Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pişmanlıklarım var mı? Elbette var!
Ama pişmanlıklarımı yenmem için beni motive eden de bu.
Düzeltmek için.
Bunu da resimle, yazarak yapıyorum çünkü fiziksel olarak düzeltemem.
Geçti artık.
Zaman denen kahrolası şey işte.
Geçti gitti.
Bakıyorum da…
Trene binerseniz
her pencereden manzaranın geçtiğini görürsünüz.
Fotoğraf gibidir. Bam.
Bir daha o yöne dönmezsiniz.
Hayat da böyledir,
geçerken görülen anlık görüntüler.
Ve de… Geçer gider yani.
ROCKY KIZGIN DEĞİLİM. BEN…
Kanaatkâr olmak çok kolay.
"Etkili bir şey yapmalıyım" diye düşündüm.
Her şey sıradanlaşıyor, kendini tekrar ediyor.
Solduğumu, ağaçtan düşen eski bir incir gibi
kuruduğumu hissedebiliyorum.
Daha ne kadar yaşayacağım? 20 yıl daha mı? 20 yıl kanaatkâr olmak istemiyorum.
"Adrenalin mi istiyorsun?
Git" dedim.
Bu yüzden doğuya taşınmalıyım.
Yuvanı, tarihini alıp tortop etmekten daha ilham verici bir şey yok,
anlatabildim mi?
Kim bu adam, Sylvester Stallone?
Sanatçı, yazar, şair, oyuncu,
büyük ünlü.
Bu nasıl oluyor?
Sly her zaman kendi yoluna gidecek bir adam.
Öyle bir yol yoksa o yolu kendi yapar.
Kendini o yarattı.
Görünüşte iyi bir oyuncuya benzemiyordu.
Bariz bir karizması yoktu.
Ama başka bir şey icat etti.
Kendi yazıp yöneten bir aktör.
Bunu yapan ilk kişi değil ama bunu yapan ilk süperstardı.
İnsanların onu ne yaparken görmek istediğini çok iyi anlıyordu.
Stallone'un hikâyesine kendi hikâyemmiş gibi bağlanmıştım.
Bir kariyerde neler olabileceğine dair kurduğum hayaldi.
Üç film serisine giren kimse yok.
Bunun arkasındaki dâhi.
Bu bir kaza değildi.
Toparlanırken bulduğun kasetlerden gösterir misin?
Evet, birkaç tane var.
Bir bakalım.
Bu New York Times.
Bir iyilik yapar mısınız?
Basın bülteninizden alıntı yaparak başlayacağım,
siz de kaldığım yerden hikâyeye devam edeceksiniz.
Sylvester Stallone, 1946'nın bayıltıcı sıcaklarında
New York'un zorlu Hell's Kitchen bölgesinde doğdu.
Vay canına.
Buraya döneceğimi hiç ama hiç düşünmemiştim.
Hell's Kitchen'da doğdum. Ben New York'tum.
65 yıldır buraya gelmedim.
-Burada mı yaşıyorsunuz? -Hayır, 45. Cadde'de oturuyorum.
-Öyle mi? -Evet.
-Eskiden burada yaşardım. -Bu blokta mı?
-Evet, kesinlikle. -Mahalle o zamanlar nasıldı?
-Zorluydu. -Öyle mi?
-O zamanlar gerçekten Hell's Kitchen'dı. -Evet.
Hatırlıyorum, pencere hep açıktı.
İnsan doğası hakkında çok şey öğreniyorsun ve hayatı gözlemliyorsun.
Film izliyorsun.
"Hey, ne zaman geleceksin?" "Yarın geleceğim. Pencereni kapat."
Karşılıklı.
Babamın hep İtalyan tişörtü giydiğini hatırlıyorum
ve bir Arthur Miller oyunundan çıkmış gibi görünürdü.
Köprüden Görünüş, hayatım böyle.
Babam New York'a gelmiş. Annemle orada tanışmış.
Kuaförlükte daha fazla para olduğu için "kozmetoloji"ye geçiş yapan bir berberdi.
Babamız aynı zamanda çok utangaçtı çünkü bence eğitimli değildi.
Herhangi bir saygısızlık ya da hakarette
kendini kaybederdi.
Annemiz de epey kötüydü.
Tarak ve duş fırçasını iyi kullanırdı.
Hiç kırılmayan uzun tırnakları vardı. "Gel buraya!" derdi.
Annem, Billy Rose'un
Diamond Horseshoe kulübünde sigara satıcısıydı.
Paranın geldiği yer orasıydı.
Babam, annemin çocuk sahibi olmaktan korktuğunu söyledi.
Dokuz aylık hamile olmasına rağmen otobüse binip duruyormuş.
Ve doğum başlamış.
Onu otobüsten indirecek kadar akıllı biri
hastanenin ücretsiz koğuşuna götürmüş.
Orada dünyaya gelmişim.
Bir kaza olmuş
ve ağzımın bu tarafındaki tüm sinirleri felç etmiş.
Yani bu hırıltıyla doğmuşum.
Annem oldukça eksantrik, renkli,
çok açık sözlü ve tahmin edilemezdi.
Biliyorum, babamdan…
…bana biraz hiddet geçmiş, şüphe yok.
Annemiz ve babamız hiç aksatmazdı.
Yataktayken bağırışlarını duyabiliyordum.
Babam…
Ve taş kesilirdim çünkü yankıyı hissedebiliyordum.
Ebeveynlerim kendi işlerine o kadar dalmışlardı ki
bizi bıraktılar.
Çoğu zaman pansiyonda yaşardım.
Yılda 12 ay.
Eve hiç gitmedim çünkü vakitleri yoktu.
İkisi de çalışıyordu.
"Mahrum bırakılmış hissediyorsun, seninle ilgilenilmemiş" diyorlar.
"Evet, doğru" diye düşündüm.
Belki de ilgi
yabancıların saygı ve sevgisinden geliyor.
Seyirci tarafından kucaklandığını ve sevildiğini hissetmek
doyumsuz bir his.
Keşke bunu atlatabilsem ama atlatamıyorsun.
Bence ben ve onun için filmler gerçekten kaçmak içindi.
Sinemada sayısız saatler harcardım ve her ne olursa
oturup beş, altı kez izler,
öğleden sonra dörtte eve giderdim.
Yaşamak istediğim hayat buydu. İdealim buydu.
Emek isteyen görkem ve kötülüğe karşı kazanılan zaferler.
Hep kahramana tapardım.
Keşke çocuklarla dolu otobüsü kurtaran adam olsaydım.
Olmak istediğim kişi bu. İnsanları kurtaran adam…
…olmak istiyorum.
Tek başıma ebeveynlerimin odasında olurdum
ve üç dolarlık, 2,99 dolarlık ucuz bir aynaları vardı.
Bütün gün orada oturur, ayna karşısında bir şeyler yapardım.
İster taklit olsun…
Biri şarkı söylerken pleybek yapardım.
Ya da Herkül gibi bir filme giderdim.
Gelip Steve Reeves'in taklidini yapardım.
Kahraman ve Melike'de
ayağa kalkıp tapınakları yıkan
acayip bir biçimde yakışıklı,
kaslı, mükemmel erkek rol modeli…
Buydu yani.
"İşte bu. Yolumu buldum" dedim.
Çünkü sonunda idolüm olan bir rol modelim vardı.
Ve yerine getireceğim kaderim!
Babam New York'ta başarılı olamayacağını anladı
ve Maryland'a gittiler.
Evlilikleri yıpranmıştı.
Okuldan eve geldiğimde kimse yoktu.
Annem gitmişti.
Mahkemeye gittiler. Berbattı.
Ben annemle Philadelphia'ya gittim, abim de babamla Maryland'da kaldı.
Başlı başına taşraydı, epey izoleydi
ve sadece atlar vardı.
Nedense beş altı yaşımdan beri atlara karşı bir ilgim vardı.
İyi atlara değil, babamın aldığı atlara karşı.
20 dolar, 25 dolar.
Çok parası yoktu ama bir şekilde bir polo takımına girdi.
Ve polodaki herkesin güzel atları, harika römorkları, çiftlikleri vardı.
Bizimse çöplüğümüz vardı.
Atların çoğunun sağlık sorunu vardı. Bazılarını hızlı çekersen kör olurdu.
Ben de polo oynamaya başladım ama amatör oynuyordum, düşük seviyeydi.
Ama öğrendim. Neyse, gitgide daha iyi oldum.
13 yaşına geldiğimde sıralamaya girecektim.
Ulusal sıralamaya girecektim.
Bu, babamın pek hoşuna gitmedi.
Bir maçın ortasında
sol yandan sağ elle vuracaktım
ve yanlış bir şey yapmadım ama "Atı çok çekiyorsun!" dedi.
"İşimi biliyorum" dedim. "Bilmiyorsun!" dedi.
"Ne sürdüğünü bilmiyorsun!" Tribünden bağırıyordu.
Başka bir vuruşa hazırlanmak için atı çektim ve tribünden indi,
boğazımı tuttu, beni yere attı,
atı aldı ve sahadan çıktı.
Orada yattım ve dedim ki, "Bir daha at görmek istemiyorum."
Çok fiziksel bir baba…
…tarafından yetiştirildim. Anlatabildim mi?
Ciddi acının yabancısı değildim yani.
"Dağılmayacağım" dedim.
Ne yaparsa yapsın dağılmayacaktım.
Bence babam kıskanıyordu.
Abim sorunlu biriydi. Okulu asardı. Kavgalara karışırdı.
İyi bir öğrenci değildi ve tüm okullarından atıldı.
12 yılda 13 okula gittim.
Askerî okula verdiler. Galiba bir ay bile kalmadım.
Biraz iflah olmaz biriydi. Başı çok belaya girdi.
Devereux Okulu'na gitti,
sanırım yaramaz çocuklar için bir okuldu.
Oyunculukla orada ilgilenmeye başladı.
Sonra üniversiteye gitti. Oyunculuk konusunda o zaman ciddileşti.
Seçmelere katılma fırsatı vardı,
neden bilmiyorum ama katıldım.
Satıcının Ölümü içindi.
Ve rolü kaptım.
Sahnedeydim ve hislerim…
Hiç gergin değildim.
Durum kontrolümde gibi hissettim çünkü bu benim için doğal,
bu benim için kolay.
Seyirciler arasında bir Harvard profesörü vardı ve dedi ki,
"Bunu bir kariyer olarak düşünmelisin."
"Yok canım" dedim. "Evet" dedi.
"Bunu çalışmalısın. Yeteneğin var."
Ve o an
hayatımın akışını değiştirdi.
Woodstock günü New York'a indim.
"Kendimi vermemin zamanı geldi" dedim.
Nasıl bir şehirde yaşadığımı bile bilmiyordum. Bir parçası değildim.
Yapayalnızdım ve yolumu bulmaya çalışmaya kendimi adamıştım.
Bu sokaklarda koşturdum. Burada hayatta kalmayı biliyorum.
Kapı aralıklarında, otobüs duraklarında,
tren istasyonlarında ve kütüphanelerde uyudum.
Dondurucu soğuğu iyi bilirim.
Ajanslara giderdim.
Her birine gidip "Müşteri olmak istiyorum" derdim.
"Hiçbir şeyi kabul etmiyoruz." Fotoğrafı iterdim, onlar geri iterdi.
Seçmelere katıldım. "Geveliyorsun, gözlerin sarkıyor.
Şöylesin, böylesin" dediler.
Bulduğum en iyi işler,
yarı çıplak olman gereken off-off Broadway oyunları olurdu.
Aldığım tek iş bunlardı. Çok kötüydü.
"Olmayacak. Belki figüran olursun" dediler.
Ben de buna inanmaya başladım. "Hım" derdim.
Çünkü ne zaman rol alsam hep haydut rolü olurdu.
-Önüne baksana. -Pardon, görmedim.
Ona başrol vermiyorlardı.
Ya da sahne işi yapardı veya dekorcu olurdu…
YÖNETMEN
…ama ona hiç saygı göstermediler.
Kendimi o kadar tüketmiştim ve o kadar izoleydim ki…
John da öyleydi.
Sly yazmaya başladı çünkü istediğini elde edemediği için
kendi yaratacaktı.
"Bunu düşündün,
şimdi yapacaksın" gibi bir şey değildi. Direkt yaptı.
Böyle olmaz, dedim. Artık oyuncu olmak istemiyordum.
Belki de hüsranımı yazıp senaryolar çıkarabilirdim.
Sinemada yer gösterici olarak iş buldum. Bütün gün film izleyebiliyordum.
Küçük, ucuz bir teyp alır,
müziği ve diyaloğu kaydeder,
eve gidip diyaloğu yenilemeye çalışırdım.
Böyle yapmaya başladım.
İki yıl boyunca 15, 16 senaryom olana dek yazdım durdum.
John ve benim farklı görüşlerimiz vardı.
Kendi senaryolarımızı yazıp ortaya koymak istiyorduk.
Her cuma, cumartesi ve pazar bir şişe Boone's Farm şarabıyla geçerdi.
Hiç bara, restorana ya da kulübe gitmedik. Yazma işi işte o zaman başladı.
Arzularımızı, hayallerimizi ama bir de filmleri konuşurduk.
New York'taki her filme bir şekilde gizlice girerdik.
Hiç bilet parası vermedim.
Aklımızda başarısız olma ihtimali yoktu.
"Ya başaramazsak?" Konuşmada hiç sözü geçmedi.
İşte bu kadar kararlı, inatçı ve...
"Evet, bize göre bir yer olmalı çünkü çok tuhafız."
Bir yere uymalıydık.
Kendi kaderimizi yazmalıydık.
Bu yüzden "Atlar adlı filmi çekmeliyiz" dedik.
Bir kovboy ve bir Amerikan Yerlisi asıldıktan 100 yıl sonra
mezarlarından çıkıyor.
Arabaya bindim, Maryland'a gittim.
Silah kiraladık.
Arabaya ateş ediyoruz ya, gerçek mermi o.
Dedim ki, "Ben neyim? Deli."
Babası bizi takip etmeye gelen bir şerif olarak reenkarne oldu.
Elbette babam filmde. Onları vuruyor.
Bizi öldürdüğü kısımda biraz fazla eğlendi.
"Sizi vurmak, sonra gelip tekrar vurmak istiyorum."
"Kişisel mi bu? İncil'den çıkmış bir şey gibi mi?" dedim.
Sessiz bir film. "Sly, niye ses yok?" dedim.
"Para yetmedi" dedi.
1971'de sessiz bir filmi satabileceğini mi sandın?
Daha önce yapılmamış olması önemli değil.
En önemlisi, bir sesi vardı. Sesinin duyulmasını istedi.
Lisede nasıl yazılmayacağının tipik bir örneğiydim.
"Sylvester, gelip okur musun? "Yok, sağ olun" derdim.
"Evet. Başka kimse istemiyor" derdi.
Reddedilmek beni cesaretlendiriyor.
Meydan okuma.
Hakkındaki değerlendirmelerini kabul mü edeceksin
yoksa kendini mi değerlendireceksin?
Sly hep oyuncu olmak istedi
ama hep yazmak zorunda kaldı.
Oyuncu olmak istiyor ve ona rol verecek birine ihtiyacı var.
Rol almıyordu.
FİLM ELEŞTİRMENİ
Muhtemelen rollere uygun görülmediğinden kendi için roller icat etti.
Oyunculuktan vazgeçmiştim. Bitmişti.
Ama John Herzfeld seçmelere yardım etmemi istedi.
Seyirciler arasında, sınıfı gözlemleyen
ve The Lords of Flatbush'u yazıp yönetecek bir adam vardı.
Başlangıç buydu.
Mesele doğru zamanda doğru yerde olmak.
Sly'la ilk kez The Lords of Flatbush'ta tanıştım.
Biz çok tuhaf… Çok tuhaf bir ikiliydik.
O Yahudi, entelektüel, Ivy League'den.
Ben… Ben de neysem oyum.
Ve kültürel olarak birbirine daha zıt iki kişi olamazdı.
Beni Lexington Avenue'de
kocaman bir köpeği olan asansörsüz dairesine götürdü.
Yazabilmek için pencereleri siyaha boyamıştı.
Senaryoyu okudum ve oldukça basitti.
"Bu sahnede kendim olayım" dedim.
Mesela kızın arkasında oturduğum sahnede.
"Bay Rosiello, ne yapıyorsunuz?"
"Bilmem, oturuyorum sadece.
Kayıyorum çünkü güneş gözüme geliyor.
Gözlerim, göremiyorum."
Sonra dersi anlatmaya dönüyor.
Biraz sonra kıza yaklaşıyorum.
Kolumu ona doluyorum. "Bay Rosiello!" diyor.
"Sorun ne, bilmiyorum. Güneş beni takip ediyor.
Oraya gidiyorum, buraya gidiyorum." Saçma şeyler diyorum, doğaçlama yapıyorum.
Bunun bana verdikleri bir fırsat olduğunu fark ettim.
Film boyunca istediğimi söyleyeceğim.
Sly hep senaryoyu yeniden yazardı,
oynadığı sahneleri geliştirirdi.
The Lords of Flatbush'ta Rocky'den önce ilk kez
Sylvester Stallone'un sesini keşfetmiştik.
O filmdeki en iyi sahne,
hatta bana kalırsa 70'ler sinemasının en iyilerinden biri,
nişanlısı Maria Smith'in
bu aptalı gücünün yetmeyeceği bir nişan yüzüğü almaya ikna ettiği sahne.
Az önce çıkan kız var ya,
ona bir daha 1.600 dolarlık bir yüzük gösterirsen
mezar taşına ne yazılacak, biliyor musun?
"Frannie Malincanico'ya 1.600 dolarlık yüzüğü gösterecek kadar aptaldım."
Stanley o filmde ilginç bir karakter ama illa ondan hoşlanmıyorsunuz.
O sadece… Tam bir dangalak.
Ama o sahnede sizi kendine âşık ediyor
çünkü Frannie'yi ne kadar sevdiğini fark ediyorsunuz.
Sylvester Stallone'un diyaloğunun müzikalitesine
ya da sesine ilk bakışımız.
Vay be.
O noktada senaryolarda kaderime karar verildiğini anladım.
Çünkü kadroya alınmamın zor olduğunu biliyordum.
Hep serseri rolündeydim.
"Tamam, doğru. Öyleyim" dedim.
Ama iyiyim de. Avanak bir yanım da var.
Bunu bir araya getirebilirsen harika bir karakter olur.
Rocky gelene kadar böyle bir fırsatım yoktu.
Ama öncüsü Stanley Rosiello ve The Lords of Flatbush idi.
Orada sert bir eşkıya, motosiklet ceketi,
yağlı saç, sigara vardı ama onu seviyordun.
Olaylar gelişti.
Bana bu rolü teklif etmeselerdi, iyi eleştiriler almasaydım
1.300 dolar kazanamazdım.
O para, 40 dolarlık araba alıp 11 gün Hollywood'a gitmeye yetti.
SUNSET BULVARI BEVERLY CADDESİ
Los Angeles'ta tanıdığım tek kişi, the Fonz olarak büyük bir yıldız olan
Henry Winkler idi.
Hollywood ve Vine kavşağında arabam bozuldu.
Bam diye durdu. Kehanet gibiydi.
Aradığım ilk kişi Henry idi.
"Evet, gelip beni almalısın.
Arabam bozuldu.
Sunset Bulvarı'nın tam ortasındayım."
"Hemen geliyorum" dedim.
Gidip onu aldım ve kocaman bir köpek,
tüm giysileri bir şekilde bavulların üstünde duruyordu.
Beni evine götüremezdi tabii. Köpeğim ve karım vardı.
Beni bir motele yönlendirdi
ve üç gece orada kaldım.
Sonra Vadi'de, Balboa Bulvarı'na bir sokak mesafede bir çöplük buldum.
Pekâlâ.
İdari yapımcı olarak Gene Kirkwood ile tanıştırıldım.
Konuştuk ve ona Rocky fikrini verdim.
Bunu geliştirdik ve sonunda çıktı.
Biraz sıra dışı şartlar altında gerçekleşti
çünkü çok sınırlı bir geçmişim vardı.
-Sonunda… -Geçmiş yoktu desek?
…hayırlı ve harika bir dizi hata oldu.
Evet, her şeyi basitleştiriyor.
Aslında oyunculuk seçmeleri için oradaydım
ve işler pek iyi gitmiyordu.
Çıkarken kapı tam kapanmak üzereydi,
kapıya yaslanıp şöyle dedim,
"Bu arada, biraz yazıyorum da." "Öyle mi? Geri gel" dedi.
Yazmaya başladım
ve Arka Sokaklar'dan türemiş bir şey yapmaya başladım.
Borç tahsildarı yapmak istedim. Yürekli sokak işi yapmak istedim.
Senaryoyu yazıyordum, köpek masanın üstünde oturuyordu,
çalışıyordum, sigara içiyordum, kahveleri gömüyordum.
İyi gidiyordu.
İşe yarıyordu.
Ama Rocky'nin eşkıya bir yönü var.
Arkadaşım daktiloyla yazarken
ağlamaya başladı.
"Rocky'den nefret ediyorum. Nefret ediyorum. Çok zalim" dedi.
"İnsanlara vuruyor. Onları dövüyor."
"Tam vuracakken dursa? Az kalsın vuracak olsa?" dedim.
"Vurabilirdi, işi bu ama vurmasa?"
"Güzel olur."
"Ya sevgilisi olsa?" dedim.
"Evet, güzel."
Ben de geri döndüm.
Bunu yazdım. "Sevgili. İyi."
Ama artık dövüşçü değil. Sıradan bir adam. Ortada bir öykü yok.
Sıradan bir adam, sınırda, beceriksiz bir dövüşçü.
Beceriksiz bir dövüşçü!
Rıhtımlar Üzerinde'ye geri dönüyorum. O, Terry Malloy gibi.
Bam. Marty, film, Arka Sokaklar.
Karıştır ve kendi yorumunu kat.
Dövüşçü olduğunda her şey güzelce toparlandı.
106 dolarım vardı, kira 300 dolardı.
Böyle bir ikilem yaşadım. Kıt kanaat geçiniyordum.
Üç günde yazdım.
Sonra dönüp yeniden, yeniden yazdım.
Yazarken kusurları kafama takmamaya inanıyorum.
Biliyorum, belki yüzde 90'ı değersizdir
ama giriş, gelişme ve sonuç olması fikri
benim için çok önemli.
Yapımcılar dedi ki, "Ryan O'Neal'ı oynatmak isteriz. Boks seviyor.
Ya da Burt Reynolds'ı."
"Hayır, kendim için yazıyorum" dedim.
Senaryoyu beğendiler ama seni istemediklerinden
gitmen için gitgide daha fazla para teklif ettiler, değil mi?
Haklısın. 265.000 dolara çıktı.
-Filmde olmamak için. -Uzak durmak için.
Biliyordum ki 500.000 dolara bile satsam
para bittikten sonra
sattığım için çok üzülürdüm.
Hangisi daha sağlıklı?
Harika olabileceğin hayaline kapılıp hâlâ o umudu taşımak mı
yoksa harika olma fırsatını elde edip,
beceremeyip başarısız olduğunu anlamak mı?
Bence hayal dünyasında yaşayıp
"Fırsatım olsaydı hepsini döverdim" demek daha kolay.
Philadelphia'nın soğuk sokaklarında
o karavandan ilk kez çıktım
ve kader anı olduğunu biliyordum.
"Sylvester, hazır mısın?" dediler.
"Hayır. Ama Rocky hazır" dedim.
Olağanüstü bir şey oldu.
Bunun olacağını biliyorduk.
İstediğim tüm aktörler projeyi bıraktı
ve hepsinin yerine mükemmel aktörler geçti.
Apollo Creed mi? Bunu yapabilecek tek bir adam var.
Sesi, cüssesi, kibri tam yerindeydi.
Ken Norton'ı kullanacaktık ama iki gece önce bıraktı
ve "Olamaz" dedim.
İlahi müdahaleye gerçekten inanıyorum.
Talia Shire'ı da son anda seçmiştik çünkü doğru kişiyi bulamamıştık.
Geldi ve kapı açılır açılmaz
bir ışık belirdi. Bam diye.
Yanına doğru gittim, mavimsi siyah saçı vardı
ve gözleri şöyle bakıyordu.
"Bu kıza bayıldım" dedim.
"Bu karaktere, bu şeye bayıldım. Burada bir şey var.
Sorgulamayacağım bile. Seçmelere katılma hiç.
Sen doğru oyuncusun."
Başından sonuna kadar aynı şey oldu.
Rocky kesinlikle bir dövüş hikâyesi değil.
Kinik olması gereken ama olamayan…
Bir aşk hikâyesi.
…bir adamın…
-Aşk hikâyesi. -…karakter incelemesi.
-Aşk hikâyesi. -Hayatı kabul ediyor.
-Hayattaki kaderi bu. -Söyle.
Her şeyden çok istediği şey yalnız yaşlanmamak.
Söyle.
O genç adam aşk konusuna giremedi.
-Dışından söyleyemedi. -Hayır.
Evet, haklısın.
O zamanlar söyleyemedim.
Orada oturmuş, Adrian'la buzda sahne çekmeyi bekliyorum.
"Şu 300 figüran gelmiyor."
Kaç tane var? "Hiç" dedi.
Çekim için ne kadar süre var?
"Belki iki saat."
"Vay canına" dedim.
"Bu daha da iyi olabilir."
Rocky gözlem yapıyor, başkalarının göremediğini görüyor,
onu kabuğundan çıkarıyor.
Kırılganlığı, yetiştirmeyi, dönüşümü keşfediyordu.
Oraya gidebilmek için bir karaktere buradan başlamalıyız.
Dövüşe nasıl başladım, biliyor musun?
-Hayır. -Babam.
Pek akıllı değildi.
"Pek zeki doğmadın, bedenini kullanmaya başla" dedi bana.
Ben de dövüşçü oldum.
-Anlıyor musun? -Evet.
Neden gülüyorsun?
Annem tam tersini söyledi.
Ne dedi? Tam tersi ne dedi?
"Bedenin pek sağlam değil, beynini geliştir" dedi.
Öyle mi dedi?
Adrian olağanüstüydü.
O kadını yazdı,
ezilen ve dışlanan bir kadın.
Adrian'ı özgürlüğe ve güzelliğe götürecekti.
Ve de aşka.
Talia, bunu boks filminden aşk hikâyesine taşıdı.
Erkek arkadaşı da boksördü.
Sonunda uğruna savaşacak bir şeyi vardı.
Para değildi. Gururdu.
Gurur duymanı istiyorum.
"İşte benim erkeğim" demeni istiyorum.
Bu yüzden sonunda dedi ki,
"Mahalledeki serserilerden olmak istemiyorum…
Dayak yemem umurumda değil. Sen gurur duy, yeter."
Tek istediğim sonuna kadar gitmek.
Karakterin sevdiğim yanı buydu. Bir şekilde hep içinde tutardı.
Kederini ya da hayal kırıklığını kendisi hariç kimseyle paylaşmazdı.
İçini sadece Mickey daireden çıkınca döküyor.
Yazılana göre o sahnede banyodan çıkıyorum,
dalgın dalgın bakıp peşinden gidiyorum.
Dedim ki, "John, bir iyilik yap. Kameralar ve ses kayda devam etsin,
bakalım Rocky hayatını iki dakikada özetleyebilecek mi."
Bunu ilk yaptığımızda harikaydı.
Adam dedi ki, "Çektik mi?"
Dedim ki, "'Çektik mi?' mi?" Bu…
…doğaçlamaydı.
Tekrar yapamam. Doğaçlamaydı."
O enerji artık yok. Yani, bu…
Ne yapmıştım? Kapının burasına mı vurmuştum?
"Siktir et, baştan başlamalıyım. Ne yapmıştım?" dedim.
Sonra babamı düşünmeye başladım.
Dinle. Menajerin olmak istiyorum.
En iyi çekimi atmak zorunda kaldım.
Ama benim sunduğumu parayla alamazsın.
Acı ve deneyimim var.
Benim de acı ve deneyimim var.
Yerine daha dengesiz bir şey koydum.
Babamla olan ilişkim.
10 yıl önce yardımın lazımdı.
10 yıl önce hiç yardım etmedin.
-Umurunda değildi. -Yardım istiyorduysan…
Yardım istiyorduysan niye söylemedin?
Niye istemedin evlat?
İstedim ama sen duymadın.
Yazdığımda sadece bir satır vardı
ama oraya gittiğimde "Kendim hakkında konuşmalıyım" dedim.
Kendim.
Bunu Rocky'nin bedenine koyacağım.
30'uma yeni girmiştim ve dedim ki,
"Gelip bunu mu teklif ediyorsun? Hayatımın baharını geçtim. Ne baharı?
Oturacağım, fırsat bulacağım, yüzüstü düşeceğim."
Filmi mahvedeceğim sandım.
"Neden sana ihtiyacım varken yanımda değildin?"
Hayal kırıklığımı alıp dile getirebiliyorsam…
Bana öyle geliyor ki aynı hayal kırıklığını yaşayan,
ihmal edilen, görmezden gelinen milyonlarca insan vardır.
Bunu alacağım! Görmek için ringe yakın mı olmak istiyorsun?
Öyle mi? Yardım mı edeceksin?
Beni görmek mi istiyorsun…
Bunu babamın yüzüne asla söyleyemezdim.
Çok saygısızca olurdu.
Ve insan diyalog istemiyor.
Herkes bu ihtiyarın işinin bittiğini düşünecek.
Sonra bam diye
kapı açılıyor, Bill Conti'nin bestesi giriyor
ve umut beliriyor.
Ve işte, dışlanan ya da bir fırsattan mahrum bırakılan
herkesin istediği şey oluyor.
"Hadi. Geri gel."
Aman tanrım. Burası, Rocky'nin prömiyerinin olduğu sinema.
Yer gösterici olduğum sinema.
New York'tan aldığımız ilk eleştiri Vincent Canby'nindi ve sertti,
ne bekleyeceğimi bilmiyordum.
Çıkmasına beş gün kala Rocky'nin gösterimini yaptık.
Öğleden sonra matinesiydi.
Onunla oturuyordum ve birden "Siktir" dedi.
Filmin 20. dakikasında seyircilerin dörtte üçü gitmişti.
Stüdyo şefleri şöyleydi…
Koltukta büzüldüm. "Ha siktir" oldum.
Hem de ne üzgündü. "Tanrım" dedi.
Başarısız olacağını düşünüyordu.
Prömiyer olduğunda öz güvenim pek yüksek değildi.
Rocky'nin prömiyeri burada oldu.
Bir trençkotla sokağın karşısında duruyordum.
Kardeşim dedi ki,
"Bu, hayatının en iyi günü de olabilir, en kötü günü de."
"Evet, o gün bugün" dedim.
Başarılı olmazsa ikinci bir şans yoktu.
Herkes içeri girince arkaya geçtim, orada dikildim.
Natürmort tablo gibiydi.
Kimse kıpırdamıyordu. Herkes her kelimeyi dinliyordu.
Herkes kendini kaptırmıştı.
Apollo'yu yere serdiğinde
tüm salon kalktı
ve yapımcılar şöyle bir bakınıp "Ha siktir" oldu.
Gerçek bir spor müsabakasıymış gibi seyirci katılıyordu.
Gerçekle kurgu arasındaki çizgi bulanıklaşmıştı.
Salondan gelen tezahürat sesleri sokaktan duyuluyordu.
Creed'le dövüşürken komik görüneceğini varsaymıştık.
Ama ilk rauntta onu sırtüstü yere serdiğinde
uyandırdığı heyecan neredeyse hiç duyulmamıştı.
Rocky'nin kaybettiğini kimse hatırlamıyor.
Film öyle bir yapılmış ki o kazanmış gibi hissediyordunuz.
Seyircinin ekrandaki dramaya tepki verdiği harikulade anlardan biriydi.
Film çıktığında birinciydi. Herkes onu konuşuyordu…
"Bu film tutkulu.
Duygusal. Beni ağlattı.
Bana ilham verdi."
O masalın gerçek olması seyirciyi heyecanlandırdı.
Bir şey oldu, büyülü bir şey.
Tanınmadığı son fotoğrafı.
Ve bir daha asla özel bir an olmayacak.
İşte Rocky'nin kendisi, Sylvester Stallone geliyor!
Kelimenin tam anlamıyla hayatını tamamen değiştiren bir an
ama sonsuza dek. Bam diye.
Ve kazanan…
Rocky.
Rocky'nin yıldızı Sylvester "Sly" Stallone.
Karşınızda Sylvester Stallone.
Bir aktör olarak, bir yazar olarak alkışlandı,
vizyoner falan olduğu için alkışlandı
ve işte oradaydı.
O andan itibaren artık yanlış bir şey yapamazdı.
Bazen tüm bunlar ne için ve buna değer mi diye düşünerek
kendimi üzüyorum.
Belki de kendimi kandırdığım sıkıntılı bir dönemden geçiyorum.
Düşüncelerimi topluyorum ve tek yapmam gereken aynaya bakmak.
Rocky'nin başına gelenler benim de başıma geldi sanki.
Bir hafta içinde
hakkımda asla yapamayacağım şeyler söylemeye başladılar.
Söyledikleri bazı şeyler de
sanırım biraz sinir bozucuydu.
Rocky'yi ilk kez bir radyo reklamında duydum.
"Arada bir yeni bir aktör çıkıyor
ve film sektörünün en çok konuşulan sansasyonu oluyor.
Bu, Marlon Brando idi.
Bu, Al Pacino idi. Bu, Robert De Niro idi.
Ve bu yıl herkesin konuşacağı aktör
Sylvester Stallone."
Sylvester Stallone da kim?
Bir televizyon reklamı gördüm.
The Lords of Flatbush'tan Stanley Sylvester Stallone mu?
Robert De Niro ve Marlon Brando'dan sonra çıkan en iyi aktör o mu? Vay. Peki.
Başrolde oynamayı beklemen biraz küstahça
çünkü o zamana dek küçük rollerde oynamıştın.
Evet. Küçük demen bile incelik.
Ama şöyle düşündüm, mesleki karanlığa gömüleceksem
en azından kendime "Denedin işte" diyebilmek istedim.
En kötü ihtimalle amatör filmim olacaktı. Ebeveynlerimin hoşuna giderdi.
Rocky çıktı.
Birkaç ay sonra Sly'ın babası aradı.
"John, seni görebilir miyim? Senaryo yazdım" dedi.
"Gerçek Rocky bende." "Nasıl yani?"
"Gerçek Rocky'yi yazdım."
"Boks filmi mi yazdın?" "Evet."
"Sly'a verdin mi?" "Hayır, sen oku. Belki sen yaparsın." "Hayır, bu… Frank.
Sly'a ver de okusun. Ama bu konunun filmi çekildi bile."
Hâlâ Sly'la yarışıyordu.
"Sonny diye bir senaryo yazıyorum" dedi.
Sly, "Konusu ne?" dedi. "Rocky'nin oğlu gibi."
Sly, "Bunu yapamazsın. Bu benim eserim" dedi.
Sanırım babam kıskanmıştı. "Neyini kıskandın?" dedim.
"Eşek gibi çalıştı. Sen yardım etmedin. Kendi yaptı."
Başarı bir aileye zarar verebilir.
Haberim yoktu ama Rocky çıktığında benim kariyerim yok olmuştu.
Birdenbire Rocky'nin kardeşi oldum.
Onun için zor oldu.
Kardeşim çok yaratıcıdır ve başarım onu epey sarstı.
Kimse onun Amerikan ikonu olmasını beklemiyordu.
Hayaline eriştiğinde
"Hayalim bu değildi" diyorsun.
Hayalim…
Düşündüğüm gibi olmadı.
Hayal kırıklığı yaşadığın için
sürekli savaştığın
bir fırtına cephesi getiriyor beraberinde.
"Siktir" diyorsun.
"Dağın zirvesine ulaştığımda sadece gökyüzü olacak sanıyordum."
Öyle değil.
Hava daha ince. Tehlikeli.
Yukarıda pek fazla insan yok. Epey yalnız.
Bazen dağa gitmek sanıldığı gibi olmuyor.
Bence Stallone, Rocky ile ünlü olduğunda
ünlü olmanın kötü yanlarını beklemiyordu.
DINAH! "F.I.S.T."İN PRÖMİYERİNDE
Hollywood'dan Dinah! programı ile karşınızdayız!
Ve insanların, "Tekrar yapmalısın,
tekrar kanıtlamalısın" demesini beklemiyordu.
Rocky'nin kendisi Sylvester Stallone ile partiye davetlisiniz.
Bu ikinci filmin ve herkes, tüm dünya
Sylvester Stallone'a ne olacağını merak ediyor.
-Evet. -Tek seferlik bir başarı mıydı?
ROCKY SIRADA NE VAR?
Rocky'den hemen sonra
insanlar beni olduğumdan çok daha büyük görmeye başladı.
Hemen yeteneğimi sorgulamaya başladılar.
Birçok senaryoya bakıyordum.
İlginç bir şey yoktu. Sonra F.I.S.T. geldi.
Rocky'den çok farklı olacaktı.
Amerikan işçi hareketini, çok güçlü bir kamyon sendikası fikrini
konu alan bir film.
Bana kalırsa muhteşem bir yolculuk.
Rocky'nin ardından, hem bunu nasıl tekrar edeceğini
hem de kendini bundan nasıl ayrıştıracağını çözmeye çalışıyordu.
Stallone o zamanlar çok büyük bir yıldızdı.
NORMAN JEWISON'IN SESİ
Yapmak istediği ilk şey filmi tekrar yazmaktı.
Bence bazı filmlerindeki çoğu sorun
bir filme neyin yakışacağını iyi anlamasıyla
ve stüdyolarca bunları yapmak için tutulanlarla
anlaşmazlık yaşamasıyla alakalı.
Sly'la büyük sorun şuydu.
JOE ESZTERHAS'IN SESİ
Filmin sonunda ölmek istemiyordu.
Bence çok yanlış bir şey yaptı.
Sonunda kahramanı öldürüp kötülüğün kazanmasına izin verdi
ve bunu yapamazsın.
Gerçekte bu çok olabilir
ama insanlar bunun için para verince erdemin işe yaradığını görmek istiyor.
F.I.S.T.'i tanıtmak için Playboy'a röportaj verdi.
Başarısız bir filmi olmasının mümkün olmadığını düşündüğünü,
bunun asla olmayacağını,
başarısız filmi olmasının imkânsız olduğunu iddia etti.
Kusurlarına rağmen F.I.S.T.'te pek çok şeyi beğendim
ama birçok eleştirmen bana katılmadı
ve fikir ayrılıkları Sylvester için hakaretti.
Ç.Ö.P.
F.I.S.T.'e Ç.Ö.P. demelerini kişisel algıladım.
O film için elimden geleni yaptım.
Çok çalıştım.
Bazı insanların 500 kelimeyle onca emeği kötülemesi…
Seçtikleri herhangi bir ara sokakta onlarla buluşmayı çok isterim.
Rocky'nin başarısı ve F.I.S.T.'in hataları bir araya gelip
Sylvester Stallone'a kendi filmini yapması için ilham verdi.
Yazan, yöneten ve oynayan kendisi.
Aslında Fedai, Rocky'nin babası gibiydi.
Onu 1972'de yazmıştım
ve kimse dokunmak istememişti.
Biraz fazla tuhaf.
Ben de Rocky'yi yazdım.
Sonra Fedai'yi çekmek istedim
ve o da ringde geçiyordu.
Dedim ki bu, Rocky kadar ciddi olmasa,
biraz karnaval gibi olsa…
Yağmur, renkler ve karakterler,
biraz fazlası normal güreş maçının ötesine geçerdi.
O zamanlar zekice ve eğlenceli bir şey yapmaya çalışan bir delikanlıydım.
Araştırmamı yapmadım
ve ufak bir kitleye hitap ettiğini fark etmedim.
Geniş tabanlı değil. Biraz tuhaf.
1946, tuhaf müzik, osu tuhaf, busu tuhaf.
Bir felakete zemin hazırlıyordum
ve felaket oldu.
F.I.S.T.'in başarılı olmamasını beklemiyordu.
Rocky'yi savunan eleştirmenlerin Fedai'ye sırt çevirmelerini beklemiyordu.
İyi karşılamadı.
Patlamaya başladı, eleştirmenleri kavgaya çağırıyordu.
Bazı sabahlar uyanıyorum ve "Bunu yapabilirim" diyorum.
Başka günler "Yapamam" diyorum.
Hissetmiyorum. Orada değil.
Sadece içgüdülerime dayanıyorum. Dövüşe gidip "Bilemiyorum…" demek gibi.
Bunun geçeceğini öğrendim.
Biraz dayan.
Anksiyete nöbeti geçirme. O korku… Hepsi bunun bir parçası.
Bundan korkman bunu ilginç kılıyor.
Rocky Balboa karakterinin başarı hikâyesi
yıldız Sylvester Stallone'un başarı hikâyesine benziyor.
Bugünlerde Stallone yazar, yönetmen ve yıldız olduğu
Rocky II'nin rötuşlarını yapıyor.
Devam filmi çekmenin daimi tehlikeleri konusunda
pek kaygılı değil gibi.
Aslında her zamanki gibi, Stallone kendinden çok emin.
John Avildsen, Rocky'den ayrılmak istedi.
Playboy Malikânesi'ne gitti, sarhoş oldu, uyuşturucuya başladı.
Yani başarının dezavantajı işte.
Bu o adam değil.
Bu adam zorlamaya devam ediyor ve herkesi yanında götürüyor.
Çok idealist biri.
John Avildsen, Rocky II'nin senaryosunu beğenmeyince
ben yönettim.
-Bilmiyorum. -Açıklamaya ne dersin Rocky?
Bilmiyorum. Söyleyecek söz bulamıyorum.
Geri çekilin!
Rocky I ve Rocky II'yi böyle güçlü kılan şeylerden biri
Stallone'un kendi hikâyesini anlatma şekliydi.
Hayat hikâyesini hem Rocky'ye hem de Apollo Creed'e aktardı.
Apollo Creed evinde gezinip karısına nefret mektubu okuyor.
Muhtemelen Sylvester Stallone'un malikânesinde gezinip
Pauline Kael'in Fedai eleştirisini okuyuşu bu.
Bir ölçüde, ünlü konseptini mercek altına alıyor.
Hikâye bir bakıma ilkinden daha iyi
çünkü çok daha anlaşılabilir konular üzerine.
Rocky yalnız biriydi, şimdiyse farklı tür bir sorumluluğu var.
İzleyici arasında evli olan veya evlenmeyi düşünen herkesin
kendiyle özdeşleştirebileceği türden sorumlulukları ve sorunları var.
Kimse Rocky'yi aile filmi olarak görmüyor
ama filmlerin özünde Adrian'la arasındaki ilişki var.
Bu ilişkiyi sürdürmek ve bu aileyi kurmak ile
yapması gereken iş arasındaki çekişme.
Eve ne zaman geldin? İştesin sanıyordum.
Hayır, artık işte değilim.
Bugün… Bugün kovuldum.
Ne oldu?
Kaderinden vaz mı geçeceksin
verdiğin bir "söz" için?
Ne yapacaksın?
Bilmiyorum. Dövüşmeyi düşünüyordum.
İstediğini olabilirsin. Dövüşmek zorunda değilsin.
Şey, ben dövüşçüyüm.
Çok iyi değilim ama işim bu.
Rocky, artık dövüşmeyeceğim diye söz verdin.
Onu en dipte görüyorsun.
Korkunç, küçük bir bodrumda.
Bir ışığın altında.
Bu adamda bir şey var…
Kaderinde bir şey yapmak var
ve yanlış sebeplerle engelleniyor.
Sonunda, "Ben senden kadın olmayı bırakmanı istemedim,
erkek olmayı bırakmamı isteme. Yapamam" diyor.
Diyor ki, "Bu kadını seviyorum
ama denemezsem dönüşeceğim şeyi sevmeyecek."
Rocky II de çok başarılıydı.
İlkinin kazandığı parayı ikiye katladı ve…
Tüm dünyayı heyecanlandırdı.
İnsanlar onu sıkıştırmaya başladı.
Sly şov dünyasında çok hızlı tırmandı.
Çok az aktör
hem yapımcılık hem yönetmenlik yapabilecek disipline sahip.
Günde 24 saat, haftada 7 gün bunu düşünmelisin.
Film yapmak anladığım ve benimsediğim bir şey.
Ama büyük bir bedeli var.
Kendini kaptırmış bir film yapımcısıysan,
oynuyor, yazıyor, yönetiyor ve yapımcılığını yapıyorsan
başka bir şeye zaman yok.
Aileye kırıntılar kalıyor. "Bugün ne oldu?" "Konuşmak istemiyorum."
Gerçek bu. Eve geldiğinde neredeyse gerçek olmuyor.
Korkunç bir ikilem.
Gençken "Evi sanat eserleriyle, çocuklarla doldurmalıyım!" diyorsun.
Şimdi dolu.
Çocuklar hayatlarına devam etti, sana da geriye bu büyük, boş…
Artık sana ilham kaynağı olmuyor.
Taşınma sebebim güzel başka bir manzara istemem değil.
Alıştığın paradigmayı ne zaman değiştirsen…
Amacı, o süreci yeniden başlatmak.
Devam filmi çekmek çok zor. Her biri gittikçe zorlaşıyor.
Hep yorucu oluyor. İnsanlar sürekli tavsiyeler veriyor,
sonra eleştiri alıyorsun ve diyorsun ki
"Haz gerçekten acıya değecek mi?"
Her film daha da zorlaşıyor
çünkü aç bir sanatçının yeniliğine sahip olmuyorsun.
Rocky III'ten önce bende korku oluştu.
Belki eskisi gibi değildim. Belki de şanstı.
Tutku yok.
İyi bir anlaşma. İyi para. Korunmaya başlıyorsun.
Ajanslar onu bunu tutuyor, şu bu filmi çekiyor.
Güvenli.
Bir süre sonra şöyle diyorsun,
"İyi bir şey yapmıyorum çünkü başkalarını dinliyorum."
Yıllar sonra, kazandığını düşünerek uyanıyorsun ama kazanmamışsın.
Rocky III bunun bir örneğiydi.
Arabamız var, paramız var.
Gerçek hariç her şeyimiz var.
Gerçek ne be?
Korkuyorum! Tamam mı?
İlla söyleyeyim mi? Zorla mı söyleteceksin? Korkuyorum!
Ne?
Asla bir dövüşçünün "Korkuyorum. Korkağım" dediğini duymazsınız.
Ama durumu tersine çeviriyor. "Ben de korkuyorum. Korkmakta sorun yok."
Ve bundan cesaret doğabilir.
Menajerinin söylediklerini,
seninle ilgilenenlerin söylediklerini yapmama cesareti.
Belki cesaret başka bir şeydir. Peki ya başladığın işi bitirmek?
"Sly, biraz kendini dinle" dedim.
"İçgüdülerine güven."
Verdiğim her karara, Mr. T'yi kullanmak istememe,
Survivor'ın "Eye of the Tiger"ını, Hulk Hogan'ı istememe,
her şeye "Saçmalık" dediler.
"Biliyorum. Çok saçma" dedim.
Ama teatral. İlginç. Farklı.
Çok çalışırım. Çalışır dururum.
Kendimden çok çalışmaya, güvensizliklerimi aşmaya çalışıyorum.
Başarısızlık tehdidine karşı kayıtsız hâle geliyorum
çünkü biliyorum ki ne olursa olsun,
hakiki bir başarı olmasa bile,
kendini zorlamaya devam etmek iyi bir şey.
Yolculuğun %90'ı çalkantılı ve çirkin olabilir.
Başarıya ulaşmak için bunu yaşamalısın.
Ulaşamayabilirsin ama hiçbir şey yapmamaktan iyidir.
Sürekli yaratmak istiyor.
Asla geri çekilmiyor.
"Pişmanım. Şöyle yapabilirdim. Böyle yapsaydım. Keşke şöyle yapsaydım"
demek istemiyor.
Nerede olmak istediğini hep biliyordu.
Kaza değil yani.
Aksiyon kahramanı olması bir kazaydı.
Orijinal Rambo cinayete meyilli bir manyaktı.
Savaştan gelen tehlikeli bir zayiattı.
Dağılmış halde döndü.
Amerika'nın tekrar gözüne girmek için yapabileceği hiçbir şey yok.
"Ben bu yapımda olacaksam
senaryoyu yeniden yazmak istiyorum, sınırda olsun istiyorum" dedim.
Beni bile şaşırtan vahşi bir gaddarlık
kattım senaryoya.
Çarpık bir yüz ve öfke görüyorsunuz.
Nereden geldiğini anlamak için uzağa bakmama gerek yok.
Babam gerçekte Rambo'ydu.
Hiçbir şey sözlü olarak çözülmezdi.
Genelde fiziksel bir ültimatom olurdu.
Çatalı çevirme şekli.
Bu şekilde yiyorsa…
…dayak geliyor demekti.
Bu adama bulaşılmazdı.
O bakışı… Genetikti. Şöyle bakardı…
İlk saf aksiyon filmi olarak düşündüğüm bir şeyi yapma fırsatı gördüm.
Bu şey tamamen kinetik olarak yapılıyor.
O kadar çok hareket var ki
yıldız, diyaloğun üstesinden gelemiyor.
Trautman ve diğerleri ilgilenmeli.
Terk edilmiş hisseden bu yalnız kurda,
yalnızlığı seven figüre kendinizi kaptırıyorsunuz.
Oynadığı şey derinden geliyordu,
sayfalarda yazandan da derindi.
Hem esprili hem ritmik
ama bir dereceye kadar da doğaçlama gibi görünen
diyaloglar yazabiliyor.
Sly'ın yazdığı kelimelerde eşsiz bir yetenek var.
Sadeler, doğrular.
Yazdığı ve söylediği şeylerin arkasında bir niyet var.
Gazileri, kullandıkları kelimeleri, durumlarını, travmalarını
okumaya başladım.
Şöyle düşündüm, "20 farklı kişinin hayatından
parçalar alıp hepsini karıştırırsam…"
Rambo yıllardır konuşmadığından
akıcı konuşamıyor.
Bir acele, bir boşaltma var.
Bir adamla ilgili hikâyeler duymuştum.
Elinde boyacı sandığıyla Saigon'a giriyor.
"Parlatayım lütfen."
Hayır, dedim. Sorup durdu, evet.
Joey de "Tamam" dedi. İki bira almaya gittim
ve kutuda bomba varmış.
"İki bira almaya gittim.
Boyacı sandığında bomba varmış. Çocuk açtı.
Joey'nin vücudu her yere dağıldı.
'Bacaklarım nerede?' diyordu."
Arkadaşım! Her yerime bulaştı.
Kan falan var. Onu bir arada tutmaya çalışıyorum.
Onu bir araya getiriyorum, iç organları taşıyor.
Kimse yardım etmedi!
Kimse yardım etmedi. "Lütfen, eve gitmek istiyorum…" dedi.
"Bacaklarım nerede?" Bunu uyduramazsın.
Böyle bir diyaloğu uyduramazsın.
Tüm bu hikâyeleri iyice özümseyip
senaryoda olmayan böyle çılgın bir monoloğa çevirmek
biraz zaman aldı.
David Morrell'in kitabını okumuştum.
Kitabın olayı şu.
Bu süper ölüm makinesini alırsanız
savaş bittiğinde
o düğmeyi kapalı tutmak o kadar kolay değil.
Bu konsept İlk Kan'da bir kenara atılıyor.
Rambo'nun ekibi öldürmesi yerine yaralaması Stallone'un fikriydi.
Orijinalinde, senaryoda yazana göre filmin sonunda
Albay Trautman beni vuruyor ve ağır çekimde ölüyorum.
Yönetmene "Böyle olmaz" dedim.
Vietnam gazilerinin bu filmi izleyip,
benim vurulduğumu görüp
"Benim için umut yok demek" demelerini istemiyordum.
Ve ayrıldım. "Geri gelmezsen sözleşmeyi ihlal etmiş olursun" diye
bağırıyorlardı arkamdan.
ŞERİF
Las Vegas'ta gösterime girdi.
Test sonucu o kadar kötüydü ki gördüğünüz sahneyi koydular
çünkü o zamanlar ayda 20.000 gazi intihar ediyordu.
"Bunun bir parçası olmak istemiyorum" dedim.
Olmayacağım da.
80'lerin ortasında Rambo'yu çekmeye başladım.
Ve bu karakter bir şey başlattı.
Akla gelen ilk şey fiziksellik.
Bence Stallone'u 80'lerde mükemmel bir yıldız yapan şey
o on yıldaki her şeyin aşırılıkla ilgili olmasıydı.
Ama vücudu ve yaratabildiği kaos ve katliam…
İnsanlar onun kendini zorlamasını izlemeyi seviyordu.
Neredeyse kendi parodisini yaparken bile
insanlar gitti çünkü kendisinin aşırı versiyonuydu.
Arnold Schwarzenegger tek rakibiydi.
Sly, Rambo'yla birden benim arenama girdi.
Fitti, kaslıydı ve herkes onun vücudunu konuşuyordu.
Bu da tabii ki rekabet yarattı.
O noktada küçük çocuklar gibiydik. Kim daha büyük bıçak kullanır?
En büyük silahları kim kullanır ve tek kolunda tutup…
Böyle yapar işte.
Kim daha kaslı, kimin kas definasyonu daha yüksek,
kim daha az yağlı?
Uğruna kavga ettiğimiz aptalca şeyler.
Şimdi geriye bakıp bunlara gülüyoruz.
Kaslı olmanın etkisini öğrendik.
Etki, insanların iki kat daha fazla inanması.
Aksiyon filmlerine yepyeni bir destek, yepyeni bir itiş sağlayan şey bu oldu.
Bu türü kârlı bir hâle getirmeye
ve dünyayı dolaşacak bir şey yapmaya kararlıydım ve öyle de oldu.
Sylvester Stallone'da karşı konulamaz bir şey var.
Mazlumdan şampiyona…
…Stallone'a dünya çapında şöhret ve servet kazandırdı.
Stallone, başarılı olmanın ne olduğunu bildiği için
bu noktaya geldiğini biliyor.
Hep Sly'ın arkasındaydım. Hep bir adım gerideydim.
Hep daha çok gişe yapıyordu.
Bir yıl sonra aynı miktarı yapıyordum.
Ama o zamana o daha büyüğünü yapmış oluyordu.
Böyle oluyordu.
Sürekli tırmanıyordu.
Sly artık duramıyordu.
Sadece aktör ya da yönetmen değildi, Hollywood'da bir güçtü.
Hayranların bana hep diyor ki,
ya Rocky ya Rambo olmalı.
Bu bir aktör olarak sinir bozucu mu?
Hem iyi hem kötü.
Sinir bozucu ama bir şey başardığınızı düşündürecek kadar
bağdaştırılan, kucaklanan
bir değil,
iki karakter bulmak biraz sıra dışı.
Devam filmlerine hep inandım
çünkü bir hikâye iki saatte anlatılamaz diye düşünürüm genelde.
Niye devam etmeyelim? Seyirci sevdiyse neden olmasın?
Devam filmlerini küçümsemeyin diyorum.
Çünkü o ilgiyi, tutkuyu ve sihri devam ettirecek bir şey bulmak
10 kat daha zor.
Rocky III ve Rocky IV'te
karakter Sylvester Stallone'un gerçek hikâyesine daha az benziyor
ve çizgi roman karakterine daha çok benziyor.
Sadece çizgi roman karakteri değil,
çizgi romanlardaki kötü adamlarla savaşıyor.
Marvel Comics sayfalarından çıkmış gibi.
Bu filmdeki risklerin saçmalığı ön plana çıkıyor.
Olay, seyircilere Rocky markasının sınırları içinde
ultra Stallone deneyimi yaşatmak.
Dövüşüyor, yönetiyor, yazıyor,
her şeyi yapıyor,
ki fiziksel bir filmde bunu yapmak çok zor.
Dolph Lundgren beni haşat etti.
İlerleyen saatlerde kalbim şişmeye başladı.
Kalp göğse çarpınca öyle oluyor.
Sonra tansiyonum 260'a çıktı
ve meleklerle konuşacağım sandılar.
Sonra bir baktım, yoğun bakımdayım ve çevrem rahibe dolu.
"Tamam, yolun sonu" diye düşündüm.
Dolph Lundgren beni dokuz gün hastanelik etti.
Rocky IV'te bunu özetledim.
Dayaktan yere yığılmışsın
ve biri çeneme vursun da
daha fazla acı çekmeyeyim diye dua ediyorsun
ama içinden bir ses de "Bir raunt daha" diyor.
Zorluyorum. Bu yüzden beş sırt ameliyatı geçirdim.
İlkinden sonra bir daha yapmaman gerektiğini bilmelisin.
Bir tane daha geçiririm çünkü biliyorum ki…
Tekrar yapmam, diyorum ama yapıyorum. Yapıyorum. Neden bilmem ama yapıyorum.
Hep kargaşa ve fiziksellik dolu
bir dünyaya atıldım.
Şiddet diyebilirsiniz.
Babam ordudaydı ve süvarilerdeydi.
Hangi ordudaydı, bilmiyorum
ama 2. Dünya Savaşı'nda Meksika sınırında süvarileri vardı.
Amatör polo oynamayı öğrendi.
Çok zaman harcadım…
Ben de binici oldum ve bir süre oynadım,
fena bir oyun.
Sly harika bir polo oyuncusu oldu.
Babam ona gözdağı vermeseydi profesyonel bir oyuncu olabilirdi.
Poloyu bu yüzden bıraktı.
40'lı yaşlardayken tekrar oynamaya başladım.
"Düzgün yapayım. Bu sefer başardım baba" dedim.
Babama olağanüstü oyunculardan oluşan bir süper takım kuracağım
ve dünyanın bir numaralı sahası Wellington'da karşılıklı oynayacağız.
Sly Stallone at ve sopayla ne kadar iyi olduğunu dünyaya gösteriyor.
Polo elitlerini etkilemeye çalışıyor.
Sahadayım, iyi oynuyorum.
Babamla baş başa gidiyoruz.
Sol vuruş için hazırlanıyorum.
Babam sırtıma vuruyor.
O kadar sert vuruyor ki…
…düşüyorum.
Entertainment Tonight orada.
At üstümden geçiyor, nasıl öldürmedi, bilmiyorum.
Ama ayağa kalkıyorum ve aklıma ilk gelen…
"Basıp gitti" diye düşünüyorum.
Hayatımda hiç bugünkü kadar heyecanlanmamıştım.
Nihayet bugünkü gibi kaliteli bir polo oyununda oynadım.
Fark ettiyseniz maçtaki ilk ve tek bel altı hareket
babam tarafından oğluna yapıldı.
Bu kadardı.
O andan itibaren bir daha polo oynamadım.
Her şeyi sattım.
Her atı, çiftliği, kamyonu sattım
ve bu sondu.
Doğduğumuzda hepimiz kil hamuruyuz.
Beceriksiz bir heykeltıraş çentikler açmaya başlıyor
ve bu bizim kalıbımızda. Biz buyuz.
Bu bozuklukları düzeltemiyorsun
ve kişiliği geliştiren de bu.
Herkes üstesinden gelemiyor. Çaba gerekiyor.
Bence Rocky V'te amacı,
kim olduğunu, nereden geldiğini asla kaybetmemek.
Köklerine dönmek istedi ama bence bunu umduğu şekilde yapamadı.
O zamanlar Rocky V'te şöyle düşündüm.
Her şeyi kaybetsem
dönüp en baştan başlayabilir miyim?
Biri bana yardım etmeden olmaz.
Ben bitmişim.
Bu yüzden Tommy, kendi ailemden daha önemli
çünkü bana yine şöhret getirecek.
Fazla kişiseldi.
Oğlu Sage'i filmde oynattı. Ona da rol verdi.
Sly'ın bulması zor olan fırsatı oğluna vermek istedi.
Oğlunla bodrumdaki sahneyi nasıl yazdın?
Boksa kendini kaptırdın ama beni görmüyorsun, diyor.
Kendi deneyimlerinden mi faydalandın?
Maalesef evet.
Senin için bir numara olacağımı söyledin. Öyle dedin ama yalandı.
Bana ve anneme yalan söyledin.
Sana hiç yalan söylemedim. Tommy'nin yardımıma ihtiyacı vardı.
Benim de.
Gerçek hayatta yapmış olmayı dilediğim
ama yapamadığım bir şeyi
almaya çalışırdım.
Bunu sık sık teatral ve sihirli bir şekilde yapardım.
Miras bırakmak istediğin bir şey varsa oğluna bırak Tanrı aşkına.
Oğlumu kaybedip
sinir krizi geçirdiğim sırada yaptığı konuşma…
"Bunu istemedim. Başladığımız yere dönmek istemiyorum."
Bana fena fırça çekiyor.
"Oğlunu kurtar."
Bunun çoğu doğru.
Maalesef bazı şeylere ailenden daha çok önem veriyorsun
ve bunun sonuçları çok radikal ve yıkıcı oluyor.
Geceleri uyuyamadığınızda, yanınızda kimse yokken,
kanınızdan canınızdan olanlar yanınızda değilken
tüm bu ihtişamın, tantananın, uluslararası beğeninin
hiçbir anlamı olmadığı inancımı, felsefemi iletmeye çalışıyorum.
Rocky V fazla kişisel olmuş olabilir.
Seyirci hiç beğenmedi.
İnsanlara şöyle derdim,
"Bir yıldızın biyografisinin ikinci yarısını asla izlemeyin."
Çünkü hep şöyledir: "Ve işte zirvedeyken
dünya avuçlarının içindeydi. Sonra…
Düşüş için bizi izlemeye devam edin."
-Sly. -Sly!
Hayatım boyunca sadece 25 film çekeceğimi bilseydim…
…çok daha farklı seçerdim.
Şimdi birdenbire fars filmi çekiyorsun. 180 derece döndün resmen.
Fars. Ölü bir sanat şekli.
Fars, komedi sayılmaz. Biraz…
Çok hızlıdır.
Alışılmışın dışına çıkıp
fars yaparsan
kaşınıyorsun demektir.
Anlatabildim mi?
Açsan her zaman açılmaya çalışırsın.
Sly'ın komediye girmek istemesi çok doğaldı.
Seni şeyden en çok uzaklaştıran hangisiydi?
-Benden mi? -Evet.
Hiç şüphesiz. Bu.
Dur! Yoksa Annem Ateş Edecek.
Onun menajerine ve benimkine sunulan bir senaryo vardı.
Senaryoyu okuduğumda "Bunda inandırıcı olamam" dedim.
Ama filmde olmayacağımı söylemedim.
Stüdyo hemen aradı. "Arnold senaryoyu istiyor" dedi.
Benim yapmak istemem Sly'ı deli edince
filmi yapmak istedi, sonra da yaptı.
Gerisi malum.
Ona mantıklı gelmeyen ya da gelmiyor gibi görünen
filmler çekiyordu.
Filmlerde tamamen Sylvester Stallone.
Ama ortam, doğru gelmiyor.
Kendimi olduğum şeyden ayıramıyorum ve bir süre denedim.
Komedi filmlerini çekmek birer macera olsa da boşuna uğraştım.
Daha iyi şeyler yapabilirdim.
İnsanlar hayal kırıklığına uğradı. "Yapman gerekeni yapsana" dediler.
Köklerine dön, dediler yani.
Sonra az konuşan biri olarak tanındım.
Az konuşan, daha çok hareket eden biri olarak
tanındım.
Hiç konuşmayan iri kıyım bir aksiyon figürü gibi.
Bir aksiyon filminde başrol.
Biri cezaevinde geçiyor, başka biri de trende.
O kadar çoktu ki "Tamam, sürekli aksiyon" dedim.
"Ne yapıyorsun?"
Karakterleri karakter olmayı bıraktı, sadece başroldü.
Güçlüler Bölgesi bizi buna geri getirdi.
Artık zevk almıyordum.
Zorlukların fiziksel zorluklar olduğunu hissettim.
Tamamen oyunculuğuna bel bağladığın
karakter çalışmasına dayanmıyordu.
Buna biraz ara vermem gerektiğini düşündüm.
Daha çok sevdiğim şeye dönmeliydim,
öncül de diğer aktörlerle etkileşimde olmaktı.
Miramax Güçlüler Bölgesi'ni önerince
şöyle dediler, "Zor olacak
çünkü son 10 yılda kullandığın şeyi
tamamen terk etmen gerekecek."
Yani 13,5 kilo almalısın.
Son derece itaatkâr, yaltakçı ve utangaç olmalısın.
Ters yüz olma vaktim gelmişti.
İçimdekini gösterebilirdim.
Yani aktör olarak ciddiye alınman için bir fırsat.
Harika oyuncularla çalışıp yeterince yetkin olup olmadığımı
görme fırsatım olduğunu bilmek isterim.
-Moe, üzgünüm. Giriverdi. -Affedersin. Pardon.
Daldığım için üzgünüm…
De Niro ile o sahneyi çekmek için
20 yıl bekledim.
Herkes, "Katliam olacak. Berbat olacak" diyordu.
Bu ne? Bana geldin…
Replikleri söylüyorum
ve sanki Bobby, yeterince "Bobby"lik yapmıyor.
Beni, karakteri iyice azarlamasını istedim.
Beni gerektiği kadar haşlamasını istedim ki
karakteri düzgün oynadığımı
hissedebileyim.
Bu odadan yıkılmış bir şekilde çıkmalıyım.
"Senaryodan sapacağım. Onu sinirlendireceğim" dedim.
Sahneyi çekiyoruz, son repliğe geldik. "Artık sana yardım edemem."
O şöyle düşünüyor,
"Tamam, sahne bitti." Dedim ki, "Hey, bir dakika.
Yardıma ihtiyacım olursa burada olacağını söylemiştin.
Buraya gelip…"
"Bitti. Her şey bitti" dedi.
"Hayır, bitmedi. Benden istediğini yaptım.
Tam olarak istediğini yaptım. Ama şimdi 'Artık fark etmez' mi diyorsun?
Bana bir şans ver. Bir dinle."
Dedi ki, "Sus… Seni sağır pislik!"
Beni dinle seni sağır pislik.
Bir şey yapabileceğimizde sana fırsat sundum.
Sana polis olma fırsatı sundum ama beceremedin!
Evet ulan! Teşekkürler Bobby.
Ama başarısız oldu.
İyi iş çıkarmadı.
Filmi taşıyor ama karakterin fizikselliği ile.
Diğer herkesin büyük sahneleri, konuşmaları var.
Her şey onun karakterizasyonunun ufak detaylarına, geçiciliğine bağlı.
Stallone çok ölçülü davranıyordu.
Rolü çok derinden oynuyordu.
Keşke James Mangold'un
Stallone'un yaptığına inancı daha fazla olsaydı
çünkü o üzüntünün bir sebebi var.
Bence film onu hayal kırıklığına uğrattı.
Bence o film için hak ettiği övgüyü almadı.
Bu onun için sinir bozucuydu.
Kendime olan inancımı yitirmeye başladım.
"Belki demode olmaya doğal bir geçiştir" dedim.
Belki yolculuk budur yani.
Herkes sonsuza dek formunun zirvesinde olamaz ya.
Anladım ki o noktada
uzman olmak için kendi işine bakmak çok önemli.
Bir ressam gibi.
Bir tarzın var, Rothko'sun
ve kimse Rothko'dan daha iyi Rothko olamaz.
Herkes "Her çeşidi yapabiliriz. Her şey olabiliriz" diyor.
Olamazsınız.
Belli zayıflıklarınız ve güçlü yanlarınız var.
Güçlü yanlarınıza odaklanın dedim.
Benim gibi görünüyorsanız Shakespeare yapmayın.
Kaybettiği hayranlığı ya da meşruluk hissini
kazanmak için kullanabileceği iki karakter var.
Ne zaman Rocky'yi veya Rambo'yu oynasa bunu geri kazanabilir.
O karakterler her zaman onunla olacak.
Sıfırlamak için her zaman gidebileceği bir yer.
Rocky VI gibi bir filmde,
ki bu, kariyerimdeki en gurur duyduğum başarıdır
çünkü 19 yıl ardından Rocky V'in devamını çektik.
Rocky koca bir nesli kaçırdı. Büyüdüler, kim olduğunu bilmiyorlar.
O karakter, ben ve başkaları için çok anlamlıydı
ve onu öyle kasvetli şekilde noktalamak beni mahvetmişti.
Rocky Balboa'yı yazmak, yeniden yazmak için saatler harcadım.
Yapımcı, "Cesedimi çiğnersin. Sana dedim, olmaz" dedi.
Stüdyolara gittim.
Reddedildim. "Rocky bitti, sen de bittin."
Çok acımasızcaydı. Filmi çekmeyi kimse istemedi.
Güldüler. Karım bile "Lütfen yapma" dedi.
Ama ne istediğimi tam anlamadı.
Boks filmi yapmıyordum.
En çok sevdiğin şeyler seni terk ettiğinde
hayatına devam etmekle nasıl başa çıkacağın üzerine
bir film yapıyordum.
Adrian'ın ölümüyle bunu sembolik olarak kullanıyorum,
karnında korkunç bir his var.
Hayatın hep yarım kalmış
ve devam edemiyorsun…
Başarman gerektiğini düşündüğün şeyi hiç başaramamışsın.
Onu yeterince sevmemişsin.
İnsanlara saygı duymamışsın, teşekkür etmemişsin.
Bodrumda bunu konuşmuşsun,
bu da pişmanlık.
"Bende bundan çok var" dedim. Filmin konusu da bu.
Acıdan, geçmişten arınmak için savaşıyor.
"Eski acıyı yeni acıyla değiştirmek istiyorum" diyor.
Yani dayak yemek istiyorum,
belki de bodrumdaki olayları unuturum.
Oğlumla geleceği konuşuyordum.
Hayat namağlup diye düşündüm. Hayatı yenemezsin.
Savunmaya geçmelisin.
"Kimse hayattan daha sert vuramaz" repliğine bu ilham verdi.
Kelime ekleme alışkanlığım var.
Sahneyi çekerken
dörtte üçü bitmiş olurdu ve şöyle derlerdi,
"O kelimeyi niye ekledin? Önceki hâli iyiydi."
Baştan sona tutarlı olan tek sahne bu.
Çok basit.
Mesaj olabildiğince açık.
Histerik falan da değil.
Eskiden buraya sığardın.
Seni yukarı kaldırıp annene şöyle derdim, "Bu çocuk dünyanın en iyi çocuğu olacak.
Bu çocuk herkesten daha iyi biri olacak."
Sevgisinden öyle konuşuyor. Bu çocuğu seviyor.
Dünya hep güllük gülistanlık değil.
Çok kötü ve pis bir yer.
Ne kadar sert olduğun fark etmez,
müsaade edersen seni diz üstü çökertir ve hep orada tutar.
Ne sen, ne ben ne de başkası hayat kadar sert vurabilir.
Ama mesele ne kadar sert vurduğun değil.
Mesele ne kadar ağır darbe alıp ilerleyebileceğin.
Ne kadar dayanıp ilerleyebileceğin.
Hep Rocky I'i ve bunu alıp, bir araya getirip
hayatın ne hızlı geçtiğini göstermek istedim.
Hayat 40 yaşına kadar toplama, sonra da çıkarma.
Çocuklar evden taşınıyor,
arkadaşların hayatlarına devam ediyor, bazıları ölüyor, işini kaybediyorsun.
Bitti. Kaybettin.
Filmde bir replik var.
"Doğduğuna çok sevindim,
artık gözlerin aracılığıyla yaşayabilirim."
Bence babalar, çocuklarında bunu arıyorlar.
Bir uzantı… Bir parça ölümsüzlük. O yaşadığı sürece senin anın da yaşayacak.
Doğru bir şey yaptın. En azından öyle umuyorsun.
Başarılı bir Rocky serin var, başarılı bir Rambo serin var
ama tüm bu başarıdan sonra bir noktada diyorlar ki,
"Belki bu roller için fazla yaşlısın."
Menajerin bir anda diyor ki, "Belki sana yardımcı olamayız."
Dördüncü dönüm noktası.
Onları mı dinleyeyim? Peki ben nasıl hissediyorum?
Hâlâ rekabetçi miyim?
Rocky'nin diyeceği gibi, bodrumda bir şeyler var mı?
"Evet, ama yaşıma uygun şekilde yapmalıyım" dedim.
Cehennem Melekleri'ni o zaman buldum.
Eski yıldızların olduğu bir rock and roll konserine gittim.
Karıma dedim ki, "Bu adamlar harika."
Karım bana baktı. "Daha iyi olacak" dedim.
Bam.
Bir adam çıktı. Dockers marka kanvasımsı pantolon giymiş.
O kadar uzun süre üstüne oturmuş ki arkası akordiyon gibi görünüyor.
Vay canına, bu dâhice.
Tüm biletler satılmış. Sahnedeki herkesten geçmiş artık.
Ama bu eski yıldızları görmek için
binlerce insan gelmiş.
"Burada bir şey var" dedim.
"Aksiyon yıldızlarıyla bunu yapayım."
Bu da olay oldu.
Cehennem Melekleri'ndeki Stallone gereksizin aksine.
Hayır, o bir zamanlar harika olan bir grubun parçası.
"Siktir. Sırf meraktan bunu görmeliyim."
Ne harika bir konsept.
80'lerden, 90'lardan, 2000'lerden
aksiyon kahramanları var, hepsi bir arada tek bir filmde.
Stallone bu yaşta deneyimini kabul etti.
Bu kadar uzun süre yaşaması, bilemiyorum yani o…
Hâlâ hayatta olmalı mı? Bilemiyorum.
Aksiyon kahramanlarının sette yaralanması nadir bir olay değil.
Ama bence Sly'ın aşırıya kaçtığı da ortada.
Bence abartılıydı.
Ailem sürekli oradaydı
ve onlar için zor oldu
çünkü çok stresli ve bitkindim,
bronşittim, ağzımda pamukçuk vardı ve boynum kırıktı.
Liste bitmiyordu.
Yani bundan keyif almıyorlardı.
Geceleri çalışıyor. Hiç uyumadı.
Yine bütün gece çalışacak.
Hemen eve gidip ameliyat olmalı.
Doğrusu, Cehennem Melekleri'nden sonra tamamen toparlanamadım.
Vücuduma öyle bir şey yaptı ki hiç eskisi gibi olmadım.
Hiç.
"Buna değdi mi?" diyor insan.
Bunu insanların onayı için mi yapıyorsun?
Gerçekten mi? Bir çocuğun, babasının kafasını okşamasını istemesi gibi.
Sürekli bir teşvik.
Ama doğru.
Bu film uzun süre aklında kaldı. Neden?
KIŞ ASLANI
Bu film bana babamı hatırlatıyor.
Beni hiç aramadın. Adımı hiç söylemedin.
Yürürdüm, emeklerdim.
Her şeyi yapardım.
Benim hatam değil. Suçlanmayacağım!
İhtiyacın, insan ihtiyacının
merkezinde
ne olduğuna yoğunlaşan
en sıra dışı film bu.
Sevgi. Karşılıklı sevgi.
Benim değilsiniz!
Bir bağımız yok.
Sizi reddediyorum!
Krallığımı alamazsınız!
Size hiçbir şey bırakmıyorum, vebaya yakalanın!
Bebekleriniz anne karnında ters dönüp ölsün!
Reddedildiğinde
sevgi güçlü bir etkendir.
Bana bir şans verilmedi.
Çocukluğumda her şey…
İyi değildi.
Benim dünyamda, yani Stallone film dünyasında
normalde olmayacak şeyler olabilir.
Bu ezik dövüşçü, galip olacak.
Bu hoşnutsuzluğu, olmasını dilediğim şeye
çevirebilme becerisi bahşedilmiş bana.
Keşke Rocky gibi bir babam olsaydı.
Orada oturup kendini çekebilirsin. Bak.
-İşte oldu. -Harika değil mi?
"Babam ölüyor. Ölecek" dedim. "Uzun süredir onunla konuşmadın."
Seni seviyorum.
Kendine iyi bak.
-Evet. -Bu da Frank.
Ölmeden birkaç hafta önce babamla görüştürdüm.
Gel oğlum.
Bu hayatımın en güzel günü.
Seni seviyorum baba.
Ölüm döşeğinde.
"Var ya Sly" dedi.
"Efendim baba?" Dedi ki…
"İnsanları sevmeyi ve affetmeyi öğrenmelisin."
"Sahi mi?" dedim.
"Melekler kulağına fısıldamak üzereyken mi aklına geldi bu?"
"Evet, öğren…" dedi. Gülmeye başladı.
"Seni alçak" dedim.
"Giderken aydınlanma yaşamışsın gibi
şimdi mi diyorsun nazik ol diye?"
"Evet, yaşadım" dedi.
"Bu sözleri unutma seni hergele."
"Teşekkürler" dedim.
Çocuklarım, bu beni çok duygulandırıyor.
Hep bir pişmanlık var.
Ben…
…bu kadar bencil olmasam,
başkalarıyla uğraşıyor olmasam
çok daha fazla şey öğrenebilirdim.
Bu yaşta, eskiden ne yapman gerektiğini düşünüyorsun.
Şimdi onlar bu yaşta.
Neyi batırdım?
Onların hayatını inşa etmek yerine
aptal bir film çekiyorum.
Beni mutlu ediyorlar. Beni çok üzüyorlar.
Bana duygular yaşatıyorlar.
Buna saygı duymak için neredeyse kaybetmem gerekti.
Şimdi çocuklarımı sevme eylemi,
zamanı gerçekten değerlendirmek…
Tanrım. Çok duygusuz ve acımasız.
Sana gizlice yaklaşıyor, "Tamam, çıkış zamanı Sly" diyorsun.
"Hey! Daha yeni doğdum!"
"Hayır."
Artık jonglör olmak istiyorum.
Çok iyi bir jonglör. İşte…
Aile, hayat, çocuklar, karım.
Sanat, her şey. Dengeli bir şekilde.
Eski bir laf vardır,
çocuk, adamın babası olur.
Ve yarattığım çocuklar, Rocky ve Rambo,
artık benim babam oldu.
Bana bakıyorlar.
Bu ikisini oynayabilmenin güzelliği,
hayatın bütün spektrumunun bu olması.
Haklarından mahrum edilmiş,
dostsuz ve yalnız olan kişi
ve her şeyi kucaklayan,
insanlığı seven ve insanlığın sevdiği kişi.
İkisini de çok iyi anlıyorum.
Ölüm dünyasında yaşadım.
Eve gelmeye çalıştım.
Rambo ölümcül yara almış
ve babasının sallanan sandalyesinde oturmak için evine dönmüş.
Hayatının önünden çekildiğini görüyor.
Bu savaşçının bu şekilde öldüğü fikrinden
pişmanlık duymaya başladım.
Uzaklaşırken
sandalye hareketsizdi.
CGI kullanarak sandalyeyi hafifçe sallandırmalarını istedim.
Yani hâlâ hayatta.
Ama çektiğimde değildi.
Ve kahramanlarımızın gözümüzün önünde
öldüğünü görmediğimize inanıyorum.
Her zaman gizemli bir yönleri olduğuna.
Rambo'nun asla evi olmayacağını anladım.
O karakterin trajedisi bu.
Ev olmadan,
o aile olmadan, karının ya da çocuklarının sevgisi olmadan
bu nedir ki?
Bunlar hiç var olmamış bir şeyin
fotoğrafları, film görüntüleri.
Bu hayat değil.
Sanat eseri.
Hayal gücünün yapılandırmaları.
O gerçek.
O yaşıyor, nefes alıyor, ölüyor ve kanı akıyor.
Onu gözetmelisin.
Ama rehberin yoksa
ve hayatı her adımda değersiz yaşamak zorunda kalırsanız
bu bir boşluk yaratıyor.
Ve o boşluk asla doldurulmaz.
Ben bunu hayal gücüyle doldurabilirim.
Bir şekilde umut göstermek istiyorum.
Benim işim umut
ve üzücü sonlardan nefret ederim. Kusura bakmayın.
Ne yapayım yani?
Alt yazı çevirmeni: Yasemin Memiş