1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:15,390 --> 00:00:17,892
ผมเสียใจไหม แหงอยู่แล้ว ผมเสียใจ

4
00:00:17,976 --> 00:00:24,858
แต่นั่นก็เป็นแรงกระตุ้น
ให้ผมเอาชนะความเสียใจด้วย

5
00:00:24,941 --> 00:00:25,817
เพื่อแก้ไขมัน

6
00:00:25,900 --> 00:00:28,862
และผมทำแบบนั้นผ่านการวาดภาพ
หรือเขียนหนังสือ

7
00:00:28,945 --> 00:00:30,655
เพราะผมแก้ไขมันจริงๆ ไม่ได้

8
00:00:30,739 --> 00:00:31,573
มันผ่านไปแล้ว

9
00:00:31,656 --> 00:00:34,451
ไอ้สิ่งนั้นที่เรียกว่าเวลาน่ะ

10
00:00:34,534 --> 00:00:36,661
มัน… ผ่านไปแล้ว

11
00:00:36,745 --> 00:00:37,871
ผมมองดู…

12
00:00:37,954 --> 00:00:39,539
ถ้าคุณเคยนั่งรถไฟ

13
00:00:39,622 --> 00:00:42,917
ตรงหน้าต่างทุกบาน ฉากมันจะผ่านไป

14
00:00:43,001 --> 00:00:44,627
เหมือนรูปถ่าย ฟรึ่บๆ

15
00:00:44,711 --> 00:00:46,379
คุณจะไม่มีวันกลับไปทางนั้นอีก

16
00:00:46,463 --> 00:00:48,006
และชีวิตเราก็เป็นแบบนั้นแหละ

17
00:00:48,089 --> 00:00:50,967
คุณเห็นภาพแวบผ่านไป

18
00:00:51,051 --> 00:00:52,469
และคุณไม่สา… มันผ่านไปแล้ว

19
00:02:03,456 --> 00:02:06,084
(ร็อคกี้
ฉันไม่ได้โกรธ ฉัน…)

20
00:02:20,557 --> 00:02:23,768
(SLY: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน)

21
00:02:33,486 --> 00:02:36,072
มันง่ายมากที่จะรู้สึกชะล่าใจ

22
00:02:37,699 --> 00:02:40,243
ผมคิดว่า "ฉันต้องทำอะไรที่ดุเดือด"

23
00:02:40,326 --> 00:02:42,912
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดา ซ้ำซาก

24
00:02:42,996 --> 00:02:46,332
ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองเหี่ยวเฉานิดหน่อย แห้งเหือด

25
00:02:46,416 --> 00:02:49,460
เหมือนลูกมะเดื่อแก่ที่ร่วงจากต้นไม้
นึกออกไหม คุณกำลังแห้ง

26
00:02:49,544 --> 00:02:52,046
พระเจ้า ผมจะอยู่ไปทำไมอีก 20 ปี

27
00:02:52,130 --> 00:02:53,923
ผมไม่อยากชะล่าใจไป 20 ปี

28
00:02:54,007 --> 00:02:57,552
ผมเลยพูดว่า "ว้าว นายอยากให้
อะดรีนาลีนหลั่งจริงๆ ใช่ไหม"

29
00:02:58,052 --> 00:02:58,970
"ไปซะ"

30
00:02:59,804 --> 00:03:02,765
นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องย้ายไปฝั่งตะวันออก

31
00:03:03,433 --> 00:03:08,771
ผมคิดว่าไม่มีอะไรที่สร้างแรงบันดาลใจให้เรา
ได้ดีไปกว่าการเอาบ้านเราหรืออดีตของเรา

32
00:03:09,522 --> 00:03:10,732
ขยำให้เป็นก้อน นึกออกไหม

33
00:03:16,738 --> 00:03:18,990
ชายคนนี้เป็นใคร ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

34
00:03:19,073 --> 00:03:21,284
ศิลปิน นักเขียน กวี นักแสดง

35
00:03:21,367 --> 00:03:22,994
คนดังผู้ยิงใหญ่

36
00:03:23,661 --> 00:03:25,121
มันเกิดขึ้นได้ยังไง

37
00:03:25,747 --> 00:03:28,499
ซลายเป็นคนที่จะเดินไปตามทางของตัวเองเสมอ

38
00:03:28,583 --> 00:03:31,878
และถ้าไม่มีเส้นทางนั้นอยู่
เขาก็จะสร้างถนนขึ้นมาเอง

39
00:03:32,712 --> 00:03:34,380
เขาเป็นผู้สร้างตัวเอง

40
00:03:34,964 --> 00:03:37,884
เขาไม่ได้ดูเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม
อย่างเห็นได้ชัด

41
00:03:37,967 --> 00:03:40,511
เขาไม่ได้มีเสน่ห์อย่างเห็นได้ชัด

42
00:03:40,595 --> 00:03:42,597
แต่เขาสร้างอย่างอื่นขึ้นมา

43
00:03:42,680 --> 00:03:46,726
เป็นนักแสดงที่เขียนบทและกำกับตัวเอง

44
00:03:46,809 --> 00:03:52,565
เขาไม่ใช่คนแรกที่ทำแบบนั้น
แต่เขาเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกที่ทำแบบนั้น

45
00:03:52,649 --> 00:03:57,737
เขาเข้าใจจริงๆ ว่าคนอยากเห็นเขาทำอะไร

46
00:03:57,820 --> 00:04:00,490
ผมลงทุนกับเรื่องราวของสตอลโลน

47
00:04:00,573 --> 00:04:02,533
เหมือนมันเป็นเรื่องของผมเองเลย

48
00:04:02,617 --> 00:04:06,913
มันเป็นฝันกลางวันของผม
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้ในอาชีพการงาน

49
00:04:06,996 --> 00:04:12,293
ไม่เคยมีใครที่ก้าวเข้าไป
ในหนังสามแฟรนไชส์สามเรื่อง

50
00:04:12,377 --> 00:04:14,212
มีความอัจฉริยะอยู่เบื้องหลัง

51
00:04:16,005 --> 00:04:18,049
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

52
00:04:21,844 --> 00:04:25,223
ขอดูเทปที่คุณเจอตอนเก็บของได้ไหมครับ

53
00:04:25,306 --> 00:04:26,432
ได้สิ ผมมีอยู่บางส่วน

54
00:04:27,725 --> 00:04:28,810
มาดูกัน

55
00:04:29,686 --> 00:04:31,646
ม้วนนี้นิวยอร์กไทมส์

56
00:04:39,570 --> 00:04:41,322
ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหมคะ

57
00:04:41,406 --> 00:04:44,033
ฉันจะเริ่มด้วยการอ้างอิง
จากข่าวประชาสัมพันธ์ของคุณ

58
00:04:44,117 --> 00:04:47,078
แล้วคุณก็พูดต่อตรงที่ฉันหยุด นะคะ โอเค

59
00:04:47,161 --> 00:04:51,332
ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนเกิดในมุมนึง
ของเมืองเฮลส์คิทเช่นที่ยากลำบากในนิวยอร์ก

60
00:04:51,416 --> 00:04:54,168
ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุของปี 1946

61
00:05:02,135 --> 00:05:03,344
แม่เจ้า

62
00:05:05,013 --> 00:05:09,726
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่

63
00:05:10,435 --> 00:05:14,022
ผมเกิดในเฮลส์คิทเช่น ผมเป็นคนนิวยอร์ก

64
00:05:15,648 --> 00:05:18,401
ผมไม่ได้มาที่นี่มา 65 ปีแล้ว

65
00:05:19,694 --> 00:05:21,029
พวกคุณอยู่ที่นี่เหรอ

66
00:05:21,112 --> 00:05:22,780
เปล่า ผมอยู่ถนนสาย 45

67
00:05:22,864 --> 00:05:24,240
- เหรอ
- ครับ

68
00:05:25,116 --> 00:05:27,577
- ผมเคยอยู่ที่นี่
- คุณอยู่ในบล็อกนี้เหรอ

69
00:05:27,660 --> 00:05:30,371
- ใช่ ใช่เลย
- เมื่อก่อนแถวนี้เป็นไง

70
00:05:30,455 --> 00:05:31,622
- โหดมาก
- เหรอครับ

71
00:05:31,706 --> 00:05:34,250
สมัยนั้นมันนรกสมชื่อจริงๆ

72
00:05:35,126 --> 00:05:37,795
ผมจำได้ว่าหน้าต่างจะเปิดตลอด

73
00:05:38,504 --> 00:05:40,882
เราเลยได้เรียนรู้ธรรมชาติของมนุษย์เยอะมาก

74
00:05:40,965 --> 00:05:43,092
และได้สังเกตชีวิต

75
00:05:43,176 --> 00:05:44,552
เหมือนกำลังดูหนัง

76
00:05:44,635 --> 00:05:47,305
"เฮ้ย จะแวะมาเมื่อไหร่"
"ฉันจะแวะไปพรุ่งนี้"

77
00:05:47,388 --> 00:05:48,848
"ปิดหน้าต่างซะ"

78
00:05:48,931 --> 00:05:50,641
กลับไปกลับมา

79
00:05:53,436 --> 00:05:57,190
ผมจำได้ว่าพ่อผมจะใส่เสื้อยืดอิตาเลียนตลอด

80
00:05:57,273 --> 00:06:01,652
และมันดูเหมือนออกมาจาก
ละครของอาเธอร์ มิลเลอร์

81
00:06:01,736 --> 00:06:04,489
อะวิวฟรอมเดอะบริดจ์ นั่นคือชีวิตผมเลย

82
00:06:06,407 --> 00:06:09,243
พ่อผมย้ายมานิวยอร์ก พ่อเจอแม่ผมที่นี่

83
00:06:09,327 --> 00:06:12,163
เขาเป็นช่างตัดผมที่เปลี่ยนไปเป็น
"ผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม"

84
00:06:12,246 --> 00:06:14,832
เพราะมันคือช่างทำผมที่ได้เงินมากกว่า

85
00:06:14,916 --> 00:06:19,837
พ่อของเรายังใส่ใจตัวเองมากด้วย
เพราะผมคิดว่าเขาไม่ได้มีความรู้

86
00:06:19,921 --> 00:06:22,715
การไม่เห็นความสำคัญหรือดูถูกจะ…

87
00:06:22,799 --> 00:06:24,008
เขาจะโกรธมาก

88
00:06:24,092 --> 00:06:25,802
แม่เราก็แย่มากเหมือนกัน

89
00:06:25,885 --> 00:06:29,472
แม่ใช้แปรงหวีผมเก่าๆ และแปรงอาบน้ำเก่งมาก

90
00:06:29,555 --> 00:06:33,142
แม่ไว้เล็บยาวโดยที่เล็บไม่เคยหัก
แม่จะบอก "แกมานี่เลย"

91
00:06:33,226 --> 00:06:38,689
แม่ผมเป็นสาวขายบุหรี่
ที่ร้านไดมอนด์ฮอร์สชูของบิลลี่ โรส

92
00:06:39,399 --> 00:06:42,235
รายได้หลักมาจากที่นั่น

93
00:06:43,277 --> 00:06:49,200
พ่อเล่าให้ผมฟังว่าแม่กลัวการมีลูก

94
00:06:50,034 --> 00:06:54,789
ถึงแม่จะท้องเก้าเดือนแล้ว
แม่ก็ยังนั่งรถเมล์ตลอด

95
00:06:54,872 --> 00:06:57,041
แล้วแม่ก็เจ็บท้องคลอด

96
00:06:57,125 --> 00:06:59,669
มีคนฉลาดพอที่จะพาแม่ลงจากรถ

97
00:06:59,752 --> 00:07:01,963
พวกเขาอุ้มแม่เข้าไปในวอร์ดการกุศล

98
00:07:02,922 --> 00:07:06,259
และนั่นคือที่ที่ผมลืมตาดูโลก

99
00:07:06,342 --> 00:07:07,552
จากอุบัติเหตุครั้งนี้

100
00:07:07,635 --> 00:07:11,764
ซึ่งทำให้เส้นประสาททั้งหมด
บนด้านข้างของปากผมเป็นอัมพาต

101
00:07:11,848 --> 00:07:13,641
ผมเกิดมาพร้อมกับสภาพที่ซับซ้อนนี้

102
00:07:18,354 --> 00:07:20,940
แม่เป็นคนแปลก มีสีสัน

103
00:07:21,023 --> 00:07:24,944
พูดจาขวานผ่าซากและคาดเดาไม่ได้มากๆ

104
00:07:26,737 --> 00:07:28,781
ผมรู้ว่าผมได้ความ…

105
00:07:32,326 --> 00:07:35,371
ป่าเถื่อนมาจากพ่อผม ไม่ต้องสืบเลย

106
00:07:37,457 --> 00:07:40,209
พ่อแม่เรา มันเหมือนกลไกของนาฬิกา

107
00:07:40,293 --> 00:07:44,630
ผมจะตื่นนอนอยู่บนเตียง
แล้วจะได้ยินพวกเขาแหกปากและตะโกน

108
00:07:44,714 --> 00:07:45,715
พ่อผมจะ…

109
00:07:46,674 --> 00:07:51,137
และผมกลัวมาก
เพราะผมรู้สึกได้ว่าพื้นสั่นสะเทือน

110
00:07:54,348 --> 00:07:58,561
ผมว่าพ่อแม่ผมหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองทั้งคู่

111
00:07:58,644 --> 00:08:00,229
จนพวกเขาทิ้งเราไปเฉยๆ

112
00:08:00,313 --> 00:08:04,692
ช่วงเวลาส่วนใหญ่ผมอยู่ในหอพัก

113
00:08:04,775 --> 00:08:06,694
ปีละ 12 เดือนเลย

114
00:08:06,777 --> 00:08:09,322
ไม่เคยกลับบ้าน เพราะพวกเขาไม่มีเวลา

115
00:08:09,405 --> 00:08:10,781
พวกเขาทำงานกันทั้งคู่

116
00:08:10,865 --> 00:08:15,995
และคนก็พูดกันว่า "นายรู้สึกขาด
และไม่ได้รับการเอาใจใส่"

117
00:08:16,078 --> 00:08:17,747
ผมคิดว่า "เออ จริง"

118
00:08:18,789 --> 00:08:23,085
และบางทีการเอาใจใส่ก็มาจาก

119
00:08:23,169 --> 00:08:25,213
ความเคารพและความรักของคนแปลกหน้า

120
00:08:25,296 --> 00:08:30,343
การรู้สึกเป็นที่ยอมรับและเป็นที่รักของคนดู

121
00:08:30,426 --> 00:08:31,886
เท่าไหร่ก็ยังไม่พอ

122
00:08:33,137 --> 00:08:36,599
ผมอยากก้าวข้ามมันไปให้ได้นะ แต่ทำไม่ได้หรอก

123
00:08:42,647 --> 00:08:45,816
ผมคิดว่าสำหรับผมกับเขา
หนังคือการหนีจากความเป็นจริงอย่างแท้จริง

124
00:08:48,611 --> 00:08:52,240
ผมจะใช้เวลาในโรงหนังหลายชั่วโมงมาก
และผมไม่สนว่าเป็นหนังอะไร

125
00:08:52,323 --> 00:08:54,784
ผมจะนั่งในนั้นและดูหนังห้าหกรอบ

126
00:08:54,867 --> 00:08:57,620
แล้วก็กลับบ้านตอนบ่ายสี่โมง

127
00:08:58,955 --> 00:09:01,415
นั่นคือชีวิตที่ผมอยากเป็น นั่นคืออุดมคติ

128
00:09:01,499 --> 00:09:06,796
ความยิ่งใหญ่ที่เป็นการทำงานหนัก
และชัยชนะเหนือความชั่วร้าย

129
00:09:08,464 --> 00:09:10,007
ผมบูชาวีรบุรุษมาตลอด

130
00:09:10,091 --> 00:09:12,760
ผมอยากเป็นคนที่ช่วยชีวิตเด็กๆ
ที่อยู่เต็มรถประจำทางได้

131
00:09:12,843 --> 00:09:17,431
ผมอยากเป็นคนแบบนั้น ผมอยากเป็นคนที่…

132
00:09:18,474 --> 00:09:19,559
ช่วยผู้คน

133
00:09:24,021 --> 00:09:26,691
ผมจะอยู่คนเดียวในห้องพ่อแม่ผม

134
00:09:26,774 --> 00:09:31,195
และพวกเขามีกระจกราคาถูกของร้านวูลเวิร์ธ
อันนะ 2.99 ดอลลาร์

135
00:09:31,988 --> 00:09:35,116
ผมจะนั่งอยู่ในนั้นและทำนั่นทำนี่หน้ากระจกทั้งวัน

136
00:09:35,199 --> 00:09:36,951
ไม่ว่าจะเป็นการเลียนแบบ

137
00:09:37,034 --> 00:09:39,704
ในขณะที่บางคนร้องเพลง แต่ผมจะลิปซิงค์

138
00:09:39,787 --> 00:09:41,872
หรือไปดูหนัง เช่นเรื่องเฮอร์คิวลิส

139
00:09:41,956 --> 00:09:44,917
ผมจะกลับมาและพยายามเลียนแบบสตีฟ รีฟส์

140
00:09:49,547 --> 00:09:51,424
ช่วงเวลาในเฮอร์คิวลิส 2

141
00:09:51,507 --> 00:09:54,885
ตอนที่เขาก้าวขึ้นไปแล้วกระชากวิหารลงมา

142
00:09:54,969 --> 00:09:58,681
และผู้ชายต้นแบบที่หล่อเป็นบ้าเป็นหลัง

143
00:09:58,764 --> 00:10:02,727
รูปร่างดี สมบูรณ์แบบคนนี้…

144
00:10:02,810 --> 00:10:03,894
ใช่เลยครับ

145
00:10:04,604 --> 00:10:06,814
ผมบอก "นี่เลย เส้นทางที่ฉันอยากเดิน"

146
00:10:06,897 --> 00:10:10,318
เพราะในที่สุดผมก็มีต้นแบบที่ผมยกย่องแล้ว

147
00:10:10,401 --> 00:10:12,820
และชะตาของผมที่ต้องทำให้สำเร็จ

148
00:10:13,821 --> 00:10:17,283
พ่อผมรู้ตัวว่าจะอยู่ในนิวยอร์กไม่รอดแน่

149
00:10:17,366 --> 00:10:19,827
ก็เลยย้ายไปแมริแลนด์

150
00:10:22,371 --> 00:10:24,040
เรามาจากชีวิตแต่งงานที่พังทลาย

151
00:10:24,123 --> 00:10:27,001
ผมกลับจากโรงเรียนไปถึงบ้าน
และไม่มีใครอยู่บ้านเลย

152
00:10:27,084 --> 00:10:28,711
แม่ผมไปแล้ว

153
00:10:29,545 --> 00:10:31,922
พวกเขาขึ้นศาล มันแย่มาก

154
00:10:32,757 --> 00:10:34,508
ผมไปอยู่ฟิลาเดลเฟียกับแม่

155
00:10:34,592 --> 00:10:37,094
ส่วนพี่ชายผมอยู่กับพ่อที่แมริแลนด์

156
00:10:37,178 --> 00:10:40,556
บ้านนอกสุดๆ จิ้งหรีดเพียบ
ห่างไกลความเจริญมาก

157
00:10:41,182 --> 00:10:43,184
และมีแต่ม้า

158
00:10:54,403 --> 00:10:57,239
ไม่รู้ทำไม แต่ผมผูกพันกับม้ามาก

159
00:10:57,323 --> 00:10:59,158
ตั้งแต่อายุห้าหรือหกขวบ

160
00:10:59,241 --> 00:11:02,078
ไม่ใช่ม้าที่ดี แค่ม้าที่พ่อผมจะซื้อ

161
00:11:02,161 --> 00:11:03,704
ยี่สิบหรือยี่สิบห้าดอลลาร์

162
00:11:03,788 --> 00:11:09,335
พ่อมีเงินไม่มาก แต่ก็ได้มีส่วนร่วมกับทีมโปโล

163
00:11:11,379 --> 00:11:15,549
และทุกคนในทีมโปโล
ก็มีม้าสวยๆ รถพ่วงดีๆ มีฟาร์ม

164
00:11:15,633 --> 00:11:17,635
เรามีแค่กองขยะ

165
00:11:18,219 --> 00:11:20,262
ม้าส่วนใหญ่มีปัญหาด้านสุขภาพ

166
00:11:20,346 --> 00:11:22,973
บางตัวถ้าคุณดึงมันขึ้นมาเร็วเกินไป
มันจะตาบอดเลย

167
00:11:24,558 --> 00:11:26,060
ผมก็เลยเริ่มเล่นโปโล

168
00:11:26,143 --> 00:11:28,813
แต่เป็นโปโลบนลานว่าง แบบกระจอกๆ

169
00:11:28,896 --> 00:11:32,400
แต่ผมได้เรียนรู้ ผมเก่งขึ้นเรื่อยๆ

170
00:11:32,483 --> 00:11:35,069
แล้วพอผมอายุ 13 ผมก็เริ่มได้รับการจัดอันดับ

171
00:11:35,152 --> 00:11:37,029
ผมกำลังจะได้รับการจัดอันดับระดับประเทศ

172
00:11:38,155 --> 00:11:41,701
พ่อผมไม่พอใจเอาซะเลย

173
00:11:41,784 --> 00:11:44,036
และระหว่างการแข่งขัน

174
00:11:44,120 --> 00:11:46,080
ผมกำลังจะทำเนียร์ไซด์แบ็คแฮนด์

175
00:11:46,914 --> 00:11:49,625
และผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

176
00:11:49,709 --> 00:11:52,169
เขาพูดว่า "แกดึงม้าแรงเกินไป"

177
00:11:52,253 --> 00:11:54,588
ผมบอก "ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่"
เขาบอก "แกไม่รู้

178
00:11:54,672 --> 00:11:57,258
แกไม่รู้หรอกว่าแกขี่อะไรอยู่"
ตะโกนมาจากอัฒจันทร์

179
00:11:57,341 --> 00:12:00,886
และสุดท้ายผมก็ดึงม้าขึ้นมา
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการขว้างอีกครั้ง

180
00:12:00,970 --> 00:12:03,013
แล้วเขาก็ลงมาจากอัฒจันทร์

181
00:12:03,097 --> 00:12:06,434
จับคอผม แล้วฟาดผมลงบนพื้น

182
00:12:07,476 --> 00:12:09,979
เอาม้าไป แล้วเดินออกจากสนาม

183
00:12:10,604 --> 00:12:12,857
แล้วผมก็นอนอยู่ตรงนั้นและพูดว่า

184
00:12:12,940 --> 00:12:15,484
"ชีวิตนี้ผมไม่อยากเห็นม้าอีกแล้ว"

185
00:12:19,947 --> 00:12:21,991
ผมถูกเลี้ยงมาโดย…

186
00:12:23,367 --> 00:12:25,870
พ่อที่ชอบใช้กำลังมาก นึกออกไหม คือมัน…

187
00:12:27,246 --> 00:12:30,332
ผมเลยคุ้นเคยกับความเจ็บปวดรุนแรง

188
00:12:30,875 --> 00:12:34,044
และผมคิดว่ามันกลายเป็น "ฉันจะไม่พัง"

189
00:12:34,128 --> 00:12:37,965
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ผมก็จะไม่พัง

190
00:12:38,758 --> 00:12:40,926
ผมคิดว่าพ่อผมอิจฉา

191
00:12:41,010 --> 00:12:43,262
พี่ชายผม เขาเป็นคนมีปัญหา

192
00:12:43,345 --> 00:12:45,055
เขาโดดเรียน เขามีเรื่องชกต่อย

193
00:12:45,139 --> 00:12:48,726
เขาไม่ใช่นักเรียนที่ดี
และถูกไล่ออกจากโรงเรียน

194
00:12:49,894 --> 00:12:52,855
ผมเรียน 13 โรงเรียนในเวลา 12 ปี

195
00:12:52,938 --> 00:12:56,108
พวกเขาจับผมเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร
ผมว่าผมอยู่ที่นั่นไม่ถึงเดือนนะ

196
00:12:56,192 --> 00:12:59,028
เขาเป็นคนที่แก้ไขไม่ได้ เขามีปัญหาเยอะมาก

197
00:12:59,111 --> 00:13:00,571
เขาไปเรียนโรงเรียนเดเวอโรซ์

198
00:13:00,654 --> 00:13:03,574
ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กเกเรมั้งนะ

199
00:13:03,657 --> 00:13:08,078
และนั่นคือที่ที่เขาเริ่มสนใจการแสดง

200
00:13:08,162 --> 00:13:09,580
แล้วเขาก็เข้ามหาวิทยาลัย

201
00:13:09,663 --> 00:13:12,708
ตอนนั้นแหละที่เขาจริงจังเรื่องการแสดง

202
00:13:12,792 --> 00:13:15,211
มีโอกาสไปคัดตัวนักแสดง

203
00:13:15,294 --> 00:13:18,088
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม แต่ผมไป

204
00:13:18,172 --> 00:13:19,590
เรื่องอวสานเซลส์แมน

205
00:13:19,673 --> 00:13:21,342
และผมคัดตัวผ่าน

206
00:13:21,425 --> 00:13:24,470
ผมอยู่บนเวทีและผมรู้สึก…

207
00:13:24,553 --> 00:13:26,096
ผมไม่รู้สึกตื่นเต้นเลย

208
00:13:26,180 --> 00:13:30,059
ผมรู้สึกควบคุมสถานการณ์ได้
เพราะมันเป็นไปเองตามธรรมชาติ

209
00:13:30,142 --> 00:13:32,394
มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับผม

210
00:13:32,478 --> 00:13:36,273
มีอาจารย์ฮาร์วาร์ดคนนึง
ในการคัดตัวเดินมาบอกว่า

211
00:13:36,357 --> 00:13:40,069
"คุณควรคิดทำงานนี้เป็นอาชีพนะ"

212
00:13:40,152 --> 00:13:42,530
ผมบอก "พูดเป็นเล่นไป" เขาบอก "จริงๆ"

213
00:13:42,613 --> 00:13:46,700
"คุณควรเรียนสิ่งนี้ คุณมีของ"

214
00:13:46,784 --> 00:13:48,702
และช่วงเวลานั้นเอง

215
00:13:49,912 --> 00:13:51,789
ที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตผมไปเลย

216
00:13:59,630 --> 00:14:03,717
และผมลงจอดที่นิวยอร์ก
ในวันที่มีเทศกาลวูดสต็อก

217
00:14:03,801 --> 00:14:08,222
ผมบอกว่า "ถึงเวลาที่ผม
จะมุ่งมั่นตั้งใจทำงานแล้ว"

218
00:14:13,352 --> 00:14:16,897
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมอยู่ในเมืองแบบไหน
ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน

219
00:14:18,315 --> 00:14:22,987
ตัวคนเดียวและทุ่มเทให้กับ
การพยายามหาหนทางของตัวเองสุดๆ

220
00:14:23,946 --> 00:14:27,491
ผมหากินบนถนนสายนี้
ผมรู้วิธีเอาตัวรอดบนถนนสายนี้

221
00:14:27,575 --> 00:14:32,121
ผมนอนตามหน้าประตูและป้ายรถเมล์
และสถานีรถไฟและห้องสมุด

222
00:14:32,204 --> 00:14:34,915
หนาวสุดขั้ว ผมเข้าใจ

223
00:14:35,958 --> 00:14:38,627
ผมจะไปตามเอเจนซี่ต่างๆ

224
00:14:38,711 --> 00:14:42,131
ฉันไปทุกเอเจนซี่เลย
"ผมอยากเป็นลูกค้า"

225
00:14:42,214 --> 00:14:43,924
"เราไม่รับอะไรทั้งนั้น"

226
00:14:44,008 --> 00:14:46,468
ผมดันรูปเข้าไป พวกเขาดันรูปออกมา

227
00:14:47,428 --> 00:14:50,890
ผมไปคัดตัวและพวกเขาบอกว่า
"ไม่อะ คุณพูดไม่ชัด ตาคุณตก"

228
00:14:50,973 --> 00:14:52,391
"คุณอย่างนั้น คุณอย่างนี้"

229
00:14:53,058 --> 00:14:55,811
ที่ดีที่สุดที่ผมจะได้คือออฟ-ออฟ-บรอดเวย์

230
00:14:55,895 --> 00:14:57,771
ที่คุณต้องเปลือยครึ่งท่อน

231
00:14:57,855 --> 00:15:00,816
เป็นงานกากๆ แบบเดียวที่ผมจะได้ มันแย่มาก

232
00:15:00,900 --> 00:15:04,570
พวกเขาบอกว่า "ไม่รุ่งหรอก
คุณอาจจะเป็นตัวประกอบได้"

233
00:15:04,653 --> 00:15:07,990
ผมก็เลยเริ่มเชื่อความคิดนั้น ผมบอก "อืม"

234
00:15:08,073 --> 00:15:10,284
เพราะทุกครั้งที่ผมทดสอบบทผ่าน

235
00:15:10,367 --> 00:15:11,952
จะเป็นบทนักเลงตลอด

236
00:15:12,536 --> 00:15:14,246
- ระวังหน่อยสิ
- โทษที ผมไม่ทันเห็นคุณ

237
00:15:14,330 --> 00:15:16,040
พวกเขาไม่ยอมให้เขารับบทนำ

238
00:15:16,123 --> 00:15:20,127
หรือไม่เขาก็ทำงานจัดเวที
หรือไม่ก็ทำอุปกรณ์ประกอบฉาก

239
00:15:20,210 --> 00:15:22,212
แต่พวกเขาไม่เคยให้เกียรติเขาเลย

240
00:15:22,296 --> 00:15:26,050
ผมหมกมุ่นกับตัวเองมากและแยกตัวจากผู้คน

241
00:15:26,926 --> 00:15:29,553
และจอห์นก็เป็นแบบเดียวกัน

242
00:15:31,889 --> 00:15:35,184
ซลายเริ่มเขียนบท
เพราะเขาไม่ได้สิ่งที่เขาต้องการ

243
00:15:35,267 --> 00:15:37,019
เขาเลยสร้างมันขึ้นมาเอง

244
00:15:39,021 --> 00:15:40,731
และมันก็ไม่ใช่อะไรที่แบบว่า

245
00:15:41,315 --> 00:15:44,151
"คุณคิดเรื่องนั้นและคุณจะทำมัน" แค่ทำเลย!

246
00:15:45,736 --> 00:15:48,447
ผมบอกว่าไม่มีประโยชน์ ผมไม่อยากแสดงแล้ว

247
00:15:48,530 --> 00:15:51,867
สิ่งที่ผมทำได้อาจจะเป็นการเขียนถึง
ความผิดหวังทั้งหมดของผม

248
00:15:51,951 --> 00:15:53,285
และสร้างบทภาพยนตร์

249
00:15:54,620 --> 00:15:56,413
ผมได้งานเป็นเด็กเดินตั๋ว

250
00:15:56,497 --> 00:15:59,291
ผมดูหนังได้ทั้งวัน

251
00:16:00,250 --> 00:16:02,670
ผมจะเอาเครื่องอัดเสียงถูกๆ อันเล็กๆ ไปด้วย

252
00:16:02,753 --> 00:16:05,381
เพื่ออัดเพลงประกอบและบทพูด

253
00:16:05,464 --> 00:16:07,883
และกลับบ้าน และพยายามเปลี่ยนบทพูด

254
00:16:07,967 --> 00:16:10,928
นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มทำ
ผมเขียนและเขียนอยู่สองสามปี

255
00:16:11,011 --> 00:16:13,681
จนกระทั่งผมมีบทหนัง 15 ถึง 16 เรื่อง

256
00:16:18,352 --> 00:16:21,146
จอห์นกับผม เราคิดไม่เหมือนกันเลย

257
00:16:21,230 --> 00:16:24,441
เราอยากเขียนเรื่องของเราเอง
อยากผลิตงานของเราเอง

258
00:16:24,525 --> 00:16:26,735
ทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์

259
00:16:26,819 --> 00:16:29,571
ก็เลยจะหมดไปกับไวน์บูนส์ฟาร์ม

260
00:16:29,655 --> 00:16:34,868
ไม่เคยไปบาร์ ร้านอาหาร หรือคลับเลย
นั่นคือตอนที่งานเขียนเริ่มต้นจริงๆ

261
00:16:37,496 --> 00:16:40,165
เราจะคุยกันเรื่องแรงบันดาลใจ ความฝัน

262
00:16:40,249 --> 00:16:41,959
แต่ก็คุยเรื่องหนังด้วย

263
00:16:42,626 --> 00:16:46,547
เราจะบุกเข้าไป แอบเข้าไป

264
00:16:46,630 --> 00:16:48,382
ดูหนังทุกเรื่องในนิวยอร์ก

265
00:16:48,465 --> 00:16:51,051
ไม่เคยจ่ายค่าตั๋วเลย

266
00:16:56,265 --> 00:17:00,394
เราไม่คิดว่าจะมีโอกาสล้มเหลวเลย

267
00:17:00,477 --> 00:17:04,189
แบบว่า "เฮ้ย ถ้าเราทำไม่ได้ล่ะ"
ไม่เคยมีในบทสนทนาเลย

268
00:17:04,273 --> 00:17:08,777
นั่นคือแรงผลักดันและความแน่วแน่
และความมุ่งมั่นต่อแนวคิดว่า…

269
00:17:08,861 --> 00:17:12,448
"ใช่ มันต้องมีที่สำหรับเราสิ
เพราะเราแปลกโคตรๆ"

270
00:17:12,531 --> 00:17:13,907
เราต้องเหมาะกับที่ไหนสักแห่งสิ

271
00:17:13,991 --> 00:17:16,410
เราต้องทำอะไรสักอย่าง
เราต้องสร้างชะตากรรมเอง

272
00:17:17,494 --> 00:17:20,831
เราถึงได้พูดว่า "เราต้องทำหนังเรื่องฮอร์เซส"

273
00:17:22,332 --> 00:17:25,753
คาวบอยกับอินเดียนแดงฟื้นขึ้นมาจากหลุมศพ

274
00:17:25,836 --> 00:17:27,546
หลังจากถูกแขวนคอมา 100 ปี

275
00:17:27,629 --> 00:17:29,631
ขึ้นรถไปแมริแลนด์

276
00:17:29,715 --> 00:17:31,091
เราเช่าปืนมา

277
00:17:31,175 --> 00:17:34,011
เวลาคุณเห็นเรายิงใส่รถ มันคือกระสุนจริงนะ

278
00:17:34,094 --> 00:17:36,263
ผมบอก "ฉันเป็นอะไรเนี่ย บ้าชะมัด"

279
00:17:36,346 --> 00:17:41,852
พ่อเขากลับชาติมาเกิดเป็นนายอำเภอ
ที่มาตามล่าเรา

280
00:17:42,603 --> 00:17:45,064
พ่อผมอยู่ในหนังด้วย พ่อผมยิงพวกเขา

281
00:17:45,147 --> 00:17:50,110
ส่วนที่เขาฆ่าเรา
เขาชอบส่วนนี้มากไปหน่อย

282
00:17:50,194 --> 00:17:53,363
"ฉันอยากยิงแก แล้วฉันก็อยากแวะมายิงแกอีก"

283
00:17:53,447 --> 00:17:57,201
ผมถาม "นี่เป็นความรู้สึกส่วนตัวแล้วรึเปล่าเนี่ย
แบบไบเบิลนิดๆ รึเปล่า"

284
00:17:59,495 --> 00:18:02,748
มันเป็นหนังเงียบ ผมถาม
"ซลาย ทำไมไม่ใส่เสียงเลย"

285
00:18:02,831 --> 00:18:03,957
"ไม่มีตังค์ทำ"

286
00:18:04,041 --> 00:18:07,252
คุณคิดว่าจะขายหนังเงียบในปี 1971 ได้เหรอ

287
00:18:08,879 --> 00:18:11,715
ไม่สำคัญหรอกว่าไม่เคยมีใครทำมาก่อนรึเปล่า

288
00:18:11,799 --> 00:18:15,928
และที่สำคัญที่สุดคือเขามีเสียง
เขาอยากให้คนได้ยินเสียงเขา

289
00:18:16,845 --> 00:18:21,850
สมัยม.ปลาย ผมถูกมองว่าเป็นเด็กต้นแบบ
ของวิธีการไม่เขียนหนังสือ

290
00:18:21,934 --> 00:18:24,853
"ซิลเวสเตอร์ อยากออกมาอ่านไหม"
ผมบอก "ไม่ครับ ขอบคุณ"

291
00:18:24,937 --> 00:18:27,272
ครูบอก "ต้องอ่าน เพราะคนอื่นไม่อยากอ่าน"

292
00:18:28,232 --> 00:18:31,401
การปฏิเสธ นั่นคือกำลังใจของผม

293
00:18:31,485 --> 00:18:32,528
มันเป็นความท้าทาย

294
00:18:32,611 --> 00:18:35,489
คุณจะยอมรับการประเมินคุณ

295
00:18:35,572 --> 00:18:37,366
หรือคุณจะประเมินตัวเอง

296
00:18:38,659 --> 00:18:42,579
ซลายอยากเป็นนักแสดงมาตลอด

297
00:18:43,330 --> 00:18:46,333
แต่เขาต้องเขียนบทเสมอ

298
00:18:46,416 --> 00:18:47,876
เขาอยากเป็นนักแสดง

299
00:18:47,960 --> 00:18:50,504
และต้องการใครสักคนที่ให้บทเขา

300
00:18:50,587 --> 00:18:53,132
เขาไม่ได้ทดสอบบทผ่าน

301
00:18:53,215 --> 00:18:58,846
เขาสร้างบทให้ตัวเอง
เพราะเขาถูกมองว่าคงทดสอบบทไม่ผ่าน

302
00:18:58,929 --> 00:19:01,640
ผมถอดใจเรื่องการแสดง ผมไม่เอาแล้ว

303
00:19:01,723 --> 00:19:05,310
แต่จอห์น เฮอร์ซเฟลด์ขอให้ผมไปช่วยคัดตัว

304
00:19:05,394 --> 00:19:08,981
ในกลุ่มผู้ชมมีคนนึงที่เฝ้าดูชั้นเรียนอยู่

305
00:19:09,064 --> 00:19:12,568
เป็นคนที่สุดท้ายแล้วจะเขียนบท
และกำกับเรื่องลอร์ดออฟแฟลตบุช

306
00:19:13,360 --> 00:19:15,320
นั่นคือจุดเริ่มต้น

307
00:19:15,404 --> 00:19:18,365
มันเป็นเรื่องของ
การอยู่ให้ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นเอง

308
00:19:19,324 --> 00:19:22,744
ผมเจอซลายครั้งแรกในเดอะลอร์ดออฟแฟลตบุช

309
00:19:23,495 --> 00:19:27,332
เราเป็นคู่ที่ค่อนข้างจะ… เป็นคู่ที่แปลกมากจริงๆ

310
00:19:27,416 --> 00:19:30,335
เขาเป็นยิว มีความรู้ ไอวี่ลีก

311
00:19:30,419 --> 00:19:32,546
ผม… ผมก็เป็นผมนี่แหละ

312
00:19:33,130 --> 00:19:38,594
และคุณหาคนสองคนที่วัฒนธรรมตรงข้ามกัน
มากกว่านี้ไม่ได้แล้วละ

313
00:19:38,677 --> 00:19:43,557
เขาพาผมไปที่อะพาร์ตเมนต์ไม่มีลิฟต์ของเขา
ที่อยู่ห่างจากเล็กซิงตันอเวนิว

314
00:19:43,640 --> 00:19:45,934
และมีหมาตัวใหญ่ของเขา

315
00:19:46,018 --> 00:19:51,064
และเขาทาสีหน้าต่างเป็นสีดำ
จะได้เขียนบทได้

316
00:19:53,233 --> 00:19:57,029
ผมอ่านบทหนัง และมันค่อนข้างเรียบง่าย

317
00:19:57,112 --> 00:20:00,866
ผมเลยบอกว่า
"ให้ผมเป็นตัวของตัวเองในฉากนี้นะ"

318
00:20:00,949 --> 00:20:03,660
อย่างเช่นตอนที่ผมนั่งอยู่ข้างหลังผู้หญิง

319
00:20:03,744 --> 00:20:05,954
"คุณโรซิเอลโล่ ทำอะไรน่ะ"

320
00:20:06,038 --> 00:20:07,664
"ไม่รู้สิ ก็แค่นั่งเฉยๆ

321
00:20:07,748 --> 00:20:10,209
ผมขยับขึ้นมาเพราะแสงแดดแยงตาผม

322
00:20:10,292 --> 00:20:12,002
ตาผม ผมมองไม่เห็น"

323
00:20:12,085 --> 00:20:14,213
แล้วเธอก็กลับไปสอนหนังสือ

324
00:20:14,296 --> 00:20:16,131
หลังจากนั้น ผมก็ขยับไปใกล้ผู้หญิงอีก

325
00:20:16,215 --> 00:20:18,550
ผมเอาแขนโอบเธอไว้
เธอพูดว่า "คุณโรซิเอลโล่!"

326
00:20:18,634 --> 00:20:21,094
"ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
พระอาทิตย์ตามผมมาตลอดเลย

327
00:20:21,178 --> 00:20:25,140
ผมจะไปตรงนี้ ผมจะไปตรงนั้น"
ทำเรื่องไร้สาระทั้งหมดนี้ ด้นสด"

328
00:20:25,682 --> 00:20:30,562
และผมรู้ว่านี่เป็นโอกาสที่พวกเขาอนุญาตให้ผมทำ

329
00:20:30,646 --> 00:20:33,565
ผมจะพูดทุกอย่างที่อยากพูดตลอดหนังทั้งเรื่อง

330
00:20:33,649 --> 00:20:37,861
ซลายเขียนบทใหม่เสมอ

331
00:20:37,945 --> 00:20:40,489
ปรับปรุงฉากที่เขาแสดงให้ดีขึ้น

332
00:20:40,572 --> 00:20:43,450
ลอร์ดออฟแฟลตบุชเป็นครั้งแรกที่เราค้นพบ

333
00:20:43,533 --> 00:20:45,869
เสียงของซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
ก่อนเรื่องร็อคกี้

334
00:20:45,953 --> 00:20:47,246
ในความเห็นของผม

335
00:20:47,329 --> 00:20:50,207
ฉากที่ดีที่สุดในหนัง
ถึงจะไม่ใช่ฉากที่ดีที่สุดของหนังยุค 70 ก็เถอะ

336
00:20:50,290 --> 00:20:52,834
คือฉากที่เขาถูกมาเรีย สมิธ
คู่หมั้นของเขาโน้มน้าว

337
00:20:52,918 --> 00:20:56,588
ให้ซื้อแหวนหมั้นที่คนซื่อบื้ออย่างเขาไม่มีปัญญาซื้อ

338
00:20:56,672 --> 00:20:58,882
ผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไป

339
00:20:58,966 --> 00:21:01,969
ถ้าคุณเอาแหวน
ราคา 1,600 ดอลลาร์ให้เธอดูอีก

340
00:21:02,052 --> 00:21:06,390
รู้ไหมว่าหลุมศพคุณจะเขียนว่าอะไร

341
00:21:07,266 --> 00:21:12,104
"ผมโง่พอที่จะให้เอาแหวน 1,600 ดอลลาร์
ให้แฟรนนี่ มาลินคานิโก้ดู"

342
00:21:12,187 --> 00:21:14,773
สแตนลีย์เป็นตัวละครที่น่าสนใจในหนังเรื่องนั้น

343
00:21:14,856 --> 00:21:16,566
แต่คุณไม่จำเป็นต้องชอบเขาเสมอไป

344
00:21:16,650 --> 00:21:19,111
เขาเป็น… เขาซื่อบื้อมาก

345
00:21:19,194 --> 00:21:21,571
แต่ในฉากนั้น เขาทำให้คุณตกหลุมรักเขา

346
00:21:21,655 --> 00:21:26,034
เพราะคุณได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว
เขารักแฟรนนี่มากแค่ไหน

347
00:21:26,118 --> 00:21:29,705
มันเป็นครั้งแรกที่เราได้เห็น
ความเป็นดนตรีหรือเสียง

348
00:21:29,788 --> 00:21:31,581
ของบทสนทนาของซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

349
00:21:31,665 --> 00:21:32,666
เวร

350
00:21:32,749 --> 00:21:38,213
ณ จุดนั้น ผมรู้เลยว่าชะตากรรมของผม
ถูกกำหนดด้วยปลายปากกา

351
00:21:38,297 --> 00:21:41,174
เพราะผมรู้ว่าผมทดสอบบทผ่านยากมาก

352
00:21:41,258 --> 00:21:43,385
ผมได้รับบทนักเลงตลอด

353
00:21:43,468 --> 00:21:45,804
ผมบอก "โอเค ก็จริง ผมเป็นนักเลง"

354
00:21:45,887 --> 00:21:49,433
แต่ผมก็เป็นคนดีด้วย ผมเป็นคนหัวอ่อน

355
00:21:49,516 --> 00:21:51,059
ถ้าคุณเอามันมารวมกันได้

356
00:21:51,143 --> 00:21:53,103
มันจะเป็นตัวละครที่ดีมาก

357
00:21:53,186 --> 00:21:56,315
และผมไม่มีโอกาสแบบนั้นเลย
จนกระทั่งเรื่องร็อคกี้เข้ามา

358
00:21:56,398 --> 00:22:00,902
แต่ตัวละครก่อนหน้านั้นคือสแตนลีย์ โรซิเอลโล่
และเดอะลอร์ดออฟแฟลตบุช

359
00:22:00,986 --> 00:22:03,322
ซึ่งผมเห็นว่ามีนักเลงจอมอึด

360
00:22:03,405 --> 00:22:07,451
แจ็กเก็ตมอเตอร์ไซค์ ผมเงาวับ บุหรี่
แต่คุณชอบเขามาก

361
00:22:21,173 --> 00:22:22,799
สิ่งหนึ่งนำไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง

362
00:22:24,885 --> 00:22:27,721
ถ้าพวกเขาไม่เสนอบทให้ผม
ถ้าผมไม่ได้รับคำวิจารณ์ที่ดี

363
00:22:27,804 --> 00:22:29,639
ผมก็จะไม่มีวันทำเงินได้ 1,300 เหรียญ

364
00:22:29,723 --> 00:22:35,312
แค่เพื่อให้พอที่จะเช่ารถราคา 40 ดอลลาร์
และขับ 11 วันไปฮอลลีวูด

365
00:22:35,395 --> 00:22:37,064
(ซันเซ็ตบูเลอวาร์ด
ถนนเบเวอร์ลี่)

366
00:22:37,731 --> 00:22:41,526
คนเดียวที่ผมรู้จักในแอลเอคือเฮนรี่ วิงเคลอร์

367
00:22:42,069 --> 00:22:44,237
ซึ่งตอนนั้นเป็นดาราดังแล้ว จากบทฟอนซ์

368
00:22:47,908 --> 00:22:50,202
รถผมเสียที่ฮอลลีวูดแอนด์ไวน์

369
00:22:50,285 --> 00:22:53,497
อยู่ๆ ก็หยุดซะเฉยๆ เหมือนฟ้าลิขิต

370
00:22:54,373 --> 00:22:57,000
และคนแรกที่ผมโทรหาก็คือเฮนรี่

371
00:22:59,836 --> 00:23:01,713
"ใช่ นายต้องมารับฉันนะ

372
00:23:02,506 --> 00:23:04,049
รถฉันเสีย

373
00:23:04,132 --> 00:23:06,968
ฉันอยู่ตรงนี้ กลางซันเซ็ตบูเลอวาร์ด"

374
00:23:07,052 --> 00:23:08,553
ผมบอก "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

375
00:23:08,637 --> 00:23:12,015
ผมไปรับเขา และหมาตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม

376
00:23:12,099 --> 00:23:16,895
เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาในรถ
กองอยู่บนกระเป๋าเดินทาง

377
00:23:16,978 --> 00:23:20,440
เขาพาผมไปที่บ้านไม่ได้แน่นอน
ผมมีหมา มีเมีย

378
00:23:20,524 --> 00:23:22,526
เขาบอกทางให้ผมไปโมเต็ลแห่งนึง

379
00:23:22,609 --> 00:23:25,695
แล้วผมก็อยู่ที่นั่นประมาณสามคืน

380
00:23:25,779 --> 00:23:29,199
แล้วผมก็เจอบ้านเน่าๆ ในแวลลีย์

381
00:23:29,282 --> 00:23:31,868
ห่างจากบัลโลบูเลอวาร์ดไปหนึ่งถนน

382
00:23:31,952 --> 00:23:33,829
(ฮอลลีวูด)

383
00:23:33,912 --> 00:23:35,288
โอเค

384
00:23:37,416 --> 00:23:41,545
มีคนแนะนำให้ผมรู้จักกับจีน เคิร์กวูด
ที่เป็นผู้อำนวยการสร้างหนัง

385
00:23:41,628 --> 00:23:45,257
เราคุยกัน แล้วผมก็เสนอไอเดีย
เรื่องร็อคกี้กับเขา

386
00:23:45,340 --> 00:23:48,176
แล้วเราก็พัฒนามัน แล้วทันใดนั้นเอง มันก็ออกมา

387
00:23:48,260 --> 00:23:53,265
และมันเป็นสถานการณ์ต่อเนื่อง
ที่ผมคิดว่าค่อนข้างไม่ปกติจริงๆ

388
00:23:53,348 --> 00:23:55,851
เพราะผมมีผลงานน้อยมาก

389
00:23:55,934 --> 00:23:58,019
- มันเลยเป็น…
- พูดว่าไม่มีผลงานเลยดีกว่าไหม

390
00:23:58,103 --> 00:24:01,356
ห่วงโซ่แห่งความผิดพลาด
ที่เอื้ออารีและวิเศษที่ปรากฏออกมา

391
00:24:01,440 --> 00:24:04,109
ใช่ มันทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

392
00:24:10,365 --> 00:24:13,243
ที่จริงผมไปที่นั่นเพื่อคัดตัวนักแสดง

393
00:24:13,326 --> 00:24:15,912
และอะไรๆ ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

394
00:24:16,872 --> 00:24:19,666
และระหว่างเดินออกมา ประตูกำลังจะปิดอยู่แล้ว

395
00:24:19,749 --> 00:24:21,501
ผมเอนหลังพิงประตูแล้วพูดว่า

396
00:24:21,585 --> 00:24:25,839
"เอ้อ แต่ผมเขียนบทนิดหน่อยนะครับ"
และเขาพูดว่า "จริงเหรอ กลับเข้ามาก่อนสิ"

397
00:24:27,299 --> 00:24:28,717
ผมเริ่มเขียนบท

398
00:24:30,302 --> 00:24:33,763
และผมเริ่มทำบางอย่าง
เลียนแบบเรื่องมาเฟียดงระห่ำ

399
00:24:33,847 --> 00:24:37,642
ผมอยากเขียนเรื่องของคนทวงหนี้
ผมอยากเขียนเรื่องนักเลงข้างถนนใจกล้า

400
00:24:37,726 --> 00:24:41,021
แล้วผมก็ลงมือเขียนบท หมานั่งอยู่ด้วยที่โต๊ะ

401
00:24:41,104 --> 00:24:45,025
แล้วผมก็ทำงาน ผมสูบบุหรี่ และผมซัดกาแฟโฮกๆ

402
00:24:45,817 --> 00:24:47,569
แล้วมันก็เป็นรูปเป็นร่าง

403
00:24:47,652 --> 00:24:49,571
มัน… มันดีเลย

404
00:24:50,155 --> 00:24:56,453
แต่ก็มีความเป็นนักเลงในตัวร็อคกี้

405
00:24:57,037 --> 00:24:59,456
ตอนนั้นเพื่อนผม เธอกำลังพิมพ์บท

406
00:25:00,123 --> 00:25:01,249
เธอเริ่มร้องไห้

407
00:25:01,333 --> 00:25:05,045
เธอพูดว่า "ฉันเกลียดร็อคกี้
ฉันเกลียดเขา เขาโหดร้าย

408
00:25:05,879 --> 00:25:08,256
เขาทำร้ายคน เขาซ้อมคนพวกนั้น"

409
00:25:08,340 --> 00:25:11,301
ผมบอกว่า "แล้วถ้าคุณไม่พูดถึงมันล่ะ
เช่น เขาอาจจะเกือบทำ

410
00:25:11,384 --> 00:25:14,054
เขาทำได้นะ
มันเป็นงานของเขา แต่เขาไม่ได้ทำ"

411
00:25:14,137 --> 00:25:15,347
"แบบนั้นก็ดีนะ"

412
00:25:15,430 --> 00:25:17,849
ผมบอก "ถ้าเขามีแฟนหรืออะไรสักอย่างล่ะ"

413
00:25:17,933 --> 00:25:19,559
"อืม ดีนะ"

414
00:25:19,643 --> 00:25:20,644
แล้วผมก็กลับไป

415
00:25:21,436 --> 00:25:23,271
เริ่มเขียนเลย "แฟนสาว นิสัยดี"

416
00:25:23,355 --> 00:25:28,151
แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่นักสู้แล้ว
เขาเป็นแค่ผู้ชายคนนึง ไม่มีเรื่องราวอะไรเลย

417
00:25:28,235 --> 00:25:34,366
เขาเป็นแค่ผู้ชายคนนึง
แค่คนนอกคอก ไอ้กระจอก

418
00:25:35,075 --> 00:25:36,201
เขาเป็นไอ้กระจอก

419
00:25:36,284 --> 00:25:40,205
และตอนนี้ผมนึกถึงหนังเรื่อง
ออนเดอะวอเทอร์ฟรอนต์ เขาคือเทอร์รี่ มัลลอย

420
00:25:41,248 --> 00:25:44,209
ใช่เลย มาร์ตี้ หนัง มาเฟียดงระห่ำ

421
00:25:46,378 --> 00:25:49,464
ผสมให้เข้ากัน แล้วก็ปรับให้มันดีขึ้น

422
00:25:50,048 --> 00:25:53,343
แล้วทุกอย่างก็มารวมกัน
ทันทีที่เขากลายเป็นนักสู้

423
00:25:57,222 --> 00:25:59,766
ผมมีเงิน 106 ดอลลาร์
แต่ค่าเช่า 300 ดอลลาร์

424
00:25:59,849 --> 00:26:03,645
ผมลำบากแบบนั้น
ผมได้ยินเสียงหมาป่าที่ประตู

425
00:26:05,105 --> 00:26:07,482
ผมเขียนบทในเวลาสามวัน

426
00:26:08,942 --> 00:26:12,153
แน่นอนว่าหลังจากนั้นผมก็กลับไป
แล้วเขียนใหม่ เขียนใหม่ เขียนใหม่

427
00:26:12,904 --> 00:26:14,864
ผมเป็นคนที่มีศรัทธามากเวลาเขียนบท

428
00:26:14,948 --> 00:26:17,659
ไม่กังวลเรื่องข้อบกพร่องของมันเลย

429
00:26:17,742 --> 00:26:20,328
ผมรู้ว่า 90 เปอร์เซ็นต์อาจใช้ไม่ได้

430
00:26:20,412 --> 00:26:23,999
แต่มุมมองที่ว่า
เรามีจุดเริ่มต้น ตรงกลาง และจุดจบ

431
00:26:24,082 --> 00:26:25,500
สำคัญกับผมมาก

432
00:26:25,584 --> 00:26:29,462
โปรดิวเซอร์บอกว่า "เราอยากได้
ไรอัน โอนีลมาเล่น เขาชอบชกมวย

433
00:26:29,546 --> 00:26:31,339
หรือเบิร์ต เรย์โนลส์"

434
00:26:31,423 --> 00:26:33,633
ผมบอก "ไม่ ผมเขียนให้ผมเล่นเอง"

435
00:26:36,970 --> 00:26:40,307
พวกเขาชอบบทมาก แต่ไม่อยากได้คุณสุดๆ

436
00:26:40,390 --> 00:26:43,685
พวกเขาเสนอเงินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อไล่คุณไปใช่ไหม

437
00:26:43,768 --> 00:26:47,063
คุณพูดถูก มันขึ้นไปสูงถึง 265,000 ดอลลาร์

438
00:26:47,147 --> 00:26:49,316
- เพื่อให้ไม่ปรากฏตัวในหนัง
- ใช่ ให้อยู่ห่างๆ

439
00:26:49,399 --> 00:26:53,028
ผมรู้ว่าถ้าผมขายบท ต่อให้ขายห้าแสนดอลลาร์

440
00:26:53,111 --> 00:26:54,988
ผมรู้ว่าพอเงินหมด

441
00:26:55,071 --> 00:26:57,198
ผมคงรู้สึกแย่มากที่ขายไป

442
00:26:57,282 --> 00:26:58,700
อะไรดีกว่ากัน

443
00:26:59,743 --> 00:27:01,119
การอยู่ใต้ภาพลวงตา

444
00:27:01,202 --> 00:27:05,040
และยังมีความหวังเล็กๆ ว่าคุณอาจยิ่งใหญ่ได้

445
00:27:05,540 --> 00:27:07,876
หรือมีโอกาสที่จะยิ่งใหญ่จริงๆ

446
00:27:07,959 --> 00:27:11,129
แล้วคุณดันทำลายมัน
และคุณรู้ตัวว่าคุณเป็นคนล้มเหลว

447
00:27:12,172 --> 00:27:16,551
ผมเลยคิดว่าเส้นทางที่ง่ายกว่า
คือการอยู่ใต้ภาพลวงตาและพูดว่า

448
00:27:16,635 --> 00:27:20,597
"จะบอกให้นะ ถ้าฉันมีโอกาสแบบนั้น
ฉันชนะหมดทุกคนแน่"

449
00:27:22,307 --> 00:27:24,934
ผมเดินเข้าไปในรถเทรลเลอร์เป็นครั้งแรก

450
00:27:25,018 --> 00:27:27,270
ภายใต้ถนนอันหนาวเหน็บของฟิลาเดลเฟีย

451
00:27:28,229 --> 00:27:30,482
และผมรู้ว่านี่คือช่วงเวลาแห่งความจริง

452
00:27:32,651 --> 00:27:34,903
และพวกเขาถามว่า "ซิลเวสเตอร์ พร้อมไหม"

453
00:27:35,487 --> 00:27:38,406
ผมบอกว่า "ไม่ แต่ร็อคกี้พร้อมแล้ว"

454
00:27:39,199 --> 00:27:41,534
สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา

455
00:27:41,618 --> 00:27:45,246
เรารู้ว่าสิ่งนี้กำลังเกิดขึ้น

456
00:27:47,832 --> 00:27:50,752
นักแสดงทุกคนที่ผมอยากได้ถอนตัวไปหมด

457
00:27:50,835 --> 00:27:54,255
และพวกเขาถูกแทนที่ด้วยนักแสดงที่ยอดเยี่ยม

458
00:27:55,382 --> 00:27:58,385
อพอลโล ครีด มีผู้ชายคนเดียวในโลก
ที่ทำแบบนั้นได้

459
00:27:58,468 --> 00:28:00,887
เขาได้ทั้งเสียง ตัวใหญ่
มีของ และมีความเย่อหยิ่ง

460
00:28:00,970 --> 00:28:04,099
ตอนแรกเราจะใช้เคน นอร์ตัน
แต่เขาถอนตัวก่อนถ่ายสองคืน

461
00:28:04,182 --> 00:28:05,975
และผมคิดว่า "แย่แล้ว"

462
00:28:08,019 --> 00:28:10,271
ผมเชื่อในการแทรกแซงของพระเจ้า

463
00:28:12,482 --> 00:28:16,152
ทาเลีย ไชร์ก็เป็นตัวเลือก
ในนาทีสุดท้ายเหมือนกัน เพราะว่า…

464
00:28:16,236 --> 00:28:18,238
เราหาคนที่ใช่ไม่ได้

465
00:28:20,573 --> 00:28:24,202
เธอเข้ามา และทันทีที่ประตูเปิดออก

466
00:28:24,285 --> 00:28:26,955
มันเหมือนมีแสงสว่าง วาบ

467
00:28:27,872 --> 00:28:30,834
ผมเดินเข้าไปหาเธอ และผมเธอเป็นสีฟ้าดำ

468
00:28:30,917 --> 00:28:33,753
และดวงตาจ้องมองแบบนี้

469
00:28:34,546 --> 00:28:36,047
ผมบอก "ผมรักผู้หญิงคนนี้"

470
00:28:36,631 --> 00:28:41,302
ผมรักตัวละครตัวนี้ สิ่งนี้ มันมีบางอย่างอยู่

471
00:28:41,386 --> 00:28:44,222
ผมจะไม่ตั้งคำถามด้วยซ้ำ
คุณไม่ต้องคัดตัวเลย

472
00:28:44,806 --> 00:28:46,599
คุณคือตัวละครนั้น

473
00:28:46,683 --> 00:28:49,686
เรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นตลอดทาง

474
00:28:50,729 --> 00:28:54,274
ร็อคกี้ไม่ใช่หนังมวยเลย

475
00:28:54,816 --> 00:28:56,943
เป็นการศึกษาลักษณะนิสัยง่ายๆ ของผู้ชายที่…

476
00:28:57,026 --> 00:28:58,027
มันเป็นหนังรัก

477
00:28:58,111 --> 00:28:59,279
ที่ควรมองคนแง่ร้าย

478
00:28:59,362 --> 00:29:01,740
- มันคือหนังรัก
- แต่เขาทำไม่ได้

479
00:29:02,490 --> 00:29:04,242
- หนังรัก
- เขายอมรับชีวิต

480
00:29:05,869 --> 00:29:09,330
- นั่นคือชะตาชีวิตของเขา
- พูดออกมาสิ

481
00:29:10,415 --> 00:29:14,586
สิ่งหนึ่งที่เขาต้องการมากกว่าส่ิงอื่นใด
คือไม่อยากแก่ตามลำพัง

482
00:29:14,669 --> 00:29:15,712
พูดออกมาสิ

483
00:29:16,796 --> 00:29:20,133
เด็กหนุ่มคนนั้นไม่สามารถพูดเรื่องความรักได้

484
00:29:20,216 --> 00:29:22,594
- เขาพูดออกมาไม่ได้
- ใช่

485
00:29:22,677 --> 00:29:23,928
ใช่ คุณพูดถูก

486
00:29:24,512 --> 00:29:26,723
ตอนนั้นผมพูดมันออกมาไม่ได้

487
00:29:33,354 --> 00:29:36,983
ผมนั่งรอถ่ายฉากบนน้ำแข็งกับเอเดรียน

488
00:29:38,902 --> 00:29:41,404
"เชื่อไหม ตัวประกอบ 300 คนโดนตัดออก"

489
00:29:41,488 --> 00:29:43,948
แล้วเหลือกี่คน เขาบอก "ไม่เหลือเลย"

490
00:29:44,032 --> 00:29:45,992
แล้วเราต้องถ่ายนานแค่ไหน

491
00:29:46,075 --> 00:29:47,327
"อาจจะสองชั่วโมง"

492
00:29:49,120 --> 00:29:50,497
แล้วผมก็ร้อง "ว้าว

493
00:29:51,331 --> 00:29:52,957
แบบนี้อาจจะดีกว่าด้วย"

494
00:29:55,335 --> 00:30:00,048
ร็อคกี้ช่างสังเกต และเขาเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น

495
00:30:00,131 --> 00:30:01,299
พยายามดึงเธอออกมา

496
00:30:01,382 --> 00:30:05,970
เขาสำรวจความเปราะบาง การเอาใจใส่

497
00:30:06,054 --> 00:30:07,972
การเปลี่ยนแปลง

498
00:30:08,056 --> 00:30:11,100
เราต้องเริ่มตัวละครจากตรงนี้

499
00:30:11,184 --> 00:30:12,560
เพื่อไปที่นั่น

500
00:30:12,644 --> 00:30:14,437
รู้ไหมว่าผมเริ่มชกมวยได้ยังไง

501
00:30:14,521 --> 00:30:16,439
- ไม่รู้
- พ่อผมเอง

502
00:30:16,523 --> 00:30:17,565
เขาไม่เคยฉลาดเกินไป

503
00:30:17,649 --> 00:30:20,151
เขาบอกผมว่า "แกเกิดมาไม่ค่อยมีสมอง

504
00:30:20,235 --> 00:30:23,571
ดังนั้นแกควรเริ่มใช้ร่างกายของแก"
ผมเลยมาเป็นนักมวย

505
00:30:23,655 --> 00:30:25,573
- เข้าใจที่พูดไหม
- เข้าใจ

506
00:30:25,657 --> 00:30:27,492
ทำไมหัวเราะล่ะ

507
00:30:28,868 --> 00:30:31,704
แม่ฉันพูดตรงกันข้ามเลย

508
00:30:31,788 --> 00:30:33,915
แม่คุณว่าไง ตรงกันข้ามยังไงเหรอ

509
00:30:34,707 --> 00:30:37,085
แม่บอกว่า "ลูกเกิดมาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง

510
00:30:37,168 --> 00:30:38,837
ดังนั้นลูกควรพัฒนาสมอง"

511
00:30:38,920 --> 00:30:40,129
เธอพูดแบบนั้นเหรอ

512
00:30:43,299 --> 00:30:44,843
เอเดรียนน่าทึ่งมาก

513
00:30:44,926 --> 00:30:46,553
เขาเขียนผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา

514
00:30:46,636 --> 00:30:49,514
ผู้หญิงที่ถูกกดขี่และถูกทอดทิ้ง

515
00:30:50,974 --> 00:30:56,062
เขาจะยกเอเดรียนขึ้นสู่
ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพและความงาม

516
00:30:56,896 --> 00:30:57,772
และความรัก

517
00:30:59,107 --> 00:31:05,697
สิ่งที่ทาเลียทำคือการยกระดับ
จากหนังมวยเป็นหนังรัก

518
00:31:05,780 --> 00:31:08,992
และแฟนเธอบังเอิญเป็นนักมวย

519
00:31:09,075 --> 00:31:12,328
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าจะสู้เพื่ออะไร

520
00:31:12,412 --> 00:31:15,164
ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เพื่อศักดิ์ศรี

521
00:31:15,748 --> 00:31:18,376
ผมอยากให้คุณภาคภูมิใจ

522
00:31:19,335 --> 00:31:23,006
ผมอยากให้คุณพูดว่า "นั่นแฟนฉัน"

523
00:31:23,089 --> 00:31:24,924
และนั่นคือเหตุผลที่เขาพูดในตอนท้ายว่า

524
00:31:25,008 --> 00:31:28,887
"ผมไม่อยากเป็นไอ้กระจอกอีกคนในสายตา
เพื่อนบ้าน ผมไม่สนว่าจะโดนอัดน่วมรึเปล่า

525
00:31:28,970 --> 00:31:31,055
ผมอยากให้คุณภูมิใจ"

526
00:31:33,057 --> 00:31:35,393
ผมต้องการแค่นั้น สู้ได้จนจบเกม

527
00:31:39,689 --> 00:31:44,569
ผมชอบตัวละครตัวนี้ตรงนี้แหละ
เขาเก็บมันไว้ในใจเสมอ

528
00:31:44,652 --> 00:31:48,323
เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
ว่าเขาเศร้าหรือผิดหวังเลย

529
00:31:48,406 --> 00:31:49,782
เขาเก็บไว้คนเดียว

530
00:31:49,866 --> 00:31:54,704
เวลาเดียวที่เขาระบายมันออกมา
คือตอนที่มิคกี้ออกไปจากอะพาร์ตเมนต์

531
00:31:57,165 --> 00:31:59,667
ฉากนี้เขียนไว้ว่าผมออกมาจากห้องน้ำ

532
00:31:59,751 --> 00:32:01,878
และมองอย่างครุ่นคิด แล้วตามเขาไป

533
00:32:01,961 --> 00:32:06,215
ผมบอกว่า "จอห์น ช่วยผมหน่อยนะ
ปล่อยให้กล้องเดินไป อัดเสียงต่อไป

534
00:32:06,299 --> 00:32:10,470
แล้วมาดูกันว่าร็อคกี้
จะสรุปชีวิตเขาได้ในสองนาทีไหม"

535
00:32:10,970 --> 00:32:13,389
ครั้งแรกที่เราทำแบบนั้น มันเจ๋งมาก

536
00:32:13,473 --> 00:32:16,726
เขาถามว่า "อ้าว เมื่อกี้ให้ถ่ายด้วยเหรอ"

537
00:32:16,809 --> 00:32:20,355
ผมบอก "เมื่อกี้ให้ถ่ายด้วยเหรอ มัน…

538
00:32:21,689 --> 00:32:23,691
มันเป็นการด้นสด

539
00:32:24,609 --> 00:32:26,986
และผมทำอีกไม่ได้นะ มันเป็นการด้นสด"

540
00:32:27,070 --> 00:32:30,073
พลังมันไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มัน…

541
00:32:30,156 --> 00:32:33,326
โอเค เมื่อกี้ผมทำอะไรนะ
ผมชกประตูตรงนี้รึเปล่า

542
00:32:33,409 --> 00:32:36,329
ผมบอกว่า "ช่างแม่ง
ฉันต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่แรก ฉันทำอะไรไปบ้าง"

543
00:32:36,871 --> 00:32:39,415
แล้วผมก็เริ่มคิดถึงพ่อ

544
00:32:39,499 --> 00:32:41,542
ฟังนะ ฉันอยากเป็นผู้จัดการนาย

545
00:32:41,626 --> 00:32:45,713
ผมเลยต้องเล่นเทคที่ดีที่สุด…

546
00:32:45,797 --> 00:32:48,091
แต่นายซื้อสิ่งที่ฉันจะให้นายไม่ได้

547
00:32:48,174 --> 00:32:50,551
ฉันเคยเจ็บปวด และฉันมีประสบการณ์

548
00:32:50,635 --> 00:32:52,762
ผมก็เคยเจ็บปวดและมีประสบการณ์เหมือนกัน

549
00:32:52,845 --> 00:32:56,224
และแทนที่มันด้วยบางอย่างที่ระเบิดง่ายขึ้นอีก

550
00:32:56,307 --> 00:32:57,767
ความสัมพันธ์ของผมกับพ่อ

551
00:32:57,850 --> 00:32:59,644
ผมต้องการให้คุณช่วยเมื่อสิบปีก่อน

552
00:32:59,727 --> 00:33:01,938
สิบปีก่อน คุณไม่เคยช่วยผมเลย

553
00:33:02,021 --> 00:33:04,440
- คุณไม่สน
- ถ้านายอยากให้ช่วย…

554
00:33:05,191 --> 00:33:07,610
ฉันจะบอกว่าถ้านายอยากให้ช่วย
ทำไมนายไม่ขอร้อง

555
00:33:07,694 --> 00:33:09,404
ทำไมนายไม่ขอร้องฉันล่ะ ไอ้หนู

556
00:33:09,487 --> 00:33:11,614
ผมขอร้องแล้ว แต่คุณไม่เคยได้ยินอะไรเลย

557
00:33:12,156 --> 00:33:14,867
และตอนที่ผมเขียนบท มันมีแค่บทพูดเดียวเอง

558
00:33:14,951 --> 00:33:18,538
แต่พอถึงจุดนั้นผมคิดว่า "ผมต้องการพูดถึงตัวผม"

559
00:33:19,205 --> 00:33:20,081
ตัวผม

560
00:33:20,164 --> 00:33:22,250
และผมจะใส่มันเข้าไปในร่างของร็อคกี้

561
00:33:22,333 --> 00:33:25,003
ตอนนั้นผมกำลังจะอายุ 30 และผมพูดว่า

562
00:33:25,086 --> 00:33:29,716
"คุณมาที่นี่และยื่นข้อเสนอนี้เนี่ยนะ
ผมผ่านช่วงสุดของผมไปแล้ว สุดอะไรน่ะเหรอ

563
00:33:29,799 --> 00:33:33,094
ผมจะนั่งอยู่ตรงนั้น ผมจะได้รับโอกาส
ผมจะล้มเหลวสุดๆ"

564
00:33:33,177 --> 00:33:35,847
เหมือนผมคิดว่าหนัง ผมจะล้มเหลว

565
00:33:35,930 --> 00:33:38,808
"ทำไมคุณถึงไม่มาที่นี่ตอนที่ผมต้องการคุณ"

566
00:33:39,851 --> 00:33:44,731
ถ้าผมสามารถระบายความหงุดหงิด
และพูดออกมาได้

567
00:33:45,398 --> 00:33:49,986
ผมมีความรู้สึกแปลกๆ ว่ามีคนหลายล้านคน

568
00:33:50,611 --> 00:33:56,034
ที่มีความหงุดหงิด
ที่ถูกมองข้าม ถูกละเลยแบบเดียวกัน

569
00:33:56,117 --> 00:34:00,872
ผมจะเข้าใจ!
แล้วคุณอยากอยู่ดูข้างเวทีไหม

570
00:34:00,955 --> 00:34:02,832
จะอยู่ไหม คุณอยากช่วยผมงั้นเหรอ

571
00:34:02,915 --> 00:34:04,625
คุณอยากเห็นผมได้…

572
00:34:04,709 --> 00:34:07,462
ผมไม่มีทางพูดแบบนั้นต่อหน้าเขาได้

573
00:34:07,545 --> 00:34:10,798
มันจะเป็นการไม่ให้เกียรติกันอย่างมาก

574
00:34:10,882 --> 00:34:13,801
และคุณไม่ต้องการบทพูด

575
00:34:17,930 --> 00:34:22,643
ทุกคนจะคิดว่าตาแก่นี่จบเห่แล้วละ

576
00:34:22,727 --> 00:34:24,228
จากนั้นก็ ตู้ม

577
00:34:24,812 --> 00:34:28,316
ประตูบานนั้นเปิดออก คิวเพลงบิล คอนติเข้ามา

578
00:34:28,399 --> 00:34:30,443
แล้วก็มีความหวัง

579
00:34:31,319 --> 00:34:35,156
ตอนนั้นเลย มันมีสิ่งที่ทุกคนเคยต้องการ

580
00:34:35,239 --> 00:34:38,284
ที่ถูกหลบเลี่ยงหรือปฏิเสธโอกาส

581
00:34:38,826 --> 00:34:40,787
"มาเถอะ กลับมาก่อน"

582
00:34:49,253 --> 00:34:53,299
พระเจ้าช่วย
นี่คือโรงละครที่ร็อคกี้ฉายรอบปฐมทัศน์

583
00:34:54,217 --> 00:34:56,177
โรงละครเดียวกับที่ผมเป็นเด็กเดินตั๋ว

584
00:34:56,260 --> 00:35:00,181
คำวิจารณ์แรกที่เราได้จากวินเซนต์ แคนบี้
นิวยอร์กไทมส์มันเจ็บแสบมาก

585
00:35:00,264 --> 00:35:02,225
ผมเลยไม่รู้จะคาดหวังอะไร

586
00:35:04,310 --> 00:35:07,438
เราฉายร็อคกี้ห้าวันก่อนเปิดตัว

587
00:35:07,522 --> 00:35:09,649
มันเป็นการฉายหนังรอบบ่าย

588
00:35:09,732 --> 00:35:13,027
ผมนั่งอยู่กับเขา แล้วจู่ๆ เขาก็พูดว่า "เชี่ยละ"

589
00:35:14,779 --> 00:35:18,032
ผ่านไป 20 นาที ผู้ชมหายไปสามในสี่

590
00:35:19,826 --> 00:35:21,536
และหัวหน้าสตูดิโอก็แบบว่า…

591
00:35:22,870 --> 00:35:25,456
และผมนั่งต่ำลงและบ่นว่า "เชี่ยละ"

592
00:35:25,540 --> 00:35:28,167
เขาหน้าเศร้าสุดๆ เขาพูดว่า "พระเจ้า"

593
00:35:28,251 --> 00:35:30,837
เขาคิดว่ามันกำลังจะล้มเหลว

594
00:35:33,297 --> 00:35:37,135
พอหนังเปิดตัวจริงๆ ความมั่นใจผมก็ต่ำเตี้ยแล้ว

595
00:35:38,094 --> 00:35:41,514
ในนี้คือที่ที่ฉายร็อคกี้รอบปฐมทัศน์

596
00:35:41,597 --> 00:35:44,725
ผมจำได้ว่าผมใส่เสื้อโค้ทยาว
ยืนอยู่บนถนนฝั่งตรงข้าม

597
00:35:44,809 --> 00:35:46,185
น้องชายผมพูดว่า

598
00:35:46,269 --> 00:35:49,522
"นี่อาจเป็นวันที่ดีที่สุดหรือวันที่แย่ที่สุดในชีวิตนาย"

599
00:35:49,605 --> 00:35:51,149
ผมบอก "ใช่ วันนี้รู้เรื่อง"

600
00:35:51,232 --> 00:35:54,610
ถ้างานนี้ไม่สำเร็จ ก็ไม่มีโอกาสที่สองแล้ว

601
00:35:59,448 --> 00:36:03,494
พอทุกคนเข้าไปข้างใน
ผมก็ไปด้านหลัง และยืนอยู่ตรงนั้น

602
00:36:04,537 --> 00:36:07,290
มันแทบจะเหมือนภาพวาดเลยละ

603
00:36:08,624 --> 00:36:12,461
ไม่มีใครขยับตัว ทุกคนฟังทุกคำพูด

604
00:36:15,339 --> 00:36:17,175
แบบว่า โป๊ก! ตรึงไว้เลย

605
00:36:28,561 --> 00:36:30,313
ตอนที่เขาน็อกอพอลโลได้

606
00:36:31,981 --> 00:36:33,524
คนลุกขึ้นทั้งโรงเลย

607
00:36:33,608 --> 00:36:36,903
แล้วพวกโปรดิวเซอร์ก็มองอยู่
และมันแบบว่า "แม่เจ้า"

608
00:36:37,612 --> 00:36:41,449
คนดูกำลังมีส่วนร่วมเหมือนเป็นการแข่งกีฬาจริงๆ

609
00:36:41,532 --> 00:36:43,326
เราทำให้เส้นแบ่งพร่ามัว

610
00:36:44,535 --> 00:36:47,330
คุณได้ยินเสียงเชียร์จากข้างใน

611
00:36:47,413 --> 00:36:49,332
ทั้งที่อยู่บนถนนนอกโรงละครได้เลย

612
00:36:49,415 --> 00:36:54,921
เราแค่คิดว่าเขาคงเป็นตัวตลกที่ชกกับครีด

613
00:36:55,755 --> 00:36:58,507
แต่พอเขาน็อกครีดหงายหลังในยกแรก

614
00:36:58,591 --> 00:37:02,595
ความตื่นเต้นแบบนั้น
แทบไม่เคยได้ยินมาก่อน

615
00:37:05,765 --> 00:37:08,267
ไม่มีใครจำได้ว่าร็อคกี้แพ้

616
00:37:08,351 --> 00:37:12,605
มันไม่ใช่… หนังเรื่องนี้สร้างขึ้น
เพื่อให้คุณรู้สึกว่าเขาชนะ

617
00:37:12,688 --> 00:37:14,649
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่งดงาม

618
00:37:14,732 --> 00:37:18,653
ของผู้ชมที่มีปฏิกิริยากับละครบนจอ

619
00:37:18,736 --> 00:37:22,198
หนังเปิดตัวเป็นอันดับหนึ่ง ทุกคนพูดถึง…

620
00:37:22,281 --> 00:37:23,574
"หนังเรื่องนี้มีหัวใจ"

621
00:37:23,658 --> 00:37:26,369
"มันสะเทือนอารมณ์ มันทำให้ฉันร้องไห้"

622
00:37:26,452 --> 00:37:28,246
"มันทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจ"

623
00:37:29,705 --> 00:37:33,709
การได้เห็นเรื่องราวในเทพนิยายมีชีวิตขึ้นมา
มันทำให้คนดูตื่นเต้น

624
00:37:35,378 --> 00:37:37,505
มีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่มหัศจรรย์

625
00:37:38,172 --> 00:37:40,633
นี่คือรูปถ่ายรูปสุดท้ายที่เขาเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก

626
00:37:41,342 --> 00:37:44,720
แล้วก็จะไม่มีช่วงเวลาที่เป็นส่วนตัวอีกเลย

627
00:37:45,388 --> 00:37:48,516
ร็อคกี้มาแล้วครับ ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน!

628
00:37:49,892 --> 00:37:53,771
เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิต
โดยสิ้นเชิงจริงๆ

629
00:37:53,854 --> 00:37:55,940
เปลี่ยนตลอดกาล พรึ่บเดียวเลย!

630
00:37:57,608 --> 00:37:59,151
และผู้ชนะคือ…

631
00:38:00,236 --> 00:38:01,404
ร็อคกี้

632
00:38:08,160 --> 00:38:10,705
นักแสดงนำจากร็อคกี้
ซิลเวสเตอร์ "ซลาย" สตอลโลน

633
00:38:11,372 --> 00:38:13,457
ขอเสียงต้อนรับซิลเวสเตอร์ สตอลโลนค่ะ

634
00:38:28,347 --> 00:38:31,183
เขาได้รับการยกย่องในฐานะนักแสดง
ในฐานะนักเขียน

635
00:38:31,267 --> 00:38:34,854
เขาได้รับการยกย่องว่ามีวิสัยทัศน์
และทุกอย่างนี้

636
00:38:34,937 --> 00:38:36,314
และเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ

637
00:38:36,397 --> 00:38:39,400
ตั้งแต่นั้นมา เขาทำอะไรก็ไม่ผิด

638
00:38:44,822 --> 00:38:47,700
บางครั้งผมกังวลเมื่อคิดว่า

639
00:38:47,783 --> 00:38:50,202
นี่มันเรื่องอะไรกัน และมันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ

640
00:38:50,286 --> 00:38:53,831
ผมผ่านช่วงเวลาที่เศร้ามาก
จนบางทีผมก็หลอกตัวเอง

641
00:38:53,914 --> 00:38:56,876
ผมรวบรวมความคิด
และสิ่งเดียวที่ผมต้องทำคือส่องกระจก

642
00:38:56,959 --> 00:39:01,881
ผมเป็นเหมือนตัวอย่างของ
สิ่งที่เกิดขึ้นกับร็อคกี้เคยเกิดขึ้นกับผม

643
00:39:02,381 --> 00:39:04,050
ภายในหนึ่งสัปดาห์

644
00:39:04,133 --> 00:39:07,303
พวกเขาพูดถึงผมหลายๆ อย่าง
ที่ผมรู้ว่าผมไม่มีวันทำได้

645
00:39:07,386 --> 00:39:10,639
แล้วพวกเขาก็พูดเรื่องที่

646
00:39:11,807 --> 00:39:14,810
ผมว่า… น่าโมโหนิดหน่อย

647
00:39:16,479 --> 00:39:19,982
ครั้งแรกที่ผมได้ยินอะไรเกี่ยวกับร็อคกี้
คือโฆษณาทางวิทยุ

648
00:39:20,066 --> 00:39:24,278
"นานๆ ครั้ง จะมีนักแสดงหน้าใหม่ปรากฏ

649
00:39:24,362 --> 00:39:27,865
แล้วเขาก็กลายเป็นหนึ่งในความตื่นเต้น
ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในวงการ

650
00:39:28,574 --> 00:39:30,242
นั่นก็คือมาร์ลอน แบรนโด

651
00:39:30,326 --> 00:39:33,079
นั่นก็คืออัล ปาชิโน นั่นก็คือโรเบิร์ต เดอ นิโร

652
00:39:33,162 --> 00:39:36,624
และปีนี้ นักแสดงที่ทุกคนจะพูดถึง

653
00:39:36,707 --> 00:39:38,501
คือซิลเวสเตอร์ สตอลโลน"

654
00:39:38,584 --> 00:39:40,336
ใครคือซิลเวสเตอร์ สตอลโลนวะ

655
00:39:40,419 --> 00:39:42,296
แล้วผมก็ได้เห็นโฆษณาทางทีวี

656
00:39:42,380 --> 00:39:46,425
สแตนลีย์จากลอร์ดออฟแฟลตบุช
คือซิลเวสเตอร์ สตอลโลนเหรอ

657
00:39:47,009 --> 00:39:51,013
เขาเป็นนักแสดงที่เจ๋งที่สุดที่จะโผล่มาหลังจาก
โรเบิร์ต เดอ นิโรกับมาร์ลอน แบรนโดเหรอ

658
00:39:51,097 --> 00:39:52,431
ว้าว โอเค

659
00:39:52,515 --> 00:39:55,434
คุณก็ค่อนข้างอวดดีเหมือนกัน
ที่คิดว่าจะได้เล่นหนังเรื่องนี้

660
00:39:55,518 --> 00:39:58,229
เพราะก่อนหน้านั้น
หน้าที่การงานคุณก็ยังเล็กใช่ไหม

661
00:39:58,312 --> 00:40:01,148
ครับ คุณใจดีมากที่พูดว่าเล็ก

662
00:40:01,232 --> 00:40:04,610
แต่ผมรู้สึกว่า ให้ตายสิ ถ้าชีวิตผมจะตกต่ำ

663
00:40:04,693 --> 00:40:07,154
อย่างน้อยก็ขอไร้ชื่อเสียงอย่างมืออาชีพเถอะ

664
00:40:07,238 --> 00:40:10,908
อย่างน้อยผมก็อยากมีโอกาสพูดกับตัวเองว่า
"นายพยายามแล้ว"

665
00:40:10,991 --> 00:40:13,369
อย่างน้อยผมก็มีหนังบ้านๆ ที่ดีเรื่องนึง

666
00:40:13,452 --> 00:40:15,204
พ่อแม่ผมคงชอบดู

667
00:40:17,832 --> 00:40:22,169
ร็อคกี้ออกฉาย
ไม่กี่เดือนต่อมา พ่อของซลายก็โทรหาผม

668
00:40:22,253 --> 00:40:24,046
"จอห์น ขอแวะไปหาหน่อยได้ไหม"

669
00:40:24,130 --> 00:40:25,423
เขาบอก "ฉันมีบทหนัง"

670
00:40:26,173 --> 00:40:29,093
"ฉันมีบทร็อคกี้ของจริง"
"หมายความว่าไง"

671
00:40:29,176 --> 00:40:31,137
"ฉันเขียนร็อคกี้ของจริง"

672
00:40:32,721 --> 00:40:34,306
"คุณเขียนบทหนังมวยเหรอ" "ใช่"

673
00:40:34,390 --> 00:40:36,809
"คุณเอาให้ซลายรึยัง"
"ยัง ฉันอยากให้นายอ่านมัน"

674
00:40:36,892 --> 00:40:39,061
"นายอาจเอาไปทำหนังได้"
"ไม่ นั่นมัน… แฟรงค์"

675
00:40:39,145 --> 00:40:44,859
"ทำไมคุณไม่เอาให้ซลายอ่านล่ะ
แต่ผมคิดว่าหนังแนวนี้มันถูกทำไปแล้วนะ"

676
00:40:46,861 --> 00:40:49,155
เขายังแข่งกับซลายอยู่

677
00:40:50,573 --> 00:40:53,033
เขาบอก "นี่ ฉันกำลังเขียนบทเรื่องซอนนี่"

678
00:40:53,117 --> 00:40:55,911
ซลายถามว่า "เกี่ยวกับอะไร"
"ลูกชายของร็อคกี้"

679
00:40:55,995 --> 00:40:58,747
ซลายบอก "พ่อทำแบบนั้นไม่ได้นะ
นั่นมันผลงานผม"

680
00:41:00,249 --> 00:41:03,335
ผมคิดว่าพ่อผมอิจฉา ผมถาม "พ่ออิจฉาอะไร

681
00:41:04,086 --> 00:41:07,089
เขาทำงานหนักมากนะ
พ่อไม่ได้ช่วยเขา เขาสร้างมันเอง"

682
00:41:09,675 --> 00:41:13,846
ความสำเร็จอาจสร้างความหายนะ
ให้กับครอบครัวได้จริงๆ

683
00:41:13,929 --> 00:41:17,766
งานผมถูกยกเลิกในชั่วข้ามคืน
ตอนที่ร็อคกี้ออกฉายโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย

684
00:41:17,850 --> 00:41:19,894
อยู่ๆ ผมก็กลายเป็นน้องชายของร็อคกี้

685
00:41:19,977 --> 00:41:23,063
มันยากสำหรับเขา
น้องชายผมมีความคิดสร้างสรรค์มาก

686
00:41:23,147 --> 00:41:26,525
และเขาบอบช้ำมากกับความสำเร็จของผม

687
00:41:27,109 --> 00:41:30,571
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะเป็นสัญลักษณ์ของอเมริกา

688
00:41:32,656 --> 00:41:34,658
พอคุณคว้าฝันมาได้แล้ว

689
00:41:35,367 --> 00:41:37,328
คุณก็รู้สึกว่า นี่ไม่ใช่ความฝันของฉัน

690
00:41:37,411 --> 00:41:39,246
ความฝันของผมไม่ได้ทำ…

691
00:41:39,330 --> 00:41:41,290
มันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด

692
00:41:41,373 --> 00:41:43,375
มันยังมาพร้อมกับ…

693
00:41:44,460 --> 00:41:45,836
ส่วนหน้าของพายุ

694
00:41:47,046 --> 00:41:50,591
ที่คุณต้องต่อสู้อยู่ตลอดเพราะคุณผิดหวัง

695
00:41:50,674 --> 00:41:51,717
คุณพูดว่า "บ้าเอ๊ย

696
00:41:51,800 --> 00:41:56,597
นึกว่าพอขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว
จะเจอท้องฟ้าสีครามซะอีก"

697
00:41:56,680 --> 00:41:58,140
มันไม่ใช่

698
00:41:58,224 --> 00:42:01,519
อากาศน้อยลง มันอันตราย

699
00:42:02,269 --> 00:42:05,272
บนนั้นไม่ค่อยมีคน เหงามาก

700
00:42:05,356 --> 00:42:09,068
บางครั้งการไปภูเขาก็ไม่ใช่อย่างที่เขาว่ากัน

701
00:42:09,151 --> 00:42:13,239
ผมคิดว่าตอนที่สตอลโลนดังจากร็อคกี้

702
00:42:14,365 --> 00:42:19,161
เขาไม่คิดว่าจะมีข้อเสีย
ที่อาจเกิดขึ้นกับความมีชื่อเสียง

703
00:42:19,245 --> 00:42:20,996
(ไดนาห์! ที่รอบปฐมทัศน์ของ "ฟิสต์" ปี 78)

704
00:42:21,080 --> 00:42:24,041
จากฮอลลีวูด นี่คือเดอะไดนาห์โชว์

705
00:42:24,124 --> 00:42:26,293
และเขาไม่คิดว่าคนจะพูดว่า

706
00:42:26,377 --> 00:42:28,963
"คุณต้องทำอีกครั้ง คุณต้องพิสูจน์อีกครั้ง"

707
00:42:29,046 --> 00:42:30,464
และคุณได้รับเชิญไปงานเลี้ยง

708
00:42:30,548 --> 00:42:32,716
กับร็อคกี้ตัวจริงเสียงจริง
ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

709
00:42:32,800 --> 00:42:35,886
นี่คือหนังเรื่องที่สองของคุณ และทุกคนทั่วโลก

710
00:42:35,970 --> 00:42:39,890
กำลังรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
กับซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

711
00:42:39,974 --> 00:42:42,601
- ครับ
- เขาจะสำเร็จแค่ครั้งเดียวไหม

712
00:42:42,685 --> 00:42:45,229
(ร็อคกี้
ต่อไปอะไร)

713
00:42:45,312 --> 00:42:47,773
หลังจากร็อคกี้ คนก็สร้างผมเป็นอะไรที่

714
00:42:47,856 --> 00:42:50,734
อาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่ผมควรจะถูกสร้าง

715
00:42:52,027 --> 00:42:55,322
พวกเขาเริ่มสงสัยความสามารถของผมทันที

716
00:42:55,406 --> 00:42:56,907
ผมดูบทหลายบท

717
00:42:56,991 --> 00:42:59,243
ไม่มีบทที่น่าสนใจเลย แล้วฟิสต์ก็โผล่มา

718
00:42:59,326 --> 00:43:01,662
นี่จะเป็นการจากไปของร็อคกี้อย่างแท้จริง

719
00:43:01,745 --> 00:43:04,582
หนังที่เกี่ยวข้องกับขบวนการแรงงานอเมริกัน

720
00:43:04,665 --> 00:43:07,668
แนวคิดของสหภาพรถบรรทุกที่ทรงพลังมากๆ

721
00:43:07,751 --> 00:43:11,005
ผมเชื่อว่ามันเป็นการเดินทางที่วิเศษมาก

722
00:43:11,088 --> 00:43:16,969
ประเด็นที่เกิดขึ้นหลังจากร็อคกี้
คือการที่เขามีปัญหากับการคิดว่า

723
00:43:17,052 --> 00:43:21,390
จะทำซ้ำแบบเดิมยังไงดี
และจะทำให้ตัวเองแตกต่างจากเดิมยังไงด้วย

724
00:43:21,473 --> 00:43:24,059
ตอนนั้นสตอลโลนเป็นดาราเบอร์ใหญ่มาก

725
00:43:24,143 --> 00:43:25,269
(เสียงของนอร์แมน เจวิสัน)

726
00:43:25,352 --> 00:43:28,814
สิ่งแรกที่เขาอยากทำคือ
เขาอยากเขียนบทหนังใหม่

727
00:43:28,897 --> 00:43:31,400
ผมคิดว่าปัญหาหลายอย่าง
ในหนังบางเรื่องของเขา

728
00:43:31,483 --> 00:43:33,694
เกี่ยวกับการที่เขา

729
00:43:33,777 --> 00:43:38,324
มีความรู้สึกว่าอะไรจะดีสำหรับหนัง

730
00:43:38,407 --> 00:43:41,577
และขัดแย้งกับคนที่ทางสตูดิโอจ้างมา

731
00:43:41,660 --> 00:43:43,120
เพื่อทำสิ่งเหล่านี้

732
00:43:43,203 --> 00:43:44,622
ปัญหาใหญ่ของซลายคือ

733
00:43:44,705 --> 00:43:45,664
(เสียงของโจ เอสเตอร์ฮาส)

734
00:43:45,748 --> 00:43:47,958
เขาไม่อยากตายในตอนจบของหนัง

735
00:43:48,042 --> 00:43:49,710
ผมคิดว่าเขาทำผิดมาก

736
00:43:49,793 --> 00:43:52,129
เขาฆ่าพระเอกในตอนท้าย

737
00:43:52,212 --> 00:43:54,590
และปล่อยให้ความชั่วร้ายชนะ

738
00:43:54,673 --> 00:43:56,008
ซึ่งคุณทำแบบนั้นไม่ได้

739
00:43:56,091 --> 00:43:57,718
มันอาจเกิดขึ้นในความเป็นจริงเยอะมาก

740
00:43:57,801 --> 00:43:59,720
แต่พอคนเข้าไปและจ่ายเงินเยอะๆ

741
00:43:59,803 --> 00:44:03,307
บางครั้งพวกเขา
ก็อยากเห็นความชอบธรรมสัมฤทธิ์ผล

742
00:44:03,390 --> 00:44:05,893
เขาให้สัมภาษณ์กับเพลย์บอยเพื่อโปรโมตฟิสต์

743
00:44:05,976 --> 00:44:09,897
เขาพูดจายโส
ว่าเขาไม่คิดว่าเขาจะล้มเหลวได้หรอก

744
00:44:09,980 --> 00:44:11,815
เขาคิดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงๆ

745
00:44:11,899 --> 00:44:14,526
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะล้มเหลว

746
00:44:14,610 --> 00:44:16,987
แม้ฟิสต์จะมีข้อบกพร่อง
แต่ผมพบว่ามีอะไรน่าชื่นชมอยู่มาก

747
00:44:17,071 --> 00:44:18,822
แต่นักวิจารณ์หลายคนไม่เห็นด้วยกับผม

748
00:44:18,906 --> 00:44:21,700
และการที่พวกเขาไม่เห็นด้วย
เป็นการดูถูกซิลเวสเตอร์เป็นการส่วนตัว

749
00:44:21,784 --> 00:44:22,618
(ขยะ)

750
00:44:22,701 --> 00:44:25,621
พอพวกเขาเริ่มเรียกฟิสต์ว่าขยะ
ผมเข้าใจว่าเป็นเรื่องส่วนตัว

751
00:44:25,704 --> 00:44:28,957
ผมเต็มที่กับหนังเรื่องนั้นสุดๆ

752
00:44:29,041 --> 00:44:30,292
ผมทุ่มเทมากจริงๆ

753
00:44:30,376 --> 00:44:35,047
และสำหรับบางคนที่ใช้คำ 500 คำ
เพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้ความพยายามทั้งหมด

754
00:44:35,130 --> 00:44:39,051
ผมก็อยากเจอพวกเขาตัวต่อตัวจริงๆ

755
00:44:39,134 --> 00:44:41,595
ความสำเร็จของร็อคกี้
และความผิดพลาดของฟิสต์

756
00:44:41,679 --> 00:44:45,057
รวมตัวกันเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ
ให้ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนทำหนังของตัวเอง

757
00:44:45,140 --> 00:44:47,768
ของตัวเองทั้งหมด เขียนบท กำกับ และแสดง

758
00:44:48,352 --> 00:44:51,063
เดิมทีพาราไดซ์ แอลลี่เป็นเหมือนพ่อของร็อคกี้

759
00:44:51,146 --> 00:44:53,565
ผมเขียนเรื่องนั้นเมื่อปี 1972

760
00:44:53,649 --> 00:44:55,818
และไม่มีใครอยากแตะต้องมัน

761
00:44:55,901 --> 00:44:57,319
มันแปลกไปหน่อย

762
00:44:57,403 --> 00:44:59,238
ผมเลยไปเขียนร็อคกี้แทน

763
00:44:59,321 --> 00:45:02,324
แล้วก็ถึงเวลาที่ผมอยากทำพาราไดซ์ แอลลี่

764
00:45:02,408 --> 00:45:04,535
และมันเกี่ยวกับสังเวียนอีกแล้ว

765
00:45:04,618 --> 00:45:07,496
ผมคิดว่าถ้าผมทำให้เรื่องนี้
ไม่จริงจังเท่าร็อคกี้

766
00:45:07,579 --> 00:45:10,082
แต่ให้เป็นเหมือนงานคาร์นิวัล…

767
00:45:10,165 --> 00:45:13,210
สายฝน และสีสัน และตัวละคร

768
00:45:13,293 --> 00:45:16,839
อีกนิดนึงก็จะดีกว่า
การแข่งขันมวยปล้ำทั่วไปของคุณ

769
00:45:16,922 --> 00:45:19,717
ตอนนั้นผมยังเป็นคนหนุ่มที่พยายามทำอะไร

770
00:45:19,800 --> 00:45:21,760
ที่ฉลาดและให้ความบันเทิง

771
00:45:21,844 --> 00:45:24,054
ผมไม่ได้ทำการค้นคว้า

772
00:45:24,138 --> 00:45:27,433
และไม่รู้ว่ามันเป็นหนังเฉพาะกลุ่มมากๆ

773
00:45:27,516 --> 00:45:30,477
นี่ไม่ใช่หนังทั่วไป มันออกจะแปลกๆ

774
00:45:31,019 --> 00:45:34,356
ปี 1946 ดนตรีแปลก นั่นก็แปลก นี่ก็แปลก

775
00:45:34,940 --> 00:45:38,861
ผมกำลังหาเรื่องฉิบหายชัดๆ

776
00:45:38,944 --> 00:45:40,279
แล้วความฉิบหายก็เกิดขึ้น

777
00:45:41,029 --> 00:45:43,157
เขาไม่คิดว่าฟิสต์จะไม่สำเร็จ

778
00:45:43,240 --> 00:45:45,701
เขาไม่คิดว่านักวิจารณ์ที่สนับสนุนร็อคกี้

779
00:45:45,784 --> 00:45:48,787
จะต่อต้านพาราไดซ์ แอลลี่อย่างโหดร้าย

780
00:45:48,871 --> 00:45:50,289
เขารับมือได้ไม่ดี

781
00:45:50,372 --> 00:45:54,126
เขาเริ่มพูดจาใช้อารมณ์ ท้าทายนักวิจารณ์ให้สู้

782
00:45:55,961 --> 00:45:59,506
บางวันผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า
แล้วพูดว่า "ฉันเอาอยู่"

783
00:45:59,590 --> 00:46:01,550
แล้ววันอื่นๆ ผมก็พูดว่า "ฉันทำไม่ได้"

784
00:46:01,633 --> 00:46:03,761
ผมไม่รู้สึกถึงมัน มันไม่อยู่ตรงนั้น

785
00:46:03,844 --> 00:46:04,887
ผมทำด้วยความไม่รู้

786
00:46:04,970 --> 00:46:08,182
มันเหมือนจะไปทำการต่อสู้แล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้…"

787
00:46:09,433 --> 00:46:12,936
ผมเรียนรู้ว่าเดี๋ยวมันจะผ่านไป

788
00:46:13,020 --> 00:46:14,730
แค่อดทนไว้

789
00:46:14,813 --> 00:46:19,234
อย่ากังวลไปเลย ปล่อยให้ความกลัวนั้น…
ทั้งหมดนั้นเป็นส่วนนึงของมัน

790
00:46:19,318 --> 00:46:22,946
สิ่งที่ทำให้มันน่าสนใจก็คือเรากลัวมัน

791
00:46:23,030 --> 00:46:25,616
เรื่องราวความสำเร็จของตัวละครร็อคกี้ บัลโบ

792
00:46:25,699 --> 00:46:29,661
คล้ายกับเรื่องราวความสำเร็จ
ของดาราดัง ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

793
00:46:29,745 --> 00:46:34,041
และตอนนี้สตอลโลน
กำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของร็อคกี้ 2

794
00:46:34,124 --> 00:46:36,084
ในฐานะนักเขียนบท ผู้กำกับ และดารา

795
00:46:36,168 --> 00:46:40,547
โดยดูไม่มีความกังวลถึงอันตรายตลอดกาล
ของการทำภาคต่อ

796
00:46:40,631 --> 00:46:44,593
อันที่จริง สตอลโลนมั่นใจเต็มร้อยเหมือนเดิม

797
00:46:44,676 --> 00:46:46,804
จอห์น เอวิลด์เซนอยากถอนตัวจากร็อคกี้

798
00:46:46,887 --> 00:46:50,224
เขาไปที่เพลย์บอยแมนชั่น
เขาเมา เขาเริ่มใช้ยา

799
00:46:50,307 --> 00:46:53,227
พูดอีกอย่างก็คือ ข้อเสียของความสำเร็จ

800
00:46:53,310 --> 00:46:55,187
นี่ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น

801
00:46:55,270 --> 00:46:59,233
นี่คือคนที่ผลักดันและผลักดันอยู่ตลอด

802
00:46:59,316 --> 00:47:00,651
และพาทุกคนไปกับเขา

803
00:47:00,734 --> 00:47:02,820
เป็นคนที่มีอุดมการณ์จริงๆ

804
00:47:03,529 --> 00:47:06,573
จอห์น เอวิลด์เซนไม่ชอบบทร็อคกี้ 2

805
00:47:06,657 --> 00:47:07,991
สุดท้ายผมเลยต้องกำกับเอง

806
00:47:08,075 --> 00:47:10,410
- ผมไม่รู้
- พูดอะไรหน่อยไหม ร็อคกี้

807
00:47:10,494 --> 00:47:12,871
ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี

808
00:47:13,539 --> 00:47:15,123
ถอยไป!

