Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czy czegoś żałuję? Jasne, wielu rzeczy.
Ale to mnie też motywuje, by je w sobie przepracować.
Naprawiać je.
Robię to przez malarstwo i pisanie, bo w rzeczywistości nie mogę.
Przepadło!
Wiesz, to cholerstwo zwane czasem.
On po prostu minął.
To jest tak…
Kiedy jedziesz pociągiem,
w każdym oknie widzisz zmieniające się obrazy.
Jeden po drugim. I już nigdy nie wrócisz w to miejsce.
Na tym też polega życie.
To seria przelatujących przed oczami obrazków.
I nie da się… Przepadło.
ROCKY NIE JESTEM ZŁY, TYLKO…
Łatwo popaść w samozadowolenie.
Potrzebowałem zrobić coś drastycznego.
Wszystko spowszedniało, zrobiło się nudne.
Czułem, że marnieję i zaczynam usychać,
jak przejrzała figa, co spadła z drzewa.
W końcu ile jeszcze pożyję? Ze 20 lat?
Nie chcę spocząć na laurach.
Pomyślałem sobie: „Dobra, chcesz znów poczuć adrenalinę?
Wyjedź stąd”.
Dlatego przenoszę się na wschodnie wybrzeże.
Moim zdaniem najlepsza inspiracja to zwinąć swój dom i całą historię
jak kartkę papieru i…
Kim jest Sylvester Stallone?
Artystą, pisarzem, poetą, aktorem,
prawdziwym celebrytą.
Jak to się stało?
Sly zawsze podąża własną ścieżką.
A jeśli ta ścieżka nie istnieje, to ją sobie wydepcze.
Za wszystkim stoi on sam.
Nie zapowiadał się na wybitnego aktora.
Nie był specjalnie charyzmatyczny.
Ale stworzył coś innego.
Aktora, który sam pisze i reżyseruje swoje filmy.
Może nie był pierwszym człowiekiem, który tak robił,
ale na pewno był pierwszą gwiazdą.
Naprawdę świetnie rozumiał, czego widzowie od niego oczekują.
Interesowałem się życiem Stallone’a,
jak gdyby chodziło o moje własne.
Był ucieleśnieniem moich fantazji na temat udanej kariery.
Jeszcze nikt nie stworzył aż trzech filmowych franczyz.
To wymagało geniuszu.
Nie stało się przypadkiem.
Pokażesz mi kasety, na które trafiłeś przy pakowaniu?
Jasne, mam je tu.
Zobaczmy.
Ta jest z „New York Timesa”.
Zrobisz coś dla mnie?
Zacznę od cytatu z twojej noty biograficznej,
a potem oddam ci głos i będziesz kontynuował. Zgoda?
Sylvester Stallone urodził się w nowojorskiej dzielnicy Hell’s Kitchen
w upalne i wilgotne lato 1946 roku.
Jasna cholera.
W życiu nie myślałem, że jeszcze tu wrócę.
Urodziłem się w Hell’s Kitchen. Nowy Jork to byłem ja.
Nie było mnie tu od 65 lat.
Mieszkacie tu?
Nie, ja mieszkam na 45.
- Tak? - Tak.
- Ja tu mieszkałem. - Na tej ulicy?
- Zgadza się. - Jak wyglądała wtedy okolica?
Była niebezpieczna.
Wtedy to naprawdę była „diabelska kuchnia”.
Okna zawsze były otwarte.
Sporo można się było nauczyć o ludziach.
Obserwowało się ich życie, jakby się oglądało film.
„Ej, kiedy wpadniesz?” „Jutro.
Weź zamknij to okno”.
I tak na okrągło.
Pamiętam, że ojciec ubierał się po włosku, w biały podkoszulek, wiesz.
Wyglądał, jakby właśnie wyszedł ze sztuki Arthura Millera.
Widok z mostu to moje życie.
W Nowym Jorku ojciec poznał moją matkę.
Był fryzjerem, a potem też kosmetologiem,
bo z tego były lepsze pieniądze.
Ojciec nie był zbyt pewny siebie, chyba przez brak wykształcenia.
Najdrobniejsza zniewaga powodowała…
BRAT
…wybuch złości.
Matka nie była lepsza.
Nieźle sobie radziła choćby starą szczotką do włosów.
Miała długie, szponiaste paznokcie… „Chodź no tu!”
Mama była dziewczyną od papierosów
w klubie Billy’ego Rose’a.
To ona głównie utrzymywała rodzinę.
Ojciec mówił, że bała się porodu.
Nawet w dziewiątym miesiącu jeździła po mieście autobusem.
I w nim zaczęła rodzić.
Ktoś miał dość rozumu, by ją wyprowadzić
i zanieść do szpitala.
Tam przyszedłem na świat ja.
Mimo komplikacji,
które spowodowały u mnie paraliż nerwów po tej stronie ust.
Od urodzenia mam więc grymas.
Mama była dość ekscentryczną i barwną osobą.
Szczerą do bólu i nieprzewidywalną.
Wiem, że mam po ojcu…
swego rodzaju brutalność.
Bez dwóch zdań.
Rodzice działali jak w zegarku.
Leżeliśmy w łóżkach i słuchaliśmy, jak się na siebie wydzierają.
Ojciec…
Przerażało mnie to, bo czułem te huki w całym ciele.
Myślę, że oboje byli tak pochłonięci sobą i własnymi sprawami,
że woleli się nas pozbyć.
Mieszkałem przeważnie w internatach.
Przez 12 miesięcy w roku.
Bo rodzice nie mieli dla nas czasu.
Oboje pracowali.
Ludzie mówią: „Byłeś spragniony uczucia, nikt się o ciebie nie troszczył”.
Jasne, to prawda.
Być może właśnie tych rzeczy szukałem
w szacunku i sympatii obcych.
Uczucie akceptacji i miłości ze strony widzów
to coś uzależniającego.
Chciałbym umieć się od niego uwolnić, ale to niemożliwe.
Z całą pewnością filmy były dla nas obu ucieczką.
Godzinami przesiadywałem w kinie.
Czego by nie puszczali, oglądałem to pięć, sześć razy,
a o 16 wracałem do domu.
Takiego życia pragnąłem. Tych ideałów.
Szacunku, na który się zapracowało, i zwycięstwa dobra nad złem.
Pociągał mnie kult bohatera. Chciałem być tym, który kogoś ocalił.
To jest właśnie mój cel: chcę być tym facetem, który…
ratuje ludzi.
Zamykałem się w sypialni rodziców.
Było tam tanie lusterko z Woolworth’s, takie za 2,99 dolara.
Potrafiłem godzinami robić przed nim różne rzeczy.
Czasem to była parodia kogoś,
czasem poruszałem ustami do piosenki.
Jak obejrzałem Herkulesa,
po powrocie do domu udawałem Steve’a Reevesa.
W Herkulesie i królowej Lidii jest ta scena,
w której powala świątynie.
I widzisz ten nieprzyzwoicie przystojny,
dobrze zbudowany wzór idealnej męskości.
To mi wystarczyło.
Wiedziałem już, że to ten kierunek.
Bo nareszcie zyskałem wzór do naśladowania i go wielbiłem.
Spełnić moje przeznaczenie!
Do ojca dotarło, że w Nowym Jorku nic nie osiągnie,
więc wyjechaliśmy do Maryland.
Związek rodziców się rozpadł.
Wróciłem kiedyś ze szkoły i nikogo nie było w domu.
Matka odeszła.
Rodzice się sądzili. To było okropne.
Mnie mama zabrała do Filadelfii, a mój brat został z ojcem w Maryland.
Totalna wieś zabita dechami, na całkowitym odludziu.
Nie było tam nic prócz koni.
Nie wiem czemu, ale konie interesowały mnie
już w wieku pięciu, sześciu lat.
Nie jakieś specjalne. Takie, które kupował ojciec,
warte 20 czy 25 dolarów.
Ojcu się nie przelewało, ale jakoś się wkręcił w drużynę polo.
Wszyscy tam mieli piękne konie, wspaniałe przyczepy, rancha.
My mieliśmy norę.
Koniom przeważnie coś dolegało.
Ślepły, jak się szybko pociągnęło za wodze.
Zacząłem grać w polo,
ale takie podwórkowe, na dość niskim poziomie.
Niemniej uczyłem się i zaczynało mi coraz lepiej iść.
Gdy miałem 13 lat, dostałem się do rankingu.
Na poziomie krajowym.
Ojcu to się nie podobało.
W środku meczu zamachnąłem się, żeby uderzyć z backhandu.
Nie zrobiłem nic złego, a ojciec wrzasnął:
„Za mocno ciągniesz konia!”
Mówię: „Wiem, co robię”. „Wcale nie! Nic nie wiesz!”
I drze się z tej trybuny.
W końcu pociągnąłem za wodze, żeby przygotować się na rzut,
a ten schodzi z trybuny,
chwyta mnie za gardło, zrzuca na ziemię,
zabiera konia i schodzi z boiska.
A ja leżę na ziemi i myślę:
„Ostatni raz widziałeś mnie na koniu”.
Wychował mnie bardzo…
siłowy ojciec. W sensie…
Dlatego przywykłem do konkretnego bólu.
I chyba zacząłem myśleć: „Nie dam mu się złamać”.
Nieważne, co robił, po prostu nie zamierzałem się złamać.
Ojciec chyba był zazdrosny.
Mój brat sprawiał dużo problemów.
Wagarował, bił się z kolegami.
Nie uczył się dobrze. Wyrzucali go ze wszystkich szkół.
W ciągu 12 lat zaliczyłem 13 szkół.
Trafiłem nawet do wojskowej, wyleciałem po miesiącu.
Był niereformowalny. Ciągle się w coś pakował.
Poszedł do Devereaux,
czyli takiej szkoły dla trudnej młodzieży.
I tam po raz pierwszy zaczął interesować się aktorstwem.
Potem poszedł na studia.
Wtedy na poważnie zaczął myśleć o karierze filmowej.
Ogłosili przesłuchanie i naprawdę nie wiem dlaczego,
ale poszedłem. Do Śmierci komiwojażera.
