Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ดารารายการเรียลลิตี้ ปารีส ฮิลตัน
ปรากฏตัวต่อสายตาประชาชน ที่ย่านแคปิตอลฮิลล์ เมื่อวันพุธ
บอกเล่าให้เหล่าสมาชิกสภานิติบัญญัติได้รับรู้ ถึงความชอกช้ำทางจิตใจและการถูกทำทารุณ
ขณะอยู่ที่ศูนย์บำบัดพฤติกรรมในยูทาห์ ตอนที่เธออายุ 17 ปี
ฉันถูกบีบคอ ถูกตบหน้า
มีเจ้าหน้าที่ชายมาดูฉันอาบน้ำ
นี่คือสิ่งที่เกิดกับคนหนุ่มสาวในประเทศของเรา
และถ้ามันเกิดกับปารีส ฮิลตันและครอบครัวได้
ขอให้ลองคิดถึงเหล่าผู้ที่ไม่อาจมายืนอยู่ที่นี่วันนี้
(แต่เรื่องนี้เริ่มต้นเมื่อ 35 ปีที่แล้ว ที่ค่ายอีกแห่งหนึ่ง)
(และชายคนหนึ่ง)
ฉันเข้านอน คิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน
ตอนนั้นฉันอายุ 15
ในบ้านมืดสนิท พ่อกับแม่ไม่อยู่
และฉันถูกปลุกให้ตื่นขึ้น โดยชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง
พวกเขาตัวใหญ่ ดูเหมือนคนที่อยู่ตามป่าเขา
พวกเขาบอกว่า "ลุก ไปแต่งตัว แล้วมากับเรา"
พวกเขาบอกว่าถ้าพยายามหนี พวกเขาจะใส่กุญแจมือ
(3:39 น.)
พวกเขาคว้าตัวฉัน ใช้กำลังพาฉันออกจากบ้าน
ฉันถูกพาตัวไปที่สนามบิน
(เช็คอิน เที่ยวบิน ประตู)
(ขาออก)
พวกเขาว่าจ้างเครื่องบินส่วนตัว
ตอนที่เราอยู่บนเครื่อง เขาถามว่า "อยากรู้ไหมว่าตัวเองกำลังไปไหน"
ฉันตอบ "ไม่"
เพราะฉันไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าฉันกลัว
ฉันขึ้นรถไปกับผู้หญิงคนนึง ที่เรียกตัวเองว่า "แมดแคท"
กับผู้ชายคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า "แมดด็อก"
และฉันจำได้ว่าตัวเองคิดว่า "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"
พวกเขาขับรถพาฉันไปกลางทะเลทราย
มองเห็นไฟไหม้อยู่ที่ไกลๆ
แล้วพวกเขาก็ยื่นซองเปล่า ที่มีข้อความอยู่ข้างหลังให้ฉัน
"แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เรารักลูกนะ"
(นาดีนลูกรัก แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เรารักลูกนะ จากแม่กับพ่อ)
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ ว่าพ่อแม่จ่ายเงินให้คนพวกนี้มาลักพาตัวฉัน
พาฉันเข้าโครงการ
เร็วเข้า มาถึงแล้ว
เร็วสิ ให้ไว
มาเร็ว
ลงจากรถ
เร็วเข้า ไป
ขอต้อนรับสู่ชาเลนเจอร์ในทะเลทรายทางใต้
ใน 63 วันต่อจากนี้ พวกเธอจะอยู่ใต้การดูแลของฉัน ของเจ้าหน้าที่
เข้าใจไหม
เข้าใจ
ไม่ได้ยิน
เข้าใจ
คุณจะรับมือยังไง ถ้าลูกที่คุณรักและเลี้ยงมา 16 ปี
จู่ๆ ก็ต่อต้าน และกลายเป็นคนที่คุณไม่รู้จักไปแล้ว
ยุค 80 เป็นช่วงเวลาที่โลกกำลังเปลี่ยนแปลง
มีความกังวลฝังลึก
ว่าเยาวชนของอเมริกากำลังเดินไปผิดทาง
แนนซี่ครับ
ขอบคุณค่ะ
ทุกวันนี้ประเทศเรา มียาเสพติดและแอลกอฮอล์ระบาดไปทั่ว
และไม่มีใครอยู่รอดปลอดภัย
ทั้งคุณ ทั้งฉัน และลูกหลานของเรา
ประเทศเรากำลังเผชิญกับวิกฤต ในการรับมือกับบุตรหลาน
คือมันแบบว่า "ต้องทำยังไง"
เมื่อใช้วิธีไหนก็ไม่ได้ผล
พ่อแม่บางคนที่จนตรอก ก็ส่งลูกๆ วัยรุ่นที่กำลังมีปัญหา
ไปที่ที่เรียกกันว่า "ค่ายบำบัดในที่ห่างไกล"
ค่ายนี้ถูกออกแบบมาให้เด็กๆ เลิกนิสัยที่ไม่ดีและพฤติกรรมต่อต้าน
เป็นผลงานความคิดของสตีฟ คาร์ติซาโน
อดีตจ่าในกองทัพอากาศ
สังคมเราทุกวันนี้มีหลายคน
หาข้ออ้างให้เด็กๆ
เด็กๆ ต้องได้เรียนรู้
ว่าพวกเขาต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง และต้องรับผลจากการกระทำของตัวเอง
สตีฟ คาร์ติซาโนเป็นอัจฉริยะ
เป็นคนที่มีสีสัน
เขารู้หมด
ว่าจะแก้ไขปัญหาทุกปัญหาในครอบครัวคุณยังไง ด้วยการยกโทรศัพท์เพียงครั้งเดียวง่ายๆ
สตีฟน่ะ ถ้าไม่เป็นที่รักของคน ก็เป็นที่ชิงชังไปเลย
ฉันว่าเขาล้ำหน้ากว่าคนในยุคเขา เขามีไอเดียที่ยอดเยี่ยม
เรียกว่า มูลนิธิชาเลนเจอร์
ค่ายนี้อ้างว่าเปลี่ยนเด็กเลวได้ ผ่านประสบการณ์อันแสนสาหัส
แล้วฉันก็คิดว่า มันโตเร็วเกินไป
เด็กๆ จะถูกดัดนิสัยจนกลับมาเป็นคนดีอีกครั้ง
แนวคิดเบื้องหลังนั้นยอดเยี่ยมมาก
และแก่นแท้ของสิ่งที่เขาทำก็น่าทึ่ง
ไม่ใช่สิ่งที่ผมหรือเจ้าหน้าที่ทำหรอก แต่เป็นธรรมชาติต่างหาก ฟิล
ทุกวันนี้ก็ยังมีอยู่
วงการนี้เพิ่งเติบโต
ปัญหาคือวัยรุ่นบางคนไม่ได้กลับจากค่าย
เหล่าวัยรุ่นต้องไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย
ในพื้นที่ที่ทางการสหรัฐฯ เข้าไปช่วยไม่ถึง
การเอาตัวรอดและวินัยคือแค่ไหน และแค่ไหนถึงเรียกว่าทารุณ
- มันแย่มาก - ความตาย การทารุณ
ธุรกิจของเขากลายเป็นหายนะครั้งใหญ่
แต่เขาก็จะฟื้นคืนชีพจากกองเถ้าถ่าน
"ไม่มีคำว่าตาย"
(ค่ายนรก: ฝันร้ายวัยรุ่น)
เอาล่ะครับ คุณคาร์ติซาโน
เรากำลังพูดถึงมูลนิธิชาเลนเจอร์ของคุณ
ลูกคุณต่อปากต่อคำกับคุณไหม
ที่บ้านคุณต้องรับมือกับเด็กหัวหมอรึเปล่า
คุณอยากทำอะไรกับเด็กแบบนี้
ใครมีสิทธิ์ลักพาตัวคนอื่น
ใครคอยเฝ้าดูคนพวกนี้
ที่เชื่อไปเองว่าจะดัดนิสัยลูกคุณ
แล้วแค่ไหนถึง…
สตีฟ คาร์ติซาโน เปิดตัวค่ายชาเลนเจอร์ในปี 1988
พูดง่ายๆ คือ พวกเขาพาตัวเด็กๆ ไปจากเตียงตอนกลางดึก
พ่อแม่เซ็นมอบอำนาจผู้ปกครองไว้แล้ว
สิทธิของเด็กๆ อยู่ที่ไหนในข้อตกลงนี้ มีเด็กอายุ 16…
เด็กอ้างสิทธิเวลาไม่ไปโรงเรียน
เวลาเล่นยา เวลาทำตัวทุเรศ
มีคนแนะนำให้พวกเขารู้จัก ชายรูปร่างกำยำที่บอกว่า
"ฉันเป็นเจ้าของเธอแล้ว
และเธอต้องจำใจเดินป่าไป 800 กิโลเมตร
ข้ามทะเลทรายยูทาห์"
(ค่ายชาเลนเจอร์ - ยูทาห์)
ฉันชื่อฮอร์สแฮร์
ไม่ว่าเจ้าหน้าที่จะบอกอะไร พวกเธอต้องทำตาม โดยไม่มีการลังเล
ชัดเจนไหม
- ชัดค่ะ - ชัดครับ
- ชัดเจนไหม - ชัดค่ะ
บอกชื่อ อาชุ และที่มา
เอพริล ชมิดต์ อายุ 15
- พูดดังๆ - บอนนีย์เลค วอชิงตัน
เอพริล ชมิดต์ อายุ 15 มาจากบอนนีย์เลค วอชิงตัน
ในวันแรก เด็กๆ จะรู้ตัวแล้ว ว่าตัวเองอยู่อีกโลกหนึ่ง
ไม่เหมือนที่ที่จากมา
เริ่มปฏิบัติกับแม่ให้ดีกว่าที่เคยทำมาซะนะ
ครับ
นี่ไม่ของชั่วคราวนะ
แม่เสียสละเพื่อเธอมาเยอะมาก เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง
ครับ
มาร้องไห้ตอนนี้มันสายไปแล้ว
ตอนนั้นควรจะคิดสิ ตอนที่ดื้อกับแม่น่ะ
ครับ
แก้ไขให้ได้ถาวรนะ
ชัดเจนไหม
ครับ
เราทำลายตัวตนพวกเขา
แต่เราไม่ได้ทำลายตัวตนพวกเขาเพื่อทำร้าย ไม่ได้ทำเพื่อลงโทษ
เราทำลายตัวตนพวกเขา เพื่อไล่นิสัยเกเรเดิมๆ ทิ้งไป
และสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่…
ช่วยให้พวกเขาเป็นคนที่ดีขึ้น คิดดียิ่งขึ้น
เด็กๆ บางคนกลัวมากจนแทบเป็นลม
ซึ่งผมไม่ติดขัดอะไรเลย
เพราะผมอยากให้พวกเขากลัวบ้างนิดๆ หน่อยๆ
เด็กหลายๆ คน ถ้าไม่มาค่ายนี้ก็เข้าคุก
อยู่ที่นี่ พวกเด็กๆ จะไม่มีความสุข
พวกเขาจะหิวโหย
พวกเขาจะเหนื่อยล้า เนื้อตัวจะมอมแมม
เราต้องทำสิ่งที่ทำแล้วได้ผล
การพูดคุย การมอบความรัก ทำให้พวกเขาเปลี่ยนความคิดไม่ได้หรอก
ทุกคนฟังฉันอยู่รึเปล่า
ฟังครับ
สตีฟเคยอยู่ทัพอากาศ ผมเคยอยู่ทัพอากาศ
ตอนที่เจอกัน นั่นคือสิ่งที่เรามีร่วมกัน
เขารู้สึกว่าเยาวชนพวกนี้ ต้องได้รับวิธีช่วยเหลือที่ต่างออกไป
เราคิดล้ำหน้าคนในสมัยนั้น
โครงการนี้กินระยะเวลา 63 วัน
แบ่งเป็นส่วนๆ ได้สามส่วน
(วิถีดั้งเดิม)
เราพาพวกเขาไปที่ระดับล่างสุดก่อน
มอบสิ่งจำเป็นให้ แต่ไม่ได้ให้ฟรีๆ
ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย
เราจัดหาอาหารไว้ให้ แต่อาหารนั้นจะอยู่อีกที่หนึ่ง
พวกเขาต้องเดินเท้าไปที่นั่น
เราไม่ได้ลงโทษใคร
การกระทำของเราย่อมมีผลตามมา ทั้งที่ดีและไม่ดี
คุณตัดสินใจเองว่าผลที่ตามมานั้นดีหรือไม่ดี
คุณต้องเข้าใจ
เด็กที่เราพูดถึงไม่ใช่เด็กที่เข้าโบสถ์วันอาทิตย์
หรือไปงานเต้นรำสำหรับเยาวชน ช่วงกลางสัปดาห์
เรากำลังพูดถึงเด็กๆ ที่ส่วนมากแล้ว
ควบคุมไม่ได้ หัวรุนแรง พยายามจะหลอกล่อลูกคุณ