809
00:47:16,250 --> 00:47:19,294
สิ่งนึงที่ทำให้ร็อคกี้ 1 และร็อคกี้ 2 ทรงพลังมาก

810
00:47:19,378 --> 00:47:22,881
คือการที่สตอลโลน
สามารถเล่าเรื่องของตัวเองได้

811
00:47:22,965 --> 00:47:27,636
เขากำลังถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของเขา
ให้ทั้งร็อคกี้และอพอลโล ครีด

812
00:47:28,220 --> 00:47:32,182
อพอลโล ครีดเดินกระแทกไปทั่วบ้าน
อ่านจดหมายข่มขู่ให้ภรรยาเขาฟัง

813
00:47:32,266 --> 00:47:35,561
นั่นอาจเป็นซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
ที่เดินกระแทกไปทั่วบ้านเขา

814
00:47:35,644 --> 00:47:37,896
อ่านคำวิจารณ์พาราไดซ์ แอลลี่
ของพอลลีน เคลก็ได้

815
00:47:37,980 --> 00:47:40,941
เขาคิดถึงแนวคิดของความมีชื่อเสียง
อย่างละเอียดรอบคอบ

816
00:47:41,024 --> 00:47:42,276
ในระดับหนึ่ง

817
00:47:43,861 --> 00:47:47,406
เรื่องราวดีกว่าภาคแรกในแง่นึง

818
00:47:47,489 --> 00:47:50,701
เพราะมันเกี่ยวข้องกับประเด็น
ที่เข้าใจได้มากกว่า

819
00:47:50,784 --> 00:47:54,830
ร็อคกี้เป็นคนสันโดษ
ตอนนี้เขามีความรับผิดชอบที่ต่างออกไป

820
00:47:54,913 --> 00:47:58,375
เขามีความรับผิดชอบและปัญหาที่ผู้ชมทุกคน

821
00:47:58,458 --> 00:48:02,212
ที่แต่งงานแล้ว
หรือคิดจะแต่งงานสามารถเข้าใจได้

822
00:48:02,796 --> 00:48:05,716
ไม่มีใครคิดว่าร็อคกี้เป็นหนังครอบครัว

823
00:48:05,799 --> 00:48:10,596
แต่ที่สำคัญคือความสัมพันธ์
ระหว่างเขากับเอเดรียน

824
00:48:10,679 --> 00:48:15,058
การต่อสู้ระหว่างการมีความสัมพันธ์นี้
กับการสร้างครอบครัว

825
00:48:15,142 --> 00:48:18,437
และการมีงานนี้ที่เขาต้องทำ

826
00:48:20,689 --> 00:48:23,483
กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ นึกว่าอยู่ที่ทำงานซะอีก

827
00:48:23,567 --> 00:48:26,028
ไม่ ผมจะไม่อยู่ที่ทำงานแล้ว

828
00:48:26,111 --> 00:48:29,323
วันนี้… วันนี้ผมโดนไล่ออก

829
00:48:32,576 --> 00:48:33,619
เกิดอะไรขึ้น

830
00:48:33,702 --> 00:48:36,121
คุณยอมสละโชคชะตาของคุณ

831
00:48:37,122 --> 00:48:39,833
เพื่อ "สัญญา" ที่คุณให้ไว้หรือเปล่า

832
00:48:40,417 --> 00:48:41,501
แล้วคุณจะทำยังไง

833
00:48:41,585 --> 00:48:45,839
ผมไม่รู้ ผม… กำลังคิดเรื่องการชกมวย

834
00:48:48,008 --> 00:48:50,302
คุณจะเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
ไม่ต้องชกมวยแล้วก็ได้

835
00:48:50,385 --> 00:48:53,013
แต่ผมเป็นนักมวย

836
00:48:53,096 --> 00:48:55,933
ไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมถนัด

837
00:48:57,017 --> 00:48:59,519
ร็อคกี้ คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ชกมวยอีก

838
00:49:02,272 --> 00:49:04,024
คุณเห็นเขาอยู่ในจุดต่ำสุด

839
00:49:04,107 --> 00:49:07,194
เขาอยู่ในห้องใต้ดินที่น่ากลัว

840
00:49:07,277 --> 00:49:08,904
เขาอยู่ใต้แสงไฟ

841
00:49:08,987 --> 00:49:11,531
มีบางอย่างเกี่ยวกับชายคนนี้ที่…

842
00:49:11,615 --> 00:49:14,409
เขาถูกลิขิตมาให้ทำอะไรบางอย่าง

843
00:49:14,493 --> 00:49:18,538
และเขาถูกยับยั้งด้วยเหตุผลที่ไม่ถูกต้อง

844
00:49:18,622 --> 00:49:21,625
สุดท้ายพอเขาพูดว่า
"ผมไม่เคยขอให้คุณเลิกเป็นผู้หญิงนะ

845
00:49:21,708 --> 00:49:23,961
ได้โปรดอย่าขอให้ผมเลิกเป็นผู้ชายเลย
ผมเลิกไม่ได้"

846
00:49:24,044 --> 00:49:26,713
เขาบอกว่า "ผมรักผู้หญิงคนนี้

847
00:49:26,797 --> 00:49:29,299
แต่เธอจะไม่รักสิ่งที่ผมจะเป็น

848
00:49:29,383 --> 00:49:31,969
ถ้าผมไม่ได้พยายามแม้แต่น้อย"

849
00:49:36,848 --> 00:49:39,351
ร็อคกี้ 2 ประสบความสำเร็จอย่างมากอีกครั้ง

850
00:49:39,434 --> 00:49:43,814
ทำเงินได้มากกว่าภาคแรกสองเท่า และคนก็…

851
00:49:43,897 --> 00:49:47,025
ตื่นเต้นกันไปทั่วโลก

852
00:49:47,109 --> 00:49:49,820
ตอนนี้ผู้คนเลยกดดันเขามากจริงๆ

853
00:49:51,363 --> 00:49:58,078
ซลายไต่เต้าในวงการบันเทิงได้เร็วมากๆ

854
00:49:59,246 --> 00:50:04,793
นักแสดงน้อยคนที่มีวินัยในการผลิตงานและกำกับ

855
00:50:04,876 --> 00:50:08,880
คุณต้องคิดถึงมันตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด

856
00:50:12,175 --> 00:50:16,805
การทำหนังเป็นสิ่งที่ผมเข้าใจและยอมรับ

857
00:50:18,306 --> 00:50:20,934
แต่มันก็มีราคาที่ต้องจ่ายสูงมาก

858
00:50:21,018 --> 00:50:25,105
เมื่อคุณเป็นผู้ผลิตหนัง นักแสดง นักเขียนบท

859
00:50:25,188 --> 00:50:28,108
ผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง
และทุกอย่างที่หมกหมุ่นในเวลาเดียวกัน

860
00:50:29,067 --> 00:50:30,485
คุณจะไม่มีเวลาให้อย่างอื่นเลย

861
00:50:30,569 --> 00:50:32,821
คุณจะมีเวลาให้ครอบครัวน้อยมาก

862
00:50:32,904 --> 00:50:34,823
"วันนี้เป็นไง" "ผมไม่อยากพูดถึงมัน"

863
00:50:34,906 --> 00:50:37,951
นั่นคือความจริง พอคุณกลับมาบ้าน
มันแทบจะไม่ใช่ความจริง

864
00:50:38,035 --> 00:50:40,495
มันเป็นปัญหาที่แย่มาก

865
00:50:45,542 --> 00:50:49,046
ตอนยังหนุ่มคิดว่า…
"ต้องทำให้บ้านเต็มไปด้วยศิลปะและเด็กๆ!"

866
00:50:49,129 --> 00:50:52,007
ตอนนี้มันก็เต็มแล้ว

867
00:50:52,090 --> 00:50:53,759
เด็กๆ ก็ไปใช้ชีวิตของเขาแล้ว

868
00:50:53,842 --> 00:50:56,803
และคุณถูกทิ้งไว้ในหลุมใหญ่ๆ ที่แบบว่า…

869
00:51:04,269 --> 00:51:08,023
มันก็แค่ไม่ใช่ที่มาของแรงบันดาลใจ

870
00:51:08,106 --> 00:51:10,942
ที่ตอบโจทย์คุณอีกต่อไปแล้ว

871
00:51:11,026 --> 00:51:15,155
ผมไม่ได้จะย้ายบ้านเพราะ…
"ว้าว ฉันอยากได้วิวสวยๆ อีก"

872
00:51:15,238 --> 00:51:18,992
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีการเปลี่ยนรูปแบบนั้น
ซึ่งคุณเคยชิน…

873
00:51:19,076 --> 00:51:24,831
มันคือการเริ่มกระบวนการนั้นใหม่อีกครั้งจริงๆ

874
00:51:26,833 --> 00:51:29,169
การทำภาคต่อมันยากมาก

875
00:51:29,252 --> 00:51:30,879
แต่ละภาคก็ยากขึ้นเรื่อยๆ

876
00:51:30,962 --> 00:51:34,633
มันเหนื่อยมากเสมอ
มีคนมาพูดอะไรให้คุณฟังตลอดเวลา

877
00:51:34,716 --> 00:51:38,053
แล้วคุณก็โดนวิจารณ์ แล้วคุณก็พูดว่า

878
00:51:38,136 --> 00:51:41,056
"ความสุขจะคุ้มค่ากับความเจ็บปวดจริงๆ เหรอ"

879
00:51:41,139 --> 00:51:43,642
หนังทุกเรื่องยากขึ้น

880
00:51:43,725 --> 00:51:48,355
เพราะคุณไม่มีความสดใหม่ของศิลปินผู้หิวโหย

881
00:51:50,273 --> 00:51:53,318
ก่อนร็อคกี้ 3 ผมเริ่มกลัว

882
00:51:54,027 --> 00:51:57,322
ผมอาจไม่ใช่สิ่งที่ผมเป็น ผมอาจจะแค่โชคดี

883
00:51:57,405 --> 00:51:58,949
ไม่มีความมุ่งมั่นมาเกี่ยวข้อง

884
00:51:59,032 --> 00:52:01,118
ข้อตกลงดี เงินดี

885
00:52:01,201 --> 00:52:02,494
คุณเริ่มได้รับการปกป้อง

886
00:52:02,577 --> 00:52:05,413
เอเจนซี่เก็บนี่ไว้ เก็บนั่นไว้ และทำหนังเรื่องนี้

887
00:52:05,497 --> 00:52:07,791
มันปลอดภัย

888
00:52:07,874 --> 00:52:09,793
หลังจากนั้นสักพักคุณก็รู้สึกว่า

889
00:52:09,876 --> 00:52:13,922
"ฉันทำอะไรไม่ดีสักอย่างเลย
เพราะฉันกำลังฟังคนอื่น"

890
00:52:14,005 --> 00:52:17,050
คุณตื่นขึ้นมาหลังจากคิดว่า
ตัวเองเป็นผู้ชนะมาหลายปี แต่ไม่ใช่

891
00:52:17,134 --> 00:52:19,886
และร็อคกี้ 3 ก็เป็นตัวอย่างที่ดี

892
00:52:19,970 --> 00:52:22,430
เรามีรถ เรามีเงิน

893
00:52:22,514 --> 00:52:24,474
เรามีทุกอย่างยกเว้นความจริง

894
00:52:24,558 --> 00:52:26,143
ความจริงคืออะไรวะ

895
00:52:26,226 --> 00:52:28,061
ผมกลัว โอเคไหม

896
00:52:28,728 --> 00:52:31,481
อยากได้ยินผมพูดออกมาเหรอ
อยากให้ผมเสียใจเหรอ ผมกลัว!

897
00:52:31,565 --> 00:52:32,858
อะไรนะ

898
00:52:32,941 --> 00:52:37,195
นักสู้ไม่มีทางพูดหรอกว่า "ผมกลัว ผมขี้ขลาด"

899
00:52:37,279 --> 00:52:40,240
แล้วเธอก็ตอบกลับ

900
00:52:40,323 --> 00:52:42,492
"ฉันก็กลัวเหมือนกัน ไม่ผิดหรอกที่กลัว"

901
00:52:43,577 --> 00:52:46,955
และท่ามกลางความกลัวนั้นก็อาจมีความกล้า

902
00:52:47,038 --> 00:52:50,709
อาจเป็นความกล้า
ที่จะไม่ทำทุกอย่างที่ทุกคนบอกให้ทำ…

903
00:52:50,792 --> 00:52:55,714
ที่ผู้จัดการบอกให้ทำ คนที่กำลังดูแลคุณ

904
00:52:55,797 --> 00:52:59,843
บางทีความกล้าอาจเป็นอย่างอื่น
เป็นการสู้จนจบเกมรึเปล่า

905
00:53:00,886 --> 00:53:04,264
ผมบอก "ซลาย เริ่มฟังตัวเองหน่อยเถอะ

906
00:53:04,347 --> 00:53:06,057
เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองก็พอ"

907
00:53:06,141 --> 00:53:10,645
ทุกเรื่องที่ผมตัดสินใจ ผมอยากใช้มิสเตอร์ที

908
00:53:11,479 --> 00:53:16,443
ผมอยากได้เพลง "อายออฟเดอะไทเกอร์"
ของเซอร์ไวเวอร์ ผมอยากได้ฮัลก์ โฮแกน

909
00:53:16,526 --> 00:53:20,405
และทุกอย่างก็ต้องเจอคำพูดว่า "ไร้สาระ"

910
00:53:20,488 --> 00:53:22,741
ผมบอก "ผมรู้ มันไร้สาระ"

911
00:53:22,824 --> 00:53:26,703
แต่มันคือการแสดง มันน่าสนใจ มันแตกต่าง

912
00:53:37,631 --> 00:53:40,717
ผมเป็นเครื่องบด ผมบดแล้วก็บด

913
00:53:40,800 --> 00:53:45,013
ผมแค่พยายามเอาชนะตัวเอง
เอาชนะความไม่มั่นใจของตัวเอง

914
00:53:45,096 --> 00:53:48,350
ผมไม่สนใจ คำขู่ของความล้มเหลว

915
00:53:48,433 --> 00:53:50,602
เพราะผมรู้ว่าไม่ว่ายังไง

916
00:53:50,685 --> 00:53:52,896
ถึงมันจะไม่ใช่ความสำเร็จที่แท้จริงก็ตาม

917
00:53:52,979 --> 00:53:56,149
แต่มันจะดีสำหรับคุณ
ที่อย่างน้อยก็ผลักดันตัวเองต่อไป

918
00:53:56,942 --> 00:53:59,819
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการเดินทาง
มันวุ่นวายและน่าเกลียด

919
00:53:59,903 --> 00:54:02,405
แต่เพื่อให้ได้สิ่งล้ำค่าพวกนั้นมา
คุณก็ต้องผ่านมันไปให้ได้

920
00:54:02,489 --> 00:54:04,032
คุณอาจจะไปไม่ถึงจุดนั้น

921
00:54:04,115 --> 00:54:06,368
แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

922
00:54:09,663 --> 00:54:12,999
เขาอยากสร้างสรรค์ตลอดเวลา

923
00:54:13,500 --> 00:54:14,918
เขาไม่เคยนั่งเฉยๆ

924
00:54:15,001 --> 00:54:18,421
เขาไม่อยากพูดว่า
"ฉันเสียใจ ฉันอาจทำได้ ฉันน่าจะทำ

925
00:54:18,964 --> 00:54:20,257
รู้งี้ทำดีกว่า

926
00:54:23,009 --> 00:54:25,762
เขารู้เสมอว่าอยากอยู่ที่ไหน

927
00:54:26,304 --> 00:54:28,098
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

928
00:54:28,181 --> 00:54:30,600
การที่เขามาเป็นพระเอกหนังแอ็กชั่น
อันนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ

929
00:54:32,519 --> 00:54:36,231
แรมโบ้ต้นฉบับเป็นคนคลั่งไคล้การฆ่าคน

930
00:54:36,314 --> 00:54:40,902
เขาเป็นผู้บาดเจ็บสาหัสจากสงคราม

931
00:54:40,986 --> 00:54:42,862
เขาใจพังกลับมา

932
00:54:42,946 --> 00:54:47,826
เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อที่จะกลับไป
เป็นที่โปรดปรานของอเมริกาได้เลย

933
00:54:47,909 --> 00:54:49,953
ผมบอก "ถ้าจะให้ผมมีส่วนร่วมกับหนังเรื่องนี้

934
00:54:50,036 --> 00:54:54,207
ผมอยากแก้บทใหม่
และผมอยากให้เขาสุดโต่งไปเลย"

935
00:54:56,835 --> 00:55:00,463
นำความดุร้ายป่าเถื่อนบางอย่างมาให้กับมัน

936
00:55:01,131 --> 00:55:02,424
ที่แม้แต่ผมยังตกใจ

937
00:55:02,507 --> 00:55:07,137
เวลาที่มีแค่ใบหน้าบิดเบี้ยวและความโกรธแค้น

938
00:55:09,556 --> 00:55:12,851
ผมตอบได้ง่ายมากว่าหน้าตาแบบนั้นมาจากไหน

939
00:55:14,686 --> 00:55:17,939
พ่อผมคือแรมโบ้ ในความเป็นจริง

940
00:55:18,023 --> 00:55:20,984
ไม่มีเรื่องไหนที่ตกลงกันด้วยคำพูดเลย

941
00:55:21,067 --> 00:55:23,945
มันมักจะเป็นการยื่นคำขาดทางกาย

942
00:55:24,904 --> 00:55:26,614
วิธีที่คุณหมุนส้อม

943
00:55:26,698 --> 00:55:28,533
ถ้าเขากินแบบนี้…

944
00:55:31,161 --> 00:55:32,620
รู้เลยว่าเดี๋ยวโดนแน่

945
00:55:34,289 --> 00:55:36,541
คุณไม่ยุ่งกับหมอนี่หรอก

946
00:55:37,625 --> 00:55:40,712
คืองี้ มันเป็นพันธุกรรมน่ะ เขาจะทำหน้า…

947
00:55:44,132 --> 00:55:46,718
ผมเห็นโอกาสที่จะทำ

948
00:55:46,801 --> 00:55:50,055
สิงที่ผมคิดว่าเป็นหนังแอ็กชั่นล้วนๆ เรื่องแรก

949
00:55:50,138 --> 00:55:54,142
นั่นก็เพราะหนังเรื่องนี้ถูกทำออกมา
โดยมีการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์

950
00:55:54,225 --> 00:55:56,102
มีการเคลื่อนไหวเยอะมาก

951
00:55:56,186 --> 00:55:58,772
จนดารารับมือกับบทพูดไม่ได้

952
00:55:58,855 --> 00:56:01,149
ต้องให้ทรอตแมนและคนอื่นๆ รับมือแทน

953
00:56:01,232 --> 00:56:06,821
คุณถูกดึงดูดเข้าไป
ในร่างของคนที่โดดเดี่ยวเดียวดาย

954
00:56:06,905 --> 00:56:08,573
ที่รู้สึกถูกทอดทิ้งคนนี้

955
00:56:08,656 --> 00:56:11,409
ทุกอย่างที่เขาแสดงมันอยู่ลึกๆ ข้างใน

956
00:56:11,493 --> 00:56:14,412
ลึกกว่าสิ่งที่อยู่ในบทมาก

957
00:56:15,080 --> 00:56:18,708
เขามีวิธีการเขียนบทพูดที่ดี
ที่มีทั้งความฉลาดและจังหวะจะโคน

958
00:56:18,792 --> 00:56:22,087
แต่ก็ดูเหมือนการด้นสดนิดหน่อยในระดับนึงด้วย

959
00:56:22,712 --> 00:56:26,049
ซลายมีพรสวรรค์ที่ไม่เหมือนใคร
ในถ้อยคำที่เขาเขียน

960
00:56:26,132 --> 00:56:28,927
มันเรียบง่าย มันจริง

961
00:56:29,010 --> 00:56:32,514
มีความมุ่งหมายอยู่เบื้องหลังสิ่งที่เขาเขียนและพูด

962
00:56:33,098 --> 00:56:37,852
เริ่มอ่านข้อมูลเกี่ยวกับทหารผ่านศึกเวียดนาม
และคำพูด เหตุการณ์

963
00:56:38,436 --> 00:56:41,272
ความชอกช้ำที่แท้จริงของพวกเขา

964
00:56:42,148 --> 00:56:47,570
และผมคิดว่า "โห ถ้าผมสามารถ
เอาจังหวะสองสามจังหวะ

965
00:56:47,654 --> 00:56:51,825
จากชีวิตของผู้ชาย 20 คน มาผสมกัน…"

966
00:56:52,575 --> 00:56:55,870
เพราะแรมโบ้ไม่ได้พูดมาหลายปีแล้ว

967
00:56:55,954 --> 00:56:58,748
ดังนั้นเขาจะไม่พูดแบบลื่นไหล

968
00:56:58,832 --> 00:57:02,710
แต่เป็นเพราะการเร่งเร้านี้ การกวาดล้างนี้

969
00:57:02,794 --> 00:57:06,464
ผมจำได้ว่าผมเคยได้ยินเรื่องของคนคนนึง

970
00:57:07,757 --> 00:57:11,970
เกี่ยวกับการเข้าไปในไซ่ง่อน
แบกกล่องขัดรองเท้าเข้าไป

971
00:57:12,053 --> 00:57:13,805
"ขัดรองเถอะนะครับ ขัดรองเท้า"

972
00:57:13,888 --> 00:57:15,723
ฉันบอกว่าไม่ แต่เขาก็เซ้าซี้อยู่ได้

973
00:57:15,807 --> 00:57:19,561
แล้วโจอี้ก็บอกว่า "ได้"
แล้วฉันก็ไปหยิบเบียร์สองสามขวด

974
00:57:19,644 --> 00:57:21,688
และกล่องมีระเบิด

975
00:57:21,771 --> 00:57:23,314
"ฉันไปหยิบเบียร์สองสามขวด

976
00:57:23,398 --> 00:57:25,900
กล่องขัดรองเท้ามีระเบิด
เด็กคนนั้นเปิดกล่อง

977
00:57:25,984 --> 00:57:29,112
โจอี้ มันระเบิดร่างเขากระจายไปทั่วเลย

978
00:57:29,195 --> 00:57:31,489
แล้วเขาก็ตะโกนว่า 'ขาฉันอยู่ไหน'"

979
00:57:31,573 --> 00:57:33,575
เพื่อนยาก! มันอยู่บนตัวฉัน

980
00:57:33,658 --> 00:57:36,578
มีเลือดและทุกอย่าง
ฉันพยายามจะรวบรวมร่างเขา

981
00:57:36,661 --> 00:57:39,372
ฉันรวบรวมร่างเขา ไส้เขาก็ไหลออกมาอยู่ได้

982
00:57:40,081 --> 00:57:41,708
และไม่มีใครช่วยเลย

983
00:57:42,375 --> 00:57:45,170
ไม่มีใครช่วยฉัน
เขาพูดว่า "ขอร้องล่ะ ฉันอยากกลับบ้าน…"

984
00:57:45,253 --> 00:57:47,964
"ขาฉันอยู่ไหน"
คุณแต่งเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก

985
00:57:49,632 --> 00:57:52,510
คุณเขียนเรื่องแบบนั้นขึ้นมาเองไม่ได้

986
00:57:53,011 --> 00:57:57,724
ผมใช้เวลาอยู่สักพัก
ในการซึมซับเรื่องราวทั้งหมดนี้

987
00:57:57,807 --> 00:58:04,606
แล้วใส่มันลงไปในบทพูดเดี่ยวบ้าๆ แบบนั้น

988
00:58:04,689 --> 00:58:06,900
ซึ่งไม่ได้อยู่ในบทหนัง

989
00:58:06,983 --> 00:58:08,943
ผมเคยอ่านหนังสือต้นฉบับของเดวิด มอร์เรล

990
00:58:09,027 --> 00:58:10,820
ประเด็นทั้งหมดของหนังสือคือ

991
00:58:10,904 --> 00:58:13,781
ถ้าคุณใช้สุดยอดเครื่องจักรสังหารนี้

992
00:58:13,865 --> 00:58:15,783
เมื่อสงครามจบแล้ว

993
00:58:15,867 --> 00:58:18,828
การปิดสวิตช์นั้นไว้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

994
00:58:18,912 --> 00:58:22,457
แนวคิดทั้งหมดนั้นถูกโยนทิ้งไปในเฟิร์สต์บลัด

995
00:58:22,540 --> 00:58:25,835
การเปลี่ยนจากการที่แรมโบ้ฆ่ากองทหาร

996
00:58:25,919 --> 00:58:27,962
เป็นทำให้บาดเจ็บ
เป็นความคิดของสตอลโลน

997
00:58:28,046 --> 00:58:31,382
ในตอนท้าย ของเดิมที่มีอยู่ในบท

998
00:58:31,466 --> 00:58:37,180
ผมโดนผู้พันทรอตแมนยิง
และตายแบบสโลว์โมชั่น

999
00:58:37,263 --> 00:58:39,516
และผมบอกผู้กำกับว่า "แบบนี้ไม่ดี"

1000
00:58:39,599 --> 00:58:43,937
ผมไม่อยากให้ทุกคนที่เป็นทหารผ่านศึกเวียดนาม

1001
00:58:44,020 --> 00:58:46,731
ดูหนังเรื่องนี้ แล้วผมโดนยิง

1002
00:58:46,814 --> 00:58:51,528
แล้วรู้สึกว่า "อ้อ แปลว่าฉัน
ไม่มีหวังเลยสินะ ไม่มีเลย"

1003
00:58:52,153 --> 00:58:56,324
แล้วผมก็เดินออกมา
แล้วพวกเขาก็ตะโกนว่าถ้าผมไม่กลับไป

1004
00:58:56,407 --> 00:58:58,117
จะเป็นการละเมิดสัญญา

1005
00:58:58,243 --> 00:58:59,202
(ตำรวจเทศมณฑล)

1006
00:58:59,619 --> 00:59:01,829
พวกเขาฉายที่ลาสเวกัส

1007
00:59:01,913 --> 00:59:06,584
มันเป็นการทดสอบที่แย่มาก
พวกเขาฉายเวอร์ชั่นที่คุณเห็น

1008
00:59:06,668 --> 00:59:12,173
เพราะตอนนั้นพวกเขาเสียทหารผ่านศึกเวียดนาม
ไปกับการฆ่าตัวตายเดือนละ 20,000 นาย

1009
00:59:12,257 --> 00:59:14,801
ผมบอก "ผมไม่อยากมีเอี่ยวด้วย ไม่อยาก"

1010
00:59:14,884 --> 00:59:16,553
และผมจะไม่เอี่ยว

1011
00:59:22,976 --> 00:59:25,562
ช่วงกลางยุค 80 ผมเริ่มทำแรมโบ้

1012
00:59:25,645 --> 00:59:28,648
และตัวละครนี้ก็ได้เริ่มต้นอะไรบางอย่าง

1013
00:59:32,193 --> 00:59:35,905
สิ่งแรกที่นึกถึงคือลักษณะทางกายภาพ

1014
00:59:36,948 --> 00:59:41,327
ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้สตอลโลน
เป็นดารายุค 80 ที่สมบูรณ์แบบ

1015
00:59:41,411 --> 00:59:45,456
คือทุกอย่างในทศวรรษนั้น
เป็นเรื่องของความเกินพอดี

1016
00:59:50,503 --> 00:59:54,632
แต่ร่างกายของเขา และความวุ่นวายที่มันทำได้
และการฆาตกรรมที่มันก่อได้…

1017
00:59:54,716 --> 00:59:58,428
คนชอบดูเขาท้าทายตัวเอง

1018
01:00:00,430 --> 01:00:02,682
แม้แต่เวลาที่มันเกือบจะเป็นการล้อเลียนตัวเอง

1019
01:00:02,765 --> 01:00:07,520
คนก็ชอบเพราะเขาเป็นเวอร์ชั่นสุดขีดของตัวเอง

1020
01:00:09,522 --> 01:00:12,859
อาร์โนลด์ ชวาร์เซเนเกอร์
เป็นคู่แข่งเดียวของเขา

1021
01:00:15,403 --> 01:00:20,033
อยู่ๆ ซลายกับแรมโบ้ก็เข้ามาในสนามของผม

1022
01:00:20,116 --> 01:00:23,369
อยู่ๆ เขาก็เจ๋งมาก ทุกคนพูดถึงร่างกายเขา

1023
01:00:25,288 --> 01:00:27,957
และแน่นอนว่ามันทำให้เกิดการแข่งขัน

1024
01:00:28,625 --> 01:00:31,169
ตอนนั้นเราเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ

1025
01:00:31,252 --> 01:00:32,920
ใครใช้มีดเล่มใหญ่กว่ากัน

1026
01:00:33,004 --> 01:00:36,591
ใครใช้ปืนกระบอกใหญ่ที่สุด
และถือด้วยมือเดียว และ…

1027
01:00:37,383 --> 01:00:38,926
แบบนั้น

1028
01:00:39,010 --> 01:00:42,013
และใครมีกล้ามมากกว่า กล้ามใครชัดกว่า

1029
01:00:42,096 --> 01:00:43,723
ไขมันในร่างกายใครน้อยกว่า

1030
01:00:43,806 --> 01:00:47,185
เราแข่งกันเรื่องโง่ๆ ทั้งนั้น

1031
01:00:47,769 --> 01:00:50,229
ตอนนี้เรามองย้อนกลับไปและขำทุกเรื่อง

1032
01:00:50,938 --> 01:00:54,233
เราเรียนรู้ผลของการมีกล้ามเนื้อ

1033
01:00:54,317 --> 01:00:58,363
ผลกระทบคือคนยอมรับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

1034
01:00:58,446 --> 01:01:04,410
นี่คือสิ่งที่ทำให้หนังแอ็กชั่นมีแรงกะตุ้นใหม่

1035
01:01:04,494 --> 01:01:05,453
มีแรงผลักดันใหม่

1036
01:01:07,872 --> 01:01:10,041
ผมมุ่งมั่นที่จะทำหนังแนวนั้น

1037
01:01:10,124 --> 01:01:11,793
หนังที่จะได้กำไรงามๆ

1038
01:01:11,876 --> 01:01:15,088
และได้เดินทางไปทั่วโลก แล้วมันก็เป็นอย่างนั้น

1039
01:01:15,171 --> 01:01:17,799
มีบางอย่างที่ไม่อาจต้านทานได้
เกี่ยวกับซิลเวสเตอร์ สตอลโลน

1040
01:01:17,882 --> 01:01:19,509
จากไก่รองบ่อนสู่แชมเปี้ยน…

1041
01:01:19,592 --> 01:01:24,222
และสร้างชื่อเสียงให้กับสตอลโลนไปทั่วโลก
รวมถึงเงินมหาศาล

1042
01:01:24,305 --> 01:01:29,394
สตอลโลนรู้ว่าเขาจะมาถึงจุดนี้ได้
เพราะเขารู้ว่าอะไรที่มันจะฮิต

1043
01:01:29,477 --> 01:01:31,521
(ร็อคกี้)

1044
01:01:33,189 --> 01:01:34,816
ผมตามรอยซลายมาตลอด

1045
01:01:34,899 --> 01:01:36,234
ผมตามหลังเขาอยู่ก้าวนึงตลอด

1046
01:01:36,317 --> 01:01:37,985
เขาทำมักจะทำเรื่องต่ำช้ากว่า

1047
01:01:38,069 --> 01:01:40,321
แล้วหนึ่งปีต่อมา
ผมก็จะทำเรื่องต่ำช้าแบบเดียวกัน

1048
01:01:40,405 --> 01:01:42,573
แต่พอถึงตอนนั้น เขาก็ทำเรื่องต่ำช้ากว่าไปอีก

1049
01:01:42,657 --> 01:01:43,574
มันเป็นแบบนี้

1050
01:01:43,658 --> 01:01:45,618
แล้วเขาก็ยกระดับขึ้นไปเรื่อยๆ

1051
01:01:45,702 --> 01:01:48,830
ตอนนี้ซลายหยุดไม่ได้แล้วจริงๆ

1052
01:01:48,913 --> 01:01:52,417
ไม่ใช่แค่นักแสดงหรือผู้กำกับ
แต่เป็นพลังในฮอลลีวูด

1053
01:01:53,751 --> 01:01:55,878
คนบอกฉันเสมอ แฟนๆ ของคุณน่ะค่ะ

1054
01:01:55,962 --> 01:01:59,006
ว่าต้องเป็นร็อคกี้ หรือไม่ก็ต้องเป็นแรมโบ้

1055
01:01:59,090 --> 01:02:01,467
การที่คุณเป็นนักแสดง ฟังแล้วหงุดหงิดไหมคะ

1056
01:02:01,551 --> 01:02:02,552
มันก็ดาบสองคมครับ

1057
01:02:02,635 --> 01:02:07,223
มันน่าหงุดหงิด แต่การที่สามารถหาตัวละครเจอ

1058
01:02:07,306 --> 01:02:09,767
ได้ถึงสองตัว ที่คนเข้าใจได้ขนาดนี้

1059
01:02:09,851 --> 01:02:11,102
ยอมรับได้ขนาดนี้

1060
01:02:11,185 --> 01:02:13,896
จนเรารู้สึกว่าเราทำบางอย่างสำเร็จ

1061
01:02:13,980 --> 01:02:15,273
มันก็ไม่ธรรมดาเลย

1062
01:02:15,356 --> 01:02:17,233
ผมเชื่อในหนังภาคต่อมาตลอด

1063
01:02:17,316 --> 01:02:20,903
เพราะผมคิดอยู่บ่อยๆ ว่า
เรื่องนี้เล่าไม่หมดในสองชั่วโมงหรอก

1064
01:02:20,987 --> 01:02:23,614
ทำไมไม่เล่าต่อล่ะ
ถ้าคนดูชอบ ทำไมต้องไม่เล่าด้วย

1065
01:02:25,825 --> 01:02:28,494
ผมบอกทุกคนว่าอย่าด้อยค่าหนังภาคต่อ

1066
01:02:28,578 --> 01:02:32,039
เพราะมันยากกว่าเป็นสิบเท่าที่จะคิดอะไร

1067
01:02:32,123 --> 01:02:36,169
ที่จะรักษาความสนใจนั้น ความร้อนแรงนั้น
และมนตร์วิเศษนั้นให้คงอยู่ได้

1068
01:02:38,629 --> 01:02:41,215
ดังนั้นในร็อคกี้ 3 และร็อคกี้ 4

1069
01:02:41,299 --> 01:02:46,304
เมื่อตัวละครมีเรื่องราว
ที่เหมือนซิลเวสเตอร์ สตอลโลนน้อยลง

1070
01:02:46,387 --> 01:02:48,639
และเหมือนตัวละครในหนังสือการ์ตูนมากขึ้น…

1071
01:02:48,723 --> 01:02:50,850
และเขาไม่ใช่แค่ตัวละครในหนังสือการ์ตูนเท่านั้น

1072
01:02:50,933 --> 01:02:53,186
แต่ดูเหมือนเขากำลังต่อสู้
กับตัวร้ายในหนังสือการ์ตูน

1073
01:02:53,269 --> 01:02:56,272
เหมือนถูกฉีกออกมา
จากหน้าหนังสือการ์ตูนมาร์เวลเลย

1074
01:02:56,355 --> 01:03:01,110
ความไร้สาระของสิ่งที่เป็นเดิมพัน
ในหนังเรื่องนี้ถูกแทนที่ไปแล้ว

1075
01:03:01,194 --> 01:03:04,572
มันเป็นเรื่องของการมอบประสบการณ์
สุดขีดของสตอลโลนให้ผู้ชม

1076
01:03:04,655 --> 01:03:08,868
ภายในกล่องใส่ของของยี่ห้อร็อคกี้

1077
01:03:12,455 --> 01:03:15,708
เขาชกมวย เขากำกับ เขาเขียนบท

1078
01:03:16,292 --> 01:03:17,627
เขาทำทุกอย่าง

1079
01:03:17,710 --> 01:03:21,172
ซึ่งทำได้ยากมากในหนังที่ใช้กำลังมากๆ

1080
01:03:22,131 --> 01:03:25,218
ดอล์ฟ ลุนด์เกรน เขาบดขยี้ผมเละ

1081
01:03:26,886 --> 01:03:29,180
ต่อมาในคืนนั้น หัวใจผมเริ่มบวม

1082
01:03:31,098 --> 01:03:34,018
ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหัวใจกระแทกหน้าอก

1083
01:03:35,436 --> 01:03:38,189
แล้วความดันผมก็สูงขึ้นถึง 260

1084
01:03:38,773 --> 01:03:42,985
และพวกเขาคิดว่าผมจะไปสวรรค์แล้ว

1085
01:03:51,744 --> 01:03:55,206
รู้ตัวอีกทีผมก็อยู่ในห้องไอซียู รายล้อมไปด้วยแม่ชี

1086
01:03:55,289 --> 01:03:57,333
และผมคิดว่า "โอเค ฉันจะตายแล้วละ"

1087
01:03:58,584 --> 01:04:01,045
ดอล์ฟ ลุนด์เกรนทำให้ผม
นอนโรงพยาบาลอยู่เก้าวัน

1088
01:04:01,128 --> 01:04:03,589
ผมสรุปไว้ในร็อคกี้ 4

1089
01:04:03,673 --> 01:04:05,675
ว่าเวลาที่โดยต่อยจนร่วงลงไปบนพื้น

1090
01:04:05,758 --> 01:04:08,344
เราจะภาวนาให้ใครมาชกเราที่คาง

1091
01:04:08,427 --> 01:04:10,012
จะได้ไม่ต้องทรมานอีก

1092
01:04:10,096 --> 01:04:13,474
แต่มีเสียงเล็กๆ ในตัวเรา
ที่บอกว่า "ขออีกยกนะ"

1093
01:04:16,602 --> 01:04:19,355
ผมสู้ไม่ถอย ผมถึงได้ผ่าตัดหลังไปห้าครั้ง

1094
01:04:20,022 --> 01:04:23,317
ผมรู้ว่าเราควรรู้
หลังจากผ่าตัดครั้งแรกว่าอย่าทำอีก

1095
01:04:25,152 --> 01:04:27,864
อาจจะลงเอยด้วยการผ่าตัดอีกครั้งเพราะผมรู้…

1096
01:04:27,947 --> 01:04:30,199
ผมบอกว่าจะไม่ทำอีก แต่ก็ทำอีก

1097
01:04:30,283 --> 01:04:32,451
ผมทำ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ผมทำ

1098
01:04:34,579 --> 01:04:39,208
ผมมักจะถูกโยนเข้าไปในโลกแห่งความวุ่นวาย

1099
01:04:39,292 --> 01:04:42,211
และมีการใช้กำลังเยอะมาก

1100
01:04:42,295 --> 01:04:43,921
จะเรียกว่าความรุนแรงก็คงได้

1101
01:05:06,068 --> 01:05:09,864
พ่อผมเคยอยู่ในกองทัพ
และเขาอยู่ในกองทหารม้า

1102
01:05:09,947 --> 01:05:11,532
ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ในกองทัพอะไร

1103
01:05:11,616 --> 01:05:14,493
แต่มีทหารม้าในสงครามโลกครั้งที่สอง
ตามชายแดนเม็กซิโก

1104
01:05:14,577 --> 01:05:16,662
เขาเลยได้หัดเล่นโปโลบนลานว่าง

1105
01:05:16,746 --> 01:05:18,664
ผมเลยใช้เวลาส่วนใหญ่…

1106
01:05:18,748 --> 01:05:21,125
ผมเลยเป็นนักขี่ม้าและเล่นโปโลอยู่ช่วงนึง

1107
01:05:21,208 --> 01:05:23,210
และมันเป็นเกมที่ชั่วร้าย

1108
01:05:23,294 --> 01:05:25,713
ซลายเป็นนักกีฬาโปโลที่เก่งมาก

1109
01:05:25,796 --> 01:05:28,049
เขาอาจเป็นผู้เล่นที่ทำได้หกหรือเจ็ดประตูเลย

1110
01:05:28,132 --> 01:05:30,426
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อผมข่มขู่เขา

1111
01:05:30,509 --> 01:05:31,928
เขาถึงได้เลิกเล่นโปโล

1112
01:05:33,971 --> 01:05:37,475
ผมเริ่มเล่นโปโลอีกครั้งตอนอายุประมาณ 40

1113
01:05:38,392 --> 01:05:42,104
ผมบอกว่า "โอเค ขอผมทำให้ถูกต้อง
ตอนนี้ผมทำสำเร็จแล้วนะพ่อ"

1114
01:05:42,688 --> 01:05:47,276
ผมจะสร้างสุดยอดทีม
ที่มีผู้เล่นที่ทำได้สิบประตูให้พ่อ

1115
01:05:47,360 --> 01:05:48,945
และเราจะไปแข่งกับคนอื่น

1116
01:05:49,028 --> 01:05:51,405
ที่เวลลิงตัน สนามแข่งอันดับหนึ่งของโลก

1117
01:05:57,995 --> 01:06:02,041
ซลาย สตอลโลนแสดงให้โลกเห็นว่า
เขาเก่งเรื่องม้าและไม้โปโลแค่ไหน

1118
01:06:02,124 --> 01:06:04,418
เพื่อสร้างความประทับใจให้กับยอดนักแข่งโปโล

1119
01:06:08,506 --> 01:06:10,967
ผมออกไป เล่นอย่างดี

1120
01:06:11,884 --> 01:06:14,303
พ่อผม เราหายใจรดต้นคอกันเลย

1121
01:06:17,932 --> 01:06:20,351
และผมออกไปทำเนียร์ไซด์

1122
01:06:23,020 --> 01:06:26,524
พ่อผมแทงผมที่หลัง

1123
01:06:28,067 --> 01:06:29,944
กระแทกผมแรงมาก

1124
01:06:31,821 --> 01:06:33,155
ผมล้มลง

1125
01:06:33,239 --> 01:06:34,657
เอนเตอร์เทนเมนต์ทูไนท์อยู่ที่นั่น

1126
01:06:34,740 --> 01:06:37,535
ม้าเดินข้ามไป ไม่รู้ว่ามันไม่ทำให้ผมตายได้ยังไง

1127
01:06:37,618 --> 01:06:40,538
แต่ผมเห็นตัวเองลุกขึ้น และสิ่งแรกคือ…

1128
01:06:44,125 --> 01:06:46,460
และผมคิด "เขาขี่ม้าหนีไปหน้าตาเฉย"

1129
01:06:47,503 --> 01:06:51,090
วันนี้อาจจะเป็นวันที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิตผมเลย

1130
01:06:51,173 --> 01:06:57,054
ในที่สุดก็ได้มาแข่งโปโลคุณภาพอย่างวันนี้ด้วยกัน

1131
01:06:57,138 --> 01:07:01,392
ถ้าคุณสังเกต การเล่นสกปรกครั้งแรก
และเป็นการเล่นสกปรกครั้งเดียวในการแข่งขัน

1132
01:07:01,475 --> 01:07:04,729
เป็นฝีมือของพ่อผม… ต่อลูกชายของเขาเอง

1133
01:07:07,815 --> 01:07:09,025
ก็นั่นละครับ

1134
01:07:09,108 --> 01:07:11,527
ผมไม่เคยเล่นโปโลอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น

1135
01:07:11,610 --> 01:07:12,987
ผมขายทุกอย่างทิ้ง

1136
01:07:13,070 --> 01:07:15,531
ผมขายม้าทุกตัว ฟาร์ม รถบรรทุก

1137
01:07:15,614 --> 01:07:17,116
และนั่นคือจุดจบ

1138
01:07:28,586 --> 01:07:32,339
ตอนเราเกิดมา เราคือดินนิ่มๆ

1139
01:07:33,340 --> 01:07:37,720
และช่างปั้นมือหนักก็ทำดินเป็นรู

1140
01:07:37,803 --> 01:07:40,431
และมันอยู่ในแม่พิมพ์ของเรา นั่นคือสิ่งที่เราเป็น

1141
01:07:40,514 --> 01:07:44,060
และคุณแก้ไขการผิดรูปพวกนั้นไม่ได้

1142
01:07:44,685 --> 01:07:46,520
และนั่นคือสิ่งที่พัฒนาบุคลิกขึ้นมา

1143
01:07:46,604 --> 01:07:49,565
มีไม่กี่คนหรอกที่เอาชนะมันได้ มันต้องทุ่มเท

1144
01:08:03,287 --> 01:08:05,664
ผมคิดว่าสิ่งที่เขาจะทำให้ร็อคกี้ 5

1145
01:08:05,748 --> 01:08:10,419
คือเขาอยากจะทำให้แน่ใจ
ว่าเขาจะไม่สูญเสียสิ่งที่เขาเคยเป็น

1146
01:08:10,503 --> 01:08:11,921
ที่มาที่ไปของเขา

1147
01:08:12,004 --> 01:08:13,589
เขาอยากกลับไปหารากเหง้าของเขา

1148
01:08:13,672 --> 01:08:16,884
แต่ผมคิดว่าเขาไม่ได้ทำอย่างที่หวัง

1149
01:08:21,305 --> 01:08:23,766
ในตอนนั้น ผมคิดว่าร็อคกี้ 5

1150
01:08:24,517 --> 01:08:26,102
ถ้าผมสูญเสียทุกอย่างไป

1151
01:08:26,602 --> 01:08:30,898
ผมจะย้อนกลับไปแล้วเริ่มต้นใหม่ได้อีกจริงๆ ไหม

1152
01:08:31,816 --> 01:08:34,735
ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีใครช่วยผม

1153
01:08:35,361 --> 01:08:36,821
ผมรู้ว่าผมจบเห่แล้ว

1154
01:08:36,904 --> 01:08:39,490
นั่นคือเหตุผลที่ทอมมี่
สำคัญกว่าครอบครัวของผมเอง

1155
01:08:39,573 --> 01:08:43,035
เพราะเขาจะนำความรุ่งโรจน์มาให้ผมอีกครั้ง

1156
01:08:43,786 --> 01:08:45,704
มันเกือบจะเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป

1157
01:08:46,872 --> 01:08:51,085
เซจลูกชายของเขา เขาเอาเข้ามา
เขาเขียนถึงเซจในหนัง

1158
01:08:52,419 --> 01:08:56,841
เขาอยากมอบโอกาสของเขาให้เซจ
โอกาสที่ซลายหาได้ยากมาก

1159
01:08:59,009 --> 01:09:01,720
คุณเขียนฉากในห้องใต้ดิน
กับลูกชายคุณได้ยังไงครับ

1160
01:09:01,804 --> 01:09:04,807
เขาบอกว่าพ่อลงทุนกับมวย แต่พ่อไม่เห็นผม

1161
01:09:04,890 --> 01:09:07,935
นั่นคือสิ่งที่คุณเขียน
จากประสบการณ์ของคุณเองรึเปล่าครับ

1162
01:09:08,018 --> 01:09:09,311
โชคไม่ดีที่ใช่

1163
01:09:09,395 --> 01:09:12,398
พ่อบอกว่าผมจะเป็นที่หนึ่งของพ่อ
พ่อพูดแบบนั้นและพ่อโกหก

1164
01:09:12,481 --> 01:09:14,483
พ่อโกหกผมและโกหกแม่

1165
01:09:14,567 --> 01:09:16,735
พ่อไม่เคยโกหกลูกนะ

1166
01:09:16,819 --> 01:09:18,195
ทอมมี่ต้องการให้พ่อช่วย

1167
01:09:18,279 --> 01:09:19,572
ผมก็เหมือนกัน

1168
01:09:21,115 --> 01:09:24,160
ผมพยายามทำสิ่งที่

1169
01:09:25,119 --> 01:09:28,289
ผมหวังว่าจะได้ทำในชีวิตจริง

1170
01:09:28,956 --> 01:09:31,625
แต่ไม่สามารถทำได้ในความเป็นจริง

1171
01:09:32,334 --> 01:09:37,214
และบ่อยครั้งที่ผมจะเอาไปทำในหนัง

1172
01:09:38,090 --> 01:09:39,133
เสกมันขึ้นมา

1173
01:09:40,509 --> 01:09:42,469
ถ้าคุณอยากส่งต่ออะไร

1174
01:09:42,553 --> 01:09:45,806
ก็ส่งต่อให้ลูกชายคุณสิ อยากจะบ้าตาย

1175
01:09:45,890 --> 01:09:50,477
คำพูดของเธอ ตอนที่ผมเสียลูกไป
และกำลังสติแตก

1176
01:09:50,561 --> 01:09:54,356
"ผมไม่ต้องการแบบนี้ ผมไม่อยากให้เรา
กลับไปที่จุดเริ่มต้นอีก"

1177
01:09:54,440 --> 01:09:56,025
เธอทำให้ผมน้ำตาไหลอีกรอบ

1178
01:09:57,193 --> 01:09:58,736
"ช่วยลูกชายคุณสิ"

1179
01:09:59,778 --> 01:10:01,071
หลายๆ อย่างเป็นเรื่องจริง

1180
01:10:01,155 --> 01:10:04,825
น่าเสียดายที่คนเรา
เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าครอบครัว

1181
01:10:05,784 --> 01:10:12,124
และผลสะท้อนก็รุนแรง
และสร้างความเสียหายมากทีเดียว

1182
01:10:13,125 --> 01:10:16,170
ผมพยายามบอกเล่าความเชื่อของผม
ปรัชญาของผม

1183
01:10:16,253 --> 01:10:20,466
ว่าความยิ่งใหญ่ การประโคมข่าว
การยกย่องจากต่างประเทศ

1184
01:10:20,549 --> 01:10:22,843
ไม่มีความหมายหรอก
ถ้าตอนกลางคืนคุณนอนไม่หลับ

1185
01:10:22,927 --> 01:10:27,056
เวลาไม่มีใครอยู่ข้างๆ คุณ
เวลาที่คุณไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไข

1186
01:10:27,139 --> 01:10:31,644
ร็อคกี้ 5 อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป

1187
01:10:32,561 --> 01:10:35,564
มันไม่โดนใจคนดูเลย

1188
01:10:36,565 --> 01:10:37,900
ผมชอบบอกคนอื่นว่า

1189
01:10:37,983 --> 01:10:41,445
"อย่าดูชีวประวัติของดารา
ในช่วงครึ่งหลังเด็ดขาด"

1190
01:10:41,528 --> 01:10:44,073
เพราะมันมักจะแบบว่า "และ ณ จุดสูงสุดนี้

1191
01:10:44,156 --> 01:10:47,451
โลกอยู่ในมือเขาแล้ว จากนั้น…

1192
01:10:47,534 --> 01:10:49,870
รอติดตามขาลงได้เลย"

1193
01:10:50,579 --> 01:10:52,331
- ซลาย
- ซลาย

1194
01:10:52,957 --> 01:10:57,461
ถ้าผมรู้ว่าทั้งชีวิตผม
ต้องทำหนัง 25 เรื่อง ก็จบเลย

1195
01:11:00,005 --> 01:11:02,132
คุณจะเลือกทำต่างจากนี้เยอะมาก

1196
01:11:02,216 --> 01:11:06,720
ตอนนี้อยู่ๆ คุณก็มาเล่นตลกโปกฮา
มันพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะ

1197
01:11:06,804 --> 01:11:08,847
ตลกโปกฮา มันคือศิลปะที่ตายไปแล้ว

1198
01:11:09,640 --> 01:11:13,060
ตลกโปกฮาไม่ใช่ตลกจริงๆ มันค่อนข้าง…

1199
01:11:13,143 --> 01:11:14,311
มันเร็วมาก

1200
01:11:14,395 --> 01:11:16,897
การที่คุณก้าวออกมานอกกรอบ

1201
01:11:16,981 --> 01:11:18,732
และเล่นตลกโปกฮา

1202
01:11:18,816 --> 01:11:20,276
เท่ากับคุณหาเหาใส่หัวจริงๆ

1203
01:11:20,359 --> 01:11:22,111
เข้าใจใช่ไหม

1204
01:11:22,695 --> 01:11:26,115
ถ้าคุณหิว คุณก็จะพยายามขยับขยาย

1205
01:11:26,198 --> 01:11:29,868
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ซลายจะรู้สึกว่า
"ฉันอยากเข้าวงการตลก"

1206
01:11:30,619 --> 01:11:32,663
หนังเรื่องไหนที่พาคุณไปไกลที่สุดจาก…

1207
01:11:32,746 --> 01:11:33,956
- สิ่งที่ผมเป็นเหรอ
- ครับ

1208
01:11:34,039 --> 01:11:37,126
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่เลย

1209
01:11:37,209 --> 01:11:38,919
สต็อป! ออร์มายมอมวิลชู้ต

1210
01:11:39,003 --> 01:11:44,383
มีคนเอาบทไปเสนอ
ให้ตัวแทนของเขาและตัวแทนของผม

1211
01:11:44,466 --> 01:11:47,845
พอผมอ่านบท ผมบอก
"เรื่องนี้ ผมว่าผมขายไม่ได้"

1212
01:11:47,928 --> 01:11:50,055
แต่ผมจะไม่บอกพวกเขาว่าผมไม่เล่น

1213
01:11:50,139 --> 01:11:53,434
สตูดิโอเลยโทรหาเขาทันทีเลย
บอกว่า "อาร์โนลด์อยากได้บท"

1214
01:11:53,517 --> 01:11:58,188
ซลายก็เลยคลั่งเลยที่ผมอยากรับบทนี้

1215
01:11:58,272 --> 01:12:01,567
แล้วเขาก็มุ่งมั่นกับหนังเรื่องนั้นมาก
แล้วเขาก็เล่นหนังเรื่องนั้น

1216
01:12:01,650 --> 01:12:02,776
แล้วที่เหลือก็อย่างที่รู้กัน

1217
01:12:02,860 --> 01:12:05,904
เขาทำหนังที่ไม่เหมาะกับเขาเลย

1218
01:12:05,988 --> 01:12:08,574
หรือไม่ได้ดูเหมือนจะเหมาะสมกับเขาเลย

1219
01:12:09,199 --> 01:12:13,162
มันเป็นหนังที่เขาเป็น
ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนอย่างแท้จริง

1220
01:12:13,245 --> 01:12:15,956
เพียงแต่สภาพแวดล้อมมันดูไม่ใช่

1221
01:12:16,040 --> 01:12:20,586
ผมแยกตัวเองออกจากสิ่งที่ผมเป็นไม่ได้จริงๆ
และผมพยายามมาสักพักแล้ว

1222
01:12:20,669 --> 01:12:23,505
การแสดงตลก ถึงแม้มันจะเป็นเหมือนการผจญภัย

1223
01:12:23,589 --> 01:12:25,632
แต่มันเป็นความพยายามที่สูญเปล่าจริงๆ

1224
01:12:25,716 --> 01:12:27,634
ผมน่าจะเอาเวลาไปทำสิ่งที่ดีกว่านี้ได้

1225
01:12:27,718 --> 01:12:29,511
ผมคิดว่าผู้คนรู้สึกหมดความเชื่อถือ

1226
01:12:29,595 --> 01:12:32,806
พวกเขาบอกว่า
"นี่ ทำไมคุณไม่ทำสิ่งที่คุณควรทำล่ะ"

1227
01:12:32,890 --> 01:12:34,975
จะพูดว่ากลับไปที่รากเหง้าของผมก็ว่าได้

1228
01:12:35,059 --> 01:12:38,937
จากนั้นผมก็ถูกมองว่าเป็นคนที่พูดแค่พยางค์เดียว

1229
01:12:39,021 --> 01:12:40,898
และยิ่งผมพูดน้อยลงเท่าไหร่

1230
01:12:40,981 --> 01:12:44,026
คนก็ยิ่งรู้จักผม
ว่าเป็นพวกใช้ร่างกายมากขึ้นเท่านั้น

1231
01:12:44,651 --> 01:12:48,197
เขาเป็นเหมือนตุ๊กตุ่นตัวใหญ่เทอะทะ

1232
01:12:48,280 --> 01:12:50,115
ที่ไม่พูดจริงๆ

1233
01:12:50,199 --> 01:12:51,867
เขาแสดงนำในหนังแอ็กชั่น

1234
01:12:51,950 --> 01:12:56,038
และเรื่องนึงเป็นฉากในคุก
และอีกเรื่องเป็นฉากบนรถไฟ

1235
01:12:56,121 --> 01:13:00,167
จนถึงจุดที่ผมพูดว่า
"โอเค มีแอ็กชั่น แอ็กชั่น แอ็กชั่น

1236
01:13:00,250 --> 01:13:02,044
นายทำอะไรอยู่เนี่ย"

1237
01:13:02,127 --> 01:13:04,088
ตัวละครของเขาหยุดการเป็นตัวละครน้อยลง

1238
01:13:04,171 --> 01:13:06,006
และเป็นพระเอกมากขึ้น

1239
01:13:06,090 --> 01:13:07,966
และค็อปแลนด์พาเรากลับไปที่จุดนั้น

1240
01:13:10,344 --> 01:13:12,930
ผมไม่ได้รับความสุขอีกต่อไปแล้ว

1241
01:13:13,013 --> 01:13:16,934
ผมรู้สึกว่าความท้าทาย
คือความท้าทายทางกายภาพ

1242
01:13:17,017 --> 01:13:20,312
และไม่เกี่ยวอะไร
กับการพึ่งพาการทำงานของตัวละคร

1243
01:13:20,396 --> 01:13:24,566
ที่คุณได้รับผลกระทบจากวิธีที่คุณแสดง

1244
01:13:26,276 --> 01:13:29,071
ผมเลยคิดว่าผมต้องหยุดทำแบบนี้หน่อยแล้ว

1245
01:13:29,154 --> 01:13:31,407
ผมต้องพยายามกลับไปหาสิ่งที่ผมชอบมากกว่า

1246
01:13:31,490 --> 01:13:34,118
และผมคิดว่ามันคือ
การมีปฏิสัมพันธ์กับนักแสดงคนอื่นๆ

1247
01:13:34,201 --> 01:13:36,412
แล้วพอมิราแมกซ์มาพร้อมกับเรื่องค็อปแลนด์

1248
01:13:36,495 --> 01:13:38,497
พวกเขาบอกว่า "เรื่องนี้จะยากนะ"

1249
01:13:38,580 --> 01:13:41,500
เพราะคุณจะต้องทิ้งตัวเองไปเลย

1250
01:13:41,583 --> 01:13:44,420
ทิ้งสิ่งที่คุณเคยใช้มาตลอดสิบปี"

1251
01:13:44,503 --> 01:13:47,214
ซึ่งก็คือ คุณต้องเพิ่มน้ำหนัก 15 กิโล

1252
01:13:47,297 --> 01:13:50,884
คุณต้องประจบ สอพลอ ขี้อายอย่างไม่น่าเชื่อ

1253
01:13:51,552 --> 01:13:54,263
ถึงเวลาที่ผมต้องพลิกบทบาทแล้ว

1254
01:13:54,346 --> 01:13:57,641
ต้องแสดงสิ่งที่ผมมีข้างในออกมาจริงๆ

1255
01:13:57,724 --> 01:14:00,602
นี่เป็นโอกาสที่คนจะให้ความสำคัญกับคุณ
ในฐานะนักแสดง

1256
01:14:00,686 --> 01:14:05,065
ผมอยากจะสามารถรู้ได้ว่าผมมีโอกาส

1257
01:14:05,149 --> 01:14:08,152
ที่จะทำงานกับนักแสดงเก่งๆ
แล้วดูว่าผมจะรักษาฝีมือของผมไว้ได้ไหม

1258
01:14:08,235 --> 01:14:10,779
- โม ผมขอโทษ เขาเดินเข้ามาเลย
- ขอโทษครับ โทษที

1259
01:14:10,863 --> 01:14:12,364
ขอโทษที่พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ แต่…

1260
01:14:12,448 --> 01:14:14,616
ตอนเล่นฉากนี้กับเดอ นิโร

1261
01:14:14,700 --> 01:14:16,618
ผมรอฉากนี้มา 20 ปี

1262
01:14:16,702 --> 01:14:20,706
ทุกคนพูดว่า "งานนี้นองเลือดแน่ งานนี้แย่แน่"

1263
01:14:21,415 --> 01:14:23,750
นี่มันอะไรกัน คุณมาหาผม มาที่…

1264
01:14:23,834 --> 01:14:25,419
และผมกำลังพูดบทของผม

1265
01:14:25,502 --> 01:14:29,590
และผมรู้สึกว่าบ็อบบี้ให้ "บ็อบบี้" กับผมไม่มากพอ

1266
01:14:29,673 --> 01:14:32,468
ผมอยากให้เขาจู่โจมผมจริงๆ ตัวละครน่ะ

1267
01:14:33,218 --> 01:14:36,972
ผมอยากให้เขาจัดผมให้หนักที่สุด
เท่าที่ผมควรจะโดน

1268
01:14:37,055 --> 01:14:39,683
เพื่อให้ผมรู้สึกว่าผม…

1269
01:14:40,642 --> 01:14:42,352
เล่นเป็นตัวละครนั้นได้อย่างเหมาะสม

1270
01:14:42,436 --> 01:14:45,355
ผมต้องเดินออกไปจากห้องนั้นแบบพังยับเยิน

1271
01:14:46,648 --> 01:14:51,528
ผมบอกว่า "ผมจะเล่นนอกบท
ผมจะพยายามกวนประสาทเขา"

1272
01:14:51,612 --> 01:14:54,281
แล้วเราก็ถ่ายฉากนั้นกัน
แล้วเราก็ไปถึงบทพูดสุดท้าย

1273
01:14:54,364 --> 01:14:55,908
"ผมช่วยคุณไม่ได้แล้ว

1274
01:14:55,991 --> 01:14:58,076
ผมรู้เลยว่าเขาคิดว่า

1275
01:14:58,160 --> 01:15:01,038
"โอเค ผ่านแล้ว" ผมบอก "เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน"

1276
01:15:01,121 --> 01:15:04,958
"ไหนคุณบอกว่าถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ
คุณจะอยู่ที่นี่ไง

1277
01:15:05,042 --> 01:15:06,168
ผมขึ้นมาบนนี้ได้…"

1278
01:15:06,251 --> 01:15:08,378
เขาบอก "นี่ มันจบแล้ว ทุกอย่างจบแล้ว"

1279
01:15:08,462 --> 01:15:11,215
"ไม่ แต่มันยังไม่จบ
ผมทำสิ่งที่คุณอยากให้ผมทำแล้ว

1280
01:15:11,298 --> 01:15:13,050
ผมทำตามที่คุณขอเป๊ะๆ

1281
01:15:13,133 --> 01:15:15,260
แล้วตอนนี้คุณพูดว่ามันไม่สำคัญแล้วงั้นเหรอ

1282
01:15:15,344 --> 01:15:17,429
ให้โอกาสผมหน่อยเถอะ ฟังผมหน่อย"

1283
01:15:17,513 --> 01:15:19,640
เขาพูดว่า "หุบ… ไอ้ระยำหูหนวก!"

1284
01:15:19,723 --> 01:15:21,225
ฟังนะ ไอ้ระยำหูหนวก

1285
01:15:21,308 --> 01:15:23,769
ฉันเสนอโอกาสให้นายตอนที่เราพอจะทำอะไรได้

1286
01:15:23,852 --> 01:15:26,772
ฉันเสนอโอกาสให้นายเป็นตำรวจ
และนายทำมันพัง!

1287
01:15:26,855 --> 01:15:29,233
ใช่เลย! ขอบคุณ บ็อบบี้

1288
01:15:32,528 --> 01:15:34,071
แต่มันพัง

1289
01:15:34,154 --> 01:15:35,364
มันไม่ดีเลย

1290
01:15:36,198 --> 01:15:37,366
เขาแบกหนังไว้

1291
01:15:37,449 --> 01:15:40,410
แต่ด้วยร่างกายนี้ในฐานะตัวละคร

1292
01:15:40,494 --> 01:15:42,871
คนอื่นทุกคนมีการตะโกนดุเดือด มีคำพูดที่ทรงพลัง

1293
01:15:42,955 --> 01:15:47,876
ทั้งหมดเป็นเพราะรายละเอียดเล็กๆ ของ…
ความไม่จีรังของการวางนิสัยตัวละครของเขา

1294
01:15:49,294 --> 01:15:53,215
บางอย่างที่เกี่ยวกับการที่สตอลโลนถูกจำกัด

1295
01:15:53,298 --> 01:15:56,301
เขากำลังเล่นอะไรอยู่ในนี้ลึกๆ

1296
01:15:57,761 --> 01:16:02,015
ผมอยากให้เจมส์ แมนโกลด์
เชื่อในสิ่งที่สตอลโลนกำลังทำอยู่

1297
01:16:02,099 --> 01:16:05,018
เพราะความเศร้านั้นมีอยู่เพราะมีเหตุผล

1298
01:16:05,102 --> 01:16:07,646
ผมคิดว่าหนังทำให้เขาค่อนข้างผิดหวัง

1299
01:16:07,729 --> 01:16:10,899
ผมว่าเขาไม่ได้รับความดีความชอบ
จากหนังเรื่องนั้นอย่างที่ควรจะได้

1300
01:16:10,983 --> 01:16:12,859
เขารู้สึกว่ามันน่าหงุดหงิด

1301
01:16:15,279 --> 01:16:18,115
ผมเริ่มหมดศรัทธาในตัวเอง

1302
01:16:18,198 --> 01:16:23,620
ผมบอกว่า "นั่นอาจเป็นการอพยพ
ตามธรรมชาติไปสู่ความล้าสมัย"

1303
01:16:23,704 --> 01:16:25,539
นั่นอาจเป็นการเดินทาง นึกออกไหม

1304
01:16:25,622 --> 01:16:29,418
ทุกคนจะอยู่บนจุดสูงสุดของเกมตลอดไปไม่ได้

1305
01:16:31,712 --> 01:16:34,172
ผมคิดได้ในตอนนั้นว่า

1306
01:16:34,256 --> 01:16:36,383
มันสำคัญที่เราจะต้องอยู่ในเส้นทางของตัวเอง

1307
01:16:36,466 --> 01:16:38,218
เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญ

1308
01:16:39,678 --> 01:16:40,887
เหมือนศิลปิน

1309
01:16:40,971 --> 01:16:43,390
คุณมีสไตล์แบบนั้น คุณคือรอทโก

1310
01:16:43,473 --> 01:16:46,226
และไม่มีใครเป็นรอทโกได้ดีไปกว่ารอทโกแล้ว

1311
01:16:47,644 --> 01:16:52,232
ทุกคนบอกว่า
"เราทำได้หมดทุกอย่าง เราเป็นอะไรก็ได้"

1312
01:16:52,316 --> 01:16:53,317
ไม่ได้หรอก

1313
01:16:54,067 --> 01:16:57,321
คนเรามีจุดอ่อนบางอย่างที่ชัดเจน
และจุดแข็งที่โดดเด่น

1314
01:16:57,404 --> 01:16:59,448
และผมบอกว่าให้เน้นที่จุดแข็ง

1315
01:16:59,531 --> 01:17:02,534
อย่าพยายามจะเล่นละครเชกสเปียร์
ถ้าคุณหน้าตาเหมือนผม

1316
01:17:03,535 --> 01:17:07,623
เขามีตัวละครสองตัวนี้ที่กลับไปหาได้เสมอ

1317
01:17:07,706 --> 01:17:11,084
เพื่อให้ได้รับการนับถืออะไรก็ตาม
หรือความรู้สึกชอบธรรม

1318
01:17:11,168 --> 01:17:12,419
ที่เขารู้สึกว่าเขาเสียไป

1319
01:17:12,502 --> 01:17:14,921
เขาเอามันคืนมาได้ทุกเมื่อที่เขาเล่นเป็นร็อคกี้

1320
01:17:15,005 --> 01:17:16,340
และทุกครั้งที่เล่นเป็นแรมโบ้

1321
01:17:16,423 --> 01:17:18,884
ตัวละครพวกนั้นจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

1322
01:17:18,967 --> 01:17:21,803
และเป็นที่ที่เขากลับไปตั้งหลักได้เสมอ

1323
01:17:21,887 --> 01:17:24,640
ในหนังอย่างร็อคกี้ 6

1324
01:17:24,723 --> 01:17:29,853
ซึ่งเป็นความสำเร็จ
ที่น่าภูมิใจที่สุดสำหรับผมในอาชีพนี้

1325
01:17:29,936 --> 01:17:34,941
เพราะเรากำลังไล่ตามร็อคกี้ 5
มันคือ 19 ปีต่อมา

1326
01:17:35,484 --> 01:17:40,489
ร็อคกี้สูญเสียคนไปทั้งรุ่น
พวกเขาโตแล้ว ไม่รู้ว่าร็อคกี้เป็นใคร

1327
01:17:40,572 --> 01:17:44,951
ตัวละครตัวนั้นมีความหมายกับผมมาก
และกับคนอื่นๆ มากมาย

1328
01:17:45,035 --> 01:17:49,956
และการทิ้งมันไว้ให้เศร้าหมอง
มันทำให้ผมปวดใจมาก

1329
01:17:50,040 --> 01:17:56,254
ผมเลยใช้เวลานับไม่ถ้วน เขียน แล้วก็แก้
แล้วก็เขียนร็อคกี้ บัลโบ

1330
01:17:56,338 --> 01:17:59,633
โปรดิวเซอร์พูดว่า "ข้ามศพเราไปก่อนเถอะ
บอกแล้วไง มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น"

1331
01:17:59,716 --> 01:18:00,967
ผมตรงไปที่สตูดิโอ

1332
01:18:01,051 --> 01:18:04,763
ถูกปฏิเสธแล้วถูกปฏิเสธอีก
"ร็อคกี้จบแล้วและคุณก็จบแล้ว"

1333
01:18:04,846 --> 01:18:07,516
มันโหดร้ายมาก ไม่มีใครอยากทำหนังเรื่องนี้

1334
01:18:07,599 --> 01:18:10,602
พวกเขาหัวเราะ
แม้แต่ภรรยาผมยังบอกว่า "อย่าเลย"

1335
01:18:10,686 --> 01:18:13,563
แต่เธอไม่เข้าใจว่าผมจะทำอะไร

1336
01:18:13,647 --> 01:18:15,315
ผมไม่ได้จะทำหนังมวย

1337
01:18:16,400 --> 01:18:20,904
ผมจะทำหนังเกี่ยวกับการรับมือกับการก้าวต่อไป

1338
01:18:20,987 --> 01:18:24,700
เมื่อสิ่งที่คุณรักที่สุดจากคุณไปแล้ว

1339
01:18:24,783 --> 01:18:28,245
และผมใช้การที่เอเดรียนจากไปเป็นสัญลักษณ์

1340
01:18:28,328 --> 01:18:31,331
ที่คุณมีความรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนมากๆ

1341
01:18:31,415 --> 01:18:33,875
ชีวิตคุณมันไม่ครบถ้วน

1342
01:18:33,959 --> 01:18:36,503
และคุณใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้โดยไม่มี…

1343
01:18:36,586 --> 01:18:39,673
คุณก็แค่ไม่เคยทำสิ่งที่คิดว่า
ควรทำสำเร็จได้สำเร็จ

1344
01:18:39,756 --> 01:18:41,091
คุณไม่เคยรักเธอมากพอ

1345
01:18:41,174 --> 01:18:44,594
คุณไม่เคยให้เกียรติคนอื่น
คุณไม่เคยพูดคำว่าขอบคุณ

1346
01:18:44,678 --> 01:18:47,764
คุณพูดถึงเรื่องนี้ในห้องใต้ดิน

1347
01:18:49,182 --> 01:18:50,559
ซึ่งมันคือความเสียใจ

1348
01:18:51,268 --> 01:18:55,772
ผมบอกว่า "ให้ตายสิ ผมมีอะไรแบบนั้นเยอะเลย
และหนังเรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องนั้นแหละ"

1349
01:18:55,856 --> 01:19:01,278
เขาต่อสู้เพื่อลบล้างตัวเอง
ความเจ็บปวด จากอดีต

1350
01:19:01,361 --> 01:19:05,031
เขาบอกว่า "ฉันอยากแทนที่ความเจ็บปวดเก่า
ด้วยความเจ็บปวดใหม่"

1351
01:19:05,115 --> 01:19:06,908
แปลว่าฉันอยากโดนชก

1352
01:19:07,909 --> 01:19:11,621
และผมอาจจะลืมเรื่องในห้องใต้ดินได้

1353
01:19:12,205 --> 01:19:15,375
ผมคุยกับลูกชายเกี่ยวกับอนาคตทั้งหมด

1354
01:19:16,334 --> 01:19:20,380
และผมคิดว่า ชีวิตไม่เคยพ่ายแพ้
คุณเอาชนะชีวิตไม่ได้

1355
01:19:21,381 --> 01:19:23,467
คุณก็แค่ต้องตั้งรับ

1356
01:19:26,386 --> 01:19:30,849
มันเป็นแรงบันดาลใจของประโยคที่ว่า
"ไม่มีใครต่อยหนักกว่าชีวิตแล้ว"

1357
01:19:32,350 --> 01:19:36,480
ผมติดนิสัยชอบเติมคำ

1358
01:19:36,563 --> 01:19:37,647
เรากำลังถ่ายฉากนึงอยู่

1359
01:19:37,731 --> 01:19:40,609
ผมจะเอาสามในสี่ของทั้งหมด และพวกเขาพูดว่า

1360
01:19:40,692 --> 01:19:43,653
"คุณเพิ่มคำนั้นทำไม ก่อนหน้านั้นก็โอเคแล้ว"

1361
01:19:43,737 --> 01:19:47,616
นี่เป็นเทกเดียวที่มันคงเส้นคงวาตั้งแต่ต้นจนจบ

1362
01:19:47,699 --> 01:19:48,867
มันเรียบง่าย

1363
01:19:48,950 --> 01:19:52,496
ข้อความนั้นเรียบง่ายที่สุด

1364
01:19:53,038 --> 01:19:55,832
และมันก็ไม่ได้มีอารมณ์จัดจ้าน

1365
01:19:55,916 --> 01:19:58,001
ลูกเคยพอดีกับตรงนี้

1366
01:19:58,835 --> 01:20:01,129
พ่อจะอุ้มลูกขึ้นมาและพูดกับแม่ของลูกว่า

1367
01:20:01,213 --> 01:20:03,840
"เด็กคนนี้จะเป็นเด็กที่ดีที่สุดในโลก"

1368
01:20:03,924 --> 01:20:06,802
เด็กคนนี้จะเป็นคนที่ดีกว่าที่ใครๆ เคยรู้จัก

1369
01:20:06,885 --> 01:20:10,889
คุณจะเห็นว่าเขาพูดจากความรัก เขารักเด็กคนนี้

1370
01:20:10,972 --> 01:20:13,433
โลกนี้ไม่ได้มีแค่แสงแดดและสายรุ้ง

1371
01:20:13,517 --> 01:20:15,602
มันเป็นที่ที่โหดร้ายและน่ารังเกียจมาก

1372
01:20:15,685 --> 01:20:17,395
และพ่อไม่สนว่าลูกจะแกร่งแค่ไหน

1373
01:20:17,479 --> 01:20:19,147
มันจะซัดลูกจนร่วงไปกองกับพื้น

1374
01:20:19,231 --> 01:20:21,608
และกดลูกไว้ตรงนั้นตลอดไปถ้าลูกยอม

1375
01:20:21,691 --> 01:20:23,610
ลูก พ่อ หรือคนธรรมดา

1376
01:20:23,693 --> 01:20:25,695
กำลังจะกระแทกแรงพอๆ กับชีวิต

1377
01:20:25,779 --> 01:20:27,989
แต่มันไม่สำคัญว่าลูกกระแทกแรงแค่ไหน

1378
01:20:28,073 --> 01:20:31,701
มันสำคัญว่าลูกรับการกระแทกได้แค่ไหน
และก้าวต่อไปข้างหน้าได้แค่ไหน

1379
01:20:31,785 --> 01:20:34,663
ลูกรับได้มากแค่ไหนและก้าวต่อไปได้แค่ไหน

1380
01:20:38,750 --> 01:20:41,628
ผมอยากเอาร็อคกี้ 1

1381
01:20:41,711 --> 01:20:43,839
และภาคนี้มารวมกันมาตลอด

1382
01:20:43,922 --> 01:20:46,049
และทำให้เห็นว่าชีวิตผ่านไปเร็วแค่ไหน

1383
01:20:47,133 --> 01:20:51,888
ชีวิตคือการบวกจนถึงอายุ 40
และหลังจากนั้นก็เป็นการลบ

1384
01:20:51,972 --> 01:20:53,974
ลูกๆ คุณย้ายออกไป

1385
01:20:54,057 --> 01:20:58,228
เพื่อนๆ คุณก้าวต่อไป
บางคนกำลังจะตาย งานไม่มีแล้ว

1386
01:20:58,895 --> 01:21:00,981
ไม่มีแล้ว มันหายไปแล้ว

1387
01:21:09,823 --> 01:21:11,283
บทพูดนึงในหนังที่ว่า…

1388
01:21:11,366 --> 01:21:15,245
"ผมดีใจมากที่เขาเกิดมา
เพราะตอนนี้ผมใช้ชีวิตผ่านดวงตาของลูกได้"

1389
01:21:15,328 --> 01:21:18,331
ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่พ่อมองหาในตัวลูก

1390
01:21:18,415 --> 01:21:21,001
มันเป็นส่วนขยายของ…
มันคือเสี้ยวนึงของความเป็นอมตะ

1391
01:21:21,084 --> 01:21:23,336
ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่
ความทรงจำของคุณจะยังมีชีวิตอยู่

1392
01:21:23,420 --> 01:21:25,797
คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง คุณหวังแบบนั้น

1393
01:21:25,881 --> 01:21:32,846
(เซจ สตอลโลน
ปี 1976 - 2012)

1394
01:21:40,270 --> 01:21:44,190
คุณมีหนังภาคต่อเรื่องร็อคกี้
และหนังภาคต่อเรื่องแรมโบ้ที่ประสบความสำเร็จ

1395
01:21:44,274 --> 01:21:47,152
แต่หลังจากประสบความสำเร็จ
ก็มีช่วงนึงที่คนพูดกับคุณว่า

1396
01:21:47,235 --> 01:21:50,447
"คุณอาจจะแก่เกินกว่าจะรับบทนี้แล้ว"

1397
01:21:50,530 --> 01:21:53,450
และอยู่ๆ ตัวแทนของคุณก็พูดว่า
"เราอาจช่วยคุณไม่ได้

1398
01:21:53,533 --> 01:21:55,619
นั่นคือทางแยกที่สี่

1399
01:21:55,702 --> 01:21:59,414
โอเค ผมฟังพวกเขาไหมหรือผมรู้สึกยังไง

1400
01:21:59,497 --> 01:22:00,957
ยังรู้สึกอยากแข่งขันอยู่ไหม

1401
01:22:01,041 --> 01:22:04,836
ถ้าเป็นร็อคกี้จะพูดว่า มีของในห้องใต้ดินไหม

1402
01:22:04,920 --> 01:22:08,423
ผมบอกว่า "มีสิ แต่ผมต้องทำให้มันเหมาะกับวัย"

1403
01:22:08,506 --> 01:22:11,051
นั่นคือตอนที่ผมคิดเรื่องดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ลได้

1404
01:22:13,136 --> 01:22:16,848
ผมไปงานคืนชีพร็อคแอนด์โรล

1405
01:22:17,766 --> 01:22:20,477
ผมบอกภรรยาว่า "พระเจ้า คนพวกนี้เก่งมาก"

1406
01:22:20,560 --> 01:22:24,022
และภรรยาผมมองหน้าผม
ผมบอกว่า "มันจะดีขึ้น"

1407
01:22:24,105 --> 01:22:25,190
ตู้ม

1408
01:22:25,273 --> 01:22:30,278
ผู้ชายคนนึงเดินออกมา ใส่เสื้อผ้าด็อกเกอร์
ใส่กางเกงผ้าใบทรงแบ็กกี้

1409
01:22:30,362 --> 01:22:34,115
ที่เขานั่งทับมานานมาก
จนด้านหลังดูเหมือนหีบเพลง

1410
01:22:34,199 --> 01:22:37,160
แม่เจ้า นี่มันอัจฉริยะจริงๆ

1411
01:22:37,243 --> 01:22:41,623
บัตรขายหมด ทุกคนบนเวทีก็… ตกยุคแล้ว

1412
01:22:41,706 --> 01:22:44,000
แต่การที่มีคนหลายพันคนไปที่นั่น

1413
01:22:44,084 --> 01:22:48,380
เพื่อดูการรวมตัวกันของความยิ่งใหญ่ในอดีต

1414
01:22:48,463 --> 01:22:50,966
ผมบอก "งานนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่"

1415
01:22:51,049 --> 01:22:53,510
"ผมขอทำแบบนั้นกับดาราหนังแอ็กชั่นบ้าง"

1416
01:22:55,220 --> 01:22:58,473
และนั่นทำให้เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น

1417
01:22:59,557 --> 01:23:02,602
ไม่ใช่สตอลโลนในดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ล

1418
01:23:02,686 --> 01:23:03,645
แต่มันคือ "คนไม่สำคัญ"!

1419
01:23:03,728 --> 01:23:08,525
ไม่ เขาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่เคยยิ่งใหญ่นี้

1420
01:23:08,608 --> 01:23:13,738
"บ้าเอ๊ย เพราะความอยากรู้อยากเห็นที่ผิดปกตินี้
ผมต้องดูโชว์นี้ให้ได้"

1421
01:23:14,531 --> 01:23:15,907
แนวคิดเจ๋งมากๆ

1422
01:23:15,991 --> 01:23:18,743
คุณมีพระเอกหนังแอ็กชั่นทุกคน

1423
01:23:18,827 --> 01:23:23,873
จากยุค 80 ยุค 90 ยุค 2000
จับทุกคนโยนลงไปในหม้อใบเดียว

1424
01:23:26,501 --> 01:23:29,087
มีบางอย่างเกี่ยวกับสตอลโลนในวัยนี้

1425
01:23:29,170 --> 01:23:31,297
การยอมรับประสบการณ์ของเขา

1426
01:23:31,381 --> 01:23:34,676
ที่เขารอดมาได้นานขนาดนี้
คือผมไม่รู้ว่าเขาควร…

1427
01:23:34,759 --> 01:23:37,137
เขายังควรมีชีวิตอยู่เหรอ ผมไม่รู้

1428
01:23:39,097 --> 01:23:44,436
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พระเอกหนังแอ็กชั่น
จะบาดเจ็บในกองถ่าย

1429
01:23:44,519 --> 01:23:48,440
แต่ผมคิดว่ามันชัดเจนว่าซลายทำงานแบบสุดโต่ง

1430
01:23:49,441 --> 01:23:50,817
ผมคิดว่ามันมากเกินไป

1431
01:23:52,861 --> 01:23:54,779
การที่มีครอบครัวอยู่ด้วยตลอดเวลา

1432
01:23:54,863 --> 01:23:56,990
มันยากสำหรับพวกเขา

1433
01:23:57,073 --> 01:24:00,660
เพราะผมเครียดและร่างกายสะบักสะบอมมาก

1434
01:24:00,744 --> 01:24:03,747
และหลอดลมอักเสบ
เป็นเชื้อราในช่องปาก และคอหัก

1435
01:24:03,830 --> 01:24:05,623
มันเกิดขึ้นเรื่อยๆ ตลอดๆ

1436
01:24:05,707 --> 01:24:07,917
พวกเขาเลยไม่ชอบ

1437
01:24:08,418 --> 01:24:10,503
เขาทำงานมาหลายคืน ไม่ได้นอนเลย

1438
01:24:10,587 --> 01:24:12,255
และนี่เขาก็ต้องทำงานทั้งคืนอีก

1439
01:24:12,338 --> 01:24:15,592
เขาต้องกลับบ้านและผ่าตัดทันที

1440
01:24:16,468 --> 01:24:20,388
เอาจริงนะ ผมไม่เคยหายดี
จากดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ล 1 เลย

1441
01:24:20,472 --> 01:24:24,726
มันทำให้ร่างกายผมสาหัสมาก
ผมไม่เคยเหมือนเดิมเลย

1442
01:24:24,809 --> 01:24:26,061
ไม่เคยเลย

1443
01:24:26,144 --> 01:24:28,146
แล้วคุณก็ถามว่า "มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ"

1444
01:24:28,229 --> 01:24:30,857
คุณทำแบบนี้เพื่อให้คนเห็นชอบเหรอ

1445
01:24:31,858 --> 01:24:36,488
จริงเหรอ มันแทบจะเหมือน
เด็กที่อยากให้พ่อลูบหัวเลยนะ

1446
01:24:36,571 --> 01:24:38,073
นั่นคือการให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง

1447
01:24:38,156 --> 01:24:39,199
แต่มันเป็นเรื่องจริง

1448
01:24:44,746 --> 01:24:48,291
หนังเรื่องนี้อยู่กับคุณนานมาก ทำไมครับ

1449
01:24:49,375 --> 01:24:52,462
หนังเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงพ่อผม

1450
01:24:54,089 --> 01:24:57,383
ท่านไม่เคยเรียกข้า ท่านไม่เคยเอ่ยชื่อข้า

1451
01:24:58,927 --> 01:25:01,221
ข้าทั้งเดิน ข้าทั้งคลาน

1452
01:25:01,304 --> 01:25:03,014
ข้าทำมาทุกอย่างแล้ว

1453
01:25:04,766 --> 01:25:08,311
ไม่ใช่ความผิดข้า อย่ามาโทษข้า!

1454
01:25:11,064 --> 01:25:15,985
นี่เป็นหนังที่พิเศษที่สุด

1455
01:25:16,069 --> 01:25:17,946
เกี่ยวกับการมุ่งเน้น

1456
01:25:18,029 --> 01:25:23,535
ในสิ่งที่สำคัญที่สุดของความต้องการจริงๆ

1457
01:25:23,618 --> 01:25:24,994
ความต้องการของมนุษย์

1458
01:25:26,704 --> 01:25:29,415
ความรัก ความรักที่ถูกรักตอบ

1459
01:25:30,083 --> 01:25:31,709
เจ้าไม่ใช่ลูกข้า!

1460
01:25:33,002 --> 01:25:34,587
เราไม่เกี่ยวข้องกัน

1461
01:25:35,171 --> 01:25:36,339
ข้าขอปฏิเสธเจ้า!

1462
01:25:37,423 --> 01:25:41,219
พวกเจ้าไม่ได้อาณาจักรของข้า ข้าจะไม่ทิ้ง
อะไรไว้ให้ และขอให้พวกเจ้าเป็นกาฬโรค!

1463
01:25:41,302 --> 01:25:44,097
ขอให้ลูกพวกเจ้าทุกคนแตกแยกและตาย

1464
01:25:45,974 --> 01:25:47,892
เมื่อคุณถูกปฏิเสธ

1465
01:25:48,810 --> 01:25:52,522
ความรักคือตัวแทนที่ทรงพลัง

1466
01:25:55,358 --> 01:25:57,402
ผมไม่ได้รับโอกาสเลยจริงๆ

1467
01:25:57,485 --> 01:26:00,238
สมัยผมเด็กๆ ทุกอย่างมัน…

1468
01:26:02,615 --> 01:26:04,159
มันไม่ดีเลย

1469
01:26:04,993 --> 01:26:08,413
ดังนั้นในโลกของผม โลกของหนังของสตอลโลน

1470
01:26:09,664 --> 01:26:12,709
สิ่งที่ปกติเกิดขึ้นไม่ได้ สามารถเกิดขึ้นได้

1471
01:26:13,585 --> 01:26:17,046
นักสู้ขี้แพ้คนนี้จะกลายเป็นผู้ชนะ

1472
01:26:20,216 --> 01:26:25,221
ผมโชคดีที่มีความสามารถ
ในการหันเหความขมขื่นนี้

1473
01:26:25,305 --> 01:26:29,893
ไปสู่สิ่งที่ผมอยากให้เกิดขึ้น

1474
01:26:29,976 --> 01:26:33,354
ผมอยากมีพ่อแบบร็อคกี้

1475
01:26:33,438 --> 01:26:35,982
พ่อนั่งตรงนั้นและถ่ายตัวเองได้ ดูสิ

1476
01:26:37,358 --> 01:26:39,485
- นั่นไง
- เจ๋งมากเลยเนอะ

1477
01:26:39,569 --> 01:26:42,071
ผมบอกว่า "พ่อกำลังจะตาย เขากำลังจะตาย"

1478
01:26:42,155 --> 01:26:44,365
และนายไม่ได้คุยกับเขานานแล้ว

1479
01:26:44,449 --> 01:26:46,034
เอาละ รักพ่อนะ

1480
01:26:47,410 --> 01:26:48,870
ดูแลตัวเองนะ

1481
01:26:48,953 --> 01:26:50,246
- ได้
- และนี่คือแฟรงค์

1482
01:26:50,330 --> 01:26:55,501
ผมจัดการให้เขาได้อยู่กับพ่อ
สองสามอาทิตย์ก่อนพ่อตาย

1483
01:26:55,585 --> 01:26:56,628
มานี่สิลูก

1484
01:26:58,838 --> 01:27:01,174
นี่เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อเลย

1485
01:27:01,257 --> 01:27:02,550
ผมรักพ่อนะ

1486
01:27:08,014 --> 01:27:09,599
เขากำลังจะตาย

1487
01:27:09,682 --> 01:27:11,392
เขาพูดว่า "รู้ไหม ซลาย"

1488
01:27:11,476 --> 01:27:12,810
"ครับพ่อ" เขาพูดว่า…

1489
01:27:14,187 --> 01:27:17,774
"แกควรเรียนรู้ที่จะรักและให้อภัยคนอื่นนะ"

1490
01:27:19,359 --> 01:27:20,360
ผมบอก "จริงเหรอ

1491
01:27:21,110 --> 01:27:22,528
ตอนนี้พ่อคิดได้แล้วเหรอ

1492
01:27:22,612 --> 01:27:25,365
ตอนที่เทวดากำลังจะกระซิบใส่หูพ่อน่ะเหรอ"

1493
01:27:25,448 --> 01:27:28,326
เขาพูดว่า "ใช่ แกควรเรียนรู้…"
แล้วเขาก็หัวเราะ

1494
01:27:28,409 --> 01:27:30,286
ผมบอก "ไอ้พ่อบ้า"

1495
01:27:30,370 --> 01:27:33,164
นี่พ่อกำลังบอกให้ผมใจดี

1496
01:27:33,248 --> 01:27:36,292
เหมือนพ่อเกิดความเข้าใจชั่ววูบ
ระหว่างเดินทางออกไปเหรอ

1497
01:27:36,376 --> 01:27:38,211
เขาพูดว่า "ใช่แล้ว

1498
01:27:38,294 --> 01:27:40,463
จำคำพูดพวกนั้นไว้ละกัน ไอ้ตัวแสบ"

1499
01:27:40,546 --> 01:27:41,965
ผมบอกว่า "ขอบคุณ"

1500
01:27:54,102 --> 01:27:58,439
ลูกๆ ผม เป็นเรื่องที่ผมอ่อนไหวมากจริงๆ

1501
01:28:00,024 --> 01:28:01,651
มีความเสียใจนั้นอยู่เสมอ

1502
01:28:03,444 --> 01:28:04,612
ผม…

1503
01:28:06,155 --> 01:28:08,199
อาจเรียนรู้อะไรได้มากกว่านี้มาก

1504
01:28:09,075 --> 01:28:12,704
ถ้าผมไม่หมกมุ่นกับตัวเอง

1505
01:28:12,787 --> 01:28:16,791
และรับมือกับคนอื่น

1506
01:28:16,874 --> 01:28:21,838
คุณคิดถึงสิ่งที่คุณน่าจะทำตอนอายุแค่นั้น

1507
01:28:22,797 --> 01:28:25,383
และตอนนี้พวกเขาอายุเท่านี้แล้ว

1508
01:28:25,466 --> 01:28:26,759
ผมทำพลาดเรื่องอะไร

1509
01:28:26,843 --> 01:28:29,929
ตอนนั้นผมสร้างหนังโง่ๆ

1510
01:28:30,430 --> 01:28:32,724
แทนที่จะสร้างชีวิตพวกเขา

1511
01:28:34,559 --> 01:28:37,603
พวกเขาทำให้ผมมีความสุข
พวกเขาทำให้ผมเศร้ามาก

1512
01:28:39,314 --> 01:28:41,774
พวกเขาทำให้ผมมีความรู้สึก

1513
01:28:46,863 --> 01:28:51,242
ผมเกือบจะเสียมันไป ถึงจะเคารพมันได้

1514
01:28:54,579 --> 01:28:56,706
ดังนั้นการแสดงความรักกับลูกๆ ของผมตอนนี้

1515
01:28:56,789 --> 01:29:01,586
ผ่านการคิดอย่างถี่ถ้วนมาก
และใช้เวลาเยอะมากจริงๆ…

1516
01:29:01,669 --> 01:29:07,967
ให้ตายสิ มันช่างใจดำและโหดร้าย

1517
01:29:08,051 --> 01:29:12,263
แล้วมันก็คลืบคลานเข้ามาหาเรา และเราก็คิดว่า
"โอเค ได้เวลาเช็กเอาต์แล้ว ซลาย"

1518
01:29:12,347 --> 01:29:13,765
"เฮ้ย ฉันเพิ่งเกิดเองนะ"

1519
01:29:13,848 --> 01:29:15,600
"ไม่"

1520
01:29:15,683 --> 01:29:19,771
ตอนนี้มันเป็นเรื่องของ… ผมอยากเป็นจั๊กเกลอร์

1521
01:29:19,854 --> 01:29:22,106
ผมโยนของเก่งมาก แบบว่า…

1522
01:29:22,774 --> 01:29:25,902
ครอบครัว ชีวิต ลูก เมีย  นึกออกไหม

1523
01:29:25,985 --> 01:29:28,404
ศิลปะ ทุกอย่าง อย่างสมดุล

1524
01:29:31,449 --> 01:29:33,618
มีคำกล่าวโบราณว่า

1525
01:29:34,327 --> 01:29:38,331
ลูกกลายเป็นพ่อของชายคนนั้น

1526
01:29:38,414 --> 01:29:41,000
และลูกๆ ที่ผมสร้างขึ้น ร็อคกี้และแรมโบ้

1527
01:29:41,084 --> 01:29:43,336
ตอนนี้ได้กลายเป็นพ่อผมแล้ว

1528
01:29:43,836 --> 01:29:45,463
พวกเขาดูแลผมอยู่

1529
01:29:46,089 --> 01:29:49,675
ความงดงามของการที่
สามารถเล่นเป็นสองคนนั้นได้

1530
01:29:50,551 --> 01:29:53,638
ก็คือนั่นคือขอบเขตทั้งหมดของชีวิตจริงๆ

1531
01:29:53,721 --> 01:29:55,598
คนที่ถูกลิดรอนสิทธิ

1532
01:29:55,681 --> 01:29:59,060
คนที่ไร้เพื่อน เหงา

1533
01:29:59,143 --> 01:30:02,230
และคนคนนี้ที่ยอมรับทุกอย่าง

1534
01:30:03,147 --> 01:30:06,359
รักมนุษยชาติ และเป็นที่รักของมนุษยชาติ

1535
01:30:06,442 --> 01:30:08,528
และผมเข้าใจทั้งคู่ดีมาก

1536
01:30:10,780 --> 01:30:13,032
ฉันอยู่ในโลกแห่งความตาย

1537
01:30:14,784 --> 01:30:17,161
ฉันพยายามจะกลับบ้าน

1538
01:30:18,830 --> 01:30:21,290
แรมโบ้บาดเจ็บสาหัส

1539
01:30:21,874 --> 01:30:26,087
และตอนนี้เขากลับบ้านไปนั่งเก้าอี้โยกของพ่อ

1540
01:30:26,170 --> 01:30:29,382
เขามองเห็นชีวิตของตัวเองเสื่อมลงตรงหน้า

1541
01:30:30,758 --> 01:30:34,011
ผมเริ่มเสียใจที่คิดว่า

1542
01:30:34,929 --> 01:30:38,391
นี่คือวิธีที่นักรบคนนี้จากไป

1543
01:30:40,143 --> 01:30:41,477
ตอนที่กล้องถอยออกไป

1544
01:30:41,561 --> 01:30:43,604
เก้าอี้มันนิ่งเลย

1545
01:30:44,272 --> 01:30:50,194
ผมให้พวกเขาทำซีจีให้เก้าอี้ยังโยกอยู่นิดหน่อย

1546
01:30:50,278 --> 01:30:51,863
แปลว่าเขายังไม่ตาย

1547
01:30:51,946 --> 01:30:54,031
แต่วิธีที่ผมถ่าย มันไม่ใช่

1548
01:30:54,115 --> 01:30:58,870
และผมเชื่ออย่างยิ่งว่าเราจะไม่เห็นฮีโร่ของเรา

1549
01:30:59,745 --> 01:31:02,790
ตายต่อหน้าต่อตา

1550
01:31:02,874 --> 01:31:08,463
ว่าพวกเขามีคุณสมบัติลึกลับบางอย่างอยู่เสมอ

1551
01:31:10,256 --> 01:31:14,469
ผมรู้ว่าแรมโบ้ เขาจะไม่มีวันมีบ้าน

1552
01:31:15,303 --> 01:31:17,388
นั่นคือโศกนาฏกรรมของตัวละครนั้น

1553
01:31:21,767 --> 01:31:23,394
ไม่มีบ้าน

1554
01:31:23,936 --> 01:31:28,774
ไม่มีครอบครัว ไม่มีความรักจากภรรยาหรือลูกๆ

1555
01:31:31,152 --> 01:31:32,195
นี่คืออะไร

1556
01:31:33,237 --> 01:31:35,907
นี่เป็นแค่รูปถ่าย

1557
01:31:36,657 --> 01:31:41,412
ภาพในหนังของสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริง

1558
01:31:42,246 --> 01:31:43,915
หนังไม่ใช่ชีวิต

1559
01:31:45,249 --> 01:31:46,709
นี่คืองานศิลปะ

1560
01:31:47,335 --> 01:31:50,254
นี่คือองค์ประกอบของจินตนาการ

1561
01:31:51,547 --> 01:31:52,882
ส่วนนั่นคือเรื่องจริง

1562
01:31:53,966 --> 01:31:57,803
ชีวิตและลมหายใจ
และความตายและการเลือดออกนั้น

1563
01:31:57,887 --> 01:31:59,847
และคุณควรดูแลมัน

1564
01:32:14,195 --> 01:32:15,947
แต่ถ้าคุณไม่มีเครื่องนำทาง

1565
01:32:16,030 --> 01:32:19,534
และคุณใช้ชีวิต
โดยลดคุณค่าลงเรื่อยๆ ตลอดทาง

1566
01:32:19,617 --> 01:32:21,118
นั่นจะเกิดช่องว่าง

1567
01:32:22,453 --> 01:32:24,705
และช่องว่างนั้นจะไม่มีวันเติมเต็ม

1568
01:32:29,544 --> 01:32:34,215
สิ่งที่ผมทำได้คือเติมเต็มมันด้วยจินตนาการ

1569
01:32:36,842 --> 01:32:39,804
ผมอยากแสดงให้เห็นความหวัง

1570
01:32:40,680 --> 01:32:44,141
ผมอยู่ในธุรกิจแห่งความหวัง

1571
01:32:44,225 --> 01:32:46,769
และผมเกลียดตอนจบที่เศร้า ขอโทษที

1572
01:32:47,979 --> 01:32:49,105
ยิงผมเลยสิ

1573
01:34:55,314 --> 01:35:00,444
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล