Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Witajcie, śmiertelnicy, w Nowym Orleanie,
mieście wybitnie paranormalnym.
Tutaj każdy pogrzeb to karnawał,
a śmierć to nie koniec jednego życia,
lecz początek drugiego.
Tu nawet żałoba może być bramą do radości,
jeśli tylko odważysz się w nią wejść.
Jest 23.58! Szykujcie się.
- Łał. - Hej, przepraszam.
Przepraszam. Halo, barman. Mogę zamówić?
Proszę.
Wypij mojego.
Zaschnie ci w gardle.
Dam radę. Prawie nie piję.
To może na spółkę?
Okej.
Jesteś tu z kimś?
Tak.
Z kolegami z pracy.
To ci za mną. Są trochę nieśmiali.
Czym się zajmujesz?
Jestem astrofizykiem.
Czyli...
specem od rakiet.
Od optyki. Buduję obiektywy.
Teraz pracuję nad mapą ciemnej materii.
Chcę połączyć to, co już wiemy,
z mechaniką kwantową.
To skomplikowane.
Chcesz zobaczyć niewidzialne.
Właśnie.
Lepiej to ujęłaś.
Ja w sumie działam
w podobnej branży.
Nawiedzone domy.
Te branże nie są podobne.
Nie. Ale coś w tym jest.
Pokazuję ludziom to, czego nie widzą.
Duchy w powietrzu.
- Zjawy. - Dziesięć!
- Widma. - Dziewięć! Osiem!
- Opętania. - Żartujesz sobie.
Siedem!
- Ale i tak zapraszam. - Sześć! Pięć!
- Chętnie. - Cztery!
Tak.
Trzy! Dwa! Jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Jestem Ben.
Alyssa.
Ben?
Ben!
Ben?
Masz ciężki dzień, więc nie chcę ci dokładać kłopotów,
ale karta nie przeszła.
Skąd wiesz, że mam ciężki dzień?
Skąd wiem?
Bo jesteś wczorajszy.
Masz.
Ilu ich jest?
- Siedmioro. - Dobra.
Po co ją zastępujesz?
Wyjdź przez zaplecze.
I tak mnie znajdą.
Zawsze znajdują.
Tak.
Jesteś Ben, nasz przewodnik?
- Tak. - Pochodzę z Syracuse.
Fajnie. Najpierw lista obecności.
Wyczytani mówią "jestem"
i nic poza tym, jasne?
- Jest niejaki John Peluso? - Obecny.
Księgowy od pół wieku.
Mam to gdzieś.
Jest też jakaś Carol...
Jestem!
Jestem Carol. Ty też?
Tak. Ale dziwnie!
To pospolite imię.
Ten dom jest nawiedzony?
Zwiedzamy zabytki. Hej.
Oprowadzam i opowiadam.
Nie o duchach.
NOWY ORLEAN
To...
Podobno w tej katedrze mieszkają duchy.
Duchów nie ma.
Ja w nie wierzę.
Moja ciocia Barbara kochała ptaki, szczególnie kolibry.
I co zobaczyliśmy na jej pogrzebie?
Kolibra!
Słuchajcie.
Podzielę się z wami okruchem wiedzy.
Byłem we wszystkich "nawiedzonych domach"
w tym nawiedzonym mieście.
Spędziłem w tym budynku trzy doby.
I co widziałem?
Nic. Zero.
Duchów nie ma. To wszystko kant. Jak całe życie!
Przepraszam.
Wybaczcie.
Chodźmy.
CMENTARZ
ZAKAZ WSTĘPU
Witaj w domu.
Hej.
Nasz transport.
Już jesteśmy. Kiedy będziecie?
Jak to za cztery godziny? Wyjechaliśmy razem.
Jasne, rozumiem, obiad.
Ale to chyba raczej kolacja i kino.
No nic, do zobaczenia.
Co za ludzie.
Travis?
Tu jestem, mamo.
Oglądam dom.
Już czas. Czas. Ktoś przyjechał.
Wszyscy na miejsca.
Widzi nas.
Odnowi się i będzie bosko.
Chcesz wybrać pokój?
Pewnie jest na górze.
- Fajnie? - Nie.
Nie dziś.
Witaj w domu!
Nie!
Bąbel, co jest?
Tutaj straszy!
Poczekaj.
Nie jest tu tak sympatycznie, jak się spodziewałam.
Ale gdy wstanie dzień, zrobi się milej.
Odpalę świecę zapachową i wszystko wróci do normy.
Myślisz?
Skarbie, nie zrażaj się tak od razu.
To teraz nasz dom.
Nie. Spadamy stąd.
Nie.
Wsiadaj. Wsiadaj.
- Pasy. Bezpieczeństwo. - Co z nimi?
- Powoli. Dasz radę. - Okej.
- Mama czuwa. - Okej.
Lubię zabytki, ale to już przesada.
Wrócicie.
NAWIEDZONY DWÓR
Już, już. Ja otworzę, Alyssa.
Przepraszam, zna pan tego lokatora?
Znam i unikam.
Halo?
- Tak mieszka geniusz. - Co robisz?
Spokojnie. Nie kradnę!
Moja nagroda czeka w niebie.
Odbiło ci, że włazisz do cudzego domu?
Przeznaczenie zazwyczaj puka do drzwi, ale czasem musi napierać.
- Tak jak dziś. - Co?
Czemu? Czemu masz kota?
- To nie twój? - Nie.
Myślałem, że twój. Chciał wejść.
W drogę, kosmaty przyjacielu.
Przyciągnęła go pozytywna energia
emanująca z tego
uroczego gniazdka.
Można uchylić okno?
Jestem ojciec Kent.
Cześć, Kent.
- Mogę usiąść? - Wykluczone.
Dobrze.
Jedno pytanie i już mnie nie ma.
Chcesz być bohaterem?
Nie.
- Zobaczyć coś, że mózg staje? - Pa.
Dwa słowa.
Fotometria psychofizyczna.
Tak.
To cię zaciekawiło.
Tak jak mnie.
Naprawdę zbudowałeś aparat, który potrafi
sfotografować "cząstkę-widmo"?
Ja jej tak nie nazywam. To dziennikarze.
Inni naukowcy mnie wyśmiali.
Doktor Frankenstein.
Wielki naukowiec, a gonili go z widłami.
Dlaczego?
Bo chciał tworzyć.
Stworzył potwora.
Który, jeśli się nie mylę, zabił parę osób?
Dla jednych potwór, dla innych fajne przebranie.
- Mózg stanął. Do widzenia. - Posłuchaj.
Wezwała mnie jedna miła dama.
Ma dzieciaczka.
W ich domu chyba straszy.
Chce, żebym odprawił egzorcyzmy,
ale potrzebny jest spec od zjawisk
paranormalnych.
- Jestem przewodnikiem. - Ben Matthias.
Budowałeś teleskopy dla NASA.
Pracowałeś jako astrofizyk w CERN-ie.
I oprowadzasz wycieczki?
To jakby Michael Jordan grał w baseball.
Ze mną wrócisz na parkiet.
Na swoją pozycję.
Tej kobiecie pewnie odbiło.
Duchy nie istnieją.
To co ci szkodzi
podjechać do niej, cyknąć parę fotek i przywrócić jej
spokój ducha.
Nie będę jeździł do jakiejś...
Zapłaci.
Dwa tysiące dolarów.
Masz adres?
Język złota.
Ja też go znam. Ale cicho!
Nic nie mów.
Szef rzadko spuszcza mnie oczu,
a ze smyczy prawie nigdy.
- I tak za często. - Słuchaj.
Ja muszę wierzyć.
I wierzę w ciebie.
Jesteśmy tacy różni, ale jakoś pasujemy do siebie, nie?
To prawda.
To jest łącznik między twoim światem a moim.
Patrz, co mam.
Co ty robisz?
To obiektyw.
- Obiektyw! - Ostrożnie.
Kwantowy.
Jeśli zadziała,
to odmieni nasze życie.
Niech spojrzę.
Co jest?
No jasne, bateria zdechła.
- Ben? - Gabbie?
- Jesteś! - Miło mi. Daruj spóźnienie.
Jakaś dziwna mgła wisi w okolicy i...
- A, tak... - Nic takiego.
Stój!
Ostrzegam, zanim wejdziesz.
Tu jest piekło. Piekło.
Potrzebuję cię,
ale jedź stąd.
- Nie. - Lepiej jedź.
- Jeśli chcesz. - Spoko.
Nie boję się duchów.
Teraz tak mówisz.
Ale poważnie,
to może zmienić twoje życie.
Jeśli wejdziesz, to koniec.
Klamka zapadła.
Powiedzmy, że lubię smak ryzyka.
A pieniądze...
Świetnie.
Fajnie.
Rany!
- Tak. - Nie musisz mi dawać aż tyle.
- Nie wiem, czy mogę. - Nalegam.
To biorę.
Może powiedz mi coś o domu?
Najlepiej sam zobacz.
- Dobrze. - Tak.
Okej.
Kto to?
Nie wiadomo. Pytałam w okolicy.
O domu krążą ciekawe legendy.
To mój syn.
Śpimy tutaj. Tak jest bezpieczniej.
Mieszkacie tu sami?
Tak, jego ojciec...
Hej, bąbel!
Cześć, stary.
Przywitasz się z panem Matthiasem?
Co to?
Linia obrony.
A czy jest w niej...
Action Guy?
Kto to Action Guy?
Znasz Action Guya, nie?
Taki z butem.
Pamiętasz?
- To jego broń? - Tak.
Używa buta jako broni.
I zawsze mówi, wiesz, taki swój tekst...
"Powtórz to! Powtórz, chłopcze!"
Nie pamiętasz?
Jak babcia z kapciem.
Może był tylko u mnie w sklepie.
A ty?
Byłam lekarką w Nowym Jorku,
ale matka jest stąd.
Chcieliśmy zacząć nowe życie.
Marzyłam, że wrócę tutaj
i otworzę pensjonat.
Aż się otrząsnąłeś.
Nie lubisz pensjonatów?
Nie, ale...
Wizja nieznajomych przy jednym stole,
te rozmowy, uprzejmości.
"Jak się pan ma" i tak dalej...
Szczerze mówiąc, to dla mnie koszmar.
Będę pamiętała. Dziękuję.
Nie mamy zbyt wielu krewnych.
Dom znalazłam w necie.
Pomyślałam, że syn pozna
nowych, ciekawych ludzi.
Nie ma kolegów.
To tak jak ja.
A potem zrobiło się...
- Źle. - Strasznie.
Aha.
Ojciec Kent wspominał, że masz jakiś specjalny obiektyw.
Zgadza się.
Zaczniemy od tego pokoju.
Nie używaj flesza!
A...
czemu?
Nie lubią tego.
Może najpierw sfotografuj jadalnię.
Dopiero...
je ustawiałam.
Teraz jest tutaj.
Wkręcacie mnie, co?
Uważacie, że to zabawne?
Żarty sobie robią.
Sprawdzę, czy są tu duchy.
- Nie... - Nie dotykaj.
Nie dotykaj go.
Nic.
- Zrobisz zdjęcie? - Zdjęcie?
Jasne.
Po to tu jestem.
Teraz nie,
ale normalnie obraca głowę i patrzy za tobą.
- Przerażające. - Tak.
Jestem wstrząśnięty.
A to piwnica.
Czasem czuję nagły ból
z obu stron ciała, kiedy tędy przechodzę.
Zrobię to.
Okej.
Dobrze.
Możesz wrócić na dół i zaczekać w namiocie.
- Skarbie? - Nie.
Chcę spróbować.
Mamusia jest z tobą.
Dasz radę.
Dzielny chłopiec.
Już, spokojnie, jestem tu.
Nic ci nie jest.
Och, słonko.
Może po prostu przejdź, skoro to takie łatwe?
- Wystarczy... - Nic ci nie jest.
...zrobić parę kroków.
Północ dopiero co minęła.
Jasne.
On wie, co robi?
Jak widać nie.
Już dobrze? Mój zuch.
Jeszcze tylko kilka obliczeń.
Dobre wieści.
Nie ma duchów.
Rozumiem, że się boicie.
Taki wielki dom.
Coś skrzypi, jakieś przeciągi. Bywa.
Ale to wszystko po prostu
siła autosugestii.
Powinnam się wziąć w garść, co?
Nie zaszkodzi.
Jeśli duchy istnieją, to czym są?
Wracamy do Niebezpiecznych połowów.
Sztorm wreszcie się uspokoił. Możemy zaczynać.
Tutaj poławia się kraby.
Ustawcie resztę kotłów. Sezon krabowy uważam za otwarty.
Miejmy to z głowy.
Zgadzam się.
Dwa dni po wypłynięciu...
Dla wierzących w duchy są one tak prawdziwe jak ludzie.
Mają nadzieję, że to już ostatnia partia krabów.
Do boju, moje gwiazdy.
Te kule, rzekomo energetyczne autografy zjaw,
mogą po prostu być...
Dzięki nim wrócimy.
Co?
Ale jak...
Hej! Jesteś Ben, tak?
O, nie. Nie.
Spróbujmy bez flesza.
Siła sugestii.
Koszmar, Ben.
To był tylko zły sen.
Co się dzieje?
Co?
Śledzisz mnie?
Wszystko będzie dobrze.
Nie!
Wracaj!
Zgodnie z rozkładem.
Coś za mną polazło!
Chodź, pościelimy panu.
Hej!
Nie! Zaraz!
Nie.
Mówię,
że coś
za mną polazło!
Kiedy się zorientowałam,
co się tu wyrabia,
uciekliśmy.
Nie będę przecież trzymać syna w nawiedzonym domu, prawda?
- Nie, skąd. - No właśnie.
Ale nie da się uciec.
Te duchy,
a podejrzewam, że jest ich sporo...
Są jak...
pijawki.
Raz się przypną, nie popuszczą.
Wyjechaliśmy z miasta. Zmienialiśmy hotele.
Ale straszyły nas coraz bardziej.
Zmusiły nas do powrotu, jak ciebie.
Mogłaś mnie uprzedzić,
że nie mam co wracać.
Nie.
Chciałeś wejść. Ostrzegałam.
Mogłaś uprzedzić, że...
Cześć. Tak.
Mogłaś mnie uprzedzić, zanim mnie wypuściłaś.
Byłoby mi wstyd,
gdybyś nie wziął takiej kasy
za udawane zdjęcia i bazgroły na kartce.
Tak właśnie było.
Babeczkę?
Czy już za późno?
- Dobre są. - To prawda.
Mam dziecko.
Nocą nie może się ruszyć,
żeby duchy za nim nie łaziły.
Wybacz, ale zrobię wszystko, by chronić syna.
Zgoda, ale...
nie potrzebujesz mnie...
tylko egzorcysty.
Próbowaliśmy.
Ze mną było tak samo.
Rany.
Ben, witaj.
Niespodzianka!
Wiesz wszystko? Ukartowaliście to razem?
A niby jesteś księdzem!
Co chcesz, niezbadane są ścieżki Pana.
Jesteś potworem!
- Dostałeś kasę. - Za mało.
Pytałem, czy chcesz być bohaterem.
A ja powiedziałem, że nie.
Ale tak naprawdę chcesz!
Dobra.
Mówiłeś, że to ekspert.
- Ja? Nie... - To ekspert.
Musi go tylko zachęcić trener Kent.
Działa to czy nie?
Zrobiłem nawet zdjęcie.
I spadły łuski z ich oczu.
Nie byłem pewien,
ale teraz myślę, że to Marynarz z obrazu na górze.
Moc truchleje.
Wiecie co?
Skoro możemy użyć aparatu Bena,
poznamy twarze wszystkich duchów we dworze
i dowiemy się, z kim przyszło nam walczyć.
Po co mówić o walce?
Lepiej dojść,
jak nas uwięziono i jak wrócić do życia.
Chcemy czy nie, musimy walczyć.
Za bardzo skupiasz się na minusach.
Bo nigdy nie wrócimy do domu.
Siejesz defetyzm.
Nasz duch chciał, żebyśmy wrócili.
Mój też.
I mój.
Miała dziurę w twarzy, więc sepleniła,
ale powtarzała chyba: "wracaj".
Nie chcą nas nawiedzać.
Chcą, żebyśmy tu byli.
- Północ. Szybko! - Tak.
Co jest?
Po północy wszyscy zostajemy tutaj.
Dla bezpieczeństwa.
Ojciec Kent zaklepał kanapę.
Tak, chyba
że ty ją bierzesz.
Dokucza mi kręgosłup, zbyt wielu ubogim obmyłem stopy.
Bierz kanapę.
Śpij, ile chcesz.
Dowiem się, czego od nas chcą.
A ty dokąd?
Nie wolno wychodzić po północy! Są zasady! Stój!
Mamo!
Co za ludzie...
Halo? Jest tu kto?
Gabbie?
Travis?
Nie.
Boisz się mnie?
Bardzo słusznie!
Ucieszy się, że wpadłeś. Uwielbia gości.
Ben, czy...
- Co? - Nic ci nie jest?
Trzeba sprowadzić posiłki.
Czas zwołać Pogromców Duchów.
Tak się będziemy nazywać.
To już chyba było.
Musimy się dowiedzieć, co wydarzyło się w tym domu.
Znalazłem już najlepszego specjalistę
od zabytkowych dworów w okolicy.
Niestety zmarł.
Szedłem za ciosem, to styl Pogromców Duchów,
i odkryłem w Tulane profesora,
który napisał książkę o nawiedzonych domach Luizjany.
Sprzedał 9 egzemplarzy,
ale przynajmniej żyje.
Profesorze?
Nie rozmawiam teraz o zaliczeniach.
- Radzę znikać. - Nie.
Bo obniżę oceny!
Nie jesteśmy studentami. Ale mamy pytanie.
Wiesz coś o tym domu?
Naukowiec zaczyna od obserwacji.
Zrobię zdjęcia wszystkich duchów,
żeby je zidentyfikować.
A jak już to ustalimy,
ktoś musi z nimi pogadać.
Medium.
Znalazłem tanią.
Wróży na bar micwach,
ale ma dobre oceny w necie.
Rozgośćcie się.
Kto to Mitchell?
- Nie wiem. - Wysil się.
Moja parafia jest bardzo ludna, więc...
Nie zna takiego.
A Giovanni?
- Nie kojarzę... - Gary?
Poznałeś kogoś imieniem Gary?
Lecimy po imionach na G?
Czyli Gary nie?
Ty wiesz, dobra ona jest. Dobra jesteś.
Mieszka u nas niejaki kuzyn Gary.
- Dziękuję za... - Kłamiesz.
Nie znasz Gary'ego.
A może jakąś Gabbie?
Bobo boi się ciemności!
Co się tak spieszysz do domu?
Widziałem, jak cię gonili.
Nie, odprowadzali biegiem.
Muszą chyba...
lepiej mnie poznać.
- Tak... - Jesteś zajęty, tak?
Historia tego domu to litania nieszczęść.
Wybuchy.
Lotne piaski.
W Luizjanie!
Niech ta rodzina się wyprowadzi.
Jedzcie. Happy Hour tylko do 18.00!
Gotowy?
Jeszcze raz.
Jeszcze. Szeroko.
To jakieś jaja?
Największy ruch jest o północy.
Próbuję je rozpoznać,
ale kręcą się jak w przeręblu.
Nie kręcą się.
Znam to. One uciekają.
Dziękuję za zaproszenie.
Kto mi zwróci za dojazd?
Ludzie...
tutaj...
jedli.
Mówiłem, że jest dobra.
Przecież to jadalnia.
Około roku 1788
dwór nagle się tu pojawił.
Żadnych śladów budowy.
Najstarszy dotyczący go dokument
to akt własności
na nazwisko William Gracey.
Poprzedni właściciel jest nieznany.
Żona Graceya, Eleanor, zmarła na febrę.
Wtedy zaczęło robić się dziwnie.
Wspaniale, co?
Od 60 lat umieram z ciekawości, jak tam jest.
Dlatego cię odszukaliśmy, bo masz zapał.
Muszę go zobaczyć.
Za tydzień mam operację serca.
Ty...
- Nie jedziesz. - Chcę jechać.
- Nie. - Muszę!
- Kiepski pomysł. Kawał drogi. - 60 lat czekam!
Jadę z wami, mam samochód.
Nie przyjeżdżaj!
To nic wam nie pokażę.
Dobra, ty rób swoje...
- Ja idę do toalety i... - Dobrze.
Uciekaj! Chodu! W nogi!
- Co? Czekam w aucie! - Leć!
Hej! Pomocy!
Ale silny!
Pożar. Pali się!
Jeśli to zły duch, trzeba odprawić rytuał oczyszczenia.
I ostrzegam, będzie walczył.
Duchy to lubią.
Na przykład w 1813 roku
ekipa wróżbiarska weszła na obiekt niedaleko stąd.
Trzy tygodnie roboty.
Tyrali jak woły i w końcu wypędzili zdechlaka.
Ale potem znaleziono ich...
Ile masz lat?
Dziewięć.
Krótko - wnętrzności na zewnątrz.
- Proszę cię. - To dziecko!
W jego wieku prowadziłam auto.
Może to jaskrawy przykład.
- Tak! - Ale to byli amatorzy.
Ja jestem profesjonalistką. Jasne?
Jestem autentyczna, mam dyplomy i opróżniam z duchów domy.
Nie wątpię.
Wyczuwam w tym domu rozpacz.
Nieprzepracowana trauma przywiązuje duchy do miejsca.
A umiesz je odwiązać?
Umiem.
Ale dajcie mi tydzień
na podładowanie kryształów i zrobienie rozeznania.
Potem biorę się do roboty.
Wyślę wam fakturę z PayPala.
Pa.
Miło było poznać!
Dwie godziny później
Nie mówiłeś, że te duchy śledzą ludzi!
Zrobiłeś wielką przykrość matce.
Zrobiłeś jej przykrość,
bo na pewno nie tak cię wychowywała!
Coś było nie halo.
Każdy z innej bajki, a mieszkają wszyscy na kupie.
Jak się ma?
Jest wkurzona.
Twoje postępowanie
było nieestetyczne i nieetyczne.
Duch, który mnie śledził, był konno.
Wiesz, co to za uczucie,
kiedy duch konia
tratuje cię w sypialni?
Ale postanowiłam wam wybaczyć i pomóc.
Głównie dlatego, że nie mam innego wyjścia.
Mówcie,
co się tu wydarzyło?
Jakie piękne.
Te plany, które...
pożyczyłeś,
- są super. - Wiesz...
Czy podoba mi się, że Ben napadł wiekowego akademika?
Pewnie, że nie. Natomiast...
warto było.
Gazety opisują, co się tu działo.