เอายาให้ และขโมยรถ กับเครื่องเพชรคุณถ้าทำได้
พวกเขามาที่นี่เพราะตัวเองเป็นจอมบงการ
พวกเขาเรียนรู้การใช้ประโยชน์จากระบบ
ฉันเป็นตัวปลุกปั่น เป็นแกะดำของครอบครัวมาตลอด
ในฐานะเด็กคนหนึ่ง ไม่มีพลังอะไร พลังเดียวที่มีคือพฤติกรรม
ฉันก็เลย… ฉันก็เลยทำตัวไม่ค่อยดี
ฉันจะดื่ม แล้วก็ไปปาร์ตี้
ฉันชอบสูบกัญชา
ก็เป็นขี้ยาอยู่หน่อยๆ อาจทำให้ใครเป็นกังวล
ตอนนั้นฉันมีแฟน
และเขาถูกมองว่าเป็นตัวปัญหาประจำเมือง
พ่อแม่ไม่ชอบที่ฉันคบกับเขา และแม่ฉันก็ไม่ชอบฉัน
แม่พยายามหาทางกำจัดฉันไปให้พ้นๆ ตั้งแต่ตอนฉัน 12 ขวบ
ฉันก็เลยเก็บข้าวของแล้วก็หนีออกมา
ฉันไปอยู่ที่บ้านของพี่สาวของแฟน ซ่อนตัวเวลาตำรวจมา
ตำรวจส่งฉันกลับบ้านไปหาพ่อแม่…
แต่พวกเขาไม่ได้บอกฉัน ว่าฉันต้องไปที่ไหนอีกหลังจากนั้น
ฉันนอนบนพื้น ไม่มีเต็นท์ ไม่มีอะไรเลย พื้นที่มีแต่หิน
เร็วเข้า ลุกได้แล้ว นี่ไม่ใช่ค่ายฤดูร้อนนะ นี่ของจริง เร็วเข้า ไปกันได้แล้ว
พอเช้ามาก็เห็นกลุ่มเด็กๆ
ตัวผอม เสื้อขาด แล้วก็มีเด็กผู้หญิงคนนึงเดินมาหาฉัน
ฉันเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ และเธอถามว่าขอได้ไหม
เธออยากได้หมากฝรั่งที่ฉันเคี้ยวอยู่ ฉันก็ "ไม่มีรสชาติแล้วนะ"
เธอบอกว่า "ฉันไม่สน" ฉันก็เลย "โอเค"
แล้วก็มีเด็กอีกคนมาขอซุปฉัน
ฉันกำลังจะเอาซุปให้เขา
แล้วเด็กผู้หญิงคนเดิมก็บอกว่า "อย่าเอาซุปให้เขา"
"เธอจำเป็นต้องมีซุปนั่น" ฉันก็ "โอเค"
ตอนนั้นอุณหภูมิประมาณ 45 องศา
ฉันเดินป่าระยะทาง 800 กม. ด้วยรองเท้าเทนนิส
นั่นคือการเอาตัวรอด
เดินต่อไปนะ เอ้านี่
- ขอบคุณ - เดินไปเรื่อยๆ ก็พอ
ในแต่ละช่วง ความเป็นอยู่จะดีขึ้นหน่อย
กลุ่มที่สอง เรามีรถเข็น
ให้พวกเขาเอาอุปกรณ์ใส่รถเข็นได้ แต่พวกเขาต้องเข็นเองด้วย
และกลุ่มที่สาม เราเอาเครื่องปั่นเนยให้พวกเขา
เราเอาเตาหม้ออบแบบดัตช์มา
ด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตฉันในตอนนั้น
ฉันไม่สนใจว่ามันจะลำบาก ฝุ่นตลบ สกปรก
ว่าเราทุกคนจะกลิ่นตัวเหม็นสุดๆ
ที่นี่ เราฝึกการหาสมดุลของสิ่งต่างๆ
ทุกสิ่งที่เราทำล้วนมีเจตนา
เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่กำเนิดโลก
การอยู่บ้านไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉันกับแม่เถียงกันตลอด เรื่องเรียนฉันก็ไม่เอาไหน
ในช่วงเดือนหลังจากที่พ่อฉันเสีย
ฉันพยายามจบชีวิตตัวเอง
โอเค ทุกคน มารวมกันตรงนี้ ล้อมวงเป็นรูปเกือกม้า
ความรู้สึกมันแตกต่างไป
กลุ่มนี้มีพลังงานที่แตกต่างไป
และฉันไม่มีเวลามากนักให้มานั่งคิดถึงชีวิตตัวเอง
ตอนนั้นฉันอยู่ในโหมดเอาตัวรอด
นั่นทำให้ฉันสบายใจ
พระบิดาในสวรรค์ เราขอให้พระองค์ช่วยเราด้วยในยามนี้
ขอให้คำนึงถึงความเสียสละ ที่สัตว์ตัวนี้แสดงให้เราเห็น
เราขอสวดภาวนา ในพระนามของพระเยซูคริสต์ อาเมน
อาเมน
ฉันทำได้ดี
ฉันสนุกกับการได้อยู่ที่นั่นจริงๆ
เราจะสาธิตวิธีทำอาหารแบบต่างๆ ให้ดู
วิธีหนึ่งคือใช้หลุม เราจะใช้กระเพาะทำอาหาร
เตรียมคนให้เข้ากัน ใส่เนื้อลงไป
ครั้งหนึ่งมีคนถามผม "จะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาพร้อมกลับบ้านแล้ว"
ท่าทางพวกเขา สีหน้า
พวกเขามีประกายในดวงตา
มีรอยยิ้มบนใบหน้าที่เราชิงไปจากพวกเขาไม่ได้
ผมคิดว่าวัยรุ่นส่วนใหญ่ควรมาที่นี่และพัฒนาตน
นี่อาจเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่เกิดกับคุณก็ได้
สตีฟมีวิสัยทัศน์ว่า ทุกคนต้องเจอพิธีการเปลี่ยนผ่าน
จากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่
และมันมักจะรวมถึง…
บางอย่างที่ยากมากๆ
มันเจ็บนะ
คือฉัน…
ฉันปิดกั้นตัวเองจากแม่ ปิดกั้นตัวเองจากพ่อ
แม่เขียนจดหมายมาบอกว่ารักและคิดถึงฉันมาก
และอยากให้ฉันกลับบ้าน
แต่ฉันต้องอยู่ที่นี่
ถ้าฉันกลับบ้านก่อนเวลา มันก็จะไม่…
ความพยายามทั้งหมดที่ทุ่มให้กับ…
การเปลี่ยนแปลงตัวฉัน ก็คงสูญเปล่า
พวกเขากำลังรับพิธีการเปลี่ยนผ่าน และนี่คือช่วงเริ่มต้น
ใครบ้างดีใจที่ได้มาที่นี่ตั้งแต่นาทีแรกที่มาถึง
หนึ่ง สอง ใครบ้างดีใจที่ได้อยู่ที่นี่ตอนนี้
เยี่ยม
ใครบ้างที่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง
สิ่งที่ไม่รู้ตอนที่มาถึง
กับคนที่ไม่เข้าใจ ก็คงอธิบายให้เข้าใจยาก
ฉันรู้สึกว่าตัวเองทำสำเร็จ
ทุก ๆ วัน ฉันรู้สึก ประสบความสำเร็จ
เราเป็นคนดีขึ้น ด้วยการดิ้นรน การทดสอบ และความลำบาก
สมการง่ายๆ
โครงการเรามีเด็กมากกว่า 700 คน เราพลิกชีวิตให้คนหลายร้อยชีวิต
เด็กพวกนี้ต้องการสิ่งนี้ เรากำลังช่วยชีวิตคนไว้อีกเยอะมาก
แมทธิวคงอยู่ในสถานกักกันเด็ก หรือไม่ก็ตายไปแล้ว
ถ้าเราไม่พยายามทำอะไรสักอย่างกันต่อ
โทษที
ผมดื่มหนัก สูบกัญชาก็หนัก
บางครั้งบางคราวก็เสพแอลเอสดี
หรือไม่ก็สูบพีซีพีนิดหน่อย
ถัดไปนี่มีสะพานรถไฟอยู่
เมื่อก่อนเขาจะไปที่นั่น แล้วกระโดดลงไปที่รถไฟ
อะไรก็ฉุดเขาไม่อยู่
ตอนนั้นผมสนุกมาก
แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็โดนจับอยู่เรื่อยๆ
ข้อหาครอบครองยาเสพติด หรืออะไรทำนองนั้น
ผมว่าตอนนั้นผมคงเป็นเหมือนฝันร้าย
ในตอนนั้น ตำรวจมาที่นี่ด้วยเรื่องแมทธิวบ่อยมาก
มารับตัวเขา หรือเขาอาจไปได้เหล้ามาจากไหน
ไม่ว่าจะเป็นฉัน พ่อเขา โรงเรียน ตำรวจ
ไม่ว่าบทลงโทษจะเป็นอะไร ก็ไม่สำคัญเลย
ในตอนนั้น เราต้องคิดนอกกรอบ
เรากำลังพูดถึงเด็กในแหล่งค้ายา หรือเด็กที่หนีออกจากบ้าน
เด็กพวกนี้คุมไม่ได้ เป็นจอมบงการชั้นเซียน
- พวกเขาโทษคนอื่น… - จอมบงการชั้นเซียน
แล้วพออายุ 25 เมื่อไหร่ ข้ออ้างต่างๆ นานาว่าทำไมออกจากม.ปลาย
หรือทำไมถึงเล่นยา ข้ออ้างพวกนั้นก็จะไม่สำคัญ
ฉันคิดว่า "เอางี้"
"ฉันไม่รู้แล้วว่าต้องลองวิธีไหนอีก แต่วิธีนี้เข้าท่าดี"
ผมอยู่ที่นั่นได้แค่… ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นนานขนาดนั้น
แต่อยากกลับไปกินแม็คโดนัลด์แถวบ้านมากๆ
แล้วก็โอริโอ้ด้วย
แล้วก็ไอศกรีมราวนด์ท้อป
ของที่ผมชอบ
แต่พวกผู้ใหญ่ตัดสินใจกันไปแล้ว
ผมก็เลยคิดกับตัวเองว่า "ยอมรับซะเถอะ"
"นายอยู่ที่นี่แล้ว เข้าโครงการซะ"
"แล้วจะได้ออกจากที่นี่ไปกินเบียร์ซะที"
ผมแค่กลัวว่าต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน
แต่ผมก็คิดว่า "พวกเขาฆ่าฉันไม่ได้"
ผมคิดอย่างนั้นเลย "พวกเขาฆ่าฉันไม่ได้"
คืนนี้ ชายคนหนึ่งที่กล่าวว่า
เลิกโอ๋ แล้วข้ามจิตแพทย์ไปเลย
ส่งข้อความง่ายๆ ให้เหล่าวัยรุ่นแทน
ตั้งสติ ชีวิตไม่ใช่การปิกนิก เข้าหลักสูตรเอาตัวรอดซะ
ส่วนความรับผิดชอบของสตีฟคือทั้งโครงการ
ซึ่งหมายถึงโฆษณา การขายทางโทรศัพท์
บริหารการเงินของบริษัทและพนักงานของบริษัท
และมันเติบโตเร็วกว่าที่เขาคาดไว้มาก
เขาเลยต้องพึ่งพาคนทางใต้ของยูทาห์
ที่เป็นคนดูแลโครงการอยู่ที่นั่น
(ขอต้อนรับสู่เอสคาลันเต)
ผมคิดว่าเราโตเร็วเกินไป และผมคิดว่าเราไม่พร้อม
พวกเขาไม่มีห้องอาบน้ำ ไม่มีสุขา ไม่มีเตียงหรือโรงอาหาร
เจ้าหน้าที่บางคน… พูดตามตรง พวกเขาแค่มาเป็นตัวเสริม
พวกเขาปูผ้าห่มนอนบนพื้น
พวกเขาอยากช่วย
แต่ไม่ได้มีความเข้าใจเหมือนกับที่เรามี
เด็กๆ จะต้องรับผลการกระทำของตน
แบ่งอาหารให้เพื่อนที่กำลังหิว พวกคุณต้องอดข้าวทั้งคู่
ขโมยอาหาร คุณจะถูกมัดมือมัดเท้า
เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่อายุน้อยมาก
แล้วก็มีฮอร์สแฮร์ ซึ่งเป็นหัวหน้าภาคสนาม
ปัญหาคือ เขาเชื่อในตัวสตีฟ คาร์ติซาโน
ส่วนสตีฟ คาร์ติซาโนเรียกเราว่า จอมบงการ จอมโกหก
นั่นคือสิ่งที่ฝังแน่นในหัวของเจ้าหน้าที่ คืออย่าเชื่อเรา
เด็กบางคนก็จะพูดว่า "หลังไม่ค่อยดี"
หรือ "เจ็บเข่า" แต่พอไปดูรายงานสุขภาพ
พวกเขาไม่เคยมีประวัติเจ็บเข่า ไม่เคยมีอาการเจ็บหลัง
เมื่อไหร่ก็ตามที่เราบอกว่าป่วย พวกเขาจะเรียกเราว่าจอมโกหก
เถอะนะ ผมเจ็บ พระเจ้า
พูดง่ายๆ พวกเขาไม่ให้อะไรเราเลย
และถ้าคุณยังไม่มีทัศนคติที่ถูกต้อง
คุณต้องอยู่นานกว่า 63 วัน จนกว่ามันจะถูก
ยิ่งอยู่ที่นั่นนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหมือน "วัยเยาว์อันสิ้นสูญ"
เราใช้ผ้าอนามัยแบบสอดมามัดผม เพราะมันมีสาย
บางครั้งเด็กๆ แพ็คกระเป๋าไม่ดี
ข้าวของก็หล่นเกลื่อนตามทาง
แล้วเด็กคนนั้นก็จะเจอหินถ่วง โทษฐานแพ็คกระเป๋าไม่ถูก
ถ้าไม่มีไอ้หินโง่ๆ ก้อนนี้ ฉันก็คงไปได้เร็วกว่านี้แล้ว
เราใช้เสื้อยืดแทนกระดาษชำระ เพราะเราไม่มีกระดาษชำระ
นึกภาพออกไหม สมมุติคุณไปเดินป่าข้ามทะเลทราย
แล้วบังเอิญเจอเด็กๆ สกปรกมอมแมม มีผ้าอนามัยมัดอยู่ที่ผม
คุณคงแบบ "อะไรวะเนี่ย"
ผมไม่อยากอยู่ในทะเลทรายต่อ
เช้าวันหนึ่ง ผมไม่ยอมลุกขึ้น
รู้สึกว่าพวกที่ปรึกษาบอกผมว่า ผมต้องลุก
ผมตอบ "ไม่" พวกเขาก็ "ลุกขึ้น"
ผมก็ "ไม่"
"คุณบังคับให้ผมลุกไม่ได้"
แล้วเขาก็ตีผม
ตีจริงๆ เลย
มีที่ปรึกษาอีกคน
ที่ปรึกษาคนนั้นบอกเขา ให้มัดข้อเท้าผมเข้าไว้ด้วยกัน
แล้วเขาก็เริ่มลากผมไป ครับ เจ็บครับ
แต่เขาก็หยุดหลังจากสักสามเมตรได้
เขาถามว่า "พร้อมจะเดินรึยัง"
และผมก็รู้สึกเจ็บ
เขาลากผมต่อไป
ผิวที่หลังผมถูกครูดจนถลอก
ทุกๆ สิบหรือ 15 เมตร เขาจะหยุดและถามว่า "พร้อมจะเดินรึยัง"
ผมก็ตอบ "ไม่" ไปเรื่อยๆ
"คุณบังคับให้ผมเดินไม่ได้"
สตีฟ คาร์ติซาโนโผล่หน้ามาในเช้าวันรุ่งขึ้น
เขาบอกให้ผมจำไว้ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นความผิดผม
แล้วเขาก็ไป
ผมคิดว่า "คุณควรเป็นที่ปรึกษาให้ผมสิ"
"คุณควรให้ความช่วยเหลือผม แต่คุณทำร้ายร่างกายผมแบบนี้"
แล้วทีนี้ผมเชื่อใจใครได้บ้าง
ผมได้รับแจ้งจากฝ่ายสังคมสงเคราะห์ของรัฐ
ว่าพวกเขาพาตัวเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ออกมาจากโครงการชาเลนเจอร์
ว่าเขามีอาการบาดเจ็บที่ผมต้องรับรู้ไว้
ครั้งแรกที่ผมได้รู้จักโครงการนี้ รู้สึกจะเป็นต้นปี 1990
เจ้าหน้าที่รัฐบอกเราว่าพวกเขาพาเด็กๆ ไป
เด็กที่มีปัญหาต่างๆ นานา
เด็กที่ค้ายา และเสพยา
แล้วเอาไปรวมกับเด็กที่นอนขี้เกียจสันหลังยาว
แล้วพาพวกเด็กๆ มาที่นี่ กลางทะเลทรายร้อนระอุ
และไม่ยอมให้ฝ่ายบังคับใช้กฎหมาย เข้าถึงตัวพวกเด็กๆ
ผมเก็บมันไว้ในความทรงจำ
เผื่อว่าในอนาคต ผมเองต้องรับมือกับโครงการแบบนี้
ผมขับรถไปที่โรงพยาบาล
เดินเข้าไป รู้สึกตกใจ ที่ได้เห็นเด็กหนุ่มคนนี้ แมทธิว
ในสภาพตอนนั้น
หมอในพื้นที่คนนึงตรวจร่างกายเขา
หมอบอกว่าเด็กคนนี้ผอมแห้ง
หมอนับแผลเป็น รอยขีดข่วน รอยฟกช้ำ ได้มากกว่า 80 ที่
บนหลังและลำตัวช่วงบน
ซึ่งเขาได้รับมาตอนที่ถูกลากไปบนพื้นทะเลทราย
และหมอบอกผมว่า บาดแผลแต่ละที่หายเร็วช้าต่างกัน
และบอกว่าเขาถูกเจ้าหน้าที่ของโครงการนี้ทารุณ
ตอนที่รู้ว่าเกิดเรื่องนี้ คุณรู้สึกยังไง
ผมฉุน โมโห เพราะเคยบอกเจ้าหน้าที่แล้ว
"ถ้าทำร้ายหรือทารุณเด็กที่นี่
คุณจะต้องเจอดีกับผม"
"ผมจะเล่นคุณ"
วิธีการบางอย่างของเรา อาจดูเหมือนเป็นการทารุณ
เริ่มปฏิบัติกับแม่ให้ดีกว่าที่เคยทำมาซะนะ
บางอย่างก็มีเส้นบางๆ กั้น
ผมคิดว่าไม่ควรมีใครถูกทำร้าย
แต่ก็จะมีเวลาและสถานที่ และพื้นที่ที่ต้องลงโทษทางกายตามความเห็นผม
อย่างการตีน่ะ การตีให้เจ็บบางครั้งก็ให้ผลที่น่าเหลือเชื่อ
- เข้าใจไหม - เข้าใจ
- ไม่ได้ยิน - เข้าใจ
ขอโทษที ผมอาจหัวโบราณก็ได้ แต่ตามธรรมชาติของคน เราต้องมีปัจจัยกำหนด
ไม่งั้นก็เกิดอนาธิปไตย และอนาธิปไตยไปไม่รอด
ทั้งในอดีต และในอนาคต
มีคนจากโครงการโทรมาบอกฉันว่า พวกเขาพาแมทธิวไปโรงพยาบาล
และฉันคิดว่า "ตอนนี้เขาถึงมือหมอแล้ว
ก็คงไม่เป็นไร"
ฉันบินไปที่นั่น มีคนจากชาเลนเจอร์มารับ
พวกเขาจ่ายค่าโรงแรมให้
แต่พอฉันเห็นแมทธิว ก็ตัดสินใจได้เลย เราพากันกลับบ้าน
ฉันเข้าใจว่าเราอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัย ตั้งแต่เริ่มแรก
อะไรยากที่สุดในการอยู่ที่นั่นเหรอ
รู้ว่าคนที่ทำแบบนี้กับฉันคือพ่อแม่
พ่อแม่ฉันหมดไปกับโครงการนี้ เกิน 16,000 เหรียญ ในปี 1989
ฉันก็เลยไม่… นั่นเป็นเงินที่เยอะมากนะ ในปี 1989
ตลอดระยะเวลาสามปี
คาร์ติซาโนบอกว่ามีเด็กเกือบ 800 คน เคยผ่านโครงการนี้มาแล้ว
ซึ่งแปลงเป็นเงินได้เกือบสิบล้านดอลลาร์
สตีฟเป็นคนฉลาด เขารู้ว่าต้องใช้เงินจำนวนมาก
ทำไมถึงจะไปโทษคนที่ทำธุรกิจว่าเขาหาเงินล่ะ
เขาหาเงินได้เยอะมาก
เขาไปซื้อบ้านหลังใหญ่แสนสวย
หนูได้วิทยุสื่อสาร
เขาเช่ารถ เขาเคยเช่ารถลัมโบร์กีนีหนนึง
ซึ่งมันขัดกับคำพูดที่ว่า "เราแค่พยายามจะช่วยเด็กๆ"
นั่นน่ะครับ
เขากินหรูอยู่รวยมาก
(โฮมวิดีโอบ้านคาร์ติซาโน)
ฉันไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องการเงิน
ฉันแค่รู้ว่าเรามีรายได้พอประมาณ
แล้วก็มีเงินมากมายไหลเข้ามา คิดว่านะ
แต่เงินที่ไหลออกไปก็เยอะเหมือนกัน
การบริการโครงการแบบนี้ใช้เงินเยอะมาก
เราเจอบ้านหลังนี้ที่ยูทาห์
เป็นบ้านหลังใหญ่ ประมาณ 600 ตารางเมตร
คิดว่าไง เจน
ฉันซื้อม้า แล้วก็เริ่มหัดขี่ม้า
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เหมือนว่าเราประสบความสำเร็จอย่างมาก
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดว่า เขาเริ่มขาดโฟกัส
ภูเขาลูกนั้นชื่อว่า "ภูเขาฟิฟตี้ไมล์"
ทอดตัวยาว 80 กิโลเมตรไปจนถึงเลคโพเวลล์
และมีลักษณะเป็นที่ราบสูงไคปาโรวิตส์ด้วย
เป็นที่ที่ไม่เหมาะให้เด็กๆ มาเดินป่าเลย
ภูมิทัศน์แบบนี้ ในพริบตาเดียวอาจเปลี่ยนเป็นอันตรายถึงตาย
ผมขับรถไปกับนายอำเภออีกคน…
เราได้รับโทรศัพท์จากสายข่าวริชฟิลด์
ว่าผู้เข้าร่วมในมูลนิธิชาเลนเจอร์คนนึง ผู้หญิง
กำลังเดินทางไปโรงพยาบาลในแพนกิตช์
ตอนที่ผมอยู่ที่โพรโว ที่สำนักงาน
เราได้รับสายจากค่ายอื่นๆ ที่นั่นว่าเกิดเรื่องขึ้น
สตีฟเลยหยิบมือถือมาโทรถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วท่าทีเขาก็เปลี่ยนไป
ค่อนข้างจริงจังทีเดียว
เราวางงานทุกอย่างลงทันที
ผมกับเขาบินไปที่นั่น
เราไม่รู้ว่าเธออาการหนักแค่ไหน
เรารู้แค่ว่าเป็นเรื่องร้ายแรง
แล้วเราก็ลงจอดตรงหน้ารถพยาบาลพอดี
พวกเขากำลังทำซีพีอาร์ให้เธอ ต่อเครื่องช่วยชีวิตให้เธอ
ผู้ช่วยแพทย์ เขามองดูเธอ
ยังไม่ทันถึง 45 วินาที เขาก็ให้สัญญาณ เขาบอกว่า "เธอจากไปแล้ว"
สตีฟเสียใจมากกับเรื่องนั้น
เขาเสียใจกับเรื่องนั้นมากๆ
ฉันแน่ใจว่าส่วนหนึ่งในตัวเขามองว่า นี่เป็นความผิดเขา
เพราะมันเป็นโครงการของเขา
และเขาคือคนที่พาเด็กๆ เข้าโครงการ
แต่เขาก็รู้ด้วยว่า มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา
ในตอนนั้น เขาไม่ได้ใช้เวลาที่ยูทาห์ตอนใต้มากขนาดนั้น
ฉันก็เลยคิดว่าเขารู้ตัว
ว่าไม่มีอะไรที่เขาพอทำได้
เพื่อเปลี่ยนผลที่ออกมา
คริสเตน เชสอยู่บนที่ราบสูงไคปาโรวิตส์ ที่แสนกันดารแค่สามวัน
เธอล้มลงและเสียชีวิต หลังจากเดินป่าไปแปดกิโลเมตรในหนึ่งวัน
ฉันอยากให้พวกคุณได้พบชารอน ฟูคัว
ชารอนตัดสินใจส่งลูกสาว คริสเตน
ไปเข้าค่ายในที่ห่างไกล หลังจากที่เธอสอบตกชั้นม.สี่
และกินยากล่อมประสาทเกินขนาด
ตอนนั้นเธออายุ 16 ปี
แน่นอนว่าชารอนไม่มีทางรู้ได้เลย
ว่าเธอจะไม่ได้พบลูกสาวคนเดียว ในสภาพมีลมหายใจอีก
- ดูเป็นเด็กซนๆ นะ - ก็ซนน่ะสิ
(ชารอนและเดวิด แม่และน้องชายของคริสเตน)
เธอเป็นคนอ่อนหวาน น่ารัก และ…
- ชอบแต่งตัว กับ… - ใช่ เธอชอบแต่งตัว
แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนไป
เธอกลายเป็นคนหัวรั้น
ใช่ หัวรั้นทีเดียว
เธอก็แค่อยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ในสัปดาห์ที่สี่ พวกเขาจะมีช่วงอยู่คนเดียวสี่วัน
ยาทุกตัวออกไปจากร่างกายหมดแล้ว
พวกเขาอยากกลับบ้าน ไปเป็นลูกชายลูกสาว
ของพ่อแม่อีกครั้ง ไปเรียนหนังสือ
คือมัน… เราคิดว่ามันจะช่วยได้
ผมโตมาในครอบครัวชาวไร่ ในทะเลทรายแสนโหดร้ายที่นี่แหละ
คนที่โตมาแถวนี้จะรู้และเข้าใจ
ว่าทะเลทรายมันโหดร้ายแค่ไหน
คุณอยู่ตรงกลางระหว่างแอ่งน้ำ ซึ่งอาจห่างกันสัก 16 กิโลเมตร
เจ้าหน้าที่ไม่ได้รับการฝึกอบรมมามาก
บางคนเคยเป็นผู้เข้าร่วม ในค่ายชาเลนเจอร์มาก่อน
ผมเห็ดชัดเลยว่า นั่นคือสูตรสำเร็จสู่หายนะ
เจ้าหน้าที่จากสำนักงานนายอำเภอ ประจำเคนเคาน์ตี้
ได้บุกค้นสำนักงานของมูลนิธิชาเลนเจอร์เมื่อวันนี้
เจ้าหน้าที่หวังว่าเอกสารเหล่านั้น จะช่วยให้พวกเขาตัดสินใจได้
ว่าจะยื่นฟ้องมูลนิธิในข้อหาอะไร
ในตอนนั้นผมบอกว่า "ผมจะขุดให้ถึงตอ
และเราจะหาทางจัดการเรื่องนี้"
แม็กซ์ แจ็คสันเป็นนายอำเภอประจำเคนเคาน์ตี้ ที่ที่ชาเลนเจอร์ตั้งอยู่
เขาบอกว่าเขาได้รับข้อร้องเรียนเป็นกระบุง จากผู้ปกครองทั่วประเทศ
ตอนนั้นผมทุ่มชีวิตให้กับคดีนี้
ตราบใดที่พวกเขายังดำเนินการอยู่ ฝ่ายบังคับกฎหมายก็จะไม่พัก
เจ้าหน้าที่ของเคนเคาน์ตี้ตัดสินใจแล้วว่า จะทำลายผมให้ได้
ถ้าเอาผิดผมในเรื่องส่วนตัวไม่ได้ พวกเขาก็จะเล่นผ่านโครงการ
คุณส่งคนไปอยู่ทะเลทราย แล้วคนคนนั้นล้มลง
แสดงอาการอ่อนล้าจากความร้อน คุณก็รักษา
กลุ่มผู้บุกเบิกไม่ใช่แค่จุดไฟบอกทาง แต่ยังหาลูกธนูด้วย
ผมเป็นผู้สนับสนุนโครงการนี้อย่างเปิดเผย
ผมเห็นหลายคนที่ชีวิตเปลี่ยนไป พ่อแม่หลายคนรู้สึกซาบซึ้ง
ผมขอปฏิเสธไม่ให้ข้าราชการกระจอกมาบงการ
ในเมื่อพวกเขาไม่สละเวลามาดูด้วยซ้ำ
มีโอกาสสูงมากว่าจะมีการทารุณ และมีผู้เสียชีวิตอีก
เจ้าหน้าที่ประจำเคนเคาน์ตี้ตั้งข้อหา คาร์ติซาโนและมูลนิธิชาเลนเจอร์
ว่าฆาตกรรมโดยประมาท
(ความประมาทรวมถึง แต่ไม่จำกัดเพียงประการต่อไปนี้)
ถ้าสตีฟถูกตัดสินว่าผิด เขาติดคุกแน่
ไม่ต้องสงสัย
และอยู่ในคุกเขาลำบากแน่ เขาก็เลยเป็นกังวลหนัก
เพราะเขารู้ว่าถ้าแพ้คดี เขาจะต้องเข้าคุก
ทิ้งคุณแม่อายุน้อยให้อยู่กับลูกเล็กอีกสี่คน
เป็นยังไงบ้าง
เราคาดการณ์ว่าจะมีการสาดโคลนหลายเรื่อง
และเราก็พร้อมรับมือ
พวกนั้นอยากให้ชีวิตเขาพัง
เด็กค่ายชาเลนเจอร์อีกแปดคนกล่าวว่า ตนถูกตี ถูกให้อดอาหาร และถูกมัดไว้กับต้นไม้
โดยผู้ดูแลโครงการ
ขณะนี้มีการดำเนินคดีทารุณเด็กถึงเก้ากระทง
ต่อมูลนิธิชาเลนเจอร์ ไม่ว่าจะเป็นการมัดเด็กไว้กับต้นไว้
ไปจนถึงการลากไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิน
คดีความ
คดีความ คดีความ คดีความเริ่มพอกพูนขึ้น
คดีนี้ได้ทำให้เกิดข่าวด้านไม่ดีไปทั่วประเทศ
เจ้าหน้าที่ชาเลนเจอร์ระบุ
พวกเขาใช้เงินไปกับโครงการหลายล้านดอลลาร์
ชาเลนเจอร์เรียกเงินจากบรรดาครอบครัว สูงสุด 16,000 ดอลลาร์
แต่หนึ่งในช่องทางหลัก ในการหาเงินทุนของคอร์ติซาโน
คือการเรียกเก็บเงิน จากบริษัทประกันภัยของผู้ปกครอง
เพื่อเป็น "ค่ารักษา" ให้เด็กๆ
มาตอนนี้บริษัทประกันก็อยากได้เงินคืน
เพราะพวกเขาเห็นข่าว แล้วก็ "เดี๋ยวนะ"
ผมจริงจังกับเรื่องนี้มาก เพราะผมรู้ว่ามีเด็กคนอื่นๆ อีกหลายคน
ถูกทำทารุณในโครงการนี้ ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นอีก
โครงการถูกปิด
เราไม่มีรายได้ ฉันไปทำงานที่ห้างเซียร์ส
เราใช้เวลาปีครึ่งถึงสองปีนับจากนั้น
ไปกับการสู้คดีในศาล
อัยการพยายามพิสูจน์อีกครั้งว่า คาร์ติซาโนห่วงผลกำไร
มากกว่าห่วงความปลอดภัยของเด็กๆ ที่เขาควรต้องช่วยเหลือ
คนพวกนี้โกหกมานานสองปี โกหกมาตลอด
เป็นกลุ่มคนที่หน้าไหว้หลังหลอกที่สุด เท่าที่ผมเคยเจอมา
ข้อสนับสนุนของพวกเขาคือ คริสเตน เชสถูกบังคับให้เดินป่าโหดเกินไป
และตายเพราะเป็นลมแดดจากการออกกำลัง
ผลการชันสูตรศพ
พบว่าอวัยวะภายใน
สอดคล้องประมาณหนึ่ง กับโรคลมแดดจากการออกกำลัง
แต่ก็สอดคล้องกับสาเหตุการตายอื่นๆ ด้วย
นั่นแหละที่ผมต้องแสดงให้เห็น มันไม่ใช่โรคลมแดดจากการออกกำลัง
แบบนั้นจะปัดเรื่องการฆาตกรรมให้ตกไป
ผมไม่ใช่หมอนะ แต่เธอถูกพามาที่นี่ ในทะเลทราย
ที่อยู่สูง 1,800 เมตร ร้อน 37 องศา
ร่างกายไม่ฟิต ถูกบังคับให้เดิน
ผมเชื่อด้วยว่าเขาประมาท
และความประมาทนั้น ทำให้คริสเตน เชสถึงแก่ความตาย
เราประสบความสำเร็จในสิ่งที่เราทำ
ทั้งเขาและผมยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำ เรายืดอกรับสถานการณ์นั้น
ตามที่ผมเข้าใจนะครับ คุณคาร์ติซาโน ตอนนี้
มีการดำเนินข้อหาอาญากับคุณ ฆาตกรรมโดยประมาท
ใช่ครับ
มูลนิธิชาเลนเจอร์ของคุณ มีส่วนทำให้คริสเตน เชสตายหรือไม่
ผมไม่รู้จักคริสเตน ตอนที่เธอล้ม ผมอยู่ที่สำนักงาน ห่างไป 800 กิโล…
แต่ทั้งที่มีคดีของคริสเตน คดีทารุณเด็กอีกเก้าคดี
คดีฟ้องร้องต่างๆ ที่คุณโดน สรรพากรจ้องจะเอาเรื่องคุณ…
มีการอนุมาณอยู่นะครับ…
คุณมีท่าทีที่นิ่งมาก
สำหรับคนที่น่าจะ กำลังมองโลกล่มสลายอยู่ตรงหน้า
ในวันอ่านคำตัดสิน
ผู้พิพากษาให้คณะลูกขุนออกไปปรึกษาหารือ
สตีฟ คาร์ติซาโนดูท่าทางไม่ค่อยมีความหวัง
ปัจจัยแวดล้อมต่างๆ ในตอนที่เธอเสียชีวิต
บ่งบอกอย่างแน่นหนักว่าเธอถูกบังคับให้เดินป่า
ไม่มีน้ำ ในอากาศร้อนระอุ
ลูกขุนลุกออกไปในตอนเช้า
และกลับมาพร้อมคำตัดสินอีกทีในคืนวันนั้น
โชคไม่เข้าข้างเขา
เพราะเขาต้องพิสูจน์ในชั้นศาลว่านั่นคืออุบัติเหตุ
คณะลูกขุนเข้ามา และผู้พิพากษาถามว่า "คุณตัดสินข้อหานี้ยังไง"
"ไม่ผิด ไม่ผิด ไม่ผิด ไม่ผิด"
เราออกจากที่นั่น รู้สึกตื่นเต้นมาก
ความผิดพลาด ที่เหล่าทนายฝ่ายจำเลยมักจะทำในบางครั้ง
คือพยายามพิสูจน์ทฤษฎีอื่นอีกทฤษฎีของคดีนั้นๆ
นั่นแหละคือความผิดพลาด
ที่เราต้องทำก็แค่แสดงให้เห็นว่า
ทฤษฎีของอัยการในคดีนั้นๆ ผิด
เราไม่รู้แน่ชัดว่าเธอตายด้วยสาเหตุอะไร
เราคาดว่าน่าจะเป็นกลุ่มอาการท็อกซิกช็อก
เราคาดว่าอาจเป็นภาวะช็อกจากการติดเชื้อ
ไม่ใช่โรคลมแดดจากการออกำลัง
หรืออย่างน้อยก็มีข้อกังขาที่สมเหตุสมผล
เหมือนยกภูเขาออกจากอกค่ะ
โล่งเกินบรรยาย
มันต้องจบครับ นั่นคือที่ผมต้องการ
ผ่านไปสองปีแล้ว ต้องจบได้แล้ว และผมดีใจที่มันจบซะที
เรารู้สึกว่าคำอธิษฐานเป็นจริง
เชื่อไม่ลงครับ ตอนนี้ด้วย
กี่ปีนะ ผ่านมา 32 ปีใช่ไหม
พวกเราคิดถึงเธอมาก
มากๆ
เรื่องนั้นไม่ใช่ความรับผิดชอบของใคร มันเกิดขึ้นเอง
ไม่รู้นะว่าฟังดูเย็นชารึเปล่า แต่มันคือความเป็นจริง
(นักวิจารณ์ของคาร์ติซาโน)
เราไม่อยากให้มีข่าวอะไรอีก
เราไม่อยากได้ความตึงความเครียดอะไรอีก
ฉันเป็นห่วงลูกๆ และแรงกระแทกที่พวกแกได้รับ
และฉันอยากให้เขา เลิกทำโครงการเยาวชนไปเลย
แต่เหมือนว่า เขาไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรอย่างอื่นดี
ผมมีพรสวรรค์ในการทำงานกับเด็กๆ มาตลอด
ผมเข้าใจพวกเขา เคยเป็นเหมือนพวกเขา
ถ้าพวกเขาอยากเล่าปัญหาให้ผมฟัง ผมก็ "เอาสิ มาเทียบกันหน่อย"
อยากคุยเรื่องชีวิตรันทดเหรอ มานั่งคุยกัน
และผมข้ามผ่านมันมาได้ ดังนั้นคุณก็ทำได้
นี่สตีฟตอนเขาอายุสี่หรือห้าขวบได้
นั่นไอเนซ
ตอนเป็นทารก
พ่อกับแม่ยกเขาให้คนอื่นเลี้ยง
และคนที่อุปการะเขาไปเลี้ยง คือคู่สามีภรรยา ทรอยกับไอเนซ
ไอเนซใจสลาย
ตอนที่พ่อแม่แท้ๆ มาพาเขากลับไป
รู้สึกจะตอนอายุสองขวบ
คุณมีพื้นฐานและได้รับการฝึกอบรมมายังไง
ต่างกันไปครับ หลักๆ ก็ ผมเรียนรู้ผ่านประสบการณ์จริงในชีวิต
ที่มาของผม ชีวิตของผมเอง
แม่ผมติดเฮโรอีน รับโทษในคุก
ถูกฆ่าตายตอนผมอายุได้ 17 ปี
พ่อผม เป็นคนอารมณ์ร้อน
วิธีการรับมือกับปัญหาของเขา คือตบตีลูก
เขามีปัญหากับการเรียนม.ต้นและม.ปลาย
ไม่ง่ายเลย
เขาไม่อยากทำธุรกิจปูนซีเมนต์ของพ่อ
ก็เลยไปเข้ากองทัพอากาศ
นั่นเปลี่ยนชีวิตเขา ทำให้เขากลายเป็นคนมั่นใจอย่างทุกวันนี้
การฝึกในค่ายทหาร รวมกับประสบการณ์เอาตัวรอด
แล้วก็สิ่งต่างๆ ที่เขาได้ประสบพบเจอ ในทัพอากาศ
สิ่งเหล่านั้นช่วยให้เขาเติบโตเต็มที่ กลายเป็นคนที่มีความรับผิดชอบกว่าเดิม
ดังนั้น เขาถึงได้เชื่อจริงๆ ว่า วิธีที่ดี
ในการช่วยคนหนุ่มสาว
คือการสร้างความมั่นใจในตัวเอง และช่วยให้พวกเขาตัดสินใจอะไรในชีวิตได้ดีขึ้น
แต่ตอนนี้พอการพิจารณาคดีผ่านไปแล้ว เขาพ้นผิดแล้ว…
ฉันอยากให้เขาหาเลี้ยงครอบครัวด้วยทางอื่น
- แล้วเขาทำไหม - ไม่
ไม่เลย
อัตราการเกิดอาชญากรรมรุนแรง โดยเยาวชนในสหรัฐฯ ดีดตัวสูงกว่า 25%
ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
ฉันได้กลิ่นกัญชา จมูกฉันไม่ผิดแน่
พอเข้าสู่ยุค 90 บรรดาผู้ปกครองก็ยังคงปวดหัวกับ
"จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดีนะ"
ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงครับ เด็กๆ สูบกัญชากันหนักมาก
อาจจะหนักพอๆ กับสมัยก่อนด้วยซ้ำ
สตีฟรู้ว่าโครงการค่ายในที่ห่างไกล อาจยังช่วยคนได้หลายครอบครัว
แต่ไม่ว่าเขาพยายามไปที่ไหน
สังคมสงเคราะห์ก็จะตามไปปิดค่ายเขา
พูดง่ายๆ คือเขาถูกขึ้นบัญชีดำ
แต่ผมคิดว่าคาร์ติซาโนเขาสนุกไปกับ
การได้ชิงไหวชิงพริบกับหน่วยงาน
และเปิดค่ายในสถานที่ใหม่ ที่ที่ไม่มีใครรู้จักชื่อเขา
ว่าไง เป็นไงกันบ้าง ว่าแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่กัน
สุดท้ายเขาก็เลยไปที่หมู่เกาะเวอร์จิน
รู้สึกว่าจะเป็นเกาะเซนต์โทมัส
ในฐานะนักข่าว ผมก็ "ฉันจะไล่นายให้ทัน"
"ฉันจะลองดู" เพราะศาลไม่ได้ทำอะไรเลย
ศาลเดียวที่เรามี คือศาลแห่งมติมหาชน
พอหงายหินก้อนนึงขึ้นมาดู
ก็มีหินอีกก้อนให้หงายอยู่ข้างใต้นั้น
"สตีฟ คาร์ติซาโน เจ้าของโครงการบำบัด ในที่ห่างไกล ชาเลนเจอร์ยูทาห์ ที่ถูกสั่งปิด
หลังจากเด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่ในการดูแลของเขา เสียชีวิตในทะเลทราย
โครงการนั้นกลับมาแล้ว"
"ตอนนี้เขาดำเนินโครงการที่ชื่อ เฮลธ์แคร์อเมริกา"
เขายังทำอยู่
ที่จริง ตอนเจอกันครั้งแรก เขาเรียนภาพยนตร์
เขาก็เลยใช้พื้นฐานนั้นมาช่วยทำวิดีโอขาย
เขาทำวิดีโอออกมาสวยมาก ใช้นักแสดงด้วย
ปกติแล้ว การต่อต้านที่จะเห็น ในช่วงสองสามวันแรก
คือการต่อต้านแบบซึมลึก
พวกเขาจะช้า
เอื่อยเฉื่อย
ไม่อยากให้อะไรๆ ราบรื่น
จากเดินป่า มาเป็นจับเด็กๆ ไปไว้บนเรือ ถ้าจำไม่ผิด
ใช่ไหม คิดว่าใช่นะ
เฮ้ ทำอะไรน่ะ
นี่ ใจเย็นๆ
- สงบสติ - แดน
ผมแบบ "เดี๋ยวนะ"
เขาไม่สะทกสะท้านจากการเพิ่งพ้นผิด
ข้อหาฆาตกรรมโดยประมาทต่อเด็กอายุ 16 ภายใต้การดูแลของเขา
แล้วนี่เขาทำอะไรนะ ล้อเล่นใช่ไหม
แดน
โดยธรรมชาติแล้ว ในโครงการลักษณะนี้
จะมีเด็กที่ก้าวร้าวกว่าคนอื่น
อย่างเช่นแดน เป็นเด็กที่ก้าวร้าวมาก
สตีฟยกระดับไปอีกขั้นแล้วบอกว่า "ฉันจะเรียกเงินให้มากกว่าเดิมอีก"
แนวคิดเปลี่ยนจากทะเลทรายยูทาห์แห้งแล้ง
จากการเรียนทักษะการเอาตัวรอด
มาเป็นล่องเรือสำราญในทะเลแคริบเบียน
ฉันจะคอยดูเธอ ฉันจะช่วยเธอ แต่ฉันจะไม่ทำแทนเธอ
ถ้าเธอไม่ทำให้ถูกต้อง เธอเองที่จะต้องรับกรรม
พวกเขาอาจทอดสมอที่ไหนสักที่
แล้วลงจากเรือสักพัก
แต่เก้าในสิบครั้ง จะเป็นที่ที่ไม่มีคนอื่นอยู่
พวกเธอรู้กฎ เราเดินป่าด้วยกัน…
- ไม่ต้องให้กินข้าวก็ได้ - เรากินข้าวด้วยกัน ใช่ นั่นคือกฎ
เขาสามารถดึงดูดบรรดาครอบครัว ที่ร่ำรวยที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกาได้
ร็อกเกอะเฟลเลอร์
หลานชายของอดีตผู้ว่าการรัฐอาร์คันซอ
ทางบ้านส่งเขาไปที่นั่น
ทุกคนเชื่อว่า นี่เป็นโครงการที่น่าเชื่อถือและถูกกฎหมาย
ที่ช่วยให้เด็กๆ เจอสมดุลในตัว
กลับมาอย่างมีเกียรติ เหมือนเป็นคนใหม่
เราแค่ต้องรับมือกับมัน อย่างตรงไปตรงมา ภายใต้การควบคุม
จะบอกว่าเป็นสิ่งที่เราต้องเจอก็ได้
แล้วผลลัพธ์ก็ออกมาดี สุดท้ายแล้วเราก็สนิทกันมาก
ผมไปหาหมอ แล้วหมอก็ยกเรื่องนี้มาพูดกับ…
รู้สึกจะเป็นแม่ผม
ลงเอยเราก็ได้ดูวิดีโอของเฮลธ์แคร์อเมริกา
เธอคิดว่าเธออยากทำอะไร
ไม่รู้สิ อยากได้อิสรภาพหรืออะไรสักอย่าง
หัวใจสำคัญของการบำบัดคนหนุ่มสาว คือความสัมพันธ์
ถ้าไม่มีความสัมพันธ์…
ตัวหนังเองก็โน้มน้าวใจมาก
บรรลุทุกสิ่งที่พวกเขาอาจทำได้
ช่วงวัยรุ่น ไม่มีใครคุมอดัมอยู่
เขาทนแม่ไม่ได้
รู้สึกจะมีสองสามครั้ง ที่เขาขว้างมีดใส่เธอ
ผมจำได้
ฉันเป็นเด็กขี้โมโห
และผมคิดว่า ข้ออ้างที่ผมใช้ในการทำตัวแบบนั้น คือการเป็นลูกที่เขารับมาเลี้ยง
เราอับจนหนทาง ต้องทำอะไรสักอย่าง
ฉันว่าพวกเธอรู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่
ที่ผ่านมาพวกเธอไม่รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
ทีนี้ได้เวลาเรียนรู้แล้ว
ผมต้องการเครื่องนำทางในชีวิต เพราะตอนนั้นผมไม่มี
พ่อผมทำงานตลอด
ผมก็เลยบินไปเซนต์โทมัส
พร้อมเจออะไรที่แตกต่าง
พร้อมจะเป็นคนที่ดีขึ้น พัฒนาตัวเอง
หกเดือนครึ่งหลังจากนั้น โครงการนั้นพลิกชีวิตผมเลย
พลิกทุกอย่างเลยก็ว่าได้
ครั้งแรกที่ผมเจอสตีฟ คือตอนที่ผมไปคอสตาริกา
อดัม อยู่ที่นั่นมาสักพักแล้ว
ที่ผ่านมาเราไม่ได้เจอเขา และพวกเขาคิดว่าถ้าเราไปเยี่ยมน่าจะดี
นายจะพูดอะไรกับพ่อ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ตอนนี้
ผมจะกอดเขาแน่นๆ เลย
- หันหลังสิ - หันหลังสิ พ่ออยู่นี่
รู้สึกอ่อนไหวมากครับ
ผมไม่ใช่คนอารมณ์อ่อนไหว แต่ตอนนั้นผมรู้สึกอ่อนไหวมาก
คิดว่าอยากมาเยี่ยมหน่อยน่ะ
คนส่วนใหญ่ที่ฉันคุยด้วย คนที่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้…
ไม่มีทางจะคุยได้ โดยที่ไม่กลับไปรู้สึกเจ็บปวดกับมัน
อย่างน้อยก็สักห้าปี
คุณอาจเป็นเด็กนิสัยเสีย ขี้บ่น แต่ไม่มีใครสน
ถ้าพ่อแม่แท้ๆ ไม่สนใจคุณ
ก็ไม่มีใครสน
ใครเขาส่งลูกไปเจออะไรแบบนั้นบ้าง
พ่อแม่มารับฉันกลับ
แม่ไม่อยากเข้าใกล้ฉัน เพราะฉันตัวเหม็น
เราขึ้นรถ
แม่ลดกระจกลงแบบว่า "เหม็นแฮะ"
ฉันแบบ "อะไรกันวะ" "คนพวกนี้เป็นอะไรกันนักหนา"
พ่อจะไม่ลืมเลย ตอนที่แกจบจากโครงการนั้น
แกไม่เสพอะไรอยู่ช่วงนึงเลย
ใช่
พอกลับไปแอตแลนตาแล้วมันก็…
แค่อาทิตย์เดียวมันก็เริ่มขึ้นอีก
ไม่นะ รู้สึกว่าจะเดือนนึง หลังจากนั้นผมก็กลับไปเป็นแบบเดิม
ใช่ ก็คือไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนัก
พูดกันตรงๆ นะ พ่อน่าจะทิ้งแกไว้ที่นั่นตลอดชีวิต
คือว่ามัน…
- ตลอดชีวิตเลยเหรอ - ใช่ ที่ในป่า
(เดอะซอลต์เลก ทริบูน)
เบาะแสแรกของผม คือข่าวจากสถานีวิจัย
บนเกาะเซนต์จอห์น
พวกเขาบอกผมว่ามีเด็กขโยงนึง กับผู้ใหญ่สองสามคนไปที่นั่นทางเรือ
แล้วบอกคนที่นั่นว่าพวกเขาไปทำอะไรกันสักอย่าง
ให้องค์กรที่ชื่อว่าเฮลธ์แคร์อเมริกา
แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มสังเกตว่า เด็กๆ มอมแมมมาก
แล้วก็ดูเหมือนจะไม่มีโครงสร้างอะไรเลย
หัวหน้าสถานีวิจัยที่นั่นก็เลย
โทรหาสำนักงานใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ประจำหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐฯ
และพบว่าไม่มีองค์กรที่ชื่อเฮลธ์แคร์อเมริกา
ที่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการ ในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐฯ
นี่เป็นปฏิบัติการลับโดยสมบูรณ์
ไม่มีการออกใบอนุญาต
ฝ่ายบังคับใช้กฎหมายไม่ได้เข้ามารับทราบ
ไม่มีการประเมินสาธารณสุขใดๆ
จู่ๆ ก็พากันมาจากไหนไม่รู้
ทอดสมอ แล้วเริ่ม "บำบัดในที่ห่างไกล" ในพื้นที่เขตร้อน
และเมื่อหน่วยงานรัฐเริ่มเข้ามาใกล้
คาร์ติซาโนก็ตัดสินใจว่า ได้เวลาเผ่น
กัปตันเดินเรือจากเซนต์จอห์นไปยังอีกเกาะหนึ่ง
ที่แทบไม่มีคนอาศัยอยู่
เด็กพวกนี้ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาเป็นเหมือนนักโทษ ที่ติดอยู่ในค่ายบำบัดลอยทะเล
ซึ่งไม่มีการบำบัดจริงๆ
และพวกเขาออกทะเลกันครั้งละหลายเดือน
คุณพ่อ พวกเรารักคุณนะ
คริสต์มาสที่ไม่มีคุณอยู่ด้วย คงไม่เหมือนเดิม
พวกเราคิดถึงพ่อมากนะ
- บายคุณพ่อ - บาย
ฉันอยู่ที่เฮลธ์แคร์อเมริกานานเก้าเดือน
เราไม่เคยรู้เลยว่าเราจะไปไหน
หรือจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน แผนการเป็นยังไง
เหมือนเราพยายามจะไปให้ถึงที่ไหนสักที่อยู่ตลอด
จากเกาะหนึ่ง ไปอีกเกาะ ไปอีกเกาะ
อยู่ที่นั่นนานพอที่จะรวบรวมสิ่งของจำเป็น
จากหมู่เกาะเวอร์จิน เราไปเปอร์โตริโก เกาะโมนา
สาธารณรัฐโดมินิกัน
เฮติ แล้วเราก็ไปจาไมกา
จากนั้นก็ไปเวเนซุเอลา และคาร์ตาเฮนา โคลอมเบีย
สถานที่พวกนั้นไม่ได้อยู่ใกล้กันเลย
แต่กระจายอยู่ทั่วทะเลแคริบเบียน
ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉัน… มันอธิบายยากน่ะ
ไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่
รู้สึกว่าเหมือนมันไม่มีที่สิ้นสุด
รู้สึกเหมือนเราไม่มีทางจะเป็นคนดีพอ ที่จะได้กลับบ้าน
ในที่สุดผมก็พบว่าโครงการนี้เหลือแค่เด็กห้าคนบน
บนเรือคาตามารัน
และพอหลายสัปดาห์ผ่านไป พวกเขาก็มองเห็นแผ่นดินเปอร์โตริโก
เด็กๆ หลายคนตัดสินใจว่า "เราต้องไปจากที่นี่"
พวกเขาพยายามหาใครสักคน ที่จะเชื่อพวกเขา ที่จะพูดคุยด้วย
แบบว่า "เฮ้ เราหนีมา ช่วยเราด้วย"
กัปตันเหนื่อยมากกับการที่เด็กพวกนี้หนีไป
เขาตัดสินใจว่า "ฉันจะมัดเด็กพวกนี้ไว้ในรถ
เอาห่วงเชือกคล้องคอพวกมันไว้
แล้วผูกปลายเชือกไว้กับรถ เด็กพวกนี้จะได้ไม่หนีไปไหน"
ทางการเปอร์โตริโกบุกเข้าไปอย่างรวดเร็ว
คิดว่าตัวเองเจอคดีขบวนการอาชญากรรม
เด็กๆ กลับบ้าน และเริ่มเล่าให้พ่อแม่ฟัง
"รู้ไหมว่าส่งลูกไปเจออะไรมา"
ทางการเข้ามาเกี่ยวข้อง หน่วยงานสาธารณสุขของเปอร์โตริโก
สรุปว่า ไม่มีใบอนุญาต ไม่ได้รับอำนาจให้ทำอะไรก็ตามที่ทำอยู่
และคาร์ติซาโนก็อย่างเคย "รักลูกให้ตี ตีแล้วก็ทิ้งไป"
ไม่มีใครเห็นเขา
ดังนั้น จากมุมมองของการรายงานข่าว ใครๆ ก็คิดว่าเขาหายหัว
เขาจะหาสถานที่ใหม่
เราเสียทุกอย่างไป
เงินที่เคยไหลมาที่เขาเป็นค่าโครงการ
ที่เขาเอาไปใช้ทำโครงการ
ฉันจำไม่ได้ว่าเคยเห็นสักแดง
ฉันรู้ว่าสถานการณ์การเงินเราไม่สู้ดี
แบบว่า "เราซื้อนั่นไม่ได้ เราทำนี่ไม่ได้ เราทำงั้นไม่ได้"
และในตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจดีนัก
เราไม่มีอะไรเลย
พ่อฉันเป็นคนฉลาดนะ
เป็นคนที่ฉลาดที่สุดที่ฉันเคยเจอ
เขาทำอะไรก็ได้ตั้งหลายอย่าง
ฉันเลยขอว่า "พ่อ ช่วยหาอย่างอื่นทำได้ไหม"
ฉันโกรธเขา เพราะฉันอยากให้เขาหาอะไรอย่างอื่นทำ
เราจะได้มีชีวิตปกติกัน
ฉันอยากให้เราเป็นครอบครัวปกติ
(เดวิด ลูกของสตีฟและเด็บบี้)
ดีมาก
ใช่แล้ว ไง
- ไง - ไงฮะ
มองไปที่ไดโนเสาร์บนนั้นทีได้ไหม
ใช่ ดีมาก
ตอนอยู่ป.สอง เดวิดเป็นเด็กขี้อาย
หันหลังเข้ากำแพงหน่อยได้ไหม ทางนี้
แต่แล้ว พออายุ 12 เขาก็เริ่มออกไปเที่ยว
กับพวกเด็กๆ ที่ชอบดื่ม ปาร์ตี้ สูบกัญชาสูบอะไร
ในไม่นาน… ฉันคิดว่าเขาได้พบว่าเขาจะเลิกอาย
เขาเริ่มใช้ยา หนักมาก
เขาไม่มี จุดที่พอ…
เดฟไม่มีคำว่าพอ
เขาอยากเสพให้ได้มากที่สุด ตลอดเวลา ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นเลวร้าย เขาติดยาหนักมาก
เลวร้ายมากค่ะ ฉันทำงานเต็มเวลา
สตีฟทำงานชั่วคราวที่นั่นบ้างที่นี่บ้าง
สตีฟ คาร์ติซาโนยังคงเชื่อ
ว่าการบำบัดในที่ห่างไกลเป็นธุรกิจที่ดี
สตีฟก็เลยติดต่อกับนักธุรกิจบางคน
ที่ต้องการเริ่มโครงการในซามัว
สตีฟผันตัวเป็นที่ปรึกษา
แต่สิ่งที่สตีฟ คาร์ติซาโนทำไว้ ก็ยังตามติดสตีฟ คาร์ติซาโน
เขาก็เลยแนะนำตัวกับบรรดาผู้ปกครอง ในชื่อสตีฟ ไมเคิลส์
สตีฟจัดตั้งโครงการในซามัวได้สำเร็จ
เราตัดสินใจว่าเราต้องส่งเดวิดไปเข้าโครงการ
เราก็เลยส่งคนสองคนไปลักพาตัวเขา
เหมือนที่เราพานักเรียนคนอื่นๆ มา และส่งเขาไปที่ซามัว
(ค่ายแปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่ ซามัว)
อะไรเนี่ย นี่ทางเข้าเหรอ
นี่คือ อัญประกาศ "ยาม"
มีหน้าที่กันไม่ให้คนไม่มีธุระเข้าไป
ตรงนั้นมีป้ายขนาดใหญ่ติดอยู่
จริงด้วย นั่นไงป้าย "แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่"
ต่างจากในโบรชัวร์ที่หลอกให้เราเชื่อ แบบหน้ามือกับหลังเท้า
แม่ผมเชื่อจากสิ่งที่เห็นในโบรชัวร์ เป็นโบรชัวร์ที่สวยมาก ดูดี
ดูเหมือนเราไปพักร้อน
มีค่าใช้จ่ายสองหมื่นห้าถึงสามหมื่นดอลลาร์ แล้วแต่คน
แล้วแม่คุณหาเงินมาจากไหน
แม่ขายบ้านที่เราอยู่ เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับเรา
แล้วเด็กคนอื่นๆ เป็นไงบ้าง
ที่จริงตอนอยู่ที่นั่น ผมรู้จักคนนึง แอมเบอร์
เป็นคนที่ผมรู้จักจากคอสตาเมซา
เรามีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เราไม่มีปัญหาอะไรกัน
เรามองหน้ากันแล้วก็แบบ "อ้าวเฮ่ย มาเจอกันได้ไงเนี่ย"
"คนที่ฉันรู้จักจากแถวบ้าน มาอยู่ที่นี่ในซามัวได้ยังไง"
ฉันดีใจ รู้สึกเบาใจ
คุณเคยเจอสตีฟ คาร์ติซาโนไหม
ครั้งเดียว
เขาแวบมาดูลูกตัวเอง
ซึ่งแปลกนะ
ที่เขาส่งลูกตัวเองไปเข้าค่ายตัวเอง
สตีฟ คาร์ติซาโนจะแบบว่า
"เฮ้ เธอน่าจะช่วยเด็กคนอื่นดูนะ สอนสิ่งที่เธอรู้ให้พวกเขารู้"
แล้วผมก็ "แบบว่าเป็นเจ้าหน้าที่รุ่นเยาว์เหรอ"
เขาก็ "ใช่" ใครๆ ก็อยากเป็นเจ้าหน้าที่รุ่นเยาว์
คุณอยู่จุดสูงสุด ได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า ได้อาหารดีกว่า
ผมจะเป็นคนมอบหมายงานให้คนอื่น
และถ้าคนนั้นไม่อยากทำ ก็บังคับให้เขาทำ
ชายคนนี้เสนองานง่ายให้ผมตรงๆ "ได้ ผมจะทำ"
พ่อฉันเป็นคนมีความหวังมากๆ
เดฟกำลังไปได้ดี
พ่อทำงาน ทุกอย่างเข้าร่องเข้ารอยมากขึ้น
อะไรๆ ก็ไปได้ดี และแน่นอน หลังจากนั้นมันก็พัง แบบ…
ผมได้รับการติดต่อจากทนาย
เขามีวิดีโอเทป
ถ่ายโดยพ่อกับลูกชายคู่หนึ่งที่อยู่ในโครงการ
พวกเขาอยากให้ผมดู
ผมก็เลยไปพบทนายที่สำนักงาน
พวกเขาหรี่ไฟในห้อง แล้วทีวีก็สว่างอยู่
วิดีโอเทปนั้นคุณภาพต่ำมาก
แต่เห็นได้ชัดเจนว่าถ่ายในป่า
และรู้สึกว่าความประทับใจแรกของผมคือ
เหมือนเรากำลังดู สิ่งที่เห็นได้ในค่ายเชลยศึกเวียดนาม
อ๋อใช่ ผมโดนขังเดี่ยวเดือนครึ่ง เพราะชักจูงคนอื่นไปในทางไม่ดี
แค่นั้นจิ๊บๆ ผมทำสถิติมาแล้ว
สามเดือนครึ่งจ้ะน้อง สามเดือนครึ่ง
ดูแล้วรู้เลยว่าพวกเขาเป็นเด็ก ผอมแห้ง เนื้อตัวสกปรก
มีรอยแมลงกัดเต็มตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ถึงผมจะเลวแค่ไหน ก็ไม่ควรโดนทุบตี
ผมด้วย
พวกเขามีชีวิตอยู่อย่างสัตว์
(30 มิถุนายน 2001)
ผมอยู่ที่นี่มาเกือบปีแล้ว
อยู่นี่ผมถูกทุบตีประมาณเจ็ดครั้ง
แม่ พ่อ ผมอยากกลับบ้าน ขอบคุณครับ
- อายุ 18 เหรอ - ผมอายุ 18
การกักตัวผมไว้มันผิดกฎหมาย แต่พวกเขาก็ไม่ปล่อยผมไป
นี่เตียงผม และนี่เตียงของแบรนดอน
ตรงนี้เป็นก้อนหินกับหญ้าแห้งนิดหน่อย
ตอนที่ผมไปถึง ที่นั่นไม่มีอะไรเลย เป็นแค่ที่โล่งในป่า
เด็กคนอื่นๆ เป็นคนสร้างที่นั่นขึ้นมา
พวกเราทำถนน ขุดร่องน้ำไว้วางท่อประปา
เราวางท่อน้ำเสีย
เราสร้างทุกอย่าง โครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นทั่วไป
ให้มันมีอะไรขึ้นมา ให้เจ้าของที่ดินทำเงินได้
นั่นคือค่ายแรงงานบังคับ
ตอนที่หนีไป พอโดนพาตัวกลับมาได้ เกิดอะไรขึ้น
พวกเขาทุบตีเราซะหนัก ไม่ให้เรานอน ให้เอามือยันพื้น
หรือให้เราคุกเข่าแล้วเอามือไว้บนหัว
สิ่งที่ผมฉุกคิดหลังจากได้ดูวิดีโอนั้น
คือนี่เป็นภาคที่มืดมนที่สุด ในมหากาพย์คาร์ติซาโน เท่าที่จำได้
ให้ความรู้สึกที่ร้ายกาจกว่าเดิม
การทารุณ สถานการณ์ตรงนั้น ปัจจัยแวดล้อม ดูแย่กว่าเดิมเยอะ
สวัสดีค่ะ ฉันแอมเบอร์ มิเชล
อยากให้บอกไหมว่าฉันอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
- อยาก - ฉันอยู่มาเกือบ 16 เดือนแล้ว
ช่วงนี้ของปีที่แล้ว
ฉันโดนมัดมือมัดเท้าเข้าด้วยกัน
ถูกทุ่มและ…
แย่ละ เจ้าหน้าที่ฟังอยู่ พวกเขาจะมาทางนี้แล้ว
ไม่ต้องกังวล
เราทำความสะอาดโต๊ะอยู่
ฉันทำความสะอาดเสร็จแล้วชัดเจน
จากนั้นก็ถูกเรียกไปพบหัวหน้าค่าย
ในตอนนั้นเลย
เขาบอกว่าฉันต้องถูกขังเดี่ยว
ฉันมองเขาสีหน้าตายแล้วพูดว่า "ไม่ ไม่เอา แบบนั้นมันไม่…"
ฉันแบบ "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันไม่ไป"
แล้วจู่ๆ ก็มีนักเรียนอีกสี่คน
พวกเขากดฉันนอนคว่ำหน้า
แล้วก็ดึงแขนฉันไปข้างหลัง มัดไว้
แล้วก็ตัดสินใจว่าจะมัดแขนฉันไว้กับขาด้วย
พวกเขาไม่ให้เจ้าหน้าที่ลงมือ เพราะรู้ว่านั่นคือการทารุณเด็ก
ก็เลยให้พวกนักเรียนเป็นคนทำ
ที่บอกว่า "พวกเขา" คุณหมายถึงใคร
เคิร์ท
ผมจำได้ว่าผมมัดเธอไว้กับเสาในกระท่อม
ผมไม่ได้มีส่วนมัดมือมัดเท้าเธอในตอนแรก
ผมอยู่กับเธอตั้งหลายชั่วโมง
จนมือเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าๆ ม่วงๆ
พอถึงเวรผม ผมปล่อยเธอ
ผมปล่อยเธอแป๊บนึง ให้เธอได้ขยับมือหน่อย
แล้วก็ตกกลางคืน เธอไม่ค่อยได้นอน
แล้วเราก็คิดกันว่าต้องทำยังไง
เจ้าหน้าที่บอกว่า "สาดน้ำใส่เธอซะ"
มันเริ่มจากน้ำแก้วเล็กๆ
แล้วก็เพิ่มขึ้นเป็นเหยือก
แล้วก็กลายเป็นครั้งละห้าแกลลอน
ตอนที่สาดน้ำ พวกเขาไม่ให้ฉันได้พักหายใจเลย
ผมไม่ได้สนุกไปกับมัน
ผมไม่อยากทำแบบนั้นกับใคร
แต่เราคงไม่ทำแบบนั้นหรอก
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงมากๆ
สั่งให้เราทำ
ตอนที่เธอถูกมัด ผมอธิบายให้เธอฟัง
ผมบอกว่า "ที่นี่มันเฮงซวย หลอกเอาเงินคนทั้งนั้น"
ถ้าเป็นที่อื่นคงไม่มีเรื่องแบบนี้ และเธอรู้ว่าผมไม่ใช่คนสั่งการ
ดังนั้นผมคิดว่าเธอคงไม่คิดเคืองอะไรผม
คุณรู้สึกยังไงกับเคิร์ทที่ทำแบบนั้น
รู้สึกถูกหักหลัง
ใจคอทำด้วยอะไรถึงไม่ปฏิเสธคนพวกนั้น
ผ่านไปสองวันหลังจากถูกมัด พวกเขาพาฉันไปที่ขังเดี่ยว
ที่เรียกว่า "คำปฏิญาณ"
อยู่ที่อีกฟากของเกาะ และตอนที่อยู่ที่นั่น…
โดนซ้อมเหรอ
โดนล่วงละเมิดทางเพศ
ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่อยากฟัง ก็เลย…
ไม่เคยมีเด็กผู้หญิงถูกส่งไปที่หมู่บ้านนี้ ฉันเป็นคนแรก
ที่ที่พวกเขาให้เราพักก็คือ… กับหัวหน้าหมู่บ้าน
หัวหน้าทูอิ
วันหนึ่ง ตอนที่คนในบ้านเขาไปที่โบสถ์ ไปทำงาน
ที่นั่นมีแค่ฉันกับเขา
และฉันไม่ต้องทำงาน เพราะเป็นวันอาทิตย์
และ…
เขาเริ่มลวนลามฉัน
ฉันจำได้ว่านั่งอยู่
เขาเริ่ม…
แบบ… เขาเอามือมาจับหลัง จับแขน แล้วก็เริ่ม…
เขาเริ่ม…
ลูบไล้ฉัน และ…
ฉัน…
ไม่รู้จะทำยังไง
ถ้าผลักเขา
เขาก็เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน
คือว่า เขามีอำนาจ
สองสามวันต่อมา ฉันเล่าให้หัวหน้าค่ายฟัง
เขาทำท่าเหมือนฉันโวยวายเกินเหตุ
ฉันกล่าวหาว่าทูอิทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง
แล้วเขาก็ปล่อยให้ฉันอยู่ที่นั่นต่อไปอีก
แน่นอนว่าสิ่งสุดท้าย ที่แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่ต้องการ
คือการถ่ายวิดีโอแบบนี้
โดยที่พวกเขาไม่ใช่ผู้ครอบครอง
เพราะพวกเขารู้ว่ามันเลวร้ายแค่ไหน
ผู้ปกครองคนที่ถ่ายวิดีโอนั้น
ติดต่อสถานทูตสหรัฐฯ
และบอกสถานทูตว่า เขากับลูกชายต้องไปจากประเทศนั้น
ก่อนที่เจ้าหน้าที่ที่พีซีเอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
และสถานทูตก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องดี นี่มันอาชญากรรมชัดๆ
เขามุ่งหน้าไปที่สนามบินทันที
คนที่ตามไปด้วยคือคนของสถานทูตสหรัฐฯ
ที่ซ่อนวิดีโอเทปไว้ในกระเป๋าเอกสาร
แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่ ติดต่อทางการซามัวที่สนามบิน
บอกว่า "อย่าให้เขาไปพร้อมกับวิดีโอเทปนั้น"
พวกเขารู้ว่ามันจะกระทบแค่ธุรกิจพวกเขา
แต่พวกเขาบอกทางการซามัวว่า
ถ้าวิดีโอเทปนี้หลุดออกไป มันจะส่งผลเสียต่อการท่องเที่ยว
ทางการซามัวสอบปากคำผู้ปกครองคนนั้น
และถามแล้วถามอีกว่าเทปอยู่ไหน
เขาบอกว่า "ผมไปรษณีย์ไปที่อเมริกาแล้ว"
พอผ่านส่วนรักษาความปลอดภัยไป
เขาก็รับเทปคืนมาจากเจ้าหน้าที่สถานทูต
และเอามันออกไปจากซามัวได้
นั่นคือตอนที่กล้องจากสำนักข่าวเริ่มมา แล้วก็กลายเป็นข่าวใหญ่
จำได้ว่ามีเฮลิคอปเตอร์สำนักข่าว บินวนรอบบ้านเราที่แคลิฟอร์เนีย
อยู่เหนือหัวเราพอดี
มากันไม่หยุด
(วัยรุ่นเล่าเหตุทารุณที่ศูนย์)
(ได้เห็นวิดีโอเทปและแน่ใจ)
(ไร้มนุษยธรรม)
(ทารุณ)
มีชื่อของเขาอยู่ในข่าวที่เขาไม่ได้… คือ…
ทำฉันเดือดสุดๆ บอกตรงๆ
เขาแทบไม่อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ ในตอนนั้นเขาออกมาแล้ว
ตอนนั้นเองที่พวกเขาไปพาเด็กๆ ออกมา
ตอนนั้นฉันทำงานที่สถานทูตสหรัฐฯ ในนิวซีแลนด์
และบรรดาเจ้าหน้าที่ก็แนะนำฉัน
ว่าพวกเขามีปัญหาที่ค่ายนั้น
และเราต้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
จะทิ้งให้เด็กๆ อยู่ในสถานการณ์นั้นไม่ได้
เราหาทางเข้าไปที่ค่ายจนได้
แทบไม่มีอะไรเลย
ที่นั่นมีแค่พวกเรา
พวกเด็กๆ ถูกพาตัวไปจากที่นั่นแล้ว
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน
เราเดินดูรอบๆ อาณาบริเวณ แล้วก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
เราเดินลงไป เจอเด็กคนหนึ่งที่นั่น
เขาป่วยมาก
ทีแรกเขาค่อนข้างลังเล
อาจเป็นเพราะกลัวการลงโทษ ถ้าพูดอะไรกับเรา
แต่ในที่สุดเขาก็บอกเรา
ว่าคนอื่นๆ ถูกพาตัวไปจากค่ายแล้วโดยตั้งใจ
แต่เราไม่รู้ว่าที่ไหน เรานึกไม่ออกเลยว่าพวกเขาจะไปไหนได้
วันนั้นเป็นวันที่แปลกที่สุด ตั้งแต่เช้าเลย
พวกเขาทำดีกับเรา
ดีกว่า… คือว่ามันแปลก
พวกเขาส่งเราไปที่ชายหาดแห่งนึง
ฉันจำได้ว่าเดินทางผ่ากลางป่า
ยังไม่รู้เลยว่าพอไปถึงแล้วจะเจออะไร
คิดว่า "พวกเขาพาเด็กๆ ผ่านที่นี่ไปยังไง"
ที่จริงเราควรจะอยู่ที่นั่นแค่ระยะเวลาสั้นๆ
แล้วจู่ๆ…
รถเอสยูวีสีดำ หน้าต่างติดฟิล์มทึบ
ก็ขับมาทีละคัน…
ขับผ่านจุดที่เราอยู่
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขามาจากไหน
จำได้แค่ว่าพวกเขาขับผ่านเข้ามา
พวกเด็กๆ อยู่ที่ชายหาด
จำได้ว่าฉันมองพวกเขาแล้วคิด "คุณพระคุณเจ้า"
แล้วก็มีคนลงมาจากรถ…
บอกว่าพวกเขาเป็นคนของสถานทูตอเมริกา
เรื่องโกหกแน่ๆ
ไม่มีทางที่ใครจะใส่ใจมากขนาดนั้น
ยิ่งกับตัวฉัน นั่นน่ะ… ไม่มีทางเป็นเรื่องจริง
วิดีโอเทปนี้กลายเป็นแหล่งข้อมูลหลัก ในการดำเนินคดีทางกฎหมาย
คณะลูกขุนใหญ่รับทราบคำให้การจากเด็กๆ ที่เคยอยู่ที่แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่
และบรรดาผู้ปกครอง
และที่น่าสนใจคือคนที่เอาวิดีโอเทปออกมา
มีคนถามเขา "ต้องโง่แค่ไหน
ถึงส่งลูกไปเข้าโครงการแบบนี้"
เขาดึงโบรชัวร์ที่สตีฟเขียนให้ แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่ออกมา
แล้วเขาอ่านตรงที่เขียนว่า แปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่สร้างมาเพื่อเด็กแบบไหน
เขาวางมันลง แล้วพูดว่า
"พวกเขาบรรยายตัวลูกผม ผมถึงได้เลือกที่นี่"
คาร์ติซาโนรู้จุดอ่อนไหวทางอารมณ์
ของพ่อแม่ที่อยู่ในวิกฤต ที่รู้สึกว่า "ฉันไม่มีทางเลือก"
แต่สตีฟไม่เคยต้องรับผิดชอบอะไร
เพราะโลกเปลี่ยนไป
เกิดเหตุการณ์ 9/11 มีเรื่องอื่นต้องให้ความสำคัญ
และสตีฟ คาร์ติซาโน ไม่ว่าเขาจะเคยทำอะไรมา
เขาก็ไม่ใช่ภัยความมั่นคงของชาติ
ไม่นานหลังจากที่เดฟกลับจากซามัว
ฉันก็เริ่มออกนอกลู่นอกทาง
ตอนนั้นฉันกลายเป็นวัยรุ่นที่ทำอะไรห่ามๆ
ฉันเริ่มออกไปเที่ยวกับเพื่อนของพี่
หลังจากนั้นไม่นานพวกนั้นก็เริ่มใช้ยา แล้วฉันก็ใช้ตามเขา
ฉันเลิกงานกลับมาบ้าน พบว่าทีวีหายไป
เครื่องเล่นวิดีโอหายไป
เครื่องเป่าหิมะหายไปจากโรงรถ
เพราะพวกแกขโมย
พวกแกเอาข้าวของจากที่บ้าน
ไปขายต่อ เอาเงินไปซื้อยา
สรุปว่าตอนนี้ฉันมีลูกสองคนที่ติดเฮโรอีนอย่างหนัก
เรากำลังพูดถึงเด็กในแหล่งค้ายา หรือเด็กที่หนีออกจากบ้าน คุมไม่ได้
แล้วพออายุ 25 เมื่อไหร่ ข้ออ้างต่างๆ นานาว่าทำไมออกจากม.ปลาย
หรือทำไมถึงเล่นยา ข้ออ้างพวกนั้นก็จะไม่สำคัญ
ที่ซีแอตเทิล ฉันเสพเกินขนาดไปหลายครั้ง
แล้วก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง
และถูกจับ
เราเคยประกันตัวเดวิดออกจากคุกสองครั้ง
แล้วก็ได้รู้ด้วยตัวเองว่านั่นเป็นความคิดที่ไม่ดี
สุดท้าย พอเคที่ถูกจับ เราปล่อยให้แกติดคุก
เด็กๆ ต้องได้เรียนรู้
ว่าพวกเขาต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง และต้องรับผลจากการกระทำของตัวเอง
ฉันโกรธมาก
เราต่างรู้สึกผิด เราตั้งคำถามตลอด
"ฉันควรทำอะไรต่างจากนี้ไหม ฉันทำอะไรที่ต่างจากนี้ได้ไหม"
ฉันรู้ตัวว่าชีวิตจะเป็นยังไง ถ้าไม่ทำอะไรที่ต่างจากเดิม
ฉันก็เลยเข้าไปมีส่วนร่วมในชุมชนฟื้นฟูอย่างเต็มที่
และหลังจาก 13 ปีก็มีทุกวันนี้ได้
ในสัปดาห์ที่สี่ พวกเขาจะมีช่วงอยู่คนเดียวสี่วัน
ยาทุกตัวออกไปจากร่างกายหมดแล้ว
พวกเขาอยากกลับบ้าน ไปเป็นลูกชายลูกสาวของพ่อแม่อีกครั้ง
ไปเรียนหนังสือ
เดวิดยังคงมีปัญหาต่อไป
แล้วตอนนี้เดวิดอยู่ไหน
เขาอยู่ในคุก และจะอยู่ในนั้นอีกประมาณสามปี
หันหลังเข้ากำแพงหน่อยได้ไหม ทางนี้ หันกลับมา
ใช่
นั่นพ่อกับเดฟ
ทำใจยาก ตอนที่ฉันออกจากสถานบำบัด คือตอนที่พ่อถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง
มะเร็งที่พัฒนาไปเป็นระยะสี่ มะเร็งลำไส้ใหญ่
เขาสู้กับมันอยู่หกหรือเจ็ดปีได้
ในวันสุดท้ายของชีวิตก็ยังสู้ และเขาเสียเพราะหัวใจวาย
พวกเขาบอกเราอย่างนั้น
นั่นคือเมื่อสามปีที่แล้ว
ผมคิดว่าสตีฟไม่ใช่คนเลว
ผมคิดว่าเขาหลงทางอยู่ช่วงหนึ่ง ผมมองแบบนั้น
ผมว่าแก่นแท้ของเขาไม่ใช่คนเลว
เนื้อในของเขาอาจเป็นคนดี
มีอย่างหนึ่งในเรื่องนี้ที่กวนใจผมได้ทุกครั้ง
คือเราช่วยให้เขาพ้นผิด แต่เขาเบี้ยวเงินผม
ไม่เคยจ่ายยอดคงเหลือ นั่นแหละที่ผมฉุน
ผมไม่ได้ข่าวจากเขาอีกเลย
ที่จริง ก่อนบริษัทโปรดักชั่นของคุณจะติดต่อมา
ผมไม่รู้เลยว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง
ฉันเคยชอบสตีฟ
ผมเคยชอบเขา จนกระทั่งมองเห็น
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ
เขาเอาเงินจากพ่อไปห้าหมื่นได้มั้ง
น่าจะใช่
(มูลนิธิชาเลนเจอร์)
หลายปีก่อน
ฉันกูเกิลคำว่า "มูลนิธิชาเลนเจอร์"
ฉันอยากติดต่อกับคนอื่นๆ ที่เคยร่วมทริปเอาตัวรอด
แล้วฉันก็เห็นข่าวมรณกรรมของเขา
ความรู้สึกมันผสมปนเปกัน ทั้งตกใจ เศร้าใจ…
รู้สึกโกรธ
นั่นคือเป็นตัวกระตุ้นให้ฉันออกมาพูดสักที
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
(สร้างโพสต์)
(สวัสดีทุกคน)
โครงการแรกที่ฉันไปเข้าร่วมคือที่ฮาวาย
มีส่วนที่เรียกว่าโซโล
โซโลคือโอกาสที่จะเรียนรู้ว่า เราสามารถเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเอง
ว่าเราสามารถ…
ผ่านพ้นเรื่องยากๆ ไปได้
และสตีฟทำระบบ "ส่งข่าว" ให้ฉัน
ฉันมีวิทยุสื่อสาร
ฉันหวาดกลัว
แล้วสตีฟก็พูดว่า "ถ้าเธอต้องการฉัน"
"ถ้าเธอกลัว และต้องการตัวฉัน
แค่กดปุ่มพูดนะ แล้วฉันจะไปหา"
ฉันอายุ 13 อยู่คนเดียว
เขามาหาแล้วถามว่า "อยากได้อะไรไหม"
ฉันตอบ "ค่ะ ฉันจะรู้สึกขอบคุณมาก ถ้าคุณเอาโลชั่นมาให้ได้"
ผิวฉันแห้งมาก
ขอโทษค่ะ ขอเวลาสักครู่
เขาก็เลยเอาโลชั่นมาให้
และอาสาทาหลังให้ฉัน
ฉันไม่ได้สบายใจซะทีเดียว
แต่มันก็ไม่ได้ผิดไปจากปกติขนาดนั้น
เขาบอกให้ฉันนอนคว่ำ
เขาคร่อมตัวฉัน
แล้วก็บีบโลชั่นลงที่หลังฉัน นวดให้
แล้วเขาก็บอกให้ฉันพลิกตัว
ฉันก็…
ฉันไม่อยากพลิกตัว ฉันตัวแข็งทื่อ
เขาบอกว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พลิกตัวเถอะ"
แล้วเขาก็…
็เริ่มทาโลชั่นที่ไหล่และเหนืออกฉัน
แล้วเขาก็เลื่อนมือลงไป…
ที่หน้าอกฉัน ฉันพยายามผลักมือเขาออก
เขาบอกว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คิดซะว่าฉันเป็นพ่อ"
สิ่งที่ฉันคิดในหัวมีแค่ "พ่อไม่มีทางแตะต้องตัวฉันแบบนี้"
ตลกดีนะ ฉันเพิ่งมาฉุกคิดเมื่อไม่นาน…
พอมองย้อนกลับไป…
ที่จริงฉันเคยคุยกับเพื่อน
และได้รู้ตัวว่าทุกๆ อย่าง
ที่ตอนนั้นฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่น่ารัก ใจดี ที่สตีฟทำให้
เขาทำไปเพื่อเตรียมฉันให้พร้อม
ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอก ฉันเพิ่งมาฉุกคิดเมื่อเร็วๆ นี้
สองปีหลังจากนั้น ฉันเล่าให้แม่ฟัง
แน่นอนว่าไม่ได้ลงรายละเอียด
แต่ฉันบอกแม่ว่าเขาสัมผัสตัวฉัน กระทำการทางเพศกับฉัน
คุณแม่ได้ทำอะไรไหม ได้แจ้งความไหม
ไม่
เหตุผลที่ไม่ได้แจ้งความก็เพราะแม่คิดว่า
เขาทำไปเพื่อผลดีต่อตัวเด็ก
และแม่ไม่อยากจะ "เอาคานเข้าไปสอด"
ฉันเอะใจว่าเขาใช้คำว่า "บงการ" บ่อยมาก
อย่างที่เห็น เด็กๆ พวกนี้ใช้วิธีต่างๆ พยายามจะบงการ
หรือเขาเรียกเด็กๆ ว่าเป็นจอมบงการชั้นเซียน
พวกเขาเป็นจอมบงการชั้นเซียน มีปัญหาอะไรก็โทษคนอื่น
และในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ได้ฟังเขาพูด
ฉันได้ฉุกคิดว่า จอมบงการที่เซียนยิ่งกว่าใครก็เขานั่นแหละ
เป็นข้ออ้างที่สะดวกดีใช่ไหมล่ะ
ได้ทำลายความน่าเชื่อถือของเด็กๆ
เพราะรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นเด็กมีปัญหา
นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง แต่เป็นข้อเท็จจริง
นี่ยังเป็นอุตสาหกรรมที่เฟื่องฟูอยู่ ซึ่งตอนนี้มีคนเลียนแบบเยอะมาก
ตอนอายุ 16 พ่อแม่ส่งฉันไปเข้าโครงการบำบัดในที่ห่างไกล
คล้ายกับที่ปารีส ฮิลตันไป ฉันจะเล่าให้ฟังว่ามันเป็นยังไง
สตีฟ คาร์ติซาโนทำการตลาด โดยใช้ความบอบช้ำทางใจเป็นวิธีรักษา
พวกลอกเลียนแบบก็เลย เปลี่ยนมันให้กลายเป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
ตอนกลางคืน พวกเขาเอารองเท้าฉันไป และห่อตัวฉันไว้ในผ้าใบ
นอนทับที่ปลาย ไม่ให้ฉันขยับได้
ผมคิดว่ามีคนมากมายที่วันนี้จะรู้สึกว่า "ค่ายนั้นเปลี่ยนชีวิตฉันจริงๆ
แต่อาจจะไม่ใช่ในทางที่ดีที่สุด"
มันทำให้ฉันเป็นฉันในวันนี้ค่ะ ถือเป็นส่วนสำคัญ
ฉันเคยติดยา
เข็นรถเข็นไปตามถนน เป็นคนไร้บ้าน
ฉันรอดมาได้ก็เพราะ
ฉันรู้ว่าต้องอยู่โดยไม่มีอะไรเลยยังไง
ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ไปกับการพยายามเอาตัวรอด
แล้วฉันก็พาตัวเองไปอยู่สถานการณ์ที่ต้องรอด
เพราะฉันรู้จักอยู่แค่นั้น นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันสบายใจ
ผมยังฝันร้ายถึงที่นั่นอยู่เลย ลบมันออกจากหัวไม่ได้
มันอยู่กับผมมาทั้งชีวิต
ถ้ามันเกิดกับปารีส ฮิลตันและครอบครัวได้
ขอให้ลองคิดถึงเหล่าผู้ที่ไม่อาจมายืนอยู่ที่นี่วันนี้ได้
วัยรุ่นไม่ใช่แค่เด็กที่อยู่ในบ้านเรา
พวกเขาคือคนที่ไว้ใจเรา
เกิดเรื่องนี้กับฉัน
ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ฉันพยายามบอกให้คนรู้ และมันไม่นำพาอะไรเลย
อุตสาหกรรมนี้กลับเติบโตขึ้น
(ที่อเมริกาปีนี้ มีเด็กหลายพันคนจะเข้าร่วม)
(ค่ายบำบัดในที่ห่างไกล)
(ครอบครัวคาร์ติซาโนไม่ต้องการพิสูจน์ ข้อกล่าวหาเรื่องล่วงละเมิดทางเพศ)
(แต่รู้สึกว่าพฤติกรรมเช่นนั้นไม่สอดคล้อง กับสตีฟที่อยู่ในความทรงจำของพวกเขา)
(ธุรกิจที่ดำเนินอยู่ซึ่งใช้ชื่อ มูลนิธิชาเลนเจอร์, เฮลธ์แคร์อเมริกา)
(หรือแปซิฟิกโคสต์อะคาเดมี่)
(ไม่เกี่ยวข้องกับกิจการที่ปรากฏในสารคดีนี้)
(ถ้าคุณหรือคนที่คุณรู้จักเคยถูกกระทำทารุณ)
(สามารถรับข้อมูลและความช่วยเหลือได้ที่ www.wannatalkaboutit.com)
คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส