Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[duygusal müzik başlar]
[erkek] Gerçek ne, kurmaca ne?
Bunu bir düşünmemiz lazım.
Bence hayat hepimizi kandırıyor.
Gerçek, birinin uydurduğu bir yalan olamaz mı?
Kim bilir belki de hepimiz birinin hayalinde yaşıyoruz.
[müzik yükselir]
[gerilimli müzik başlar]
[su damlama sesi]
[şampanya patlatılır]
[erkek 2] Evet.
Hepiniz geldiğiniz için çok teşekkürler.
Böyle konuşmalar yapmayı pek sevmem, biliyorsunuz.
[insanlar gülüşür]
Kırk sene önce babam Urkan Yayınevi'ni kurarken
bir sürü dostumuz, güvendiğimiz bir sürü yazar
ve kitap okuyan binlerce insan vardı.
İlk baskımız Hayat Denizi'ydi.
Taner, o günlerden bu günlere ne çok anı ve fikir biriktirdik, değil mi?
Evet.
Ancak artık kitap okuyan kalmadı.
[insanlar gülüşür]
Ve bu maceranın çok önemli bir kısmında sevgili eşim de benimle beraberdi.
Yayınevine gönderilen kitapları hâlâ ilk o okur
ve onun sezgilerine her zaman çok güvenirim.
Bugün bizim 10. evlilik yıl dönümümüz.
[alkış sesleri]
Gökçe, iyi ki varsın. İyi ki varız.
[alkış sesleri]
Bu sıkıcı konuşmayı hemen kesiyorum. İyi ki geldiniz. Dostlara!
[birlikte] Dostlara!
[erkek 2] Bu benim görüşüm değil zaten. Başkaları da…
[insanlar kendi aralarında konuşur]
Yani arkadaşın olarak söylüyorum. Bence artık kendi hayatını yazmayı bırak.
Başka bir şeyler dene.
Ah. Gökçe, bak.
Biliyor musun? Kocan artık yazdıklarımı beğenmiyor.
Farklı şeyler yazmam gerektiğini düşünüyor.
Peki, tamam. Şu nasıl?
Geçenlerde bir haber görmüştüm.
İstanbul'da, Maltepe'de sıradan terzinin biri
Anna Karenina'nın gerçekten var olduğuna inanıyor.
Sadece inanmakla da kalmıyor,
ailesini terk edip Rusya'ya gidiyor.
-Nasıl ya? -Bir dizide, filmde falan görsen…
-İnanmazsın. -İnanmış.
[gülüşmeler]
[çocuk] Sen eve gir, eve gir.
Alsana, bir şeyler al.
Gel, gir.
Ben adamları öldürüyorum…
[çocuk] Bassana.
[gizemli müzik başlar]
[Gökçe] Kül hiç yanmayacak olandır.
Yanan bir aşktan geriye kalan tortudur.
Bu dünyadan olmayan biriyle karşılaştığını nasıl anlarsın?
Ya o dünyaya ait olmayan asıl sensen?
Ya sen derin derin soluduğun…
[gizemli müzik durur]
[iç geçirir]
[Gökçe] Bu sözlerim kimin zihninde duyuluyorsa
o kişinin kaderi baştan yazılacak.
[uzaktan gelen çan sesleri]
[köpekler havlar]
[gerilimli müzik başlar]
[Gökçe] Kendime veda ederek başlıyorum.
[Gökçe] Günaydın Ceylan.
-Bunun pembesini istemedik ki. -Evet.
-Lacivert istemedik mi? -Evet.
[Gökçe] Tanıdığım ya da bana değmeden yalnızca geçip giden herkes hafızamda.
[müzik yükselir]
[Gökçe] Bütün o yüzleri hatırlıyorum.
-Ne hoş. -[kadın] Hoş geldiniz Gökçe Hanım.
Hoş bulduk. Anneciğim?
-Gökçe? -Evet.
[Gökçe] Hepsini geride bırakıp yeni bir hayat için yazıyorum.
Yaşadıklarıma biri şahit olsun diye.
[inleme sesleri]
Bu kitaba ulaşan her kimse
karşıma çıkan tesadüflere sebep tek bir kişi olduğunu öğrenecek.
Adını tamamlamaya cesaret edemediğim o kişi M.
Balat'taki her sokak ona çıkıyor sanki.
[telefon çalar]
M'nin ürkütücü saldırganlığı, gizemli sessizliği beni içine çekiyordu.
Sağ kolundaki dövme hayat döngüsüyken boynunda bir kuşun gölgesi var.
Her şeyin başladığı yer.
Balat'taki küçük bir pastane.
Bu pastane M'nin sırrıyla
ikimizi de bilinmezliğe sürükleyen bir anıya dönüşecekti.
Sıradan olan bu yeri mucizeye çeviren, havada uçuşan küller.
Onları sadece ben görüyorum.
[müzik yükselir]
İşaretler sanki bana yol gösteriyor
ve beni her seferinde Müşfika Pastanesi'ne getiriyordu.
[saat tıkırdar]
[kuş sesleri]
-Alo? Lale, günaydın. -[Lale] Günaydın balım.
-Ne yapıyorsun? -[Lale] İyiyim. Hayırdır sabah sabah?
Ya bir teklifim var da sana.
[kalabalık sokak gürültüsü]
[heyecanlı müzik başlar]
[motosiklet sesi]
Burası. Kapı nerede? Ha şurada, gel.
-Merhaba. -Merhabalar. Hoş geldiniz.
Hoş bulduk.
[martı sesleri]
[pastaneci] Oturun. Ayakta beklemeyin.
[Lale] Gökçe, burayı nereden buldun, hiç anlamadım.
Bizim yayınevine gelen kitaplardan birinde denk geldim.
Bu pastaneden bahsediyordu.
Nasıl yani?
Ana karakter her sabah buradan simit alıyor.
-M diye bir adam. -M mi?
M. Yani öyle geçiyor. Adı yazmıyor. Bilmiyorum.
Neyse, bu adam böyle garip, uhrevi bir adam böyle.
Sağ kolunda ve boğazında anlamlı birtakım dövmeler var.
İşte karşısına çıkan insanların hayatını değiştiriyormuş falan.
Gökçe, sen iyi misin?
İyiyim. Tamam, iyiyim.
Okuduğun şey bir roman. Kurgu.
Fiction. Farkındasın, değil mi?
Pastane gerçek çıkmadı mı?
Adam da gerçek olabilir. Ne var bunda?
Ya inanmıyorum sana.
[iç çeker] Yok, içemeyeceğim. Hadi balım.
Hadi balım, ne olur kalkalım şuradan. Doğru düzgün bir yerde içelim kahvemizi.
-[çan sesleri] -[merak uyandıran müzik başlar]
Sen git, ben biraz gezeceğim.
Peki. Sen bilirsin.
[müzik yükselir]
[Gökçe] Marangozhane M'nin tüm yaşadıklarını sakladığı yerdi.
İşaretlerle bulduğum yolun sonu
onun mabedi olan bu marangozhaneye varıyor.
