Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ano ang realidad at ano ang kathang-isip?
Pag-isipan nating lahat. Parang niloloko lang tayo ng buhay.
Pwedeng gawa-gawa lang ng kung sino ang katotohanan, di ba?
Baka nabubuhay lang tayo sa panaginip ng iba.
ASHES
Ayos!
Salamat sa pagpunta ninyong lahat.
Alam n'yo namang di ako magaling mag-speech.
Forty years na nang itatag ni Papa ang Urkan Publishing,
marami kaming nakaibigan, napagkatiwalaang writers.
At may libo-libo ring mambabasa. The Sea of Life ang una naming inilabas.
Taner, ang dami nating alaala't ideya simula noon, 'no?
Oo.
Pero wala nang nagbabasa ng libro.
At sa buong paglalakbay na 'to, katuwang ko ang asawa ko.
Siya pa rin 'yong unang nagbabasa ng libro, at tiwala ako sa kutob niya.
Tenth wedding anniversary namin ngayon.
Gökçe, masaya akong magkasama tayo.
Ayos na 'yon. Mabuti't nakadalo kayo. Para sa mga kaibigan!
Sa mga kaibigan.
Di lang ako ang nag-iisip ng ganyan. 'Yong iba rin…
Payo ko bilang kaibigan, tama na ang pagsulat tungkol sa buhay mo.
Iba naman.
O, si Gökçe pala 'to.
Ayaw na ng asawa mo sa isinusulat ko.
Sumubok naman daw ako ng iba. Okay, ito kaya?
Nabasa ko sa balita noong isang araw.
May isang mananahi sa Maltepe, Istanbul
na naniniwalang totoo si Anna Karenina.
Iniwan pa nga niya ang pamilya niya at pumunta sa Russia.
-Ano? -Kung series 'to o pelikula…
-Di kapani-paniwala. -Naniwala siya!
Pumasok ka sa loob.
Dalhin mo ang mga 'yan.
Sige na, pasok na.
O, 'yong mga lalaki.
Tapikin mo 'yan.
ASHES
"Hindi nasusunog ang mga abo.
Ang mga ito'y labi ng nag-aapoy na pag-ibig."
"Paano mo masasabing may nakilala kang tao na kakaiba sa mundo?"
"Paano kung ikaw pala ang naiiba sa mundong iyon?"
"Paano kung natutulog ka…"
Sinumang nakaririnig sa aking mga salita, maisusulat muli ang kanilang tadhana.
Paalam sa akin, ito ang simula.
Good morning, Ceylan.
-Wala dapat pink. -Oo nga, e.
-Blue ang order natin. -Oo.
Ang mga taong kilala ko at nakasalamuha ko,
nasa alaala ko sila.
Naaalala ko ang mga mukha nila.
-Hello. -Welcome, Ms. Gokçe.
Salamat. Mama?
-Gökçe? -Oo.
Iiwan ko silang lahat, at magsusulat para sa panibagong buhay.
Upang may makasaksi sa naging buhay ko.
Sinumang may hawak ng librong ito, malalaman niyang iisang tao lang
ang may kagagawan ng lahat.
ASHES
Iyong taong di ko mapangalanan ay nagsisimula sa "M"."
Tila patungo sa kanya bawat kalye ng Balat.
Nakasisindak si M, hinihinila ako ng misteryoso niyang katahimikan.
May tattoo siya na Circle of Life.
May anino ng ibon sa batok niya.
Dito nagsimula ang lahat.
Sa isang munting panaderya sa Balat.
Sa lihim ni M, ang panaderya ay magiging isa na lamang alaala
na maghahatid sa amin sa karimlan.
MÜŞFİKA BAKERY
Ang nagdudulot ng himala sa lugar ay ang mga abong lumilipad.
At ako lamang ang nakakakita nito.
Para akong ginagabayan ng mga ito
at palagi akong dinadala sa Muşpika Bakery.
MÜŞFİKA BAKERY
-Hi, Lale. Good morning. -Good morning, mare.
-Kumusta? -Ayos lang. Ang aga mo naman?
May sasabihin sana ako.
Ito na 'yon. Nasaan 'yong pinto? A, ito. Halika.
MÜŞFİKA BAKERY
-Hello. -Hello, pasok kayo.
Salamat.
Maupo kayo ro'n.
Gökçe, di ko alam kung paano ka napunta rito.
Nabanggit 'tong bakery sa isa sa mga libro na ipinadala sa publishing house.
Ano?
'Yong bida, bumibili ng tinapay dito.
-"M" ang tawag sa kanya. -M?
M. 'Yon ang sabi.
Di siya pinangalanan. Pero kakaiba siyang tao.
Parang taga-ibang mundo.
May tattoo sa batok at braso na may ibig sabihin pa.
Binabago niya 'yong buhay ng mga nakakasalamuha niya.
-Gökçe, ayos ka lang ba? -Oo. Ayos lang ako.
Nobela 'yong binabasa mo. Kathang-isip.
-Fiction. Alam mo 'yon, di ba? -Pero totoo 'yong bakery.
-Baka 'yong lalaki rin. Bakit ba? -Ewan ko ba sa 'yo.
Di ko maiinom 'to. Ano ba, halika na.
Umalis na lang tayo.
Magkape na lang tayo sa mas maayos na lugar.
Mauna ka na. Mag-iikot ako.
Bahala ka. Kung gusto mo.
Itinago ni M lahat ng nakaraan niya sa isang pagawaan
Dinala ako ng mga signos sa landas patungo sa pagawaan
na siyang kanlungan niya.
Nang akala kong nawawala na ako, dinala ako ng mga abo sa pintuan niya.
Napagtanto kong gaya ng mga abo, wala akong magagawa kundi puntahan si M.
Okay. Mag-e-email ako sa 'yo.
Sige, ise-send ko na.
-Hi, Ms. Gökçe. -Hi.
May call si Mr. Kenan.
-Dito ka muna maghintay. -Sige.
-Gusto mo ng drinks? -Ayos na, salamat.
Oo, tama.
Sige, balitaan mo na lang ako.
Sige. Galingan mo.
-Hi. -Hi.
-Ganitong oras, Gökçe? May problema ba? -Akala ko magkakape tayo.
-Sino'ng nagbabantay sa boutique? -Si Ceylan. Wala namang tao.
Sa bagay, oo nga naman,
medyo maraming gawain ngayon, kaya…
Sandali, mag-e-email pala ako.
-Aalis ba ako? -Hindi na.
May kailangan lang akong i-send ulit.
Nandito si Uğur Örtun.
-Dito o sa meeting room? -Meeting room. Susunod ako.
Sige.
A, okay.
-Mamaya, a. -Good luck.
Salamat.
Nababalot ng lihim, ang toreng ito ay sa aming dalawa.
Isang lugar kasama ng mga diyos.
Iba't ibang landas ang tinatahak namin sa loob ng lagusang ito
patungo sa pintuan sa dulo, isang daan patungong langit.
Pagbukas ng pinto, iniiwan namin ang mga nakaiinip na buhay
para sa panibagong mundo.
"Minsan, pagpasok ko sa pinto, nalimot ko lahat ng aking nakaraan."
"Siya ang gabay ko patungo sa kalangitan."
Hello. Pasok kayo.
Salamat. Balita ko, may tore banda rito. Alam mo kung saan?
Tore? Wala akong alam na tore.
Sige, magtatanong ako sa iba.
-Ingat ho. -Salamat, ikaw rin.
-Pabili nga ho ng tatlong simit. -Hello?
-Tatlong simit. -Opo,
Yes, sir. Tatawagan na sana kita.
Opo, sir.
Oo, may ilang nawawala.
Hindi, ano kasi…
Hindi lang 'yong kulay, pati na 'yong sukat. May mali, e.
Okay. Pakidala 'yong mga kahon, kung ilan ang meron.
Ngayong linggo na. Sige na, may kailangan akong gawin. Bye.
Ano 'yon?
Karpintero ka ba?
Oo. Bakit?
A… o-order sana ako ng salamin. Kailangan ko ng isa sa boutique ko.
-Saan 'yon? -Sa Nisantasi.
Nisantasi. Alam mo ba 'yong sukat? Ano ba'ng gusto mo?
Walang sukat. Basta salamin na kahoy ang frame.
-Marami kaming ginagawa. Saka na lang. -Madali lang 'yon.
-Urgent ba 'yan o hindi? -Hindi.
Ayon naman pala.
-Teka, ano'ng pangalan mo? -Ali.
-Balik na lang ako kapag may sukat na. -Kahit kailan mo gusto.
Metin Ali Soykan?
Padala para sa 'yo.
ID number saka pirma.
Heto na.
-May nakalimutan ka ba? -Ano'ng number mo pala?
Metin Ali, tama?
Ali ang palayaw ko, walang may alam ng Metin.
Ako si Gökçe. Nice to meet you.
Itatawag ko sa 'yo 'yong sukat.
Ayos bang maglagay ng salamin dito, Ceylan?
Parang di naman kailangan, pero…
Akin na 'yong medida.
Sukatin natin 'yong taas.
Sige lang. Hanggang sa baba.
Hi, Mr. Metin. Oo, si Gökçe 'to. Tungkol sana ro'n sa sukat.
'Yon ay 80 x 150. Patayo, Cheval-style.
Okay, sige.
Bye.
Pareho ang digmaa't pag-ibig.
Parehong tila tunggalian ng mga lobo.
Habang namimilipit ang babae't lalaki sa pagkakapit,
bumabaon ang kuko nila sa puso ng isa't isa.
Mabangis. Pangit. At marumi.
Kung hindi dahil kay M, hindi ko matatanto ang ganitong lakas na tinataglay ko.
Gökçe?
Sandali.
Nakasasakal ang sumambulat na katotohanan.
Maaari bang magmahal ng dalawang tao nang sabay?
Gumuho ang mundo ko nang malamang may asawa na si M.
Wasak na wasak ako.
Dahil sugatan ang puso, ginusto ko na lamang na mamatay.
Ang tanging problema, sino ang gagawa?
Heto, may mas simpleng design kami.
-Oo. -Mini rin ito.
-Bagay sa 'yo ang kulay. -Ang ganda.
-Meron din kaming ganito. -Oo, maganda ito.
Welcome.
Kunin ko lang 'yong gamit.
Ayos din ito.
Ito ba? Maganda rin.
Sobrang ganda.
Ang ganda.
Ceylan, ikaw muna rito.
Doon 'yan sa may pader.
Iuusog lang natin 'to, pero…
sana tama ang sukat ko.
Sana nga.
Naging sobrang malapit ako kay M,
na kinakaya ko nang kalimutan na kasal na siya.
Tapos na. Nagustuhan mo ba?
Oo, pero…
Di mo gusto?
Medyo sagabal. Baka dapat isabit natin sa pader.
May stand kasi 'to. Saka gawa sa kahoy, kaya mabigat.
Di kakayanin ng pader. Subukan natin, pero…
Mas maganda siguro kung gano'n. Tingin mo, Ceylan?
-Kung ano'ng gusto mo, Ms. Gökçe. -Mas maganda sa pader, di ba?
-Sige, tatanggalin ko. Matatagalan lang. -Okay.
Taas pa nang kaunti.
Hindi, masyadong mataas. Kaunting…
Bandang gitna. Baba. Sumobra naman.
Sa bandang kaliwa.
-Ayos ka lang? -Okay lang ako.
Nagkalat na rito.
-'Yong kamay mo? -Ayos lang.
Bumili ka nga ng peroxide at gauze sa botika.
-Hindi na. Galos lang 'to. Sanay na ako. -Maupo ka rito.
-Ayos lang talaga. -Upo ka na.
-A… -Lagyan kaya natin ng pressure?
Heto.
Habang wala pa siya, ito muna…
Di ko inakalang mahuhulog 'yong salamin.
Akala ko nga, di kakayanin ng pader.
-Pero nahulog. -Ako kasi, e…
Maluwag 'yong frame. Pasensiya na.
Hindi, kasalanan ko naman. Masyado akong nagpumilit.
-'Yong frame… Ha? -'Yong… Ha?
'Yong frame. Hihigpitan ko na lang ulit.
Buwisit, napakamatrabaho. Nagkalat pa ngayon dito.
Hindi. Wala talaga 'yon. Wag mo nang isipin, wala lang 'yon.
Nahulog mo ba 'yong singsing mo?
Baka nandoon.
Ha, ano?
Wala kang singsing.
Kasi single ako.
Single?
Oo, single ako.
Di ka pa kinakasal?
Naalala mo 'yong sinabi ni Kenan sa atin?
Na baka di mo ma-publish 'yong libro ni Taner? A…
Bakit ka tumatawa?
Sorry. May naalala lang ako.
Ano 'yon?
Naalala mo 'yong librong kinukuwento ko?
'Yong manggagawa kasi.
Ano?
Pumunta siya sa boutique.
Paano niya nahanap?
Nahanap ko siya.
Naghabol ka ng taong di mo kilala?
Pamilyar siya.
'Yong libro kasi.
Hindi lahat ng hagdan sa tore ay patungo sa langit.
Ang tore pala ay mahilig makipaglaro sa mga taong walang gabay,
inililigaw sila sa kadiliman.
Upang mahanap ang daan, minamarkahan ko ang bawat pader at sulok na nadaanan ko.
Tanging ang mga ukit na ito ang patunay sa kung ano'ng mayroon kami ni M.
Di mo ako sinundo sa may gate.
Nag-iintay ako. Maaga bang nag-bell?
Hindi.
Sakay na.
Ano'ng ginagawa mo?
Anak, ano'ng ginagawa mo?
Anak naman, ano'ng ginawa mo?
Ginalaw mo ba 'yong bag ko, ha?
Wala ka na bang ibang pwedeng guhitan, Ege? Bakit?
Naglalaro ako.
Gökçe?
Naglalaro lang.
Gamit 'yong librong ipinadala sa atin!
Draft lang naman 'yan. Ano ba'ng problema?
Hindi ko pa natatapos.
Pasensiya na.
Pero wag mo nang uulitin, ha?
Hindi na po.
Pinagliliwanag ng mga ilaw na inilagay ni M ang lungsod.
Walang patakaran dito.
Batid kaya nila ang mga abong pumapaligid sa amin tuwing magkasama kami?
İlyas, sunduin mo si Latif.
-Hi. -Nand'yan ka pala.
Ayos na ba 'yong salamin?
Di pa napuputol. Gagawin ko na sana. Ihahanda ko tapos ide-deliver ko na lang.
Sige, walang problema.
Kumusta 'yong kamay mo?
Heto ang tsaa…
Sa labas na lang tayo mag-usap.
Sige.
Umuulan na.
Ganyan talaga rito. Di mo maintindihan. Titigil din 'yan.
Hello?
Hindi. Tapos na ako d'yan.
Nai-deliver namin nang buo, 'yong courier na ang kausapin ninyo.
Wala na kami d'yan.
Oo nga, sira nga 'yong pinto…
May alam akong masarap na spicy Albanian köfte.
-Kain tayo ng köfte ro'n? -Sige.
'Yong bill nga.
-Ang sarap. -Masarap nga 'yong köfte nila.
Dito ka ba lumaki?
Ipinanganak at lumaki, oo.
'Yong paligid lang ng pagawaan 'yong mundo ko.
-'Yong Balat Bazaar. -Napunta na 'ko ro'n.
-'Yong bakery. -Napuntahan ko na rin.
Heto na.
Dito, hindi pa ako nakapunta.
Nandito ka na.
Bihira akong umalis dito.
Ang totoo niyan… di bale na.
Tinapay nga rito.
Ano'ng di bale na?
Sabihin mo na.
Hindi talaga ako umaalis dito. Ibig kong sabihin…
Di ako nalalayo rito. Noon lang pumunta ako sa boutique mo, 'yon lang.
Nagustuhan mo ba sa labas?
Ewan ko.
Tara sa tore?
Anong tore?
May tore raw kung saan tanaw 'yong buong siyudad,
kakaunti lang 'yong nakakaalam.
Paano ko naman malalaman 'yon?
Ewan. Baka lang alam mo.
May nagkuwento sa 'yo? Ano'ng itsura? Paano pupuntahan? Nasaan?
-May iba pa bang nakakaalam no'n? -Mayro'n siguro.
Ayaw talaga akong tantanan.
Aalis na ako.
Di ko na mauubos.
Pero salamat, ha.
Mabuti't ayos na 'yang kamay mo.
See you.
-Hello? -Gökçe, nasaan ka?
-Papunta na. -Umuwi ka kaagad, ha.
-May problema ba? -Iniintay ka namin.
Laro lang naman 'yon, di 'yon totoo.
Pumasok ka na sa kuwarto.
-Akin na muna 'yong Game Boy ko. -Hindi pwede. Pasok sa kuwarto.
Anak?
-Ano'ng nangyari? -Nakipag-away si Ege sa school.
Di lang basta away.
Nangagat ng tainga.
Tinahi naman. Sumugod 'yong nanay no'ng kaklase.
Siguradong inireklamo niya si Ege.
Nagalit 'yong prinsipal. May mga iba na ring inireklamo siya.
Di ka nila ma-contact, kaya ako ang tinawagan. Pumunta ako agad do'n.
Kumusta si Ege?
Nalaman ko sa school na di ito 'yong unang pagkakataon.
Tingin nila, may anger issues si Ege.
Di ko alam ang gagawin. Mabuti na lang, tumulong si Lale.
-Nasaan ka ba? -Kumusta raw 'yong bata? Ano'ng gagawin?
Wala. Kinausap na namin 'yong pamilya. Ginawa na namin lahat ng pwedeng gawin.
Wag kang mag-alala. Pero wala ka sa boutique.
Saan ka ba galing, Gökçe?
-May inaasikaso lang. -Bakit di ka sumasagot?
Hindi ko narinig.
Di pwedeng di mo narinig. Maririnig mo!
Maririnig mo dapat!
-Tawagan mo ako, ha? -Okay.
Masakit 'yong tiyan ko.
Baka makatulong 'to.
Kenan, ano ba!
Hi, mahal. Maaga ka bang matatapos sa boutique?
Sige, diretso na ako sa dinner. Baka di na kita masundo.
Okay, kita na lang tayo mamaya. Wag kang magpapa-late.
Bye.
-Lalagyan din ba 'yong ibang bintana? -Tapusin ko lang muna 'to.
Ang ganda, a?
Oo. Nagdadalawang-isip pa nga ako sa kulay no'ng una,
pero maganda 'yong kinalabasan.
'Yong malaking bintana sa likod, lalagyan din ba natin?
Sige.
-Ilalagay ko ba 'tong libro sa likod? -Akin na 'yan.
Binasa ko, mukhang maganda.
Ano'ng sabi mo? Binasa mo?
Hindi naman, sinilip ko lang.
Bakit ka nakikialam ng mga gamit ko?
Curious lang ako. Pero di ko talaga binasa.
-Ano'ng nabasa mo? -Tiningnan ko lang 'yong simula.
-Nandito na ako. -Kumusta?
-Dinala ko na 'yong salamin. -Doon muna ako sa may bintana sa likod.
Gusto mong pumunta sa tore?
Oo.
Sa isang kondisyon.
-Kilala mo ba 'yon? -Hindi.
Pinandilatan tayo.
Sa bawat hakbang, bumibilis ang tibok ng puso ko.
Huminto ako sa huling hakbang. Nakaramdam ako ng kaba.
Nasa harap ko na ang pinto sa panibagong mundo.
Nanliit ang kamay ko sa kamay niya.
Ang nasa kabilang banda ay higit pa sa nasa likod ng pinto.
Handa na ako ngayon.
Nakaikot na ako rito dati. Alam ko 'tong lugar na 'to.
-Paano? Di ka pa napunta rito. -Na-imagine ko lang na naglilibot dito.
Sino'ng kasama mo?
-Wala. -Ako lang ang nakakaalam ng lugar na 'to.
-Sino'ng gumawa ng mga drawing sa baba? -Baka ikaw.
Isa pa!
Ang taas nito.
-Paano mo nalaman 'tong lugar na 'to? -Basta.
Narinig mo lang siguro kung saan.
'Yon ang kondisyon. Nag-promise tayo. Sasabihin natin sa isa't isa.
Pinag-uusapan nila 'to sa bakery.
'Yong bakery.
Alam nating hindi totoo 'yan.
Hindi ka maniniwala.
Na ano?
Nakita ko na 'to.
Parang mula sa isip ng ibang tao.
Isang panaginip.
Parang tadhana?
Siguro.
Kailangan bang makita ang isang lugar bago maniwala?
Palubog na 'yong araw.
Sige lang.
Inaabangan ko 'to.
Saan ka pupunta?
-Ilan ang na-publish ninyo ngayon? -Kalahati no'ng sa nakaraang taon.
Di nga rin gaano karami noong nakaraan.
Mabilis kasing dumami 'yong kalaban, mga digital publisher.
-Hello, Mr. Kenan. Kumusta ka na? -Ayos naman. Salamat.
-Enjoy. -Salamat.
Salamat.
Dumiretso ako pagkatapos ng meeting.
Tawagan natin si Mr. Cemal.
Sige, tatawagan ko.
Nandito na yata lahat.
May ipapakita akong sekreto.
Handa ka na?
GRAND HOTEL ISTANBUL
1962 RESTAURANT
Iniilawan ko ang siyudad.
Ano'ng ginagawa mo?
Magiging maayos naman siguro sa ngayon.
Pupunta 'yong asawa mo, di ba?
Oo, baka na-traffic lang. Excuse me.
Kumusta? Kumusta ang trabaho?
-Masaya naman. -E, 'yong bata?
Ikaw pala 'yong nagpapailaw sa gabi?
Di naman gabi-gabi.
Gusto kong baguhin ang lahat ngayon.
Ang sarili ko, ang buhay ko.
Ang buong mundo.
Ayaw mo ba no'n?
Baka ginusto ko 'yon.
Baka nga.
Saan ka galing?
Nandito lang.
Saan ka nga galing, Gökçe?
Dito nga lang.
Di ko malilimutan 'yon.
Di ko rin malilimutan 'yon.
Inaasar mo 'ko, a. Umayos ka nga.
-Hindi kita inaasar. -Alam mong may dinner, pero di ka pumunta.
Di mo dala 'yong phone mo! Ipinahiya mo ako!
Hindi ka naman napahiya, Kenan.
-Di mo lang naman kasama 'yong anino mo. -Ano?
Ano 'yong ingay? Di ako makatulog.
Wala, anak. Wala 'yon.
Gökçe, ano ba'ng nangyayari?
Heto na ako, anak.
'Yong orange siguro. Bagay sa 'yo.
Gusto ko 'yong blue.
-Sige. -May iba pa ba?
Hi, Mr. Kenan.
-Hi, Ceylan. Wala si Gökçe? -Maagang umalis.
-May kailangan ka? -Dumaan lang ako.
Bago ba 'yon?
Oo. Gustong baguhin ni Ms. Gökçe.
Bumili kami ng salamin. Di pa tapos. Taga-Balat 'yong karpintero.
Taga-Balat pa? Bakit?
Naisipan niya siguro dahil sa librong binabasa niya.
Aling libro?
Ashes yata 'yong pamagat.
Okay. Sige, mauna na ako.
-Anong oras pala babalik si Gökçe? -Siguro di na siya babalik.
Okay. Mauna na ako.
-Bakit mo kasama 'yong babaeng 'yon? -At bakit mo ako kinukuwestiyon?
Alam ba niyang kasal ka?
-Walang kuwenta 'yong atin. Kasal ba tayo? -Sa papel, oo.
Kung di ka mag-iingat hanggang makapag-divorce, alam ko…
Lumayas ka nga rito! Layas!
Pinagbabayaran ng lahat ang kasalanan nila.
Alamin mo 'yong mga kahinaan mo, wag kang pasasagad.
Ano 'yon?
-Ano ang alin? -'Yong nangyari.
Wala. Wala lang 'yon.
Sabi mo sa 'kin, di ka kasal.
Kinukuwestiyon mo ba ko? Tungkol saan?
Di ba ikaw itong may asawa?
-Magpaliwanag ka. -Para saan?
-Nagsisinungaling ka! -Tungkol saan? Ano ba'ng sinasabi mo?
-Sabi mo, di mo siya kilala! -Sino?
Nasalubong natin siya, tinanong ko kung sino. Sabi mo, di mo kilala!
Ikaw ang may asawa! Ikaw ang nagsisinungaling!
Paano mo nalaman 'yong tore? Aminin mo! Ni hindi kita kilala. Sino ka?
Sino ka ba, ha?
-Ikaw ang sino? -Sino ka? Sabihin mo…
Sino ka ba, ha?
-Sino ka? -Ako…
-Ano ba! -Sino ka? Ha? Sino ka ba?
Gusto ng tatay kong ikasal ako kay Büşra.
Nalulugi na 'yong negosyo, may sakit pa siya.
Magkasosyo kasi sila sa negosyo, kaya nadamay na lang kaming dalawa.
Walang nangyari sa amin ni Büşra. Alam niyang di ko siya mahal.
Namatay si Papa. Gusto ko ng divorce. Tumanggi siya't umalis, saka na nagkagulo.
Minsan, nagkaharap kami ng kuya niya. Muntik siyang di makauwi nang buhay.
Saka kami nawalan ng koneksyon.
-Di ka pa kumakain. -Di ako gutom.
Pahiram ako no'ng Ashes.
Di pa ako tapos.
Parang ang tagal naman yata.
Babalikan ko pa sila tungkol do'n. Mas mainam kung maibibigay mo agad.
Ito ang huling pagsasalo naming tatlo, nagbaon ng pagtataksil sa lalamunan namin.
M at R, sa wakas ay naharap ko rin kayo.
Nanaig ang kamatayan sa katawan ko sa mesang iyon na inihanda naming dalawa.
Pinatay ako ni M.
Hindi na niya ako masasagip.
Ang bakas na lamang ng pag-iibigan ay isang dakot na abo.
"Nanaig ang kamatayan sa katawan ko…
Pinatay ako ni M. Hindi na niya ako masasagip."
Pinatay niya siya.
Totoo pala ang lahat.
Gaya ng?
Lahat. 'Yong tore, 'yong bakery, sa Balat.
Si M si Metin, kinasal siya, lahat ng 'yon.
Okay, pero libro ito. Kathang-isip ito.
Gawa-gawa lang lahat, di ba?
Baka nagkataon lang 'yong mga tao't lugar.
Sabi ko nga, pinagdaanan ko lahat. Totoo ang lahat. Naramdaman ko lahat.
Pinagdaanan ko lahat.
Oo, pero kung totoo lahat ng nandito, at patay na siya,
paano naisulat 'yong libro?
Hindi ka naman nakikinig sa 'kin.
May kayakap kang lalaki sa loob ng kotse sa gitna ng Nişantaşı.
Alam ko 'yong nakita ko.
Di pa rin kayo kasal no'ng book publisher?
Anong ayaw mong magpakasal?
Magpakasal ka, magpamilya.
Makinig ka sa 'kin.
Magtiwala ka, magiging masaya ang buhay mo.
Tinapos ko na. Di magandang i-publish.
Di mo nagustuhan?
Masyadong eksaherado 'yong emosyon.
Hindi maganda 'yong ending.
Maganda ang ideya, pero di okay 'yong pagkakasulat.
Kung kilala mo 'yong nagsulat, gusto ko siyang makausap.
Sige, itatanong ko.
…kalungkutan ang kapalit…
Sugatang puso…
…kamatayan sa mesang inihanda naming dalawa.
ASHES
M - Wag muna tayong magkita. Busy ako. Tawagan kita.
Di namin matunton 'yong author.
-Bakit? Sino ba'ng nagpadala? -Di ko alam.
-Inaalam na namin. Naguguluhan din kami. -May nagpadala no'n.
-Ano, nahulog ba 'yon sa langit? -Baka kasama 'yon ng iba pa.
Naka-register naman lahat, may contact number din.
Pero wala 'yong Ashes.
-May nagdalang courier, 'no? -Oo.
Tingnan mo lahat ng courier company.
-Doon natin matutunton. -Sige, gagawin namin.
Nasaan si Metin?
-Nasaan si Metin? -Sino?
-Si Ali. -May binili lang saglit.
-Ituturo ko ba sa 'yo? -Hindi na.
Bili na kayo!
Hot pide!
Pide!
Sabihin mo sa kanila na di na ako…
Ano ho 'yon?
-Sili nga po. -Heto na.
Heto.
Tara na?
Gökçe, ano 'yong gusto mong sabihin?
-Gökçe. -Sino ang mga 'yon?
Wala 'yon.
Ano'ng tinatago mo sa akin?
Tinatago? Wala 'tong kinalaman sa 'yo. Wag kang mag-alala.
-Ilang babae ang nandoon? -Ano? Ano ba'ng nangyayari sa 'yo?
Kailangan kong malaman lahat ng tungkol sa 'yo, okay?
Di lang 'to fling para sa 'kin.
-Nahuhulog na 'ko sa 'yo. -Huwag. Wag kang magkagusto sa 'kin.
Huwag na huwag.
Itinataboy mo ako.
Tinutulak mo ako palayo sa 'yo.
Wala, hindi ko na alam ang gagawin ko.
Wala akong tinutulak palayo. Di rin ako tumatakbo o nagtatago.
Alam mo…
Wala ako sa posisyon para gumabay sa mga tao.
Gökçe, ano ba?
Kumalma ka.
Gökçe, ano'ng ginagawa mo?
Uy, Gökçe. Diyos ko naman.
Ano ba'ng problema mo?
Pag pumipikit ako…
Nasa tore ako.
Parang bangin iyon.
Gusto kong humiyaw.
Wala akong boses.
Di ko nga alam ang pangalan ko.
Hindi ko alam.
'Yong katotohanan ng pinagdaanan ko…
Malabo.
Halo-halo na lahat.
Gökçe, ano ba 'yan?
Diinan mo 'yan.
Nahanap na namin kung saan nanggaling.
Last year pa 'yon ipinadala, di matukoy 'yong courier.
-Taga-roon si Reyhan Akkaya. -I-send mo sa akin.
Sige.
Ano 'yon?
Hi. Ikaw ba si Ms. Reyhan?
Ako ang may-ari ng Urkan Publishing, Kenan Urkan.
Pasensiya na kung bigla akong pumunta…
Gusto ko lang pag-usapan 'yong librong pinadala mo.
Ha? Anong libro?
-'Yong Ashes. -Wala akong alam na gano'n.
-Baka nagkakamali ka. -Galing sa address na ito 'yong libro.
Noong isang taon.
Mag-isa ka lang ba rito?
Oo.
Mag-isa ka lang ba noong isang taon?
Hindi. Ano, kasama ko noon 'yong kapatid ko, pero…
Pwede ko ba siyang makausap?
Hindi, kasi wala na siya.
Nakikiramay ako. Pasensiya na.
-Ano'ng pangalan niya? -Duygu Akkaya. Namali ka yata.
Alam ko kung paano namatay ang kapatid mo.
-Mukhang siya ang nagsulat ng libro. -Hindi siguro.
Love story 'yon tungkol sa karpinterong si M at isang babae,
at sa dulo ng libro, sinabi niyang papatayin siya no'ng karpintero.
Kung may duda ka sa pagkamatay ng kapatid mo, baka makatulong ito.
Wala akong pagdududa. Sinabi ko na lahat sa pulis noon.
-İlyas, pumasok ka na. -Ako na'ng bahala.
Pumasok ka na.
-Bakit ka nandito? -Kumalma ka muna.
Ang lakas ng loob mong pumarito?
Ayaw din kitang makita. Teka. May pumuntang lalaki.
-Sino? -Di ko alam. Ano ni Duygu…
Wag mo na siyang banggitin. Gusto kong makalimot.
-Naisulat ka niya, Balat, at pag-ibig mo. -Ginagalit mo 'ko?
-Pati na 'yong pagkamatay niya. -Anong kalokohan 'to?
-Wag mong hukayin ang nakaraan. -'Yong pagkamatay niya at iba pa.
Wag ka nang babalik.
Kung ayaw mong magkagulo.
Bakit?
Nahanap ko 'yong author.
Isang babae.
Duygu Akkaya ang pangalan.
Nakakalungkot lang.
Patay na pala siya.
O baka may pumatay sa kanya.
Kakaiba, di ba?
Isinulat niya ang pagkamatay niya.
Para ngang nahulaan na niya.
Nahanap ng staff 'yong number ng kapatid niya.
Ege?
Duygu.
Paano siya namatay?
Sinakal ba siya? Binaril? Paano?
Hindi ko alam.
Sana di siya gaanong nahirapan.
Pwede mong itanong 'yan. Ito ang address ng kapatid niya.
-Excuse me. Dito ka ba nakatira? -Oo.
Sa Unit 10 sana ako. Nag-doorbell ako pero wala, e.
Kay Reyhan. Balita ko, lumipat na siya. Nag-impake't umalis bigla.
-Alam mo ba kung saan siya lumipat? -Hindi.
May kapatid ba siya?
Oo, si Duygu. Namatay na siya noong isang taon.
Nabalitaan ko nga. Paano siyang namatay?
Sabi ng iba, nagpakamatay raw.
Sabi ng iba, may pumasok na lalaki sa bahay nang araw na 'yon. Ayon.
-Hi. -Hello.
-Ano ho 'yon? -Kailangan ko ng mahusay ng karpintero.
-Magaling ka raw. -Ano'ng kailangan?
-Kailangan ko ng bookcase. -Sige, sandali lang.
Okay, ano ba'ng gusto mo?
Di gaanong malaki. Modern bookcase lang na parang raw wood ang kulay.
Okay. Isusulat ko 'yong sukat.
Kahit magkano. Basta matapos lang kaagad.
Ganitong araw next week?
-Late na 'yon. -'Yong materyales kasi.
Pero kaya kong gumawa gamit kung ano'ng mayroon dito.
Sige.
-Okay. Ano pa? -Isusulat ko lang itong address.
Ba't sinusundan mo ako?
Kilala mo si Duygu Akkaya?
-Baka may ginawang krimen si Metin. -Oo nga.
Malaking krimen nakikipagkita siya sa 'yo. Hindi ito ang unang beses.
Lahat ng ito, nasusulat.
Kasabwat ka na ngayon.
-Wala akong pakialam sa pinagsasabi mo. -Talaga ba?
Magkakatotoo din lahat ng nasusulat.
Dakila ang Diyos.
Ito ang una't huli kong babala.
Kung matalino ka, lalayo ka sa lugar na ito.
Nag-abala ka pa.
Hindi. Di ka naman namin hahayaang magutom.
Nakapunta ka na ba rito?
Unang beses ko 'to.
A, unang beses ito?
Oo.
May asawa ka na?
Hindi.
Nagkaasawa ka na?
Oo.
-Walang nangyari? -Ano… tapos na 'yon.
Wala na 'yon. Kinalimutan ko na.
Hi, mahal. Halika, handa na ang hapunan. May bisita tayo.
O, ano?
Nagpagawa ka pala ng salamin sa boutique. Nakita ko siya ro'n. Asawa ko, si Gökçe.
Ang galing niya, di ba?
Luto na 'yong ulam.
Mauna na kayo, susunod ako. Dito siya kakain.
Tapos na ako rito. Mag-aayos lang ako't aalis na.
Hindi, ano ka ba. Di ka nga namin hahayaang magutom.
Gökçe?
Pare?
Ilagay ko lang dito.
Di ko naman kakailanganin 'yon. Salamat.
Nagbabasa ka ba?
Wala akong oras.
Trabaho namin 'yon. Si Gökçe ang nagbabasa.
Di ba, Gökçe?
Dapat nagbabasa tayo.
Kahit 'yong napakalumang libro, pwede pa ring tumagos sa mga tao.
Isipin mo nga naman, noon,
bawal magbasa ng romance novels ang mga babae.
Bakit?
Para hindi sila maimpluwensiyahan.
Parang sa Don Quixote.
Noon, dumagsa ang mga tao sa lansangan, akala nila, kabalyero sila.
Lalamig 'yan.
Narinig mo na ba 'yong fictophilia?
Nabanggit 'yon ni Taner, di ba?
-Kakaibang sakit 'yon. -Nasaan si Ege?
Nasa kuwarto niya, mahal. Ayos na, dinalhan ko na siya ng pagkain.
Fictophilia.
'Yong nai-in love ka sa isang fictional character.
Di 'yon itinuturing na sakit ng WHO,
pero kung tatanungin mo ako, malalang sakit 'yon.
Salamat sa pagkain.
-Mauna na ako. -Nakahanap si Gokçe ng bagong author.
Si Duygu Akkaya.
Paano mo siya nakilala? Paano mo nakilala si Duygu?
Si Duygu ang sumulat ng librong 'to.
At kinuwento ka rin niya sa librong 'to.
-Ano'ng pinagsasasabi mo? -Libro lang naman 'to.
Libro lang, ha?
Sige lang.
Baka gustong ituloy ni Gokçe.
Sige, itutuloy ko na.
Ang bida rito ay si M.
'Yong author na si Duygu, umibig kay M.
At naghabol siya sa kanya kahit alam niyang mamamatay siya.
Heto 'yong may kinalaman sa 'yo.
Itong si M ay karpintero sa Balat.
At kasal siya.
Nakilala niya si Duygu.
Pinapaibig niya siya sa kanya.
May nangyari kay M at sa kapatid ni Duygu.
Kaninong kuwento ito?
Kuwento mo ito. Di ba ikaw si M dito sa libro?
Teka nga. Ano'ng problema mo?
-Ano ba'ng problema mo? -Isa 'to sa mga paborito ko.
"Ang nag-iisang taong nakakaalam sa mga lihim ko ay si M.
Bahagi ko, dugo ko, R.
Ang kabuuan ng mga kasinungalingan nila ay pagtataksil…"
Hindi totoo 'yan!
Nagsimula ka ng away-magkapatid dahil sa pagtataksil mo.
Ayan nga ang nangyari. Ginusto mo 'yan, di ba?
Hindi kami nagtaksil ni Reyhan kay Duygu. Sadyang patay na patay sa 'kin si Duygu
A, kasinungalingan din ba ito? Akin na, Gökçe.
Sige na.
Ito na.
"Ito ang huling pagsasalo naming tatlo, nagbaon ng pagtataksil sa lalamunan namin.
M at R, sa wakas ay naharap ko rin kayo."
Bakit niya ginawa 'yon? Dahil may ginagawa kayong dalawa?
-Tumigil ka, kundi masasaktan ka sa 'kin! -Wala akong sinasabi, binabasa ko lang.
Ano pa ba'ng alam mo bukod sa libro?
May alam ka ba sa buhay sa labas? Sige, sabihin mo sa kanya.
Alam mo? Di alam ni Gokçe kung alin ang totoo at kasinungalingan.
Nahanap ka nga ni Gokçe dahil sa librong ito.
Binasa niya 'to at gusto niyang isabuhay 'yong nakasulat.
Ganoon mo talaga ako nahanap?
Totoo ang lahat.
Totoo? Lintik! Laro-laro lang lahat 'to sa 'yo, ha?
Pinatay mo ba siya?
Ano?
Babaguhin natin itong kuwento.
'Yong nakaraan ninyo ni Duygu, ni Reyhan,
lahat ng tinunton ni Gökçe,
at anumang may kinalaman kay Gökçe, sisirain natin.
May isang bagay lang na di mababago.
Ang katotohanang pinatay mo si Duygu.
Alam mo ba kung ilang beses siyang nagpakamatay?
Kung ilan ang gamot niya?
Kung ano'ng mangyayari pag di siya uminom ng gamot?
-Alam mo ba? Ano'ng alam mo? -Bitiwan mo 'ko!
Ilang beses siyang muntik magpakamatay?
Hindi mo kilala si Duygu!
Wala kang alam kay Duygu!
Hindi mo kilala si Duygu!
Tumawag ka ng pulis!
Ano ang totoo at ano ang kathang-isip?
Pag-isipan nating lahat. Parang niloloko lang tayo ng buhay.
Pwedeng gawa-gawa lang ng kung sino ang katotohanan, di ba?
Baka nabubuhay tayo sa panaginip ng iba.
Sige, ano 'yon?
Tumalon siya sa may tren para magpakamatay.
Pinaghalo mo ba talaga 'yong mga karakter sa nobela mo?
Oo. Sinadya 'yong pagkakatulad na 'yon.
Wala mas magandang ending kaysa sa pagpapakamatay, parang Anna Karenina.
Siyempre, isang pagkilala itong ending sa dakilang si Tolstoy.
Ikaw, sir.
Kakaiba itong libro sa mga naisulat mo. Paano ka naghanda?
Ano'ng pinaghugutan mo?
Napagtanto kong masyado akong nagsusulat tungkol sa sarili ko.
Sabi ko nga sa sarili ko,
"Taner naman, sumubok ka naman ng iba,
tama na ang pagsusulat tungkol sa sarili mong buhay."
Subukan mong pumasok sa pag-iisip ng iba.
At unawain ang buhay sa pananaw nila.
Ganoon nabuo itong Ashes.
Salamat. Salamat sa pagpunta ninyo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Don Casilan