Po śmierci żony Gracey oszalał. Popełnił samobójstwo.
Zżerała go rozpacz. Nie mówiłam?
Wydał całą fortunę na jakąś wróżkę.
Medium. Mówi się "medium".
Medium.
Dziękuję.
Potem kolejno mieszkało tu 66 osób
i każda zginęła jakąś makabryczną,
dziwaczną śmiercią.
Bracia zginęli w pojedynku.
Żona zarąbała pięciu mężów.
Czyli kluczem musi być Gracey.
Nazwisko medium?
Chyba madame Leoto.
Madame Leota?
Była największym medium w dziejach.
Wróżyła koronowanym głowom
i bogaczom.
A to co?
List od Williama Graceya do madame Leoty.
Zaprasza ją do pokoju seansów.
Nie ma tu takiego.
Na pewno?
Chwila.
Na końcu tego korytarza nie ma pokoju.
Widzicie?
Pusto.
- To tylko... - Zaraz! Czekaj.
Już wiem.
Brawo.
- Okej... - Ach tak.
Czekajcie jeszcze.
Zaraz, co jest? Okej.
Uwaga, stopień.
Pachnie pleśnią.
Co to?
Ropa.
Wiem, co to jest. Sekundkę.
Okej.
Matko.
Od wieków nikt tego nie ruszał.
Może szybka modlitwa.
Paciorek na dobry początek.
Weźcie się odczepcie.
Nie chcemy być nawiedzani.
Na świecie jest tylu złych ludzi.
Ich straszcie.
Wrzucamy "amen" na trzy, okej? Raz, dwa, trzy, amen!
Amen.
To na pewno ksiądz?
Jeśli nawiążę kontakt z Williamem Graceyem,
pewnie wszystko nam wyjaśni.
Upewnię się tylko.
Dysponujemy wyłącznie świecą o aromacie "francuska wanilia"?
Zapomniałam zrezygnować
z abonamentu na Amazonie i...
Weźcie się za ręce.
Wyciszę teraz umysł,
żeby nawiązać kontakt z drugą stroną.
Proszę nie przeszkadzać.
Nie chcę zaczynać od nowa.
Jasne.
- Zasnęła. Patrzcie. Śpi. - Nie. Jest w...
Jest w transie.
To taki...
- Czy ona śpi? - Śpi.
- Zasnęła? - Przecież widzę. Śpi.
Dacie pracować?
- Tak. - Wściec się można!
Przepraszamy.
Nie wściekaj się już.
Dobra...
- To... - Narkolepsja?
Nie...
Kto idzie?
Duchy...
Przybywam w dobrych zamiarach.
Wzywam duszę Williama Graceya.
Jeśli jesteś tu z nami,
daj nam znak!
Jest tutaj.
Dlaczego tu jesteś?
Dlaczego nie odchodzisz?
Jeśli chcesz nam coś przekazać
lub kogoś pozdrowić,
tu jest pióro i papier
prosto z papiernika.
Porozmawiajcie
Ben, aparat!
Już! Szybko!
To Gracey!
Zniknął.
Co napisał?
"Porozmawiajcie z Leotą".
Naprawdę rozmawiasz ze zmarłymi.
Oczywiście.
Możesz kogoś dla mnie wywołać?
Kogo?
Moją żonę.
To ty jesteś w żałobie.
Na imię ma Alyssa.
Tak.
Przykro mi.
Nie mogę.
Chyba jej tu nie ma.
A jest Leota?
Seans
Ten jest inny.
A co wyczuwasz?
Obłęd.
Harriet, wezwij Leotę!
Wzywam madame Leotę!
Nie!
Matko! Rety!
- Pomocy! - Harriet!
Okej, czekaj.
Nie. Stój.
Nie tak chciałam stąd wyjść!
- Harriet! - Czekaj.
Harriet!
Harriet, stój.
Rozwścieczyliśmy go!
Ale mi zafundował maseczkę.
- Kto to? - Kto to?
Czy to Bruce?
- Hej! Czekaj! - Stój! Nie!
- Kto to? - Bruce!
Nie wchodź, Bruce! Nie wchodź!
Okradli i zostawili na lodzie!
Ja wam dam!
Obejrzę ten dom, choćby nie wiem co.
Bruce!
- Pomocy. - Bruce!
Babciu, wiesz wszystko!
Nie chcę umierać tak staro!
Czemu ten starszy pan
- jechał fotelem po szosie? - Fotel...
- Lubi to. - Lubi jeździć na fotelach.
- Takie hobby. - Hobby.
Nie lubię fotela!
Wrócimy do tego.
- Niech odpocznie. - Odpocznie.
- Dobrze? - Tak.
Dość silnych wrażeń, bo następnym razem źle się to skończy.
Mówi, że mieszka sam, więc zatrzymam go na noc.
Może kroplówka?
- Nie, patrz. - Nie?
- Nie! - Nie.
O matko!
- Idziemy. Chodźmy. - Tak.
- Nie zostawiajcie mnie. - Nie ma mowy.
Spokojnie.
Chodźmy do domu.
Najpierw nas uwięził, a potem wyrzuca.
Dość tego! Zdecyduj się.
To nie Gracey.
To zły duch, który nie chce, żebyśmy gadali z Leotą.
Uważa, że mu zagrażamy.
Znajdźmy Leotę. Zobaczymy, co nam powie.
Mamy kogoś zawiadomić, że tu jesteś,
by się nie martwił?
Jest taka jedna pani.
Wyrzuca mi śmieci.
- Ona... - Da sobie radę.
- Tak. - Tak.
Nie chcę grać.
- Zmierzę puls. - Szanuj granice.
Idź. Zmykaj.
Granice.
Przykro mi, że twoja żona odeszła.
Ale to dobrze.
Żywi i zmarli mają odrębne miejsca.
Patrz.
To nasz świat.
A to są Zaświaty.
Tam, gdzie się przenikają,
możemy spotkać tych, których odeszli. Dzięki nawiedzeniom.
Tak jak tutaj.
Ale kiedy dusza odchodzi w Zaświaty,
jeśli jest spokojna, zostaje tam.
Dobrze, że jej tu nie ma.
Jest spokojna.
Na pewno chce, byś i ty był.
To brzmi śmiesznie,
ale wierzę, że zmarli dają nam znaki z Zaświatów.
Mój ojciec nie żyje, a uwielbiał modele pociągów.
Rozkręcał je
i składał z powrotem przez całe życie.
Kiedy mam doła,
takiego bez dna,
czasem niespodziewanie słyszę
pociąg w oddali.
Wiem, że to tata mówi mi "cześć".
Mówimy wtedy,
że duch do nas mruga.
Ben.
Wybacz poufałość.
Ale mam wrażenie, że cię znam.
Mamy wspólną znajomą.
Alyssa?
Alyssa!
Alyssa?
Lepiej tam nie idź.
Chyba że się wybierasz w Zaświaty.
Weźmiesz nas ze sobą?
Wiemy, że niedługo się tam znajdziesz!
Alyssa!
Alyssa.
- Ben! - Co?
Bruce przepadł i coś się dzieje.
Dobra, idę za nim.
Daj mi to.
- Już po północy! - Nie!
- Osłaniam cię. - Harriet!
Osłonię nas poranną modlitwą.
Jest środek nocy!
Nie w Rzymie.
Widzisz coś?
Nie, ale coś czuję.
Bruce, nie... Co ty tu robisz?
Musimy znaleźć Leotę.
Może na strychu?
Mam wątpliwości. Strychy są owiane złą sławą.
Zimno, co? Jakiś chłód mnie ogarnął.
Jesteś bez spodni, Bruce.
Możecie oboje...
Kurka.
Dobra.
- Idę! - Bruce, czekaj!
- Bruce, broń mnie! - Puszczaj! Co?
- Broń! - Twoje serce.
Dobra.
Broń mnie.
Dobrze.
Uważaj na siebie.
Jest tu kto?
Madame Leota?
Potrzebujemy pomocy.
Ojej. Hej!
Tyś je wciągnął?
Nie, nie ja!
Leota? To ty?
Bliżej.
Okej.
Spadam stąd!
Rany!
Hej.
Słuchaj, oni na pewno zasłużyli na swój los.
Ale, kochana, słuchaj...
Słyszysz mnie, laska?
Laska Widmo, mogę tak?
Jestem inny. Popieram cię.
Ciebie i kobiety w ogóle.
- Zatęchłe. - Cuchnie.
- Rany. - Śmierdzi.
Skażone.
Dobra.
"Własność madame Leoty.
Jeśli to nie twoje,
nie przewracaj
kolejnej strony".
- O matko! - Hej, Harriet!
To księga zaklęć madame Leoty!
Jeju!
Ktoś musiał.
Marzenia się spełniają. Rany!
Co to?
Ładne.
Kryształowa kula.
To jest coś warte?
Hej!
Madame, widzimy cię. Hej.
Madame Leota?
No, nareszcie.
To potężna księga.
Obyś wiedziała, jak jej użyć.
Jak tam weszłaś?
Pokażę wam, co się stało, ale wiedza kosztuje...
Trzy dolary.
- Co? - Rany.
- Rozbój w biały dzień. - Dobra. Słuchamy.
Pogrążony w rozpaczy William Gracey
kazał mi wywołać ducha żony.
Eleanor Gracey!
Zapukaj w stół, odpowiedz.
- Otwórz most do Zaświatów! - Nie zjawiła się.
Wzywaliśmy ją raz po raz.
Seans co noc, przez rok.
Przez rok? Nieostrożnie.
Kto to mówi?
Seanse otworzyły bramy do świata duchów.
Setki ich zjawiały się i odchodziły,
ale Eleanor wśród nich nie było.
Zaklinałam, by przestał, obawiając się, jakie siły możemy zbudzić.
Nalegał jednak.
Wkrótce zaczął dostawać od Eleanor wiadomości,
w których namawiała, by do niej dołączył.
Wiedziałam, że to nie ona pisze.
Wywołaliśmy złego ducha,
który żerował na smutku Graceya.
Nie był to zwykły duch.
Dysponował mocą pozwalającą
więzić w tym domu szczęśliwe kiedyś dusze.
Moja!
Nim zdążyłam mu się przyjrzeć,
ten mroczny upiór uwięził mnie w mojej własnej kuli.
Kto wie, kiedy to było.
Pewnie parę miesięcy temu.
Schwytał już 933 dusze.
Ale potrzebuje 1000, by odprawić czary,
dzięki którym będzie mógł stąd uciec.
Strzeżcie się pełni, wtedy jest najgroźniejszy.
Nie przetrwasz.
Zbyt wiele w tobie smutku.
Tobą będzie mu najłatwiej manipulować.
Nic się nie bój. Jesteśmy z tobą.
Ale co zrobicie?
- O tak. - Już są nieżywe!
- No. - Będą nieżywsze.
Fajnie.
Musimy rzucić zaklęcie wypędzenia.
- O. - Wypędzenie!
Ale do wypędzenia
potrzebny jest przedmiot, który kiedyś należał do ducha.
Dopiero wtedy...
Dość!
Wszystko gra. Szukamy wypędzenia.
Przykro mi, że psuję nastrój,
ale odkąd zamknęli ją w bańce,
zginęło tu 66 osób.
On nie ma 933 dusz.
Ma 999.
Jeśli nie chcemy się spotkać na pogrzebie,
musimy stąd spadać.
Sio!
Tylko ja myślałem, że jest wypchany?
Pospieszmy się, bo od tych seansów dom zaczyna świrować.
Ważniejsze, że wszystkie zgony miały miejsce
w czasie pełni.
Do której zostały niecałe cztery dni.
Madame Leota nie wspominała o własności zmarłego?
Jak mamy ją znaleźć,
skoro nie wiemy, kim był?
Posiadam niezwykłą umiejętność.
Niewiarygodną.
Moja dusza może opuścić ciało i udać się do świata duchów,
żeby przyjrzeć się temu złemu.
Taki odwrotny seans.
Odwrotny seans?
Wchodzę w to!
Bruce, to niebezpieczne. Trzeba mieć kwalifikacje.
Projekcja astralna.
Nazywaj rzeczy po imieniu.
Nie wymyślaj na poczekaniu nowych terminów.
- To bez sensu. - Projekcja?
W dodatku astralna? To coś z Biblii?
- Ja ci powiem, co jest bez sensu. - Harriet, słuchaj.
Gramy w jednej drużynie.
Ale nie działamy jak drużyna, a to sprzyja przeciwnikowi.
Podoba mi się ten odwrotny seans.
Nawiedzają nasz świat, to my nawiedźmy ich.
Straszycie nas? My nastraszymy was!
- Tak jest! - Uuu!
Tak! Znajdziemy dziś tego złego ducha!
Wydłubcie sobie skorupki. Smacznego.
Chrupiąca jajecznica?
Moja babcia taką robiła.
Zanim zaczęła nosić okulary. Miała taką wadę wzroku...
Jak się trzyma?
Boję się, że dziecku nie służy ta...
dziwna egzystencja.
Liczyłam, że tu dojdzie do siebie
po całej tej historii z ojcem.
Że będzie sobie latał, bawił się, wygłupiał,
ale tu raczej nic z tego nie będzie.
- Straszne. - Dość jaj.
Dziwne egzystenc-jaja.
"Egzystenc-jaja"?
Matko.
Zaraz spadnie i złamie nogę.
- Travis! Travis! - Hej.
Może ja z nim pogadam?
Tylko żeby...
- nie wpadł do jajamy. - Jajasne.
Musimy przestać. Zaraz wracam.
Dziękuję.
Do boju, drużyno.
Wylądował.
Superbohater tak nie warczy.
Też fakt.
Coś nie tak?
Kolega z klasy robi urodziny.
Ale nie mogę iść.
Nie żeby mnie zaprosił.
- Chrupie. - Wesoło.
- Aż za wesoło. - Chrupie jak mojej babci w krzyżu.
Czemu mnie nie lubią?
Przecież...
Schludnie się ubieram,
zgłaszam się do odpowiedzi,
pilnuję, żeby wszyscy przestrzegali regulaminu szkoły.
Chyba sam sobie odpowiedziałeś.
Rozmawiałem dziś z tatą.
To dobrze.
Chce, żebym go odwiedził.
Ale mamie byłoby przykro.
Nie mów jej.
Zmartwi się.
Akurat w dochowywaniu tajemnic jestem świetny.
I wiesz co?
To było niezłe.
Sprzedał mi kopa bez powodu.
Action Guy.
Masz.
Proszę. Bierz.
Uważaj. To taniocha.
Słuchaj, a nie chciałbyś może...
"Powtórz to!"
No, to mnie masz. Dobra, wygrałeś.
- Oddawaj Duszojada! Wracaj! - "Powtórz to!"
Zły duchu, kimkolwiek jesteś,
Harriet po ciebie idzie.
Tak.
Konkretny aromacik.
Co to, Smocza Krew? Mandragora? Czym nas okadzasz?
Szałwią ze spożywczaka.
Gdy opuszczę ciało, by odnaleźć tego ducha,
żeby nikt się nie pchał za mną.
Myślę, że do tego nie dojdzie.
Robiłam to z tysiąc razy.
Zaczynam wątpić, czy w ogóle to robiłaś.
Robiłam.
Z dziesięć tysięcy razy.
Przegięłaś. Teraz to już kompletnie ci nie wierzę.
- Jak mam się zaangażować? - Możesz mi wierzyć.
Jeśli nie wrócę po 10 minutach,
zadzwońcie.
Będzie mi łatwiej odnaleźć drogę.
Muszę przeżyć wstrząs, żeby przejść na tamten świat.
Oto mój piesek, który w kwiecie wieku
wyjechał do cioci na wieś.
Naprawdę wpadł pod auto.
Pękł jak termofor.
- Weź! - Ale co?
Co?
Zaczynamy.
"Duchy, przybywam w zamiarze
Rozeznania się w waszym obszarze
Brońcie mojej cielesnej szaty
Bo dusza wstępuje w zaświaty".
Myśl o czymś smutnym, myśl o czymś smutnym.
Eleanor?
Gracey! Hej, pomóż nam.
Nie powinieneś przychodzić.
Hej!
Gracey, czekaj! Chcę porozmawiać.
Raz, dwa...
trzy, cztery, pięć, sześć, siedem.
Kochany, wiesz, że kocham bluesa,
ale czy mógłbyś zagrać coś...
weselszego?
On chce słuchać tylko tego.
Pij dalej. Zrobi się weselej.
Niech cię tu nie złapie.
Eleanor?
Gracey?
Gracey, pomóż mi.
Ben...
to wszystko moja wina.
Kim jest ten zły duch?
Nie znamy jego nazwiska,
ale nie jest taki jak my.
Jego moc nie zna granic w tym świecie.
Wielu z nas musi mu służyć.
Nie pozwólcie mu zdobyć brakującej duszy.
Wtedy zostaniemy tu na zawsze.
Czekaj.
Nadchodzi.
- Odejdź! - Gracey!
O nie, już jest!
Za mną.
- Tędy! - Przyszedł.
Weź mnie za rękę!
Szybko!
