Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ผมเสียใจไหม แหงอยู่แล้ว ผมเสียใจ
แต่นั่นก็เป็นแรงกระตุ้น ให้ผมเอาชนะความเสียใจด้วย
เพื่อแก้ไขมัน
และผมทำแบบนั้นผ่านการวาดภาพ หรือเขียนหนังสือ
เพราะผมแก้ไขมันจริงๆ ไม่ได้
มันผ่านไปแล้ว
ไอ้สิ่งนั้นที่เรียกว่าเวลาน่ะ
มัน… ผ่านไปแล้ว
ผมมองดู…
ถ้าคุณเคยนั่งรถไฟ
ตรงหน้าต่างทุกบาน ฉากมันจะผ่านไป
เหมือนรูปถ่าย ฟรึ่บๆ
คุณจะไม่มีวันกลับไปทางนั้นอีก
และชีวิตเราก็เป็นแบบนั้นแหละ
คุณเห็นภาพแวบผ่านไป
และคุณไม่สา… มันผ่านไปแล้ว
(ร็อคกี้ ฉันไม่ได้โกรธ ฉัน…)
(SLY: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน)
มันง่ายมากที่จะรู้สึกชะล่าใจ
ผมคิดว่า "ฉันต้องทำอะไรที่ดุเดือด"
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดา ซ้ำซาก
ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองเหี่ยวเฉานิดหน่อย แห้งเหือด
เหมือนลูกมะเดื่อแก่ที่ร่วงจากต้นไม้ นึกออกไหม คุณกำลังแห้ง
พระเจ้า ผมจะอยู่ไปทำไมอีก 20 ปี
ผมไม่อยากชะล่าใจไป 20 ปี
ผมเลยพูดว่า "ว้าว นายอยากให้ อะดรีนาลีนหลั่งจริงๆ ใช่ไหม"
"ไปซะ"
นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องย้ายไปฝั่งตะวันออก
ผมคิดว่าไม่มีอะไรที่สร้างแรงบันดาลใจให้เรา ได้ดีไปกว่าการเอาบ้านเราหรืออดีตของเรา
ขยำให้เป็นก้อน นึกออกไหม
ชายคนนี้เป็นใคร ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
ศิลปิน นักเขียน กวี นักแสดง
คนดังผู้ยิงใหญ่
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ซลายเป็นคนที่จะเดินไปตามทางของตัวเองเสมอ
และถ้าไม่มีเส้นทางนั้นอยู่ เขาก็จะสร้างถนนขึ้นมาเอง
เขาเป็นผู้สร้างตัวเอง
เขาไม่ได้ดูเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม อย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่ได้มีเสน่ห์อย่างเห็นได้ชัด
แต่เขาสร้างอย่างอื่นขึ้นมา
เป็นนักแสดงที่เขียนบทและกำกับตัวเอง
เขาไม่ใช่คนแรกที่ทำแบบนั้น แต่เขาเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกที่ทำแบบนั้น
เขาเข้าใจจริงๆ ว่าคนอยากเห็นเขาทำอะไร
ผมลงทุนกับเรื่องราวของสตอลโลน
เหมือนมันเป็นเรื่องของผมเองเลย
มันเป็นฝันกลางวันของผม ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้ในอาชีพการงาน
ไม่เคยมีใครที่ก้าวเข้าไป ในหนังสามแฟรนไชส์สามเรื่อง
มีความอัจฉริยะอยู่เบื้องหลัง
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ขอดูเทปที่คุณเจอตอนเก็บของได้ไหมครับ
ได้สิ ผมมีอยู่บางส่วน
มาดูกัน
ม้วนนี้นิวยอร์กไทมส์
ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหมคะ
ฉันจะเริ่มด้วยการอ้างอิง จากข่าวประชาสัมพันธ์ของคุณ
แล้วคุณก็พูดต่อตรงที่ฉันหยุด นะคะ โอเค
ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนเกิดในมุมนึง ของเมืองเฮลส์คิทเช่นที่ยากลำบากในนิวยอร์ก
ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุของปี 1946
แม่เจ้า
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่
ผมเกิดในเฮลส์คิทเช่น ผมเป็นคนนิวยอร์ก
ผมไม่ได้มาที่นี่มา 65 ปีแล้ว
พวกคุณอยู่ที่นี่เหรอ
เปล่า ผมอยู่ถนนสาย 45
- เหรอ - ครับ
- ผมเคยอยู่ที่นี่ - คุณอยู่ในบล็อกนี้เหรอ
- ใช่ ใช่เลย - เมื่อก่อนแถวนี้เป็นไง
- โหดมาก - เหรอครับ
สมัยนั้นมันนรกสมชื่อจริงๆ
ผมจำได้ว่าหน้าต่างจะเปิดตลอด
เราเลยได้เรียนรู้ธรรมชาติของมนุษย์เยอะมาก
และได้สังเกตชีวิต
เหมือนกำลังดูหนัง
"เฮ้ย จะแวะมาเมื่อไหร่" "ฉันจะแวะไปพรุ่งนี้"
"ปิดหน้าต่างซะ"
กลับไปกลับมา
ผมจำได้ว่าพ่อผมจะใส่เสื้อยืดอิตาเลียนตลอด
และมันดูเหมือนออกมาจาก ละครของอาเธอร์ มิลเลอร์
อะวิวฟรอมเดอะบริดจ์ นั่นคือชีวิตผมเลย
พ่อผมย้ายมานิวยอร์ก พ่อเจอแม่ผมที่นี่
เขาเป็นช่างตัดผมที่เปลี่ยนไปเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม"
เพราะมันคือช่างทำผมที่ได้เงินมากกว่า
พ่อของเรายังใส่ใจตัวเองมากด้วย เพราะผมคิดว่าเขาไม่ได้มีความรู้
การไม่เห็นความสำคัญหรือดูถูกจะ…
เขาจะโกรธมาก
แม่เราก็แย่มากเหมือนกัน
แม่ใช้แปรงหวีผมเก่าๆ และแปรงอาบน้ำเก่งมาก
แม่ไว้เล็บยาวโดยที่เล็บไม่เคยหัก แม่จะบอก "แกมานี่เลย"
แม่ผมเป็นสาวขายบุหรี่ ที่ร้านไดมอนด์ฮอร์สชูของบิลลี่ โรส
รายได้หลักมาจากที่นั่น
พ่อเล่าให้ผมฟังว่าแม่กลัวการมีลูก
ถึงแม่จะท้องเก้าเดือนแล้ว แม่ก็ยังนั่งรถเมล์ตลอด
แล้วแม่ก็เจ็บท้องคลอด
มีคนฉลาดพอที่จะพาแม่ลงจากรถ
พวกเขาอุ้มแม่เข้าไปในวอร์ดการกุศล
และนั่นคือที่ที่ผมลืมตาดูโลก
จากอุบัติเหตุครั้งนี้
ซึ่งทำให้เส้นประสาททั้งหมด บนด้านข้างของปากผมเป็นอัมพาต
ผมเกิดมาพร้อมกับสภาพที่ซับซ้อนนี้
แม่เป็นคนแปลก มีสีสัน
พูดจาขวานผ่าซากและคาดเดาไม่ได้มากๆ
ผมรู้ว่าผมได้ความ…
ป่าเถื่อนมาจากพ่อผม ไม่ต้องสืบเลย
พ่อแม่เรา มันเหมือนกลไกของนาฬิกา
ผมจะตื่นนอนอยู่บนเตียง แล้วจะได้ยินพวกเขาแหกปากและตะโกน
พ่อผมจะ…
และผมกลัวมาก เพราะผมรู้สึกได้ว่าพื้นสั่นสะเทือน
ผมว่าพ่อแม่ผมหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองทั้งคู่
จนพวกเขาทิ้งเราไปเฉยๆ
ช่วงเวลาส่วนใหญ่ผมอยู่ในหอพัก
ปีละ 12 เดือนเลย
ไม่เคยกลับบ้าน เพราะพวกเขาไม่มีเวลา
พวกเขาทำงานกันทั้งคู่
และคนก็พูดกันว่า "นายรู้สึกขาด และไม่ได้รับการเอาใจใส่"
ผมคิดว่า "เออ จริง"
และบางทีการเอาใจใส่ก็มาจาก
ความเคารพและความรักของคนแปลกหน้า
การรู้สึกเป็นที่ยอมรับและเป็นที่รักของคนดู
เท่าไหร่ก็ยังไม่พอ
ผมอยากก้าวข้ามมันไปให้ได้นะ แต่ทำไม่ได้หรอก
ผมคิดว่าสำหรับผมกับเขา หนังคือการหนีจากความเป็นจริงอย่างแท้จริง
ผมจะใช้เวลาในโรงหนังหลายชั่วโมงมาก และผมไม่สนว่าเป็นหนังอะไร
ผมจะนั่งในนั้นและดูหนังห้าหกรอบ
แล้วก็กลับบ้านตอนบ่ายสี่โมง
นั่นคือชีวิตที่ผมอยากเป็น นั่นคืออุดมคติ
ความยิ่งใหญ่ที่เป็นการทำงานหนัก และชัยชนะเหนือความชั่วร้าย
ผมบูชาวีรบุรุษมาตลอด
ผมอยากเป็นคนที่ช่วยชีวิตเด็กๆ ที่อยู่เต็มรถประจำทางได้
ผมอยากเป็นคนแบบนั้น ผมอยากเป็นคนที่…
ช่วยผู้คน
ผมจะอยู่คนเดียวในห้องพ่อแม่ผม
และพวกเขามีกระจกราคาถูกของร้านวูลเวิร์ธ อันนะ 2.99 ดอลลาร์
ผมจะนั่งอยู่ในนั้นและทำนั่นทำนี่หน้ากระจกทั้งวัน
ไม่ว่าจะเป็นการเลียนแบบ
ในขณะที่บางคนร้องเพลง แต่ผมจะลิปซิงค์
หรือไปดูหนัง เช่นเรื่องเฮอร์คิวลิส
ผมจะกลับมาและพยายามเลียนแบบสตีฟ รีฟส์
ช่วงเวลาในเฮอร์คิวลิส 2
ตอนที่เขาก้าวขึ้นไปแล้วกระชากวิหารลงมา
และผู้ชายต้นแบบที่หล่อเป็นบ้าเป็นหลัง
รูปร่างดี สมบูรณ์แบบคนนี้…
ใช่เลยครับ
ผมบอก "นี่เลย เส้นทางที่ฉันอยากเดิน"
เพราะในที่สุดผมก็มีต้นแบบที่ผมยกย่องแล้ว
และชะตาของผมที่ต้องทำให้สำเร็จ
พ่อผมรู้ตัวว่าจะอยู่ในนิวยอร์กไม่รอดแน่
ก็เลยย้ายไปแมริแลนด์
เรามาจากชีวิตแต่งงานที่พังทลาย
ผมกลับจากโรงเรียนไปถึงบ้าน และไม่มีใครอยู่บ้านเลย
แม่ผมไปแล้ว
พวกเขาขึ้นศาล มันแย่มาก
ผมไปอยู่ฟิลาเดลเฟียกับแม่
ส่วนพี่ชายผมอยู่กับพ่อที่แมริแลนด์
บ้านนอกสุดๆ จิ้งหรีดเพียบ ห่างไกลความเจริญมาก
และมีแต่ม้า
ไม่รู้ทำไม แต่ผมผูกพันกับม้ามาก
ตั้งแต่อายุห้าหรือหกขวบ
ไม่ใช่ม้าที่ดี แค่ม้าที่พ่อผมจะซื้อ
ยี่สิบหรือยี่สิบห้าดอลลาร์
พ่อมีเงินไม่มาก แต่ก็ได้มีส่วนร่วมกับทีมโปโล
และทุกคนในทีมโปโล ก็มีม้าสวยๆ รถพ่วงดีๆ มีฟาร์ม
เรามีแค่กองขยะ
ม้าส่วนใหญ่มีปัญหาด้านสุขภาพ
บางตัวถ้าคุณดึงมันขึ้นมาเร็วเกินไป มันจะตาบอดเลย
ผมก็เลยเริ่มเล่นโปโล
แต่เป็นโปโลบนลานว่าง แบบกระจอกๆ
แต่ผมได้เรียนรู้ ผมเก่งขึ้นเรื่อยๆ
แล้วพอผมอายุ 13 ผมก็เริ่มได้รับการจัดอันดับ
ผมกำลังจะได้รับการจัดอันดับระดับประเทศ
พ่อผมไม่พอใจเอาซะเลย
และระหว่างการแข่งขัน
ผมกำลังจะทำเนียร์ไซด์แบ็คแฮนด์
และผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
เขาพูดว่า "แกดึงม้าแรงเกินไป"
ผมบอก "ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่" เขาบอก "แกไม่รู้
แกไม่รู้หรอกว่าแกขี่อะไรอยู่" ตะโกนมาจากอัฒจันทร์
และสุดท้ายผมก็ดึงม้าขึ้นมา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการขว้างอีกครั้ง
แล้วเขาก็ลงมาจากอัฒจันทร์
จับคอผม แล้วฟาดผมลงบนพื้น
เอาม้าไป แล้วเดินออกจากสนาม
แล้วผมก็นอนอยู่ตรงนั้นและพูดว่า
"ชีวิตนี้ผมไม่อยากเห็นม้าอีกแล้ว"
ผมถูกเลี้ยงมาโดย…
พ่อที่ชอบใช้กำลังมาก นึกออกไหม คือมัน…
ผมเลยคุ้นเคยกับความเจ็บปวดรุนแรง
และผมคิดว่ามันกลายเป็น "ฉันจะไม่พัง"
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ผมก็จะไม่พัง
ผมคิดว่าพ่อผมอิจฉา
พี่ชายผม เขาเป็นคนมีปัญหา
เขาโดดเรียน เขามีเรื่องชกต่อย
เขาไม่ใช่นักเรียนที่ดี และถูกไล่ออกจากโรงเรียน
ผมเรียน 13 โรงเรียนในเวลา 12 ปี
พวกเขาจับผมเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร ผมว่าผมอยู่ที่นั่นไม่ถึงเดือนนะ
เขาเป็นคนที่แก้ไขไม่ได้ เขามีปัญหาเยอะมาก
เขาไปเรียนโรงเรียนเดเวอโรซ์
ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กเกเรมั้งนะ
และนั่นคือที่ที่เขาเริ่มสนใจการแสดง
แล้วเขาก็เข้ามหาวิทยาลัย
ตอนนั้นแหละที่เขาจริงจังเรื่องการแสดง
มีโอกาสไปคัดตัวนักแสดง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม แต่ผมไป
เรื่องอวสานเซลส์แมน
และผมคัดตัวผ่าน
ผมอยู่บนเวทีและผมรู้สึก…
ผมไม่รู้สึกตื่นเต้นเลย
ผมรู้สึกควบคุมสถานการณ์ได้ เพราะมันเป็นไปเองตามธรรมชาติ
มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับผม
มีอาจารย์ฮาร์วาร์ดคนนึง ในการคัดตัวเดินมาบอกว่า
"คุณควรคิดทำงานนี้เป็นอาชีพนะ"
ผมบอก "พูดเป็นเล่นไป" เขาบอก "จริงๆ"
"คุณควรเรียนสิ่งนี้ คุณมีของ"
และช่วงเวลานั้นเอง
ที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตผมไปเลย
และผมลงจอดที่นิวยอร์ก ในวันที่มีเทศกาลวูดสต็อก
ผมบอกว่า "ถึงเวลาที่ผม จะมุ่งมั่นตั้งใจทำงานแล้ว"
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมอยู่ในเมืองแบบไหน ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
ตัวคนเดียวและทุ่มเทให้กับ การพยายามหาหนทางของตัวเองสุดๆ
ผมหากินบนถนนสายนี้ ผมรู้วิธีเอาตัวรอดบนถนนสายนี้
ผมนอนตามหน้าประตูและป้ายรถเมล์ และสถานีรถไฟและห้องสมุด
หนาวสุดขั้ว ผมเข้าใจ
ผมจะไปตามเอเจนซี่ต่างๆ
ฉันไปทุกเอเจนซี่เลย "ผมอยากเป็นลูกค้า"
"เราไม่รับอะไรทั้งนั้น"
ผมดันรูปเข้าไป พวกเขาดันรูปออกมา
ผมไปคัดตัวและพวกเขาบอกว่า "ไม่อะ คุณพูดไม่ชัด ตาคุณตก"
"คุณอย่างนั้น คุณอย่างนี้"
ที่ดีที่สุดที่ผมจะได้คือออฟ-ออฟ-บรอดเวย์
ที่คุณต้องเปลือยครึ่งท่อน
เป็นงานกากๆ แบบเดียวที่ผมจะได้ มันแย่มาก
พวกเขาบอกว่า "ไม่รุ่งหรอก คุณอาจจะเป็นตัวประกอบได้"
ผมก็เลยเริ่มเชื่อความคิดนั้น ผมบอก "อืม"
เพราะทุกครั้งที่ผมทดสอบบทผ่าน
จะเป็นบทนักเลงตลอด
- ระวังหน่อยสิ - โทษที ผมไม่ทันเห็นคุณ
พวกเขาไม่ยอมให้เขารับบทนำ
หรือไม่เขาก็ทำงานจัดเวที หรือไม่ก็ทำอุปกรณ์ประกอบฉาก
แต่พวกเขาไม่เคยให้เกียรติเขาเลย
ผมหมกมุ่นกับตัวเองมากและแยกตัวจากผู้คน
และจอห์นก็เป็นแบบเดียวกัน
ซลายเริ่มเขียนบท เพราะเขาไม่ได้สิ่งที่เขาต้องการ
เขาเลยสร้างมันขึ้นมาเอง
และมันก็ไม่ใช่อะไรที่แบบว่า
"คุณคิดเรื่องนั้นและคุณจะทำมัน" แค่ทำเลย!
ผมบอกว่าไม่มีประโยชน์ ผมไม่อยากแสดงแล้ว
สิ่งที่ผมทำได้อาจจะเป็นการเขียนถึง ความผิดหวังทั้งหมดของผม
และสร้างบทภาพยนตร์
ผมได้งานเป็นเด็กเดินตั๋ว
ผมดูหนังได้ทั้งวัน
ผมจะเอาเครื่องอัดเสียงถูกๆ อันเล็กๆ ไปด้วย
เพื่ออัดเพลงประกอบและบทพูด
และกลับบ้าน และพยายามเปลี่ยนบทพูด
นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มทำ ผมเขียนและเขียนอยู่สองสามปี
จนกระทั่งผมมีบทหนัง 15 ถึง 16 เรื่อง
จอห์นกับผม เราคิดไม่เหมือนกันเลย
เราอยากเขียนเรื่องของเราเอง อยากผลิตงานของเราเอง
ทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์
ก็เลยจะหมดไปกับไวน์บูนส์ฟาร์ม
ไม่เคยไปบาร์ ร้านอาหาร หรือคลับเลย นั่นคือตอนที่งานเขียนเริ่มต้นจริงๆ
เราจะคุยกันเรื่องแรงบันดาลใจ ความฝัน
แต่ก็คุยเรื่องหนังด้วย
เราจะบุกเข้าไป แอบเข้าไป
ดูหนังทุกเรื่องในนิวยอร์ก
ไม่เคยจ่ายค่าตั๋วเลย
เราไม่คิดว่าจะมีโอกาสล้มเหลวเลย
แบบว่า "เฮ้ย ถ้าเราทำไม่ได้ล่ะ" ไม่เคยมีในบทสนทนาเลย
นั่นคือแรงผลักดันและความแน่วแน่ และความมุ่งมั่นต่อแนวคิดว่า…
"ใช่ มันต้องมีที่สำหรับเราสิ เพราะเราแปลกโคตรๆ"
เราต้องเหมาะกับที่ไหนสักแห่งสิ
เราต้องทำอะไรสักอย่าง เราต้องสร้างชะตากรรมเอง
เราถึงได้พูดว่า "เราต้องทำหนังเรื่องฮอร์เซส"
คาวบอยกับอินเดียนแดงฟื้นขึ้นมาจากหลุมศพ
หลังจากถูกแขวนคอมา 100 ปี
ขึ้นรถไปแมริแลนด์
เราเช่าปืนมา
เวลาคุณเห็นเรายิงใส่รถ มันคือกระสุนจริงนะ
ผมบอก "ฉันเป็นอะไรเนี่ย บ้าชะมัด"
พ่อเขากลับชาติมาเกิดเป็นนายอำเภอ ที่มาตามล่าเรา
พ่อผมอยู่ในหนังด้วย พ่อผมยิงพวกเขา
ส่วนที่เขาฆ่าเรา เขาชอบส่วนนี้มากไปหน่อย
"ฉันอยากยิงแก แล้วฉันก็อยากแวะมายิงแกอีก"
ผมถาม "นี่เป็นความรู้สึกส่วนตัวแล้วรึเปล่าเนี่ย แบบไบเบิลนิดๆ รึเปล่า"
มันเป็นหนังเงียบ ผมถาม "ซลาย ทำไมไม่ใส่เสียงเลย"
"ไม่มีตังค์ทำ"
คุณคิดว่าจะขายหนังเงียบในปี 1971 ได้เหรอ
ไม่สำคัญหรอกว่าไม่เคยมีใครทำมาก่อนรึเปล่า
และที่สำคัญที่สุดคือเขามีเสียง เขาอยากให้คนได้ยินเสียงเขา
สมัยม.ปลาย ผมถูกมองว่าเป็นเด็กต้นแบบ ของวิธีการไม่เขียนหนังสือ
"ซิลเวสเตอร์ อยากออกมาอ่านไหม" ผมบอก "ไม่ครับ ขอบคุณ"
ครูบอก "ต้องอ่าน เพราะคนอื่นไม่อยากอ่าน"
การปฏิเสธ นั่นคือกำลังใจของผม
มันเป็นความท้าทาย
คุณจะยอมรับการประเมินคุณ
หรือคุณจะประเมินตัวเอง
ซลายอยากเป็นนักแสดงมาตลอด
แต่เขาต้องเขียนบทเสมอ
เขาอยากเป็นนักแสดง
และต้องการใครสักคนที่ให้บทเขา
เขาไม่ได้ทดสอบบทผ่าน
เขาสร้างบทให้ตัวเอง เพราะเขาถูกมองว่าคงทดสอบบทไม่ผ่าน
ผมถอดใจเรื่องการแสดง ผมไม่เอาแล้ว
แต่จอห์น เฮอร์ซเฟลด์ขอให้ผมไปช่วยคัดตัว
ในกลุ่มผู้ชมมีคนนึงที่เฝ้าดูชั้นเรียนอยู่
เป็นคนที่สุดท้ายแล้วจะเขียนบท และกำกับเรื่องลอร์ดออฟแฟลตบุช
นั่นคือจุดเริ่มต้น
มันเป็นเรื่องของ การอยู่ให้ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นเอง
ผมเจอซลายครั้งแรกในเดอะลอร์ดออฟแฟลตบุช
เราเป็นคู่ที่ค่อนข้างจะ… เป็นคู่ที่แปลกมากจริงๆ
เขาเป็นยิว มีความรู้ ไอวี่ลีก
ผม… ผมก็เป็นผมนี่แหละ
และคุณหาคนสองคนที่วัฒนธรรมตรงข้ามกัน มากกว่านี้ไม่ได้แล้วละ
เขาพาผมไปที่อะพาร์ตเมนต์ไม่มีลิฟต์ของเขา ที่อยู่ห่างจากเล็กซิงตันอเวนิว
และมีหมาตัวใหญ่ของเขา
และเขาทาสีหน้าต่างเป็นสีดำ จะได้เขียนบทได้
ผมอ่านบทหนัง และมันค่อนข้างเรียบง่าย
ผมเลยบอกว่า "ให้ผมเป็นตัวของตัวเองในฉากนี้นะ"
อย่างเช่นตอนที่ผมนั่งอยู่ข้างหลังผู้หญิง
"คุณโรซิเอลโล่ ทำอะไรน่ะ"
"ไม่รู้สิ ก็แค่นั่งเฉยๆ
ผมขยับขึ้นมาเพราะแสงแดดแยงตาผม
ตาผม ผมมองไม่เห็น"
แล้วเธอก็กลับไปสอนหนังสือ
หลังจากนั้น ผมก็ขยับไปใกล้ผู้หญิงอีก
ผมเอาแขนโอบเธอไว้ เธอพูดว่า "คุณโรซิเอลโล่!"
"ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร พระอาทิตย์ตามผมมาตลอดเลย
ผมจะไปตรงนี้ ผมจะไปตรงนั้น" ทำเรื่องไร้สาระทั้งหมดนี้ ด้นสด"
และผมรู้ว่านี่เป็นโอกาสที่พวกเขาอนุญาตให้ผมทำ
ผมจะพูดทุกอย่างที่อยากพูดตลอดหนังทั้งเรื่อง
ซลายเขียนบทใหม่เสมอ
ปรับปรุงฉากที่เขาแสดงให้ดีขึ้น
ลอร์ดออฟแฟลตบุชเป็นครั้งแรกที่เราค้นพบ
เสียงของซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ก่อนเรื่องร็อคกี้
ในความเห็นของผม
ฉากที่ดีที่สุดในหนัง ถึงจะไม่ใช่ฉากที่ดีที่สุดของหนังยุค 70 ก็เถอะ
คือฉากที่เขาถูกมาเรีย สมิธ คู่หมั้นของเขาโน้มน้าว
ให้ซื้อแหวนหมั้นที่คนซื่อบื้ออย่างเขาไม่มีปัญญาซื้อ
ผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไป
ถ้าคุณเอาแหวน ราคา 1,600 ดอลลาร์ให้เธอดูอีก
รู้ไหมว่าหลุมศพคุณจะเขียนว่าอะไร
"ผมโง่พอที่จะให้เอาแหวน 1,600 ดอลลาร์ ให้แฟรนนี่ มาลินคานิโก้ดู"
สแตนลีย์เป็นตัวละครที่น่าสนใจในหนังเรื่องนั้น
แต่คุณไม่จำเป็นต้องชอบเขาเสมอไป
เขาเป็น… เขาซื่อบื้อมาก
แต่ในฉากนั้น เขาทำให้คุณตกหลุมรักเขา
เพราะคุณได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว เขารักแฟรนนี่มากแค่ไหน
มันเป็นครั้งแรกที่เราได้เห็น ความเป็นดนตรีหรือเสียง
ของบทสนทนาของซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
เวร
ณ จุดนั้น ผมรู้เลยว่าชะตากรรมของผม ถูกกำหนดด้วยปลายปากกา
เพราะผมรู้ว่าผมทดสอบบทผ่านยากมาก
ผมได้รับบทนักเลงตลอด
ผมบอก "โอเค ก็จริง ผมเป็นนักเลง"
แต่ผมก็เป็นคนดีด้วย ผมเป็นคนหัวอ่อน
ถ้าคุณเอามันมารวมกันได้
มันจะเป็นตัวละครที่ดีมาก
และผมไม่มีโอกาสแบบนั้นเลย จนกระทั่งเรื่องร็อคกี้เข้ามา
แต่ตัวละครก่อนหน้านั้นคือสแตนลีย์ โรซิเอลโล่ และเดอะลอร์ดออฟแฟลตบุช
ซึ่งผมเห็นว่ามีนักเลงจอมอึด
แจ็กเก็ตมอเตอร์ไซค์ ผมเงาวับ บุหรี่ แต่คุณชอบเขามาก
สิ่งหนึ่งนำไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง
ถ้าพวกเขาไม่เสนอบทให้ผม ถ้าผมไม่ได้รับคำวิจารณ์ที่ดี
ผมก็จะไม่มีวันทำเงินได้ 1,300 เหรียญ
แค่เพื่อให้พอที่จะเช่ารถราคา 40 ดอลลาร์ และขับ 11 วันไปฮอลลีวูด
(ซันเซ็ตบูเลอวาร์ด ถนนเบเวอร์ลี่)
คนเดียวที่ผมรู้จักในแอลเอคือเฮนรี่ วิงเคลอร์
ซึ่งตอนนั้นเป็นดาราดังแล้ว จากบทฟอนซ์
รถผมเสียที่ฮอลลีวูดแอนด์ไวน์
อยู่ๆ ก็หยุดซะเฉยๆ เหมือนฟ้าลิขิต
และคนแรกที่ผมโทรหาก็คือเฮนรี่
"ใช่ นายต้องมารับฉันนะ
รถฉันเสีย
ฉันอยู่ตรงนี้ กลางซันเซ็ตบูเลอวาร์ด"
ผมบอก "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
ผมไปรับเขา และหมาตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาในรถ กองอยู่บนกระเป๋าเดินทาง
เขาพาผมไปที่บ้านไม่ได้แน่นอน ผมมีหมา มีเมีย
เขาบอกทางให้ผมไปโมเต็ลแห่งนึง
แล้วผมก็อยู่ที่นั่นประมาณสามคืน
แล้วผมก็เจอบ้านเน่าๆ ในแวลลีย์
ห่างจากบัลโลบูเลอวาร์ดไปหนึ่งถนน
(ฮอลลีวูด)
โอเค
มีคนแนะนำให้ผมรู้จักกับจีน เคิร์กวูด ที่เป็นผู้อำนวยการสร้างหนัง
เราคุยกัน แล้วผมก็เสนอไอเดีย เรื่องร็อคกี้กับเขา
แล้วเราก็พัฒนามัน แล้วทันใดนั้นเอง มันก็ออกมา
และมันเป็นสถานการณ์ต่อเนื่อง ที่ผมคิดว่าค่อนข้างไม่ปกติจริงๆ
เพราะผมมีผลงานน้อยมาก
- มันเลยเป็น… - พูดว่าไม่มีผลงานเลยดีกว่าไหม
ห่วงโซ่แห่งความผิดพลาด ที่เอื้ออารีและวิเศษที่ปรากฏออกมา
ใช่ มันทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น
ที่จริงผมไปที่นั่นเพื่อคัดตัวนักแสดง
และอะไรๆ ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
และระหว่างเดินออกมา ประตูกำลังจะปิดอยู่แล้ว
ผมเอนหลังพิงประตูแล้วพูดว่า
"เอ้อ แต่ผมเขียนบทนิดหน่อยนะครับ" และเขาพูดว่า "จริงเหรอ กลับเข้ามาก่อนสิ"
ผมเริ่มเขียนบท
และผมเริ่มทำบางอย่าง เลียนแบบเรื่องมาเฟียดงระห่ำ
ผมอยากเขียนเรื่องของคนทวงหนี้ ผมอยากเขียนเรื่องนักเลงข้างถนนใจกล้า
แล้วผมก็ลงมือเขียนบท หมานั่งอยู่ด้วยที่โต๊ะ
แล้วผมก็ทำงาน ผมสูบบุหรี่ และผมซัดกาแฟโฮกๆ
แล้วมันก็เป็นรูปเป็นร่าง
มัน… มันดีเลย
แต่ก็มีความเป็นนักเลงในตัวร็อคกี้
ตอนนั้นเพื่อนผม เธอกำลังพิมพ์บท
เธอเริ่มร้องไห้
เธอพูดว่า "ฉันเกลียดร็อคกี้ ฉันเกลียดเขา เขาโหดร้าย
เขาทำร้ายคน เขาซ้อมคนพวกนั้น"
ผมบอกว่า "แล้วถ้าคุณไม่พูดถึงมันล่ะ เช่น เขาอาจจะเกือบทำ
เขาทำได้นะ มันเป็นงานของเขา แต่เขาไม่ได้ทำ"
"แบบนั้นก็ดีนะ"
ผมบอก "ถ้าเขามีแฟนหรืออะไรสักอย่างล่ะ"
"อืม ดีนะ"
แล้วผมก็กลับไป
เริ่มเขียนเลย "แฟนสาว นิสัยดี"
แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่นักสู้แล้ว เขาเป็นแค่ผู้ชายคนนึง ไม่มีเรื่องราวอะไรเลย
เขาเป็นแค่ผู้ชายคนนึง แค่คนนอกคอก ไอ้กระจอก
เขาเป็นไอ้กระจอก
และตอนนี้ผมนึกถึงหนังเรื่อง ออนเดอะวอเทอร์ฟรอนต์ เขาคือเทอร์รี่ มัลลอย
ใช่เลย มาร์ตี้ หนัง มาเฟียดงระห่ำ
ผสมให้เข้ากัน แล้วก็ปรับให้มันดีขึ้น
แล้วทุกอย่างก็มารวมกัน ทันทีที่เขากลายเป็นนักสู้
ผมมีเงิน 106 ดอลลาร์ แต่ค่าเช่า 300 ดอลลาร์
ผมลำบากแบบนั้น ผมได้ยินเสียงหมาป่าที่ประตู
ผมเขียนบทในเวลาสามวัน
แน่นอนว่าหลังจากนั้นผมก็กลับไป แล้วเขียนใหม่ เขียนใหม่ เขียนใหม่
ผมเป็นคนที่มีศรัทธามากเวลาเขียนบท
ไม่กังวลเรื่องข้อบกพร่องของมันเลย
ผมรู้ว่า 90 เปอร์เซ็นต์อาจใช้ไม่ได้
แต่มุมมองที่ว่า เรามีจุดเริ่มต้น ตรงกลาง และจุดจบ
สำคัญกับผมมาก
โปรดิวเซอร์บอกว่า "เราอยากได้ ไรอัน โอนีลมาเล่น เขาชอบชกมวย
หรือเบิร์ต เรย์โนลส์"
ผมบอก "ไม่ ผมเขียนให้ผมเล่นเอง"
พวกเขาชอบบทมาก แต่ไม่อยากได้คุณสุดๆ
พวกเขาเสนอเงินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพื่อไล่คุณไปใช่ไหม
คุณพูดถูก มันขึ้นไปสูงถึง 265,000 ดอลลาร์
- เพื่อให้ไม่ปรากฏตัวในหนัง - ใช่ ให้อยู่ห่างๆ
ผมรู้ว่าถ้าผมขายบท ต่อให้ขายห้าแสนดอลลาร์
ผมรู้ว่าพอเงินหมด
ผมคงรู้สึกแย่มากที่ขายไป
อะไรดีกว่ากัน
การอยู่ใต้ภาพลวงตา
และยังมีความหวังเล็กๆ ว่าคุณอาจยิ่งใหญ่ได้
หรือมีโอกาสที่จะยิ่งใหญ่จริงๆ
แล้วคุณดันทำลายมัน และคุณรู้ตัวว่าคุณเป็นคนล้มเหลว
ผมเลยคิดว่าเส้นทางที่ง่ายกว่า คือการอยู่ใต้ภาพลวงตาและพูดว่า
"จะบอกให้นะ ถ้าฉันมีโอกาสแบบนั้น ฉันชนะหมดทุกคนแน่"
ผมเดินเข้าไปในรถเทรลเลอร์เป็นครั้งแรก
ภายใต้ถนนอันหนาวเหน็บของฟิลาเดลเฟีย
และผมรู้ว่านี่คือช่วงเวลาแห่งความจริง
และพวกเขาถามว่า "ซิลเวสเตอร์ พร้อมไหม"
ผมบอกว่า "ไม่ แต่ร็อคกี้พร้อมแล้ว"
สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา
เรารู้ว่าสิ่งนี้กำลังเกิดขึ้น
นักแสดงทุกคนที่ผมอยากได้ถอนตัวไปหมด
และพวกเขาถูกแทนที่ด้วยนักแสดงที่ยอดเยี่ยม
อพอลโล ครีด มีผู้ชายคนเดียวในโลก ที่ทำแบบนั้นได้
เขาได้ทั้งเสียง ตัวใหญ่ มีของ และมีความเย่อหยิ่ง
ตอนแรกเราจะใช้เคน นอร์ตัน แต่เขาถอนตัวก่อนถ่ายสองคืน
และผมคิดว่า "แย่แล้ว"
ผมเชื่อในการแทรกแซงของพระเจ้า
ทาเลีย ไชร์ก็เป็นตัวเลือก ในนาทีสุดท้ายเหมือนกัน เพราะว่า…
เราหาคนที่ใช่ไม่ได้
เธอเข้ามา และทันทีที่ประตูเปิดออก
มันเหมือนมีแสงสว่าง วาบ
ผมเดินเข้าไปหาเธอ และผมเธอเป็นสีฟ้าดำ
และดวงตาจ้องมองแบบนี้
ผมบอก "ผมรักผู้หญิงคนนี้"
ผมรักตัวละครตัวนี้ สิ่งนี้ มันมีบางอย่างอยู่
ผมจะไม่ตั้งคำถามด้วยซ้ำ คุณไม่ต้องคัดตัวเลย
คุณคือตัวละครนั้น
เรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นตลอดทาง
ร็อคกี้ไม่ใช่หนังมวยเลย
เป็นการศึกษาลักษณะนิสัยง่ายๆ ของผู้ชายที่…
มันเป็นหนังรัก
ที่ควรมองคนแง่ร้าย
- มันคือหนังรัก - แต่เขาทำไม่ได้
- หนังรัก - เขายอมรับชีวิต
- นั่นคือชะตาชีวิตของเขา - พูดออกมาสิ
สิ่งหนึ่งที่เขาต้องการมากกว่าส่ิงอื่นใด คือไม่อยากแก่ตามลำพัง
พูดออกมาสิ
เด็กหนุ่มคนนั้นไม่สามารถพูดเรื่องความรักได้
- เขาพูดออกมาไม่ได้ - ใช่
ใช่ คุณพูดถูก
ตอนนั้นผมพูดมันออกมาไม่ได้
ผมนั่งรอถ่ายฉากบนน้ำแข็งกับเอเดรียน
"เชื่อไหม ตัวประกอบ 300 คนโดนตัดออก"
แล้วเหลือกี่คน เขาบอก "ไม่เหลือเลย"
แล้วเราต้องถ่ายนานแค่ไหน
"อาจจะสองชั่วโมง"
แล้วผมก็ร้อง "ว้าว
แบบนี้อาจจะดีกว่าด้วย"
ร็อคกี้ช่างสังเกต และเขาเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น
พยายามดึงเธอออกมา
เขาสำรวจความเปราะบาง การเอาใจใส่
การเปลี่ยนแปลง
เราต้องเริ่มตัวละครจากตรงนี้
เพื่อไปที่นั่น
รู้ไหมว่าผมเริ่มชกมวยได้ยังไง
- ไม่รู้ - พ่อผมเอง
เขาไม่เคยฉลาดเกินไป
เขาบอกผมว่า "แกเกิดมาไม่ค่อยมีสมอง
ดังนั้นแกควรเริ่มใช้ร่างกายของแก" ผมเลยมาเป็นนักมวย
- เข้าใจที่พูดไหม - เข้าใจ
ทำไมหัวเราะล่ะ
แม่ฉันพูดตรงกันข้ามเลย
แม่คุณว่าไง ตรงกันข้ามยังไงเหรอ
แม่บอกว่า "ลูกเกิดมาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง
ดังนั้นลูกควรพัฒนาสมอง"
เธอพูดแบบนั้นเหรอ
เอเดรียนน่าทึ่งมาก
เขาเขียนผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา
ผู้หญิงที่ถูกกดขี่และถูกทอดทิ้ง
เขาจะยกเอเดรียนขึ้นสู่ ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพและความงาม
และความรัก
สิ่งที่ทาเลียทำคือการยกระดับ จากหนังมวยเป็นหนังรัก
และแฟนเธอบังเอิญเป็นนักมวย
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าจะสู้เพื่ออะไร
ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เพื่อศักดิ์ศรี
ผมอยากให้คุณภาคภูมิใจ
ผมอยากให้คุณพูดว่า "นั่นแฟนฉัน"
และนั่นคือเหตุผลที่เขาพูดในตอนท้ายว่า
"ผมไม่อยากเป็นไอ้กระจอกอีกคนในสายตา เพื่อนบ้าน ผมไม่สนว่าจะโดนอัดน่วมรึเปล่า
ผมอยากให้คุณภูมิใจ"
ผมต้องการแค่นั้น สู้ได้จนจบเกม
ผมชอบตัวละครตัวนี้ตรงนี้แหละ เขาเก็บมันไว้ในใจเสมอ
เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ว่าเขาเศร้าหรือผิดหวังเลย
เขาเก็บไว้คนเดียว
เวลาเดียวที่เขาระบายมันออกมา คือตอนที่มิคกี้ออกไปจากอะพาร์ตเมนต์
ฉากนี้เขียนไว้ว่าผมออกมาจากห้องน้ำ
และมองอย่างครุ่นคิด แล้วตามเขาไป
ผมบอกว่า "จอห์น ช่วยผมหน่อยนะ ปล่อยให้กล้องเดินไป อัดเสียงต่อไป
แล้วมาดูกันว่าร็อคกี้ จะสรุปชีวิตเขาได้ในสองนาทีไหม"
ครั้งแรกที่เราทำแบบนั้น มันเจ๋งมาก
เขาถามว่า "อ้าว เมื่อกี้ให้ถ่ายด้วยเหรอ"
ผมบอก "เมื่อกี้ให้ถ่ายด้วยเหรอ มัน…
มันเป็นการด้นสด
และผมทำอีกไม่ได้นะ มันเป็นการด้นสด"
พลังมันไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มัน…
โอเค เมื่อกี้ผมทำอะไรนะ ผมชกประตูตรงนี้รึเปล่า
ผมบอกว่า "ช่างแม่ง ฉันต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่แรก ฉันทำอะไรไปบ้าง"
แล้วผมก็เริ่มคิดถึงพ่อ
ฟังนะ ฉันอยากเป็นผู้จัดการนาย
ผมเลยต้องเล่นเทคที่ดีที่สุด…
แต่นายซื้อสิ่งที่ฉันจะให้นายไม่ได้
ฉันเคยเจ็บปวด และฉันมีประสบการณ์
ผมก็เคยเจ็บปวดและมีประสบการณ์เหมือนกัน
และแทนที่มันด้วยบางอย่างที่ระเบิดง่ายขึ้นอีก
ความสัมพันธ์ของผมกับพ่อ
ผมต้องการให้คุณช่วยเมื่อสิบปีก่อน
สิบปีก่อน คุณไม่เคยช่วยผมเลย
- คุณไม่สน - ถ้านายอยากให้ช่วย…
ฉันจะบอกว่าถ้านายอยากให้ช่วย ทำไมนายไม่ขอร้อง
ทำไมนายไม่ขอร้องฉันล่ะ ไอ้หนู
ผมขอร้องแล้ว แต่คุณไม่เคยได้ยินอะไรเลย
และตอนที่ผมเขียนบท มันมีแค่บทพูดเดียวเอง
แต่พอถึงจุดนั้นผมคิดว่า "ผมต้องการพูดถึงตัวผม"
ตัวผม
และผมจะใส่มันเข้าไปในร่างของร็อคกี้
ตอนนั้นผมกำลังจะอายุ 30 และผมพูดว่า
"คุณมาที่นี่และยื่นข้อเสนอนี้เนี่ยนะ ผมผ่านช่วงสุดของผมไปแล้ว สุดอะไรน่ะเหรอ
ผมจะนั่งอยู่ตรงนั้น ผมจะได้รับโอกาส ผมจะล้มเหลวสุดๆ"
เหมือนผมคิดว่าหนัง ผมจะล้มเหลว
"ทำไมคุณถึงไม่มาที่นี่ตอนที่ผมต้องการคุณ"
ถ้าผมสามารถระบายความหงุดหงิด และพูดออกมาได้
ผมมีความรู้สึกแปลกๆ ว่ามีคนหลายล้านคน
ที่มีความหงุดหงิด ที่ถูกมองข้าม ถูกละเลยแบบเดียวกัน
ผมจะเข้าใจ! แล้วคุณอยากอยู่ดูข้างเวทีไหม
จะอยู่ไหม คุณอยากช่วยผมงั้นเหรอ
คุณอยากเห็นผมได้…
ผมไม่มีทางพูดแบบนั้นต่อหน้าเขาได้
มันจะเป็นการไม่ให้เกียรติกันอย่างมาก
และคุณไม่ต้องการบทพูด
ทุกคนจะคิดว่าตาแก่นี่จบเห่แล้วละ
จากนั้นก็ ตู้ม
ประตูบานนั้นเปิดออก คิวเพลงบิล คอนติเข้ามา
แล้วก็มีความหวัง
ตอนนั้นเลย มันมีสิ่งที่ทุกคนเคยต้องการ
ที่ถูกหลบเลี่ยงหรือปฏิเสธโอกาส
"มาเถอะ กลับมาก่อน"
พระเจ้าช่วย นี่คือโรงละครที่ร็อคกี้ฉายรอบปฐมทัศน์
โรงละครเดียวกับที่ผมเป็นเด็กเดินตั๋ว
คำวิจารณ์แรกที่เราได้จากวินเซนต์ แคนบี้ นิวยอร์กไทมส์มันเจ็บแสบมาก
ผมเลยไม่รู้จะคาดหวังอะไร
เราฉายร็อคกี้ห้าวันก่อนเปิดตัว
มันเป็นการฉายหนังรอบบ่าย
ผมนั่งอยู่กับเขา แล้วจู่ๆ เขาก็พูดว่า "เชี่ยละ"
ผ่านไป 20 นาที ผู้ชมหายไปสามในสี่
และหัวหน้าสตูดิโอก็แบบว่า…
และผมนั่งต่ำลงและบ่นว่า "เชี่ยละ"
เขาหน้าเศร้าสุดๆ เขาพูดว่า "พระเจ้า"
เขาคิดว่ามันกำลังจะล้มเหลว
พอหนังเปิดตัวจริงๆ ความมั่นใจผมก็ต่ำเตี้ยแล้ว
ในนี้คือที่ที่ฉายร็อคกี้รอบปฐมทัศน์
ผมจำได้ว่าผมใส่เสื้อโค้ทยาว ยืนอยู่บนถนนฝั่งตรงข้าม
น้องชายผมพูดว่า
"นี่อาจเป็นวันที่ดีที่สุดหรือวันที่แย่ที่สุดในชีวิตนาย"
ผมบอก "ใช่ วันนี้รู้เรื่อง"
ถ้างานนี้ไม่สำเร็จ ก็ไม่มีโอกาสที่สองแล้ว
พอทุกคนเข้าไปข้างใน ผมก็ไปด้านหลัง และยืนอยู่ตรงนั้น
มันแทบจะเหมือนภาพวาดเลยละ
ไม่มีใครขยับตัว ทุกคนฟังทุกคำพูด
แบบว่า โป๊ก! ตรึงไว้เลย
ตอนที่เขาน็อกอพอลโลได้
คนลุกขึ้นทั้งโรงเลย
แล้วพวกโปรดิวเซอร์ก็มองอยู่ และมันแบบว่า "แม่เจ้า"
คนดูกำลังมีส่วนร่วมเหมือนเป็นการแข่งกีฬาจริงๆ
เราทำให้เส้นแบ่งพร่ามัว
คุณได้ยินเสียงเชียร์จากข้างใน
ทั้งที่อยู่บนถนนนอกโรงละครได้เลย
เราแค่คิดว่าเขาคงเป็นตัวตลกที่ชกกับครีด
แต่พอเขาน็อกครีดหงายหลังในยกแรก
ความตื่นเต้นแบบนั้น แทบไม่เคยได้ยินมาก่อน
ไม่มีใครจำได้ว่าร็อคกี้แพ้
มันไม่ใช่… หนังเรื่องนี้สร้างขึ้น เพื่อให้คุณรู้สึกว่าเขาชนะ
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่งดงาม
ของผู้ชมที่มีปฏิกิริยากับละครบนจอ
หนังเปิดตัวเป็นอันดับหนึ่ง ทุกคนพูดถึง…
"หนังเรื่องนี้มีหัวใจ"
"มันสะเทือนอารมณ์ มันทำให้ฉันร้องไห้"
"มันทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจ"
การได้เห็นเรื่องราวในเทพนิยายมีชีวิตขึ้นมา มันทำให้คนดูตื่นเต้น
มีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่มหัศจรรย์
นี่คือรูปถ่ายรูปสุดท้ายที่เขาเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก
แล้วก็จะไม่มีช่วงเวลาที่เป็นส่วนตัวอีกเลย
ร็อคกี้มาแล้วครับ ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน!
เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิต โดยสิ้นเชิงจริงๆ
เปลี่ยนตลอดกาล พรึ่บเดียวเลย!
และผู้ชนะคือ…
ร็อคกี้
นักแสดงนำจากร็อคกี้ ซิลเวสเตอร์ "ซลาย" สตอลโลน
ขอเสียงต้อนรับซิลเวสเตอร์ สตอลโลนค่ะ
เขาได้รับการยกย่องในฐานะนักแสดง ในฐานะนักเขียน
เขาได้รับการยกย่องว่ามีวิสัยทัศน์ และทุกอย่างนี้
และเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ
ตั้งแต่นั้นมา เขาทำอะไรก็ไม่ผิด
บางครั้งผมกังวลเมื่อคิดว่า
นี่มันเรื่องอะไรกัน และมันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ
ผมผ่านช่วงเวลาที่เศร้ามาก จนบางทีผมก็หลอกตัวเอง
ผมรวบรวมความคิด และสิ่งเดียวที่ผมต้องทำคือส่องกระจก
ผมเป็นเหมือนตัวอย่างของ สิ่งที่เกิดขึ้นกับร็อคกี้เคยเกิดขึ้นกับผม
ภายในหนึ่งสัปดาห์
พวกเขาพูดถึงผมหลายๆ อย่าง ที่ผมรู้ว่าผมไม่มีวันทำได้
แล้วพวกเขาก็พูดเรื่องที่
ผมว่า… น่าโมโหนิดหน่อย
ครั้งแรกที่ผมได้ยินอะไรเกี่ยวกับร็อคกี้ คือโฆษณาทางวิทยุ
"นานๆ ครั้ง จะมีนักแสดงหน้าใหม่ปรากฏ
แล้วเขาก็กลายเป็นหนึ่งในความตื่นเต้น ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในวงการ
นั่นก็คือมาร์ลอน แบรนโด
นั่นก็คืออัล ปาชิโน นั่นก็คือโรเบิร์ต เดอ นิโร
และปีนี้ นักแสดงที่ทุกคนจะพูดถึง
คือซิลเวสเตอร์ สตอลโลน"
ใครคือซิลเวสเตอร์ สตอลโลนวะ
แล้วผมก็ได้เห็นโฆษณาทางทีวี
สแตนลีย์จากลอร์ดออฟแฟลตบุช คือซิลเวสเตอร์ สตอลโลนเหรอ
เขาเป็นนักแสดงที่เจ๋งที่สุดที่จะโผล่มาหลังจาก โรเบิร์ต เดอ นิโรกับมาร์ลอน แบรนโดเหรอ
ว้าว โอเค
คุณก็ค่อนข้างอวดดีเหมือนกัน ที่คิดว่าจะได้เล่นหนังเรื่องนี้
เพราะก่อนหน้านั้น หน้าที่การงานคุณก็ยังเล็กใช่ไหม
ครับ คุณใจดีมากที่พูดว่าเล็ก
แต่ผมรู้สึกว่า ให้ตายสิ ถ้าชีวิตผมจะตกต่ำ
อย่างน้อยก็ขอไร้ชื่อเสียงอย่างมืออาชีพเถอะ
อย่างน้อยผมก็อยากมีโอกาสพูดกับตัวเองว่า "นายพยายามแล้ว"
อย่างน้อยผมก็มีหนังบ้านๆ ที่ดีเรื่องนึง
พ่อแม่ผมคงชอบดู
ร็อคกี้ออกฉาย ไม่กี่เดือนต่อมา พ่อของซลายก็โทรหาผม
"จอห์น ขอแวะไปหาหน่อยได้ไหม"
เขาบอก "ฉันมีบทหนัง"
"ฉันมีบทร็อคกี้ของจริง" "หมายความว่าไง"
"ฉันเขียนร็อคกี้ของจริง"
"คุณเขียนบทหนังมวยเหรอ" "ใช่"
"คุณเอาให้ซลายรึยัง" "ยัง ฉันอยากให้นายอ่านมัน"
"นายอาจเอาไปทำหนังได้" "ไม่ นั่นมัน… แฟรงค์"
"ทำไมคุณไม่เอาให้ซลายอ่านล่ะ แต่ผมคิดว่าหนังแนวนี้มันถูกทำไปแล้วนะ"
เขายังแข่งกับซลายอยู่
เขาบอก "นี่ ฉันกำลังเขียนบทเรื่องซอนนี่"
ซลายถามว่า "เกี่ยวกับอะไร" "ลูกชายของร็อคกี้"
ซลายบอก "พ่อทำแบบนั้นไม่ได้นะ นั่นมันผลงานผม"
ผมคิดว่าพ่อผมอิจฉา ผมถาม "พ่ออิจฉาอะไร
เขาทำงานหนักมากนะ พ่อไม่ได้ช่วยเขา เขาสร้างมันเอง"
ความสำเร็จอาจสร้างความหายนะ ให้กับครอบครัวได้จริงๆ
งานผมถูกยกเลิกในชั่วข้ามคืน ตอนที่ร็อคกี้ออกฉายโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย
อยู่ๆ ผมก็กลายเป็นน้องชายของร็อคกี้
มันยากสำหรับเขา น้องชายผมมีความคิดสร้างสรรค์มาก
และเขาบอบช้ำมากกับความสำเร็จของผม
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะเป็นสัญลักษณ์ของอเมริกา
พอคุณคว้าฝันมาได้แล้ว
คุณก็รู้สึกว่า นี่ไม่ใช่ความฝันของฉัน
ความฝันของผมไม่ได้ทำ…
มันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด
มันยังมาพร้อมกับ…
ส่วนหน้าของพายุ
ที่คุณต้องต่อสู้อยู่ตลอดเพราะคุณผิดหวัง
คุณพูดว่า "บ้าเอ๊ย
นึกว่าพอขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว จะเจอท้องฟ้าสีครามซะอีก"
มันไม่ใช่
อากาศน้อยลง มันอันตราย
บนนั้นไม่ค่อยมีคน เหงามาก
บางครั้งการไปภูเขาก็ไม่ใช่อย่างที่เขาว่ากัน
ผมคิดว่าตอนที่สตอลโลนดังจากร็อคกี้
เขาไม่คิดว่าจะมีข้อเสีย ที่อาจเกิดขึ้นกับความมีชื่อเสียง
(ไดนาห์! ที่รอบปฐมทัศน์ของ "ฟิสต์" ปี 78)
จากฮอลลีวูด นี่คือเดอะไดนาห์โชว์
และเขาไม่คิดว่าคนจะพูดว่า
"คุณต้องทำอีกครั้ง คุณต้องพิสูจน์อีกครั้ง"
และคุณได้รับเชิญไปงานเลี้ยง
กับร็อคกี้ตัวจริงเสียงจริง ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
นี่คือหนังเรื่องที่สองของคุณ และทุกคนทั่วโลก
กำลังรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น กับซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
- ครับ - เขาจะสำเร็จแค่ครั้งเดียวไหม
(ร็อคกี้ ต่อไปอะไร)
หลังจากร็อคกี้ คนก็สร้างผมเป็นอะไรที่
อาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่ผมควรจะถูกสร้าง
พวกเขาเริ่มสงสัยความสามารถของผมทันที
ผมดูบทหลายบท
ไม่มีบทที่น่าสนใจเลย แล้วฟิสต์ก็โผล่มา
นี่จะเป็นการจากไปของร็อคกี้อย่างแท้จริง
หนังที่เกี่ยวข้องกับขบวนการแรงงานอเมริกัน
แนวคิดของสหภาพรถบรรทุกที่ทรงพลังมากๆ
ผมเชื่อว่ามันเป็นการเดินทางที่วิเศษมาก
ประเด็นที่เกิดขึ้นหลังจากร็อคกี้ คือการที่เขามีปัญหากับการคิดว่า
จะทำซ้ำแบบเดิมยังไงดี และจะทำให้ตัวเองแตกต่างจากเดิมยังไงด้วย
ตอนนั้นสตอลโลนเป็นดาราเบอร์ใหญ่มาก
(เสียงของนอร์แมน เจวิสัน)
สิ่งแรกที่เขาอยากทำคือ เขาอยากเขียนบทหนังใหม่
ผมคิดว่าปัญหาหลายอย่าง ในหนังบางเรื่องของเขา
เกี่ยวกับการที่เขา
มีความรู้สึกว่าอะไรจะดีสำหรับหนัง
และขัดแย้งกับคนที่ทางสตูดิโอจ้างมา
เพื่อทำสิ่งเหล่านี้
ปัญหาใหญ่ของซลายคือ
(เสียงของโจ เอสเตอร์ฮาส)
เขาไม่อยากตายในตอนจบของหนัง
ผมคิดว่าเขาทำผิดมาก
เขาฆ่าพระเอกในตอนท้าย
และปล่อยให้ความชั่วร้ายชนะ
ซึ่งคุณทำแบบนั้นไม่ได้
มันอาจเกิดขึ้นในความเป็นจริงเยอะมาก
แต่พอคนเข้าไปและจ่ายเงินเยอะๆ
บางครั้งพวกเขา ก็อยากเห็นความชอบธรรมสัมฤทธิ์ผล
เขาให้สัมภาษณ์กับเพลย์บอยเพื่อโปรโมตฟิสต์
เขาพูดจายโส ว่าเขาไม่คิดว่าเขาจะล้มเหลวได้หรอก
เขาคิดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงๆ
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะล้มเหลว
แม้ฟิสต์จะมีข้อบกพร่อง แต่ผมพบว่ามีอะไรน่าชื่นชมอยู่มาก
แต่นักวิจารณ์หลายคนไม่เห็นด้วยกับผม
และการที่พวกเขาไม่เห็นด้วย เป็นการดูถูกซิลเวสเตอร์เป็นการส่วนตัว
(ขยะ)
พอพวกเขาเริ่มเรียกฟิสต์ว่าขยะ ผมเข้าใจว่าเป็นเรื่องส่วนตัว
ผมเต็มที่กับหนังเรื่องนั้นสุดๆ
ผมทุ่มเทมากจริงๆ
และสำหรับบางคนที่ใช้คำ 500 คำ เพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้ความพยายามทั้งหมด
ผมก็อยากเจอพวกเขาตัวต่อตัวจริงๆ
ความสำเร็จของร็อคกี้ และความผิดพลาดของฟิสต์
รวมตัวกันเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ ให้ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนทำหนังของตัวเอง
ของตัวเองทั้งหมด เขียนบท กำกับ และแสดง
เดิมทีพาราไดซ์ แอลลี่เป็นเหมือนพ่อของร็อคกี้
ผมเขียนเรื่องนั้นเมื่อปี 1972
และไม่มีใครอยากแตะต้องมัน
มันแปลกไปหน่อย
ผมเลยไปเขียนร็อคกี้แทน
แล้วก็ถึงเวลาที่ผมอยากทำพาราไดซ์ แอลลี่
และมันเกี่ยวกับสังเวียนอีกแล้ว
ผมคิดว่าถ้าผมทำให้เรื่องนี้ ไม่จริงจังเท่าร็อคกี้
แต่ให้เป็นเหมือนงานคาร์นิวัล…
สายฝน และสีสัน และตัวละคร
อีกนิดนึงก็จะดีกว่า การแข่งขันมวยปล้ำทั่วไปของคุณ
ตอนนั้นผมยังเป็นคนหนุ่มที่พยายามทำอะไร
ที่ฉลาดและให้ความบันเทิง
ผมไม่ได้ทำการค้นคว้า
และไม่รู้ว่ามันเป็นหนังเฉพาะกลุ่มมากๆ
นี่ไม่ใช่หนังทั่วไป มันออกจะแปลกๆ
ปี 1946 ดนตรีแปลก นั่นก็แปลก นี่ก็แปลก
ผมกำลังหาเรื่องฉิบหายชัดๆ
แล้วความฉิบหายก็เกิดขึ้น
เขาไม่คิดว่าฟิสต์จะไม่สำเร็จ
เขาไม่คิดว่านักวิจารณ์ที่สนับสนุนร็อคกี้
จะต่อต้านพาราไดซ์ แอลลี่อย่างโหดร้าย
เขารับมือได้ไม่ดี
เขาเริ่มพูดจาใช้อารมณ์ ท้าทายนักวิจารณ์ให้สู้
บางวันผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า แล้วพูดว่า "ฉันเอาอยู่"
แล้ววันอื่นๆ ผมก็พูดว่า "ฉันทำไม่ได้"
ผมไม่รู้สึกถึงมัน มันไม่อยู่ตรงนั้น
ผมทำด้วยความไม่รู้
มันเหมือนจะไปทำการต่อสู้แล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้…"
ผมเรียนรู้ว่าเดี๋ยวมันจะผ่านไป
แค่อดทนไว้
อย่ากังวลไปเลย ปล่อยให้ความกลัวนั้น… ทั้งหมดนั้นเป็นส่วนนึงของมัน
สิ่งที่ทำให้มันน่าสนใจก็คือเรากลัวมัน
เรื่องราวความสำเร็จของตัวละครร็อคกี้ บัลโบ
คล้ายกับเรื่องราวความสำเร็จ ของดาราดัง ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
และตอนนี้สตอลโลน กำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของร็อคกี้ 2
ในฐานะนักเขียนบท ผู้กำกับ และดารา
โดยดูไม่มีความกังวลถึงอันตรายตลอดกาล ของการทำภาคต่อ
อันที่จริง สตอลโลนมั่นใจเต็มร้อยเหมือนเดิม
จอห์น เอวิลด์เซนอยากถอนตัวจากร็อคกี้
เขาไปที่เพลย์บอยแมนชั่น เขาเมา เขาเริ่มใช้ยา
พูดอีกอย่างก็คือ ข้อเสียของความสำเร็จ
นี่ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น
นี่คือคนที่ผลักดันและผลักดันอยู่ตลอด
และพาทุกคนไปกับเขา
เป็นคนที่มีอุดมการณ์จริงๆ
จอห์น เอวิลด์เซนไม่ชอบบทร็อคกี้ 2
สุดท้ายผมเลยต้องกำกับเอง
- ผมไม่รู้ - พูดอะไรหน่อยไหม ร็อคกี้
ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี
ถอยไป!
สิ่งนึงที่ทำให้ร็อคกี้ 1 และร็อคกี้ 2 ทรงพลังมาก
คือการที่สตอลโลน สามารถเล่าเรื่องของตัวเองได้
เขากำลังถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของเขา ให้ทั้งร็อคกี้และอพอลโล ครีด
อพอลโล ครีดเดินกระแทกไปทั่วบ้าน อ่านจดหมายข่มขู่ให้ภรรยาเขาฟัง
นั่นอาจเป็นซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ที่เดินกระแทกไปทั่วบ้านเขา
อ่านคำวิจารณ์พาราไดซ์ แอลลี่ ของพอลลีน เคลก็ได้
เขาคิดถึงแนวคิดของความมีชื่อเสียง อย่างละเอียดรอบคอบ
ในระดับหนึ่ง
เรื่องราวดีกว่าภาคแรกในแง่นึง
เพราะมันเกี่ยวข้องกับประเด็น ที่เข้าใจได้มากกว่า
ร็อคกี้เป็นคนสันโดษ ตอนนี้เขามีความรับผิดชอบที่ต่างออกไป
เขามีความรับผิดชอบและปัญหาที่ผู้ชมทุกคน
ที่แต่งงานแล้ว หรือคิดจะแต่งงานสามารถเข้าใจได้
ไม่มีใครคิดว่าร็อคกี้เป็นหนังครอบครัว
แต่ที่สำคัญคือความสัมพันธ์ ระหว่างเขากับเอเดรียน
การต่อสู้ระหว่างการมีความสัมพันธ์นี้ กับการสร้างครอบครัว
และการมีงานนี้ที่เขาต้องทำ
กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ นึกว่าอยู่ที่ทำงานซะอีก
ไม่ ผมจะไม่อยู่ที่ทำงานแล้ว
วันนี้… วันนี้ผมโดนไล่ออก
เกิดอะไรขึ้น
คุณยอมสละโชคชะตาของคุณ
เพื่อ "สัญญา" ที่คุณให้ไว้หรือเปล่า
แล้วคุณจะทำยังไง
ผมไม่รู้ ผม… กำลังคิดเรื่องการชกมวย
คุณจะเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น ไม่ต้องชกมวยแล้วก็ได้
แต่ผมเป็นนักมวย
ไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมถนัด
ร็อคกี้ คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ชกมวยอีก
คุณเห็นเขาอยู่ในจุดต่ำสุด
เขาอยู่ในห้องใต้ดินที่น่ากลัว
เขาอยู่ใต้แสงไฟ
มีบางอย่างเกี่ยวกับชายคนนี้ที่…
เขาถูกลิขิตมาให้ทำอะไรบางอย่าง
และเขาถูกยับยั้งด้วยเหตุผลที่ไม่ถูกต้อง
สุดท้ายพอเขาพูดว่า "ผมไม่เคยขอให้คุณเลิกเป็นผู้หญิงนะ
ได้โปรดอย่าขอให้ผมเลิกเป็นผู้ชายเลย ผมเลิกไม่ได้"
เขาบอกว่า "ผมรักผู้หญิงคนนี้
แต่เธอจะไม่รักสิ่งที่ผมจะเป็น
ถ้าผมไม่ได้พยายามแม้แต่น้อย"
ร็อคกี้ 2 ประสบความสำเร็จอย่างมากอีกครั้ง
ทำเงินได้มากกว่าภาคแรกสองเท่า และคนก็…
ตื่นเต้นกันไปทั่วโลก
ตอนนี้ผู้คนเลยกดดันเขามากจริงๆ
ซลายไต่เต้าในวงการบันเทิงได้เร็วมากๆ
นักแสดงน้อยคนที่มีวินัยในการผลิตงานและกำกับ
คุณต้องคิดถึงมันตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด
การทำหนังเป็นสิ่งที่ผมเข้าใจและยอมรับ
แต่มันก็มีราคาที่ต้องจ่ายสูงมาก
เมื่อคุณเป็นผู้ผลิตหนัง นักแสดง นักเขียนบท
ผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง และทุกอย่างที่หมกหมุ่นในเวลาเดียวกัน
คุณจะไม่มีเวลาให้อย่างอื่นเลย
คุณจะมีเวลาให้ครอบครัวน้อยมาก
"วันนี้เป็นไง" "ผมไม่อยากพูดถึงมัน"
นั่นคือความจริง พอคุณกลับมาบ้าน มันแทบจะไม่ใช่ความจริง
มันเป็นปัญหาที่แย่มาก
ตอนยังหนุ่มคิดว่า… "ต้องทำให้บ้านเต็มไปด้วยศิลปะและเด็กๆ!"
ตอนนี้มันก็เต็มแล้ว
เด็กๆ ก็ไปใช้ชีวิตของเขาแล้ว
และคุณถูกทิ้งไว้ในหลุมใหญ่ๆ ที่แบบว่า…
มันก็แค่ไม่ใช่ที่มาของแรงบันดาลใจ
ที่ตอบโจทย์คุณอีกต่อไปแล้ว
ผมไม่ได้จะย้ายบ้านเพราะ… "ว้าว ฉันอยากได้วิวสวยๆ อีก"
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีการเปลี่ยนรูปแบบนั้น ซึ่งคุณเคยชิน…
มันคือการเริ่มกระบวนการนั้นใหม่อีกครั้งจริงๆ
การทำภาคต่อมันยากมาก
แต่ละภาคก็ยากขึ้นเรื่อยๆ
มันเหนื่อยมากเสมอ มีคนมาพูดอะไรให้คุณฟังตลอดเวลา
แล้วคุณก็โดนวิจารณ์ แล้วคุณก็พูดว่า
"ความสุขจะคุ้มค่ากับความเจ็บปวดจริงๆ เหรอ"
หนังทุกเรื่องยากขึ้น
เพราะคุณไม่มีความสดใหม่ของศิลปินผู้หิวโหย
ก่อนร็อคกี้ 3 ผมเริ่มกลัว
ผมอาจไม่ใช่สิ่งที่ผมเป็น ผมอาจจะแค่โชคดี
ไม่มีความมุ่งมั่นมาเกี่ยวข้อง
ข้อตกลงดี เงินดี
คุณเริ่มได้รับการปกป้อง
เอเจนซี่เก็บนี่ไว้ เก็บนั่นไว้ และทำหนังเรื่องนี้
มันปลอดภัย
หลังจากนั้นสักพักคุณก็รู้สึกว่า
"ฉันทำอะไรไม่ดีสักอย่างเลย เพราะฉันกำลังฟังคนอื่น"
คุณตื่นขึ้นมาหลังจากคิดว่า ตัวเองเป็นผู้ชนะมาหลายปี แต่ไม่ใช่
และร็อคกี้ 3 ก็เป็นตัวอย่างที่ดี
เรามีรถ เรามีเงิน
เรามีทุกอย่างยกเว้นความจริง
ความจริงคืออะไรวะ
ผมกลัว โอเคไหม
อยากได้ยินผมพูดออกมาเหรอ อยากให้ผมเสียใจเหรอ ผมกลัว!
อะไรนะ
นักสู้ไม่มีทางพูดหรอกว่า "ผมกลัว ผมขี้ขลาด"
แล้วเธอก็ตอบกลับ
"ฉันก็กลัวเหมือนกัน ไม่ผิดหรอกที่กลัว"
และท่ามกลางความกลัวนั้นก็อาจมีความกล้า
อาจเป็นความกล้า ที่จะไม่ทำทุกอย่างที่ทุกคนบอกให้ทำ…
ที่ผู้จัดการบอกให้ทำ คนที่กำลังดูแลคุณ
บางทีความกล้าอาจเป็นอย่างอื่น เป็นการสู้จนจบเกมรึเปล่า
ผมบอก "ซลาย เริ่มฟังตัวเองหน่อยเถอะ
เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองก็พอ"
ทุกเรื่องที่ผมตัดสินใจ ผมอยากใช้มิสเตอร์ที
ผมอยากได้เพลง "อายออฟเดอะไทเกอร์" ของเซอร์ไวเวอร์ ผมอยากได้ฮัลก์ โฮแกน
และทุกอย่างก็ต้องเจอคำพูดว่า "ไร้สาระ"
ผมบอก "ผมรู้ มันไร้สาระ"
แต่มันคือการแสดง มันน่าสนใจ มันแตกต่าง
ผมเป็นเครื่องบด ผมบดแล้วก็บด
ผมแค่พยายามเอาชนะตัวเอง เอาชนะความไม่มั่นใจของตัวเอง
ผมไม่สนใจ คำขู่ของความล้มเหลว
เพราะผมรู้ว่าไม่ว่ายังไง
ถึงมันจะไม่ใช่ความสำเร็จที่แท้จริงก็ตาม
แต่มันจะดีสำหรับคุณ ที่อย่างน้อยก็ผลักดันตัวเองต่อไป
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการเดินทาง มันวุ่นวายและน่าเกลียด
แต่เพื่อให้ได้สิ่งล้ำค่าพวกนั้นมา คุณก็ต้องผ่านมันไปให้ได้
คุณอาจจะไปไม่ถึงจุดนั้น
แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
เขาอยากสร้างสรรค์ตลอดเวลา
เขาไม่เคยนั่งเฉยๆ
เขาไม่อยากพูดว่า "ฉันเสียใจ ฉันอาจทำได้ ฉันน่าจะทำ
รู้งี้ทำดีกว่า
เขารู้เสมอว่าอยากอยู่ที่ไหน
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
การที่เขามาเป็นพระเอกหนังแอ็กชั่น อันนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ
แรมโบ้ต้นฉบับเป็นคนคลั่งไคล้การฆ่าคน
เขาเป็นผู้บาดเจ็บสาหัสจากสงคราม
เขาใจพังกลับมา
เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อที่จะกลับไป เป็นที่โปรดปรานของอเมริกาได้เลย
ผมบอก "ถ้าจะให้ผมมีส่วนร่วมกับหนังเรื่องนี้
ผมอยากแก้บทใหม่ และผมอยากให้เขาสุดโต่งไปเลย"
นำความดุร้ายป่าเถื่อนบางอย่างมาให้กับมัน
ที่แม้แต่ผมยังตกใจ
เวลาที่มีแค่ใบหน้าบิดเบี้ยวและความโกรธแค้น
ผมตอบได้ง่ายมากว่าหน้าตาแบบนั้นมาจากไหน
พ่อผมคือแรมโบ้ ในความเป็นจริง
ไม่มีเรื่องไหนที่ตกลงกันด้วยคำพูดเลย
มันมักจะเป็นการยื่นคำขาดทางกาย
วิธีที่คุณหมุนส้อม
ถ้าเขากินแบบนี้…
รู้เลยว่าเดี๋ยวโดนแน่
คุณไม่ยุ่งกับหมอนี่หรอก
คืองี้ มันเป็นพันธุกรรมน่ะ เขาจะทำหน้า…
ผมเห็นโอกาสที่จะทำ
สิงที่ผมคิดว่าเป็นหนังแอ็กชั่นล้วนๆ เรื่องแรก
นั่นก็เพราะหนังเรื่องนี้ถูกทำออกมา โดยมีการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์
มีการเคลื่อนไหวเยอะมาก
จนดารารับมือกับบทพูดไม่ได้
ต้องให้ทรอตแมนและคนอื่นๆ รับมือแทน
คุณถูกดึงดูดเข้าไป ในร่างของคนที่โดดเดี่ยวเดียวดาย
ที่รู้สึกถูกทอดทิ้งคนนี้
ทุกอย่างที่เขาแสดงมันอยู่ลึกๆ ข้างใน
ลึกกว่าสิ่งที่อยู่ในบทมาก
เขามีวิธีการเขียนบทพูดที่ดี ที่มีทั้งความฉลาดและจังหวะจะโคน
แต่ก็ดูเหมือนการด้นสดนิดหน่อยในระดับนึงด้วย
ซลายมีพรสวรรค์ที่ไม่เหมือนใคร ในถ้อยคำที่เขาเขียน
มันเรียบง่าย มันจริง
มีความมุ่งหมายอยู่เบื้องหลังสิ่งที่เขาเขียนและพูด
เริ่มอ่านข้อมูลเกี่ยวกับทหารผ่านศึกเวียดนาม และคำพูด เหตุการณ์
ความชอกช้ำที่แท้จริงของพวกเขา
และผมคิดว่า "โห ถ้าผมสามารถ เอาจังหวะสองสามจังหวะ
จากชีวิตของผู้ชาย 20 คน มาผสมกัน…"
เพราะแรมโบ้ไม่ได้พูดมาหลายปีแล้ว
ดังนั้นเขาจะไม่พูดแบบลื่นไหล
แต่เป็นเพราะการเร่งเร้านี้ การกวาดล้างนี้
ผมจำได้ว่าผมเคยได้ยินเรื่องของคนคนนึง
เกี่ยวกับการเข้าไปในไซ่ง่อน แบกกล่องขัดรองเท้าเข้าไป
"ขัดรองเถอะนะครับ ขัดรองเท้า"
ฉันบอกว่าไม่ แต่เขาก็เซ้าซี้อยู่ได้
แล้วโจอี้ก็บอกว่า "ได้" แล้วฉันก็ไปหยิบเบียร์สองสามขวด
และกล่องมีระเบิด
"ฉันไปหยิบเบียร์สองสามขวด
กล่องขัดรองเท้ามีระเบิด เด็กคนนั้นเปิดกล่อง
โจอี้ มันระเบิดร่างเขากระจายไปทั่วเลย
แล้วเขาก็ตะโกนว่า 'ขาฉันอยู่ไหน'"
เพื่อนยาก! มันอยู่บนตัวฉัน
มีเลือดและทุกอย่าง ฉันพยายามจะรวบรวมร่างเขา
ฉันรวบรวมร่างเขา ไส้เขาก็ไหลออกมาอยู่ได้
และไม่มีใครช่วยเลย
ไม่มีใครช่วยฉัน เขาพูดว่า "ขอร้องล่ะ ฉันอยากกลับบ้าน…"
"ขาฉันอยู่ไหน" คุณแต่งเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก
คุณเขียนเรื่องแบบนั้นขึ้นมาเองไม่ได้
ผมใช้เวลาอยู่สักพัก ในการซึมซับเรื่องราวทั้งหมดนี้
แล้วใส่มันลงไปในบทพูดเดี่ยวบ้าๆ แบบนั้น
ซึ่งไม่ได้อยู่ในบทหนัง
ผมเคยอ่านหนังสือต้นฉบับของเดวิด มอร์เรล
ประเด็นทั้งหมดของหนังสือคือ
ถ้าคุณใช้สุดยอดเครื่องจักรสังหารนี้
เมื่อสงครามจบแล้ว
การปิดสวิตช์นั้นไว้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
แนวคิดทั้งหมดนั้นถูกโยนทิ้งไปในเฟิร์สต์บลัด
การเปลี่ยนจากการที่แรมโบ้ฆ่ากองทหาร
เป็นทำให้บาดเจ็บ เป็นความคิดของสตอลโลน
ในตอนท้าย ของเดิมที่มีอยู่ในบท
ผมโดนผู้พันทรอตแมนยิง และตายแบบสโลว์โมชั่น
และผมบอกผู้กำกับว่า "แบบนี้ไม่ดี"
ผมไม่อยากให้ทุกคนที่เป็นทหารผ่านศึกเวียดนาม
ดูหนังเรื่องนี้ แล้วผมโดนยิง
แล้วรู้สึกว่า "อ้อ แปลว่าฉัน ไม่มีหวังเลยสินะ ไม่มีเลย"
แล้วผมก็เดินออกมา แล้วพวกเขาก็ตะโกนว่าถ้าผมไม่กลับไป
จะเป็นการละเมิดสัญญา
(ตำรวจเทศมณฑล)
พวกเขาฉายที่ลาสเวกัส
มันเป็นการทดสอบที่แย่มาก พวกเขาฉายเวอร์ชั่นที่คุณเห็น
เพราะตอนนั้นพวกเขาเสียทหารผ่านศึกเวียดนาม ไปกับการฆ่าตัวตายเดือนละ 20,000 นาย
ผมบอก "ผมไม่อยากมีเอี่ยวด้วย ไม่อยาก"
และผมจะไม่เอี่ยว
ช่วงกลางยุค 80 ผมเริ่มทำแรมโบ้
และตัวละครนี้ก็ได้เริ่มต้นอะไรบางอย่าง
สิ่งแรกที่นึกถึงคือลักษณะทางกายภาพ
ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้สตอลโลน เป็นดารายุค 80 ที่สมบูรณ์แบบ
คือทุกอย่างในทศวรรษนั้น เป็นเรื่องของความเกินพอดี
แต่ร่างกายของเขา และความวุ่นวายที่มันทำได้ และการฆาตกรรมที่มันก่อได้…
คนชอบดูเขาท้าทายตัวเอง
แม้แต่เวลาที่มันเกือบจะเป็นการล้อเลียนตัวเอง
คนก็ชอบเพราะเขาเป็นเวอร์ชั่นสุดขีดของตัวเอง
อาร์โนลด์ ชวาร์เซเนเกอร์ เป็นคู่แข่งเดียวของเขา
อยู่ๆ ซลายกับแรมโบ้ก็เข้ามาในสนามของผม
อยู่ๆ เขาก็เจ๋งมาก ทุกคนพูดถึงร่างกายเขา
และแน่นอนว่ามันทำให้เกิดการแข่งขัน
ตอนนั้นเราเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ
ใครใช้มีดเล่มใหญ่กว่ากัน
ใครใช้ปืนกระบอกใหญ่ที่สุด และถือด้วยมือเดียว และ…
แบบนั้น
และใครมีกล้ามมากกว่า กล้ามใครชัดกว่า
ไขมันในร่างกายใครน้อยกว่า
เราแข่งกันเรื่องโง่ๆ ทั้งนั้น
ตอนนี้เรามองย้อนกลับไปและขำทุกเรื่อง
เราเรียนรู้ผลของการมีกล้ามเนื้อ
ผลกระทบคือคนยอมรับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
นี่คือสิ่งที่ทำให้หนังแอ็กชั่นมีแรงกะตุ้นใหม่
มีแรงผลักดันใหม่
ผมมุ่งมั่นที่จะทำหนังแนวนั้น
หนังที่จะได้กำไรงามๆ
และได้เดินทางไปทั่วโลก แล้วมันก็เป็นอย่างนั้น
มีบางอย่างที่ไม่อาจต้านทานได้ เกี่ยวกับซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
จากไก่รองบ่อนสู่แชมเปี้ยน…
และสร้างชื่อเสียงให้กับสตอลโลนไปทั่วโลก รวมถึงเงินมหาศาล
สตอลโลนรู้ว่าเขาจะมาถึงจุดนี้ได้ เพราะเขารู้ว่าอะไรที่มันจะฮิต
(ร็อคกี้)
ผมตามรอยซลายมาตลอด
ผมตามหลังเขาอยู่ก้าวนึงตลอด
เขาทำมักจะทำเรื่องต่ำช้ากว่า
แล้วหนึ่งปีต่อมา ผมก็จะทำเรื่องต่ำช้าแบบเดียวกัน
แต่พอถึงตอนนั้น เขาก็ทำเรื่องต่ำช้ากว่าไปอีก
มันเป็นแบบนี้
แล้วเขาก็ยกระดับขึ้นไปเรื่อยๆ
ตอนนี้ซลายหยุดไม่ได้แล้วจริงๆ
ไม่ใช่แค่นักแสดงหรือผู้กำกับ แต่เป็นพลังในฮอลลีวูด
คนบอกฉันเสมอ แฟนๆ ของคุณน่ะค่ะ
ว่าต้องเป็นร็อคกี้ หรือไม่ก็ต้องเป็นแรมโบ้
การที่คุณเป็นนักแสดง ฟังแล้วหงุดหงิดไหมคะ
มันก็ดาบสองคมครับ
มันน่าหงุดหงิด แต่การที่สามารถหาตัวละครเจอ
ได้ถึงสองตัว ที่คนเข้าใจได้ขนาดนี้
ยอมรับได้ขนาดนี้
จนเรารู้สึกว่าเราทำบางอย่างสำเร็จ
มันก็ไม่ธรรมดาเลย
ผมเชื่อในหนังภาคต่อมาตลอด
เพราะผมคิดอยู่บ่อยๆ ว่า เรื่องนี้เล่าไม่หมดในสองชั่วโมงหรอก
ทำไมไม่เล่าต่อล่ะ ถ้าคนดูชอบ ทำไมต้องไม่เล่าด้วย
ผมบอกทุกคนว่าอย่าด้อยค่าหนังภาคต่อ
เพราะมันยากกว่าเป็นสิบเท่าที่จะคิดอะไร
ที่จะรักษาความสนใจนั้น ความร้อนแรงนั้น และมนตร์วิเศษนั้นให้คงอยู่ได้
ดังนั้นในร็อคกี้ 3 และร็อคกี้ 4
เมื่อตัวละครมีเรื่องราว ที่เหมือนซิลเวสเตอร์ สตอลโลนน้อยลง
และเหมือนตัวละครในหนังสือการ์ตูนมากขึ้น…
และเขาไม่ใช่แค่ตัวละครในหนังสือการ์ตูนเท่านั้น
แต่ดูเหมือนเขากำลังต่อสู้ กับตัวร้ายในหนังสือการ์ตูน
เหมือนถูกฉีกออกมา จากหน้าหนังสือการ์ตูนมาร์เวลเลย
ความไร้สาระของสิ่งที่เป็นเดิมพัน ในหนังเรื่องนี้ถูกแทนที่ไปแล้ว
มันเป็นเรื่องของการมอบประสบการณ์ สุดขีดของสตอลโลนให้ผู้ชม
ภายในกล่องใส่ของของยี่ห้อร็อคกี้
เขาชกมวย เขากำกับ เขาเขียนบท
เขาทำทุกอย่าง
ซึ่งทำได้ยากมากในหนังที่ใช้กำลังมากๆ
ดอล์ฟ ลุนด์เกรน เขาบดขยี้ผมเละ
ต่อมาในคืนนั้น หัวใจผมเริ่มบวม
ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหัวใจกระแทกหน้าอก
แล้วความดันผมก็สูงขึ้นถึง 260
และพวกเขาคิดว่าผมจะไปสวรรค์แล้ว
รู้ตัวอีกทีผมก็อยู่ในห้องไอซียู รายล้อมไปด้วยแม่ชี
และผมคิดว่า "โอเค ฉันจะตายแล้วละ"
ดอล์ฟ ลุนด์เกรนทำให้ผม นอนโรงพยาบาลอยู่เก้าวัน
ผมสรุปไว้ในร็อคกี้ 4
ว่าเวลาที่โดยต่อยจนร่วงลงไปบนพื้น
เราจะภาวนาให้ใครมาชกเราที่คาง
จะได้ไม่ต้องทรมานอีก
แต่มีเสียงเล็กๆ ในตัวเรา ที่บอกว่า "ขออีกยกนะ"
ผมสู้ไม่ถอย ผมถึงได้ผ่าตัดหลังไปห้าครั้ง
ผมรู้ว่าเราควรรู้ หลังจากผ่าตัดครั้งแรกว่าอย่าทำอีก
อาจจะลงเอยด้วยการผ่าตัดอีกครั้งเพราะผมรู้…
ผมบอกว่าจะไม่ทำอีก แต่ก็ทำอีก
ผมทำ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ผมทำ
ผมมักจะถูกโยนเข้าไปในโลกแห่งความวุ่นวาย
และมีการใช้กำลังเยอะมาก
จะเรียกว่าความรุนแรงก็คงได้
พ่อผมเคยอยู่ในกองทัพ และเขาอยู่ในกองทหารม้า
ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ในกองทัพอะไร
แต่มีทหารม้าในสงครามโลกครั้งที่สอง ตามชายแดนเม็กซิโก
เขาเลยได้หัดเล่นโปโลบนลานว่าง
ผมเลยใช้เวลาส่วนใหญ่…
ผมเลยเป็นนักขี่ม้าและเล่นโปโลอยู่ช่วงนึง
และมันเป็นเกมที่ชั่วร้าย
ซลายเป็นนักกีฬาโปโลที่เก่งมาก
เขาอาจเป็นผู้เล่นที่ทำได้หกหรือเจ็ดประตูเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อผมข่มขู่เขา
เขาถึงได้เลิกเล่นโปโล
ผมเริ่มเล่นโปโลอีกครั้งตอนอายุประมาณ 40
ผมบอกว่า "โอเค ขอผมทำให้ถูกต้อง ตอนนี้ผมทำสำเร็จแล้วนะพ่อ"
ผมจะสร้างสุดยอดทีม ที่มีผู้เล่นที่ทำได้สิบประตูให้พ่อ
และเราจะไปแข่งกับคนอื่น
ที่เวลลิงตัน สนามแข่งอันดับหนึ่งของโลก
ซลาย สตอลโลนแสดงให้โลกเห็นว่า เขาเก่งเรื่องม้าและไม้โปโลแค่ไหน
เพื่อสร้างความประทับใจให้กับยอดนักแข่งโปโล
ผมออกไป เล่นอย่างดี
พ่อผม เราหายใจรดต้นคอกันเลย
และผมออกไปทำเนียร์ไซด์
พ่อผมแทงผมที่หลัง
กระแทกผมแรงมาก
ผมล้มลง
เอนเตอร์เทนเมนต์ทูไนท์อยู่ที่นั่น
ม้าเดินข้ามไป ไม่รู้ว่ามันไม่ทำให้ผมตายได้ยังไง
แต่ผมเห็นตัวเองลุกขึ้น และสิ่งแรกคือ…
และผมคิด "เขาขี่ม้าหนีไปหน้าตาเฉย"
วันนี้อาจจะเป็นวันที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิตผมเลย
ในที่สุดก็ได้มาแข่งโปโลคุณภาพอย่างวันนี้ด้วยกัน
ถ้าคุณสังเกต การเล่นสกปรกครั้งแรก และเป็นการเล่นสกปรกครั้งเดียวในการแข่งขัน
เป็นฝีมือของพ่อผม… ต่อลูกชายของเขาเอง
ก็นั่นละครับ
ผมไม่เคยเล่นโปโลอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น
ผมขายทุกอย่างทิ้ง
ผมขายม้าทุกตัว ฟาร์ม รถบรรทุก
และนั่นคือจุดจบ
ตอนเราเกิดมา เราคือดินนิ่มๆ
และช่างปั้นมือหนักก็ทำดินเป็นรู
และมันอยู่ในแม่พิมพ์ของเรา นั่นคือสิ่งที่เราเป็น
และคุณแก้ไขการผิดรูปพวกนั้นไม่ได้
และนั่นคือสิ่งที่พัฒนาบุคลิกขึ้นมา
มีไม่กี่คนหรอกที่เอาชนะมันได้ มันต้องทุ่มเท
ผมคิดว่าสิ่งที่เขาจะทำให้ร็อคกี้ 5
คือเขาอยากจะทำให้แน่ใจ ว่าเขาจะไม่สูญเสียสิ่งที่เขาเคยเป็น
ที่มาที่ไปของเขา
เขาอยากกลับไปหารากเหง้าของเขา
แต่ผมคิดว่าเขาไม่ได้ทำอย่างที่หวัง
ในตอนนั้น ผมคิดว่าร็อคกี้ 5
ถ้าผมสูญเสียทุกอย่างไป
ผมจะย้อนกลับไปแล้วเริ่มต้นใหม่ได้อีกจริงๆ ไหม
ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีใครช่วยผม
ผมรู้ว่าผมจบเห่แล้ว
นั่นคือเหตุผลที่ทอมมี่ สำคัญกว่าครอบครัวของผมเอง
เพราะเขาจะนำความรุ่งโรจน์มาให้ผมอีกครั้ง
มันเกือบจะเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป
เซจลูกชายของเขา เขาเอาเข้ามา เขาเขียนถึงเซจในหนัง
เขาอยากมอบโอกาสของเขาให้เซจ โอกาสที่ซลายหาได้ยากมาก
คุณเขียนฉากในห้องใต้ดิน กับลูกชายคุณได้ยังไงครับ
เขาบอกว่าพ่อลงทุนกับมวย แต่พ่อไม่เห็นผม
นั่นคือสิ่งที่คุณเขียน จากประสบการณ์ของคุณเองรึเปล่าครับ
โชคไม่ดีที่ใช่
พ่อบอกว่าผมจะเป็นที่หนึ่งของพ่อ พ่อพูดแบบนั้นและพ่อโกหก
พ่อโกหกผมและโกหกแม่
พ่อไม่เคยโกหกลูกนะ
ทอมมี่ต้องการให้พ่อช่วย
ผมก็เหมือนกัน
ผมพยายามทำสิ่งที่
ผมหวังว่าจะได้ทำในชีวิตจริง
แต่ไม่สามารถทำได้ในความเป็นจริง
และบ่อยครั้งที่ผมจะเอาไปทำในหนัง
เสกมันขึ้นมา
ถ้าคุณอยากส่งต่ออะไร
ก็ส่งต่อให้ลูกชายคุณสิ อยากจะบ้าตาย
คำพูดของเธอ ตอนที่ผมเสียลูกไป และกำลังสติแตก
"ผมไม่ต้องการแบบนี้ ผมไม่อยากให้เรา กลับไปที่จุดเริ่มต้นอีก"
เธอทำให้ผมน้ำตาไหลอีกรอบ
"ช่วยลูกชายคุณสิ"
หลายๆ อย่างเป็นเรื่องจริง
น่าเสียดายที่คนเรา เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าครอบครัว
และผลสะท้อนก็รุนแรง และสร้างความเสียหายมากทีเดียว
ผมพยายามบอกเล่าความเชื่อของผม ปรัชญาของผม
ว่าความยิ่งใหญ่ การประโคมข่าว การยกย่องจากต่างประเทศ
ไม่มีความหมายหรอก ถ้าตอนกลางคืนคุณนอนไม่หลับ
เวลาไม่มีใครอยู่ข้างๆ คุณ เวลาที่คุณไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไข
ร็อคกี้ 5 อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป
มันไม่โดนใจคนดูเลย
ผมชอบบอกคนอื่นว่า
"อย่าดูชีวประวัติของดารา ในช่วงครึ่งหลังเด็ดขาด"
เพราะมันมักจะแบบว่า "และ ณ จุดสูงสุดนี้
โลกอยู่ในมือเขาแล้ว จากนั้น…
รอติดตามขาลงได้เลย"
- ซลาย - ซลาย
ถ้าผมรู้ว่าทั้งชีวิตผม ต้องทำหนัง 25 เรื่อง ก็จบเลย
คุณจะเลือกทำต่างจากนี้เยอะมาก
ตอนนี้อยู่ๆ คุณก็มาเล่นตลกโปกฮา มันพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะ
ตลกโปกฮา มันคือศิลปะที่ตายไปแล้ว
ตลกโปกฮาไม่ใช่ตลกจริงๆ มันค่อนข้าง…
มันเร็วมาก
การที่คุณก้าวออกมานอกกรอบ
และเล่นตลกโปกฮา
เท่ากับคุณหาเหาใส่หัวจริงๆ
เข้าใจใช่ไหม
ถ้าคุณหิว คุณก็จะพยายามขยับขยาย
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ซลายจะรู้สึกว่า "ฉันอยากเข้าวงการตลก"
หนังเรื่องไหนที่พาคุณไปไกลที่สุดจาก…
- สิ่งที่ผมเป็นเหรอ - ครับ
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่เลย
สต็อป! ออร์มายมอมวิลชู้ต
มีคนเอาบทไปเสนอ ให้ตัวแทนของเขาและตัวแทนของผม
พอผมอ่านบท ผมบอก "เรื่องนี้ ผมว่าผมขายไม่ได้"
แต่ผมจะไม่บอกพวกเขาว่าผมไม่เล่น
สตูดิโอเลยโทรหาเขาทันทีเลย บอกว่า "อาร์โนลด์อยากได้บท"
ซลายก็เลยคลั่งเลยที่ผมอยากรับบทนี้
แล้วเขาก็มุ่งมั่นกับหนังเรื่องนั้นมาก แล้วเขาก็เล่นหนังเรื่องนั้น
แล้วที่เหลือก็อย่างที่รู้กัน
เขาทำหนังที่ไม่เหมาะกับเขาเลย
หรือไม่ได้ดูเหมือนจะเหมาะสมกับเขาเลย
มันเป็นหนังที่เขาเป็น ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนอย่างแท้จริง
เพียงแต่สภาพแวดล้อมมันดูไม่ใช่
ผมแยกตัวเองออกจากสิ่งที่ผมเป็นไม่ได้จริงๆ และผมพยายามมาสักพักแล้ว
การแสดงตลก ถึงแม้มันจะเป็นเหมือนการผจญภัย
แต่มันเป็นความพยายามที่สูญเปล่าจริงๆ
ผมน่าจะเอาเวลาไปทำสิ่งที่ดีกว่านี้ได้
ผมคิดว่าผู้คนรู้สึกหมดความเชื่อถือ
พวกเขาบอกว่า "นี่ ทำไมคุณไม่ทำสิ่งที่คุณควรทำล่ะ"
จะพูดว่ากลับไปที่รากเหง้าของผมก็ว่าได้
จากนั้นผมก็ถูกมองว่าเป็นคนที่พูดแค่พยางค์เดียว
และยิ่งผมพูดน้อยลงเท่าไหร่
คนก็ยิ่งรู้จักผม ว่าเป็นพวกใช้ร่างกายมากขึ้นเท่านั้น
เขาเป็นเหมือนตุ๊กตุ่นตัวใหญ่เทอะทะ
ที่ไม่พูดจริงๆ
เขาแสดงนำในหนังแอ็กชั่น
และเรื่องนึงเป็นฉากในคุก และอีกเรื่องเป็นฉากบนรถไฟ
จนถึงจุดที่ผมพูดว่า "โอเค มีแอ็กชั่น แอ็กชั่น แอ็กชั่น
นายทำอะไรอยู่เนี่ย"
ตัวละครของเขาหยุดการเป็นตัวละครน้อยลง
และเป็นพระเอกมากขึ้น
และค็อปแลนด์พาเรากลับไปที่จุดนั้น
ผมไม่ได้รับความสุขอีกต่อไปแล้ว
ผมรู้สึกว่าความท้าทาย คือความท้าทายทางกายภาพ
และไม่เกี่ยวอะไร กับการพึ่งพาการทำงานของตัวละคร
ที่คุณได้รับผลกระทบจากวิธีที่คุณแสดง
ผมเลยคิดว่าผมต้องหยุดทำแบบนี้หน่อยแล้ว
ผมต้องพยายามกลับไปหาสิ่งที่ผมชอบมากกว่า
และผมคิดว่ามันคือ การมีปฏิสัมพันธ์กับนักแสดงคนอื่นๆ
แล้วพอมิราแมกซ์มาพร้อมกับเรื่องค็อปแลนด์
พวกเขาบอกว่า "เรื่องนี้จะยากนะ"
เพราะคุณจะต้องทิ้งตัวเองไปเลย
ทิ้งสิ่งที่คุณเคยใช้มาตลอดสิบปี"
ซึ่งก็คือ คุณต้องเพิ่มน้ำหนัก 15 กิโล
คุณต้องประจบ สอพลอ ขี้อายอย่างไม่น่าเชื่อ
ถึงเวลาที่ผมต้องพลิกบทบาทแล้ว
ต้องแสดงสิ่งที่ผมมีข้างในออกมาจริงๆ
นี่เป็นโอกาสที่คนจะให้ความสำคัญกับคุณ ในฐานะนักแสดง
ผมอยากจะสามารถรู้ได้ว่าผมมีโอกาส
ที่จะทำงานกับนักแสดงเก่งๆ แล้วดูว่าผมจะรักษาฝีมือของผมไว้ได้ไหม
- โม ผมขอโทษ เขาเดินเข้ามาเลย - ขอโทษครับ โทษที
ขอโทษที่พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ แต่…
ตอนเล่นฉากนี้กับเดอ นิโร
ผมรอฉากนี้มา 20 ปี
ทุกคนพูดว่า "งานนี้นองเลือดแน่ งานนี้แย่แน่"
นี่มันอะไรกัน คุณมาหาผม มาที่…
และผมกำลังพูดบทของผม
และผมรู้สึกว่าบ็อบบี้ให้ "บ็อบบี้" กับผมไม่มากพอ
ผมอยากให้เขาจู่โจมผมจริงๆ ตัวละครน่ะ
ผมอยากให้เขาจัดผมให้หนักที่สุด เท่าที่ผมควรจะโดน
เพื่อให้ผมรู้สึกว่าผม…
เล่นเป็นตัวละครนั้นได้อย่างเหมาะสม
ผมต้องเดินออกไปจากห้องนั้นแบบพังยับเยิน
ผมบอกว่า "ผมจะเล่นนอกบท ผมจะพยายามกวนประสาทเขา"
แล้วเราก็ถ่ายฉากนั้นกัน แล้วเราก็ไปถึงบทพูดสุดท้าย
"ผมช่วยคุณไม่ได้แล้ว
ผมรู้เลยว่าเขาคิดว่า
"โอเค ผ่านแล้ว" ผมบอก "เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน"
"ไหนคุณบอกว่าถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ คุณจะอยู่ที่นี่ไง
ผมขึ้นมาบนนี้ได้…"
เขาบอก "นี่ มันจบแล้ว ทุกอย่างจบแล้ว"
"ไม่ แต่มันยังไม่จบ ผมทำสิ่งที่คุณอยากให้ผมทำแล้ว
ผมทำตามที่คุณขอเป๊ะๆ
แล้วตอนนี้คุณพูดว่ามันไม่สำคัญแล้วงั้นเหรอ
ให้โอกาสผมหน่อยเถอะ ฟังผมหน่อย"
เขาพูดว่า "หุบ… ไอ้ระยำหูหนวก!"
ฟังนะ ไอ้ระยำหูหนวก
ฉันเสนอโอกาสให้นายตอนที่เราพอจะทำอะไรได้
ฉันเสนอโอกาสให้นายเป็นตำรวจ และนายทำมันพัง!
ใช่เลย! ขอบคุณ บ็อบบี้
แต่มันพัง
มันไม่ดีเลย
เขาแบกหนังไว้
แต่ด้วยร่างกายนี้ในฐานะตัวละคร
คนอื่นทุกคนมีการตะโกนดุเดือด มีคำพูดที่ทรงพลัง
ทั้งหมดเป็นเพราะรายละเอียดเล็กๆ ของ… ความไม่จีรังของการวางนิสัยตัวละครของเขา
บางอย่างที่เกี่ยวกับการที่สตอลโลนถูกจำกัด
เขากำลังเล่นอะไรอยู่ในนี้ลึกๆ
ผมอยากให้เจมส์ แมนโกลด์ เชื่อในสิ่งที่สตอลโลนกำลังทำอยู่
เพราะความเศร้านั้นมีอยู่เพราะมีเหตุผล
ผมคิดว่าหนังทำให้เขาค่อนข้างผิดหวัง
ผมว่าเขาไม่ได้รับความดีความชอบ จากหนังเรื่องนั้นอย่างที่ควรจะได้
เขารู้สึกว่ามันน่าหงุดหงิด
ผมเริ่มหมดศรัทธาในตัวเอง
ผมบอกว่า "นั่นอาจเป็นการอพยพ ตามธรรมชาติไปสู่ความล้าสมัย"
นั่นอาจเป็นการเดินทาง นึกออกไหม
ทุกคนจะอยู่บนจุดสูงสุดของเกมตลอดไปไม่ได้
ผมคิดได้ในตอนนั้นว่า
มันสำคัญที่เราจะต้องอยู่ในเส้นทางของตัวเอง
เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญ
เหมือนศิลปิน
คุณมีสไตล์แบบนั้น คุณคือรอทโก
และไม่มีใครเป็นรอทโกได้ดีไปกว่ารอทโกแล้ว
ทุกคนบอกว่า "เราทำได้หมดทุกอย่าง เราเป็นอะไรก็ได้"
ไม่ได้หรอก
คนเรามีจุดอ่อนบางอย่างที่ชัดเจน และจุดแข็งที่โดดเด่น
และผมบอกว่าให้เน้นที่จุดแข็ง
อย่าพยายามจะเล่นละครเชกสเปียร์ ถ้าคุณหน้าตาเหมือนผม
เขามีตัวละครสองตัวนี้ที่กลับไปหาได้เสมอ
เพื่อให้ได้รับการนับถืออะไรก็ตาม หรือความรู้สึกชอบธรรม
ที่เขารู้สึกว่าเขาเสียไป
เขาเอามันคืนมาได้ทุกเมื่อที่เขาเล่นเป็นร็อคกี้
และทุกครั้งที่เล่นเป็นแรมโบ้
ตัวละครพวกนั้นจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ
และเป็นที่ที่เขากลับไปตั้งหลักได้เสมอ
ในหนังอย่างร็อคกี้ 6
ซึ่งเป็นความสำเร็จ ที่น่าภูมิใจที่สุดสำหรับผมในอาชีพนี้
เพราะเรากำลังไล่ตามร็อคกี้ 5 มันคือ 19 ปีต่อมา
ร็อคกี้สูญเสียคนไปทั้งรุ่น พวกเขาโตแล้ว ไม่รู้ว่าร็อคกี้เป็นใคร
ตัวละครตัวนั้นมีความหมายกับผมมาก และกับคนอื่นๆ มากมาย
และการทิ้งมันไว้ให้เศร้าหมอง มันทำให้ผมปวดใจมาก
ผมเลยใช้เวลานับไม่ถ้วน เขียน แล้วก็แก้ แล้วก็เขียนร็อคกี้ บัลโบ
โปรดิวเซอร์พูดว่า "ข้ามศพเราไปก่อนเถอะ บอกแล้วไง มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น"
ผมตรงไปที่สตูดิโอ
ถูกปฏิเสธแล้วถูกปฏิเสธอีก "ร็อคกี้จบแล้วและคุณก็จบแล้ว"
มันโหดร้ายมาก ไม่มีใครอยากทำหนังเรื่องนี้
พวกเขาหัวเราะ แม้แต่ภรรยาผมยังบอกว่า "อย่าเลย"
แต่เธอไม่เข้าใจว่าผมจะทำอะไร
ผมไม่ได้จะทำหนังมวย
ผมจะทำหนังเกี่ยวกับการรับมือกับการก้าวต่อไป
เมื่อสิ่งที่คุณรักที่สุดจากคุณไปแล้ว
และผมใช้การที่เอเดรียนจากไปเป็นสัญลักษณ์
ที่คุณมีความรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนมากๆ
ชีวิตคุณมันไม่ครบถ้วน
และคุณใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้โดยไม่มี…
คุณก็แค่ไม่เคยทำสิ่งที่คิดว่า ควรทำสำเร็จได้สำเร็จ
คุณไม่เคยรักเธอมากพอ
คุณไม่เคยให้เกียรติคนอื่น คุณไม่เคยพูดคำว่าขอบคุณ
คุณพูดถึงเรื่องนี้ในห้องใต้ดิน
ซึ่งมันคือความเสียใจ
ผมบอกว่า "ให้ตายสิ ผมมีอะไรแบบนั้นเยอะเลย และหนังเรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องนั้นแหละ"
เขาต่อสู้เพื่อลบล้างตัวเอง ความเจ็บปวด จากอดีต
เขาบอกว่า "ฉันอยากแทนที่ความเจ็บปวดเก่า ด้วยความเจ็บปวดใหม่"
แปลว่าฉันอยากโดนชก
และผมอาจจะลืมเรื่องในห้องใต้ดินได้
ผมคุยกับลูกชายเกี่ยวกับอนาคตทั้งหมด
และผมคิดว่า ชีวิตไม่เคยพ่ายแพ้ คุณเอาชนะชีวิตไม่ได้
คุณก็แค่ต้องตั้งรับ
มันเป็นแรงบันดาลใจของประโยคที่ว่า "ไม่มีใครต่อยหนักกว่าชีวิตแล้ว"
ผมติดนิสัยชอบเติมคำ
เรากำลังถ่ายฉากนึงอยู่
ผมจะเอาสามในสี่ของทั้งหมด และพวกเขาพูดว่า
"คุณเพิ่มคำนั้นทำไม ก่อนหน้านั้นก็โอเคแล้ว"
นี่เป็นเทกเดียวที่มันคงเส้นคงวาตั้งแต่ต้นจนจบ
มันเรียบง่าย
ข้อความนั้นเรียบง่ายที่สุด
และมันก็ไม่ได้มีอารมณ์จัดจ้าน
ลูกเคยพอดีกับตรงนี้
พ่อจะอุ้มลูกขึ้นมาและพูดกับแม่ของลูกว่า
"เด็กคนนี้จะเป็นเด็กที่ดีที่สุดในโลก"
เด็กคนนี้จะเป็นคนที่ดีกว่าที่ใครๆ เคยรู้จัก
คุณจะเห็นว่าเขาพูดจากความรัก เขารักเด็กคนนี้
โลกนี้ไม่ได้มีแค่แสงแดดและสายรุ้ง
มันเป็นที่ที่โหดร้ายและน่ารังเกียจมาก
และพ่อไม่สนว่าลูกจะแกร่งแค่ไหน
มันจะซัดลูกจนร่วงไปกองกับพื้น
และกดลูกไว้ตรงนั้นตลอดไปถ้าลูกยอม
ลูก พ่อ หรือคนธรรมดา
กำลังจะกระแทกแรงพอๆ กับชีวิต
แต่มันไม่สำคัญว่าลูกกระแทกแรงแค่ไหน
มันสำคัญว่าลูกรับการกระแทกได้แค่ไหน และก้าวต่อไปข้างหน้าได้แค่ไหน
ลูกรับได้มากแค่ไหนและก้าวต่อไปได้แค่ไหน
ผมอยากเอาร็อคกี้ 1
และภาคนี้มารวมกันมาตลอด
และทำให้เห็นว่าชีวิตผ่านไปเร็วแค่ไหน
ชีวิตคือการบวกจนถึงอายุ 40 และหลังจากนั้นก็เป็นการลบ
ลูกๆ คุณย้ายออกไป
เพื่อนๆ คุณก้าวต่อไป บางคนกำลังจะตาย งานไม่มีแล้ว
ไม่มีแล้ว มันหายไปแล้ว
บทพูดนึงในหนังที่ว่า…
"ผมดีใจมากที่เขาเกิดมา เพราะตอนนี้ผมใช้ชีวิตผ่านดวงตาของลูกได้"
ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่พ่อมองหาในตัวลูก
มันเป็นส่วนขยายของ… มันคือเสี้ยวนึงของความเป็นอมตะ
ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ความทรงจำของคุณจะยังมีชีวิตอยู่
คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง คุณหวังแบบนั้น
(เซจ สตอลโลน ปี 1976 - 2012)
คุณมีหนังภาคต่อเรื่องร็อคกี้ และหนังภาคต่อเรื่องแรมโบ้ที่ประสบความสำเร็จ
แต่หลังจากประสบความสำเร็จ ก็มีช่วงนึงที่คนพูดกับคุณว่า
"คุณอาจจะแก่เกินกว่าจะรับบทนี้แล้ว"
และอยู่ๆ ตัวแทนของคุณก็พูดว่า "เราอาจช่วยคุณไม่ได้
นั่นคือทางแยกที่สี่
โอเค ผมฟังพวกเขาไหมหรือผมรู้สึกยังไง
ยังรู้สึกอยากแข่งขันอยู่ไหม
ถ้าเป็นร็อคกี้จะพูดว่า มีของในห้องใต้ดินไหม
ผมบอกว่า "มีสิ แต่ผมต้องทำให้มันเหมาะกับวัย"
นั่นคือตอนที่ผมคิดเรื่องดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ลได้
ผมไปงานคืนชีพร็อคแอนด์โรล
ผมบอกภรรยาว่า "พระเจ้า คนพวกนี้เก่งมาก"
และภรรยาผมมองหน้าผม ผมบอกว่า "มันจะดีขึ้น"
ตู้ม
ผู้ชายคนนึงเดินออกมา ใส่เสื้อผ้าด็อกเกอร์ ใส่กางเกงผ้าใบทรงแบ็กกี้
ที่เขานั่งทับมานานมาก จนด้านหลังดูเหมือนหีบเพลง
แม่เจ้า นี่มันอัจฉริยะจริงๆ
บัตรขายหมด ทุกคนบนเวทีก็… ตกยุคแล้ว
แต่การที่มีคนหลายพันคนไปที่นั่น
เพื่อดูการรวมตัวกันของความยิ่งใหญ่ในอดีต
ผมบอก "งานนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่"
"ผมขอทำแบบนั้นกับดาราหนังแอ็กชั่นบ้าง"
และนั่นทำให้เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น
ไม่ใช่สตอลโลนในดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ล
แต่มันคือ "คนไม่สำคัญ"!
ไม่ เขาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่เคยยิ่งใหญ่นี้
"บ้าเอ๊ย เพราะความอยากรู้อยากเห็นที่ผิดปกตินี้ ผมต้องดูโชว์นี้ให้ได้"
แนวคิดเจ๋งมากๆ
คุณมีพระเอกหนังแอ็กชั่นทุกคน
จากยุค 80 ยุค 90 ยุค 2000 จับทุกคนโยนลงไปในหม้อใบเดียว
มีบางอย่างเกี่ยวกับสตอลโลนในวัยนี้
การยอมรับประสบการณ์ของเขา
ที่เขารอดมาได้นานขนาดนี้ คือผมไม่รู้ว่าเขาควร…
เขายังควรมีชีวิตอยู่เหรอ ผมไม่รู้
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พระเอกหนังแอ็กชั่น จะบาดเจ็บในกองถ่าย
แต่ผมคิดว่ามันชัดเจนว่าซลายทำงานแบบสุดโต่ง
ผมคิดว่ามันมากเกินไป
การที่มีครอบครัวอยู่ด้วยตลอดเวลา
มันยากสำหรับพวกเขา
เพราะผมเครียดและร่างกายสะบักสะบอมมาก
และหลอดลมอักเสบ เป็นเชื้อราในช่องปาก และคอหัก
มันเกิดขึ้นเรื่อยๆ ตลอดๆ
พวกเขาเลยไม่ชอบ
เขาทำงานมาหลายคืน ไม่ได้นอนเลย
และนี่เขาก็ต้องทำงานทั้งคืนอีก
เขาต้องกลับบ้านและผ่าตัดทันที
เอาจริงนะ ผมไม่เคยหายดี จากดิเอ็กซ์เปนเอเบิ้ล 1 เลย
มันทำให้ร่างกายผมสาหัสมาก ผมไม่เคยเหมือนเดิมเลย
ไม่เคยเลย
แล้วคุณก็ถามว่า "มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ"
คุณทำแบบนี้เพื่อให้คนเห็นชอบเหรอ
จริงเหรอ มันแทบจะเหมือน เด็กที่อยากให้พ่อลูบหัวเลยนะ
นั่นคือการให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง
แต่มันเป็นเรื่องจริง
หนังเรื่องนี้อยู่กับคุณนานมาก ทำไมครับ
หนังเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงพ่อผม
ท่านไม่เคยเรียกข้า ท่านไม่เคยเอ่ยชื่อข้า
ข้าทั้งเดิน ข้าทั้งคลาน
ข้าทำมาทุกอย่างแล้ว
ไม่ใช่ความผิดข้า อย่ามาโทษข้า!
นี่เป็นหนังที่พิเศษที่สุด
เกี่ยวกับการมุ่งเน้น
ในสิ่งที่สำคัญที่สุดของความต้องการจริงๆ
ความต้องการของมนุษย์
ความรัก ความรักที่ถูกรักตอบ
เจ้าไม่ใช่ลูกข้า!
เราไม่เกี่ยวข้องกัน
ข้าขอปฏิเสธเจ้า!
พวกเจ้าไม่ได้อาณาจักรของข้า ข้าจะไม่ทิ้ง อะไรไว้ให้ และขอให้พวกเจ้าเป็นกาฬโรค!
ขอให้ลูกพวกเจ้าทุกคนแตกแยกและตาย
เมื่อคุณถูกปฏิเสธ
ความรักคือตัวแทนที่ทรงพลัง
ผมไม่ได้รับโอกาสเลยจริงๆ
สมัยผมเด็กๆ ทุกอย่างมัน…
มันไม่ดีเลย
ดังนั้นในโลกของผม โลกของหนังของสตอลโลน
สิ่งที่ปกติเกิดขึ้นไม่ได้ สามารถเกิดขึ้นได้
นักสู้ขี้แพ้คนนี้จะกลายเป็นผู้ชนะ
ผมโชคดีที่มีความสามารถ ในการหันเหความขมขื่นนี้
ไปสู่สิ่งที่ผมอยากให้เกิดขึ้น
ผมอยากมีพ่อแบบร็อคกี้
พ่อนั่งตรงนั้นและถ่ายตัวเองได้ ดูสิ
- นั่นไง - เจ๋งมากเลยเนอะ
ผมบอกว่า "พ่อกำลังจะตาย เขากำลังจะตาย"
และนายไม่ได้คุยกับเขานานแล้ว
เอาละ รักพ่อนะ
ดูแลตัวเองนะ
- ได้ - และนี่คือแฟรงค์
ผมจัดการให้เขาได้อยู่กับพ่อ สองสามอาทิตย์ก่อนพ่อตาย
มานี่สิลูก
นี่เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อเลย
ผมรักพ่อนะ
เขากำลังจะตาย
เขาพูดว่า "รู้ไหม ซลาย"
"ครับพ่อ" เขาพูดว่า…
"แกควรเรียนรู้ที่จะรักและให้อภัยคนอื่นนะ"
ผมบอก "จริงเหรอ
ตอนนี้พ่อคิดได้แล้วเหรอ
ตอนที่เทวดากำลังจะกระซิบใส่หูพ่อน่ะเหรอ"
เขาพูดว่า "ใช่ แกควรเรียนรู้…" แล้วเขาก็หัวเราะ
ผมบอก "ไอ้พ่อบ้า"
นี่พ่อกำลังบอกให้ผมใจดี
เหมือนพ่อเกิดความเข้าใจชั่ววูบ ระหว่างเดินทางออกไปเหรอ
เขาพูดว่า "ใช่แล้ว
จำคำพูดพวกนั้นไว้ละกัน ไอ้ตัวแสบ"
ผมบอกว่า "ขอบคุณ"
ลูกๆ ผม เป็นเรื่องที่ผมอ่อนไหวมากจริงๆ
มีความเสียใจนั้นอยู่เสมอ
ผม…
อาจเรียนรู้อะไรได้มากกว่านี้มาก
ถ้าผมไม่หมกมุ่นกับตัวเอง
และรับมือกับคนอื่น
คุณคิดถึงสิ่งที่คุณน่าจะทำตอนอายุแค่นั้น
และตอนนี้พวกเขาอายุเท่านี้แล้ว
ผมทำพลาดเรื่องอะไร
ตอนนั้นผมสร้างหนังโง่ๆ
แทนที่จะสร้างชีวิตพวกเขา
พวกเขาทำให้ผมมีความสุข พวกเขาทำให้ผมเศร้ามาก
พวกเขาทำให้ผมมีความรู้สึก
ผมเกือบจะเสียมันไป ถึงจะเคารพมันได้
ดังนั้นการแสดงความรักกับลูกๆ ของผมตอนนี้
ผ่านการคิดอย่างถี่ถ้วนมาก และใช้เวลาเยอะมากจริงๆ…
ให้ตายสิ มันช่างใจดำและโหดร้าย
แล้วมันก็คลืบคลานเข้ามาหาเรา และเราก็คิดว่า "โอเค ได้เวลาเช็กเอาต์แล้ว ซลาย"
"เฮ้ย ฉันเพิ่งเกิดเองนะ"
"ไม่"
ตอนนี้มันเป็นเรื่องของ… ผมอยากเป็นจั๊กเกลอร์
ผมโยนของเก่งมาก แบบว่า…
ครอบครัว ชีวิต ลูก เมีย นึกออกไหม
ศิลปะ ทุกอย่าง อย่างสมดุล
มีคำกล่าวโบราณว่า
ลูกกลายเป็นพ่อของชายคนนั้น
และลูกๆ ที่ผมสร้างขึ้น ร็อคกี้และแรมโบ้
ตอนนี้ได้กลายเป็นพ่อผมแล้ว
พวกเขาดูแลผมอยู่
ความงดงามของการที่ สามารถเล่นเป็นสองคนนั้นได้
ก็คือนั่นคือขอบเขตทั้งหมดของชีวิตจริงๆ
คนที่ถูกลิดรอนสิทธิ
คนที่ไร้เพื่อน เหงา
และคนคนนี้ที่ยอมรับทุกอย่าง
รักมนุษยชาติ และเป็นที่รักของมนุษยชาติ
และผมเข้าใจทั้งคู่ดีมาก
ฉันอยู่ในโลกแห่งความตาย
ฉันพยายามจะกลับบ้าน
แรมโบ้บาดเจ็บสาหัส
และตอนนี้เขากลับบ้านไปนั่งเก้าอี้โยกของพ่อ
เขามองเห็นชีวิตของตัวเองเสื่อมลงตรงหน้า
ผมเริ่มเสียใจที่คิดว่า
นี่คือวิธีที่นักรบคนนี้จากไป
ตอนที่กล้องถอยออกไป
เก้าอี้มันนิ่งเลย
ผมให้พวกเขาทำซีจีให้เก้าอี้ยังโยกอยู่นิดหน่อย
แปลว่าเขายังไม่ตาย
แต่วิธีที่ผมถ่าย มันไม่ใช่
และผมเชื่ออย่างยิ่งว่าเราจะไม่เห็นฮีโร่ของเรา
ตายต่อหน้าต่อตา
ว่าพวกเขามีคุณสมบัติลึกลับบางอย่างอยู่เสมอ
ผมรู้ว่าแรมโบ้ เขาจะไม่มีวันมีบ้าน
นั่นคือโศกนาฏกรรมของตัวละครนั้น
ไม่มีบ้าน
ไม่มีครอบครัว ไม่มีความรักจากภรรยาหรือลูกๆ
นี่คืออะไร
นี่เป็นแค่รูปถ่าย
ภาพในหนังของสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริง
หนังไม่ใช่ชีวิต
นี่คืองานศิลปะ
นี่คือองค์ประกอบของจินตนาการ
ส่วนนั่นคือเรื่องจริง
ชีวิตและลมหายใจ และความตายและการเลือดออกนั้น
และคุณควรดูแลมัน
แต่ถ้าคุณไม่มีเครื่องนำทาง
และคุณใช้ชีวิต โดยลดคุณค่าลงเรื่อยๆ ตลอดทาง
นั่นจะเกิดช่องว่าง
และช่องว่างนั้นจะไม่มีวันเติมเต็ม
สิ่งที่ผมทำได้คือเติมเต็มมันด้วยจินตนาการ
ผมอยากแสดงให้เห็นความหวัง
ผมอยู่ในธุรกิจแห่งความหวัง
และผมเกลียดตอนจบที่เศร้า ขอโทษที
ยิงผมเลยสิ
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล