Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA PODSTAWIE „SOMEONE LIKE YOU”
KAREN KINGSBURY
C. S. Lewis powiedział: „Jeśli mocno kochasz,
to bardzo ucierpisz.
Ale i tak warto”.
W liceum zakochałem się w London Quinn.
Dobra.
Choć mi zabroniła.
London.
- Zwolnij. - Wybacz.
Wybacz, mamo, ale jestem spóźniona.
Ale nie muszę iść.
Jesteś zmęczona.
Bo pracuję. Poradzę sobie.
- W porządku. - Lubię ruchliwe dni.
- Czas szybko mija. - Jesteś niesamowita.
Serwujesz kawę w trzecim trymestrze.
A ty, ślicznotko, Shay.
Dostaniesz od cioci London uroczy różowy kocyk
na bociankowym w przyszłym tygodniu.
Rok później straciłem rodziców.
Rodzina London stała się moją.
Co? Nie będzie się złościł. Mamo...
- Mogę... - London, leć.
- Poradzę sobie. - No dobra.
Szkoda, że nie mogę cię zabrać, mój piękny!
Nie siedźcie cały dzień nad jeziorem.
Pewnie, że nie. Tylko pół.
- Baw się dobrze. - Kocham cię.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
Poważnie?
Przepraszam.
- Korki. - Jasne.
Cała ty.
Odpuść mi. Pracowałam.
- Hej. - Cześć.
Urodziłeś się w niewłaściwym wieku.
Dobra.
Nara.
Aleś ty wolny, Dawsonie Gage. Nie dogonisz mnie.
To akurat racja.
Teraz mamy po 28 lat.
Tak, to ja.
Jej najlepszy przyjaciel.
Jak powiedział Lewis,
i tak warto.
To jak, znalazłeś ją?
Dziewczynę idealną?
Daj spokój.
O rany. Ale ważniak.
Odłóż to.
- Hej! - Odłóż to.
Przebyłeś długą drogę od czasów amfiteatru.
Mój pierwszy projekt.
Nad czym teraz pracujesz?
Tworzymy z Carlem pionową konstrukcję.
Butiki i restauracje.
No proszę.
Jestem dumna.
Dzięki.
Więc...
Jak Bob?
Ben.
Bob, Ben, wszystko jedno.
Nie uwierzysz, ale...
Ben je stek rękami.
Bob?
Ben.
Podnosi stek z talerza
i po prostu...
To jaskiniowiec?
Nie.
Jest maklerem z Birmingham.
Nuda.
Miałabym całe życie patrzeć, jak je?
Nie jest tym jedynym.
Biedaczek.
To kiedy mu to powiesz?
Nie.
Nie chcę o tym gadać.
To nasza rocznica. Prawda?
Rocznica szkolnej wycieczki do zoo.
Nie podoba mi się ten sarkazm.
To był wyjątkowy dzień.
Pamiętasz?
Gibony do mnie mówiły.
Tak, przez jakąś godzinę.
Wciąż bolą mnie uszy od ich pisku.
To nie był pisk.
To był śpiew.
Wiesz?
To piosenka. Im dłużej się znają,
- tym bardziej się komplikuje. - No cóż.
Minęło 10 lat, a wciąż się przyjaźnimy.
Chyba możemy podziękować małpom.
Gibonom.
Jasne.
Dobra.
Za gibony.
Za gibony. Zdrowie.
Proszę.
- Dziękuję, kochanie. - Pracowity dzień?
Montuję dwa systemy wentylacyjne.
Tylko pamiętaj
o naszej randce z twoją gitarą
dziś wieczorem na ganku.
Przyda mi się po klinice.
Będę.
Mogę być dawcą.
Przebadałaś się?
Tak.
Twoja mama chyba nie chciała, żebyś była dawcą.
To prawda.
Ale kończy jej się czas.
To kiedy macie termin?
Za tydzień.
Wiem. Dasz wiarę?
Modliłem się, żeby znalazła dawcę.
No wiesz...
Już w dniu moich urodzin miałyśmy zgodność.
Nie została wymodlona.
Skoro tak uważasz.
No dobrze.
- Dzięki za lunch. Było super. - Czekaj.
Nie idź jeszcze.
Wszystko gra. Serio.
Wszystko gra.
Muszę odebrać mamę z dializy.
Potrzebuje mnie,
więc muszę przy niej być.
Gratulacje. To świetne wieści.
Dziękuję.
Dobra.
Zapomniałabym.
Szczęśliwej rocznicy.
- Pozdrów ode mnie mamę. - Dobrze. Niedziela?
- Będę o 13. - Dobra.
Pa!
No cóż.
Zostaliśmy sami.
Powiedz, że to już koniec.
Pięć minut temu miały być dwie.
Louise Quinn, jesteś najbardziej niecierpliwą pacjentką.
Wiem, przepraszam.
Próbuję być jak oni, ale nie potrafię.
Nienawidzę tego.
- Jest i moja córcia. - Cześć, mamo!
Viola.
Mama ci mówiła? Mogę być dawcą.
Wiecie dlaczego?
Nie jestem przekonana.
Tak wiele może pójść nie tak.
Możesz umrzeć.
Nie umrę, mamo.
Mamy zgodność.
Będzie dobrze.
W porządku.
Louise, to już koniec.
- London, zamienimy słówko? - Idź.
- Śmiało. - Jasne.
Zaraz wracam.
Jesteś tego pewna?
Tak.
Choć czasem nachodzi mnie stres.
Dam ci radę.
Gdy pojawiają się przeszkody, czasem bardzo duże,
wiem, kto toruje moją drogę.
Musisz się zastanowić, jak pokonasz własne przeszkody.
A teraz mów, co u Dawsona.
Przestań!
Laska, daj spokój! To świetny facet.
Jeśli go nie chcesz, daj mu mój numer.
- Dobra? - Wiem. Zaufaj mi.
No proszę. Ale urocza z was parka.
- Gdzie Toby? - Za domem.
Wygrzewa się na słońcu.
To mu dobrze zrobi.
Mam coś dla ciebie.
Jak miło.
Jesteś najlepszą córką.
Możesz dokończyć obraz.
Będzie pięknie wyglądał w kawiarni.
Świetne pędzle. Dobry pomysł.
Wszystko gra?
- Tak. - To tylko zmęczenie.
Za dwa tygodnie
będziesz jak nowa, prawda?
- Kocham cię, London. - Ja ciebie też.
No to opowiadaj.
O czym?
O kościele. Byłeś dziś rano, prawda?
London Quinn pyta o kościół?
Tak. No wiesz.
Pytam, bo nigdy tam nie pójdę, a Bóg o tym wie.
Dla mnie to nie jest żart.
Wiem.
Przepraszam.
Serio, jak było?
Dobrze.
Jak zawsze.
Pastor mówił o łasce.
Bożej dobroci.
Nowym początku przez Jezusa.
Wiesz, że mam na ten temat wiele pytań.
- Pytania są dobre. - W porządku.
Możesz mi je zadać.
- Może później. - Czyżby?
- Obiecuję. - Dobra.
- Trzymam za słowo. - OK.
Udam, że tego nie widziałeś. Dobra? Super.
Sekret tkwi w łokciu.
- Voilà. - Wkurzasz mnie.
Życie czasem takie bywa.
Jakie? Przerzucone przez jezioro?
Nie.
Spokojne.
Dni są jak tafla wody.
Aż jeden kamień ją narusza,
tworząc piękne fale w czasie.
Te fale...
nie mają końca.
Powinnaś to zapisać.
Piękne słowa.
- Serio? Może i tak zrobię. - Dobra.
Rozstaliśmy się z Benem.
Ciekawe.
Wiedziałam, że to powiesz.
Przejedźmy się.
- Dobra? - Jasne.
Kluczyki, proszę.
Jeśli ty prowadzisz, ja wybieram muzykę.
Spoko. Jeśli wybierzesz coś, co lubię.
- Coś We the Kingdom? - Tak. Dzięki.
- Czemu stajemy? - Właśnie minęliśmy Sweet Holly's,
więc nie mamy wyboru.
Zrezygnowałaś z lodów.
Tak mówiłaś tydzień temu.
Tak, ale na jeden dzień.
I dotrzymałam słowa.
Skoro tak, to jasne.
- Tak. - Idziemy.
Co my tu jeszcze robimy? Ruchy.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Dobra.
- Zapłacę za parking. - Chwila.
Płacisz za parking?
Czy to oznacza, że mamy randkę, Dawsonie Gage?
A co, jeśli tak?
Przekonamy się.
- Stanę w kolejce. - W porządku.
- Co się stało? - Potrącił ją.
Niech ktoś wezwie pomoc!
London?
- London! - Nic jej nie jest?
London!
- Wezwiesz pogotowie? - Tak.
Nie spojrzałam.
- Nie martw się. - Cofnąć się.
Pomoc już jedzie.
Chodź do mnie.
Trzymaj mnie za rękę.
Cofnąć się.
Zadaj mi te pytania.
- Cofnąć się! - Nie martw się.
Patrz na mnie.
- Patrz na mnie. Dobrze? - Ucisk.
Poprosiłam Go.
O co?
Żeby mnie złapał.
- Proszę się odsunąć. - Jasne.
Nic ci nie będzie.
Gdzie ona jest?
Tam, ale nikogo nie wpuszczają.
Wyjdzie z tego.
Bardzo mi przykro.
Obrażenia były zbyt poważne.
Nie!
Chcę ją zobaczyć.
- Mogę? - Tak.
Mogę do niej iść?
Tak.
Nie jestem gotowy.
Nazywam się Carl Smith.
Pracuję z Dawsonem Gage'em.
Moja żona, Hannah,
była jedną z najlepszych przyjaciółek London.
Nadal jest.
We czworo mamy wiele wspomnień.
Dziś poproszono mnie o wystąpienie w imieniu rodziny.
W Ewangelii Jana, w rozdziale czternastym,
Jezus mówi:
„W domu Ojca jest mieszkań wiele.
Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział.
Idę przecież przygotować wam miejsce.
A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce,
przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie,
abyście i wy byli tam, gdzie Ja.
Znacie drogę, dokąd Ja idę”.
Prawda jest taka,
że ona będzie żyła
w każdym z nas.
W poczuciu letniego wiatru na naszych twarzach.
We wschodzącym słońcu na porannym niebie.
W naszym śmiechu.
W naszej miłości.
Zawsze będzie przy nas.
Gdy nie będziemy już mogli znieść
tęsknoty za nią,
pomyślmy o nieuniknioności
tego odległego dnia.
Tego się trzymajmy.
Cześć.
Dzięki, że wpadłeś.
Gdzie Toby?
Sprawdź u London.
Zrobię herbatę.
- Cześć, Larry. - Cześć.
Chodź, Toby.
Wiem.
Chodź.
Proszę.
Trzeba było jej powiedzieć.
O czym?
- Louise. - No co, Larry?
Nie możemy o tym porozmawiać?
Przecież jej tu nie ma.
Przepraszam.
Miała prawo wiedzieć.
O czym?
Niech mi ktoś wyjaśni. Proszę.
Urodziła się z in vitro.
Powstała w szalce Petriego.
To była nasza ostatnia szansa.
Pozyskaliśmy dwa zarodki.
Jeden wszczepiliśmy, to była London.
A drugi?
Moja ciąża z London była trudna,
miałam uszkodzone nerki i...
- nie mogłam mieć więcej dzieci. - Prawie umarła.
To dlatego...
Przeszczep nerki był tylko kwestią czasu.
A drugiego zarodka nie chcieliśmy po prostu... No wiesz.
To było życie.
I nasze dziecko.
Daliśmy zarodek lekarzowi, który znał innego lekarza,
który pomaga bezpłodnym parom.
Więc ktoś inny...
London może mieć rodzeństwo?
Mieliśmy jej kiedyś powiedzieć. Prawda?
Nie próbowaliście ustalić, co się z nim stało?
Uzgodniliśmy, że nie.
W przypadku zarodka nie ma nawet mowy o adopcji.
To zwykłe przeniesienie własności.
Podpisaliśmy umowę.
Wyprowadzę go.
Chodź, piesku.
- Proszę. - Jestem spóźniona. Dzięki.
Dasz radę.
Powodzenia.
Wszyscy na zewnątrz.
Dobra.
Pa!
- Dasz radę, kochanie. - Kocham cię, Andi.
Będzie świetna.
ZOO W NASHVILLE
Andi Allen.
Byłaś wolontariuszką w centrum szkoleniowym dla zwierząt
dwa razy w wakacje.
Naprawdę tego chcesz.
Tak. To moje wielkie marzenie.
Matt, mam wspaniałe wieści
i sporo do załatwienia przed jutrzejszą imprezą.
Oddzwoń.
- Hej! Rozglądaj się! - Przepraszam.
Przepraszam.
Siedzi tu od rana.
Na pewno możesz pracować?
Nic mi nie jest.
Louise mnie potrzebuje.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Błagałem Boga, by żyła.
Wiesz? Błagałem.
Przepraszam. Brakuje mi jej.
Wiesz, że może mieć rodzeństwo?
- London? - Tak.
Była z in vitro.
Z laboratorium.
Tak.
Był jeszcze jeden zarodek.
Jej rodzice mi powiedzieli.
Dobra.
Więc...
to brat lub siostra London.
Bliźniak.
Daj spokój. Chyba nie...
Tak.
Chciałaby, żebym to sprawdził.
Szukasz cząstki London.
Oczywiście.
Nie odzyskasz jej.
Dobra, Derek z Party Place
dostarczy balony jutro o 10.
Od nich mieliśmy dekoracje na otwarcie gabinetu.
Są świetni.
Tort dostarczą w południe.
Co do parkingu...
Jim. Jesteś znudzony.
Wcale nie.
Balony, tort.
Jestem twoją żoną od 27 lat i znam tę minę.
Jesteś znudzony.
Po prostu...
Jak udało nam się to przemilczeć przez tyle lat?
- Pożyczysz dwie dychy? - Znowu?
- I cześć. - Cześć. Dzięki.
Claire po mnie przyjeżdża. Mamy kolację cheerleaderek.
- Fajnie. - Udało się! Dostałam pracę!
- Dostałam pracę! - O rany!
- Tak! - Byłbyś ze mnie dumny.
- Byłam świetna. - Jestem.
Wiedziałam!
I wybrałam strój na imprezę.
Pokaż.
Dostanę wejściówkę do zoo?
- Wszyscy je dostaniecie! - Dobrze.
Gratulacje, kochanie.
- Za Andi. - Wezmę to.
- W samą porę na urodziny. - Kocham cię.
Już jest. Pa!
Nie wracaj za późno.
Będziemy szykować upominki!
- Tak! - Musisz tu być.
To Matt.
Cześć!
Mam odpowiedź.
Nie było dobrego momentu.
Dzięki.
Zawsze powinno się rozdawać upominki.
- Zgadzam się. - Tak sądzę.
Mamo.
Opowiedz tę historię. Już czas.
Historia twoich narodzin.
Tak jest.
- Dobra. - Uwielbiam ją.
Ja też.
Dobrze.
Dwadzieścia cztery lata temu...
- Dwadzieścia cztery? - Prawda?
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Posłuchajcie.
Rozpoczął się poród.
Przez cały dzień miałam skurcze.
- Wybacz. - Byłaś okropna.
Ale dopiero następnego dnia rano
przyszłaś na świat.
Już wtedy byłaś rannym ptaszkiem.
Oddali cię w moje ramiona. I wiedziałam.
Mój Boże.
Wiedziałam...
że już nigdy nie będę taka sama.
Zawładnęłaś mną.
Oczywiście tata i ja
nie wiedzieliśmy, jak zmienić pieluchę
ani cię uśpić, ale...
byłaś nasza.
Moja.
Proszę, tato.
Idę porzucać woreczkiem.
Jestem po tobie.
Nieźle!
Panie Allen. Chcę coś panu pokazać.
Spodoba jej się?
Bardzo ładny.
Spotkamy się w tym tygodniu?
Chcę pana o coś poprosić.
Pewnie, Matt. Czwartek pasuje?
- Jasne. - Dobra.
Napiszę do pana. Dobrze?
- Jasne. - Dziękuję.
Pewnie.
- Hej, tato. - Hej.
Wyglądasz świetnie! Burgery też.
Matt pokazał mi pierścionek.
Chce porozmawiać.
Musimy jej powiedzieć w tym tygodniu.
Dobrze.
Kate! Jesteś!
- Tak. Dobrze. - OK.
Co u ciebie?
Jest i solenizantka.
- Cześć. - Hej.
- Wyglądasz pięknie. - Dziękuję.
Wiesz, co myślę?
Co?
Myślę...
że cię kocham.
Chodźcie. Czekamy na was.
Wszystkiego najlepszego
No już. Dmuchaj!
Tak!
Moja córeczka!
Wszystkiego najlepszego.
Kocham cię, siostrzyczko!
Dziękuję. Bawmy się.
Tak, bawmy się!
Tak jest.
Wszystko pamiętam. To był dr Whitney.
Dr Ron Whitney.
Po co to robisz, Dawson?
Nie chcesz się dowiedzieć?
Pogadajmy o tym wieczorem.
Dobrze.
W porządku.
Szpital w Birmingham.
Chciałbym pomówić z dr. Whitneyem.
Proszę zaczekać.
- Chwileczkę. - Dobrze.
Powiedziałaś mu?
Głośno myślałam.
Na co on liczy?
Mówi dr Whitney.
Dzień dobry. Nazywam się Dawson Gage.
Jestem znajomym Larry'ego i Louise Quinnów.
Larry i Louise.
Tak.
Dwadzieścia siedem lat temu przekazali panu zarodek.
Daliśmy wtedy słowo.
Odpuściliśmy.
Nie chcesz wiedzieć?
Czy mamy drugie dziecko?
- Louise. - Bądź ze mną szczery.
Co się z nim stało?
Gdziekolwiek jest ten zarodek, jeśli się rozwinął
i stał się czyimś synem lub córką,
dziś to dziecko jest dorosłe i ma własne życie.
Nie odpowiedziałeś.
Mam pewne wieści, które...
mogą zmienić pana zdanie.
Bo ja chcę wiedzieć, Larry.
- Chcę. - Nie rozumiesz?
Ta osoba, jeśli w ogóle istnieje,
może nie chce być znaleziona.
Zasługuje na prywatność.
Każ Dawsonowi przestać.
Sam to zrób.
KANGURY
Dzień dobry.
Andi Allen. Obyś nią była,
a nie impostorką w jej mundurku.
Żarcik.
Jestem Andi.
Cześć.
Witaj w Krainie Kangurów.
Nie głaszcz ich między uszami.
Nawet o tym nie myśl. Kopną cię prosto w dziób.
Kopanie to ich specjalność.
Nie kopną cię.
Są milusie jak kociaki.
- Kociaki? Jasne. - Nadążaj.
Witamy! Paszę można kupić tam.
Chodzimy po ścieżce.
Żebym nie musiała was ścigać.
Nie zawaham się.
Utrzymujemy się z paszy.
Ludzie za tym szaleją.
- To dobrze. - Przy kangurach
masz dwa główne zadania.
Sprzedaż paszy i pilnowanie, żeby ludzie nie chodzili po trawie.
Tylko ścieżka, jasne?
To ważne. Kumasz?
Musisz powiedzieć „tak”.
Oczywiście. Tylko ścieżka.
Nienawidzę ludzi.
Zawsze łażą po trawie, podchodzą do starego kangura
czy też młodego. Wiesz?
Brak obrączki. Bardzo dobrze.
Małżeństwo jest dla ptaków.
Nie, tak naprawdę.
Orły łączą się w pary na całe życie.
Z ludźmi tak nie jest.
Szkoda, że Walter nie jest orłem.
- Słucham? - Nieważne.
Sprawdzimy cię. Działaj.
Dzień dobry. Szukamy paszy dla kangurów.
- Można kupić ją tam. - Dziękujemy.
- Służę pomocą. - Dzięki.
Miłej zabawy.
No proszę, masz do tego talent.
- Witaj na pokładzie. - Dziękuję.
Nie! Nie wchodzimy na trawę!
Jeśli potrzebuje pan pomocy...
Dr Baker pomógł tej parze
z transferem zarodka ponad 20 lat temu.
Tak, zastosowali proces kriokonserwacji.
Kriokonserwacji?
To technika zamrażania.
Zarodek zamrożono na kilka lat.
I co się z nim stało?
Trafił do małżeństwa lekarzy z Nashville.
Może mi pani powiedzieć, jak się nazywają?
Przykro mi, to poufne informacje.
Dobrze. Dziękuję.
W końcu cię załatwiłem.
- Brawo, córciu. - Dobrze wam poszło.
- To był dobry mecz. - Nieźle.
- Brawo. Dobry mecz. - Tak.
Nieźle dziś grałeś.
- Dobre zakończenie, skarbie. - Dziękuję.
Co za doskonałe serwy.
Świetna jest.
Jedziemy na targ,
- nie zapomnę jajek. - W przyszłym tygodniu rewanż.
- Oczywiście. - Tak.
- Świetny mecz. - Brawo.
Dobra robota.
Mieliśmy jej powiedzieć, gdy miała 12 lat, pamiętasz?
A potem, gdy miała 18.
- A potem na studiach. - Tak.
Przełożyłem rozmowę z Mattem.
Ale nie uniknę jej.
Nie, nie potrzebuję pomocy z zarodkiem.
Szukam informacji o transferze zarodka,
który miał miejsce 27 lat temu.
Tak.
Nazywam się Dawson Gage.
Tak, zaczekam.
Dobrze, z przyjemnością zaczekam.
Świetnie.
Małżeństwo lekarzy z Nashville.
Lekarze z Nashville: Jim i Jenny Allenowie
Mieszkają w Brentwood
z córkami Andi i Amy.
ZoosNews WITAMY NOWYCH PRACOWNIKÓW!
Andi Allen.
Dobra. Przegrałaś.
To znaczy, że masz S-P-O.
Witaj w klubie.
Siedzimy w tym razem.
Nie znosiłem wieczorów gier.
- Ale poznałeś nas. - Nie. Poznałem ciebie.
To urocze, Matt, ale i tak przegrasz.
- Dawaj. - Jasne.
Dobra.
Nie podglądaj.
Daj mi asa.
- Musisz spojrzeć, tato. - Mam superwizję.
- Nie wiesz? - Superwizję.
Kto to jest?
Andi Allen.
Mieszka w Nashville i...
chyba jest siostrą London.
Trudno powiedzieć.
Wyjeżdżam z rana.
Dawson.
Możesz oddychać?
Bo ja nie.
- A jeśli się mylisz? - A jeśli nie?
To nie spodoba się Larry'emu, ale cię nie powstrzymam.
Muszę wiedzieć.
Dobrze.
BILETY
Dziękujemy za odwiedziny.
Miłej zabawy.
Dobra, idę na lunch. Dasz radę.
Jesteś niczym prawdziwa Australijka.
Nie wpuszczaj ich na trawę.
- Cześć. - Dzień dobry.
Przepraszam.
- Czy to są kangury rude? - Tak.
Największe torbacze w Australii.
Tam można kupić paszę.
- Super. Dziękuję. - Oczywiście.
Dzień dobry.
Nie, dziękuję.
O nie.
Niech zgadnę. Twój kochaś?
Tak.
Jesteś wolna, Andi. Skończyłaś zmianę.
Ale żaden z ciebie orzeł. Ostrzegam cię.
Do zobaczenia.
Dobrze. Dziękuję.
- Pa. - Cześć.
- Hej. - Cześć. Jak ci minął dzień?
Dobrze.
- Ohyda. - Jestem taki dumny.
- Dzięki. - Naprawdę.
Widziałeś go?
Siedzi tu cały dzień i szkicuje.
Ciągle na mnie patrzy.
Jeśli jeszcze wróci, zgłoś to.
No to opowiadaj, Andi Allen, słynna opiekunko w zoo.
Dzień dobry.
Cześć.
Widziałam cię. Jesteś artystą czy coś?
Tak jakby.
Możemy pogadać?
Kim jesteś?
Dawson Gage.
Jestem architektem z Birmingham.
DG - Dawson Gage Starszy Architekt
Przepraszam.
Mam chłopaka.
Nie podrywam cię.
Wiem o twojej adopcji.
Chcę ci coś powiedzieć o twojej biologicznej siostrze.
Mieszkam blisko jej domu.
Musiałeś mnie z kimś pomylić.
Nie jestem adoptowana.
Jesteś Andi Allen, prawda?
Nie wiesz?
Panie Gage, pomylił się pan.
- Więc... - Jasne.
Przepraszam.
Miał szkicownik, wzięłam go za artystę.
- Dobrze. - Ale nim nie jest.
Jest...
architektem z Birmingham.
Powiedział, że ma informacje na temat mojej adopcji
i wieści o mojej biologicznej siostrze.
Powiedz coś, mamo.
Dziwne, że znał moje imię.
Andi.
- Cześć, tato. - Cześć.
Musimy porozmawiać.
Dobrze.
Andi...
Bardzo chciałam zostać mamą,
ale nie mogłam zajść w ciążę.
Poszliśmy do lekarza od płodności.
Miał pojedynczy zarodek.
Podarowany przez parę z Birmingham.
To była dla nas szansa.
I postanowiliśmy ją wykorzystać.
Dziewięć miesięcy później urodziłaś się ty.
Więc...
nie jestem waszą córką?
Oczywiście, że jesteś.
- Jesteś. - A co z Amy?
- Ona... - Jest naszą biologiczną córką.
Więc nie jesteśmy spokrewnione?
A ja nie jestem...
Nie jestem spokrewniona z żadnym z was.
Czemu milczeliście?
Chcieliśmy ci powiedzieć dawno temu.
Chcieliście?
Chcieliście mi powiedzieć?
Mieliście...
dwadzieścia cztery lata, żeby to zrobić.
Kochanie, to ja cię urodziłam.
- Tak trudno to wyjaśnić. - To prawda.
Bo nie jesteście moją prawdziwą rodziną.
- Przestań. - A teraz
jedyną osobą, która jest ze mną szczera,
jest nieznajomy z zoo?
Andi, uspokój się. Jesteśmy twoją rodziną.
To tylko mały szczegół.
Nie.
To nie jest mały szczegół. To jest najważniejsze.
Nie rozumiecie? Nie jesteśmy spokrewnieni.
- Andi. - Nie dotykaj mnie.
Nawet już nie wiem, kim jesteście.
Kochanie, tak nam przykro.
Wybaczysz nam?
Nie wierzę.
Andi, poczekaj chwilę.
Daj jej czas.
Nie winię cię.
Też bym odeszła.
Jesteś moją siostrą.
Nic tego nie zmieni.
Dziewczyny?
- Kocham cię. - Zadzwoń.
- Czy ona... - Andi!
Andi!
- Hej! - Andi.
Może powinnaś ich wysłuchać.
Ale czego? Nawet nie jestem ich córką.
- Nawet... - Posłuchaj siebie.
Pewnie, że jesteś.
Nazywasz się Allen.
To tego nie zmieni.
Na pewno źle się z tym czują.
Super, więc jesteś po ich stronie.
Nie.
Tu nie ma stron.
Jadę do Birmingham.
Moja rodzina tam mieszka. Chcę ich poznać.
Może chodźmy do mnie i porozmawiajmy.
Matt, podjęłam decyzję. Jadę.
Na pewno mam nie jechać?
Muszę być sama. Zadzwonię, dobrze?
Gdzie przenocujesz?
Nie wiem. Znajdę jakiś hotel.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobra.
Mama
Halo?
Cześć.
Mówi Andi z zoo.
Przepraszam, nie powinnam dzwonić.
Zaczekaj.
Jestem w Birmingham
i chciałabym się z tobą spotkać.
Jasne.
Dobrze.
Weźmiesz moją siostrę?
Proszę.
Twoja siostra London
zginęła w wypadku miesiąc temu.
A co z moimi biologicznymi rodzicami?
Nazywają się Larry i Louise Quinnowie.
Mieszkają tu.
Możemy się po prostu spotkać?
Tak.
Oczywiście.
Wyślę ci adres.
To...
kawiarnia, w której pracowała London.
Dobrze. Dziękuję.
Dzwonił Dawson. Znalazł ją.
Drugi zarodek.
Siostrę London.
Naprawdę?
Przyjechała tu.
Zaprosiłam ich na kolację.
Siostra.
- Tak. - Zarodek to dziewczynka.
Siostra, której pragnęła London.
Ma na imię Andi.
Nigdy nie myślałem...
Myślisz, że będzie zadowolona ze spotkania?
Może.
A jeśli tak,
będę cię potrzebować.
Cześć.
Lubisz kawę?
Tak.
BĘDZIEMY ZAWSZE CIĘ KOCHAĆ, London
- To, co zawsze. - Jasne.
To jest siostra London.
Andi z Nashville.
Miło mi cię poznać.
Wzajemnie.
Proszę waniliową latte.
Ja stawiam.
- Dziękuję. - Jasne.
Dzięki.
- Zaraz podam. - Dzięki.
- Pewnie.
Szukałam London na Facebooku i Instagramie, ale...
Nie znosiła social mediów.
Ta kasjerka...
Wyglądam jak London?
Tak.
Jesteś bardzo podobna.
Muszę popracować, ale później mogę odebrać cię z hotelu
i zabrać do Quinnów.
Są jak rodzina.
- Pewnie. - Dobrze.
Super.
Chcę wiedzieć o niej wszystko.
Cóż,
kochała ten lokal.
- Będę o 17. - Do zobaczenia.
- Dobrze. - Bądź ostrożna, kochanie.
Nie jest nasza.
To nie London.
Wiem.
Ale to też nasza córka.
Chcę, by dobrze się tu czuła,
gdybym nie miała już okazji przygotować dla niej posiłku.
Wybacz, stresuję się.
Co roku zawieszam z Larrym lampki świąteczne.
Raz zleciał w te krzaki.
Miałem nikomu nie mówić.
Będzie dobrze.
Są najlepsi.
Cześć.
- To Quinnowie. - Miło mi.
Jestem Louise.
Bardzo mi miło.
Miło mi poznać.
Larry. Ciebie również.
Wzajemnie.
Dziękuję za zaproszenie.
Bardzo się cieszymy.
Dziękuję.
Piękny dom.
Dziękujemy.
Cześć.
Chodź tu, piesku.
Cześć.
To Toby, pies London.
Mam nadzieję, że ci posmakuje.
Przygotowaliśmy to razem.
Wygląda świetnie.
Mogę się pomodlić?
Oczywiście.
Panie, dziękuję Ci za to pożywienie.
Dziękuję Ci za tę rodzinę.
Proszę, pociesz ich w żałobie,
w całym tym smutku.
Dziękuję Ci za spokój, który tu czuję.
W imię Jezusa, amen.
Amen.
No to wcinajmy.
Mogę prosić o chleb?
O rany.
Kto to?
To Larry, jego brat i siostra.
Spójrz. Jaki poważny.
A to jest London w wieku dwóch lat.
To ja w podobnym wieku.
O rany.
Nie do wiary. Spójrz.
Pokaż.
Szkoda, że jej nie poznałam.
Byłybyśmy sobie bliskie.
Bardzo bliskie.
Mógłbyś...
mi pokazać, gdzie spędzała wolny czas?
Jasne.
Super.
A to kto?
Pod warstwami włosów widać,
że to młody Dawson.
Miał jakieś osiem lat.
Mogła być nasza, Larry.
Brakowało nam jej całe życie.
Są bardzo mili. Mam wrażenie, że znam ich od zawsze.
Wyglądam zupełnie jak moja siostra London.
Jestem jej sobowtórem.
Rany. To obłęd.
A co z tym gościem z zoo?
Z Dawsonem?
On też tam był. Byli bardzo zżyci.
Twoi rodzice się martwią.
Przepraszam, ale...
mam wiele do przemyślenia.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pogadamy jutro.
Więc jesteś jej przewodnikiem?
Chce poznać London.
Nie zabronię jej.
Ja stawiam.
Poproszę karmelową latte i babeczkę.
- Dla mnie kawa. - Tak.
To dziwne, stary.
Cóż, wyjedzie za kilka dni.
Poradzę sobie. Muszę lecieć.
Dobra.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Przewodnik.
Ciekawe.
Jesteś na czas.
London się spóźniała?
Nigdy.
Kumam.
- Przejdźmy się. - Jasne.
Serio?
Zrobiła to papierem toaletowym i folią spożywczą?
Dzień przed końcem szkoły.
Ja prowadziłem auto.
Rany. Życie na krawędzi, co?
Cała ona.
Ja najbardziej zaszalałam,
gdy zablokowałam szafki.
Wariatka.
Prawdę mówiąc,
następnego dnia to posprzątała.
Właśnie taka była.
Dziwne.
Ten czas przeszły.
To był jej drugi dom.
Występy taneczne, musicale.
Żadnego nie opuściła.
Centrum sztuki Arden.
Kiedyś był tu kościół.
Dla London...
był tu cały czas.
Była dobrą tancerką?
Niesamowitą.
Marzyła o Broadwayu.
Aż doznała urazu.
- Jakiego? - Chronicznego bólu.
W stopie.
To częste u tancerek.
Musiała znaleźć coś innego.
Czuję z nią więź.
Jakbym ją znała.
Czy to dziwne?
Nie.
Była twoją siostrą.
Nigdy nie wszedłeś z nią na scenę?
Kto by chciał to oglądać?
Ja.
Pokaż, co potrafisz.
Mogę spróbować.
Czego chcesz, Mary?
Księżyca?
Powiedz słowo, a zarzucę lasso i go ściągnę.
Całkiem dobry pomysł.
Dam ci księżyc.
Co tam się dzieje?
Ja tylko grałem.
Uwielbiała tu spacerować.
Powiedziałeś, że centrum sztuki było jej kościołem.
Była wierząca?
Gdy przestała tańczyć,
nieco się zagubiła.
Nie czuła się dość dobra dla Boga.
Myliła się.
Ale nikogo nie słuchała.
Była jedna chwila,
na sam koniec,
gdy poczułem, że wraca na dobry tor.
Żałuję, że jej nie wspierałam.
W centrum sztuki było niesamowicie.
Spędziliśmy tam mnóstwo czasu.
Tak.
Piękne.
- Podoba ci się? - Tak.
To kintsugi. Japońska sztuka.
Przypomina, że nic nie psuje się na zawsze.
Sklejone pęknięcia wypełnione są złotem,
a przedmiot jest wytrzymalszy i piękniejszy
dzięki temu, że pękł. Jak ten.
To prezent od London.
Rozmawialiśmy z Larrym.
Wiem, że dopiero przyjechałaś, ale mamy wolny pokój
i chcielibyśmy, żebyś u nas została
aż do wyjazdu.
Z przyjemnością.
Bardzo dziękuję.
Wszystko gra?
Zawroty głowy.
Będzie lepiej, jak zjem.
Na pewno.
To mój chłopak. Będę się streszczać.
Dobrze.
Cześć. Właśnie robimy kolację. Co tam?
My, czyli kto?
Ja, Quinnowie i Dawson.
Byłem u twoich rodziców.
Czują się okropnie.
Kazali ci powiedzieć, że tęsknią.
Chcieliby, żebyś do nich zadzwoniła.
Rozmawiałem z kancelarią.
I wiesz co? Mam przyjść za trzy tygodnie.
Dasz wiarę?
Andi?
Tak. Rozmowa o pracę. Super.
- Czy ty mnie w ogóle słuchasz? - Tak.
Nie do końca. Jestem rozkojarzona.
Dowiaduję się wielu rzeczy o siostrze.
Mam dużo do przetrawienia.
O siostrze? Amy to twoja siostra.
Jest w Nashville. Ja też.
Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
- Andi. - Wybacz.
- Przepraszam... - Nic się nie stało.
Wszystko gra.
Ona by cię tu chciała.
Studiowała taniec w Bamie.
Ciągle tu przyjeżdżała.
Gdy skończyła studia, wróciła do domu.
Zbierała na dom.
Kolacja prawie gotowa.
- Nie spiesz się. - Dziękuję.
- Dobry jest. - Prawda?
- Dzięki. - Słuchajcie.
Żadna ze mnie tancerka, ale...
Dorastali
Tak.
W Paradise Park
Bogactwo i bieda
Tam zakochał się
W dziewczynie z sąsiedztwa
Nie ma mowy.
Dawaj, Dawson.
Gdy pokój jak rzeka
Podąża drogą mą
Gdy smutki Jak fale kłębią się
Bez względu na mój los
Nauczyłeś mnie
Mówić
Wszystko dobrze
Z duszą mą
Wszystko dobrze
Z duszą mą
Wszystko dobrze
Z duszą mą
London i skutery wodne.
Szybka była.
Jeździsz czasem?
Niezbyt dobrze.
Weź ją na przejażdżkę.
Poważnie.
Mieszka nad jeziorem.
Pięknym. Spodoba ci się.
W sumie...
Jak chcesz.
Da się załatwić.
Super.
- Cześć. - Cześć.
- Trafiłaś. - Tak.
Witaj nad jeziorem Smith.
Dziękuję.
Ten jest dla ciebie.
- Ja wezmę tamten. - Dobra.
Zielonym odpalasz, czerwonym gasisz. Tu dodajesz gazu.
Zapomnij, że wsiądę na to sama.
Dobra. Możesz jechać ze mną.
Na pewno?
Tak. Mam dla ciebie buty i kamizelkę.
Chcesz piankę?
Nie, dzięki.
Nie potrafię w niej oddychać.
Byłeś w niej zakochany?
Tak.
Więc byliście razem?
Nie.
I jest.
Jej jedyna wada.
Masz piękny dom.
To twój projekt?
Tak.
A dla mnie coś stworzysz?
Nie potrzebuję wiele. Wystarczy mi
- chatka czy coś. - Chatka?
- Chodźmy do wody. - Dobra.
Dobra.
Wszystko gra?
- Dobrze. - Tylko nie jedź za szybko.
Tego nie mogę obiecać.
- Usiądziemy? - Jasne.
- Zimno ci? - Troszkę.
Proszę.
Dzięki.
Było bardzo fajnie.
Zgadzam się.
Szybki jesteś.
Za to ja nawet bym nie ruszyła.
Jesteś dobra w czymś innym.
Na przykład?
W śpiewaniu.
Daj spokój.
- Jesteś świetna. - Dzięki.
Śpiewam od małego.
London śpiewała?
Tak.
A nie powinna.
Nie miała słuchu. Koszmar.
- Serio? - Tak.
Na karaoke ludzie prosili, żeby przestała.
Nie, błagali.
Jak długo zostaniesz?
Jeszcze nie wiem.
Przetrzymają moją posadę w zoo do końca roku.
Louise chce, żebym się wprowadziła.
Jutro to zrobię.
Rozumiem.
A co z twoją rodziną?
Nie jestem gotowa na rozmowę z nimi.
Ale tęsknię.
Bardzo.
Oni na pewno też.
- Widzisz ten klif? - Tak.
London skakała z niego na bombę.
Poważnie?
Co?
Stare dzieje.
A ty?
To 30 metrów.
W życiu.
Pojedziemy do niej?
Tak.
Pojedziemy.
Czemu jej nie powstrzymałam?
Posłuchaj, to nie twoja wina.
Źle mi z tym.
Wiem.
Mnie też.
Musimy mieć nadzieję.
Wszyscy.
Wierzyć.
Zwłaszcza teraz.
„TAŃCZYŁA NAM W SERCACH...
AŻ ZNÓW SIĘ ZOBACZYMY”. LONDON QUINN
Ten cytat to pomysł Louise.
Wszystko z nią gra?
Nie. Jest chora.
Potrzebuje nerki.
London miała być dawcą.
Dawson za nią nie nadążał. Ani na jeziorze, ani w życiu.
Dziwne, że nie byli parą.
London chyba nie rozumiała, jak bardzo ją kochał.
Modliłam się, żeby byli razem.
Jest niesamowity.
Mówił, że nie masz najlepszego kontaktu z rodzicami.
Po prostu nie wiem, co im powiedzieć.
Może powinni ci powiedzieć wcześniej,
ale wtedy to było niespotykane.
Przyjąć czyjś zarodek
i nosić go przez dziewięć miesięcy?
Nikt tak nie robił.
Chcieliście z Larrym, żebym żyła,
choć byłam tylko kilkoma komórkami.
A twoi rodzice dali ci życie.
Myślę, że gdy mama cię nosiła,
nie pamiętała, że pochodzisz od kogoś innego.
Na pewno modliła się o ciebie
i wpatrywała się w zdjęcia USG.
Nosiła cię.
I oczywiście cię urodziła.
Ale także mnie okłamała.
Jestem pewna, że chcieli ci powiedzieć.
My też chcieliśmy.
Ty i London zasługiwałyście na prawdę.
Ale to już przeszłość.
Nie zmienimy jej.
Świat jest taki podzielony.
Rodzina nie powinna taka być.
Żałuję, że nie mogłam mieć drugiego dziecka.
Żałuję, że nie jesteś moja.
Ten czas,
poznanie cię,
rozmowa z tobą,
to dar.
Mam wrażenie, że zawsze tu byłaś.
Wróciliśmy.
Mam twoje ulubione.
Wrócimy do tego, ale zapamiętaj moje słowa.
Twoja rodzina cierpi i cię potrzebuje.
Jeśli mogę być dawcą,
zrobię to.
Dobra, więc nie będzie cię
jeszcze przez jakiś miesiąc?
Nie wiem.
Jak się czujesz przed rozmową?
W miarę dobrze.
To największa kancelaria w Nashville.
- Będziesz... - Hej.
Muszę kończyć. Dobrze?
- Oddzwonię. - Matt...
- Andi. - Dzień dobry.
Wybacz, że musiałaś czekać.
Mam wyniki twoich badań.
Dzięki.
Wrócę za minutkę, dobrze?
Pewnie.
Dzięki.
Cześć.
Hej.
Niedaleko jest park.
- Spotkamy się tam? - Jasne.
Kończę za 15 minut.
To do zobaczenia.
- Dobrze. - OK.
Więc...
pracujesz w jej kawiarni, mieszkasz z jej rodzicami.
No wiesz...
Nie wydaje ci się to dziwne?
Po prostu...
Trudno mi to wyjaśnić, Matt.
Co z nami?
Nie wiem.
Bo nie jesteś spokrewniona z rodzicami
czy z powodu Dawsona?
Nie wiem, co dokładnie czuję.
Jesteś moim przyjacielem.
I może
pisana jest nam tylko przyjaźń.
Nie mogę być twoim przyjacielem.
Wiem.
Muszę już jechać.
- Jutro zaczynam. - Dostałeś pracę?
Tak.
Dostałem.
Żegnaj, Matt.
Będę za tobą tęsknił.
Jim, to Andi.
Halo?
- Andi, kochanie? - Andi, tu tata.
Wszystko w porządku?
Tak.
Próbuję to sobie poukładać.
Oczywiście.
Skarbie, bardzo cię przepraszamy.
Wprowadziłam się do Quinnów,
moich biologicznych rodziców,
i zamierzam oddać Louise nerkę.
Jest bardzo chora. Chciałam, żebyście wiedzieli.
- Przebadałaś się? - Tak.
Andi, kochanie, bardzo za tobą tęsknimy.
Jest Amy? Nie odebrała.
Nie ma jej. Jest na treningu.
Powiecie jej, żeby oddzwoniła?
Pewnie.
Skarbie, zadzwonisz jeszcze?
Naprawdę nam cię brakuje.
Chcemy, żebyś wróciła do domu.
Muszę kończyć.
Boję się.
Wiem.
Dziękuję.
Więc...
mam z Louise zgodność.
Naprawdę?
Modliłam się o to i się udało.
Louise się to nie spodoba.
Wiem.
Ale już postanowiłam.
Mam propozycję.
Ugotuję dziś wieczorem kolację. U siebie.
A wcześniej skutery.
- Skuter, nie skutery. - Jasne, tylko jeden.
Dobra.
Więc się zgadzasz?
Tak.
Dobra.
W porządku.
Może poprowadzisz?
Mam jechać tym czymś?
Nie!
Wskakuj.
Sama zaczęłaś.
Nie zbliżaj się.
Hej.
Jak ci się wcześniej układało z rodziną?
Idealnie.
Ale...
to było zbudowane na kłamstwie.
Na pewno?
Wszystko?
Nie.
Dzisiaj było super.
Ale twoje życie jest tam.
W Nashville.
Widziałem, jak rodzice tracą dziecko.
Twoi popełnili poważny błąd.
Ale teraz
tylko ty możesz go naprawić.
Po operacji wrócisz do domu?
Rozważam to.
Spójrz na mnie.
Tak trzeba.
Tęsknię za nimi.
Za rodzicami, siostrą.
Nie znoszę obecnej sytuacji.
I właśnie o to się modliłam.
Żebyś zatęskniła za nimi, zechciała wrócić do domu
i wszystko naprawić.
A ty?
Pracowałabym tam, gdzie teraz.
W zoo?
To najlepsza praca. Całe dnie ze zwierzętami.
- Twoje ulubione zwierzę? - Gibony.
To te z długimi ramionami.
- Wszystko gra? - Tak.
Kiedy operacja?
Jutro rano.
Będzie dobrze.
A gdy wszystko się skończy,
wrócisz do domu.
Tak.
Do domu.
Tak.
Hej.
Pokazałeś mi ulubione miejsca London.
Masz własne wyjątkowe miejsce?
Nie chcesz tam iść.
Chcę.
To kawałek drogi.
W takim razie
zbierajmy się.
Dobra.
- Chodźmy. - Super.
- Masz wygodne buty? - Tak.
To tutaj.
Ty to stworzyłeś?
Jeden z moich pierwszych projektów.
Amfiteatr nad jeziorem.
- Niewiarygodny. - Niezły, nie?
Tak.
Takie małe miejsce dla społeczności.
- Mogę wejść? - Śmiało.
Zostałabym tu na zawsze.
Andi.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze.
To.
Ty i ja.
Cokolwiek to jest.
Nie chodzi już o London.
Wiem.
Ale ty wyjeżdżasz.
I powinnaś.
Musisz.
Wcale tego nie chcę.
Musisz to zrozumieć.
Dawson, odpychasz mnie,
- radząc mi wyjechać. - Nie.
- I... - Bo tak trzeba.
Jak przy naszym poznaniu.
Co?
Nie potrafiłeś na mnie spojrzeć.
Wiesz dlaczego?
Dlaczego?
Bo nie mogłem spojrzeć ci w oczy.
Widziałem w nich tylko London.
Za każdym razem. I to mnie dobijało.
Ale to się zmieniło.
Przestałem ją widzieć.
Zobaczyłem ciebie.
I nie mogłem przestać patrzeć.
Gdy z tobą jestem, zakochuję się coraz bardziej,
bo już jej nie widzę. Widzę ciebie.
- Nie chciałam jej zastąpić. - Nie zastępujesz.
Zakochuję się w tobie.
- Dawson. - Już...
Zawsze chciała, żebym znalazł kogoś jak ty.
Ale musisz wyjechać.
Choć tego nie chcę.
Bo nie możesz być wiecznie zła na rodzinę.
Dobrze?
Nie zostawia się tych, których się kocha.
Czasami trzeba.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, mamo.
Dziś rano mam operację. Powinnam była zadzwonić.
Przepraszam. Będę tu jeszcze kilka dni.
Nie martwcie się. Zadzwonię.
Kocham was.
Pa.
Gotowa?
Chyba tak.
Dobrze.
W porządku.
Boże,
pokieruj wszystkim,
co się tam dzieje.
Amen.
Dziękuję.
Boli?
Nie, jest w porządku.
Jesteś dzielna.
Jesteś moim cudem, Andi.
Ciepło ci?
Tak.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Po operacji tak.
Dawson.
Tak?
Nieważne, co się stanie,
nigdy cię nie zapomnę.
Hej.
Dobrze.
Będę was odwiedzać.
Słowo.
I ty, mój piękny.
Będę za tobą tęsknić.
Mam coś dla ciebie.
Chodź, Toby.
Gotowa?
Tak.
Dobrze.
Weź to,
bo dla nas wszystkich to ty jesteś tym złotem.
Nie mogę.
Sprawdzę, czy wszystko mam.
Dobrze.
I jesteśmy.
Wejdźcie. Zaraz zejdzie.
Dzień dobry.
- Jim. - Larry.
Macie uroczy dom.
Dziękujemy.
Tęskniłam.
Cześć, mała.
- Tęskniłem. - Ja też.
Chcę wam coś pokazać.
To moja siostra.
Nie do wiary.
Tak bardzo mi przykro
z powodu London.
Nie wyobrażamy sobie, przez co przechodzicie.
- Pomogę. - Dziękuję.
Nigdy nie sądziłam,
że cię poznam.
Że tu będę.
A teraz mi ją oddajesz.
Znów.
Po raz drugi.
I nie wiem, co powiedzieć.
Ona bardzo was kocha.
Tęskniłam za wami.
Dziękuję.
Pojadę tym autem, dobrze?
- Tak. - W porządku?
Odzywaj się.
Oczywiście.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze, kochanie.
Kocham cię, Andi.
Ja ciebie też.
Do zobaczenia wkrótce.
Na pewno.
Tak bardzo tęskniłam.
Dobrze, że jesteś.
Tęsknię.
I zawsze będę.
Jak się czujesz?
Każdego dnia tęsknię za London.
Z każdym uderzeniem serca.
Jeszcze ją zobaczymy.
Nie będziemy musieli się żegnać.
Rozmawiałam z Bogiem i przypomniał mi,
że mam Hannah i od czasu do czasu Andi.
Dawsona, Carla, Toby'ego, kawiarnię
i ciebie.
Wszystko będzie dobrze.
Wiem.
GIBBONIEC BIAŁOLICY
Niektórzy sądzą, że one potrafią mówić.
Nie było cię przy kangurach.
Pomyślałem, że znajdę cię tutaj.
Mam przerwę.
Słyszałem.
Beth powiedziała,
że jeśli rozważam małżeństwo,
to nie warto.
Chyba że jesteś orłem.
Tak.
Co ty tutaj robisz?
Potrzebuję przewodnika.
Badam teren dla szefa.
Chce, żebym poprowadził nowe biuro na południu.
Tutaj?
Mam nadzieję.
Mówiłem mu, że mam dobry powód,
by to było Nashville.
Serio?
Ciekawe.
Liczyłem, że mnie oprowadzisz.
Może nawet przedstawisz rodzinie.
Co ty na to?
Da się zrobić.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jeśli postawię na swoim, a postawię,
będę potrzebował agenta.
Żeby znalazł mi działkę.
Tylko nie sprzedawaj szklanego domu.
Masz to jak w banku.
Poza tym naprawdę musisz
poćwiczyć jazdę na skuterze.
Raczej nigdy tego nie opanuję.
Jakoś się z tym pogodzę.
Z dedykacją dla mojego Pana i Zbawcy, Jezusa Chrystusa, poprzez którego
wszystko jest możliwe. Nawet to. - Karen Kingsbury
Tłumaczenie napisów: Maria Plicner