie może grać z taką kostką!
Wezwijcie ochronę! Wynocha stąd!
Zabiję cię, sukinsynu!
Chodź ze mną, synu!
Pozwę was wszystkich! Synu!
Arsenio.
Diego wychodzi!
Diego!
- Co się stało? - Wszystko spieprzy.
Cholera.
Diego!
Żyję!
Jest okej? Jazda!
Dalej, Diego!
Jak rozwali kostkę, to po umowie.
Cofnij się! Za tobą!
Tak! Dawaj!
Gol!
Diego!
Dalej!
Hej! Zabijesz go, sukinsynu!
Wstawaj!
Tak, dawaj!
Diego!
Gol!
Atleti!
Héctor! Słuchaj, kurwa!
Co mój syn robi na boisku?
Zabijesz go, dupku!
Pozwę cię, zobaczysz!
Przez ciebie rozwali sobie nogę!
Diego!
- Dasz radę? - Tak.
- Na pewno? - Tak!
Héctor!
Diego!
Sukinsyn!
Raz, dwa, trzy.
- Trzymasz się? - Tak.
- Jesteś cały? Na pewno? - Tak!
- Gramy! - Spoko.
Będę strzelał!
Jazda!
Będę strzelał.
- Zasłużyłeś. - Wygramy.
- Dasz radę. - Dzięki.
Dalej!
Napisy: Aleksandra Basińska