Downloaded from YTS.MX
Добровечер, народе во публиката на Нортамптон,
Official YIFY movies site: YTS.MX
и добредојдовте на Џејмс Акастер: Довикувачите се добредојдени.
Пред да започнеме, еве го куќниот ред.
Еден.
Џејмс Акастер не смее да се изнервира од публиката ако викаат,
зборуваат меѓусебно, гледаат во телфоните
или се потивки отколку што сака тој.
Два.
Џејмс Акастар не смее да издвојува некој што не вика,
особено лица кои ќе станат да одат во тоалет,
да излезат на воздух, во бар, да си одат дома или тие што доцнат.
Три.
Џејмс Акастар не мора да одговори на довикување
ако не му се сака, ама може да исфрли некој
доколку е насилен или користи говор на омраза.
Четири.
Иако ја помина целата кариера
во обид да го контролира секој единечен детал
на секој настап кој го извел,
Џејмс Акастер мора да прифати што и да се случи.
ХБО КОМЕДИЈА
ВО ЖИВО ОД ТЕАТАРОТ ДЕРНГЕЈТ, НОРТАМПТОН
ЏЕЈМС АКАСТЕР
ДОВИКУВАЧИТЕ СЕ ДОБРЕДОЈДЕНИ
Да, покажете им како се прави!
Така го правиме!
Ви благодарам, Нортамптон.
Тоа беше супер.
Џејмс Акастер, се пријавува за најдобрата вечер во животот.
Во професионалниот живот, апсолутно.
Прво, за да го сфатите контекстот,
ќе ви раскажам за најлошиот настап во мојата кариера.
Се случи во првите денови, кога имав бебешка фаца.
Пред да стигнам до микрофонот,
ми довикна една пијана дама.
Ми вели: "Еј, те знае ли мајка ти дека си излезен олку доцна?
Друже! Знае ли мајка ти дека си излезен олку доцна?
Друже!
Знае ли мајка ти дека си излезен олку доцна?"
Ова е приказна за тоа како еднаш, за да замолчам довикувач
излажав дека мајка ми е мртва.
Ја погледнав госпоѓата и реков:
"Мајка ми е всушност мртва."
А потоа додадов, според некои, непотребно,
"И тоа неодамна."
Оти не сакав пак да ми додева.
Сакав тоа што ќе го кажам на жената,
да ја замолчи додека сум на сцената.
И така беше, молчеше,
заедно со останатите во публиката,
на кои им падна жал
за детето на сцена кое се обидува да држи стенд-ап настап
иако неодамна ја закопал мајка си.
Немам поим зошто го сторив тоа.
Се симнав од сцена и си реков: "Ова е лудо.
Кај ти беше паметот?
Сфатив пред некоја година.
Да, така си мислев.
Понекогаш е посигурно
да сјебеш с од старт.
Тоа барем не беше по моја вина.
Денес ме среди микрофонот.
Довикувачите се добредојдени
исто и техничкиот тим.
Ако сакаат да ме зезаат, можат.
Баш ме наместија.
Може и да го кажам.
Браво на сите,
оти сите го слушнавме.
Од моментот кога почнав да зборувам,
сите видоа дека микрофонот е расипан.
"Микрофонот не работи. Го снима ова."
И сите вие се концентриравте на тоа што го кажувам,
во стилот "Овде сме за тебе.
Секогаш кога мислиме дека треба, ќе се смееме,
и покрај тоа што не е баш пријатно за уво."
Најдобриот настап што сум го имал беше лани,
во едно такси во Лондон.
Си одам доцна дома, кога таксистот ми се врти.
Ми вика: "Џејмс, со години возам такси низ Лондон,
ама одлучив да се преселам во Норфолк.
Да бидам поблиску до ќерките."
Му велам: "Убава приказна, ама знаеш дека
ако сакаш да си таксист во Норфолк,
ќе те тераат да полагаш строги тестови.
Треба да ги запамтиш сите маршрути низ Норфолк.
Секоја улица, пат,
мора да ги имаш сите овде горе за да почнеш."
"Стварно?"
"Да.
Се вика...
Норич."
Без гајле ако не го разбравте вицот.
Повеќето не го сфаќаат.
Познат е како виц што не го бива.
Сум го кажувал...
Цела турнеја. Ретко кога пали.
Претежно оди најлошо споредено со друг материјал
секоја вечер.
Ама ви го кажувам оти никогаш не ми го разбрале вицот
толку добро како кога му го кажав на таксистот.
Беше специјално за него.
Толку се смееше, дефинитивно беше опасно.
И продолжи да го повторува по пат,
се смееше на "Норич".
Рече ќе им го кажел на колегите,
и ми рече дека сум смешен.
Тоа беше лани, ама првпат во животот си реков,
"Мислам дека ќе станам стенд-ап комичар."
Пред да ви кажам за најдобриот настап,
мора да го раскажам вториот најдобар настап што сум го гледал.
Дејвид Берн во Американ Јутопија, во живо на Бродвеј.
Прекрасна музика, кореографија.
На крајот одржа фин говор за важноста на гласањето.
Потоа се спушија завесите
и се вклучија светлата во убавиот театар.
Седев во втор ред, кога пред мене еден пар одеднаш стана.
Средновечни бели хипстери.
Се свртеа кон целата публика.
Сите уште седеа.
Се погледнаа меѓусебно и почнаа...
"Гласај,
гласај,
гласај."
Ниеден не им се придружи.
Тоа е најдобриот настап што сум го видел.
Дејвид Берн, број два.
Двајцата глупи идиоти, број еден.
Бев во прв ред за нив, во втор за Дејвид.
Ајде, Кермит!
"Ајде, Кермит?" Човече.
Зошто се облеков вака?
Ме средивте.
Не ми се верува.
Мислев ќе сум кул.
Ама имате право, изгледам како жабата Кермит.
Ептен ме погодивте.
Крај е со мене.
Го знаете тоа чувство?
Со камерман пред вас?
Овој тип стоеше најблизу до сцената што може
во најсрамниот момент од животот.
Само што ме нарекоа Кермит.
Жабата Кермит. Го знаете?
Зелен е.
Зелена жаба.
Јас носам зелено.
Ми ја лови сета тага во очите.
Подобро е од тој пат кога жената извика,
"Знае ли мајка ти дека си излезен?"
Уште не сум рекол дека родителите ми се мртви.
За мене тоа е границата.
Глумев дека некој е мртов? Не?
Тогаш е успех.
Искрено, не знам зошто кажав така
пред публиката. Не беше нормално.
Во последниве години сфаќам зошто.
Сите ние размислуваме
за себеси многу, изминативе години.
Во карантинот, научивме многу за себе.
А тоа што јас го научив за себе...
И не го мислете,
нека не ви го уништува шоуто.
Она што го дознав за себе во карантинот
беше дека не сакам стенд-ап комедија.
И, не е необично.
Не е необично да не сакаш стенд-ап комедија.
Знаете која е причината
што никој од вас не е стенд-ап комичар?
Епа истата.
Се согласувам со вас. Во право сте.
Само ми требаа 16 години да сфатам.
Пред 16 години, се спремав за прв настап
во едно сопче над паб во Кетеринг.
Пред да излезам, ми пријде шанкерот.
Ми вели, "Еве еден совет за тебе
пред прв настап.
Возбудата и нервозата
хемиски се истото чувство во телото.
Само зависи дали си позитивна или негативна личност,
како ќе избереш да го толкуваш тоа чувство."
Гледајќи ве,
сите точно препознавте дека тоа е лага.
Јас ја немав таа среќа.
Му реков, "Фала, умен шанкмену. Баш полезно."
Изминативе 16 години,
стојам на крај на сцената и си велам:
"Возбуден сум.
Го работам тоа што го сакам!"
Многупати низ годините луѓе ми рекле
дека сум храбар што работам како стенд-ап.
"Колку си храбар. Јас не би можел."
"Многу си храбар".
Им го фрлам коментарот назад секој пат.
"Не сум храбар. Што збориш?
Премногу сум возбуден за да сум храбар, брат."
Откако сфатив колку сум исплашен секоја вечер,
тука сум да ви кажам, храбар сум како лав.
Не ми е гајле ако звучам арогантно.
Храбар сум во работава.
Не велам храбар како пожарникар или војник.
Ама како спасувач? Зошто не.
Храбар сум како спасувач.
Ама на базен, не на плажа.
Не на плажа.
Во 2019 ја имав најголемата турнеја во кариерата.
Олкави простории со моето име
за првпат во животот.
90% од годината на пат.
Тоа ми беше сонот кога започнував
во сопчето над барот во Кетеринг.
Ама од пет вечери, четири ќе излезев на сцена
ќе ја завршев рутината со материјалот.
И пред да стигнам до првиот виц,
некој од последните редови, што не го гледам,
ќе ме прекинеше...
"Ти реков дека ќе го сторам.
Ти рече нема."
И во секоја таква случка,
ќе го извикав лицето пред целата публика.
Ќе смислев нешто паметно како: "Заќути".
Или "Да не си дошол друг пат да ме гледаш". Тоа е смешно.
Или класиката: "Оди еби се."
Тоа е фин одговор кога си комичар,
кога си како Френки Бојл, ти одговара на карактер.
Ама ако излезеш на сцена со: "Скоро почнав да јадам кајсии.
Задави се во гомна, ебена курво! Да умреш, да даде господ!"
Вистински тонски пресврт. Никој не ужива во тоа.
Тешко се вклопува
со материјалот за започнување бизнис со мед
еднаш штом изустиш такво нешто.
Им викав кога се гласни.
Им викав кога се премногу тивки.
Ништо не беше доволно добро за мене.
Ако видев некој што се досадува,
п.с. по моја вина,
го уништував.
Сите други паѓаа од смеа,
до еден. Ама кога ќе видам некој да ме гледа вака...
Иначе, и јас така гледам.
Така изгледам јас пред најсмешниот комичар на свет.
Ништо е добро.
Двапати во живот сум се смеел заедно со публика.
Двата пати во кино, не беше во живо.
Се смеев кога Џек Блек го шутна кучето низ мостот
и кога Мини-Ми го работеше ласерот.
Тоа се тие два пати кога ова софистицирано момче
се има смеено со други,
а ве зезам секоја вечер.
Ама не сум сам. На многу комичари не им оди добро
ако не им се смеете на вицовите.
Девет од десет пати, вие сте виновни.
Одиме во напад.
Комичарот ќе рече:
"Простете, луѓе. Ја претерав ли?
Премногу ли се моите радикални мисли
за вашите закржлавени мозоци?"
Никогаш не вели: "Простете, луѓе.
Не ви се допадна како е напишано и изведено?"
Скоро еден комичар рече: "Простете, луѓе.
Ама рано почнавме да се навредуваме.
Да ви објаснам нешто за комедијата.
Комедијата секогаш доаѓа од место на љубов.
Не доаѓа од место на омраза."
Седев назад и си велев,
"Не сум баш сигурен за тоа."
Кога ќе си отидам,
ќе напишам виц за ова.
И да ти кажам, нема да дојде од место на љубов.
Го мразев комичарот. Нека цркне.
Стварно. Нека скине конци и тој и сите обожаватели.
Тоа го посакувам.
Камо да се случи.
Дај боже да паднат во шахта, сите до еден,
во истата шахта, еден по еден.
Ги замислувам излезени, го слават говорот на слобода,
и како ги снемува во шахтата, како Слинки.
Тоа сакам да се случи.
И како се жалат додека паѓаат дека се замолчени,
и како удираат еден во друг како домино.
Тоа сакам да се случи. Мене тоа ми е смешно.
Смешно е.
Тоа е комедија.
Знам дека стојам и ги ругам комичарите,
како да не постои лоша публика.
Се разбира дека постои. Сум бил дел од неа.
Најлошата публика во која бев,
имав 13 години.
Училишен одбор.
Во главно беа промашени средби.
Од, за мене, непознати причини,
повикаа инструктор за јога да ни држи предавање
за користа од регуларно вежбање јога.
Не знам дали сте биле 13.
Најсвитливата личност на планетата.
Помалку од истегнување почитувате
само некој што е бледо религиозен.
Го распарчивме типот.
Само што излезе на сцена, препознавме
дека е физички силен, ама ментално слаб.
Најголемата патетика што сум ја чул до денес
пред публика е кога
инструкторот за јога рече: "Ве молам, деца,
ако не престанете, не можам да ви ги кажам моите тајни."
Уште се смеам. Го обожавам.
Толку тажно.
"Не можам да ви ги кажам моите тајни."
Не се тајни, старче!
Не се тајни. Ти си обичен белец од Кетеринг.
С што знаеш за јогата е во јавниот домен, Дерек.
Беше штета.
Обожавав кога доаѓаа луѓе однадвор на предавање во школото.
Тие ми беа омилени денови.
Кога имав пет години, баба ми дојде на час во основно,
да зборува за роданот.
Од таму од каде што доаѓам, не е нормално.
Немам одговор на вашите прашања. Извинете.
Не знам зошто се случи.
Имав пет. Само го прифатив.
С ми се случуваше за првпат.
Пораснав и сфатив дека не е нормално.
Ама дотогаш веќе беше почината.
Не можев да ја прашам.
Ги прашав родителите, ми рекоа:
"Ние не знаевме дека се случило такво нешто."
Го однесе во гроб. Имам само почит кон жената.
Од дома донесе еден огромен дрвен родан.
Го стави пред нас.
Триесет и пет петгодишни деца
седат на подот пред неа. Таа е на стол.
Не се сеќавам што точно зборуваше.
Беше нешто во стилот:
"Го обожавам ова."
Се сеќавам како го заврши сетот.
На крајот на сетот рече:
"Кој сака да го проба роданот?"
Веднаш штом го кажа тоа, с што сакав да правам
до крајот на својот живот
беше да го вртам роданот пред публика.
Желбата ми гореше длабоко во срцето.
Ја кренав раката.
Ова е една од тие приказни.
Искрено, не мора да ја довршам.
Го знаете крајот.
Знаете што следно ќе се случи.
Знаете дека не ме избра мене.
Се разбира. Избра три други деца, а јас, класика,
почнав да ронам крокодилски солзи.
Збеснав.
Реки солзи!
Таа испаничи.
"Добро. Имаме време за уште еден.
Дојди, Џејмс.
Иако те гледам секоја недела
и никогаш не си се заинтересирал за роданот."
Се препелкам врз соучениците.
Уште плачам додека се пробивам.
А телото ми е олабавено, од емоции.
Па не можев да застанам на роданот
како другите деца и да го користам педалот горделиво.
Не, баба ми го стискаше педалот,
ме седна на колено.
А јас се нишам угоре-удолу.
Со една рака ја држам волната.
Плачам пред сите мои соученици.
И тоа траеше.
Не мораше да преде толку волна, според мене.
Не ја продаваме. Успори, бабо!
Важно е да се нагласи дека тоа
беше мојот прв настап пред публика.
Кога му ја раскажав приказнава на терапевтот,
ми рече,
"Аха, да.
Ете зошто, Џејмс. Ете го зоштото.
Тоа објаснува с за тебе."
Рече: "Приказнава е важна. Носи ја во себе.
Запомни, секогаш кога си на сцена
пред публика, не си сам.
Со тебе е и тоа мало момче.
Треба да го заштитиш."
Што, можам да речам,
е потешко од тоа што го правев.
Стенд-апот е тежок сам по себе.
Сега морам да штитам и момче.
Не е за чудење што излегував секоја вечер со гард.
Некој ќе ми довикне...
"Тој е само момче! Оставете го на мира!
Стој зад мене, момче. Ќе те штитам."
Мора да го штитам момчето.
И тоа низ годините.
Мора да го заштитам петгодишното момче
на роданот. Секако.
Ама и шестгодишното момче
кое се гледа во огледалото во спалната на родителите
и вежба фаци на принц Чарлс.
Тоа дете треба многу да се заштити.
Најсрамотниот миг во животот, а јас бев единствениот таму.
Лошо беше.
Седнав на креветот, ја затворив вратата. Се огледувам.
За контекст, ме примија во училишното шоу за таленти
оти реков дека имитирам фаци, а не умеев.
Имав шест, бев лажго. Па што?
Не знаев дека
шестогодишните не имитраат добро.
Не знам. Никој од вас не познава...
Шестгодишник што е добар во тоа.
Никој не знае шестгодишник
и вели: "Го знаеш детето на Џон?
Одлично го имитира Меконахи.
Слушни го."
Добро.
Да, детето е добро!
Те сакаат во Нортамптон!
Цела турнеја не доби аплауз, малечко.
Сакаш да изглумиш уште нешто од Меконахи?
Супер!
Растураш.
Сакаш уште еднаш пред заминување?
Глуми го Меконахи во Вистински детективи.
Времето е рамен круг.
Мрачно како за дете.
Браво.
Не им се допадна. Многу е мрачно.
Она со Вол Стрит беше интересно,
ама "времето е рамен круг" е претеризам.
Времето е рамен круг.
Џејмс!
Здраво, Џили.
Како си?
Ќе го земеш микрофонот?
Добро. Ќе го земам
и ќе ја смениме штипката.
Кои други филмови ги има Меконахи?
Знам што ќе направам за Далас Бајерс Клуб.
Говорот за примањето на оскарот
бидејќи се сеќавам дека освои оскар за филмот.
И постојано мислам на неговиот говор.
Кога бев дете,
еден човек што го познавам ме праша: "Кој е твојот херој?"
"Кој ти е херој?"
А јас реков: "Јас, за десет години."
По десет години, пак го сретнав човекот,
и ми рече:
"Стана ли херојот?"
Му реков:
"А, не."
Ми рече: "Добро, тогаш кој ти е херој сега?"
Размислував.
И реков: "Јас, за десет години."
И секогаш ќе си бидам херој на себеси за десет години.
Благодарам на Академијата, благодарам за наградата.
Многу ви благодарам.
Здраво. Еве го.
Имам шест години, ова го вежбав тој ден.
Се сетив.
Запечатено ми е во мисли оти беше срамота.
"Здраво. Се викам принц Чарлс."
Знам дека е долго,
ама ќе вметнам пауза.
На пола сме од имитирањето. Ставам пауза
бидејќи нема шанса
никој од вас да погоди каде оди следно.
"Здраво, се викам принц Чарлс.
Тоа беше мачката."
Толку долго траеше
мојата имитаторска кариера.
Имате право што мислите
дека следното утро
измарширав во училиште
и ја кажав славната фраза:
"Здраво, г-ѓо Вивер. Сакам да се откажам
од шоуто на таленти."
"Зошто? Бидејќи не сум талентиран.
Бидејќи немам талент."
Тоа ми беше главното мото.
Уште немав излезено на сцена, со вистински настап.
"Не сум талентиран."
Ако сте ме гледале низ годините,
a некој од вас сигурно ме гледал, статистички.
Може сте ме виделе на настап
што одел добро, кога одеднаш, без да сфатите,
како публика, ви велам
дека настапот е пропаст.
"Овој настап е пропаст. Срање настап."
Знајте дека нема врска со вас.
Секогаш кога ќе погледнам во публиката
се гледам јас како шестгодишник во огледало, како вели:
"Тоа не звучи како принц Чарлс.
Зошто има мачка?"
Познати се како семејство со кучиња.
Тие сакаат корги.
Можеше да биде полошо!
Можеше полошо?
Можеше да биде принц Ендрју во 90-те!
Принц Ендрју во 90-те!
Аплауз за педофил.
Сакаш...
Како се викаш, ти што довикна?
Дени. - Да, Дени.
Измислено име. Дени?
Можеш да го имитираш
принц Ендрју во 90-те?
Не е паметно. - Не е паметно?
Тоа требаше да го рече тој во 90-те.
Ќе беше добро.
Ќе н спасеше сите од големи проблеми.
Треба да го заштитам осумгодишникот,
кој од нигде никаде,
го пријави семејното куче во натпревар за кучиња.
Не ни знаев дека ќе одам кога се разбудив утрото.
Се шетаме низ шумата, цело семејство,
и доаѓаме до отворено поле.
Аматерски натпревар за кучиња.
Не знаев дека ќе се случува тоа.
Луѓе си седат на пикник и си гледаат.
Штом седнав на тревата,
с што сакав да правам до крајот на животот
беше да победам на аматерскиот натпревар.
Длабоко во себе, го посакував.
Покрај мене имав куче, ама не беше, да речам,
спремно за натпревар.
Минијатурен јазовичар,
најслабото во леглото.
Кога го зедовме од куќата на една госпоѓа,
многу здрави јазовичари си трчкаа наоколу,
а имаше едно што беше поминијатурно
од сите нив, со извиткан рбет,
опашка во вис како антена
и уши како рачки.
Сите се согласивме, како семејство,
дека мора да го земеме со нас
за да не го мислиме цел живот.
Со години татко ми не дозволуваше куче,
ама ние го уморивме.
"Добро, може да земете куче, ама под еден услов."
Јас сум најстар од трите, сите сме во основно.
Очекувавме условот да биде
да научиме одговорности и слично.
Да чистиме по него, да го храниме секој ден.
Наместо тоа, четириесетгодишникот вели,
"Може да земете куче под еден услов.
Јас да му дадам име."
Знаете кога ќе сфатите дека и родителите ви се како мали деца?
Сакаше да крсти кутре. Многу слатко.
И го крсти како и секое дете.
На јазовичарот му даде име
Мини.
Тоа е слатко,
ама не мораше да се прави важен.
Бевме три деца во основно школо.
Предлозите ни беа Мини, Колбавче и Куче.
Не мора да се мешаш, Дејвид.
Стој на страна.
Виде дека не сме импресионирани. Рече:
"Не се пишува како што мислите."
Е како се пишува, шампионе?
"М-И-Н-Н-И".
Мајка ми го праша зошто.
Тогаш беше наставник во средно училиште.
Рече: "Пред 10 години, учев едно момче
кое се викаше Стивен Минни,
така му се пишуваше името."
Памтам дека бев збунет и лут.
Ги немав мрачните мисли кои ви се врткаат вам во глава.
Муабетот со принцот Ендрју
ви ги наполни главите.
Сигурен сум дека штом заминавме, мајка ми му рекла:
"Кое е момчето и зошто ти значи толку?"
Дефинитивно збореле за тоа.
Ние си велевме: "Татко ни е чуден.
Имаме чуден татко."
Ама вака, јас сега имам 39 години.
Колку што имаше тој.
Се плашам дека се претворам во него бидејќи сега
се согласувам со него, смешно е.
Мислам дека е објективно смешно,
дефинитивно смешно,
кога вашето дете сака куче, вие кучето го крстите
по друго дете кое никогаш не го запознале во животот,
немаат како да го поврзат со ништо.
Како резултат на тоа,
секој ден во животот на кучето јас мислев на Стивен Мини.
Јас, брат ми и сестра ми
нон-стоп зборувавме за него.
Долги разговори,
шпекулуравме што би можел да биде како возрасен.
"Мислите дека Стивен Мини уште живее овде?"
"Којзнае како Стивен Мини заработува за леб?"
Јас дознав што се случило со него
кога на 10 години се приклучив во извидници Волчиња.
Поради сплет на околности,
Стивен Мини беше мојот водач во Волчиња.
Чиста коинциденција.
Знам дека Кетеринг е мало гратче, ама тоа беше откачено.
Вака беше.
Јас не знаев дека Стивен Мини ми е водач.
Ако сте биле извидник во Волчиња, го знаете ова.
Водачите на Волчиња не го користат своето име.
Наместо тоа, се нарекуваат...
Ако не сте биле извидник во Волчиња,
да ве предупредам. Ова ќе звучи тапа.
Користат имиња од ликовите од Книга за џунглата.
Ќе ве оставам да привикнете
на живот во свет во кој тоа е вистина.
Вистинита приказна.
Се викаат Багера, Акела.
Знаете, подобри имиња за куче, а не Стивен Мини.
Ете така се нарекуваат.
И ние требаше така да им се обраќаме.
Како дете, требаше да отидам до возрасен човек
и да му речам: "Здраво, Балу, како викендот?"
"Добро, фала.
Сега направи го овој знак со рацете
и кажи колку ја сакаш Кралицата."
"Ветувам дека ќе се трудам."
Ме тераа да го рецитирам тоа на 10 години.
Секоја недела мораше да кажам: "Ветувам дека ќе се трудам,
да ја вршам својата должност кон Бога и Кралицата."
И ако не кажев,
ми забрануваа да играм мек фудбал.
Немав поим...
...дека Шир Кан бил Стивен Мини.
Еден ден дојде татко ми да ме собере од извидници
и почна да разговара со Шир Кан.
Стојам во холот. Ги чекам
да завршат во холот. Ги чекам пола саат.
Сите други си заминаа.
Сите други водачи, Крал Луи и другите, заминаа.
Татко ми ме вози дома подоцна.
Вели:
"Знаеш кој беше тоа со кого зборував?"
"Да, тато.
Се вика Шир Кан, го гледам секоја недела.
Го познавам подобро од тебе."
"Не, тоа е Стивен Мини."
"Оној Стивен Мини? Ме зезаш?
Не е смешно ако го измисли сега, тато.
По тој човек го крстивме кучето?
Сериозен ли си?
Дали сега си сериозен?
Да. Тоа е Стивен Мини
по кого го крстивме кучето."
Она што не ми го кажа тогаш беше:
"Очигледно, не спомнувај му го тоа на Стивен Мини.
Оти возрасните не се возбудуваат како деца
кога некој ќе крсти куче по нив."
Цела недела зуев.
Едвај чекав да го видам Стивен Мини во вторникот.
Им се фалам на брат ми и на сестра ми.
"Да, сега се вика Шир Кан.
Добро го познавам."
Доаѓа вторник вечер. Одам право во колибата,
ги игнорирам другарчињата што ме поздравуваат.
Директно кај него.
Се викаш Стивен Мини.
М-И-Н-Н-И.
Го крстивме нашето куче, јазовичар, Стивен Мини.
Кускуле е.
Татко ми не те заборавил.
Не, кога сакавме куче, ни рече: "Само под еден услов!
Мора да го крстиме по Стивен Мини,
мојот ученик пред 10 години. М-И-Н-Н-И."
Секој ден мислам на тебе.
Сестра ми мисли дека си нашол љубов некаде.
Седам на трева, го гледам натпреварот за кучиња.
А Стивен Мини, јазовичарот е до мене.
Им велам на моите:
"Мамо, тато да го пријавам Мини во шоуто?
Би сакал."
Ми рекоа да, оти беше бесплатно и не им беше гајле.
Отидов до бирото за пријавување,
повеќето категории беа според изглед.
За нас, кучето е убаво,
ама знаев дека овие индустриски глави нема да сфатат.
Најдов една интересна категорија:
"Куче со најразиграна опашка."
Стивен Мини стално мавта со опашката дома.
Дефинитивно победувавме.
И ова е една од оние приказни.
Искрено, не мора да ја завршувам.
Го знаете крајот.
Не завршува со:
"И така победивме на шоуто."
Знаете што се случи следно.
На сцена се четворица со кучиња што брилираат.
Јас стојам со она што може да е препарирано куче,
ми дава нешто малку,
а сите возрасни на ќебенцата ме покажуваат на други
и се смеат, паѓаат од смеа.
Го извадив кецот од ракавот:
викнав да плачам.
По тоа бев познат.
Мора да им дадеш на луѓето што сакаат.
Мислите Меккартни не ја пее Блекбирд?
Секогаш си плачев.
Плачев за роданот,
плачев на шоуто за кучиња,
плачев кога дознав дека Исус е мртов.
"Светите три", така ги викавме дома.
Најмногу сум плачел на тоа
кога дознав дека Исус е мртов.
Беше... беше грдо.
Дознав кога имав четири.
Уште од првиот ден ме одгледуваа како христијанин,
ама никој не ми го кажал пресвртот.
Знаев само дека имам најдобар другар кој ме сакаше многу.
Животот беше добар кон Џејмс Анкастер.
На четири години, одам во црква за Велигден, во недела.
Возбуден сум.
Овде се дружам.
Уште не сум тргнат на училиште.
Уште мислам дека е кул да си христијанин.
Се појавувам во кул црквата кај што висат кул децата.
Велигден е и сите слават повеќе од обично.
Местото крца.
"Слава му, затоа одиме во црква.
Што славиме?
Нешто прекрасно, според изгледот."
Секоја песна на рок-бендот,
оти беше таков тип на црква,
секоја отсвирена песна
беше во стилот "Тој е мртов!"
"Тој умре!"
Седам, четиригодишник, и...
"Подобро да не зборуваат за тој што мислам."
Во спомените, солзите ми паѓаа хоризонтално.
Ме извлекоа наназад од собирот,
во истиот момент.
Тоа беше ризично!
Не сум се движел така со стап за микрофон.
Си реков: "Исусе, спаси ме."
Одеднаш сум на страна.
"Ако постоиш, извини што ја правев рутината цела турнеја.
Спаси ме."
Се сеќавам удрив во ѕид
и паднав на колена, во плач, се тресам,
на подот, се убивам од плачење.
Некој проклет старец помина покрај мене.
Вика: "Џејмс, добро си?
"Зошто плачеш?"
"Исус е мртов!"
"Исус умрел". - Спојлери!
Што? Спојлери?
Нема да ви се верува што се случи следно.
Да не ви расипам нешто,
ама мислам дека е врз основа на триологијата Матрикс.
Идејата им е од триологијата Матрикс.
"Спојлери."
Камо да речеше "спојлери".
Ама не. Рече: "Без гајле. Тој умре за тебе.
"Извини, како јас сум вмешан во ова? Што зборуваш?
Зошто умрел за мене? Зошто Исус умрел за мене?
Само заради сите лоши нешта
што си ги помислил, кажал, сторил.
Да, затоа го погубија јавно.
Знаеш што е распнување? Ќе ти објаснам, Џејмс."
Имаш четири години и не си ми дете.
"Ќе ти објаснам детално на ниво на Мел Гибсон,
како изгледа распнување."
"Честит Велигден."
Ако додека го гледате шоуто си мислите,
"Многу од приказниве се бледи.
Не сфаќам зошто овој возрасен човек
припишува толкава вина и срам на тривијални стории".
Не заборавајте дека кога имав четири,
мојот најдобар другар го убија Римјаните.
Ќе кажам брза позитивна прича за црквата
за сите христијани овде.
Во таа црква, на мои седум години,
во таа црква настапив за првпат.
Мојот прв вистински настап пред публика.
Беше комичен скеч. Изненадување.
Јас и татко ми.
Го напиша татко ми, и нормално,
се стави во улога на Господ.
Смешен факт, тоа е единственото нешто кое го насмеа мојот терапевт.
Кога му раскажав за натрпеварот со кучиња...
Да биде јасно, тој е добар терапевт.
Не ми рече:
"Џејмс, треба да не забораваш,
кога си на сцена пред публика,
не си сам.
Со тебе е и малиот јазовичар."
Не го рече тоа, ама сигурен сум
дека така се чувствувам секоја вечер.
Секогаш кога сум овде горе,
цело време го штитам момчето,
а овде стои еден мал јазовичар што не ми дава ништо.
И кога ви мрчам дека не се смеете,
всушност ви викам:
"Мавтај со опашот, Стивен Мини, те молам!
Мавтај со опашот! Смешни сме.
Смешни сме,Стивен Мини.
Стивен Мини, изгледаме смешно."
Тоа ми беше најголем срам после настап,
низ годините.
Секогаш кога имам публика што не ми се смее доволно.
Еден куп пати сум го правел.
Жив срам.
Најлош момент кога мрчев на публиката оти беа тивки
беше кога ме повикаа
да читам приказна од Роалд Дал пред деца од градинка.
Повеќе се причините за тоа што се случи.
2018, повикан сум да ја читам Извонредниот лек на Џорџ.
Таа книга ми го смени животот.
Кога бев мал, мајка ми ми ја читаше
таа книга за првпат.
Ми беше вовед во комедијата.
Претходно не знаев дека светот е смешен.
И вие сигурно се сеќавате зошто почнавте да сакате комедија.
Беше таа книга. Многу се смеев.
Не го препознавав тоа чувство.
Така во 2018, одам на читање на денот на Роалд Дал,
со нереални очекувања во главата.
"Денес ќе им го сменам животот на децава."
Што, гледајќи наназад е 100%
како се чувствувал оној инструктор за јога во моето школо.
Заслужувам с што си добив.
Второ, беше посебен ден. 18 септември,
денот на Роалд Дал, ако се прашувате.
Сигурно го знаете тоа.
Го резервираа замокот Кардиф за денот.
Во секоја соба во замокот, имаше човек
кој на децата им читаше различна книга од Дал.
Звучи убаво, ама во пракса значеше
дека стојам во кулата, ја читам Извонредниот лек на Џорџ
во чиста тишина, и цело време слушам само
како Флоела Бенџамин си поминува поубаво во холот под мене,
ја растура Чарли и фабриката за чоколади
со смеа и аплаузи.
Јас седам на стол.
Пред мене седат 35 деца.
Ако внимававте на шоуво,
не треба да ви кажувам зошто тоа ми беше тригер.
Се внесувам во улогата.
"И Џорџ го даде лекот на баба му,
па таа порасна толку голема, што го разби таванот."
И сите само...
Бледо зјапање, цело време.
И слушам само:
"Што се добива кога ќе се претапаниш со слатки?"
од долу.
Моментот кога одлепив
беше кога требаше да имитирам,
не знам дали е поврзано,
ама да ја имитирам бабата. Да ви ја освежам
меморијата за книгата. Бабата го зема лекот.
Расте голема, го разбива таванот.
Продолжува да расте, го руши и покривот
и сега е заглавена. Да не бидам кретен,
ама тоа е смешно.
Не сите се посрамотени од баба им како што бев јас,
ама тоа е смешно за една стара личност.
Тоа е смешно. Да си заглавен на покривот.
Сакаш довикнување од овде горе?
Довикување од горе? Знаеш што?
Сакам тоа да го стори најучтивиот човек. Апсолутно.
Би сакал довикнување од таму горе.
Како се викаш? - Стјуарт.
Здраво, Стјуарт.
Прекрасно, формално претставување на довикувањето.
Го обожавам.
Слободно, Стјуарт. Довикни.
Ми треба време да размислам.
Апсолутно, да.
Го ценам тоа. И треба да размислиш.
Тоа...
Е целосно оформена личност.
Не го гледаме, ама знаеме како изгледа.
"Џејмс, сакаш довикнување од овде горе?"
Смешно во истиот миг.
И да знаете дека е многу тешко
да се смисли почетна реплика.
Тоа е многу тешко.
Беше смешно, оригинално.
Го утврди кој е.
А кога го прашав за името, си рече: "Ќе одам со Стју.
Нема да го разблажувам.
Ќе речам "Стјуарт. Знам што правам."
"Што ќе довикнеш?"
"Дај ми минутка да размислам."
Тоа е објективно смешно.
Сакаш довикнување од овде долу?
Од долу?
Веќе те имитираат.
Ете колку си добар.
Знаеш ли колку време треба за тоа?
На повеќето комичари ни треба деценија
пред да сретнеме имитатори
и пред да видиме наше влијание во светот на комедијата.
А ти, по првиот виц
веќе имаш имитатор во првите редови.
"Џорџ!" Ова е бабата.
Ова е бабата.
Им читам на децата.
Ова е моментот кога одлепив.
"Џорџ!
"Ти скапан мал црву!
Ти мало одвратно момче!
Веднаш да си ме извадил отттука!"
Следно што реков беше:
"Нели уживате во ова?"
На деца од градинка!
Ете толку сум несигурен во себе.
Мислев дека ќе се појават во градинка во понеделник.
"Еј, што правевте на денот на Роалд Дал?"
"Го гледав Џејмс Акастер.
Не прашувај."
Еве го најстрашниот дел.
Тоа беше првата од вкупно шест групи со деца
на кои им читав тој ден.
Алерт за спојлер! Со сите така се понашав.
Последната група, стигнавме до крајот на поглавјето
без коментари.
Како што ја затворав книгата, на чекор да си одам,
погледнав во едно дете седнато само во првиот ред
и му реков, со волумен на зборување,
"Повторно тишина. Брилијантно."
Таков ќе биде до крај на животот.
Засекогаш, тоа дете.
Ќе порасне во возрасен,
ќе оди на стенд-ап комедии. Комичарот ќе каже виц.
Нема да го сфати.
"Не, тишината е лоша. Кермит!"
Се вртиме во круг.
Никој не станува подобар.
Не учи.
Само си ја предаваме болката.
И јас треба да го памтам тоа кога сум овде горе.
Приоритет број еден ми е да го заштитам момчето.
Би било нефер од мене
ако не го признаам фактот дека
сите вие си имате помлади верзии во себе.
Тука се, седнати во скут.
Некој од вас ги штитат.
Некој од вас не.
Затоа секој настап што сте го гледале,
емотивно е ебен хаос.
Секој настап сум бебе одговорно за јасли.
Јас сум Томи Пиклс. Ова е тоа.
Томи Пиклс кој не сака да биде Анџелика,
во секој мој настап.
Оти за секое дете што плачело за родан,
има 35 деца што седеле
и гледале како детето плаче крај роданот.
Мислите дека тоа не им влијаело некако?
Ќе пораснат, ќе седат во публика и ќе си речат:
"Зошто сум нервозен за изведувачот?
Зошто е тоа?
Белки прави добра волна.
Не, кажува добри вицови. Што?
"Јас ли го реков тоа?"
Сите приказни вечерва си ги размислував и повторував,
особено во карантинот.
Сите ние во карантинот ги анализиравме
врските и работните професии.
Нема да измислувам дека сме имале исти искуства.
Полн сум.
И важно е тоа да се признае.
Тоа е...
Не, оти преку глава ми е од славни фаци
како што сум јас и ќе бидам до смрт,
кои се авторитетот за карантинот. Лицата за кои
најмногу слушавме како им било се славните фаци.
А најлошо е кога ќе измислат
дека научиле дебела лекција од која сите може да имаме корист.
"Многумина не е согласуваат,
ама мене карантинот ми дојде добро.
Пред тоа бев воркохолик.
Прегорував од обете страни. Без грешка.
Кога дојде карантинот,
морав да стиснам кочници.
За првпат во животот,
правам чекор наназад, ја испитувам сцената.
Си велам: "Види, види.
Вака ли сакам да се однесувам?
Да продолжам да работам, со овие луѓе?
Тоа ли го сакам во кариерата?"
На сите што го слушаат ова би им рекол:
"Еј, не мора постојано да работите.
Доста ги полневте дневниците со работа.
Притиснете на кочниците. Земете здив.
И вие ќе сфатите,
веќе заработувате доволно од подкастот за јадења.
Карантинот бр. 1, 2 и 3 ми беа најдобри.
Сакам да има уште еден и вечно да трае.
За првпат во деценијата се релаксирав секоја вечер,
не го подложував телото на оваа лудница.
И дење ми беше подобро, се грижев за себе.
Почнав со јога. Каде била цел мој живот?
Во школо не ти ги кажуваат тие работи.
Стави ја во програмата, Јаневска!
Во карантин бев со девојка ми,
мојата омилена личност. Тоа беше песна.
Ни одговараше и на двајцата.
Кога некој ќе рече си одговараме,
знам дека има и скептици. Ферски е.
Кратка прича да ви илустрирам колку си одговараме.
Мене ме знаете. Оваа страна од равенката.
С што треба да знаете за неа
е дека еднаш отиде да ја фарба косата на фризер,
и како референца за да ја погодат бојата
со себе понесе слика од коњ.
Со таков човек си имам работа. Зацапан сум.
И тоа не беше само слика на коњ.
Побарав да ми ја покаже за да споредам.
Ми ја покажа.
Беше мим од коњ.
Коњски мим. Знаете?
Слика од коњ со долга, богата грива.
Мимот вели: "Можеби е шталирана.
Можеби е Нејбелин." Го знаете она "неј"?
Кога зборуваат коњите?
Тоа му го покажа на професионалец.
Да, сакам да изгледам шталирана, ако е можно."
"Секако. Дами!"
Не бев присутен,
ама сигурно си рекле,
"Оваа мора да се гледа со Џејмс Акастер."
Кога престанаа карантините
повторно ми се вратија нервозата и стресот.
Бев во воз од Лондон до Кетеринг,
кога вагонот го запоседнаа група момчиња тинејџери.
Да бидеме сите возрасни
и да не се претвораме дека не е страшно.
Ме сфаќате?
Веднаш почнаа.
Трчаа угоре-удолу низ вагонот,
се буткаа во останатите нас.
Си префрлаа работи. Врескаа, пцуеја на цел глас.
Во еден момент, водачот
скокна на почетокот од вагонот, извади шише кока-кола
од џебот и
занемарувајќи н останатите нас,
"Бум" го фрли надолу.
Се одби од прозорот.
За малку ќе му ги извадеше очите на еден човек.
А човекот, околу 40 години, одговори со...
Се претвораше дека не се случило.
Исто како со насилниците кога бил во школо.
Тоа ни се случи на сите.
Кога почнаа децата,
сите ние се претворивме во возраста
кога првпат некој н задевал.
Еден тип, околу 50-тина години, богат бизнисмен,
седеше подолу. С на него беше скапо.
Децата го обиколија. Почнаа да го викаат Торбар.
оти носеше никаква актовка.
А овој возрасен човек, кој поседува фирма
им одговори на децата,
"Да, какво срање од торба, нели?"
"Каков лузер би имал ваква скапана торба?"
Ние го гледавме, "Покажи малку горделивост, човек.
И ти со децата ја исмејуваш сопствената торба.
Имаш луѓе на платен список."
По некое време, ги извадија учебниците,
почнаа да ги кинат страниците.
Направија топки
и почнаа тепачка со нив низ целиот вагон.
Сите бевме на фронт.
А ова е хартија од учебниците.
Мазна, со остри рабови.
Едно дете стоеше со голема хартиена топка,
а другар му е на другиот крај,
и ја фрла топката со сета сила да стигне до другарот,
ама ја удира жената што седеше овде.
Право во лице. Сите го почувствувавме.
Една друга жена, не се познаваа,
стана и ја искара целата банда.
Не знам дали сте се возеле со јавен превоз,
а бандата секогаш...
Може да се 13, или во 60-тите,
ги заплашува другите
оти се немаат справено со своите срања.
Секој пат кога ќе се случи тоа,
доаѓа до степен да
осамена жена, сосема сама е присилена
да се соочи со целата банда, а мажи како мене седат и мислат:
"Дај боже ова да успее."
"Не смеам ни да ја погледнам, ќе ме удрат прв.
Заштити ја женава. Извини што син ти загина заради мене.
Тоа било и поминало, големецу.
Заштити ја женава.
"Сите вие треба да се засрамите!"
Пред да продолжи, водачот ја прекина.
се изнавика еден куп глупости,
за кои се надевам, оти е 13 години,
дека не ја сфаќа целосната тежина,
ама беше заебано.
Таа седна занемена.
Останатите ние сме уште потажни.
На следната станица,
еден старец станува за да се симне.
За старецот треба да знаете само дека
немаше коса. Беше ќелав.
Го срамнија со земја.
Додека излегуваше, му довикуваа: "Чао, ќелчо",
неоригинално срање што го чул милион пати во живот.
Се симна на платформата.
И наместо да продолжи, се сврте,
фрли бесен поглед кон вагонот
очите му трепереа додека зјапаше во децата.
Се слушна звукот на затворање на вратите.
Како што се затвораа, тој викна:
"Родителите не ве сакаат!"
Се затвори и возот тргна.
"Родителите не ве сакаат!"
Родителите им се мртви!
Како тоа во цела турнеја никој не го кажал тоа?
Совршено одвраќање.
Супер што имам довикувач кој цени структура.
И, две работи.
Се јадам што мене не ми текна на тоа.
Шоуво сум го правел безброј пати,
и ниеднаш не се сетив на тоа.
Ни одблизу.
И второ, мило ми е што јас не се сетив
оти инаку сега ќе бев многу бесен
ако тоа ми беше следна реплика а вие веќе ја кажавте.
Можеби некој од нив скоро ја закопал мајка му.
"Можеби некој од нив скоро ја закопал мајка му."
Да, апсолутно. Одличен развој на вицот.
Структурно цврст.
Премногу мрачно, брат.
И начинот на кој го кажа,
испораката беше морбидна.
"Можеби некој од нив скоро ја закопал мајка му."
Сите се наеживме.
Што ли е тоа? И јас реков
нешто слично, на почетокот на шоуто.
Го паметите, мошне импресивно.
Ама Боже.
Веројатно се самоубила!
Чекајте малку.
Типот ја претера.
Затоа, браво.
Сите мислеа дека твоето беше мрачно,
а потоа луѓето слушнаа нешто
кое некој сам го смислил.
Кој довикна? Мавни рака.
Здраво, друже. Како си? Како се викаш?
Ричард.
Кој ти е проблемот, друже?
Уште колку имаш?
Уште колку имам? Знаеш што?
Уште колку што сакам.
"Родителите не ве сакаат!"
Мртви се!
Мртви се? Да, ајде да повториме пак.
Сите паметат кој што рекол.
Да.
Супер е, структурно одвраќање.
Супер да се чуе. Апсолутно.
Се нервирам на две нивоа.
Прво што јас не се сетив на тоа.
Шоуто сум го правел безброј пати.
Никогаш не сум се сетил на таа реплика.
И второ, и подобро оти,
ќе бев многу изнервиран
што ја кажавте репликата пред да ја кажам јас.
Ама супер е.
Родителите им се мртви.
Можеби некој од нив скоро ја закопал мајка му!
Тоа е мрачно. Тоа е...
Знам дека структурно звучи така.
Кажав и претходно. Ама ова беше премрачно.
А и тонот со кој го кажавте:
"Можеби некој од нив скоро ги закопал родителите."
Прилично сурово.
Ама, знаете,
браво за обидот. Браво.
Се самоубила!
Опа!
Не знам дали слушнавте.
Тоа беше...
Сега се спаси.
Многу помрачно.
Што? Кој го рече тоа? Мавни ми.
Кој го рече?
Како се викаш?
Ричард.
Кој ти е проблемот, Ричард?
Кој ти е проблемот, друже?
Уште колку имам? Уште прилично.
Прилично. Мислам...
Не како првиот пат кога го кажа тоа,
ама сепак е долго.
Продолжија да ги исмејуваат сите.
Ми дојде редот на мене.
Седев назад, се молев на Бога
да се фанови на "Би те излажал?"
Ме опколија.
Водачот седна пред мене, свртен со грб.
Другар му седи од спроти. Се шутираат.
Не ме шишаат.
Тројца од нив се потпираат на ѕидот зад мене.
Памтам дека имаат чачкалици во уста.
Знам дека не е реално.
Знам дека си измислувам во глава, ама такво чувство имав.
Ама не ме шишаа.
Последните две деца стојат тука.
Едниот се потпира на багажот.
Гледа нагоре, надолу, не ме шиша.
Ама другиот, залепен за седиштето,
цело време ме зјапа,
ме шиша до крај.
Седам и си гледам низ прозорецот.
Како да немам идеја дека нешто се случува.
Како ова да е нормално за воз во современиот свет.
Не седам да скролам на телефонот како нормалните.
Зјапам низ прозорецот како Ноди.
Колку прекрасен ден во возот!
Сесил ли е она?
Сесил Армитиџ, палавкото.
Та-та, Сесил! Одиме во градот.
Детево.
"Еј". Му се вртам.
"Што кур гледаш?"
Исклучителна работа.
Танцував со најдобрите.
Оти, јас ги знам правилата на џунглата.
Ако некој ти рече "еј", мора да го погледнеш.
Ама ако го погледнеш, си ја бараш бељата.
Единствен излез ми беше
да му речам:
"Да? Како да ти помогнам, младо момче?
Изгледа како дожд. Се надевам носиш чизми.
Монтгомери е она?
Па тоа е Монтгомери Ст. Стивенс, мрзливецот!
Та-та, Монгомери!
Среќен Божиќ на тебе и твоите.
"Еј!
Што гледаш?"
Ти рече "еј", па те погледнав.
Така реков.
Малото дете што седи на роданот.
Ти рече "еј", па те погледнав.
"Ми се правиш важен, батка?"
Во приказнава имам 36 години.
Научно е невозможно да се правам важен
пред 13-годишно момче.
Ама не му го кажав тоа.
Не знаев што да му кажам.
Сите пристапи беа испробани.
Ниеден не успеа.
Мислам дека никогаш не би го кажал
тоа што го кажав.
Ама само што излегов од карантин, мозокот уште ми спиеше.
Размислував како во карантин.
Во карантинот многу зборував
дека сакам да се справам со конфронтации
особено со довикувачите на настапите.
За тоа зборував на терапиите преку Зум
кои можев да си ги дозволам кога сакав.
Ќе му одговорам на детево како возрасен.
Со искреност.
"Ми се правиш важен, батка?"
Зошто сакаш да ме исплашиш?
Се исплаши, а?
Да, се исплашив.
Ме плашиш моментално.
Кога му го реков тоа, с се смени.
Се стопи целото чаталење.
Повторно стана 13-годишник.
Лицето му се смени, "Во што се претворив?"
Како да се обидува да сфати.
Почна да паничи, да гледа во водачот.
Беше како вработен во Мекдоналдс кога го бара супервизорот.
"Ова не беше во прирачникот.
Ми треба помош. Овој вели дека се плаши."
Водачот се сврте.
Гледа во мене свртен наназад.
"Кој кур си исплашен?"
М...
Тој рече, "Еј".
Го погледнав, ми рече:
"Кој кур гледаш?"
Знам дека ти звучи смешно, ама не се справувам со тоа.
Скоро цело време сум под стрес.
Ако туѓинец ме конфронтира директно,
ќе се заледам.
Им се фрлавте во фаци на луѓето
им викавте, го исплашивте цел вагон.
А сега ме обиколивте мене.
Во таква ситуација, постои бори се, бегај или преврти се.
Јас секогаш се превртувам. Тоа го знам.
Ова е навистина страшно. Сериозно.
Ме погледна и вика:
"Ајде, дајте му простор. Се плаши.
Тргнете се од него. Одлепете се. Дајте му простор.
Зошто ги плашите луѓето?
Цела држава патеше две години.
Плашите луѓе во воз.
Да, многу горделиво."
"И фрлете ги тие чачкалици од уста!"
Првиот пат кога реков дека се плашам,
памтам дека возрасните во возот
ме гледаа во стилот:
"Ете го првиот од нас што ќе умре."
Кога ме оставија на мира, сите беа:
"Можев да го кажам тоа.
Цело време се плашам. Што збориш?
Ми фрли шише во очи! Заебано е!"
До крајот, ги оставија сите на мира.
Седеа на телефоните, си муабетеа.
Стигнаа до нивната станица, Велингбороу, се симнаа.
За да стигнат до вратата, мораше да пројдат покрај мене.
Да не се фалам, ама четири од седум тупаници,
не е лошо. Не е лошо.
Не е како да рекоа,
"Извини што те исплашивме", ама го прифаќам.
Ти беше најстрашен од сите.
Среќен пат.
Таа приказна, повеќе од останатите,
секогаш сакам да напоменам дека е 100% вистинита
оти сум свесен дека не звучи така.
Свесен сум дека е претерана метафора
за тоа како се справувам со довикувачи.
Не велам дека сите ме оставија на мира.
Кога му го кажав тоа на терапевтот, рече:
"За што друго лажеше низ годините?
Не те оставиле на мира." Ама така беше.
С во приказната е 100% вистина. Се случи с.
Кога типот извика: "Родителите не ве сакаат",
тоа го видов на друг воз па го применив тука.
Ама с се случи. Вистински настани се.
За да се разделиме со доверба,
има еден дел од шоуто што го измислив.
Сега ќе се отворам да си одиме знаејќи што како е.
Единствен дел од шоуто што не е вистинит
е кога ви кажав дека Стивен Мини ми бил водач во Волчиња.
Тоа не е вистина. Не ми беше водач во Волчиња.
Ми беше водач во групата Авантуристи. Имав 15.
Не сакав да ви признаам,
ама така се случи.
И не го викаа Шир Кан, туку Стив,
и сепак не ги поврзував работите.
Ама не, благодарам. Ги ценам довикувањата.
Кога го почнав шоуво пред две години,
не го знаев резултатот од експериментот.
Одлучив да дозволам на публиката
да прави што сака за тоа да ме натера
да ги третирам своите слабости како комичар,
ама не знаев што ќе се случи
ако ви речев да правите што сакате.
Дознав дека
вие и бездруго правевте што сакате.
Никој не се однесуваше поинаку
од друг пат на турнеја со непрекршени правила.
Тоа го дознав.
Секако ќе довикувавте.
Или ќе ќутевте.
Сум имал секакви настапи на турнејата.
Целосна тишина два часа,
или смеење од ѕид до ѕид, или постојано довикување,
или еден довикувач па цела публика е против него,
или настап во кој дошло до раб на насилство...
Ама така е на секоја турнеја.
Не се обидувам да ве сменам.
Сакам да ја сменам мојата реакција на вас.
А реакцијата ми беше лоша,
и секоја ситуација ја превртував.
Ако вечерва не уживавте,
тешете се со фактот
дека порано беше полошо.
Многу полошо.
Се обидувам да водам сметка за себе и вон сцената.
Таму е поголемиот дел од работата.
Се обидувам да одморам повеќе.
Да стискам кочници, да се олабавам.
Со девојка ми бевме на одмор. Една недела
во Светот на Дизни на Флорида.
Го зедов и момчето, секако.
Зар би го ставил на сцена пред вас,
а да не го земам во Дизни? Ви се молам. Не сум чудовиште.
Реакцијата на сите на кои им рековме дека одиме во Дизни им беше:
"Што? Без деца?
Носиме деца со нас."
Јас го зедов момчето, таа го зеде девојчето,
и супер си поминаа. Цела недела
си трчаа низ Дизни, уживаа.
Оти за мене... Не го завршувам шоуто
кажувајќи ви што е потребно за добра врска.
Сите сме различни и за сите е различно.
За мене, добра врска е кога
не си одговарате само овде и сега,
туку истовремено,
сите ваши поранешни верзии
меѓусебно си одговараат.
Кога сте со нив не мора да го штитите детето во вас,
бидејќи им се допаѓа. Го сакаат,
и тие сакаат да го заштитат.
Видете, знам дека тој дел не е смешен.
Ама тоа се случува кога пишувате комедија од место на љубов.
Не е смешно. Тоа е најтапа парче од шоуто.
Фала што дојдовте.
Прекрасни бевте. Беше ептен интересно.
Се гледаме. Благодарам. Добра ноќ!
Превод: Ксенија Шутева За TransPerfect Media