[müzik hareketlenir]
[rüzgâr uğultusu]
[Gökçe] Kaybolduğumu zannederken küller beni onun kapısına getirdi.
Anladım ki benim de küller gibi M'yi takip etmekten başka çarem yoktu.
[müzik yükselir]
[Müzik şehir gürültüsüne karışıp biter]
[gerilimli müzik başlar]
[Kenan] Tamam.
Sana bir mail yazacağım.
Ee, tamam, ben şimdi sana atıyorum.
-[kadın] Hoş geldiniz. -Hoş bulduk.
Kenan Bey önemli bir call'da.
-Burada beklemek ister misiniz? -Olur.
-Bir şey içer misiniz? -Var, teşekkürler.
Evet, doğru.
Tamam, o zaman senden bir cevap bekliyorum ben.
Tamam. Kolay gelsin.
-Selam. -Selam.
Hayrola Gökçe, bu saatte? Bir şey mi oldu?
Yo, bir kahve içeriz dedim.
Butikte kim var?
Ceylan var. Çok bir iş yok zaten.
Evet, iyi düşünmüşsün.
De bayağı yoğun bir gün bugün. Yani…
Şu maili atmayı unuttum ya.
-Çıkayım mı ben? -Yok, gerek yok.
Küçük bir şey var, onu tekrar bir göndermem lazım.
[klavye sesi]
Uğur Örtün Bey geldi.
-Buraya mı alalım, toplantı odasına mı? -Toplantı odasına alın, hemen geliyorum.
Evet.
Iı… Tamam.
Evde görüşürüz.
-Kolay gelsin. -Sağ ol.
[kapı açılma sesi]
[uzaklaşan ayak sesleri]
[Gökçe] Gizler içindeki bu yüksek kule
sadece ikimize ait, Tanrılar katında bir mekândı.
Her defasında başka bir yoldan gittiğimiz bu dehlizin sonu
zifirî karanlıktan bir kapıyla gökyüzüne açılıyordu.
O kapıyı açtığımızda sıradan hayatlarımızı geride bırakıp
başka bir evrene adım atıyorduk.
[heyecan verici müzik başlar]
O kapıdan sonra geçmişimi düşünmedim.
Tüm hayatımı sildim.
O beni gökyüzüne çıkaracak rehberimdi.
[heyecan verici müzik yükselir]
[müzik yavaşça biter]
[sokak gürültüsü ve çan sesleri]
[pastaneci] Merhaba, hoş geldiniz.
Hoş bulduk.
Buralarda bir kule varmış, biliyor musunuz acaba?
[pastaneci] Kule? Valla kule falan bilmiyorum ben.
[cep telefonu çalar]
Tamam, ben başka bir yere sorayım.
-Selamünaleyküm. -[pastaneci] Aleykümselam.
[cep telefonu çalar]
Üç tane simit verebilir misin dayı?
-Alo? -[pastaneci] Üç simit.
[Gökçe] Evet, ben de sizi arayacaktım.
Evet beyefendi.
Evet, eksik parçalar var.
Hayır. Hayır, sadece…
Sadece renkler değil, bedenlerde de sayılar…
[duygusal müzik başlar]
Tamam. Kaç koliyse artık getirin.
Bu haftaya yetişsin. Şimdi kapatmam lazım. Sonra görüşürüz. Tamam. Konuşuruz sonra.
[martı sesleri]
[duygusal müzik yükselir]
[rüzgâr sesi]
[müzik yavaşça biter]
[erkek] Birine mi baktınız?
Marangoz musunuz?
[adım sesleri]
Evet, buyurun.
Iı…
Ayna yaptıracaktım da. Butiğim var benim. Dükkâna.
-Yer nerede? -Nişantaşı.
Nişantaşı. Ölçüler var mı elinizde? Nasıl bir şey olacak?
Ölçü yok. Ahşap çerçeveli bir ayna.
-[iç çekerek] Yoğunuz, hallederiz bir ara. -Basit bir şey istiyorum aslında.
Aceleniz var mı, yok mu?
Yok.
Tamam, hallolur.
Adınız neydi pardon?
Adım Ali.
Ben ölçülere karar vereyim, öyle gelirim.
Ne zaman isterseniz.
Metin Ali Soykan?
[duygusal müzik başlar]
Kargonuz var.
Kimlik numarası, imza.
Buyurun.
[kutuyu atar]
-[Metin] Bir şey mi unuttunuz? -Numaranızı almayı unuttum.
[duygusal müzik yükselir]
Metin Ali, değil mi?
Yani… Ali derler, Metin'i bilmezler.
Gökçe ben. Memnun oldum.
Ararım ölçüler için.
[duygusal müzik devam eder]
Burası iyi mi ayna için Ceylan?
Yani aynaya gerek yoktu bence ama…
Metreyi getirsene, ölçelim.
Aşağıdan da alsana.
-Şunu… -Aşağıya, yere.
Köşeyi alayım.
Merhabalar Metin Bey. Evet, Gökçe ben. Ölçüler için aramıştım da.
Ee, 80'e 150. Dikey bir şekilde duracak. Ayaklı.
Tamam, görüşmek üzere.
Hoşça kalın.
[duygusal müzik devam eder]
[boğazını temizler]
[nefes sesleri]
[Gökçe] Aşk ve savaş birdir.
Her ikisi de kurtların kavgasına benzer.
Kadın ve erkek birbirlerinin postu altında kıvranırken
pençelerini diğerinin kalbine geçirirler.
Vahşidir. Çirkindir. Ve kirlidir.
[gerilimli müzik başlar]
[kalp atışı sesleri]
[Gökçe] M bana bunun aslını öğretmeseydi kendimdeki bu gücü asla keşfedemezdim.
[kalp atışı ve nefes sesleri]
[kalp atışı hızlanır]
[kalp atışları durur]
[nefes sesleri yükselir]
[güçlü bir nefes verme sesi]
Gökçe?
[inlerler]
[Kenan nefessiz kalır]
[gerilimli müzik devam eder]
Bir dakika.
[nefes sesleri]
[inleme sesleri]
[müzik durur]
[inleme sesleri]
[Kenan nefes nefese kalır]
[ayak sesleri]
[kasvetli müzik başlar]
[musluktan akan su sesi]
[Gökçe] Gerçekler saplandıkça kördüğüme dönüşüyor.
Bir kalp iki insanı birden sevmiş olabilir mi?
M'nin evli olduğunu öğrenince enkaza dönüştüm.
Kocaman bir enkaz.
Kalp kırıklığıyla kendimi ölümün kollarına bırakmak istedim.
Tek sorun bunu kimin yapacağıydı.
Bakın, onun biraz daha sade bir modeli var.
-Evet. -Yine kısa.
-Bu renk çok yakışır size. -Bu da güzel.
[akustik müzik başlar]
-[Gökçe] Bu modeli var. -[müşteri] Evet, güzelmiş.
Hoş geldiniz.
Şu malzemeleri bir indireyim.
[müşteri] Güzel, bu da güzel.
[müşteri] Bu nasılmış? Bu da güzel.
[müşteri] Güzelmiş.
Ceylan, ilgilenir misin?
Şu duvara olacak.
Eşyaları kaldırmak gerekecek ama…
[Gökçe] Ölçüleri doğruydu umarım.
[iç çeker] İnşallah.
[enstrümantal müzik yükselir]
[Gökçe] M'ye bu kadar bağlanmışken
yapabileceğim tek şey onun evli olduğunu unutmaktı.
[müzik devam eder]
[alet çantası karıştırma sesleri]
[müzik durur]
Tamamdır burası. Bitti. Oldu mu?
Oldu gibi de…
Beğenmediniz herhâlde.
Çok mu ayakaltı oldu diyorum.
Duvara mı monte etsek acaba?
Yani bu ayna ayaklı yapıldı. Bir de ağırdır ahşap olduğu için zaten.
Duvarda da tutmaz. Hani deneyelim ama tutmaz.
Duvarda daha iyi olacak sanki. Ha, ne diyorsun Ceylan?
[Ceylan] Siz nasıl isterseniz Gökçe Hanım.
[Gökçe] Duvarda daha iyi sanki, değil mi?
Ayakları sökmem gerekecek. Biraz uzun iş.
Tamam.
[aynayı kaldırır]
Biraz daha yukarı.
Yok, çok yukarı oldu. Azıcık…
Ortası gibi. Aşağıya. Çok oldu.
Azıcık da sola doğru.
[Metin ve Gökçe bağırır]
-[Gökçe] İyi misiniz? -Bir şeyim yok benim, bir şeyim yok.
Biraz battı buralar ama.
-Eliniz mi? -Yo, önemli bir şey yok.
Ceylan. Eczaneden hemen oksijenli su, sargı bezi falan.
-Lüzum yok. Ufak bir sıyrık. Alışkınım. -Oturur musunuz şuraya? Buyurun.
-Gerçekten. -Tamam, oturun.
[iç geçirir]
Şunun…
Aslında şöyle bastırsak?
Şuram, değil mi?
Gelene kadar şununla hemen…
[Metin nefes verir]
Ben tahmin edemedim bu çerçevenin içinden aynanın düşeceğini.
Ben duvar, çerçeveyi tutmaz dedim.
[müzik başlar]
-Ama ayna düştü. -Hayır, ben…
Sıkılamamışım çerçeveyi. Pardon, dağıttık…
Aşk olsun, ben ısrar ettim, benim yüzümden oldu. Çok ısrar ettim.
[merak uyandıran enstrümantal müzik yükselir]
-Şu çerçeveyi… Ha? -Ne? Ha?
Şu çerçeveyi ben tekrar sıkılayacağım da.
Ya tüh ya, uğraştık bayağı. Ortalığı da batırdık.
Aşk olsun, hiç önemli değil. Olur mu öyle şey? Ne önemi var?
[müzik yükselir]
Siz yüzüğünüzü mü düşürdünüz acaba?
Şuralarda.
Nasıl yani?
Alyans yok.
Bekâr olduğum için olabilir mi?
Bekâr mı?
Evet, bekârım.
Hiç mi evlenmediniz?
[müzik yükselir]
Hayatım, o gün Kenan söyledi ya?
Taner'in son kitabını basmama ihtimaliniz var. Yani bence…
[şaşırarak] Aa, sen niye güldün şimdi?
Pardon ya. Bir şey geldi de aklıma.
Ne geldi?
Ya sana bahsetmiştim ya bir kitaptan hani?
İşte o marangoz.
Ee?
Butiğe geldi işte.
Butiği nereden buldu?
Ben buldum onu.
Tanımadığın bir adamın peşine mi düştün sen?
Tanıyor gibiyim.
Kitap yüzünden.
[rüzgâr sesi ]
[Gökçe] Kulenin her merdiveninin gökyüzüne çıkmadığını öğrendim.
Kule, rehberi olmayanı
karanlıkta oyun oynar gibi sürekli yanlış yöne yönlendirirmiş meğer.
Yolumu bulmak için geçtiğim her duvara, her köşeye bir iz bıraktım.
M'yle yaşadıklarımıza dair tek kanıt bu kulenin duvarlarına kazındı.
[gerilimli müzik yükselir]
[müzik aniden durur]
[sokakta oynayan çocuk sesleri]
Anne, gelmedin beni almaya kapıya.
Bekliyordum. Zil erken mi çaldı?
Yo.
Geç hadi.
[araba kapısı açılır]
[motor çalışır ve araba kapısı kapanır]
[gerilimli müzik başlar]
Ne yapıyorsun?
[bağırarak] Oğlum! Ne yapıyorsun?
Ne yapıyorsun aşkım?
Çantamı mı kurcaladın gizli gizli, ha?
[Gökçe] Çizecek başka şey bulamadın mı Ege?
Neden ya?
Oyun oynuyordum.
Gökçe?
Oyun oynuyor çocuk.
Yayınevine gelen kitaplardan biriyle.
Onlar taslak zaten. Niye abartıyorsun bu kadar?
Bitirmedim daha çünkü.
[gerilimli müzik yükselir]
[video oyunu sesleri]
[gerilimli müzik durur]
[video oyunu sesleri]
Özür dilerim.
Ama sen de bir daha yapma, tamam mı?
Yaparım ki.
[Gökçe] M'nin yaktığı ışıklar sanki tüm şehri aydınlatıyordu.
[gizemli enstrümantal müzik yükselir]
Burada bütün kurallar geçersiz.
[rüzgâr sesi]
Birlikteyken etrafımızda uçuşan külleri fark eden biri var mıdır acaba?
[martı sesleri]
[gizemli enstrümantal müzik devam eder]
[güvercinler guruldar]
[gizemli enstrümantal müzik yükselir]
[Metin] İlyas, çıkıp Latif'i al.
[kapı açılır]
-Merhaba. -Merhaba, hoş geldiniz.
Iı, aynayı sormaya gelmiştim de.
Ben kestirmedim sizin aynayı da, aklımdaydı.
Kestirip bir ara bırakacağım ya.
Tamam. Sorun değil.
Eliniz nasıl oldu?
Şöyle çay…
[duraksayarak] Dışarıda konuşalım isterseniz.
Tabii.
[duygusal müzik başlar]
[çan sesleri]
[duygusal müzik yükselir]
[uzaktan gelen, anlaşılmayan konuşma sesleri]
[müzik alçalır]
Yağmur başladı.
Burası böyle, ne zaman ne yapacağı belli olmuyor.
[Metin] Durur şimdi.
[cep telefonu çalar]
[Metin] Efendim?
Iı, yok abi, benlik bir şey yok orada.
Biz sapasağlam teslim ettik. Taşıyan firmayla görüşeceksiniz abim bunu.
Bizlik bir şey yok yani.
Tamam, anlıyorum, kapak kırık…
Aşağıda çok güzel bir köfteci var. Acılı Arnavut köftesi yapıyor.
-Gidelim, yiyelim mi orada köfte? -Olur.
[çatal bıçak sesleri]
[erkek 3] Hesabı alalım.
Güzelmiş.
Köftesi iyidir.
Sen buralarda mı büyüdün?
-Hm, doğma büyüme buralıyım. -[telefon çalar]
Bizim marangozhanenin orası var. Orası benim dünyam.
Çarşı, Balat çarşı.
Gördüm.
-Pastane. -Gezdim biraz.
[erkek 4] Geliyor ekmek.
Ben buralara ilk defa geliyorum, biliyor musun?
E geldin artık.
Ben de pek çıkmıyorum buradan.
Yani hatta… Neyse.
Ekmek yollasana.
Ne neyse?
Söyler misin?
Ben de buradan çıkmıyorum çok. Yani…
Çok uzun süredir çıkmıyorum yani. En son sizin dükkâna işte, geldim.
Hm, nasılmış peki dışarısı?
İyi.
Kuleye gidelim mi?
[gizemli müzik başlar]
Ne kulesi?
Bilmiyorum, buralarda böyle herkesin pek bilmediği,
tüm manzarayı gören bir kule varmış.
Herkesin bilmediği bir kuleyi ben nereden bileceğim?
Bilmem, biliyorsundur belki diye düşündüm.
Birinden mi duydun yani? Nasıl bir kule? Nasıl gidilir, nerede?
Başka bilen biri var mı?
Bilmem, vardır herhâlde.
[cep telefonu çalar]
[iç çeker] Rahat bırakmıyorlar.
Ben gideyim.
Bitiremedim ama…
-[erkek 5] Hesabı alalım. -Sağ ol yine de.
Elinin iyileşmesine de çok sevindim.
Görüşürüz.
[uğultu sesi]
[cep telefonu çalar]
Alo?
Gökçe, neredesin?
-Yoldayım. -[Kenan] Hemen eve gelir misin?
-Ne oldu? Bir şey mi oldu? -[Kenan] Seni bekliyoruz şu anda.
[Kenan] Oğlum, onlar oyun, gerçek değil.
[gerilimli müzik başlar]
Hadi, odana çık bakalım şimdi.
-Game Boy'umu verin o zaman. -Yok Game Boy falan. Hadi, odana çık.
[Gökçe] Canım?
[gerilimli müzik devam eder]
-Ne oldu? -Ege bugün okulda bir çocukla kavga etmiş.
Öyle sıradan bir kavga değil.
Çocuğun kulağını ısırmış.
Dikiş atmışlar, annesi okula gelmiş.
Tabii ki Ege'den şikâyetçi olmuş.
Müdür ayaklandı.
Zaten başka veliler de varmış şikâyetçi olan.
Sana ulaşamamışlar, bana ulaştılar tabii.
Apar topar işlerimi bırakıp gitmek zorunda kaldım.
Ege nasıl?
Orada öğrendim. Bu ilk değilmiş, ilk vukuatı değilmiş bu.
Ege'nin öfke problemi olduğunu düşünüyorlar.
Ne yapacağımı bilemedim. Sağ olsun, Lale yardım etti.
Sen neredeydin Gökçe?
Diğer çocuk nasıl? Yapabileceğimiz bir şey var mı?
Yok canım, aileyle de konuştuk zaten…
Biz her şeyi yaptık. Yapılacak her şeyi yaptık, sen merak etme.
Butikte de yokmuşsun. Sen neredeydin Gökçe?
Dışarıda işlerim vardı.
Niye açmıyorsun telefonunu?
Duymadım.
Duymadım diye bir şey yok Gökçe, duyacaksın.
Duyacaksın.
-[Lale] Bir şey olursa haber ver. -[Gökçe] Tamam.
[hüzünlü enstrümantal müzik başlar]
Kenan. Midem.
Belki geçer.
Kenan, lütfen!
[gözlüğü sertçe bırakır]
[Kenan iç geçirir]
[gerilimli müzik başlar]
[damlayan su sesi]
[saat tıkırtısı]
[gerilimli müzik devam eder]
Merhaba canım. Bugün butikte işin erken bitecek mi?
Hm…
Tamam, ben direkt yemeğe geçebilirim. Seni alamayabilirim yani.
Tamam. Orada görüşürüz o zaman akşam. Geç kalma lütfen.
Baybay.
[müzik durur]
[Ceylan] Diğer camları da kaplayacak mıyız?
Bir şurayı bitireyim de.
Güzel oldu ama, değil mi?
Bence de. Başta tonlardan emin olamadım ama büyük resme bakınca güzel gözüküyor.
Bu arkadaki büyük cam var ya? Oraya da mı yapsak?
[Ceylan] Olur.
[cep telefonu titreşir]
Gökçe Hanım, kitabı arkaya kaldırayım mı?
Onu ver bana.
Biraz kurcaladım da ilginç bir kitaba benziyor.
Ne demek kurcaladım? Okudun mu?
Yok, öyle okumadım. Sadece sayfalara bir göz attım.
Niye izinsiz eşyalarımı karıştırıyorsun?
Merak ettim. Ama inanın yani, okumadım.
Nereye kadar okudun?
Başından birazcık baktım sadece.
Kolay gelsin.
Teşekkürler.
Aynayı getirdim de.
Ben arkadaki camları yapmaya geçeyim Gökçe Hanım.
[uzaklaşan adım sesleri]
[duygusal müzik başlar]
Kuleyi görmek istiyor musun?
İstiyorum.
Bir şartım var.
[şehir gürültüsü]
-Tanıyor musun? -Yo.
Ters ters baktı da.
[duygusal ve heyecan verici müzik başlar]
[kilit zorlanarak açılır]
[heyecan verici müzik devam eder]
[kapı gıcırdar]
[rüzgâr sesi]
[müzik devam eder]
[kuş kanat çırpar]
[Gökçe] Her basamakta kalbim daha hızlı attı.
Son basamakta durdu. Cesaretimi kaybetmek üzereydim.
Yeni bir dünyanın kapısı tam önümde duruyordu.
Elim elinde küçüldü, eridi.
Kapının ötesi öncesinden daha iyi olmalıydı.
Artık her şeye hazırım.
[kuş sesleri]
[duygusal müzik yükselir]
[Gökçe derin nefes alıp vermeye başlar]
[haykırır]
[haykırmaya devam eder]
[neşeyle kahkaha atar]
Buraları dolaştım daha önce. Ben burayı biliyorum.
[müzik devam eder]
Daha önce gelmediğin bir yeri nasıl bilebilirsin?
Zihnim buralarda dolaştı daha önce.
Yanında kim vardı?
Hiç kimse.
Burayı benden başka bilen kimse yok.
Aşağıdaki resimleri kim çizdi?
Belki de sen çizdin.
[müzik devam eder]
[Gökçe sevinçle çığlık atar]
[Gökçe haykırır]
-[Metin güler] -[Gökçe] Bir daha.
[kuş sesleri yükselir]
Yüksekmiş.
[müzik devam eder]
[Metin] Nereden duydun burayı?
[Gökçe iç çekerek] Duydum işte.
[Metin] Bir yerden duyduğunu biliyoruz.
Şartımız buydu. Hani söz vermiştik? Söyleyecektik.
Pastanede konuşuyorlardı. Oradan duydum.
[alaycı tonla] Pastane.
Bu doğru değil. İkimiz de biliyoruz bunu.
[müzik durur]
Söylesem inanmayacaksın ki.
Neye?
Gördüm burayı ben.
Başka bir zihne girmiş gibi gördüm.
Rüya gibi.
Rüya derken bu kader gibi bir şey mi?
Olabilir.
Bir yeri bilmek için görmeye gerek var mı?
[Gökçe derin nefes verir]
[Gökçe iç çekerek] Güneş batıyor.
[Metin] Batsın.
[Metin] Ben de onu bekliyorum.
Nereye?
[erkek] Bu sezon kaç adet kitap bastınız?
[Kenan] Geçen seneye göre herhâlde yarısı.
[erkek] Öyle mi? Bizim de bu sezon fazla değil maalesef.
[Kenan] Dijitalin market, piyasa dilimi sürekli artıyor zaten.
-Kenan Bey, hoş geldiniz. Nasılsınız? -Hoş bulduk. Sağ olun.
-İyi eğlenceler. -Sağ olun.
[kadın] Çok teşekkürler.
Bugün de toplantıdan geldim.
[kadın] Cemal Bey'i de arayalım.
-[erkek] Bakalım, çaldırmaya başladım. -[kadın] Arkadaşların hepsi geldi galiba.
[telefon çalmaya devam eder]
Sana bir sırrımı açıklıyorum.
Hazır mısın?
[duygusal müzik başlar]
[Metin] Şehri ben aydınlatıyorum.
[müzik devam eder]
Ne yapıyorsun?
[uzaklaşan adım sesleri]
-[müzik durur] -[anlaşılmayan konuşmalar]
Bu yoğun günlerde muhtemelen çok iyi gelecektir.
[kadın] Eşiniz gelecek, değil mi?
Evet, herhâlde trafikte takıldı. İzninizle.
[kadın 2] Nasıl gidiyor işler güçler?
-[kadın 2] Çok eğlendik. -[erkek] Çocuk nasıl?
[telefon çalar]
[kuş sesleri, şehir uğultusu]
[Gökçe] Her gece mi sen aydınlatıyorsun?
Her gece değil.
[Gökçe] Şu an her şeyi değiştirmek isterdim.
Kendimi, hayatımı.
Bütün dünyayı.
Sen istemez miydin?
İstemişimdir belki.
Belki istemişimdir.
[duygusal müzik başlar]
[müzik durur]
[araba kapısı kapanır]
[araba kapısı kilitlenir]
Neredeydin sen?
Buradayım.
Neredeydin Gökçe?
[kasvetli müzik başlar]
Buradaydım.
Bu yaptığını unutmayacağım.
[gülerek] Ben de unutmayacağım.
-Benimle dalga geçiyorsun. Kendine gel. -[Gökçe kahkaha atar]
Yo, dalga geçmiyorum.
Günlerdir bildiğin yemeğe gelmedin. Telefonunu yanına almamışsın.
Beni ne kadar rezil ettin bu gece, biliyor musun?
Rezil falan olmadın Kenan.
[Gökçe iç geçirir]
Sadece yanında gölgen yoktu, o kadar.
Ne?
Ne oluyor ya? Sesinizden uyuyamıyorum.
Bir şey yok oğlum. Bir şey yok.
Gökçe. Ne oluyor?
[Gökçe] Geldim aşkım.
[kapı kapanır]
[kasvetli müzik yükselir]
[Ceylan] Bence turuncu. Size çok yakışır.
[müşteri] Hm, maviyi alayım ben ya.
-[Ceylan] Tabii. -[müşteri] Şuraya da bakayım.
[Ceylan] Hoş geldiniz.
-Merhaba Ceylan. Gökçe yok mu? -Yok, erken çıktı.
Yapabileceğim bir şey var mı?
Öylesine uğradım.
Bunları yeni mi yaptırdınız?
Evet. Biraz değişiklik istedi Gökçe Hanım.
Bir de şu aynayı yaptırdık ama asamadık hâlâ.
Usta Balat'tan geliyormuş.
Balat mı? Ne alaka?
Bir kitap okuyordu Gökçe Hanım, herhâlde oradan aklına geldi.
Hangi kitap?
Sanırım Kül'dü ismi.
Peki. Kolay gelsin.
Kaçta gelir demiştin Gökçe?
Yani bu saatten sonra gelmez herhâlde.
[gizemli müzik başlar]
Tamam. Kolay gelsin.
-O kadınla bu mahallede ne işin var senin? -Hangi hakla hesap soruyorsun sen bana ya?
Senin de evli olduğunu biliyor mu?
Aramızdaki fasa fisodan bir şey. Biz evli miyiz?
[kadın] Kâğıt üstünde evliyiz.
Ama boşanana kadar dikkat etmezsen ben o zaman bilirim…
[bağırarak] Ya çık git buradan ya! Çık git!
Herkes günahının bedelini tek başına öder.
Ona göre aczini bil, ileri gitme.
[gerilimli müzik başlar]
[Metin aletleri karıştırır]
[Gökçe] Neydi o?
Ne neydi?
Neydi o demin? Ne yaşandı?
Bir şey yaşanmadı. Önemli bir şey yok.
Evli olmadığını söyledin bana.
Bana hesap mı soruyorsun? Neyin hesabını soruyorsun?
-Esas evli olan sen değil misin? -Açıklama yapmak zorundasın.
-Ne açıklaması istiyorsun benden? -Yalan söylüyorsun!
Ne yalan söylemesi? Ne diyorsun sen?
-Tanımıyorum diyorsun kadını. -Kim?
Yanımızdan geçip gidiyor, "Tanımıyorum" diyorsun.
-Kim diyorum, "Tanımıyorum" diyorsun. -Sen yalan söylüyorsun!
Esas evli olan sensin! Kuleyi nereden biliyorsun, söyle bakalım!
Ben seni tanımıyorum. Sen kimsin?
-Ha? -Sen kimsin?
-Söylesene. -Söyle hadi. Kimsin? Kim olduğunu…
Kimsin sen, ha?
-Kimsin? -Senin…
-Sen… -Sen…
-Kimsin? -Bana bak…
Kimsin sen? Ha? Sen… Kimsin?
[inleme sesleri]
[derin nefes alıp verirler]
[Gökçe inler]
[inleme sesleri]
[inlemeler devam eder]
[boğuk kalp atış sesleri]
[nefes verme sesi]
[sesler boğuklaşır]
[nefes sesleri]
[Gökçe derin bir nefes verir]
[Metin inler]
[kalp atış sesi hızlanır]
[gerilimli müzik başlar]
[Metin] Babam, Büşra'yla evlenmemi şart koştu o zaman.
[müzik durur]
İşler kesat tabii, bir de hastaydı üstüne.
Beraber bir ticaret mi ne yapıyorlardı, biz de öyle güme gittik.
Hiç birlikte olmadım Büşra'yla.
Onu sevmediğimi biliyordu.
[Metin] Babam ölünce boşanmak istedim, kabul etmedi, evi terk etti.
Sonrası kavga, gürültü, kıyamet.
Bir gün abisi çıktı geldi karşıma.
Canını zor kurtardı.
O gün bugündür işim olmuyor hiçbiriyle.
[gerilimli müzik başlar]
[Gökçe] Yememişsin.
Aç değilim.
Kül'ü okuduysan alabilir miyim?
[gerilimli müzik yükselir]
Bitirmedim daha.
Bu kadar uzun sürer miydi senin bitirmen?
Kitaba geri dönüş yapmam lazım. Ondan ne kadar erken verirsen o kadar iyi.
[Gökçe] Üçümüzün yiyeceği bu son yemek kursağımıza ihaneti bıraktı.
M ve R. Sonunda sizi yüzleştirdim.
[saat tıkırtısı]
Ölümün acı tadı
birlikte kurduğumuz masada bedenimi ele geçirdi.
M beni öldürdü.
-[saat gürültüyle durur] -[gerilim tonları]
Bu sefer yaşatamadı. Sonunda aşktan geriye bir avuç kül kaldı.
[gerilimli müzik yükselir]
[boğuk sesler giderek yükselir]
[derin nefes verir]
[boğuk sesler ve damla sesleri]
[boğuk kabarcık sesleri]
Birlikte kurduğumuz masada bedenimi ele geçirdi.
M beni öldürdü. Bu sefer yaşatamadı.
Öldürmüş.
Kitapta yazan her şey gerçek çıktı.
[gerilimli müzik yükselir]
Ne mesela gerçek çıktı?
Her şey. Kule, pastane, Balat.
M, Metin, sonra evli olması, hepsi, her şey.
Tamam. Ama bu bir kitap. Kurgu.
Yani her şey uydurmaca, değil mi? İnsanlar, mekânlar denk gelmiş olamaz mı?
Yaşadım diyorum, hepsini yaşadım. Gerçekti.
Dokundum hepsine. Hepsini yaşadım.
Peki ama burada yazılanlar doğruysa ve öldüyse o kitabı nasıl yazdı?
[gerilimli müzik devam eder]
-[heyecanlı müzik başlar] -Hayır, beni dinlemiyorsun bak.
Yani Nişantaşı'nın orta yerinde bir adamla sarmaş dolaş,
saçma sapan bir arabanın içinde.
-[sesler boğuklaşır] -Ne gördüğümün farkındayım.
[heyecanlı müzik yükselir]
-[müzik hüzünlü bir tona bürünür] -[kuş cıvıltıları]
O kitapçı çocukla evlenmedin mi hâlâ?
Evlenmek istemiyorum da ne demek?
Evlen, yuva kur.
Sözümü dinle kızım.
[duygusal müzik yükselir]
İnan bana, çok mutlu bir hayatın olacak.
[duygusal müzik devam eder]
[klavye sesi]
Bitirdim. Basılmaya değer değil.
-Hm, beğenmedin yani. -Hayır.
Çok abartılı bir duygusallık.
Final de hiç ilgi çekici değil.
Fikir güzel de işçilik çok kötü.
Yazarın ismini biliyorsan konuşmak isterim aslında.
Tamam, sorarım.
[gerilimli müzik başlar]
[anlaşılmaz fısıltılar]
[Metin fısıltıyla] …karşılığında sadece üzücü…
[fısıltılar devam eder]
Sadece kalp kırıklığında…
…birlikte kurduğumuz masada bedenimi ele geçirdi.
[fısıltılar durur]
[gerilimli müzik yükselir]
[martı sesleri]
[boğuk sesler ve damla sesleri]
[mesaj bildirimi sesi]
[gerilimli müzik devam eder]
[müzik yükselir]
[kapıya vurulur ve kapı açılır]
[kadın] Kül'ün yazarını bulamadık.
[Kenan] Ne demek bulamadık? Kim göndermiş?
Bilmiyorum. Araştırıyoruz. Biz de anlamadık.
Birisi mutlaka göndermiş olmalı. Gökten inmedi ya bu.
Muhtemelen diğer taslaklarla beraber geldi.
Hepsinin kaydı da var. İletişim bilgileri de mevcut.
Ama Kül'ün kaydına dair hiçbir şey yok.
-Kargoyla geldi, değil mi? -Hı hı.
Tamam, o zaman bütün kargo şirketlerini araştırın.
Öyle takip edelim.
Tamamdır, bakıyoruz.
[gerilimli müzik yükselir]
[müzik, şehir gürültüsüne karışıp durur]
[testere sesi]
[bağırır] Metin nerede?
[testere sesi kesilir]
-Metin nerede? -Kim?
-Ali. -Ha, usta çarşamba pazarına gitti abla.
-Tarif edeyim mi abla? -Yok, gerek yok.
[erkek] Eskici!
[sokak gürültüsü]
[erkek] Eskici!
[erkek 2] Sıcak pide!
[erkek 2] Pide!
[anlaşılmayan konuşmalar]
Siz söylersiniz, ben bundan böyle…
[pazar gürültüsü]
Buyur abla.
-Bizim biber dayı. -Hazır.
[satıcı] Buyurun.
Çıkalım mı Gökçe?
Gökçe, ne diyeceksen der misin?
-Gökçe. -Yanındakiler kimdi?
Hiç kimse.
Neler saklıyorsun sen benden?
Ne saklaması Gökçe? Seni ilgilendiren bir durum yok.
Merak edeceğin bir durum yok. İş güç.
Kaç tane kadın var?
Gökçe, sen ne diyorsun? Ne oluyor sana?
[Gökçe derin nefes alıp verir]
Bak, benim seninle ilgili her şeyi öğrenmem lazım. Tamam mı?
Bu benim için öylesine bir şey değil.
-Ben bağlanıyorum sana. -Bağlanma bana. Alışma bana.
Sakın.
[Gökçe] Uzaklaştırma.
[Gökçe derin nefes verir]
[Gökçe] Uzaklaştırıyorsun beni kendinden.
Ben kaybediyorum. Ben yolumu kaybediyorum.
Benim kimseyi uzaklaştırdığım, bir yere kaçıp saklandığım falan yok.
Bak.
Benim kimseye yol gösterecek bir durumum yok.
[duygusal müzik başlar]
[Metin] Gökçe, ne oluyor?
Sakin ol.
Gökçe, ne yapıyorsun ya?
Ya Gökçe. Allah Allah.
[öfkeyle] Gökçe, ne oluyor sana?
[Gökçe derin nefes alıp verir]
[duygusal müzik yükselir]
[müzik biter]
[pazar gürültüsü]
Gözümü kapatıyorum.
[Gökçe] Kuledeyim.
[duygusal müzik başlar]
Uçurum gibi.
Bağırmak istiyorum.
Sesim yok.
[Gökçe] Adın ne, bilmiyorum.
Adım ne, bilmiyorum.
Yaşadıklarım gerçek mi…
[Gökçe tekler]
[Gökçe] Karışıyor.
Karıştırıyorum.
Gökçe, ne yapıyorsun?
Bastır şunu.
[kasvetli müzik başlar]
[cep telefonu çalar]
[kadın] Kenan Bey, Kül'ün gönderildiği adresi bulduk.
Kitap isimsiz bir kargoyla gelmiş. Tam bir yıl önce postalanmış.
Adreste Reyhan Akkaya diye biri oturuyor.
Adresi gönder.
Tamamdır.
[kasvetli müzik yükselir]
[saat tıkırdar]
[kapı zili çalar]
[saat tıkırdamaya devam eder]
[kapı zili çalar]
Buyurun.
Merhaba. Reyhan Hanım sanırım.
Ben Urkan Yayınevi'nin sahibi Kenan Urkan.
Kusura bakmayın, böyle çat kapı geldim ama…
Sizinle gönderdiğiniz kitap hakkında konuşmak istiyordum.
Ne kitabı, pardon?
Kül.
Kitap mitap bilmiyorum ben. Yanlış geldiniz.
Bakın, bu kitap bizim yayınevimize bu adresten gönderilmiş.
Yaklaşık bir sene kadar önce.
Siz yalnız mı yaşıyorsunuz?
Evet.
Bir sene önce de mi yalnız yaşıyordunuz?
Yok. Yani ablam vardı ama…
Ben ablanızla konuşabilir miyim lütfen?
Konuşamazsınız, kaybettik kendisini çünkü.
[gerilimli müzik başlar]
Başınız sağ olsun. Ben karıştırdım herhâlde.
-Neydi ablanızın adı? -Duygu Akkaya. Yanlış gelmişsiniz.
Bakın, ablanızın nasıl öldüğünü biliyorum.
-Bu kitabı ablanız yazmış olabilir. -Sanmıyorum.
Bu M adında bir marangozla bir kadının aşkı anlatılıyor
ve kitabın sonunda bu kadın marangoz tarafından öldürüleceğini yazmış.
Ablanızın ölümüyle ilgili şüpheleriniz varsa
belki bu bir ihbar sayılabilir.
Yok şüphem müphem. Polise de anlattım zamanında her şeyi.
[müzik durur]
-İlyas, içeri geç. -Usta, diğerlerini de getirseydim.
Geç içeri, geç.
-Ne işin var burada? -Bir dur, önce sakin ol.
Sakin olamam. Sen nasıl gelebilirsin buraya?
Ben de seni görmeye meraklı değilim. Dur. Bir adam geldi bugün.
-Kim? -Bilmiyorum. Duygu'nun…
Ya sakın adını anma. Unutmaya çalıştıkça niye hatırlatıyorsun?
-Seni, Balat'ı, aşkınızı anlatmış. -Beni delirtmeye mi geldin?
-Kendi ölümünü yazmış, haberin var mı? -Ne diyorsun, ne saçmalıyorsun?
Derdin geçmişi açmak mı?
Öleceğini yazmış. Başka ne yazmış, bilmiyorum.
[bağırır] Reyhan, bir daha gelme.
Kötü olur.
[saat tıkırdamaya başlar]
[gerilimli müzik yükselir]
[müzik aniden durur]
[duştan su sesi gelir]
[su sesi kesilir]
[duşa kabin açılır]
[gerilimli müzik başlar]
Niye öyle bakıyorsun?
Kitabın yazarını buldum.
Bir kadın.
İsmi Duygu Akkaya.
Biraz üzücü bir durum.
Kadın ölmüş.
Veya birisi ölümüne sebep olmuş.
Tuhaf, değil mi?
Kadın kendi ölümünü yazmış.
Onu öngörmüş neredeyse.
Bizim yayınevindeki çocuklar buldu kız kardeşinin numarasını.
[Kenan] Ege?
Duygu.
[Gökçe] Nasıl ölmüş?
Boğulmuş mu, vurulmuş mu? Nasıl?
[Kenan] Bilmiyorum.
Çok acı çekmemiş olsun.
[Kenan] İstersen kendin sor. Kız kardeşinin adresi burada.
-Pardon. Siz burada mı oturuyorsunuz? -Evet.
Ben 10 numaraya bakmıştım da. Kapıyı çaldım, açan olmadı.
Ha, Reyhan. Vallahi o yeni taşınmış. Apar topar eşyalarıyla gitmiş.
-Nereye taşınmış, biliyor musunuz? -Yok, bilmiyorum.
Bir de ablası varmış.
Evet, Duygu. Kaybettik geçen sene.
Öyleymiş. Nasıl öldü, biliyor musunuz?
Valla intihar etti diyen oldu.
O gün eve bir adam girmiş, diyen oldu. Valla, öyle.
[testere sesi]
[çekiç sesi]
[testere sesi]
[Kenan] Selam.
Aleykümselam.
Buyurun.
Buralarda iyi bir marangoz arıyordum, methinizi duydum.
Ne vardı?
Bir kitaplık yaptırmak istiyorum.
Hallederiz. Geliyorum hemen.
[gerilimli müzik başlar]
Hallederiz. Nasıl bir şey istiyorsunuz? Kafanızda nasıl bir şey var?
Çok büyük olmayan, ham ağaç renginde, modern bir kitaplık.
Olur, hallederiz. Ölçüleri yazın oraya.
Parası önemli değil.
Acelesinden lazım.
Haftaya bugün alırsınız.
Haftaya geç olur usta.
Parayla değil de zamanla alakalı.
Ama elimdeki malzemelerden isterseniz ufak bir şey çıkarayım size.
Olur.
Tamam. Başka?
Adresi yazıyorum o zaman.
[gerilimli müzik yükselir]
[gerilimli müzik devam eder]
Niye beni takip ediyorsun?
Duygu Akkaya'yı tanıyor musun?
Metin bir suç işlemiş olabilir.
Evet, işledi.
Seninle görüşmesi büyük bir suç.
Bu ilk kez olmuyor.
Bak, bunların hepsi yukarıda bir yerde yazılıyor.
O suça artık sen de ortak oldun.
Senin ne düşündüğün beni hiç ilgilendirmiyor.
Öyle mi?
Gün gelir herkes yazılanı yaşar.
Allah büyük.
İlk ve son kez uyarıyorum seni.
Aklın varsa buralardan uzak durursun.
[uzaklaşan adım sesleri]
[müzik kesilir]
[motor durur, el freni çekilir]
[gerilimli müzik başlar]
Zahmet oldu.
Ne zahmeti usta? Seni aç göndermeyiz.
[elektrikli tornavida sesi]
[Kenan] Daha önce buralara geldin mi?
Pek değil, ilk.
-İlk defa geliyorsun yani, ha? -Hm. İlk.
[elektrikli tornavida sesi]
[Kenan] Evli misin?
[Metin] Değilim.
Peki, hiç evlendin mi?
Evet, evlendim.
[elektrikli tornavida sesi]
Yürümedi yani, ha?
Yani işte. Geçmişte kaldı. Geçti bizden. Boş ver.
[elektrikli tornavida sesi]
[sokak kapısı kapanır]
Hayatım, hoş geldin. Gel, yemekler hazır. Bir de misafirimiz var.
[gerilimli müzik yükselir]
Bak, nasıl olmuş?
Siz butiğe ayna yaptırmışsınız. Ustayı oradan buldum.
Eşim Gökçe.
[Kenan] Ne güzel iş çıkarmış, değil mi?
[fırının zili çalar]
[Kenan] Hah, etler hazır.
Hadi, siz oturun sofraya. Ben de geliyorum.
Usta da bizimle yiyecek.
Benim işim bitti zaten. Şu eşyalarımı toparlar, çıkarım.
Hadi. Olmaz usta, aç bırakmayız dedik.
[Kenan] Gökçe?
Usta.
Şunu şuraya koyayım.
Arttı da.
Eyvallah.
Kitap okur musun?
Zaman olmuyor.
Bizim de işimiz o. Hatta en çok Gökçe okur.
Değil mi Gökçe?
Okumak lazım.
Yüzyıllar önce yazılmış bir kitap bile
bugün insanları etkileyebiliyor.
Düşünsene, eski zamanlarda
kızların aşk romanları okuması yasaktı.
Niye?
Kendilerini kaptırmasınlar diye.
Don Kişot'taki gibi.
O zaman da kendini şövalye zannedip sokaklara dökülen bir sürü insan varmış.
Soğutmayın lütfen.
Fictophilia diye bir şey var, hiç duydun mu usta?
Taner bahsetmişti, hatırlarsın.
Çok ilginç bir hastalık.
Ege nerede?
Odasında hayatım.
Ben yemeğini götürdüm, merak etme.
Fictophilia.
Kurgusal bir karaktere âşık olma durumu.
Dünya Sağlık Örgütü tarafından bir hastalık olarak görülmüyor.
Ama bana sorarsan büyük rahatsızlık.
Yemek için sağ olun.
İyi akşamlar.
Gökçe yeni bir yazar keşfetti.
[Kenan] Duygu Akkaya.
Nereden tanıyorsun? Sen Duygu'yu nereden tanıyorsun?
Duygu bu kitabın yazarı.
Ve bu kitapta senden de bahsediyor.
Sen ne anlatıyorsun ya?
Kitap sadece.
Sadece bir kitap, öyle mi?
Devam et.
[Kenan] Belki Gökçe devam etmek ister.
Peki, o zaman ben devam edeyim.
Bu kitabın ana karakteri M.
Duygu, bu kitabın yazarı, bu M'ye âşık oluyor.
Ve öleceğini bile bile onun peşinden koşuyor.
Seni ilgilendiren kısmı da şu, usta.
Bu M, Balat'ta bir marangoz.
Üstelik evli.
Duygu'yla tanışıyor.
Onu kendine hastalık derecesinde âşık ediyor.
Sonra da kardeşiyle yatıyor.
Bu kimin hikâyesi?
Senin hikâyen usta.
Kitaptaki M sen değil misin?
Bir dakika. Senin derdin ne?
-[Metin] Senin derdin ne lan? -En sevdiğim yerlerden birisi burası.
Sırrımı emanet ettiğim tek insan M.
Kanımın, canımın bir parçası R.
İkisinin yalanlarının toplamı tek bir ihanet…
Öyle bir şey yok!
Birbirini seven iki kardeşin arasına ihanet tohumları düşürmüşsün.
Mükemmel bir baht dönüşü değil mi? Sen seversin.
Ne ben ihanet ettim Duygu'ya ne de kardeşi Reyhan.
Duygu bana bağımlıydı, hepsi bu. Olay bu.
Peki, bu da mı yalan? Gökçe, kitabı versene.
Lütfen.
[Kenan] Hah, burası.
Üçümüzün yediği bu son yemek kursağımızda ihaneti bıraktı.
M ve R, sonunda sizi yüzleştirdim.
Niye yüzleştiriyor sizi? Duygu'dan habersiz yattığınız için mi?
Düzgün konuş lan benimle, senin belanı sikerim!
Ben bir şey söylemiyorum. Kitapta yazıyor.
Kitaplardan başka bildiğin bir bok var mı bu hayatta?
Dışarısı hakkında bir şey biliyor musun? Anlatsana biraz Gökçe, dışarısını.
Biliyor musun? Gökçe neyin doğru, neyin yalan olduğunun farkında değil.
Çünkü Gökçe seni bu kitap sayesinde buldu.
Bu kitabı okudu ve yazılanları yaşamak istedi.
Doğru mu? Beni böyle mi buldun Gökçe?
Ha?
Gerçekti.
Ne gerçek amına koyayım? Oyun muyuz lan biz sizin için? Ha?
Öldürdün mü onu?
Ne?
Biz şimdi bu hikâyeyi değiştireceğiz.
Senin Duygu'yla yaşadıklarını, Reyhan'la yaşadıklarını,
Gökçe'nin takip ettiği her şeyi,
Gökçe'nin bütün izlerini yok edeceğiz.
[çakmak yanar]
[Kenan] Değiştiremeyeceğimiz tek şey var.
O da senin Duygu'yu öldürdüğün gerçeği.
Sen biliyor musun, Duygu kaç kere intihar etti?
Kaç ilaç kullanıyordu?
İlaç saatlerini atlatınca ne oluyordu, biliyor musun?
Sen biliyor musun?
-Sen ne biliyorsun? -Bırak!
Kaç kere intihar ettiğini biliyor musun? Tanıyor musun onu?
Sen Duygu'yu tanımıyorsun lan!
[sesler boğuklaşır] Sen Duygu'yu tanımıyorsun!
[gerilimli müzik başlar]
[kavga sesleri devam eder]
[Kenan] Gökçe, polis çağır!
[boğuşma sesleri]
[Kenan nefes nefesedir]
[martı sesleri]
[Taner] Gerçek ne, kurmaca ne?
Bunu bir düşünmemiz lazım.
Bence hayat hepimizi kandırıyor.
Gerçek, birinin uydurduğu bir yalan olamaz mı?
Kim bilir belki de hepimiz birinin hayalinde yaşıyoruz?
[salonda gülüşmeler]
Evet. Buyurun.
[kadın] Ana karakteriniz kendisini trenin altına atarak intihar ediyor.
Karakterinizle bir başka roman kişisini birleştirmeyi mi amaçladınız?
Evet. Bu benzerliği bilerek kurdum.
Anna Karenina gibi yaşamına son vermekten daha çarpıcı bir final düşünemiyorum.
Tabii ki bu final aynı zamanda büyük usta Tolstoy'a bir saygı duruşu.
Buyurun beyefendi.
Bu diğer kitaplarınızdan çok farklı. Nasıl bir gözlem süreci yaşadınız?
Hangi kaynaklardan beslendiniz?
Biraz fazla kendimi yazmaya başladığımı fark ettim.
Bir gün dedim ki
"Taner, lütfen artık farklı bir şeyler dene
ve kendi hayatını yazmayı bırak."
-[gizemli müzik başlar] -Birinin zihnine sızdığınızı düşünün.
Ve hayata onun gözlerinden baktığınızı.
İşte Kül böyle çıktı.
[alkış sesleri]
Teşekkürler. Geldiğiniz için hepinize teşekkür ederim.
[gizemli müzik yükselir]
[yaklaşan tren sesi]
[kuş sesleri hızla yükselir ve yavaşça azalır]
[gizemli müzik başlar]