Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(หนึ่งหมื่นสามพันแปดร้อยล้านปีก่อน)
‎หลังเกิดบิ๊กแบง
‎จักรวาลก็เต็มไปด้วยสิ่งที่คล้ายกับซุปคอสมิก
‎ของก๊าซไฮโดรเจนและฮีเลียม
‎ในที่สุดอะตอมของก๊าซไฮโดนเจน ‎และฮีเลียมเหล่านั้น
‎ก็เริ่มมารวมตัวกันเพื่อก่อกำเนิดดวงดาว
‎ดวงดาวอาจมารวมกลุ่มกันกลายเป็นกาแล็กซี
‎นั่นคือสิ่งที่เราเรียกว่าแสงแรก
‎การจะดูแสงแรก
‎กาแล็กซีแรกของจักรวาลของเรา
‎อดีตอันไกลโพ้นนั้นคือที่ซึ่งสรรพสิ่งเกิดขึ้น
‎ตอนเรามองไปยังท้องฟ้า ‎เลยจากดวงดาวในทางช้างเผือกของเราออกไป
‎เราจะเห็นแต่ความมืดมิด
‎เราไม่เคยมีเทคโนโลยี
‎ที่จะทำให้ได้เห็น ‎ส่วนแรกของเรื่องราวของจักรวาล
‎เพื่อให้สามารถมองย้อนเวลากลับไปได้
‎เพื่อให้ได้เห็นแสงแรกสุดนั้น
‎เราต้องมีกล้องโทรทรรศน์ ‎ที่ซับซ้อนที่สุดในประวัติศาสตร์
‎เวบบ์ คือภารกิจที่เสี่ยงที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของนาซา
‎ภารกิจนี้อาจเป็น ‎ชัยชนะทางเทคโนโลยีครั้งยิ่งใหญ่
‎หรืออาจเป็นหายนะที่น่าผิดหวังที่สุด
‎เราจะนำกล้องโทรทรรศน์ที่ใหญ่ที่สุด ‎ไปไว้ในอวกาศห่างออกไปเป็นล้านๆ กิโล
‎อาจเกิดความผิดพลาดได้สารพัด
‎มันเป็นภารกิจที่มีจุดตัดสินความล้มเหลว
‎มากที่สุดเท่าที่เคยทำมา
‎การพยายามนึกถึงสิ่งที่ไม่ควรนึก ‎ว่า "ถ้ามันไม่สำเร็จ…"
‎เป็นความคิดที่น่ากลัวมาก
‎วิศวกรระบบซึ่งประสบความสำเร็จ ‎ในการทำภารกิจคนไหน
‎ที่คิดว่าไม่มีโชคเข้ามาเกี่ยวข้อง
‎ถ้าไม่โง่ก็โกหก
‎ภาพแรกพวกนั้นจะช่วยให้เรา ‎เข้าใกล้การตอบคำถามต่างๆ มากขึ้น
‎"เรามาจากไหน"
‎"เรามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร"
‎"มีแต่พวกเราหรือ"
‎นั่นคือประวัติศาสตร์ของเรา นั่นเลย
‎- นี่คือประวัติศาสตร์ของเรา ‎- ประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเราอยู่ตรงนั้น
‎ฉันแน่ใจว่ากล้องโทรทรรศน์ตัวนี้แหละ ‎คือก้าวกระโดดครั้งใหญ่ก้าวใหม่
‎ในการค้นหาชีวิตของเรา
‎จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลมาก
‎มันจะต้องมีชีวิตที่มีสติปัญญาที่พัฒนาแล้วอยู่อีกแน่ๆ
‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎จะเปลี่ยนวิธีที่เราเข้าใจจักรวาลไปโดยสิ้นเชิง
‎มีกล้องโทรทรรศน์มาใหม่อีกแล้ว
‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎ซึ่งตั้งชื่อตามผู้บริหารนาซาคนที่สอง ‎กำลังจะกลายเป็นจริง
‎กล้องนี้จะปล่อยขึ้นสู่อวกาศ ‎ที่ท่าอวกาศยานเฟรนช์เกียนา
‎ซึ่งเป็นการเตือนความจำ ‎ว่านี่ไม่ใช่ภารกิจของนาซาฝ่ายเดียว
‎แต่เป็นภารกิจร่วมกับองค์การอวกาศยุโรป
‎และองค์การอวกาศแคนาดา
‎(วันที่ 25 ธันวาคม 2021)
‎ใช้เวลาสามทศวรรษ ‎กับเงินหมื่นล้านดอลลาร์ในการสร้าง
‎โครงการนี้ไม่เคยขาดเรื่องวุ่นๆ
‎ทั้งอุปัทวเหตุต่างๆ วิกฤตงบประมาณ
‎ไปจนถึงการขู่จะยกเลิกโดยสภาคองเกรส
‎การปล่อยกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎เป็นโครงการที่เดิมพันสูงมากสำหรับนาซา
‎ถ้าเกิดข้อผิดพลาด ‎นั่นเท่ากับเงินราวๆ หมื่นล้านดอลลาร์
‎และการทำงานนานกว่าสองทศวรรษ ‎ไหลลงท่อไปเปล่าๆ ปลี้ๆ เลย
‎ไง สบายดีนะ
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ดี
‎โธมัส ซูร์บูเคิน ‎คือหัวหน้าฝ่ายวิทยาศาสตร์ของนาซา
‎หรือด็อกเตอร์ซี เราเรียกแบบนี้ก็ได้
‎ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
‎ตลอดหลายสิบปี เวลาทั้งหมดนี่
‎กับคนเหล่านี้ที่สร้างกล้องโทรทรรศน์นี่
‎ในที่สุดก็ได้เวลาปล่อยแล้ว
‎เรามีกล้องโทรทรรศน์อยู่ตรงหัวจรวดนี้
‎กล้องโทรทรรศน์ที่คนนับหมื่น ‎ลงทุนลงแรงช่วยกันสร้างมา
‎และที่ติดไปกับกล้องนั่น
‎ก็คือความหวังและความฝันของคนเหล่านั้น
‎และยังมีนักวิทยาศาสตร์อีกหลายหมื่นคน ‎ซึ่งบางคนยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
‎ที่จะได้ประโยชน์จากข้อมูลนี้ ‎ก็มาร่วมให้กำลังใจกับพวกเขาด้วย
‎มารอช่วงนาทีสุดท้ายของการนับถอยหลัง ‎เพื่อเดินทางสู่อวกาศของกล้องนี่
‎พร้อมแล้ว ทุกระบบพร้อม
‎นับถอยหลัง 30 วินาที
‎เวบบ์ เป็นภารกิจที่ยากที่สุดเท่าที่นาซาเคยทำมา
‎ปัญหาด้านการผลิตเอย ‎การวางแผนเอย ปัญหาด้านระบบเอย
‎ปัญหาเรื่องบุคลากรอีก
‎บางครั้งผมก็รู้สึกว่ามันสิ้นหวัง
‎เตรียมนับถอยหลังช่วงสุดท้าย
‎สิบ เก้า แปด…
‎ผมมักจะคิดว่าเวบบ์คือ ‎โครงการอะพอลโลแห่งวิทยาศาสตร์
‎มันเป็นอะไรที่ยากสุดๆ ที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
‎แต่ถึงกระนั้นเราก็ทำ
‎สาม สอง หนึ่ง ปล่อย!
‎(สามเดือนก่อน)
‎(ศูนย์อวกาศก็อดดาร์ด ‎กรีนเบลต์, แมรีแลนด์)
‎กว่าจะถึงการปล่อยตัวครั้งนี้ ‎เป็นเส้นทางที่ยาวนานมาก
‎ฉันทำโครงการนี้มา 15 ปี
‎ฉันรู้สึกเหมือนว่าแกนหลักของตัวตนของฉัน
‎คือการทำงาน งานของฉัน
‎เพราะฉันรักมัน ฉันหลงใหลมัน ‎ฉันถึงได้ทำงานนี้
‎การพยายามนึกถึงสิ่งที่ไม่ควรนึก ‎ว่า "ถ้ามันไม่สำเร็จ"
‎แถมฉันยังทุ่มเทอาชีพการงานทั้งหมดไปกับงานนี้
‎มันเป็นความคิดที่น่ากลัวจริงๆ ค่ะ
‎(อะพอลโล 11) ‎(นาซา)
‎ตั้งแต่ตอนฉันอายุหกหรือเจ็ดขวบ
‎ฉันก็ตั้งใจแล้วว่านี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ ‎ฉันอยากเป็นนักดาราศาสตร์
‎ฉันโตมาในชนบทของรัฐอาร์คันซอ ‎ในฟาร์มเล็กๆ ที่แสนจะไกลปืนเที่ยง
‎แถวนั้นไม่มีแสงไฟเลย
‎มันมืดมาก ท้องฟ้าสวยมาก
‎ฉันแค่หลงเสน่ห์ท้องฟ้ายามค่ำคืนตั้งแต่ยังเด็กแล้ว
‎(การปล่อยกล้องโทรทรรศน์ฮับเบิล ‎ 24 เมษายน 1990)
‎ตอนนั้นฉันอยู่ป.สี่หรือป.ห้า ไปที่นั่น ไปดู
‎เราได้รับอนุมัติให้ดำเนินการ
‎ให้เริ่มสั่งการปลดสลักส่วนหน้าได้
‎เรากำลังมองแผงโซลาร์เซลล์ทั้งสอง ‎กำลังกางออก
‎ดี
‎ผมขออวยพรให้ฮับเบิล ‎ได้มีเรื่องราวการผจญภัยของมันเอง
‎ให้มันได้ปลดล็อก ‎ความลึกลับของจักรวาลออกมามากขึ้น
‎พวกเขาตัดสินใจหันมัน ‎ไปทางจุดที่ท้องฟ้าว่างเปล่า
‎ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น เพื่อดูว่าจะเป็นยังไง
‎เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในโลก
‎ฉันจำได้ว่าตัวเองตะลึงกับสิ่งที่เราเห็น
‎ความว่างเปล่านั้นกลับเต็มไปด้วยกาแล็กซีนับพัน
‎มันทำให้เรารู้สึกเป็นครั้งแรก
‎ว่าจักรวาลเก่าแก่แค่ไหน
‎มันเป็นกลเม็ดที่เท่ๆ ของฟิสิกส์
‎ที่เราสามารถ ‎มองย้อนกลับไปในกาลเวลาได้จริงๆ
‎ด้วยกล้องโทรทรรศน์ที่ใหญ่มหึมานี่
‎กล้องโทรทรรศน์เป็นเหมือนไทม์แมชชีน
‎ด้วยความที่มันทำให้เรามองจักรวาลในอดีตได้
‎ฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ ‎แต่ที่จริงมันเป็นเพราะข้อเท็จจริงที่ว่า
‎แสงต้องใช้เวลาในการเดินทางผ่านอวกาศ
‎ถ้าเรามองไปที่ไฟถนน
‎แสงจากโคมไฟถนนนั้นใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ‎ในการข้ามถนนมาจนถึงตาเรา
‎แสงจากดวงอาทิตย์ ‎ใช้เวลาประมาณแปดนาทีเพื่อมาถึงโลก
‎แล้วลองคิดแบบนี้เป็นขั้นๆ ‎ไกลออกไปเรื่อยๆ ในจักรวาลดู
‎สิ่งต่างๆ ที่อยู่ไกลออกไปกว่านี้มากๆ
‎แสงก็ยิ่งใช้เวลาเดินทาง ‎มาที่กล้องโทรทรรศน์ของเรานานขึ้น
‎ดังนั้นที่จริงเราจึงกำลังมองพวกมันในอดีตอยู่
‎เมื่อมีฮับเบิล เราจึงสามารถ ‎มองย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น
‎และได้เห็นกาแล็กซียุคแรกๆ ‎ได้เห็นกาแล็กซีที่เพิ่งเกิดไม่นาน
‎แต่… เรายังขาดจุดเริ่มต้น
‎เรายังขาดส่วนแรกของบทแรก
‎ของเรื่องราวที่นาน ‎13,800 ล้านปีของจักรวาลอยู่
‎เราอยากมองออกไป ‎ในความกว้างใหญ่ของอวกาศ
‎กลับไปที่จุดเริ่มต้นของเวลาเพื่อตอบคำถามที่ว่า
‎(แดน โกลดิน อดีตผู้บริหารนาซา)
‎"กาแล็กซีก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร"
‎"มีดาวเคราะห์อื่นที่อาศัยอยู่ได้ ‎อยู่นอกระบบสุริยะของเราหรือไม่"
‎"สิ่งมีชีวิตมีแต่บนดาวโลกนี้หรือ"
‎กล้องโทรทรรศน์บนภาคพื้นดิน ‎กับฮับเบิลมอบจุดเริ่มต้นที่สำคัญแก่เรา
‎แต่เราต้องไปให้ไกลกว่านี้
‎และกล้องโทรทรรศน์อวกาศยุคใหม่
‎เอ็นจีเอสที จะเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ ‎ก้าวต่อไปที่เราจะทำ
‎ในที่สุด นั่นก็กลายมาเป็น ‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎เวบบ์ คือก้าวกระโดดครั้งใหญ่ ‎มันเป็นก้าวกระโดดที่ใหญ่ที่สุดของทุกภารกิจ
‎ในแง่ของความมหึมาของพัฒนาการในทุกมิติ
‎กล้องนี้เหมือนแม่ของกล้องโทรทรรศน์ทั้งมวล
‎เห็นได้ชัดว่าจำเป็นต้องมี ‎ปาฏิหาริย์สิบอย่างที่ต้องเกิดขึ้น
‎เทคโนโลยีใหม่ทั้งหมดที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
‎เครื่องตรวจจับแบบใหม่
‎ระบบไฟฟ้าใหม่ทั้งหมดที่จะมาโฟกัสกระจก
‎ทั้งสิบอย่างนั้น
‎หนึ่งในตัวเลขที่สำคัญที่สุดคือ
‎"คุณมีจุดตัดสินความล้มเหลวอยู่กี่จุด"
‎จุดตัดสินความล้มเหลว ‎คือสิ่งๆ เดียวที่จำเป็นจะต้องเกิดขึ้น
‎เพราะถ้ามันไม่เกิดขึ้น ภารกิจทั้งหมดจะล้มเหลว
‎ระบบนำทางยืนยันว่าร่มชูชีพกางออกแล้ว
‎และความเร็วกำลังลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
‎การลงจอดบนดาวอังคารมีสัก 80 ถึง 90 จุด
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เสี่ยงที่สุดที่เราเคยทำมา
‎เวบบ์หนักกว่าสามถึงสี่เท่า
‎สวยมากเลยไมค์ สวยจริงๆ
‎พวกเขาปักธงแล้ว เราเห็นดาวและริ้วแล้ว
‎ในแง่ของจุดตัดสินความล้มเหลว ‎มันหนักกว่าอะพอลโล
‎(จุดตัดสินความล้มเหลว)
‎งั้นเรามีจุดตัดสินความล้มเหลวกี่จุดเหรอ
‎คำตอบคือ 344
‎มันเป็นภารกิจที่มีจุดตัดสินความล้มเหลว ‎มากที่สุดเท่าที่เคยทำมา
‎มันเหมือนโครงการที่เป็นไปไม่ได้
‎(บัลติมอร์, แมรีแลนด์)
‎(ไมค์ เมนเซล - หัวหน้าทีมวิศวกร)
‎งานนี้มีสิ่งที่ไม่อาจรู้ ‎ที่คาดเดาไม่ได้อยู่เสมอ เรารู้ดี
‎ในทางเทคนิค สุดท้ายแล้ว ‎ทุกอย่างเป็นความรับผิดชอบของผม
‎เราตัดสินใจดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยข้อมูลที่เรามี
‎แต่เราก็รู้อยู่แก่ใจดีว่า…
‎สิ่งที่ตัดสินใจไปนั่น ยังไงก็ยังมีความเสี่ยงอยู่
‎- แคท ‎- คะ
‎เบาๆ หน่อยไอ้หนู
‎ตลอด 24 ปีที่ผ่านมา ผมมุ่งมั่นอยู่แต่กับภารกิจนี้
‎จนเหมือนมันเป็นลูกคนที่สอง
‎ลูกๆ ผมรู้จักแต่ ‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎ตั้งแต่อายุประมาณเก้าขวบหรือสี่ขวบ
‎ลูกชายผมอายุ 30 แล้ว ส่วนลูกสาวก็ 28
‎สิ่งที่เราต้องกลัวไว้ก็คือถ้ามีอะไรผิดพลาด
‎มันจะมีนักข่าว นักการเมือง หรืออะไรพวกนั้น
‎พวกนั้นจะเล่นจนชื่อเสียงเราป่นปี้
‎เขาเป็นห่วงทุกอย่าง ‎มันอยู่ในยีนของพวกเมนเซล
‎พวกเขากังวลหยุมหยิมไปซะทุกเรื่อง
‎กลางคืนเขานอนไม่ค่อยจะหลับ
‎จุดตัดสินความล้มเหลว ‎ที่อาจผิดพลาดอะไรทั้งหลายนี่
‎คุณกังวลมากจริงๆ แล้วก็…
‎ใช่เลย ผมกังวล ใช่เลยว่าทีมกังวล
‎พวกเราถึงต้องระแวดระวังและจดจ่อกับงานนี้
‎พวกนี้คือแนวคิดแรกๆ
‎ของสิ่งที่ตอนนั้นเรียกว่า ‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศยุคใหม่
‎ยิ่งกระจกใหญ่เท่าไหร่ก็ยิ่งรวมแสงได้มาก
‎ดังนั้นการจะได้เห็นแสงแรก ‎ก่อนอื่นคือเราต้องใหญ่
‎เราเคยพิจารณาแนวคิดอยู่ห้าอัน ‎อันนี้เป็นอันแรกสุด
‎ปัญหาของตัวแบบพวกนี้อยู่ในรายละเอียด
‎ดังนั้นต้องรอจนมาลง ‎รายละเอียดปลีกย่อยเชิงวิศวกรรม
‎เหมือนอะไรแบบนี้แล้ว เราถึงจะเจอปัญหา
‎ปัญหาที่ชัดเจนที่สุดคือ
‎เส้นผ่าศูนย์กลางของมัน ‎ใหญ่กว่าของจรวดที่จะนำมันไป
‎เราจึงต้องพับมันไว้
‎เรามีตัวกางที่มีชิ้นส่วนกระจกหลักซ้อนกันอยู่
‎เกือบจะเหมือนเครื่องเล่นแผ่นเสียง
‎หนึ่งในแนวคิดที่เรามีคือการกางกระจกหลัก
‎ใช้เป็นสองปีกที่ดูเหมือนโต๊ะพับข้าง
‎ซึ่งก็คือสิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้
‎การพิจารณาแบบขั้นต้นของเราเกิดขึ้นในปี 2008
‎และนั่นคือจุดเริ่มต้นของกล้องโทรทรรศน์ ‎ที่หน้าตาเหมือนที่เรามีในวันนี้
‎อันนี้ไม่ใช่หุ่นจำลองที่ดีที่สุดของเวบบ์
‎แต่ก็พอจะเอามาแสดง ‎ให้คนเห็นลักษณะต่างๆ ได้อยู่
‎ตรงนี้คือกระจกหลัก แสงดาวเข้ามา
‎กระทบกับกระจกหลัก รวมแสงส่งมาที่กระจกรอง
‎แล้วก็ถูกส่งต่อเข้าสู่โครงสร้างรูปปิรามิดสีดำนี่
‎หลังจากนั้นก็จะเข้าไปด้านหลังตรงที่อุปกรณ์อยู่นี่
‎กล้อง เครื่องสเปกโตรมิเตอร์…
‎ขอโทษครับ กาวตรงนี้เริ่มหลุดแล้ว
‎แต่ตรงนี้คือแผงกั้นแสงอาทิตย์
‎แผงกั้นแสงอาทิตย์จะกันแสง ‎จากดวงอาทิตย์ โลก และดวงจันทร์
‎เราอยากให้กล้องโทรทรรศน์ของเราเย็น
‎ตัวมันเองจะได้ไม่สว่างกว่า ‎ดาวเลือนรางที่มันกำลังส่องอยู่
‎จากจุดตัดสินความล้มเหลวทั้ง 344 จุด
‎225 จุดอยู่ในส่วนของการกางแผงกั้นแสงอาทิตย์
‎นี่คือการกางที่ไม่เคยทำมาก่อน
‎สิ่งแรกที่เกิดขึ้น
‎คือแผ่นใหญ่ๆ สองแผ่นแต่ละข้างที่คุณเห็น
‎พับลงมาข้างหนึ่ง แล้วค่อยพับลงอีกข้าง
‎สองอันนี้เป็นตัวยึดแผงกั้นที่ทบซ้อนกันอยู่ไว้
‎แล้วก็มีระบบลูกรอก ‎และมอเตอร์ดึงแผงกั้นที่ซับซ้อน
‎ไว้ดึงคลี่แผงกั้นให้ตึงจนสุดปลายทั้งหกจุด
‎เราจะดึงทั้งห้าชั้นนั้นไปทีละชั้น
‎เพื่อให้ไม่เพียงแค่รูปทรงถูกต้อง ‎แต่ตำแหน่งก็ต้องถูกต้องสัมพันธ์กัน
‎มีจุดตัดสินความล้มเหลวอยู่ 34 รายการ
‎ที่เกี่ยวเนื่องกับการดึงแผงกั้นทั้งห้าชั้นนี้
‎ชั้นที่สอง นับสาม สอง หนึ่ง…
‎สิ่งที่ภารกิจทางอวกาศนี้แตกต่างอย่างยิ่ง
‎จากภารกิจอวกาศไหนๆ ที่เคยทำมา ‎ก็คือความบอบบาง
‎มันไม่ใช่ชิ้นส่วนโลหะ
‎มันเหมือนร่มพับมากกว่า
‎เราลองกางเต็มที่สามครั้ง
‎แต่ตอนพับกลับไปทำให้แผงกั้นเกิดรอยฉีกขาด
‎รอยขาดของแผงกั้นที่เราเห็น ‎เป็นมากจนถึงจุดที่เราพูดว่า "ไม่ได้"
‎"เราต้องเลิกทดสอบจนมากเกินเหตุซะที"
‎เวลาที่เราทำสิ่งของอะไรที่เป็นแผ่นใหญ่ๆ
‎มันจะมีสายเคเบิลยาวเป็นกิโล ‎เป็นอะไรที่พันกันได้ง่าย
‎มันอาจลอยไปในที่ที่เราไม่อยากให้ไป ‎ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง
‎อาจเกิดความผิดพลาดได้สารพัด
‎เรายุบมัน
‎พับมัน
‎เราจะจับมันใส่ในจรวด
‎แล้วเราก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ ‎มันจะเปลี่ยนสภาพโดยตัวมันเองในอวกาศ
‎ซึ่งไม่เคยทำกันมาก่อน
‎สิบสี่วันหลังปล่อยยาน ‎เราจะลงสลักกระจกหลักทั้งสองด้าน
‎มีจุดตัดสินความล้มเหลวสิบจุด ‎ในส่วนของกระจกหลัก
‎ห้าจุดต่อปีก
‎การสร้างกระจกให้เป็น 18 ชิ้นต่อกันเป็นวิธีที่ดี
‎กระจกแต่ละบานสามารถเคลื่อนไหวได้
‎มันช่วยให้เราจัดตำแหน่ง ‎ของกระจกหกด้านแต่ละบาน
‎ให้ขยับเหมือนหุ่นยนต์พุ่งไปยังกล้องของเราได้
‎มันจะอยู่ห่างจากโลก ‎ประมาณหนึ่งล้านหกแสนกิโลเมตร
‎ไกลกว่าดวงจันทร์สี่เท่า
‎เราคงไม่อยากให้กล้องแตกหรือร้าว
‎เมื่ออุณหภูมิลดลงถึงภาวะเย็นยวดยิ่ง
‎(การทดสอบในสภาวะเย็นยวดยิ่ง ปี 2017)
‎นาซาได้ทำการดัดแปลงแก้ไข
‎ห้องไครโอแวคที่ใหญ่ที่สุดที่ศูนย์อวกาศจอห์นสัน
‎ที่เคยใช้ในยุคอะพอลโล
‎ใช้เวลาหลายปีกว่าจะสามารถ ‎รองรับกล้องโทรทรรศน์ขนาดมหึมานี้ได้
‎มันมีขนาดเท่าตึกสามชั้น นำมาทดสอบที่อุณหภูมิ
‎ลบ 223 องศาเซลเซียส ‎และมันทำงานได้ดีเยี่ยม
‎แทบจะเหมือนปาฏิหาริย์เลย
‎วันนั้นช่างเป็นวันที่ยอดเยี่ยมที่ก็อดดาร์ด
‎ที่ผู้คนตั้งตารอมาหลายปีเหลือเกิน
‎พวกเขายกมันตั้งขึ้น ‎และหันมันไปทางพื้นที่สังเกตการณ์
‎เราทุกคนได้เห็นกระจกนั่น
‎และนั่นเป็นช่วงเวลาที่แบบ ‎"เฮ้อ อย่าร้องไห้ออกมาเชียวนะ"
‎เพราะคุณเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง
‎ในกระจกบานเดียวกับที่จะไปตรวจจับแสง
‎จากกาแล็กซีที่เพิ่งเกิดใหม่ ‎และดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างไกล
‎พอมาคิดว่ากระจกนั่นก็เห็นฉันด้วย ‎มันเจ๋งมากเลย
‎เราออกแบบกล้องโทรทรรศน์นี้
‎เพื่อให้ดูจักรวาลในแสงอินฟาเรดโดยเฉพาะ
‎กาแล็กซีที่อยู่ไกลที่สุดอยู่ไกลมาก
‎พวกมันปล่อยแสงทั้งหมด ‎ออกมาในรูปแสงอินฟราเรด
‎แสงที่แดงกว่าที่ตาเราจะมองเห็นได้เล็กน้อย
‎ต่อให้เรามีกล้องโทรทรรศน์อย่างฮับเบิล
‎กล้องที่จับแสงที่มองเห็นได้ซึ่งใหญ่กว่ามาก
‎เราก็ยังไม่สามารถเห็นแสง ‎จากกาแล็กซีแรกๆ เหล่านี้ได้
‎ขณะที่เราออกแบบกล้องโทรทรรศน์นี้ ‎เพื่อศึกษากาแล็กซียุคแรกๆ
‎ความจริงที่ว่ามันใหญ่และทรงพลังมาก
‎หมายความว่ามันจะมีความสามารถ ‎ที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎ที่จะช่วยให้เราได้เรียนรู้ ‎เรื่องดาวเคราะห์นอกระบบ
‎กับพวกดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวอื่นมากขึ้น
‎โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า ‎มีดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้เคียงดวงอื่นๆ
‎ที่อาจจะอยู่อาศัยได้บ้างหรือไม่
‎วิธีที่มันจะทำแบบนั้นได้
‎คือด้วยการดูจากโมเลกุล ‎ที่อยู่ในชั้นบรรยากาศของดาวดวงนั้น
‎มันสามารถตรวจจับก๊าซมีเธน ‎คาร์บอนไดออกไซด์ และไอน้ำได้
‎ที่ที่มีน้ำมักจะมีชีวิต
‎มันไม่มากไปเลยที่จะพูดว่ากล้องโทรทรรศน์นี้ ‎คือก้าวกระโดดครั้งใหญ่ก้าวใหม่
‎ในการค้นหาสิ่งมีชีวิตในจักรวาล
‎มันจะน่าทึ่งแค่ไหนถ้าผมพูดว่า ‎"ดูสิ ตรงนี้มีดาวเคราะห์ห้าดวง
‎ที่ดูเหมือนมีจะมีสิ่งมีชีวิต"
‎นึกภาพออกไหม มันจะเปลี่ยนทุกอย่างไปเลย
‎(หนึ่งเดือนก่อนปล่อยยาน)
‎เวบบ์คือจุดสูงสุดของมนุษยชาติ
‎ในการค้นหาโดยไม่เห็นแก่ตัวเอง ‎ว่านอกโลกมีอะไรอยู่
‎เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเราเอง ‎ประวัติศาสตร์ของเรา เกี่ยวกับโลก
‎ผมคิดว่ามันน่าทึ่งมาก
‎ผมโตมาในสวิตเซอร์แลนด์
‎พ่อผมเป็นบาทหลวงผู้เผยแผ่ศาสนา ‎ของนิกายฟันดาเมนทัลลิสต์
‎เราแทบไม่รู้เรื่องวิทยาศาสตร์เลย
‎ผมถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่าจักรวาลถูกสร้างขึ้น
‎ในเจ็ดวัน
‎แล้วผมก็ได้เข้าเรียนวิชาหนึ่ง
‎ครูท่านนั้นอธิบายว่าวิทยาศาสตร์ ‎เปลี่ยนวิถีของประวัติศาสตร์ไปอย่างไร
‎ผมคิดเลยว่า "นี่แหละงานที่ฉันอยากทำ"
‎"ฉันจะทำงานด้านวิทยาศาสตร์ ‎และใช้มันเปลี่ยนเส้นทางของประวัติศาสตร์"
‎ผมทำงานนี้มาห้าปีแล้ว
‎หลายคนคิดว่าผมไม่อดทนพอ
‎วิธีที่ผมบริหารงาน ‎บางครั้งก็อาจเรียกได้ว่าแข็งกร้าว
‎แต่ถ้าเกิดว่ามันล้มเหลว
‎มันจะทำให้ประวัติศาสตร์ ‎ของวิทยาศาสตร์โลกถอยหลังกลับไป
‎หนึ่งถึงสองทศวรรษเลย
‎ผมคอยติดตามทุกกิโลที่ผมวิ่ง
‎ทั้งปี… เป้าหมายคือพันหกร้อยกิโลต่อปี
‎ขึ้นอยู่กับว่าปีนั้นเครียดมากหรือน้อย ‎เครียดมาก จำนวนกิโลก็มาก
‎นี่เกือบจะถึง 1,900 แล้ว
‎นาซานี่นะ นี่คือหน่วยงานที่คิดสโลแกนที่ว่า
‎"ไม่มีคำว่าล้มเหลว"
‎เป็นสโลแกนที่ฟังดูดีมาก
‎แต่ทุกครั้งที่เราทำภารกิจสักอย่าง ‎มันมีสิทธิ์ที่จะล้มเหลว
‎อุปสรรคเหล่านี้มีอยู่ตั้งแต่แรก
‎สถาบันนี้จะบริหารจัดการกล้องโทรทรรศน์
‎ซึ่งคาดว่าจะปล่อยในปี 2007
‎งบประมาณของการสร้างกล้องนี้ ‎จะอยู่ที่ 500 ล้านดอลลาร์
‎ครั้งแรกที่มีคนพูดถึงราคาของกล้องตัวนี้
‎ทุกคนที่เคยทำกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลมา
‎ซึ่งมันมากกว่าหกพันล้านดอลลาร์
‎รู้ว่างบประมาณที่ว่ามันไร้สาระ
‎ขณะที่โครงการดำเนินไป
‎จู่ๆ ต้นทุนก็พุ่งไปเป็นหกพันล้านดอลลาร์
‎คุณฮาวเวิร์ด คุณเคยดูหนังเรื่องเดอะมันนี่พิตไหม
‎(ปี 2011)
‎เคยครับ
‎ผมคิดว่าประโยคที่พูดจนเกร่อ ‎ในหนังเรื่องนั้นคือ "อีกแค่สองอาทิตย์เอง"
‎งั้นเราจะแก้ตัวเรื่องนี้ ‎กับประชาชนของเรายังไงดี
‎มีการสอบสวนโดยสภาคองเกรส
‎พวกเขาพูดแค่ว่า "ยุบไปเลยเถอะ"
‎มันรู้สึกเหมือนมันจะไม่เกิดขึ้น
‎สภาคองเกรสจะยกเลิกโครงการเรา
‎มันน่าตกใจมาก
‎ฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ ‎ที่อยากทำงานวิทยาศาสตร์ด้วยกล้องนี่
‎เราจะเลิกไปเฉยๆ ทั้งที่ทำมาขนาดนี้เหรอ
‎สภาคองเกรสบอกว่า "เราจะให้เงินคุณ" ‎และนั่นคือตอนที่ผมเข้ามา
‎(เก้าพันล้านดอลลาร์)
‎ไม่มีใครอยากพูดถึงมัน ‎แบบว่า "มันไม่… ไม่เป็นไรหรอก"
‎แบบ "ทำงานเป็นไงบ้าง" ‎"เราเสียเวลาอยู่ แต่ไม่เป็นไรหรอก"
‎แต่มันเป็นไร
‎(การทดสอบรับการสั่นสะเทือนจากแรงและเสียง ‎ปี 2017-2018)
‎ผมจำได้ว่ามันเตรียมจะทดสอบ ‎รับการสั่นสะเทือนจากแรงและเสียงแล้ว
‎สิ่งที่เราทำคือ ‎เราพยายามทำลายกล้องโทรทรรศน์
‎แน่นอนว่าเราอยากให้มันรอด
‎แต่เราจะเขย่ามัน ‎เหมือนที่มันจะถูกเขย่าตอนอยู่ในจรวด
‎แล้วเราก็เปิดเสียงดังๆ ใส่มัน ‎เหมือนที่มันจะโดนตอนปล่อยจรวด
‎การทดสอบครั้งแรกผ่านไปด้วยดีมาก
‎แต่พอเราทดสอบร่วมกับยานอวกาศ ‎และแผงกั้นแสงอาทิตย์
‎ตัวยึดก็เริ่มหลุดออกมา
‎มีสกรูอยู่บนไอ้นั่นสักหมื่นตัวได้มั้ง
‎ถ้าคุณเคยซ่อมจักรยาน
‎คุณจะรู้ว่าถ้าคุณใส่ตัวยึด ‎คุณต้องขันมันให้แน่นมันถึงจะล็อกอยู่
‎ตัวยึดล็อกไม่อยู่
‎เป็นไปได้ยังไง
‎มันต้องไปอวกาศ ตัวยึดจะต้องล็อกให้อยู่
‎เราเลยต้องทำตัวยึดใหม่ทั้งหมด หาใหม่ทั้งหมด
‎ใช้เวลาหกเดือน
‎และใช้เงินไป 150 ล้านดอลลาร์เพื่อแก้ปัญหานี้
‎บอกตามตรงว่า ‎คนชอบทำผิดพลาดเกินกว่าจะรับได้
‎มันน่าอายมาก
‎ในระหว่างนั้นเราก็โดน ‎ข่าวด้านลบสารพัดของภารกิจ
‎กระหน่ำใส่อย่างหนัก ‎เมื่อเทียบกับทุกภารกิจไม่ว่าจะอันไหน
‎ไม่มีใครอยากมีส่วนร่วมกับความเหม็นโฉ่
‎ทุกคนอยากเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จ ‎ก็เหมือนทีมกีฬาทั้งหลาย
‎เราต้องเปลี่ยนมันให้ได้ เราต้องเลิกสูญเสียซะที
‎ทีมงาน พวกเขาเป็นคนที่น่าทึ่งมาก
‎ผมคิดว่ามันเป็นปัญหาที่ความเป็นผู้นำ
‎เราจะทดสอบความเสี่ยง ‎ที่กระจกจะมีรอยข่วนหรือเสียหาย
‎ดังนั้นจึงต้องระวังให้มาก
‎สิ่งที่ผมต้องทำคือเปลี่ยนตัวผู้นำ ‎เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจ
‎และสร้างความมุ่งมั่นที่ทีมจำเป็นต้องมี ‎ในการทำสิ่งที่อลังการขนาดนี้
‎เราต้องการแรงฮึดแบบ "ใช่ เราจะทำให้ได้"
‎และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ผมยังจำวันที่ผมประมาณว่า…
‎คือเป็นครั้งแรกที่ผมประหลาดใจมาก
‎ทั้งสองส่วน
‎กระจกหลักและแผงกั้นแสงอาทิตย์ ‎ต้องมาประกอบกัน
‎ผมรู้ว่ามันจะต้องยากมากแน่ๆ
‎ทั้งสองส่วนนั้นไม่เคยมาเจอกันเลย
‎ระบบทั้งหมด สายเคเบิลทั้งหลายต้องใช้งานได้
‎เมื่อทั้งสองส่วนมารวมกัน
‎มันสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก
‎ทีมเคยทำได้แค่คาบเส้นเฉียดฉิว
‎ไม่เคยทำได้ก่อนกำหนด ‎แล้วจู่ๆ พวกเขาก็ทำได้ก่อนกำหนด
‎พวกเขาทำได้ดีกว่าที่คนคาดหวังไว้
‎วิเศษมากเลยครับ
‎เรามีภารกิจที่จะว่าไปก็พร้อมแล้ว
‎ถ้ามีคนถามว่า "คุณมั่นใจแค่ไหน ‎ว่าจะปล่อยเวบบ์ได้เลยตอนนี้"
‎ผมพนันด้วยบ้านผมเลย
‎ตลอดหลายปีที่เราพยายามทำให้กล้องนี้
‎ได้ไปจนถึงฐานปล่อยยาน
‎ส่วนหนึ่งของฉันแบบ "มาถึงนี่แล้วจริงเหรอ ‎มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ เหรอ"
‎(แคลิฟอร์เนีย)
‎ฉันรู้สึกตื่นเต้น วิตกแต่ก็มีความสุข
‎(ศูนย์อวกาศเกียนา - เฟรนช์เกียนา)
‎ผมชอบตอนปล่อยยานไหมเหรอ ก็…
‎ผมชอบตอนที่ปล่อยไปแล้ว
‎มันก็เหมือนการโดดร่ม
‎พอร่มชูชีพกางแล้ว มันถึงค่อยรู้สึกว่าสนุกดี
‎อีกแค่ 12 ชั่วโมงก็จะปล่อยยานแล้ว ‎ภาวนาขอให้สภาพอากาศยังดีอยู่
‎และเราสามารถ ‎ปล่อยกล้องโทรทรรศน์นี้ไปได้พรุ่งนี้เช้า
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราใกล้จะทำได้แล้ว
‎ตื่นเต้นจัง ฉันอยากให้ ‎กล้องโทรทรรศน์นี่ขึ้นสู่อวกาศเร็วๆ แล้ว
‎ผมเขียนสุนทรพจน์ทั้งสองชิ้นด้วยตัวเอง
‎ผมคิดว่ามันสำคัญมาก ‎ที่ผมต้องเขียนเองและเขียนจากใจ
‎โดยเฉพาะในเวลาที่ผิดหวัง
‎พูดจริงนะ
‎ว่าผมอยู่ที่นั่นในฐานะแค่คนคนหนึ่งจริงๆ
‎นั่นแหละที่สำคัญ
‎สุนทรพจน์เชิงบวก ไม่มีใครจำได้หรอก
‎มันไม่สำคัญ ผมอยากพูดอะไรก็ได้
‎สุนทรพจน์เชิงลบต่างหากที่สำคัญมาก
‎ดังนั้นมันจึงสำคัญมากที่ต้องคิดให้ดีก่อนพูด
‎เจ็ด หก ห้า…
‎(การปล่อยดาวเทียมคลัสเตอร์ ‎วันที่ 4 มิถุนายน 1996)
‎ปล่อย
‎จุดระเบิด
‎ผมยังจำความล้มเหลวของ ‎แอเรียนห้าลำแรกได้ ยังจำได้ว่ามันเป็นยังไง
‎จรวดออกไปแล้ว
‎ผมยังจำได้ฝังหัวเลย
‎ระบบขับเคลื่อนทุกอย่างปกติดี
‎แนววิถีก็ปกติ
‎"การปล่อยยานวันนี้ไม่สำเร็จ
‎เวบบ์ไปไม่ถึงวงโคจรตามแผน"
‎"นี่คือความล้มเหลวของเราทุกคน
‎ของวงการวิทยาศาสตร์ ‎และการสำรวจจักรวาลของเรา"
‎"แน่นอนว่าเราผิดหวัง"
‎"แต่ทว่า แม้จะทำใจยากต่อ ‎ความล้มเหลวที่เราเผชิญอยู่นี้
‎มีสิ่งหนึ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปลง"
‎"นั่นคือความมุ่งมั่นของเรา ‎ต่อวิทยาการการสำรวจอวกาศ"
‎(วันปล่อยตัว 25 ธันวาคม 2021)
‎สิ่งที่เท่ที่สุดในรอบทศวรรษ ‎หรือในรอบศตวรรษกำลังจะเกิดขึ้น
‎ผู้รับสืบทอดต่อจากฮับเบิล
‎ขนาดใหญ่กว่าสามเท่า ‎และก้าวหน้าทางเทคโนโลยีกว่ามากๆ
‎กำลังจะปล่อยตัวไปแล้ว ฉันน้ำตาจะไหลแล้ว
‎สุขสันต์วันคริสต์มาส วันนี้ฉันตื่นตอนตีสี่ห้าสิบ
‎เพื่อรอดูการปล่อยเจดับเบิลยูเอสที
‎ขอภาวนาต่อเทพแห่งวิทยาศาสตร์ทั้งหลาย ‎ให้ทุกอย่างราบรื่น
‎และในอีกหกเดือน ‎เราจะได้ข้อมูลที่ยอดเยี่ยมกลับมา
‎สุขสันต์วันคริสต์มาสครับทุกคน
‎จากศูนย์ควบคุมจูปิเตอร์ที่คูรู เฟรนช์เกียนา
‎คุณกำลังดูการถ่ายทอดสด ‎จรวดแอเรียนห้าอยู่บนแท่นปล่อย
‎พร้อมจะส่งกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎เข้าสู่ช่วงเริ่มแรกของการเดินทาง
‎นักวิทยาศาสตร์นับหมื่นกำลังดูการปล่อยยานนี้อยู่
‎อนาคตของพวกเขา ‎ขึ้นอยู่กับความสำเร็จของการปล่อยตัวครั้งนี้
‎สุขสันต์วันคริสต์มาส เราพร้อมจะดูการปล่อย ‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์แล้ว
‎ตอนนี้ ไฟเขียวทั้งกระดาน ‎การนับถอยหลังไม่มีปัญหา
‎ทีมควบคุมการบินที่คูรูเองก็ตรวจสอบไม่พบปัญหา
‎ผมไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องโชคลาง
‎แต่วันนี้ผมจะพกเครื่องรางนำโชคไปด้วยสามชิ้น
‎มีใบอนุญาตขับแท็กซี่ของพ่อผม
‎มีหูกระต่ายของปู่เมนเซล
‎กับสมุดปูมของคุณตาเดอลีโอ ‎สมัยที่ท่านเป็นนักบินส่วนตัว
‎ทุกอย่างดูดีมากที่ท่าอวกาศยานแห่งนี้
‎ในการปล่อยยานวันคริสต์มาส
‎ปฏิบัติการต่างๆ ดำเนินไปอย่างราบรื่น ‎การนับถอยหลังดำเนินไปอย่างสวยงาม
‎ระบบทั้งหมดปกติ เราพร้อมจะปล่อยจรวดแล้ว
‎สภาพอากาศเหมาะสม
‎เจ้าหน้าที่นาซาเฝ้าดูโทรมาตร
‎เตรียมนับถอยหลังช่วงสุดท้าย
‎สิบ เก้า แปด…
‎เจ็ด หก ห้า
‎สี่ สาม สอง หนึ่ง…
‎(ฮาเวียร์ อัลวาเรซ มาร์เกซ ‎นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์)
‎ปิดระบบอีเอสซี
‎ระบบในจรวดทุกอย่างปกติ
‎และอีกประมาณ 17 วินาทีจะทำการปล่อยเวบบ์
‎สปริงจะค่อยๆ ผลักเวบบ์ ‎ออกจากส่วนหน้าของยานแอเรียนห้า
‎กล้องโทรทรรศน์เวบบ์แยกตัว
‎ไปเลยเวบบ์
‎- ขอบคุณ ‎- ยินดีด้วย
‎เราได้รับการยืนยันว่ากล้องแยกตัวเรียบร้อย
‎ต่อไปจะเป็นการกางแผงโซลาร์เซลล์
‎(อะนิเมชั่นต่อไปนี้ใช้ข้อมูลของนาซา ‎มาจำลองให้เห็นการเดินทางของเวบบ์)
‎เวบบ์จะยังคงใช้พลังงานแบตเตอรี่ภายใน ‎จนกว่าแผงโซลาร์เซลล์เดี่ยวจะกางออก
‎ตอนนี้แผงโซลาร์ของเวบบ์กางออกแล้ว ‎ยืนยันว่าพลังงานใช้ได้
‎แผงโซลาร์กางแล้ว
‎เยี่ยมเลย เยี่ยม
‎ต้องแบบนี้สิ
‎ขณะที่มันเดินทางไปยังจุดทำงาน ‎ที่ห่างจากโลกราวหนึ่งล้านหกแสนกิโลเมตร
‎มันจะกางออกโดยตัวควบคุมกล้องโทรทรรศน์
‎ที่ศูนย์ปฏิบัติการภารกิจ หรือที่เรียกสั้นๆ ว่ามอค
‎(ศูนย์ปฏิบัติการภารกิจ ‎บัลติมอร์, แมรีแลนด์)
‎ช่วงสองสามสัปดาห์หน้า
‎เวบบ์จะยังคงกางเสาอากาศ ‎แผงกั้นแสงอาทิตย์ และกระจกต่อไป
‎แต่ละขั้นตอนเป็นขั้นตอนที่สำคัญและซับซ้อน
‎ในการประกอบกล้องโทรทรรศน์หนักเจ็ดตันนี้
‎กล้องโทรทรรศน์เวบบ์สร้างขึ้น ‎โดยกลุ่มคนที่ชาญฉลาดที่สุดในโลก
‎และคนเหล่านั้น ‎จะเฝ้าจับตาดูมันอย่างไม่คลาดสายตา
‎ถ้ามีอะไรผิดพลาดสักจุด
‎มนุษย์เราไม่อาจทำอะไรได้เลย
‎ทุกคนแสดงความยินดีกับคนที่นี่ ‎ที่การปล่อยตัวสำเร็จ
‎ซึ่งเราทุกคนก็มีความสุขกับคำยินดีเหล่านั้นมาก
‎แต่เรารู้ดีว่ายังจะมีเรื่องยากตามมาอีก
‎การกางกล้องโทรทรรศน์นี้ ‎ก็เหมือนการประกอบโต๊ะอิเกียขึ้นมาใหม่
‎จากที่ห่างไปเป็นล้านกิโล แบบหุ่นยนต์
‎เวบบ์เดินทางได้ 1.6 กิโลเมตรต่อวินาที
‎เราจะผ่านวงโคจรดวงจันทร์ในอีกไม่นาน
‎ดังนั้นตอนนี้มันอยู่ห่างจากเรา ‎เกือบจะ 370,000 กิโลเมตรแล้ว
‎เวบบ์กำลังเดินทางไปยังจุดแอลสอง
‎ราวหนึ่งล้านหกแสนกิโลเมตรจากโลก
‎ถ้าคุณอยู่บนโลกและอยากเห็นดาวที่แสงเลือนราง
‎อยู่ในเมืองคุณไม่เห็นหรอก คุณต้องไปนอกเมือง
‎ดังนั้นการออกไปที่แอลสองสำหรับเรา ‎ก็คือการออกไปนอกเมือง
‎มันเป็นที่ที่แรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ ‎และแรงโน้มถ่วงของโลกสามารถมารวมกัน
‎ก่อรูปเป็นวงโคจรรอบดวงอาทิตย์ที่เสถียร
‎นักบินอวกาศอะพอลโลใช้เวลาประมาณสามวัน
‎ในการเดินทางจากโลกไปดวงจันทร์
‎การจะไปถึงจุดแอลสอง ‎เราต้องใช้เวลาประมาณ 30 วัน
‎และในระหว่างทางนั้น เราจะกางกล้อง
‎นี่เป็นภารกิจแรกของฉัน ฉันรู้สึกกังวล
‎โดยเฉพาะกับภารกิจนี้ มันซ่อมไม่ได้ใช่ไหมละคะ
‎ดังนั้นถ้ามีปัญหาเกิดขึ้น ถ้ามีอุปสรรคใดๆ
‎เราต้องจัดการกันเอง
‎พวกเรามีกันหลายร้อยคน
‎ทำงานที่ศูนย์ปฏิบัติการภารกิจตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
‎โดยเฉพาะทีมปฏิบัติการการบิน
‎เราสามารถสื่อสารกับกล้องโทรทรรศน์ได้
‎ผ่านศูนย์ปฏิบัติการภารกิจนี้
‎เราส่งคำสั่งหรือบล็อกรหัสไปที่กล้องโทรทรรศน์
‎บอกให้มันทำอะไร ต้องทำงานอะไรบ้าง
‎เรามองไม่เห็นกล้องเวบบ์ในอวกาศ ‎มันอยู่ไกลเกินไป
‎เราจึงมีเครื่องมือที่เป็น ‎แบบจำลองอะนิเมชั่นของกล้องโทรทรรศน์
‎ซึ่งเราจะได้เห็นกล้องโทรทรรศน์กางออก
‎ในฐานะผู้หญิง และเป็นคนละติน
‎ทำให้ฉันเหมือนเป็นยูนิคอร์นในวงการนี้
‎ฉันไม่มีใครที่เหมือนอย่างฉัน ‎ไว้ให้มองเป็นต้นแบบในที่ทำงานนี้
‎ฉันได้บัตรพนักงานนาซามาตอนอายุ 19 ปี
‎ฉันไม่คิดว่าจะได้มายังที่ซึ่งทรงเกียรติ ‎และยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้เร็วขนาดนั้น
‎แต่ทันทีที่ฉันมาถึงที่นี่ ‎ฉันก็รู้ว่าฉันต้องสร้างเกียรติประวัติได้แน่
‎ฉันพัฒนารหัสและขั้นตอน ‎ให้ระบบกางกล้องโทรทรรศน์
‎ไม่ว่าเราจะต้องทำอะไรบ้างในวงโคจร
‎ระบบเหล่านั้นทั้งหมดจะต้องทำงาน ‎ร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว
‎(การกางแผงกั้นแสงอาทิตย์ ‎สามวันหลังปล่อยตัว)
‎(จุดตัดสินความล้มเหลว)
‎(225 จุด)
‎หน่วยปฏิบัติการกางกล้อง ซีอาร์ดึงขึ้นมาแล้ว ‎คำสั่งแรกในช่วงนี้เป็นของคุณ
‎ดำเนินการต่อ เราพร้อมแล้ว
‎รับทราบ ดำเนินการเปิดรหัส
‎แถวคำสั่งดูไม่มีปัญหา สามารถดำเนินการได้
‎ดำเนินการ
‎จุดตัดสินความล้มเหลวส่วนใหญ่ ‎อยู่ที่แผงกั้นแสงอาทิตย์
‎ถ้ากลไกพวกนี้ไม่กาง งั้นก็แย่แล้ว
‎โอเค หน่วยควบคุมการกาง ‎มอเตอร์คุณเข้าสู่สภาวะรอคำสั่งแล้ว
‎- พร้อมให้คุณไปต่อได้ ‎- ดำเนินการ
‎รับทราบ เจ้านาย ฉันพอใจกับการกางนี่ค่ะ
‎ดำเนินการต่อได้
‎ไม่ว่าคุณจะทดสอบสักกี่ครั้ง มันก็เหมือนร่มชูชีพ
‎ที่มันจะดีได้แค่เท่ากับครั้งสุดท้ายที่คุณพับเก็บไป
‎คุณไม่มีทางรู้ว่ามันจะดีได้แค่ไหน
‎จนกว่าคุณจะกระโดดออกจากเครื่องบิน ‎และดึงสายกางร่ม
‎ไปต่อที่ขั้นตอน 031 สำหรับกลุ่มที่หก
‎รับทราบ กำลังเคลื่อน
‎โอซี ดูแล้วใช้ได้ คุณดำเนินการต่อได้
‎พร้อม ดำเนินการ ดำเนินการต่อได้เลย
‎ขั้นตอนดูดี พร้อมให้ดำเนินการได้
‎ดำเนินการ
‎คุณยิงได้เลย
‎พร้อม ดูสิว่าทั้งคู่ยิงได้เป็นไง
‎โอซี พร้อมให้คุณดำเนินการกางได้
‎ดำเนินการ
‎ฉันยืนยันได้ว่าแผงกั้นแสงอาทิตย์ ‎ทั้งห้าชั้นกางตึงเต็มที่แล้ว
‎เยี่ยม
‎ขอบคุณมากหน่วยกาง
‎ขั้นตอนสำคัญสำเร็จแล้ว ‎ทำได้ดีมากทีมแผงกั้นแสงอาทิตย์
‎ทำได้ดีมาก
‎เอาละ ยินดีด้วยทุกคน ยินดีด้วย
‎นับว่าโชคดีครับ ‎มันคาดเดาได้ยาก แต่ก็สำเร็จแล้ว
‎ทำให้กล้องเย็นอย่างที่ควรจะเป็น
‎มันยอดเยี่ยมมาก
‎ถึงตอนนี้ เรากำจัดจุดตัดสินความล้มเหลวไปแล้ว
‎ทั้งหมด 266 จุดจาก 344 จุด
‎พวกมันล้มเหลวไม่ได้แล้ว ‎เพราะไม่ต้องใช้มันแล้ว มันสำเร็จแล้ว
‎แต่เราก็ยังต้องระมัดระวังเอาไว้
‎เพราะยังมีอย่างอื่นที่ต้องทำ
‎(การกางกระจกหลัก ‎สองสัปดาห์หลังปล่อยตัว)
‎(จุดตัดสินความล้มเหลว 10 จุด)
‎- อรุณสวัสดิ์โธมัส ‎- ไง ทุกคน
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎ดีใจที่ได้เจอนะ
‎สถานีที่มาดริดพร้อมแล้ว กำลังรอรับช่วงต่ออยู่
‎และโอซี รองฯฝ่ายปฏิบัติการกำลังปฏิบัติการ
‎หน่วยควบคุมการกางตรวจสอบระบบแล้ว ‎มอเตอร์พร้อมแล้ว
‎ถ้าปีกของกระจกหลักไม่ลงล็อก
‎กระจกจะสั่นซึ่งเราไม่อยากให้เป็น
‎และการสั่นนั้นจะส่งผลให้ภาพที่ได้เบลอ
‎เราพรีโหลดจนเต็มที่แล้ว
‎ตอนนี้เราจะดำเนินการต่อที่ขั้นตอน 046
‎เพื่อเปิดใช้งานเอสซีเอส-256
‎รองฯฝ่ายปฏิบัติการ ‎นี่หน่วยควบคุมการกาง ระบบต่างๆ ดูดี
‎รับทราบ ดำเนินการเปิดเครื่องได้
‎เอาเลยลูกบอล ปาให้เข้าเป้าเลย
‎- ดูสิมันเริ่มกางแล้ว ‎- เห็นมันกำลังเคลื่อนไหวแล้ว
‎เอาละ มาได้ครึ่งทางที่ 54 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‎ดูสิ
‎- ใกล้แล้ว ‎- ใช่
‎ไปต่อ อย่าหยุด
‎- เก้าสิบห้าแล้ว เก้าสิบหก ‎- ใช่
‎- สุดแล้ว ‎- ใช่
‎สี่
‎สาม สอง หนึ่ง
‎กล้องโทรทรรศน์เจดับเบิลยูเอสทีกางเต็มที่แล้ว
‎กระจกหลัก
‎- ทำได้แล้ว ‎- สวยมากจริงๆ
‎ใช่
‎พระเจ้าช่วยจริงๆ
‎ไม่เห็นจะยากเลยเนอะ
‎ผมมาหาคุณก่อนเลย
‎บอกหน่อยสิ รู้สึกยังไงบ้าง
‎ดูจากที่ผ่านๆ มา งานนี้ราบรื่นกว่าที่เราคิด
‎การได้เห็นมันสำเร็จอย่างงดงามแบบนี้ ‎มันยอดเยี่ยมจริงๆ
‎ทุกอย่างราบรื่น ฉันตื่นเต้นมากค่ะ
‎อยากเปิดแชมเปญฉลองเลย แต่โชคร้ายที่ฉันไม่มี
‎ผมอยากบอกว่าตอนนี้ ‎ผมรู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันขนาดไหน
‎เรามีกล้องโทรทรรศน์ ‎ที่กางเต็มที่อยู่ในวงโคจรแล้ว
‎ตัวผมซาบซึ้งกับการเสียสละของพวกคุณ
‎ที่มีให้แก่กล้องโทรทรรศน์ที่น่าภาคภูมินี้
‎กล้องโทรทรรศน์แบบที่โลกนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ทุกคนรู้สึกยังไงบ้าง ‎ที่ได้เป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์ฮึ
‎รู้สึกเจ๋งมาก
‎เจดับเบิลยูเอสทีได้กางส่วนสำคัญต่างๆ ‎เสร็จสมบูรณ์แล้ว
‎ทุกอย่างกำลังไปได้สวยมาก
‎ตอนนี้เรามีกล้องดูดาวที่ใหญ่และซับซ้อนที่สุด
‎เท่าที่เราเคยส่งไปอวกาศมา ‎และเราตั้งตารอดูภาพเจ๋งๆ ได้เลย
‎ทุกคน เราทำได้แล้ว
‎(เจดับเบิลยูเอสทีกางแล้ว)
‎มันยากที่จะนึกภาพว่าภาพแรกจะเป็นยังไง
‎ฉันศึกษาการเปลี่ยนแปลงของกาแล็กซี
‎ฉันจึงสนใจว่า ‎ดาวก่อตัวขึ้นมาในกาแล็กซีได้อย่างไร
‎หลุมดำเกิดขึ้นได้อย่างไร ‎และกระบวนการเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงอย่างไร
‎ฉันเลยตื่นเต้นที่จะได้เห็นภาพอวกาศห้วงลึก
‎ในอวกาศห้วงลึกนี่แหละที่เราจะสามารถเห็น
‎กาแล็กซีที่ไกลที่สุด
‎แต่มันอยู่ห่างจากโลกประมาณล้านกว่ากิโลเมตร
‎จึงยังมีอีกหลายอย่างที่อาจผิดพลาดได้
‎มันมีอยู่เสมอค่ะ
‎ยังมีจุดตัดสินความล้มเหลว ‎อีก 49 จุดที่ไม่เคยหายไปไหน
‎และถ้าจุดใดจุดหนึ่งในนั้นล้มเหลว
‎ทั้งภารกิจนี้อาจล่มหมด
‎(ธันวาคมปี 1993)
‎กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิล ‎ถ่ายภาพเบลอจนน่าขายหน้า
‎คาดกันว่ากระจกคู่ชุดหนึ่งของกล้องน่าจะเสีย
‎ทำให้ภาพถ่ายเบลอ
‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ‎เราเปิดมันขึ้นมา ภาพมันหลุดโฟกัส
‎กระจกหลัก ความยาวโฟกัสมันผิด
‎ถือเป็นหายนะสำหรับนักวิทยาศาสตร์มากมาย ‎ที่หวังพึ่งภาพเหล่านี้
‎สำหรับนักดาราศาสตร์ที่ใช้งานมันอยู่ตอนนั้น
‎ฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะผิดหวังขนาดไหน
‎มันแย่มากนะ ขนาดตอนนั้นฉันยังเด็ก ‎ฉันยังแบบ "โอ้ ไม่นะ"
‎เจฟฟ์ มือคุณต้องเป็นระวิงแน่
‎คุณน่าจะเปิดไฟที่หมวกไว้นะ
‎ความคิดดี
‎นักบินอวกาศขึ้นไปบนนั้น ‎แล้วใส่แผ่นออพติคชิ้นเล็กๆ เข้าไป
‎แบบว่าแผ่นกระจกเล็กๆ ที่ไว้แก้ความยาวโฟกัส
‎- สว่างหนึ่งจุดแล้ว ‎- ตรงนั้น
‎นั่นไง
‎- เราเห็นพิกเซลแล้ว ‎- เราทำได้แล้ว
‎ส่วนที่ยากของเวบบ์
‎คือมันอยู่ไกลเกินไป
‎ถ้ามีปัญหาอะไร ‎เราส่งนักบินอวกาศไปซ่อมไม่ได้
‎(การจัดตำแหน่งกล้อง ‎สี่สิบวันหลังปล่อยตัว)
‎เราจะจัดตำแหน่งกล้องโทรทรรศน์
‎หลักๆ ก็คือการปรับโฟกัสใหม่
‎นั่นเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน
‎ประสบการณ์ตอนฮับเบิลเสีย ‎หลอกหลอนทีมนี้มาหลายสิบปี
‎ที่ปรึกษาของผมหลายคน ‎ทำงานในโครงการฮับเบิล
‎พวกเขาเตือนผมกันทุกคน ‎ว่าเวลาความซวยมาเยือนมันเป็นยังไง
‎ว่าสาธารณชนจะรู้ ซ่อนไม่ได้ จะโดนด่าเละ ‎ใครก็ไม่อยากเจอแบบนั้นแน่
‎ดังนั้นในช่วงสองสามชั่วโมงที่ผ่านมา ‎เราจึงนำข้อมูลการปรับเทียบ
‎มาประเมินสภาพของกล้อง
‎พวกเรายังไม่มีใครได้ดูอันนี้เลย
‎เอาละนะ
‎กาแล็กซี่เต็มไปหมด
‎กาแล็กซี
‎มีกาแล็กซีมากกว่าดาวเยอะเลย
‎ภาพงดงามและคมชัดมาก
‎ควรจะเป็นแบบนี้แหละ
‎หกเดือนหลังจากกล้องโทรทรรศน์ ‎ที่ทรงพลังที่สุดที่เคยสร้างมาปล่อยออกสู่อวกาศ
‎ทีมในห้องควบคุมการบิน ‎ของกล้องโทรทรรศน์เวบบ์กำลังเตรียมการ
‎เปิดเผยสิ่งที่นักดาราศาสตร์ทั่วโลก
‎เฝ้ารอมานานนับทศวรรษแล้ว
‎ภาพสีเต็มรูปแบบรูปแรกจากกล้องโทรทรรศน์นี้
‎คุณว่าจัดตำแหน่งกลุ่มนี้แบบนี้ดีที่สุดแล้วไหม
‎ผมลองหมุนดูหลายมุมแล้ว
‎แต่เพราะมันเป็นสี่เหลี่ยม เราเลยทำยังไงก็ได้
‎ข้อมูลอินฟาเรดให้รายละเอียดมากกว่า
‎ที่เราจะได้จากกล้องฮับเบิลในแสงที่ตามองเห็น
‎แต่การจะมองเห็นได้จริงๆ
‎แล้วคุณแบบ "ตอนนี้ไม่สงสัยแล้ว"
‎ข้อมูลดิบที่เราได้จากกล้องนี่
‎เริ่มจากภาพขาวดำ
‎จากนั้นผมก็เจาะเข้าไปในพิกเซล
‎และทำให้ภาพสีโผล่ออกมาให้มากที่สุด
‎เพราะจริงๆ แล้วงานนี้คือการพยายามขุดค้น
‎ความมากมายและซับซ้อนของข้อมูล
‎โดยไม่ไปเปลี่ยนอะไรในนั้น ทุกอย่างอยู่ในนั้น
‎จักรวาลซ่อนตัวอยู่ในความมืด ‎และเราต้องดึงมันออกมา
‎สีในภาพเป็นสิ่งสำคัญ ‎มันมีความหมายต่อฟิสิกส์ดาราศาสตร์
‎เราทำงานร่วมกับนักวิทยาศาสตร์ ‎ที่ทำงานด้านนี้โดยตรง
‎รับฟังสิ่งที่พวกเขาเห็นในภาพเหล่านี้
‎นี่คือช่องสีแดงของภาพ แม้ว่าจะเป็นภาพขาวดำ
‎แต่พอผมเอาทุกอย่างมารวมกันแล้ว ‎มันจะเป็นสีแดง
‎ดังนั้นทุกกาแล็กซีที่อยู่ไกลๆ ‎วัตถุที่ดูมัวๆ เลือนรางเหล่านี้
‎พวกนี้จะเป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาเป็นสีแดง
‎จากนั้นผมจะนำช่องสีเขียวเข้ามา
‎ทีนี้คุณก็จะเห็นว่าเริ่มมีสีสันปรากฏขึ้นแล้ว
‎แค่สีแดงกับสีเขียว
‎สีเขียวๆ นี่จะเป็นพวกกาแล็กซีที่อยู่ไม่ไกล
‎กับพวกดวงดาวด้วย
‎จากนั้นเมื่อผมนำแสงสีฟ้าคลื่นสั้นเข้ามา
‎ภาพก็จะปรากฏขึ้น
‎ภาพเหล่านี้มีค่ามาก พวกมันเหมือนลูกๆ ของเรา
‎เราแบบว่าคอยฟูมฟักพวกมัน
‎เตรียมพวกมันให้พร้อมที่จะออกสู่สายตาชาวโลก
‎ฉันว่านั่นเป็นช่วงเวลาสำคัญ
‎เพราะมันไม่ใช่แค่ความสำเร็จ ‎ของวงการวิทยาศาสตร์
‎แต่เป็นความสำเร็จของมนุษยชาติด้วย
‎และฉันคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น
‎และการได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ ‎สำคัญมากเช่นนี้ ถือเป็นเกียรติต่อฉันมากค่ะ
‎(วันเปิดภาพ 11 กรกฎาคม 2022)
‎วันนี้ความเข้าใจเกี่ยวกับจักรวาลของเรา ‎กำลังจะชัดเจนขึ้น
‎ใช่ครับ ประธานาธิบดีไบเดนกำลังจะเปิดโฉม
‎ภาพสีที่ทุกคนตั้งตารอภาพแรก
‎จากกล้องโทรทรรศน์อวกาศเวบบ์ของนาซา
‎(สำนักงานใหญ่นาซา วอชิงตันดีซี)
‎ผมคิดว่าเราควรเริ่มจากภาพ ‎ที่ท่านประธานาธิบดีจะเปิดเผยในคืนนี้
‎- ดีไหมครับ ‎- เยี่ยม
‎นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‎ภาพจากห้วงลึกของเวบบ์ภาพแรก
‎นี่คือเหตุผลแรกที่เราสร้างกล้องนี่ขึ้นมา
‎และเราคิดว่านี่คือภาพถ่ายจักรวาล ‎ที่ลึกที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎ดังนั้น…
‎เชิญครับ
‎แล้ว…
‎ภาพที่ถ่ายได้ลึกที่สุดของฮับเบิล ‎ใช้เวลาทำหลายสัปดาห์
‎ภาพนี้เราทำได้ในไม่กี่ชั่วโมง
‎- สิ่งที่คุณเห็น… ‎- สวยมาก
‎คือกระจุกกาแล็กซีขนาดใหญ่
‎ที่เห็นเป็นวงๆ อย่างตรงนี้ นี่คือทั้งกาแล็กซีเหรอ
‎ทั้งกาแล็กซีครับ
‎ทุกจุดที่คุณเห็นอยู่นี่ ส่วนใหญ่คือกาแล็กซี
‎ในรูปนี้มีมากกว่า 7,000
‎- กาแล็กซีที่เราไม่ได้… ‎- ในรูปนี้มี 7,000 เหรอ
‎ขนาดของพื้นที่ในภาพนี้ ‎คือถ้าคุณถือเม็ดทรายไว้
‎แล้วยื่นออกไป…
‎- ครับ ‎- มุมแบบนี้แหละ
‎พื้นที่ใหญ่แค่จุดเล็กๆ บนท้องฟ้า
‎และทุกที่ที่เรามองไป ท้องฟ้าเต็มไปด้วยกาแล็กซี
‎เราเห็นพวกมันได้ทันทีเลย
‎- เห็นจุดสีแดงตรงนั้นไหมครับ ‎- ครับ
‎- เป็นกาแล็กซีที่ไกลที่สุดที่เราเจอ ‎- พระเจ้า
‎นั่นคือ 13,100 ล้านปี
‎เราจะเอาสิ่งนี้ไปแสดง…
‎- จักรวาลมีอายุ 13,800 ล้านปี ‎- ใช่แล้ว
‎ตอนที่ผมไปบรรยายอันนี้ต่อท่านประธานาธิบดี ‎คุณอยากให้ผมบอกอะไรเขา
‎สิ่งที่คุณกำลังดูอยู่คือต้นกำเนิดของเรา
‎และต้นกำเนิดของกาแล็กซี ‎และดาวทุกดวงในจักรวาล
‎- นั่นคือประวัติศาสตร์ของเรา นั่นเลย ‎- นี่คือประวัติศาสตร์ของเรา
‎ประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเราอยู่ตรงนี้
‎ยิ่งเราพบว่าจักรวาลนี้ใหญ่มากเท่าไหร่
‎ผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าผมเป็นใคร ผมคืออะไร
‎แล้วตัวผมมีบทบาทยังไงในทั้งหมดนี่
‎วันนี้เป็นวันแห่งประวัติศาสตร์ ‎ของอเมริกาและมนุษยชาติ
‎เรามีโอกาสจะได้เห็น
‎แสงที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของจักรวาล
‎จากเมื่อกว่า 13,000 ล้าน…
‎ผมขอพูดอีกครั้ง จากเมื่อ13,000 พันล้านปีก่อน
‎นึกยังไงก็นึกไม่ออกเลยจริงๆ
‎ทีนี้เรามาดูภาพแรกสุดที่ได้มา
‎จากกล้องโทรทรรศน์สุดมหัศจรรย์นี่กัน
‎(ภาพอวกาศห้วงลึกภาพแรกของเวบบ์)
‎พระเจ้า!
‎ภาพแรกจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎อยู่นี่ไง
‎กาแล็กซี่ที่สุดขอบกาลเวลา พระเจ้า
‎โอเค…
‎(ปฏิกิริยาของฉันที่ได้เห็น ‎ภาพแรกของเจดับเบิลยูเอสที)
‎มันวิเศษมากจริงๆ ค่ะ
‎พระเจ้า
‎ฉันพูดไม่ออก
‎ทั้งหมดนี่มันน่าเหลือเชื่อมาก ทุกคน
‎มันวิเศษมาก
‎- เห็นที่โค้งๆ นี่ไหม ‎- เห็น
‎มันคือ… กระจุกกาแล็กซี
‎เป็นรูปที่เจ๋งมาก งดงามที่สุด
‎พระเจ้า
‎อีกสิ่งหนึ่งที่พวกเขาอยากจะสื่อก็คือ ‎งานวิจัยนี้เรียกว่า…
‎ด้วยกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์…
‎เราเพิ่งจะได้เห็นสิ่งนี้ ซึ่งต้องขอบคุณ ‎สุดยอดกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์
‎ปฏิกิริยาของผมกับเพื่อนร่วมงานผม ‎คือความอัศจรรย์ใจที่เปี่ยมด้วยความสุข
‎ภาพนั้นทำให้เรามึนนึกอะไรไม่ออกเลย
‎ลึกๆ แล้วเรารู้ ว่าอะไรก็ตามที่อยู่ข้างนอกนั่น
‎เราจะได้เห็นมันแน่ๆ
‎เจดับเบิลยูเอสที
‎(ศูนย์อวกาศก็อดดาร์ด ‎กรีนเบลต์, แมรีแลนด์)
‎งั้นเรามาเตรียมตัวเปิดภาพของเรากัน
‎มาแล้ว มันมีชื่อเรียกว่าสเตฟานส์ควินเต็ต
‎และมันวิเศษมาก จิโอวานนี่ คุณคิดว่าไงคะ
‎ลำแสงทะลุออกมา
‎เหมือนหมอกเลย
‎(สเตฟานส์ควินเต็ต ‎ระยะทาง 290 ล้านปีแสง)
‎(เสาแห่งการก่อกำเนิด ‎ระยะทาง 6,500 ปีแสง)
‎เสาแห่งการก่อกำเนิดเป็นบริเวณที่ดาวก่อตัว
‎ที่อยู่ภายในทางช้างเผือกของเรา
‎แสงแต่ละจุดที่เราเห็นในภาพนี้
‎คือดาวที่ไม่ต่างจากดวงอาทิตย์ของเรา
‎พวกเรา ระบบสุริยะของเรา ‎และแม้แต่พวกเราเอง
‎เกิดมาจากสสารเดียวกับ ‎ที่เราเห็นอยู่ในภาพที่สวยงามนี่
‎ธาตุเหล็กในเลือด ‎และแคลเซี่ยมในกระดูกของเรา
‎เกิดขึ้นจากดาวที่ระเบิดไปเมื่อหลายพันล้านปีก่อน
‎ดาวเกิดใหม่ถูกฝุ่นผงบดบังอยู่
‎เราต้องสามารถมองทะลุฝุ่นนั่นไปได้
‎ซึ่งแสงอินฟาเรดทำให้เราทำแบบนั้นได้
‎(กาแล็กซี่ปีศาจ ‎ระยะทาง 32 ล้านปีแสง)
‎นี่คือดาวที่กำลังจะตาย ‎ที่อยู่ในระยะสุดท้ายของชีวิต
‎(เนบิวลาบึ้ง ‎ระยะทาง 170,000 ปีแสง)
‎ภาพที่สวยงามของกาแล็กซีล้อเกวียนนี่
‎ทำให้เราได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกาแล็กซีมาชนกัน
‎(เนบิวลากระดูกงูเรือ ‎ระยะทาง 7,600 ปีแสง)
‎การค้นพบใหม่ๆ จากเจดับเบิลยูเอสที
‎ในสาขาวิทยาศาสตร์ ‎ดาวเคราะห์นอกระบบมันน่าทึ่งมาก
‎เมื่อเร็วๆ นี้มีการค้นพบ ‎ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์
‎ที่โคจรรอบดาวคล้ายดวงอาทิตย์ ‎ที่อยู่ห่างไปราว 700 ปีแสง
‎นี่คือหลักฐานที่ชัดเจนชิ้นแรก ‎ของการตรวจจับพบคาร์บอนไดออกไซด์
‎ในดาวเคราะห์ที่อยู่นอกระบบสุริยะ
‎ยังทำให้ฉันทึ่งมากได้อยู่ดี
‎น่าตื่นตันมาก แบบว่าฉัน…
‎ใช่ น่าตื้นตันจริงๆ
‎ฉันคิดว่ามันเป็นตัวอย่างที่ดีว่ามนุษย์เรา
‎สามารถทำอะไรได้ ‎เมื่อเราร่วมมือกันทำอะไรดีๆ
‎ตอนนี้โลกมีแต่เรื่องร้ายๆ
‎เป็นยุคเข็ญจริงๆ
‎อันนี้ดีค่ะ
‎นี่เป็นแสงสว่างเล็กน้อย
‎ในช่วงเวลาที่ค่อนข้างจะมืดมนแบบนี้ ฉันว่านะ
‎เวบบ์คือการสาธิตให้เห็นสิ่งที่เป็นไปได้
‎เมื่อเราร่วมมือกันทำในสิ่งที่ยาก
‎คนเป็นหมื่นคน จุดแข็งจุดอ่อนของคนทั้งหมดนั่น
‎คนเหล่านั้น กับเหตุผลมากมาย ‎ว่าทำไมถึงไม่ควรทำ
‎มารวมตัวกันเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม ‎และก็ทำสำเร็จจนได้
‎ถ้าเราทำสิ่งนี้ได้
‎ลองนึกภาพปัญหาอื่นๆ ที่เราสามารถแก้ได้สิ
‎สำหรับผม มันคือความหวังแบบนั้นแหละ ‎ที่ล่องลอยอยู่ในอวกาศ
‎ที่กำลังแสดงพลังของมันในทุกๆ วัน
‎เราสร้างประวัติศาสตร์ ‎ว่าเรามองย้อนกลับไป 13,000 ล้านปีได้
‎ฉันรู้สึกภูมิใจ ฉันรู้สึกมีความหวังมาก
‎เพราะภาพเหล่านี้ทำให้โลกเห็น
‎ว่ายังมีอะไรให้สำรวจอีกเยอะ ‎ในจักรวาลของเรา
‎และเราเชื่อมโยงกันยังไง
‎นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎(ไทม์สสแควร์ นิวยอร์ก)
‎ผมหวังว่าผมจะได้บอกหลานๆ ‎ว่าผมอยู่ในทีมที่สร้างกล้องโทรทรรศน์นี้
‎ที่จะตอบคำถามที่สำคัญมากๆ ว่า
‎"เราอยู่เพียงลำพังหรือเปล่า"
‎กล้องโทรทรรศน์อวกาศทุกตัว ‎ค้นพบสิ่งที่ใครก็ไม่คาดคิดมาตลอด
‎ผมหวังว่าด้วยกล้องที่มีขนาดเท่าเจมส์ เวบบ์
‎เราจะได้เห็นอะไรที่ไม่คาดคิดโดยสิ้นเชิง
‎(ปลายปี 2022 เวบบ์ได้ค้นพบ ‎ดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรก)
‎(ดาวเคราะห์ขนาดเท่าโลก ‎ที่ก่อนหน้านี้ไม่เป็นที่รู้จัก อยู่ห่างไป 41 ปีแสง)
‎(ข้อมูลจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์)
‎(เปิดให้ทุกคนสามารถนำไปใช้ได้)
‎(เดิมนาซาต้องการให้ภารกิจนี้ ‎คงอยู่ให้ได้ถึงห้าปี)
‎(ปัจจุบัน คาดกันว่ากล้องนี้ ‎จะอยู่ได้เกินหนึ่งทศวรรษ)
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์