I dostałem rolę.
Byłem na scenie i czułem się…
W ogóle nie miałem tremy.
Czułem, że panuję nad sytuacją, bo to mi przychodzi naturalnie.
Z łatwością.
Wśród widzów był profesor Harvardu, który powiedział do mnie:
„Powinieneś robić to zawodowo”.
Odparłem: „Akurat”. „Mówię poważnie.
Zajmij się tym. Masz talent”.
Ta chwila
zmieniła bieg mojego życia.
Wylądowałem w Nowym Jorku podczas Woodstocku.
Stwierdziłem, że najwyższa pora do czegoś się w życiu przyłożyć.
Nie miałem pojęcia o tym mieście. Nie byłem jego częścią.
Byłem sam i miałem jeden cel: odnaleźć własną drogę.
Utrzymywałem się na tych ulicach. Wiem, jak tu przetrwać.
Sypiałem w bramach, na przystankach, dworcach, w bibliotekach.
W każdych warunkach. Normalka.
Chodziłem od agencji do agencji.
W każdej mówiłem: „Chcę być waszym klientem”.
„Nikogo nie przyjmujemy”.
Przysuwałem zdjęcie do nich, a oni je odsuwali.
Mówili, że bełkoczę, mam opadające oczy,
to i tamto.
Czasem trafiało mi się coś na off-off-Broadwayu,
gdzie musiałem być półnagi.
Miałem tylko takie gówniane role. Coś okropnego.
Ciągle mówili: „Nic z tego. Może weźmiemy cię na statystę”.
W końcu zacząłem im wierzyć.
Bo jeśli ktoś mnie obsadzał,
to tylko w roli zbira.
- Uwaga! - Nie widziałem pana!
Dawali mu jakieś mikre rólki,
albo zatrudniali na planie, jako rekwizytora…
REŻYSER
…ale nigdy go nie szanowali.
Byłem całkowicie skupiony na sobie i odizolowany od świata.
John był taki sam.
Sly zaczął pisać, bo nie dostawał tego, czego chciał.
Postanowił sam to stworzyć.
I nie było tak,
że gdybał i dumał, tylko siadł i to zrobił.
Uznałem, że tak się nie da. Odechciało mi się grać.
Pomyślałem, że będę spisywać swoje frustracje i tworzyć scenariusze.
Zatrudniłem się jako bileter w kinie i mogłem całymi dniami oglądać filmy.
Brałem do pracy mały, prosty dyktafon
i nagrywałem dźwięk, a potem tworzyłem do niego własne dialogi.
Tak zacząłem. Przez kilka lat pisałem non stop.
Na koniec miałem jakieś 15 scenariuszy.
John i ja nadawaliśmy na własnych falach.
Obaj chcieliśmy pisać i produkować własne filmy.
W każdy piątek, sobotę i niedzielę
siadaliśmy z butelką wina owocowego.
Żadnych barów, klubów, knajp. Wtedy naprawdę zaczęliśmy pisać.
Rozmawialiśmy o aspiracjach i marzeniach,
ale też o filmach.
Potrafiliśmy wślizgnąć się niezauważeni
na każdy film w Nowym Jorku.
Ani razu nie kupiliśmy biletu.
W ogóle nie braliśmy pod uwagę możliwości porażki.
Na zasadzie: „A jeśli się nie uda?”. Nie było takiego tematu.
Bo tak bardzo nam zależało i tacy byliśmy przekonani,
że gdzieś się musi znaleźć miejsce dla naszej pary dziwaków.
Gdzieś musimy pasować.
Postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce.
Dlatego stwierdziliśmy, że nakręcimy Horses.
Kowboj i Indianin wstają z grobu
sto lat po swojej egzekucji.
Kradną auto i jadą do Maryland.
Wypożyczyliśmy spluwy.
Do tego samochodu strzelamy prawdziwą amunicją.
Myślałem, że oszalałem.
Jego ojciec był obecny w postaci szeryfa, który nas ścigał.
Jasne, że jest w filmie. Strzela do nich.
Trochę za bardzo mu się podoba, że nas zabija.
„Zastrzelę cię, a potem podejdę i będę dalej strzelał”.
Mówię: „Czy to aby nie są osobiste porachunki? Jak w Biblii?”
To niemy film. Pytam Slya, czemu nie ma dźwięku.
„Nie stać nas było”.
Myślisz, że ktoś w 1971 roku kupi niemy film?
Nie miało znaczenia, że był jedyny.
Przede wszystkim miał coś do powiedzenia i chciał, by go usłyszano.
W liceum uważano mnie za idealny przykład tego, jak nie pisać.
„Sylvester, przeczytasz swoją pracę?” „Raczej nie”.
„Czytaj. Nikt inny nie chce”.
Odmowa jest dla mnie zachętą.
To wyzwanie.
Pogodzisz się z tym, jak oceniają cię inni,
czy dokonasz własnej oceny?
Sly zawsze chciał być aktorem,
ale zawsze musiał pisać scenariusze.
Chce być aktorem,
więc ktoś musi mu dać rolę.
Nie obsadzano go w niczym.
KRYTYK FILMOWY
Sam wymyślił dla siebie role, bo pewnie uznano go za nie do obsadzenia.
Pogodziłem się z tym, że nie będę aktorem.
Wtedy John Herzfeld poprosił, bym mu pomógł w przesłuchaniach.
Na widowni był gość, który obserwował grupę,
a w przyszłości miał nakręcić Książęta z Flatbush.
Od tego wszystko się zaczęło.
Byłem po prostu we właściwym miejscu i czasie.
Poznaliśmy się ze Slyem w Książętach z Flatbush.
Była z nas dość dziwna para.
On — Żyd, intelektualista z Ligi Bluszczowej.
Ja… jestem, kim jestem.
Kulturowo nie mogliśmy się bardziej od siebie różnić.
Zaprosił mnie do swojego mieszkania przy Lexington Avenue,
w którym był ten gigantyczny pies.
Okna miał pomalowane na czarno, żeby mógł pisać.
Scenariusz wydał mi się trochę zbyt prosty.
Zaproponowałem, żeby pozwolili mi mówić od siebie.
Na przykład gdy siedzę za tą dziewczyną.
„Rosiello, co ty robisz?”
„Nic, siedzę sobie.
Przesunąłem się, bo oślepiało mnie słońce.
Nic nie widzę”.
Potem ona wraca do lekcji,
a ja siadam bliżej dziewczyny i obejmuję ją ramieniem.
„Rosiello!”
„Nie rozumiem. Słońce mnie śledzi, gdzie bym nie usiadł”.
Gadam te bzdury, cały czas improwizując.
Zrozumiałem, że to dla mnie szansa.
Będę w całym filmie mówił to, co chcę.
Sly zawsze pisał scenariusz od nowa.
Poprawiał wszystkie swoje sceny.
W Książętach z Flatbush mogliśmy po raz pierwszy
usłyszeć głos Sylvestra Stallone’a.
Najlepszą sceną w filmie, jeśli nie w całym kinie lat 70.,
jest moment, gdy jego narzeczona Maria Smith
namawia go na pierścionek, na który tego biedaka nie stać.
Pamiętasz tę dziewczynę?
Jeśli znów pokażesz jej pierścionek za 1600 dolców,
wiesz, co będzie napisane na twoim nagrobku? Co?
„Byłem dość głupi, by pokazać Frannie Milincanico
pierścionek za 1600 dolców”.
Stanley jest ciekawą postacią, ale niekoniecznie budzi sympatię.
Jest totalnym bałwanem.
Ale w tej scenie zdobywa nasze serca,
bo widzimy, jak bardzo tak naprawdę kocha Frannie.
To nasz pierwszy kontakt z melodią czy brzmieniem
słów Sylwestra Stallone’a.
O kurde.
Wtedy wiedziałem już, że mój sukces zależy od pisania.
Bo wiedziałem, że trudno mnie obsadzić.
Zawsze dawano mi role zbirów.
Nie zaprzeczam, pasują do mnie.
Ale jestem też miły i obdarzony miękkim sercem.
Gdyby połączyć te cechy,
powstałaby świetna postać.
Choć udało mi się ją stworzyć dopiero w Rockym.
Niemniej jego prekursorem był Stanley Rosiello w Książętach z Flatbush,
który był twardzielem w skórzanej bomberce,
z tłustymi włosami i szlugiem, a jednak go lubisz.
To był ciąg zdarzeń.
Gdybym nie dostał tej roli i nie wypadł dobrze,
nie zarobiłbym 1300 dolców
i nie kupił z tego auta, którym ruszyłem w 11-dniową podróż do Hollywood.
BULWAR ZACHODZĄCEGO SŁOŃCA
W Los Angeles znałem tylko Henry’ego Winklera,
który już zdobył sławę jako Fonz.
Mój wóz nagle się zepsuł na skrzyżowaniu Hollywood i Vine.
To było prorocze.
Od razu zadzwoniłem do Henry’ego.
„Musisz po mnie przyjechać.
Zepsuł mi się samochód.
Stoję na środku Bulwaru Zachodzącego Słońca”.
Odparłem, że zaraz będę.
Zgarnąłem jego i to bydle zwane psem.
Wszystkie ciuchy miał w aucie, na walizkach siedział pies.
Nie mógł mnie zabrać do siebie, bo miałem psa, żonę.
Wskazał mi drogę do motelu,
w którym zatrzymałem się na trzy noce.
Potem znalazłem sobie jakąś norę w San Fernando Valley,
jedną ulicę od bulwaru Balboa.
Dobra.
Poznałem Gene’a Kirkwooda, który został producentem wykonawczym.
W trakcie rozmowy podsunąłem mu pomysł na Rocky’ego,
zrealizowaliśmy go i oto jest.
Złożyło się na to kilka dość, jak sądzę, nietypowych zdarzeń,
bo miałem raczej ograniczony dorobek.
- A więc… - Nie miałeś go wcale.
…była to seria szczęśliwych pomyłek i miłych gestów.
To bardzo uproszczona wersja.
Poszedłem tam na przesłuchanie jako aktor,
ale nie poszło mi za dobrze.
Wychodząc, gdy zamykały się za mną drzwi,
odwróciłem głowę i mówię:
„Swoją drogą, czasem trochę piszę”. A oni: „Naprawdę? Wracaj”.
Zacząłem pisać
i tworzyć coś pochodnego od Ulic nędzy.
Chciałem poborcę długów. Życie na ulicach bez owijania w bawełnę.
I piszę stronę za stroną, mój pies siedzi pod biurkiem.
Pracuję jak w transie, palę jak komin i piję hektolitry kawy.
I idzie to w dobrym kierunku.
Wszystko po prostu działa.
Tyle że Rocky ma w sobie coś z bandyty.
Koleżanka była moją maszynistką.
Popłakała się i mówi: „Nie znoszę Rocky’ego. Jest okrutny.
Bije ludzi, robi im krzywdę”.
Powiedziałem: „A gdyby się powstrzymywał?
Niby za to mu płacą, ale się wycofuje?”.
„Tak by było fajnie”.
„A gdyby miał dziewczynę?”
„Dobry pomysł”.
No więc wracam do biurka. I piszę dalej: dziewczyna, miły.
Ale jeszcze nie jest bokserem. To zwykły facet. Nie ma o czym opowiadać.
Jest zwyczajnym kolesiem gdzieś z pogranicza… To bum, słaby bokser!
On jest bumem!
Teraz sięgam do Na Nabrzeżach. Jest Terrym Malloyem.
Martym z Ulic nędzy.
Mieszam i dodaję coś od siebie.
Wszystko składa się w całość, kiedy zostaje bokserem.
Miałem 106 dolarów, a czynsz mnie wynosił 300.
To były moje dylematy. Ledwo wiązałem koniec z końcem.
Napisałem go w trzy dni.
Potem oczywiście robiłem jeszcze milion poprawek.
Bardzo wierzę, że gdy piszę,
nie musi być idealnie.
Wiem, że 90% tekstu będzie do wyrzucenia,
ale dla mnie ważne jest, by mieć szkielet: początek, rozwinięcie
i zakończenie.
Producenci chcą obsadzić Ryana O’Neala, bo trochę boksuje,
albo Burta Reynoldsa.
A ja na to, że piszę to dla siebie.
Scenariusz im się podobał, ale tak bardzo nie chcieli ciebie,
że dawali ogromne sumy, by się ciebie pozbyć, prawda?
Zgadza się. Byli gotowi zapłacić mi 265 000 dolarów.
- Za niewystąpienie w filmie. - Tak.
Ale wiedziałem, że jeśli go sprzedam, nawet za pół miliona,
pieniądze kiedyś się skończą,
a ja będę żałował tej sprzedaży.
Jak jest zdrowiej?
Żyć w iluzji
i pielęgnować w sobie iskierkę nadziei, że kiedyś ci się uda,
czy faktycznie dostać szansę, ale ją zaprzepaścić
i we własnych oczach być nieudacznikiem?
Łatwiejsze jest chyba życie w iluzji, bo przynajmniej możesz mówić:
„Gdybym tylko dostał tę szansę, rozgromiłbym ich wszystkich”.
Gdy wszedłem do przyczepy na planie
w zimnej Filadelfii,
wiedziałem, że nadeszła chwila prawdy.
Zapytali: „Sylvester, jesteś gotowy?”.
Odpowiedziałem: „Nie, ale Rocky jest”.
Wydarzyło się coś nieprawdopodobnego.
Wiedzieliśmy, że to się dzieje.
Wszyscy moi preferowani aktorzy zrezygnowali.
Ale na ich miejsce weszły osoby, które okazały się idealne.
Apollo Creed? Nikt nie zrobiłyby tego tak dobrze.
Miał właściwy głos, posturę, tę arogancję.
Mieliśmy mieć Kena Nortona, ale w ostatniej chwili odpadł,
i mówię: „No to klops”.
Wierzę, że to była boska interwencja.
Talia Shire też dołączyła w ostatniej chwili,
bo do końca nie mogliśmy znaleźć odpowiedniej osoby.
Gdy tylko stanęła w drzwiach,
w pokoju zrobiło się jaśniej.
Podszedłem do niej. Miała chłodne czarne włosy
i te swoje oczy…
Z miejsca ją pokochałem.
Była tą postacią, miała to coś. Czułem, że będzie dobra.
Nie zastanawiałem się. Nie musiała nawet czytać.
Była Adrian.
Tak samo było ze wszystkimi.
Rocky to bynajmniej nie jest film w boksie.
To studium charakteru kogoś, kto…
Historia miłosna.
…powinien być cynikiem.
- To historia miłosna. - Ale nie potrafi.
- Romans. - Akceptuje życie.
- I swoją rolę w świecie. - Powiedz to.
Najbardziej zależy mu na tym, by nie zestarzeć się w samotności.
Powiedz to.
Dla tego młodego faceta miłość była czymś tak obcym,
- że nie umiał mówić o niej na głos. - Nie.
Masz rację.
Nie potrafiłem wtedy o niej mówić.
Za chwilę mamy nagrywać scenę z Adrian na lodowisku.
„Słuchaj, wycięli naszych 300 statystów”.
„To ilu nam zostało?” „Żadnego”.
Ile mamy czasu na zdjęcia?
„Ze dwie godziny”.
Myślę sobie: „Kurczę.
Tak może być nawet lepiej”.
Rocky jest obserwatorem.
Zauważa coś, czego nie widzą inni, i próbuje to z niej wydobyć.
Zgłębiał kwestie takie jak wrażliwość, wychowanie, przemiana.
A więc ta postać musi zacząć stąd,
by dotrzeć tam.
Wiesz, jak zacząłem boksować?
- Nie. - Przez mojego starego.
To prosty facet.
Mówi: „Rozumu ci nie dali,
więc lepiej korzystaj z mięśni”. Dlatego boksuję.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Tak.
Czemu się śmiejesz?
Moja matka powiedziała coś przeciwnego.
Czyli co dokładnie?
„Nie dali ci ładnego ciała,
więc rozwijaj lepiej umysł”.
Naprawdę?
Adrian była niezwykła.
Sly napisał tę kobietę,
która była zgnębiona i odrzucona.
On pozwolił Adrian poczuć wolność i piękno.
Oraz miłość.
Za sprawą Talii film o boksie stał się historią miłosną.
A chłopak bohaterki przypadkiem był bokserem.
I nareszcie miał o co walczyć.
Nie były to pieniądze, tylko duma.
Chcę, żebyś ty była ze mnie dumna.
Żebyś mówiła: „To jest mój facet”.
I dlatego Rocky na końcu mówi:
„Nie chcę być kolejnym bumem…
Mam gdzieś, że mi przyłoją, jeśli tylko będziesz ze mnie dumna”.
Chcę tylko dotrwać do końca.
To mi się najbardziej w nim podobało. Z jakiegoś powodu wszystko dusił w sobie.
Nikomu nie mówił o swoim smutku i rozczarowaniach.
Trzymaj je w sobie.
Daje upust emocjom tylko raz, gdy Mickey wychodzi z mieszkania.
W tej scenie Rocky miał wyjść z łazienki
zamyślić się, a potem ruszyć za nim.
Mówię: „John, zrób coś dla mnie. Nie wyłączaj kamer ani dźwięku.
Zobaczmy, czy Rocky’emu uda się podsumować swoje życie w dwie minuty”.
Pierwsze ujęcie wyszło wspaniale.
A on pyta: „Zaraz, to było ujęcie?”.
„Czy to było ujęcie? To była…
improwizacja.
I nie jestem w stanie tego powtórzyć”.
To już nie ta energia.
Jak ja to zrobiłem? Kiedy walnąłem w drzwi?
Myślę: „Niech to szlag, jak ja mam to powtórzyć?”.
Wtedy zacząłem myśleć o swoim ojcu.
Chcę zostać twoim menedżerem.
Musiałem fenomenalne ujęcie…
Nie kupisz tego, co ja ci mogę dać.
Mam siniaki, mam doświadczenie.
Ja też mam siniaki i doświadczenie.
…zastąpić czymś jeszcze bardziej wybuchowym,
a więc relacją z ojcem.
Potrzebowałem cię dziesięć lat temu, ale wtedy mi nie pomogłeś.
- Miałeś mnie gdzieś. - Jeśli chciałeś…
Dlaczego nie poprosiłeś o pomoc?
Czemu nic nie powiedziałeś?
Mówiłem, ale mnie nie słuchałeś.
Kiedy pisałem tę krótką kwestię,
stwierdziłem, że muszę mówić od siebie.
O sobie.
I zawrzeć to w postaci Rocky’ego.
A więc kończyłem wtedy 30 lat i mówię:
„Teraz przychodzisz i oferujesz pomoc? Najlepsze lata mam już za sobą.
Dostanę szansę i całkowicie polegnę”.
Tak jak myślałem, że schrzanię ten film.
„Gdzie byłeś, kiedy cię potrzebowałem?”
Bo jeśli zwerbalizuję swoją frustrację,
to coś czuję, że na świecie znajdą się miliony ludzi,
którzy tak samo jak ja czuli się przeoczeni i pominięci.
Zrobię to! A ty chcesz patrzeć pod ringiem?
Tak? Chcesz mi pomóc?
Chcesz zobaczyć, jak dostaję…
Nie mogłem powiedzieć mu tego w twarz.
To by był kompletny brak szacunku.
Zresztą to musiał być monolog.
Wszyscy uznają, że ten dziadek jest spalony,
a wtedy bum!
Otwierają się drzwi, zaczyna muzyka Billa Contiego,
i pojawia się nadzieja.
Nagle mamy to, czego pragną wszyscy,
którzy zostali odrzuceni i pozbawieni możliwości.
„Chodź. Wracaj”.
O mój Boże! W tym kinie miał swoją premierę Rocky.
Tutaj byłem bileterem.
Nasza pierwsza recenzja, pióra Vincenta Canby’ego, była miażdżąca.
Nie wiedziałem, co mnie czeka.
Pokazaliśmy film pięć dni przed oficjalną premierą.
Seans odbył się po południu.
Siedziałem obok Slya, nagle słyszę, jak mówi: „Cholera”.
Po 20 minutach na sali nie było trzech czwartych widzów.
Ludzie ze studia patrzyli…
A ja się zapadałem coraz głębiej w fotel.
W życiu nie widziałem kogoś tak przybitego.
Myślał, że to będzie totalna klapa.
A więc gdy film wszedł do kin, nieszczególnie wierzyłem w sukces.
Tutaj odbyła się premiera Rocky’ego.
Pamiętam, że stałem tam w trenczu.
Mój brat powiedział:
„To będzie najlepszy albo najgorszy dzień twojego życia”.
„Dobrze to ująłeś”.
Jeśli ten film nie wypali, nie będzie drugiej szansy.
Kiedy wszyscy zajęli miejsca. stanąłem z tyłu sali.
Czułem się, jakbym patrzył na obraz.
Nikt nawet nie drgnął. Ludzie byli tak zasłuchani.
Bum! Film ich pochłonął.
Kiedy Apollo upadł,
cała sala wstała z miejsc.
Producenci i ja spojrzeliśmy na siebie: „Jasny gwint”.
Widzowie kibicowali Rocky’emu, jakby oglądali prawdziwą walkę.
Udało nam się zatrzeć granicę.
ŚWIATOWA PREMIERA
Okrzyki z sali kinowej było słychać aż na ulicy.
Wszyscy założyliśmy, że Rocky wygłupi się w walce z Creedem.
Ale gdy od razu powalił go na plecy…
Takich emocji często się nie widuje.
Nikt nie pamięta, że Rocky przegrał.
Film jest zrobiony tak, żeby widz czuł, jakby Rocky wygrał.
To piękny przykład tego,
jaką reakcję w widzach mogą wzbudzić wydarzenia na ekranie.
Rocky od razu stał się hitem i wszyscy mówili tylko o nim.
„To film z uczuciem”.
„Jest wzruszający. Popłakałem się”.
„Zainspirował mnie”.
Oglądanie tej bajkowej historii zwyczajnie rajcowało widzów.
Wydarzyło się coś magicznego.
Ostatnia fotka, na której jest anonimowy.
Już nigdy nie miałem mieć chwili prywatności.
A oto sam Rocky, Sylvester Stallone!
Absolutnie przełomowy moment w życiu, który odmienił je na zawsze.
Z dnia na dzień.
Zwycięzcą jest…
Rocky.
Gwiazda Rocky’ego, Sylvester Sly-Stallone.
Przywitajcie Sylvestra Stallone’a.
Uwielbiano go jako aktora, jako scenarzystę,
jako wizjonera i tak dalej…
Oto zaistniał.
Od tej chwili w oczach ludzi był nieomylny.
Czasem się biję z własnymi myślami.
Po co to wszystko? Naprawdę było warto?
Czasem wpadam w ponury nastrój, kiedy myślę, że się okłamuję.
Ale wystarczy, że spojrzę w lustro.
Jestem żywym przykładem tego,
że historia Rocky’ego może wydarzyć się naprawdę.
W ciągu tygodnia
zacząłem słyszeć o sobie rzeczy, których byłem niegodzien,
a także rzeczy, które były
no cóż… odrobinę irytujące.
Po raz pierwszy usłyszałem o Rockym w spocie radiowym.
„Raz na jakiś czas pojawia się nowy aktor,
który natychmiast zostaje największą sensacją w branży.
Tak było z Marlonem Brando,
z Alem Pacino i Robertem De Niro.
W tym roku na ustach wszystkich
będzie Sylvester Stallone”.
Jaki, kurwa, Sylvester Stallone?
W końcu trafiłem na zwiastun.
Stanley z Książąt z Flatbush to Sylvester Stallone?
On ma być aktorskim objawieniem na miarę De Niro i Brando?
No dobra.
Arogancją było oczekiwać, że cię w nim obsadzą,
bo twoja kariera składała się z drobnych ról.
„Drobne” to bardzo uprzejme określenie.
Ale uznałem, że, kurczę, jeśli mam się pogrążyć,
przynajmniej na polu zawodowym,
to chciałem być w stanie powiedzieć: „Ale próbowałem”.
Miałbym chociaż fajną pamiątkę.
Rodzicom by się spodobała.
Kilka miesięcy po premierze Rocky’ego dzwoni do mnie tata Slya.
„John, mogę do ciebie wpaść?”
Napisał scenariusz.
„To jest prawdziwy Rocky”. „Co masz na myśli?”
„Napisałem prawdziwego Rocky’ego”.
„Film o boksie?” „Tak”.
„Sly go czytał?” „Nie, ty to zrób”.
„Może go nakręcisz”. „Frank, to…”
„Niech Sly go przeczyta, ale myślę, że ten temat jest już zajęty”.
Nawet wtedy rywalizował z synem.
Mówi: „Słuchaj, piszę film Sonny”.
Sly go pyta, o czym jest. „O synu Rocky’ego”.
Sly na to: „Nie wolno ci. To mój pomysł”.
Ojciec chyba był zazdrosny. Pytam: „O co ci chodzi?
Sly harował jak wół. Nie pomagałeś mu”.
Sukces potrafi wprowadzić w rodzinie zamęt.
Nikt mi nie mówił, że moja kariera skończy się z dnia na dzień.
Nagle zostałem bratem Rocky’ego.
Mojemu bratu nie było łatwo. Jest bardzo kreatywny.
Mój sukces trochę nim wstrząsnął.
Nikt się nie spodziewał, że zostanie symbolem Ameryki.
Osiągasz swój cel
i okazuje się, że nie o tym marzyłeś.
Nie chciałeś… Nie tak to miało wyglądać.
Wiążą się z tym jeszcze…
burzowe chmury,
z którymi ciągle musisz się zmagać, bo jesteś rozczarowany.
„O kurde.
Myślałem, że jak już wejdę na szczyt, będzie cudownie”.
A tak nie jest.
Powietrze jest rozrzedzone W każdej chwili możesz spać.
Nie ma wielu ludzi. To raczej samotne miejsce.
Czasem zdobycie wysokiego szczytu wcale nie jest takie fajne.
Myślę, że kiedy Stallone dzięki Rocky’emu zdobył sławę,
był kompletnie nieprzygotowany na negatywne aspekty popularności.
DINAH! NA PREMIERZE „F.I.S.T.”
Dinah Show prosto z Hollywood!
Nie spodziewał się, że usłyszy:
„Teraz to powtórz. Pokaż, że potrafisz”.
Zapraszamy wszystkich na spotkanie z samym Rockym!
To twój drugi film i cały świat czeka,
by zobaczyć dalsze losy Sylvestra Stallone’a.
- Tak. - Czy był gwiazdą jednej nocy?
CO DALEJ?
Po premierze Rocky’ego w oczach ludzi urosłem bardziej,
niż powinienem.
Od razu zaczęto kwestionować moje możliwości.
Czytałem wiele scenariuszy, ale dopiero F.I.S.T. mnie zaciekawił.
To było zupełnie coś innego niż Rocky.
To film o amerykańskim ruchu robotniczym
i powstaniu związku kierowców ciężarówek.
Moim zdaniem to fantastyczna historia.
W okresie po triumfie Rocky’ego miał problem z ustaleniem,
jak powtórzyć sukces i jednocześnie odciąć się od tej postaci.
Stallone był wtedy wielką gwiazdą.
GŁOS NORMANA JEWISONA
Już na wejściu chciał poprawiać scenariusz.
Wiele problemów na planach filmowych wynikało chyba z tego,
że on instynktownie czuje, co się sprawdza w danej produkcji,
i kłóci się z ludźmi,
których zadaniem jest o tym decydować.
Problem był taki…
GŁOS JOE ESZTERHASA
…że nie chciał na końcu umierać.
Moim zdaniem źle postąpił.
Zabił głównego bohatera na końcu filmu i pozwolił na triumf zła.
Nie wolno tego robić.
Tak wygląda rzeczywistość, ale kiedy ludzie idą do kina,
chcą raczej zobaczyć, że dobro popłaca.
Udzielił wywiadu „Playboyowi”.
Rozprawia w nim o tym, że żaden jego film nie może być klapą,
że to się nie ma prawa wydarzyć.
To po prostu niemożliwe.
Mimo wad F.I.S.T. mi się podobał.
Krytycy byli jednak innego zdania, co Sylvester odebrał jako afront.
Ś.M.I.E.Ć.
Nazwanie go śmieciem ubodło mnie do żywego.
Oddałem temu filmowi najlepszą część siebie.
Napracowałem się.
A ci ludzie w 500 słowach dyskredytują cały mój wysiłek.
Chętnie się z nimi umówię na spotkanie w dowolnej ciemnej uliczce.
Sukces Rocky’ego i błędy F.I.S.T.
zainspirowały Stallone’a do nakręcenia własnego filmu.
Jest w nim scenarzystą, reżyserem i aktorem.
Paradise Alley był prekursorem Rocky’ego.
Napisałem ten film w 1972 roku,
ale nikt go nie chciał tknąć.
Był zbyt dziwny.
Dlatego napisałem Rocky’ego.
Ale nabrałem ochoty, by zrealizować Paradise Alley,
który też jest filmem o boksie.
Chciałem jednak, by nie był tak poważny,
żeby raczej był zabawą…
Deszcz, kolory, ciekawe postacie itd.
pozwoliły wyjść poza ramy typowej walki bokserskiej.
Byłem wtedy chłopakiem, który chciał stworzyć
coś pomysłowego i rozrywkowego.
Nie rozeznałem się jak należy
i nie byłem świadom, jak niszowy film chciałem kręcić.
Jest dość dziwaczny, zdecydowanie nie dla każdego.
Mamy rok 1946, dziwną muzykę i dziwne wszystko.
Nie wiedziałem, że skazuję się na porażkę, a właśnie ona mnie spotkała.
Nie spodziewał się klapy F.I.S.T. ani tego, że krytycy przychylni Rocky’emu
nie zostawią suchej nitki na Paradise Alley.
Nie przyjął tego dobrze.
Zaczął wybuchać złością i wyzywać krytyków na pojedynek.
Czasem budzę się rano i wiem, że wszystko mam pod kontrolą.
W inne dni wiem, że nie.
Nie czuję tego. Nie widzę.
Działam na oślep.
To jak wyjść na ring z myślą: „No nie wiem…”.
Nauczyłem się, że to mija.
Musisz to przetrzymać.
Nie miej napadów lęku. Niech ten strach… Na tym to polega.
I dlatego jest takie ciekawe, że budzi w tobie strach.
Historia sukcesu Rocky’ego Balboi
jest uderzająco podobna do sukcesu Sylvestra Stallone’a.
Aktualnie Stallone dokonuje ostatnich poprawek Rocky’ego II,
jako scenarzysta, reżyser oraz aktor,
i zdaje się beztrosko podchodzić do zagrożeń wynikających z natury sequeli.
Jak zwykle emanuje pewnością siebie.
John chciał wykoleić Rocky’ego.
Miał chodzić do Rezydencji Playboya, pić, brać narkotyki.
Miały go dopaść wszystkie minusy sukcesu.
Ale Rocky to nie taki facet.
To gość, który nie odpuszcza, pnie się w górę i ciągnie innych ze sobą.
Prawdziwy idealista.
Johnowi nie podobał się scenariusz Rocky’ego II,
więc sam go nakręciłem.
- Nie wiem. - Powiesz coś, Rocky?
Nie wiem. Brakuje mi słów.
Wracaj!
Rocky i Rocky II mają tak dużą siłę przekazu,
bo Stallone opowiada w nich własną historię.
Postaci Rocky’ego i Creeda mają w sobie elementy jego biografii.
Creed chodzi wściekły po domu, czytając żonie listy z inwektywami.
Pewnie Stallone tak samo chodzi wściekły po domu,
czytając recenzje Paradise Alley.
W jakimś stopniu bierze pod lupę pojęcie sławy jako takiej.
Pod wieloma względami fabuła jest jeszcze lepsza,
bo porusza wiele tematów, które wszystkim są bliskie.
Rocky był samotnikiem, teraz ciąży na nim odpowiedzialność.
Z tymi obowiązkami i trudnościami
mierzą się wszyscy widzowie, którzy wzięli ślub albo o tym myślą.
Wiadomo, że Rocky to nie jest kino rodzinne,
a jednak w sercu tych filmów jest związek Rocky’ego i Adrian.
Przeciąganie liny między budowaniem małżeństwa i rodziny
a pracą, którą musi wykonywać.
Kiedy wróciłeś? Myślałam, że jesteś w pracy.
Nie jestem już w pracy.
Wylali mnie dzisiaj.
Co się stało?
Czy rezygnujesz z przeznaczenia
z powodu „obietnicy”, którą komuś złożyłeś?
Co teraz zrobisz?
Nie wiem. Myślałem o powrocie do boksu.
Są inne opcje. Nie musisz się boksować.
Cóż, jestem bokserem.
Może nie jestem najlepszy, ale na tym się znam.
Dałeś słowo, że nie wrócisz do boksu.
Widzimy go w największym dołku.
Siedzi w tej obskurnej piwniczce.
Oświetlony tylko żarówką.
Widzimy tu faceta,
który chce realizować swoje przeznaczenie,
ale jest niesłusznie powstrzymywany.
Mówi: „Ja nie proszę, żebyś przestała być kobietą,
więc nie każ mi przestać być facetem”.
To tak jakby powiedział: „Kocham tę kobietę,
ale ona nie pokocha faceta, którym się stanę,
jeśli przynajmniej nie spróbuję”.
Rocky II też odniósł nieziemski sukces.
Zarobił chyba dwa razy tyle, co pierwsza część, i natychmiast…
Cały świat oszalał na jego punkcie.
Wtedy ludzie naprawdę zaczęli mieć wymagania.
Moim zdaniem Sly bardzo szybko wspiął się po drabince show-biznesu.
Niewielu aktorów ma dość samodyscypliny, by zająć się produkcją i reżyserią.
O tym trzeba myśleć 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.
Rozumiem proces produkcji filmów i w pełni go akceptuję.
Jednak ma on swoją cenę.
Jeśli jesteś zaangażowany w projekt filmowy, w którym grasz,
jesteś scenarzystą, reżyserem i producentem naraz,
to nie masz już czasu na nic, więc dla rodziny zostają ochłapy.
„Jak było?” „Nie gadaj do mnie”.
To twoja rzeczywistość. Dom staje się prawie fikcją.
Twardy orzech do zgryzienia.
Za młodu myślisz: „Chcę dom pełen dzieł sztuki i dzieci”.
Teraz masz ten dom i jest pełen.
Dzieci ruszyły w świat,
a ty zostałeś z tą wielką pustką…
Chodzi o to, że przestało być to dla ciebie
źródłem inspiracji.
Nie przeprowadzam się, bo szukam nowego pięknego widoku.
Zawsze gdy zmieniasz sytuację, do której przywykłeś,
na nowo uruchamiasz ten proces.
Kręcenie sequela jest trudne i za każdym razem trudniejsze.
To męczący proces. Cały czas ktoś czegoś chce.
Potem dociera do ciebie krytyka i myślisz:
„Czy moja przyjemność jest warta tego bólu?”
Każdy kolejny film jest coraz trudniejszy,
bo nie ma już w tobie tej świeżości wygłodniałego artysty.
Gdy braliśmy się za Rocky’ego III, zacząłem się bać.
Może nie jestem już taki, jaki byłem? Może miałem fart?
Nie ma w tym już pasji, tylko dobry kontrakt i zarobek.
Trafiasz pod klosz.
Agencja mówi ci, co robić, jaki film wybrać.
Tak jest bezpiecznie.
W końcu dociera do ciebie,
że nie robisz nic dobrego, bo ciągle słuchasz innych ludzi.
Po latach myślisz, że odniosłeś sukces, a to nieprawda.
Rocky III był tego świetnym przykładem.
Mamy samochody i pieniądze!
Mamy wszystko poza prawdą.
Powiedz mi prawdę!
Boję się! Jasne?
Mam ci powtórzyć? Chcesz mnie złamać? Boję się!
Co?
Żaden bokser nie powie: „Boję się. Jestem tchórzem”.
A ona odwraca tę sytuację.
„Ja też się boję. Co w tym złego?”
Wtedy może pojawić się odwaga.
Być może do tego, by nie słuchać ciągle innych…
By nie słuchać menedżera ani ludzi, którzy się tobą zajmują.
Może odwaga to co innego? Na przykład dotrwanie do końca walki?
Mówię: „Sly, zacznij słuchać siebie.
Zaufaj intuicji”.
Każda moja decyzja…
Chciałem na przykład, by wystąpił Mr. T.,
chciałem użyć „Eye of the Tiger” zespołu Survivor, zatrudnić Hulka Hogana…
I zawsze reakcja była jedna: „Nie bądź śmieszny”.
Wiem, to jest śmieszne,
ale też widowiskowe, ciekawe, świeże.
Jestem wytrwały. Po prostu cisnę.
Próbuję pokonać sam siebie, swoje kompleksy.
Groźba porażki już nie wywołuje we mnie emocji,
bo wiem, że co by się nie działo,
nawet jeśli nie odniosę sukcesu,
to zyskam na tym, że się nie poddałem.
Droga w 90% jest trudna i wyboista.
Ale musisz ją pokonać, by dotrzeć do złota.
Możesz go nie znaleźć, ale lepiej tak niż nie robić nic.
Sly nieustannie chce tworzyć.
Nie przestaje działać.
Nie chce potem myśleć: „Żałuję. Mogłem. Powinienem był.
Szkoda, że nie…”.
Zawsze wiedział, do czego dąży.
To nie był przypadek.
Przypadkiem został gwiazdą kina akcji.
Pierwotnie Rambo miał być maniakalnym zabójcą.
Brutalną ofiarą wojny w Wietnamie.
Wrócił z niej w rozsypce.
W żaden sposób nie mógł z powrotem wkupić się w łaski Ameryki.
Jeśli miałem się zaangażować,
chciałem zmienić scenariusz tak, by doprowadzić go na skraj przepaści.
Wprowadzić element zwierzęcej wściekłości, która nawet mnie szokuje.
Ten grymas, który bez przerwy wykrzywia mu twarz, i ta złość.
Nietrudno zgadnąć, skąd mi się to wzięło.
Mój ojciec był prawdziwym Rambo.
Niczego nie ustalało się z nim ustnie.
Wszystko załatwiał siłą.
Kiedy obracał widelec…
Jeśli jedząc, zaczął robić tak…
wiedziałeś, że oberwiesz.
Z nim się nie zadzierało.
A to spojrzenie mam w genach. Wystarczy, że zrobię…
Zobaczyłem w tym szansę nakręcenia czegoś,
co według mnie było pierwszym prawdziwym filmem akcji.
A więc pierwszym filmem, całkowicie opartym na ruchu.
Jest go w nim tyle,
że bohater nie udźwignąłby dialogu, który przypada Trautmanowi i innym.
Widza ciągnie do tego samotnika,
tego odludka, który czuje się porzucony.
Każda jego emocja pochodzi z wewnątrz.
Jest głębsza niż to, co napisano w scenariuszu.
Fajnie pisze dialogi, bo są dowcipne i rytmiczne,
a przy tym robią wrażenie nieco improwizowanych.
Sly ma wyjątkowy talent pisarski.
Używa słów, które są proste i prawdziwe.
Za wszystkim, co mówi i pisze, kryje się jakiś cel.
Zacząłem dużo czytać o weteranach wojny wietnamskiej,
w tym ich słowa
i opisy ich doświadczeń, traum.
Pomyślałem, że gdybym skleił razem elementy
z życia 20 różnych facetów, i to wszystko przemieszał…
Bo Rambo od lat nie używał swojego głosu,
więc nie mówi płynnie.
Raczej wyrzuca z siebie strumienie słów.
Pamiętam, że słyszałem o gościu,
który pojechał do Sajgonu ze skrzynką pucybuta.
„Wypoleruję, proszę”.
Odmówiłem, ale on prosił dalej.
Joey się zgodził. Ja poszedłem po piwo,
w skrzynce była bomba.
„Ja poszedłem po piwo,
w skrzynce była bomba. Dzieciak ją otworzył,
Joeya rozerwało na strzępy.
I krzyczy: »Gdzie są moje nogi?«.
Mój przyjaciel! Cały jestem w jego krwi.
Próbuję go trzymać, ale wszędzie wylewają się wnętrzności.
I znikąd pomocy!
Nikt nie pomaga. A on płacze, że chce do domu.
„Gdzie są moje nogi?” Tego się nie da wymyślić.
Takich słów nie da się napisać z głowy.
Trochę mi zajęło, zanim przyswoiłem sobie te historie
i złożyłem je w ten szalony monolog,
którego nie było w scenariuszu.
Czytałem powieść Davida Morrella.
Chodzi w niej o to,
że gdy wyszkolisz te maszyny do zabijania,
to wyłączenie ich po zakończeniu wojny wcale nie jest proste.
W Pierwszej krwi zamysł ten zostaje całkowicie odrzucony.
Rambo nie zabija policjantów, tylko ich rani,
i to był pomysł Stallone’a.
W pierwotnej wersji scenariusza na sam koniec filmu
strzela do mnie pułkownik Trautman i w zwolnionym tempie umieram.
Mówię do reżysera, że tak nie może być.
Nie chcę, by wszyscy weterani z Wietnamu,
którzy obejrzą ten film i zobaczą, że ginę,
pomyśleli: „Okej, czyli jednak nie ma dla mnie nadziei”.
Po czym wyszedłem. Darli się za mną, że jak nie wrócę,
naruszę warunki kontraktu.
SZERYF
Zrobili pokaz testowy w Las Vegas.
Reakcje były tak negatywne, że zmienili zakończenie na obecne.
Bo w tamtym czasie co miesiąc odbierało sobie życie 20 000 weteranów.
Powiedziałem, że nie zamierzam brać w tym udziału i tyle.
Wcieliłem się w Rambo w połowie lat 80.
Ta postać stała się początkiem czegoś.
Pierwszy przychodzi mi do głowy fizyczny aspekt tej postaci.
Myślę, że Stallone idealnie nadawał się na gwiazdę lat 80.,
bo była to dekada, w której królował nadmiar.
A jego ciało oraz chaos i spustoszenie, jakie może siać…
Ludzie uwielbiali patrzeć, jak Stallone daje z siebie wszystko.
Nawet gdy ocierał się o autoparodię,
widzowie nadal szli do kin zobaczyć go w tej wersji ultra.
Jego jedyną konkurencją był Arnold Schwarzenegger.
Kiedy ukazał się Rambo, Sly wkroczył na moje terytorium.
Nagle to on miał perfekcyjne mięśnie i o nim się mówiło.
Oczywiście zaczęliśmy ze sobą rywalizować.
Byliśmy wtedy jak małe dzieci.
Kto wymachuje większym nożem?
Kto utrzyma jedną ręką większy karabin?
Wiesz, o co chodzi.
Kto ma lepiej zarysowane mięśnie
i mniej tkanki tłuszczowej?
O takie głupoty się kłóciliśmy.
Teraz możemy się z tego tylko śmiać.
Przekonaliśmy się, jaki efekt ma umięśniona sylwetka.
Otóż taki, że widzowie wierzą ci dwa razy bardziej.
W ten sposób kino akcji
otrzymało zastrzyk zupełnie świeżej energii.
Bardzo mi zależało, aby filmy akcji stały się naprawdę opłacalne,
by były oglądane na całym świecie, i tak się też stało.
Sylvestrowi Stallone’owi trudno się oprzeć.
Był przegranym, jest zwycięzcą…
…dzięki którym Stallone zdobył światową sławę i ogromny majątek.
Stallone wie, że osiągnął to wszystko, bo wiedział, jak nakręcić hit.
Zawsze byłem nieco w tyle.
Zawsze krok za nim.
Jeśli jego film zarobił więcej, w kolejnym roku go doganiałem,
ale wtedy już mnie znów przebijał.
I tak w kółko.
Piął się wyżej i wyżej.
Był niepowstrzymany nie tylko jako aktor czy reżyser,
ale miał też ogromne wpływy w Hollywood.
Twoi fani ciągle mi mówią,
że można kochać albo Rocky’ego, albo Rambo.
Czy ciebie to frustruje jako aktora?
I tak, i nie.
Trochę mnie frustruje, ale fakt, że stworzyłem nie jedną, a dwie postaci,
z którymi widzowie tak się utożsamiają,
i które tak kochają,
to według mnie wyjątkowe osiągnięcie.
Zawsze byłem za sequelami,
bo wiele historii trudno opowiedzieć w dwie godziny.
A skoro widzom się podobają, to czemu nie?
Nie śmiejcie się z sequeli.
Bo dziesięć razy trudniej jest stworzyć coś,
co podtrzyma zainteresowanie i będzie równie magiczne.
W Rockym III i Rockym IV
główny bohater coraz bardziej oddala się od prawdziwego Sylvestra Stallone’a,
a przybliża do postaci z komiksu…
Tak samo czarne charaktery, z którymi walczy,
są niemal żywcem wyjęte z komiksów Marvela.
W pewnym sensie absurdalny staje się cel tych filmów.
Chodzi o to, by dać widzom maksymalną dawkę Stallone’a
zamkniętą w ramy brandu Rocky’ego.
Sly boksuje, reżyseruje, pisze scenariusz.
Robi wszystko,
a to bardzo trudne w tak wymagającym fizycznie filmie.
Dolph Lundgren mnie zmiażdżył.
Tamtej nocy dostałem obrzęku serca,
co się zdarza przy tępych urazach.
Potem ciśnienie mi skoczyło do 260
i wszyscy myśleli, że się przenoszę na tamten świat.
Za chwilę leżę na OIOM-ie, a wokół mnie same zakonnice.
I myślę: „Czyli już po mnie”.
Dolph położył mnie do szpitala na dziewięć dni.
Podsumowałem to potem w Rockym IV.
Gdy leżysz powalony na deskach
i modlisz się już tylko o cios w brodę,
który skróci twoje męki,
gdzieś tam nadal słyszysz: „Wstawaj, jeszcze jedna runda”.
Nie odpuszczam. Dlatego miałem pięć operacji kręgosłupa.
Wiem, już pierwsza powinna dać mi nauczkę.
Znając siebie, dorobię się kolejnej, bo wiem…
Mogę obiecywać, a i tak znów to zrobię.
Nie wiem czemu, ale tak już jest.
W moim życiu zawsze panował chaos
i, no cóż, przeważały metody siłowe.
Pewnie przemocowe.
Mój ojciec służył w wojsku, był kawalerzystą.
Nie wiem, co to za wojsko,
ale w czasie II wojny światowej mieli kawalerię.
Tam nauczył się grać w polo.
Siłą rzeczy też zacząłem jeździć konno, a nawet chwilę grałem,
i jest to kozacka gra.
Sly świetnie grał w polo.
Spokojnie mógł mieć handicap 6 lub 7,
gdyby ojciec go nie zaszczuł.
Bo dlatego zrezygnował.
Wróciłem do gry w wieku 40 lat.
Mówię: „Teraz zrobię to, jak należy. Bo jestem kimś, tato”.
Wymyśliłem, że skompletuję ojcu drużynę z samych topowych graczy
i zmierzymy się w Wellington, czyli na najlepszym boisku świata.
Sly pokazuje światu, jak sobie radzi na koniu z kijem w ręku.
Czy zaimponuje sportowej elicie?
Trwa mecz, idzie mi dobrze.
Jadę równolegle z ojcem.
Biorę zamach lewą ręką…
Ojciec dźga mnie w plecy.
Walnął tak mocno,
że spadłem z konia.
Na miejscu są media.
Nie wiem, jakim cudem koń mnie nie zmiażdżył.
Ale jak w transie wstaję i czuję tylko…
Myślę: „Po prostu sobie pojechał”.
Chyba w całym życiu nie bawiłem się tak jak dziś.
Nareszcie udało nam się rozegrać wspólnie mecz na wysokim poziomie.
Warto zauważyć, że pierwszym i jedynym nieczystym zagraniem był cios,
który mój ojciec wymierzył swemu synowi.
To był koniec.
Nigdy więcej nie zagrałem w polo.
Sprzedałem wszystko.
Konie, ranczo, przyczepę…
I tak to się skończyło.
Rodzimy się ulepieni z miękkiej gliny.
Jeśli zacznie nas ugniatać niedelikatny rzeźbiarz,
te bruzdy i wgniecenia już z nami zostają.
Nie da się ich poprawić, a to one kształtują naszą osobowość.
Niełatwo je w sobie pokonać. To wymaga pracy.
Sądzę, że w Rockym V chodziło mu o to,
by na pewno nigdy nie zapomnieć, kim jest i skąd pochodzi.
Chciał wrócić do korzeni,
ale efekt chyba nie był taki, na jaki liczył.
Przy Rockym V zastanawiałem się,
czy gdybym stracił wszystko,
potrafiłbym zacząć od zera?
Nie bez pomocy.
Wiem, że mój czas minął.
Tommy staje się ważniejszy od mojej rodziny,
bo on pozwoli mi odzyskać chwałę.
To niesłychanie osobisty film.
Sly obsadził w tym filmie własnego syna, Sage’a.
Chciał dać mu te wszystkie możliwości, o które sam musiał walczyć.
Jak napisałeś tę scenę z synem w piwnicy?
Mówi w niej, że żyjesz boksem, a jego nie zauważasz.
Czerpałeś z własnych doświadczeń?
Niestety tak.
Mówiłeś, że będę najważniejszy, ale kłamałeś.
Okłamałeś i mnie, i mamę!
Wcale nie kłamałem.
- Tommy potrzebował pomocy. - Ja też.
To są rzeczy, które tak naprawdę
chciałem zrobić we własnym życiu,
ale niestety nie byłem w stanie.
Wiele z nich odgrywam potem w filmach, trochę jak w teatrze.
na niby.
Jeśli masz coś do przekazania,
na litość boską, przekaż to własnemu synowi!
Gdy tracę syna i przechodzę przez załamanie nerwowe, Adrian mówi:
„Nie tego chciałam! Nie chciałam wracać do punktu wyjścia!”.
Nieźle tam mi dowala.
„Ratuj własnego syna!”.
Jest w tym dużo prawdy.
Niestety bywa tak, że rodziny nie traktuje się priorytetowo,
co ma bardzo drastyczne i niezwykle smutne konsekwencje.
Staram się przekazać swoją życiową filozofię,
że cała ta sława, wszystkie fanfary i międzynarodowe uznanie
nie znaczą nic, gdy nie śpisz po nocach, bo nie ma przy tobie najbliższych ci osób.
Rocky V mógł być zbyt osobisty.
Nie został dobrze odebrany.
Kiedyś mawiałem:
„Nigdy nie oglądaj drugiej połowy biografii gwiazdora”.
Bo zawsze jest tak samo: „Oto osiągnął szczyt,
miał u stóp cały świat, i właśnie wtedy…
Teraz czekaj na upadek”.
- Sly. - Sly!
Gdybym wiedział, że mogę zrobić w życiu 25 filmów, nie więcej,
wybrałbym zupełnie inne.
Nagle występujesz w farsie. To zwrot o 180 stopni.
Farsa. Martwa forma sztuki.
To nie do końca komedia, tylko takie…
Ma szybkie tempo
i wyciąga cię ze strefy komfortu.
Jeśli grasz w farsie,
sam się o to prosisz.
Wiesz, co mam na myśli?
Kiedy masz apetyt, naturalnie chcesz poszerzać repertuar.
Nic więc dziwnego, że Sly nabrał ochoty na komedie.
Który był najdalszy tego…
- Kim jestem? - Tak.
Bez wątpienia ten.
Stój, bo mamuśka strzela.
Scenariusz dostali obaj nasi agenci, mój i jego.
Ja od razu stwierdziłem, że się do tego nie nadaję,
ale nie powiedziałem im tego.
Za chwilę dzwonią ze studia i mówią, że Arnold chce rolę.
Sly tak bardzo nie mógł znieść faktu, że mogę go ubiec,
że sam się zaangażował i zrobił ten film, a reszta jest historią.
Brał role, które w jego przypadku nie miały sensu,
przynajmniej na pierwszy rzut oka.
Jest w tych filmach w 100% sobą, Sylvestrem Stallone’em,
tyle że kontekst do niego nie pasuje.
Nie umiem odciąć się od tego, kim jestem, choć próbowałem.
Kręcenie filmów komediowych było fajną przygodą,
ale ostatecznie niewartą zachodu.
Mogłem lepiej wykorzystać czas.
Widzowie byli rozczarowani.
Mówiono mi: „Zajmij się tym, do czego jesteś stworzony”.
Powrotem do korzeni, że tak powiem.
Potem chyba uznano mnie za mrukliwego.
Dostawałem więcej ról, w których mało mówiłem, dużo robiłem.
Naprawdę gra w nich tego napakowanego twardziela,
który prawie się nie odzywa.
Jest gwiazdą w filmie akcji.
Raz rzecz się dzieje w więzieniu, innym razem w pociągu.
Doszło do tego, że mówię: „Dobra, jest akcja, akcja, akcja.
Ale co ja robię?”.
Te postaci nie miały osobowości. Był po prostu gwiazdorem.
W Cop Land odzyskał charakter.
Przestałem czerpać z tego przyjemność.
Wszystkie wyzwania polegały na rozwijaniu możliwości fizycznych,
i nie miały nic wspólnego z budowaniem postaci,
kiedy w pełni opierasz się na umiejętnościach aktorskich.
Stwierdziłem, że muszę z tym przystopować
i odszukać w graniu przyjemność,
a to wymaga interakcji z innymi aktorami.
A w przypadku Cop Land od razu mi powiedziano:
„To będzie trudna rola,
bo będziesz musiał całkowicie wyzbyć się tego,
na czym polegałeś przez ostatnie dziesięć lat”.
A więc musisz przybrać 14 kg,
musisz być przymilny, służalczy, niepewny siebie”.
Musiałem niejako przewlec się na lewą stronę.
Dosłownie pokazać na zewnątrz to, co miałem w środku.
Zaczniesz być traktowany poważnie jako aktor?
Chciałbym po prostu wiedzieć, że miałem okazję
pracować z wybitnymi aktorami i dałem sobie radę.
- Moe, on po prostu wszedł. - Przepraszam.
Wybacz najście, ale…
Mam tę scenę z De Niro…
Czekałem na nią 20 lat.
Wszyscy mi mówili: „To będzie krwawa jatka. Masakra”.
Co jest? Przyszliście do mnie…
Zaczynam swoją kwestię i czuję,
że Bobby nie daje mi dość siebie.
Naprawdę chciałem, by zjechał moją postać.
Chciałem, żeby mi dowalił tak, jak tego potrzebowałem,
żebym poczuł…
że gram tę postać jak należy.
Chcę wyjść z tego gabinetu rozłożony na łopatki.
Stwierdziłem, że będę improwizował i spróbuję zaleźć mu za skórę.
A więc kręcimy, pada ostatnia kwestia: „Mam związane ręce”.
I wiesz, on myśli, że skończyliśmy,
a ja wtedy: „Zaraz, chwileczkę.
Powiedział pan, że w razie czego zawsze mogę na was liczyć.
Mogę przyjść i…”
Wtedy on: „To koniec”.
„Wcale nie. Zrobiłem to, o co pan prosił.
Dokładnie to, co pan kazał.
A teraz słyszę, że to bez znaczenia?
Niech mi pan da szansę”.
A on na to: „Ty dupku!”.
Słuchaj mnie, dupku.
Dałem ci szansę, gdy mogliśmy coś zrobić.
Miałeś szansę być gliną, ale ją przesrałeś!
Tak, kurwa! Dzięki, Bobby.
Ale film był klapą.
Nie spodobał się.
Prowadzi ten film,
ale robi to fizycznymi aspektami swojej postaci.
Wielkie monologi mają inni.
U niego wszystko sprowadza się do tych drobnych,
nieuchwytnych elementów.
Jest coś w tej jego powściągliwości.
Stallone gra głęboko wewnątrz siebie.
Szkoda, że Jamesowi Mangoldowi zabrakło wiary w jego podejście,
bo ten smutek jest w nim nie bez powodu.
Ten film chyba trochę go zawiódł.
Myślę, że Sly zasłużył na większe uznanie za tę rolę.
Było to dla niego frustrujące.
Zacząłem być rozczarowany sobą.
Mówię: „Może to naturalne przejście w stan zapomnienia”.
Może taka jest kolej rzeczy.
Nie da się całe życie być w topowej formie.
Zdałem sobie wtedy sprawę,
że nie ma co się rozdrabniać, trzeba zostać specjalistą od jednego.
Jak artyści malarze.
Masz swój styl. Jesteś Rothko.
Nikt nie maluje Rothko lepiej niż Rothko.
Ludzie mówią: „Umiem wszystko. Zagram każdą postać”.
Wcale nie.
Każdy ma jakieś wyraźnie słabe i wyraźnie mocne strony.
Skup się na tych mocnych.
Nie bierz się za Szekspira, jeśli wyglądasz jak ja.
Ma te dwie postaci, do których zawsze może sięgać,
by utwierdzić się w poczuciu własnej wartości,
jeśli je traci.
Wystarczy, że włączy Rocky’ego
albo Rambo.
Tych postaci nikt mu nie odbierze.
Wracając do nich, zawsze może się zresetować.
Film Rocky VI
uważam za największe osiągnięcie w całej mojej karierze,
bo to kontynuacja Rocky’ego V, ale dzieje się 19 lat później.
Rocky’emu uciekło całe pokolenie. Ci ludzie nie wiedzą, kim jest.
Ta postać znaczyła tak wiele dla mnie i mnóstwa innych osób.
Nie wyobrażałem sobie rozstawać się z nim w tak ponury sposób.
Siedziałem więc długie godziny i pisałem, przepisywałem
i znów pisałem Rocky’ego Balboę.
Producent nie chce się zgodzić. Mówi: „Po moim trupie”.
Idę do studia.
Dostaję odmowę za odmową. „Rocky to przeszłość, ty też”.
To było brutalne. Nikt nie chciał go nakręcić.
Śmiali się. Nawet żona prosiła, żebym odpuścił.
Ale nie rozumiała, o co mi chodzi.
Nie chciałem filmu o boksie.
Chciałem film o tym, jak się nauczyć żyć dalej,
gdy straciłeś wszystko, co kochałeś najbardziej na świecie.
I korzystam tu ze śmierci Adrian jako symbolu.
Kiedy masz to okropne uczucie na dnie żołądka,
że twoje życie jest niepełne
i nie wiesz, jak masz dalej żyć bez…
Nie osiągnąłeś tego, co według siebie powinieneś.
Za mało ją kochałeś.
Za mało szanowałeś, za rzadko dziękowałeś innym.
Mówiłeś o gratach w piwnicy, czyli o tym wszystkim,
czego żałujesz.
Myślę: „Tego mi akurat nie brakuje i o tym chcę zrobić film”.
Rocky boksuje, by pozbyć się bólu i uwolnić od przeszłości.
Mówi: „Chcę stary ból zastąpić nowym”.
Innymi słowy, chce oberwać,
bo może wtedy zapomni o tych gratach w piwnicy.
Rozmawiałem z synem o przyszłości.
I pomyślałem, że życie jest niepokonane. Nie wygra się z nim.
Trzeba przejść do defensywy.
Ta myśl zainspirowała kwestię: „Nikt nie dowali ci tak, jak życie”.
Mam w zwyczaju dodawać nowe słowa.
Kręcimy jakąś scenę,
jesteśmy dobrze za połową i zaczynają pytać:
„Po co to dodałeś? Było w porządku”.
To było jedyne ujęcie całkowicie zgodne ze scenariuszem.
Tekst jest prosty.
Przekaz nie mógł być jaśniejszy.
I nie ma w nim cienia rozpaczy.
Kiedyś mieściłeś się tutaj.
Trzymałem cię i mówiłem mamie:
„To będzie najlepszy dzieciak na świecie.
Będzie lepszy, niż ktokolwiek myślał”.
Widać, że Rocky mówi z miłości, że kocha tego chłopca.
Świat nie jest piękny i miły.
To wredne i paskudne miejsce.
Możesz być twardzielem, a i tak powali cię na kolana
i nie pozwoli więcej wstać.
Ani ja, ani ty, ani nikt
nie dowali ci tak, jak życie.
Ale nie chodzi o siłę twoich uderzeń.
Tylko o to, jak silne ciosy jesteś w stanie znieść.
Ile ich możesz przyjąć i się nie poddać.
Zawsze chciałem zestawić Rocky’ego I z Rockym VI,
by pokazać, jak szybko mija życie.
Do 40. urodzin życie to dodawanie, a potem zaczyna się odejmowanie.
Dzieci wyprowadzają się z domu,
przyjaciele odchodzą, część umiera, kończy się praca.
Koniec. Przepadło.
W filmie jest kwestia:
„Tak się cieszę, że się urodził, bo teraz mogę żyć jego oczami”.
Chyba tego ojcowie oczekują od swoich dzieci.
One są przedłużeniem… Odrobiną nieśmiertelności.
Póki on żyje, żyje pamięć o nas.
O tym, że może zrobiliśmy coś dobrego.
Masz na swoim koncie dwie bardzo udane franczyzy, Rocky i Rambo.
Ale w którymś momencie ludzie zaczynają mówić:
„Może jesteś już za stary na te role?”.
I nagle agent stwierdza, że nie może ci pomóc.
Znów stajesz na rozdrożu.
Dobra, mam ich posłuchać? Co ja czuję?
Nadal chcę rywalizować?
Czy mam, słowami Rocky’ego, graty w piwnicy?
Stwierdziłem, że owszem. Tylko muszę się dopasować do wieku.
I tak powstał pomysł na Niezniszczalnych.
Bylem na koncercie pewnych dinozaurów rocka.
Mówię do żony: „Boże, oni są świetni”.
A ona patrzy na mnie. Mówię: „Jeszcze się rozkręcą”.
Bum!
Na scenę wkracza gość w porozciąganych płóciennych galotach,
które są tak wysiedziane, że tył wygląda jak pieprzony akordeon.
Jasna cholera, genialność.
Koncert jest wyprzedany. A na scenie same dziadki.
Ale tysiące ludzi jest tu tylko po to,
by zobaczyć te gwiazdy sprzed lat w jednym miejscu.
I mówię: „Widzę w tym potencjał.
Zrobię to samo z gwiazdami filmów akcji”.
I to wystarczyło.
Nie: „Stallone w Niezniszczalnych jest głównym niezniszczalnym”.
Nie. Jest częścią całej grupy dawnych gwiazdorów.
Myślę: „Cholera. Muszę to zobaczyć, choćby z niezdrowej ciekawości”.
Co za genialny pomysł.
Wszystkie gwiazdy filmów akcji
z lat 80., 90., 2000., wrzucone do jednego wora.
Jest coś w Stallonie, który osiągnął ten wiek
i akceptuje swoją przeszłość.
W fakcie, że przetrwał tak długo… No bo czy on…
Powinien nadal żyć? Nie wiem!
Często się zdarza, że aktor doznaje kontuzji na planie filmu akcji.
Ale chyba nie ulega wątpliwości, że Sly nie znał umiaru.
Według mnie przesadzał.
Ciągle była ze mną rodzina,
co nie było dla nich łatwe.
Cały czas byłem zestresowany i poturbowany.
Męczył mnie kaszel, pleśniawki, uraz karku.
Non stop coś.
Nie była to dla nich przyjemność.
Pracuje nocami i w ogóle nie śpi.
Dziś w nocy też pracuje.
Musi wrócić do domu i natychmiast przejść operację.
Prawdę mówiąc, po Niezniszczalnych 1 nigdy nie doszedłem do siebie.
Mój organizm tak oberwał na planie, że już nie wrócił do stanu sprzed.
Nigdy.
Pytam siebie: „Warto było?
Robisz to, żeby zdobyć czyjąś aprobatę?”.
Serio? Jak dziecko, które potrzebuje, by tatuś poklepywał je po główce.
Szukasz ciągłej zachęty.
Ale tak jest.
Ten film był dla ciebie ważny. Dlaczego?
LEW W ZIMIE
Bo kojarzy mi się z ojcem.
Nigdy mnie nie wezwałeś. Nie wymówiłeś mojego imienia.
Przyszedłbym na kolanach.
Zrobiłbym wszystko.
Niczym nie zawiniłem.
To naprawdę niezwykły film,
który bierze pod lupę to,
co znajduje się w sercu potrzeby.
ludzkiej potrzeby.
Miłość. Odwzajemniona.
Nie jesteście moimi synami!
Nic nas nie łączy!
Wyrzekam się was!
Żaden z was nie dostanie mojego królestwa. Nic wam nie zostawię!
Niech wszystkie wasze dzieci pomrą!
Gdy doświadczyło się odrzucenia,
miłość nabiera niesłychanej mocy.
Tak naprawdę nie miałem szans.
Kiedy byłem mały, wszystko wokół…
było nie tak.
Dlatego w moim filmowym świecie
dzieje się to, co normalnie nie miałoby miejsca.
Dlatego ten kiepski pięściarz zostaje czempionem.
Obdarzono mnie umiejętnością przekierowania swojego żalu
w opowieść o tym, jak chciałbym, by wyglądało moje życie.
Chciałbym mieć takiego ojca jak Rocky.
Możesz tam siedzieć i się filmować. Zobacz.
- Faktycznie! - Niesamowite, co?
Mówię: „Wiesz co, tata umiera.
A ty od dawna z nim nie rozmawiałeś.
Trzymaj się.
- Tak. - Jest i Frank.
Zorganizowałem im spotkanie na kilka tygodni przed śmiercią ojca.
Podejdź, synu.
To najpiękniejszy dzień mojego życia.
Kocham cię, tato.
Jest na łożu śmierci.
I mówi: „Wiesz co, Sly?”.
„Tak, tato?” A on:
„Trzeba się nauczyć kochać ludzi i im przebaczać”.
„Serio?
Teraz na to wpadłeś,
kiedy jedną nogą jesteś już na drugim świecie?”
A on: „Tak. Naucz się tego”. I wybucha śmiechem.
Mówię: „Ty świnio.
Teraz mi mówisz, że mam być dobry dla innych,
jakbyś na koniec doznał jakiegoś objawienia?”.
A on: „Tak, doznałem.
Zapamiętaj sobie te słowa, gnojku”.
„Dzięki, tato”.
Temat moich dzieci zawsze mnie wzrusza.
Bo zawsze czegoś żałuję.
Mogłem…
nauczyć się o wiele więcej,
gdybym nie był tak skupiony na sobie
i zamiast tego myślał o innych.
Zastanawiasz się, czego nie zrobiłeś, gdy były w tym wieku.
A teraz są w tym wieku.
W czym nawaliłem?
Kręcę jakiś durny film,
zamiast pomagać im budować życie.
Dają mi dużo szczęścia i sporo smutku.
Budzą we mnie mnóstwo emocji.
Musiałem omal ich nie stracić, by zacząć szanować.
Dlatego teraz kocham je świadomie,
zauważam i doceniam każdą chwilę…
Chryste. To jest tak bezlitosne i okrutne.
A kiedy mnie dopada, myślę: „Dobra, Sly, pora się wymeldować”.
Co? Ledwo się urodziłem! Nie.
Teraz chcę być żonglerem.
Takim naprawdę dobrym. Wiesz…
rodzina, życie, dzieci, żona, rozumiesz?
Sztuka, wszystko. Po prostu w równowadze.
Jest takie stare powiedzenie,
że dziecko staje się ojcem mężczyzny.
Moje dzieci, Rocky i Rambo,
stały się teraz moim ojcem.
Dbają o mnie.
Najpiękniejszy we wcielaniu się w te dwie postaci jest fakt,
że ich losy pokazują całe spektrum życia.
Mamy wyrzutka,
tego, który jest samotny i pozbawiony przyjaciół,
oraz tego, który pogodził się z całym światem,
kocha człowieczeństwo, a ludzie kochają jego.
A ja świetnie rozumiem obydwu.
Żyłem w świecie śmierci.
Próbowałem wrócić do domu.
Rambo jest śmiertelnie ranny
i wraca do rodzinnego domu, by usiąść w fotelu bujanym swojego ojca.
Widzi, jak opuszcza go życie.
Zacząłem żałować pomysłu,
że tak ma wyglądać śmierć tego wojownika.
Gdy kamera się oddala,
fotel był już nieruchomy.
Komputerowo przerobiliśmy ujęcie tak, żeby nadal się lekko kołysał.
A więc on nadal żyje.
Mimo że nakręciłem to inaczej.
Głęboko wierzę, że nie powinniśmy oglądać
śmierci naszych idoli.
Powinien w nich zawsze być jakiś element mistyczny.
Dotarło do mnie, że Rambo nigdy nie będzie miał domu.
Na tym polega tragizm tej postaci.
Bo bez domu,
bez rodziny, miłości twojej żony i dzieci,
co to jest?
Zwyczajne obrazki,
kadry z filmów o czymś, co nigdy nie istniało naprawdę.
Filmy nie są życiem.
To dzieła sztuki.
Wytwory wyobraźni.
To jest prawdziwe.
Bo właśnie to żyje, oddycha, umiera i krwawi.
Dlatego lepiej o to zadbać.
Ale jeśli nikt ci nie pokazał, jak żyć, i na każdym kroku byłeś niedoceniany,
zostaje w tobie ta pustka.
Nie da się jej wypełnić.
Co ja mogę zrobić, to zapełniać ją wyobraźnią.
Chcę pokazywać ludziom nadzieję.
Nadzieja to jest moja działka.
Poza tym nie znoszę smutnych zakończeń.
I co mi zrobicie?
Napisy: Kaja Olszewska