Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LONDYN WRZESIEŃ 1940
Rok po rozpoczęciu II wojny światowej Wielka Brytania i kraje Wspólnoty Narodów
walczą przeciw potędze nazistowskich Niemiec.
Hitlerowskie siły powietrzne rozpoczynają kampanię nalotów na brytyjskie miasta.
To okres znany jako Blitz,
od niemieckiego słowa blitzkrieg, czyli „wojna błyskawiczna”.
Z bombardowanych miast do bezpieczniejszych okolic
ewakuowanych zostaje 1,25 miliona ludzi, z czego ponad połowa to dzieci.
To tutaj!
Już biegnę!
Wyciągnij tego szluga!
- Kto ma rurę? - Więcej ciśnienia!
- Kto ma rurę? - Lej!
- Dawaj wodę! - Lej!
Trzymajcie go!
Podnieście go!
Uważajcie. Do przodu!
No już! Złapcie ten wąż!
Zagraj na perkusji.
Poczuj to w całym ciele.
Pomyśl życzenie.
Pomyśl.
- Jedno? - Tak.
Ale śliczny chłopiec. Ale przystojny...
Tato!
Chodź.
Tato!
Już niedaleko.
Stacja jest zamknięta!
- Musimy się schronić! - Nie zapewniamy schronienia!
- Otwierać! - Cofnąć się!
Ta stacja nie jest schronem.
Schrony są pełne. Dokąd mamy iść?
Trzymaj się mnie.
Jeśli macie schrony w domu, możecie tam iść.
- Blacha falista w ogrodzie. Żartuje pan! - Cofnąć się albo komuś coś się stanie!
Zaraz panu coś się stanie, jeśli nas pan nie wpuści!
- Wyważcie bramę! - Chodźcie!
Trzymajcie ich!
Mamy tu dzieci! Na litość boską, otwórzcie bramę!
- Odsunąć się! - Są tu dzieci!
- Otwórzcie! - To wbrew prawu!
Ci ludzie są całkowicie bezbronni.
Mówię ostatni raz. Otwórzcie bramę!
Otwórzcie ją!
- Do środka! - Idź, George.
- Tato, wszystko dobrze? - Tak.
- Chodź, George. - Schroń się.
Tędy! O tam.
Chodźmy do tyłu, skarbie.
Cholerni tchórze! Jak mogliście ich zostawić!
Idź, George.
Uwaga.
Tam.
Idź tam.
Wszystko będzie dobrze, Olly. Nie zostawię cię. Jesteś bezpieczny.
Hej. To dla niego nie fair, Rita. Musisz go puścić.
Tak.
Spokojnie, Olly.
Ty, ja, mama i dziadek wrócimy rano do domu.
Trzymaj, George.
Ten?
Czemu nie możesz jechać ze mną?
Skarbie, mówiłam ci, że ta przygoda jest tylko dla dzieci.
Dorosłych nie puszczają.
Ale będzie świetnie.
- Poznasz kolegów. - Tu mam kolegów.
Pobawisz się na wsi.
Fajnie będzie.
Będą krowy, konie, owce...
Ale one śmierdzą.
Chcę zostać z tobą.
Wiem.
To tylko dopóki to się nie skończy.
Otworzą znowu szkoły i życie wróci do normalności.
Obiecuję.
Proszę, mamo. Nie wysyłaj mnie.
Proszę.
Tata chciałby, żebyś to miał.
Skąd wiesz?
Wiem, bo takim był człowiekiem.
Bo jesteś jego synem i teraz należy to do ciebie.
Będzie cię ochraniać, dobrze?
Tak?
Włóż koszulę i marynarkę.
Zejdź na dół, dobrze?
Do rodziców, których dzieci wciąż są w domu.
Jest kolejna szansa, żeby je ewakuować.
Możliwe, że będą odczuwać niepokój
albo tęsknić za domem.
Ale alternatywa jest nie do pomyślenia.
George! Pośpiesz się. Śniadanie gotowe.
Liczne nocne naloty...
- W porządku? - Tak.
...krótko po ósmej wieczorem,
kiedy znów rozbrzmiały syreny.
Samoloty ostrzelały działa przeciwlotnicze,
ale niektóre przedostały się...
Będzie dobrze.
Lekarz wojskowy został ranny, a personel...
Wyraźnym celem nalotów jest wywołanie przerażenia.
Londyńczyków nie zastraszy nazistowskie okrucieństwo.
Życie w stolicy toczy się zwykłym trybem, a mieszkańcy dostosowują...
Jack? Zostało nam trochę śniadania.
Nie, dziękuję, Gerald.
Muszę sprawdzić, co u mamy. Zaraz wracam na służbę.
Pozdrów ją.
Pa, Olly.
- Powodzenia. - Dzięki.
Bądź grzeczny.
Uważaj na siebie, chłopcze.
Pamiętaj, bądź dzielny i nie dawaj się łobuzom.
Co zawsze o nich mówimy?
Że mocni są tylko w gębie?
Słucham? Nie dosłyszałem. Mów głośniej, proszę.
Mocni są tylko w gębie.
Właśnie. Chodź tutaj.
Trzymaj. To na wszelki wypadek.
- Chodź. - Dziękuję, dziadku.
Żelazo! Stare żelazo!
- Tak? - George Hanway, dziewięć lat.
Proszę.
Proszę iść wzdłuż peronu!
W porządku?
Kocham cię.
Bądź grzeczny.
Nie wycieraj nosa w rękaw. Masz chusteczkę.
Nienawidzę cię.
George!
Tędy! Wsiadać do wagonów!
George, wracaj!
- George! - Rita!
- Już! - Uspokój się. Nic mu nie będzie.
Muszę się z nim pożegnać.
- George! - Rita!
Odsunąć się!
Wsiadać!
George!
George, proszę, popatrz na mnie! Skarbie, czemu na mnie nie patrzysz?
Skarbie, proszę! Kocham cię!
Możecie otwo...
Proszę! Nie. George, proszę!
- Popatrz na mnie! - Nic mu nie będzie.
Zaopiekuje się nim jakaś miła rodzina.
Proszę mnie zostawić!
George!
Wszystko gra?
Wiem, że pioruńsko trudno jest ich tak wysyłać.
Ale głowa do góry.
No weź, Rita. Rozchmurz się.
Są też dobre strony. Możesz pobyć sama.
Miło spędzić czas.
Zajmą się nim. Inaczej by ich nie ewakuowali.
To jak pobyt w Blackpool. A nawet lepiej!
Oszczędzasz głos na później, co?
Pewnie się denerwujesz. Nic dziwnego.
Na pewno dasz radę?
No jasne. Wszyscy na to czekamy.
To jej decyzja.
Wszyscy będą słuchać.
Wiem, ale to poprawi jej humor, nie?
Nie jest tylko mamą. Ma śliczny głos.
Moja ręka.
- Ciągnij. Ty świnio. - Ty ciągnij.
Możecie przestać pytlować i zabrać się do roboty?
Tak, wiem, że dzisiejszy dzień jest wyjątkowy,
ale to nie powód, żeby się rozpraszać.
Nasi chłopcy na nas polegają.
Polegają na was!
Dopomóż im Boże.
Ja mu dam robotę.
A masz!
Dawaj, Tilda!
Pokaż mu!
Ale jesteś!
Wrzód na dupie.
Oczywiście gramy tam.
Ściągnijcie nogi z siedzeń, dzieci.
Zejdź stamtąd, synu. To niebezpieczne.
Przepraszam.
W porządku?
Ale charakterek.
Wyglądasz jak mój pies. Gdzie masz ogon?
Zostawcie go!
- Płacze! - Tęsknisz za mamusią?
Zostawcie go!
A co? To twój chłopak?
Zamknij się.
Dość tego.
Kto jeszcze raz się odezwie,
będzie siedział w przedziale dla straży.
Ma być spokój.
Kto jest grzecznym pieskiem?
Dobra, który chce się bić? Ty? Ty?
No który?
Tak myślałem. Mocni tylko w gębie.
Ale im pokazałeś. Mam na imię Cathy, a ty?
George.
- George, podwieczorek. - Już.
No dawaj. Grasz czy nie?
Chwila moment. Odsuńcie się. No już!
Dawaj.
Dobra, sam tego chciałeś.
Łap ją!
- Mam ją! - Ja mam.
Sześć!
Co z wami? Cholerne niezdary!
George, podwieczorek, już.
Idź do mamusi, czarny bękarcie.
Oszczędzam moją miłość dla ciebie
Wszystko gra, George?
Co się dzieje, młody?
- Nic. - To mi nie wygląda na nic.
Pośpiewasz z nami?
Co się stało? Nic ci nie jest?
Pośpiewamy?
Oszczędzam moją miłość dla ciebie
Zaczynamy.
- Gotowi? - Tak?
Jak Jack Horner w rogu
Nie robię ani kroku
Nie chodzę po zmroku
Na twe pocałunki warto czekać
Wierz mi
- Mamo! - No weź.
Nie wychodzę wieczorami Nie bawi mnie to
W domu jestem koło ósmej Tylko ja i moje radio
Dobrze się prowadzę
Oszczędzam moją miłość dla ciebie
Tak.
A teraz w BBC Victor Smythe, który czeka, żeby zapowiedzieć koncert.
Tak, panie i panowie.
Jesteśmy gotowi zagrać na żywo
za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
To była orkiestra dęta pod batutą Williama Laughtona.
Zagrali „Trumpeter Bob”...
- Dobrze wyglądam? - ...otwierając...
- Ślicznie. - ...Works Wonders w fabryce
na południowym wschodzie kraju.
Jak wiecie, przemierzamy Wielką Brytanię wzdłuż i wszerz,
szukając utalentowanych pracowników,
żeby pomogli podnieść naród na duchu.
Dziś wystąpi pracownica fabryki uzbrojenia, pani Rita Hanway.
Dawaj, Rita! Do dzieła!
Ciszej.
To dla wszystkich rodziców, których dzieci zostały ewakuowane,
i dla mojego synka, George’a.
Zaczynamy.
Postawię
Przepraszam.
Możemy od nowa?
Dobrze.
Postawię kołnierz
Czy słońce, czy deszcz
Będziesz ze mną
Gdziekolwiek pójdę Ty będziesz przy mnie
Tylko ty i ja
Owijam się w twoje ciepło
Żeby smutku nie czuć
Mój zimowy płaszczu, wróć
Na zewnątrz aura szara i ciemna
Lecz moje serce słońce przepełnia
Wkrótce wiosenne promienie Przegonią z oczu twych cienie
Nic mnie więcej nie przygnębi Twą miłość czuję aż do głębi
Słońce czy deszcz, grad czy śnieg
Twoja bliskość azylem jest
Postawię kołnierz Ręce w kieszenie
Będziesz ze mną
Gdziekolwiek pójdę Będziesz przy mnie, na wieczność jedną
Owijam się w twoje ciepło Żeby smutku nie czuć
Mój zimowy płaszczu, wróć
Dziękuję.
Potrzebujemy schronów! Otwórzcie metro!
Wybacz.
Potrzebujemy schronów! Otwórzcie metro!
A teraz, panie i panowie, oddajemy głos do studia.
Dziękujemy.
Potrzebujemy schronów!
Otwórzcie metro!
No dawaj. Pogadaj z nim.
Hej, jestem Tommy. Jak masz na imię?
George.
Georgie Porgie, pudding i ciasto. Dał buzi dziewczynkom i z wrażenia zasnął.
Mały Tommy Tucker chciał kolację zjeść.
Co mu damy? Chleb z masłem i cześć.
Dobra.
To moi bracia, Archie i Ian.
Chcesz zobaczyć żuka?
Potrzymasz go?
Ma na imię Gerry.
W Somerset mieli nas rozdzielić.
Niedoczekanie. W naszej rodzinie jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Dlatego uciekliśmy, schowaliśmy się i wskoczyliśmy do pociągu.
Tommy, jestem głodny.
Przestań jęczeć.
Mam kanapkę.
Podzielmy się.
Dżem truskawkowy! Mój ulubiony.
A ty jak uciekłeś?
Wyskoczyłem z pociągu.
Nie gadaj!
Mama mnie odesłała.
Na dworcu byłem dla niej wredny.
To twoja mama. Wybaczy ci. Mamy zawsze wybaczają.
Chcę tylko wrócić do domu.
Wiesz, co się stanie, jak cię złapią?
Na najbliższej stacji wsadzą cię do kolejnego pociągu.
Zakneblują, przywiążą do siedzenia
i powieszą na szyi znak „Niebezpieczny uciekinier”,
żebyś nie mógł znów uciec.
A jeśli zachce mi się do kibla?
Może dadzą ci pieluchę albo coś.
Pobawmy się w wyzwania.
Dobra.
Wyzywam cię, żebyś wdrapał się na dach pociągu.
Łatwizna.
No to dawaj.
No już. Pomóżcie mi.
Spokojnie.
Proszę.
Wejdź na skrzynki!
Jedziemy do Londynu!
Londyn! Obudźcie się!
Zatrzymaliśmy się, ale nie na dworcu.
- Pusto! - Tu też!
Nie. Tędy. Szybko, chodźcie.
Pusto!
Teraz!
- Chodź tu. - Puszczaj!
- Puszczaj, nicponiu. - Zostaw mojego brata!
- Uciekaj! - W nogi!
- Tommy! - Puszczaj!
Bill! Tutaj!
Szybciej!
- Dawaj, Tommy! - Bill!
- Szefie! - Szybko, George!
Wracajcie!
- Nie złapiecie nas! - Szybko!
- Stać! Wracajcie! - Nie złapiecie nas!
Stać!
Dawaj, George!
Zejdź z torów!
Dasz radę.
Tommy!
- Tommy! - Wracajcie!
Jak mogliście?
- To nie do przyjęcia. - Wstyd.
- Nie panujecie nad ludźmi? Trwa wojna! - Najmocniej przepraszam.
- Ukarzemy ich. - Oby. Będziecie mieć szczęście,
jeśli w ogóle tu wrócimy.
Ty.
Bierz swoje rzeczy i chodź ze mną.
Wy też.
Chodźcie. Idziemy.
Pracujcie dalej, dziewczyny.
Agnes i reszta mówiły tylko prawdę.
I na co to się zda? Wylecą na zbity pysk. Trzeba było się zamknąć.
- Psiakość, Doris. - Ktoś musi to powiedzieć, nie?
- Było cudownie, Rita. - Tak?
Początek wyszedł słabo.
Nie, śpiewałaś cudownie.
- Dobranoc. - Pa.
Gotowa?
Chodź!
Dalej! Tak!
Dawaj! O tak!
Moja mama mi to dała...
a teraz
ja daję to tobie.
Ochroni cię.
Zupełnie sama
Nikt nie odprowadza mnie
Po co mi jakiś amant
Dobrze się prowadzę
Oszczędzam moją miłość dla ciebie
Ej, uważaj.
- Chodź. - Co takiego?
Uważaj. Zrobiłeś to celowo.
Chodź, nieważne.
Coś ty za facet, że musi cię bronić kobieta?
- Co robisz z tą małpą? - Hej. Uważaj, co mówisz.
Marcus!
Nie zbliżaj się.
- Zostawcie go! - Chodź tu.
Puszczaj!
Przypierdol mu.
Marcus!
- Co się dzieje? - Zostaw!
Policja.
Panie policjancie, to dzikus!
- Chciał mnie zaatakować. - Nie! Kłamie. To oni zaczęli.
Rzucił się na nas jak zwierzę.
- Idziesz z nami. - I dobrze.
Zamknijcie go. Tacy są groźni.
To oni zaczęli. Tylko się broniłem.
Bronić to się będziesz na posterunku.
- On nic nie zrobił! - Boże! Rita!
- Do tyłu! - Rita!
Nie ruszaj się!
Zostań tu.
Marcus.
Bilety, proszę.
Masz bilet, mały?
Następny, Piccadilly Circus!
Dojadę tym autobusem do Stepney?
Tak i nie.
Wysiądź na następnym przystanku, przejdź przez ulicę,
wsiądź w 14, pojedź trzy przystanki wstecz,
wyjdź z autobusu, skręć w prawo, potem w lewo,
przejdź ulicę, będzie przystanek, z którego 64 jedzie na Liverpool Street.
Ty pojedziesz tym w stronę Whitechapel. Pięć przystanków.
Rusz się, mały. Wystawanie na ulicy jest zakazane.
No już. Zmykaj.
PASAŻ IMPERIALNY
KUP CUKIER Z KOLONII
TRZY PIĄTE ŚWIATOWYCH ZAPASÓW POCHODZI Z KOLONII
KAKAO
IMPERIUM EKSPORTUJE 12 MLN KIŚCI BANANÓW ROCZNIE
Jak się nazywasz?
Chodź ze mną.
Na litość boską, nie ruszaj się.
Łaskocze.
Dobra, skończyłam.
Nie narysowałaś dość wysoko.
Co z tego? Nikt tam nie będzie patrzył.
To chyba więcej się spodziewam po tym wieczorze niż ty.
A Dave?
Co Dave? Jest za granicą. Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.
Widzisz, gdzie mam palec?
Narysuj aż do tego miejsca.
Ale masz tam widok, Doris.
Tak, cudowny.
Na litość boską. Stój.
Masz delikatne dłonie, Doris.
Słyszałam to już. Dzięki.
Jest bardzo subtelna.
Zadowolona?
Już lepiej.
Widzisz? Ładnie wyglądasz, kiedy nad tobą popracujemy.
Nie jestem w nastroju.
Drink zaraz poprawi ci humor.
Dałam ci końcówkę mojej szminki, więc to doceń.
Chodźmy, zanim zgarną najlepszych.
Którzy zostali.
Witaj, marynarzu.
Nada się.
Myślisz tylko o jednym.
Ma kolegę. Idziesz?
A gdzie tam.
Dawaj, Jackie.
- To samo? - Nie, dzięki. Chyba już pójdę.
Może pomogę Mickeyowi Daviesowi w schronie.
Co? Małemu Mickeyowi?
Wiecie, jak to mówią. Niski wzrost ma dobre strony.
Ty i ta twoja obsesja. Nie możesz na chwilę się zamknąć?
Przepraszam.
Nie może się powstrzymać.
Co podać?
To samo.
Jak masz na imię?
Tilda przez T.
Co pijesz, Tildo przez T?
Mamy teraz pracę i stać nas na drinki, ale dzięki.
No weź, skarbie.
Jesteśmy dżentelmenami starej daty. Rycerskość wciąż nas obowiązuje.
Postawimy drinki tobie i koleżankom.
Dobrze, skoro nalegasz.
Zaczyna się.
Patrzcie, kogo mam.
- Dobry wieczór. - Cześć.
- Dziękuję. - Proszę.
Zdrowie.
Znowu przegapiłeś szansę, Jackie.
Ale jest już zepsuta, nie?
Ma pod opieką tę swoją małpkę.
Wstawaj, Campbell.
- Na razie. - Co?
Wyjdźmy na zewnątrz.
Siadaj, Jack.
Za dużo wypił. Narąbał się.
Tylko się nabijam. Nie ciskaj się tak.
To lepiej mnie nie prowokuj.
Dobra.
Siadaj i się uspokój. Bzdury pleciesz.
Jak ma pan na imię?
Ja spytałem cię pierwszy. W pasażu.
Jak masz na imię?
- George. - George.
Miło cię poznać, George. Ja mam na imię Ife.
Ife?
Tak. Ife to po nigeryjsku „miłość”.
George.
Gdzie mieszkasz?
W Stepney. Na Clifford Lane.
To skąd się tu, do pierona, wziąłeś?
Wyskoczyłem z pociągu, bo chcę wrócić do domu.
Zgubiłem się.
Proszę, nie odsyłaj mnie.
Dopij herbatę?
Pójdziesz ze mną na obchód,
a potem zabiorę cię do domu.
Co o tym sądzisz?
- Ife? - Tak, George?
Skąd jesteś?
Z ludu Joruba. Ale dorastałem na Złotym Wybrzeżu.
Wiesz, gdzie to jest?
W Afryce.
Tam mieszkają lwy.
W niektórych miejscach. Ale nie tam, skąd jestem.
A krokodyle?
Krokodyle są, tak.
Ale w mieście najbardziej trzeba uważać
na autobusy, motocykle i samochody.
Ludzie jeżdżą jak wariaci.
Jesteś czarny?
Oczywiście.
Ja nie jestem.
Nie jesteś?
Nie.
Mój ojciec był. Urodził się w Grenadzie.
Ma na imię Marcus, ale nigdy go nie poznałem.
Mama mówi, że ludzie go nam zabrali, zanim się urodziłem.
Dlaczego?
Nie wiem.
Dziadek mówi, że go deportowali.
- Powiedziałem mamie, że jej nienawidzę. - Czemu?
Bo kazała mi jechać.
Zrobiła to, żeby cię ochronić.
Wiem.
Była w szoku, ale nazajutrz poszła do pracy.
Chcę powiedzieć wszystkim, którzy zostali bez dachu nad głową
z powodu bombardowań, że musimy wprowadzić pewne zasady
ze względu na niehigieniczne warunki, które tu zastałem.
Proszę, używajcie tych wiader.
Będą krążyć inne wiadra
do zbiórki funduszy na utrzymanie tego miejsca.
- Przepraszam. - Chcemy wam pomóc
i zapewnić równy dostęp do opieki, niezależnie od tożsamości i pochodzenia.
Jak większość z was, jestem Żydem z East Endu
i w mojej społeczności pomagaliśmy sobie nawzajem.
Walczyliśmy z faszystami u boku dobrych ludzi z klasy robotniczej.
Chcę powiedzieć jasno.
Niektórzy nazywają mnie socjalistą...
komunistą...
zagrożeniem dla społeczeństwa.
Ale moim ideałom bliżej do chrześcijaństwa
niż do komunizmu.
„Wszystko, co chcecie, aby wam ludzie czynili, wy im czyńcie”.
Może Jezus był czerwony.
Niech Bóg błogosławi nam
oraz dzielnym żołnierzom i żołnierkom, którzy walczą o naszą wolność.
Dziękuję wam za wsparcie.
I nie pomylcie wiader.
Mickey!
Dalej, Mickey!
Chwileczkę.
Zanieś jej. Jest w złym stanie.
Dobrze, Mickey.
Słucham.
Jestem Rita Hanway. Chciałabym pomóc.
- Na pewno tutaj? - Mogę ścielić łóżka, myć podłogi.
Żadnej pracy się nie boję.
- A pierwsza pomoc? - Trzy miesiące temu się szkoliłam.
Dobrze się pani czuje?
Rano ewakuowałam syna. Bardzo za nim tęsknię.
Cześć, Betty.
Poznaj moją nową koleżankę.
Ma na imię Rita. Zmieni ci opatrunek.
Co ci się stało w rękę, Betty?
Nie wiem.
Chcę do mamy.
Przytulimy się?
Tak? Chodź tutaj.
Już dobrze.
Halo?
Halo.
Dobry wieczór. Mamy zaciemnienie. Proszę wyłączyć światło.
Kto to, Stan?
Nikt, skarbie.
Alleluja
Śpiewaj ze mną.
Alleluja
Chodź, George.
Jadę na następny przystanek!
Idą strażnicy! Zróbcie dla nich miejsce!
Chodź, George! Nie oddalaj się!
- Nie pchajcie. - Straż.
- Ife! - Przepuśćcie go.
Odsuńcie się.
Dobry wieczór.
Chcę mi się siku.
Tędy.
Za tą zasłoną.
Przepraszam. Co pan robi?
Rusz się, bo będziemy mieć problem.
To dla Anglików. Odsuń się.
- Proszę pani... - Nie podnoś głosu.
Za kogo ty się masz? Odsuń się.
Wcale nie podnosił głosu.
Nie mówiłem do was.
Zamknij się i siadaj albo dostaniesz.
W czym problem?
Ten pan powiesił prześcieradło, żeby nas oddzielić.
Wsadzić nas do więzienia w więzieniu.
Nie zamierzam na niego patrzeć, ale nie chcę być ukryty.
Hej, co pan...
Proszę pana.
Tutaj nie ma segregacji.
Jesteśmy równymi obywatelami tego kraju, podoba się to panu czy nie.
Właśnie coś takiego robi Hitler.
Dzieli ludzi i rasy.
Jesteśmy w stanie wojny,
wszyscy razem, zmuszeni robić, co w naszej mocy.
I chciałbym...
żebyśmy stanęli na wysokości zadania, zobaczyli w innych równych sobie
i traktowali siebie nawzajem ze współczuciem...
i szacunkiem.
Tym, którzy się nie zgadzają, radzę poszukać schronienia gdzie indziej.
George. Chodź.
George. Spróbuj pospać?
Ja muszę jeszcze skończyć obchód.
Wrócę rano?
Ife?
Tak, George?
Jednak jestem czarny.
Wrócę za kilka godzin, dobrze?
I po drodze do domu nauczę cię innej piosenki?
Gasimy światło!
Pamiętasz, co to?
To jest G. Ten akord to G.
A potem niżej.
To jest F.
O tutaj. Zagraj je.
A ta, którą graliście ostatnio?
Fajnie, nie? Mama jest fajna.
Tak. Naprawdę fajna.
Mama, mama Wygląda jak plama!
Co?
Wyglądam jak plama?
- Tak. - Ale to niemiłe.
Lubię plamy.
George Wygląda jak dorsz
Alarm odwołany!
Proszę ostrożnie wejść na górę, panie i panowie!
Przepraszam. Widział pan Ifego?
Ifego?
Tak. Poczekaj tutaj, chłopcze.
Chodź tutaj.
- Szybko. Schowaj się. - No chodź.
Bill, chłopak pyta o Ifego.
Nie słyszałeś? Zginął w nocy.
Co?
Próbował zabrać staruszkę z domu. Nie chciała wyjść.
Nie myślał o sobie.
Szlag.
Musimy zająć się tym chłopcem. Chodź. Zacznę tutaj.
A ten dokąd?
- Uważaj! - Patrz, jak leziesz!
Rzuć w niego.
Wyłazić! Zaraz dostaniecie!
Powiem waszej matce! Wiem, gdzie mieszkacie!
No już!
Rita!
Rita, nic ci nie jest?
Było blisko.
Dobra, zróbmy tu porządek.
Wzywam Ritę Hanway.
Możesz, proszę, przyjść do biura?
Usiądź, Rita.
O co chodzi?
Proszę pani, jestem Timothy Ashdown, a to moja koleżanka Brenda Watson.
Jesteśmy z kuratorium oświaty.
Przykro mi, ale powiadomiono nas, że pani syn,
George Hanway, nie dotarł na miejsce przeznaczenia.
Jak się dowiedzieliśmy, około godziny po wyjeździe zbiegł.
Dziecko, z którym się zakolegował, powiedziało nam, że wyskoczył z pociągu.
Wyskoczył?
- Wstał i pomachał. Nic mu nie było. - Był pod waszą opieką.
- Odpowiadacie za niego. - To musi być szok.
- Ale proszę, opanuj się... - Nie. Gdzie jest mój syn?
Czemu mi nie powiecie?
Właściwe organy, w tym policja, zostały poinformowane.
Mieliście się nim opiekować.
- Zastosowano wszystkie reguły. - Wszystkie reguły?
Gdzie mój syn, do cholery? Zostawiłam go pod waszą opieką.
Tu są nasze dane, proszę pani.
Jeśli wróci do domu, proszę nas powiadomić.
Rita!
Wiem, że jesteś zła i rozumiem...
- Serio? - ...ale jesteś w środku zmiany.
Wrócę, kiedy znajdę syna.
Możesz nie mieć już pracy!
Wsadź sobie tę swoją pracę do zadka.
No dobra. Boże. Rita!
- Wracaj! - Co się stało?
Co się stało?
- Rita! - Z drogi.
Wracać do pracy.
Jakoś sobie radzimy. Zostało trochę cukru,
ale nie wiem, jak będzie z racjami.
Powinni się ich pozbyć. Przeklęte łobuzy.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Jak pani śmie.
- Spadaj. - Straszne.
Jesteś głodny?
Hola, mały.
Kiedy ostatnio coś jadłeś?
Chodź.
Dam ci mleko, kanapkę i pójdziesz dalej.
Jestem Jess.
A ty?
Jak masz na imię?
Bez imienia nie ma kanapki. Twój wybór.
- George. - Miło cię poznać, George.
Mogę kanapkę z kiełbasą?
Czemu nie?
„Owoc wkrótce dojrzeje Fi tek wi bite
Siła wkrótce przyjdzie Fi wi fling wi mite
Wkrótce przyjdzie"
„Wkrótce przyjdzie"
No proszę. Jest akuratnie mały.
Dobra robota, Jess. Jak ma na imię?
George.
Chodź tu, chłopcze. Niech no ci się przyjrzę.
Skąd jesteś?
Albert zadał ci pytanie, George.
Stepney. Clifford Lane.
Zadupie.
No dobrze.
Czas wziąć się do roboty.
Słyszysz, Harve?
Evening Standard. Standard.
- Spadaj. - Dzięki, Albert.
Tam jest dziura.
Skul się, jak tylko możesz, i przeciśnij się przez nią.
Weź tyle, ile zdołasz.
Rozumiesz?
Spróbuj tego znowu, a osobiście stłukę cię na kwaśne jabłko.
A jeśli będziesz potem jeszcze dychał, wrzucimy cię do rzeki
i nikt cię nie znajdzie, martwego czy żywego.
Weź to. I do środka.
Evening Standard! Kupujcie Evening Standard!
Mało zostało, nie?
Głupie dzieciaki.
No co ty. Od samego patrzenia?
Jakoś to otworzę.
Nie możemy potem?
Jest tu kto?
Hej. Przez ciebie to wszystko się zawali.
Trzeba będzie je nastroić.
Jim.
Patrz na to.
Każdy gałgan z ulicy może to sobie zabrać.
Pomóż mi.
Na razie wystarczy.
Policja się tym zajmie. Chodźmy stąd.
Psiakość.
Jim.
Ktoś tu jest.
- Nie podoba mi się to. Chodźmy! - Czekaj!
Pełna racja. Chodźmy.
- Czemu wyskoczył? - Nie wiem. Nikt nie wie.
- Dokąd idziesz? - Znaleźć George’a.
Nie mogę siedzieć bezczynnie.
- Pójdę z tobą. - Nie.
A jeśli wróci i nikogo nie będzie?
Zostań tu.
- Jest Jack? - Tam.
Psiakrew.
Dobrze się spisałeś, George.
Zabierzecie mnie do domu?
Tak. Wszystko w swoim czasie.
Nie, teraz!
Co, bolało?
Bolało? Tak? O tak?
Co? Bolało?
- Albert - Bolało?
- Bolało? Co? - Albert
Przepraszam.
- Już dobrze? - Tak.
Zasługujesz na nagrodę, nie?
Co powiesz na ciasto?
Chcesz kawałek ciasta? Tak?
Dajcie mu ciasta, dobra?
Pilnuj go. Szemrany z niego gagatek.
Tak?
Chodź.
- Herbatki? - Tak.
Znów cię napadło, co?
Przepraszam.
Jej dziewięcioletniego syna
ewakuowano wczoraj z tej stacji.
Jechał pociągiem o 10.45, ale po godzinie wyskoczył.
Nie wrócił do domu. Widział go pan?
Zaginął.
To biuro zaginionych rzeczy. Nie dzieci.
Pytamy tylko, czy coś pan słyszał albo widział.
Ja nie, kolego.
Miłego wieczoru.
Przepraszam, mój syn zaginął. George Hanway.
Tam jest lista.
Ej, to będzie dopiero później!
Chodź tutaj.
- Dzięki. - Dobra.
Przestań!
- W porządku? - Tak.
Dobrze. Wieści się rozeszły.
Ludzie wiedzą o George’u, ale nikt go nie widział.
- Nie mogę go ochronić. - To mały twardziel, Rita.
- Umie o siebie zadbać, nie? - Powiedział, że mnie nienawidzi.
Na jego miejscu powiedziałbym to samo.
No... chciałbym z tobą zostać.
Jesteś jego mamą.
- Tędy. - Nie, chodźmy do Mickeya.
Cześć, złotko.
Dęte! Wstańcie, proszę.
Wybaczcie słownictwo.
Zamówienia się piętrzą!
- Ruchy! - Dalej!
Tak, szefie!
Szybko.
Cudowny pierścionek.
Może mieć z osiem albo dziewięć karatów.
- Pokaż. - Według mnie siedem.
- Może pan to zabrać? - Gratuluję.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
- Co ty robisz? - Nie schodzi.
Daj mi to.
Nie gap się tak.
Chcesz iść do domu? To do roboty.
Chyba że wolisz wrócić do pociągu. Bo tam wsadzą cię mundurowi.
No już, do roboty.
Pomóż mi.
Nie przejmuj się. Wszyscy nie żyją.
Płuca im pękły od wybuchu.
A teraz do roboty.
Ściągnij kolczyki tej w różowym.
Och, Beryl.
- Dołączysz do nas? - Dziękuję.
- Kelner! Prosimy szampana. - Już przynoszę, sir.
To twoja nowa dziewczyna?
To moja dobra przyjaciółka, Edwina.
Cudownie. Fajna jest, tylko trochę sztywna.
- Dolać panu? - Jasne.
Zdrówko.
Za zdrowie wasze i nasze.
- Pyszny. - Trochę więcej.
Zasługujemy na to.
Wyglądasz dziś bosko.
Ślicznie dziękuję.
Cudownie.
Pomóżcie mi.
No już!
Chować się!
- Szybko! - Chować się!
Dalej!
Pokaż mi do domu drogę
Jestem zmęczony i chcę się położyć
Napiłem się trochę godzinę temu I uderzyło mi do głowy
Gdziekolwiek mnie zaniesie
Czy będę na morzu, czy w lesie
Zawsze zaśpiewać piosnkę mogę
Pokaż mi do domu drogę
Spokojnie. Tu jesteś bezpieczny.
Pokaż mi do domu drogę
Jestem zmęczony i chcę się położyć
Napiłem się trochę godzinę temu I uderzyło mi do głowy
Gdziekolwiek mnie zaniesie Czy będę na morzu, czy w lesie
Zawsze zaśpiewać piosnkę mogę Pokaż mi do domu drogę
Wchodź tam! Już!
Nie, to nie fair dla Hitlera!
Właśnie to robię.
Co teraz dla Hitlera?
Raz dla Hitlera?
Oczywiście.
Właśnie tak to się robi.
Nie, panie Punch. Jak pan śmie dawać mi razy?
Ma pan mówić „Heil Hitler”.
Hej Hitler?
Mogę też powiedzieć „witaj”. Tak będzie grzeczniej.
Może nawet „dzień dobry”.
Typowi Anglicy.
Uprzejmi do przesady.
Powiedziałem „Heil Hitler”.
Podnieście tak dłoń i powiedzcie „Heil Hitler”.
O tak. Podnoszę rękę i mówię:
„Heil Hitler”.
Właśnie tak to się robi.
Dziękuję.
Byliście wspaniali. Dziękuję.
Panie i panowie, czy mogę prosić o uwagę?
Proszę wyjść. Dziś nie będzie już żadnych pociągów.
Mam prawo tu być. Kupiłam bilet.
To bilet na pociąg, a nie nocleg.
Czekam, aż przyjedzie pociąg.
- Ja też! - Następny będzie dopiero rano.
Poczekamy.
Jak to Brytyjczycy.
Nie ja wymyśliłem zasady.
Wiecie, co dzieje się na górze?
Odczepcie się.
Zjeżdżajcie stąd.
Tam jest wyjście!
Kto rzucił...
Dalej, służbisto.
Nie ma już miejsca. Musimy zamknąć bramę.
Żegnam na razie cię
Wkrótce nadejdą jaśniejsze dni
Może to właśnie jest znak
By pokochać twe drogie serce
Popatrz na mnie czule tak
Wracam do ciebie już
Świeć dla mnie jasno w tę noc
Przez ciemność przedrzyj się
Dobre wino, przyjaciół moc
W drzwiach wnet powitam cię
Może to właśnie jest znak
By pokochać twe drogie serce
Los osłodzi wina smak
Smutek odejdzie w noc
Co to?
Co to jest?
Nie wiem.
Chodźcie. Tędy.
Trzymaj się mnie.
Chodź.
Chodźcie. Szybko.
Dalej.
No już.
Chodźcie!
Mały! Tutaj!
Spróbuj przepłynąć pod bramą i sprowadzić pomoc.
Rozumiesz?
Postaraj się, synu.
Czekajcie!
Utknął!
Alarm odwołany.
Muszę iść pomóc na stacji,
ale uważaj na siebie, dobrze?
Zobaczymy się jutro.
Nasz mały bohater w końcu się obudził.
Uratowałeś wielu ludzi, wiesz?
Gdybyś nie sprowadził pomocy, więcej by zgin...
Jak się dzisiaj czujesz, kochanie?
Gdzie mój św. Krzysztof?
Tutaj, na komodzie. A twoje ubrania suszą się na wieszaku.
Mam na imię Ruby.
A teraz...
Proszę, wypij to. Pyszna herbatka.
Mogę prosić mój naszyjnik?
Oczywiście.
Jesteś George Hanway, prawda?
Szuka cię dużo osób.
Wiedziałeś o tym?
Jesteś bardzo dzielny i masz dużo szczęścia.
Dobrze. Przyniosę ci śniadanie
i miskę z ciepłą wodą, żebyś mógł porządnie się umyć.
A potem odprowadzę cię do domu. To niedaleko.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Niedługo wracam.
Dzień dobry, posterunkowa. Wstał już?
Tak. Zaraz będzie gotowy i weźmiemy go na komendę.
- Herbaty? - Chętnie.
Olly.
Tak się wabisz? Olly?
Mamo?
Dziadku!
George?
- George. - Mamo.
Mamo.
- Mamo. - George. Już dobrze.
Już dobrze.
Już nigdy cię nie puszczę.
Już dobrze.
Pomyśl życzenie.
- Jedno? - Tak.
DLA JENNE
Napisy: Marzena Falkowska