Raz, dwa, tędy.
Kryjcie się, kryjcie.
Nie, nie.
Nie. A niech to.
Ben.
Szukasz mnie?
Nie.
Czekaj.
Co?
Nie ma czego się bać.
W tym domu wprost roi się
od zrozpaczonych dusz
szukających tego, co umknęło im za życia.
Szukających celu,
lecz zbyt tchórzliwych, by go znaleźć.
Ale ty zapowiadasz się lepiej.
Wiesz już, że życie nie ma sensu.
Że wszyscy obrócimy się w proch.
Uuu!
Jeśli zgodzisz się mi pomóc, spełnię twoje największe marzenie.
Nie!
Duchy nie chcą mnie wpuścić.
Nie ma co uciekać!
Cierpienie jest dla słabych, a ja znam rozwiązanie.
Musisz dobić ze mną targu.
Spore rozczarowanie, ale...
Ale prawdziwe schody dopiero się zaczną.
To nie Ben...
Mogę spełnić twoje marzenie.
Jeśli tylko chcesz.
Ben!
To ja.
Dobrze jest.
Widziałem go.
To nie jest zwykły duch.
Gracey był przerażony.
Wszyscy inni też.
Duch, który straszy inne duchy?
To nie fair.
Nie ma żadnych zasad?
Miał ludzką postać?
Poniekąd.
Miał laskę i utykał.
Nosi własną głowę w pudle.
Ładne mi "poniekąd".
Mamy jak zidentyfikować tego ducha z głową w pudle?
Spełnię twoje marzenie.
Twarz w pudle...
Uśmiechała się.
Ten uśmiech wrył mi się w pamięć.
Jak tam jest?
Jak na świat duchów dużo w nim...
życia.
Ten odwrotny seans to nic trudnego.
Też to czułem przez chwilę,
taki trochę odlot.
- Wyjście poza ciało. Prąd. - Przeszedł mnie taki dreszczyk.
Harriet, wiem, że to twoja działka,
ale byłem trochę wstrząśnięty.
Nie, nic nie szkodzi.
- Mam ograniczenia. - Wcale nie.
Jest jak jest.
Moja rodzina też nie wierzyła w mój dar.
Twoi krewni żyją?
Trzy siostry. Znęcały się nade mną od małego.
Najstarsza jest straszna.
Starsza jest wredną babą.
Ale najmłodsza...
to po prostu diabeł wcielony.
Nieważne...
Wiem, że trudno ze mną wytrzymać.
Nie o to chodzi.
Chodzi mu o mnie.
Ja mam być tą ostatnią duszą.
Nie. Ben, spójrz na mnie.
Nie jesteś sam.
Moja żona zginęła w wypadku.
Jaka była?
Wspaniała.
Zawsze była sobą.
Lubiła tańczyć.
Nie umiała, ale lubiła.
Biegała najwolniej na świecie.
Mówiła: "Chodźmy pobiegać...",
jedząc kanapkę z wołowiną.
Twierdziła, że to jej paliwo.
Przyjaźniła się ze wszystkimi.
A ja...
Ja jestem inny. Ludzie mnie stresują.
Nie umiesz postępować z ludźmi.
To prawda.
I bez niej...
niczego bym nie osiągnął.
Któregoś dnia...
Powiedziała, że ma ochotę na krokieciki.
Lubiła krokiety.
Pytała, czy też pójdę.
A ja nie mogłem, byłem załamany.
Miałem mnóstwo pracy, mnóstwo rzeczy na głowie.
Więc...
Zezłościłem się.
Powiedziałem "nie teraz, jestem zajęty".
A ona wyszła.
Podobno wstąpiła jeszcze
do małej lodziarni.
Doszło do wypadku.
I 20 minut później...
już jej nie było.
Dlatego włożyłem tyle pracy
w budowę tego aparatu.
Chciałem ją zobaczyć jeszcze raz.
Umarła sama.
Chyba nie wiedziała, że ją kochałem.
Na pewno wiedziała.
Na sto procent.
Rany.
- Badała sobie cholesterol? - Bruce!
Wyobraźcie sobie!
Wołowina, krokiety.
I jeszcze lody.
- Sól, tłuszcz. - Och.
- Koniec. - Bruce.
Kaplica murowana!
- Matko! - Dzięki, Bruce.
Już mi lepiej.
Nie wiem, czy ktoś z nas ujdzie z tego z życiem.
Ben już jest jedną nogą na tamtym świecie, ale...
Z nikim innym nie chciałbym tu być.
Chwila, młody.
Powiedziałeś, że jego twarz
wryła ci się w pamięć.
Tak.
Mam pomysł.
POLICJA
Kolegę napadli.
Jest w szoku, ale chce
sporządzić portret napastnika,
póki go jeszcze pamięta.
Był wysoki.
Przygarbiony.
Bardzo chudy.
Włosy sterczały mu spod cylindra.
- Spod cylindra? - Tak.
- Cylinder? - Cylinder.
Nie melonik, nie sombrero.
- Operowy. - Dla magika.
- Jak u magika! - Z takich wyciąga się króliki.
Oczy?
Szeroko rozstawione, wąsko?
Przeciętnie.
Przeciętne oczy.
Ale były zapadnięte w oczodołach.
Zapadnięte!
- Zapadnięte. - Jak u szopa.
- Szkliste! - Głęboko osadzone.
Jego oczy robiły tak. Zero powiek.
Głęboko w czaszce, brak powiek.
- A nos? - Brak.
- Nie miał... - Nie!
Bo po co mu nos?
- Uśmiechał się. - Napad z uśmiechem na ustach?
Choć nie miał ust.
- Taki wieczny uśmiech... - Jasne.
Taki trochę... O, taki.
- Coś w tym stylu. - Dokładnie taki.
Brak ust. Po co komu usta?
To ten napastnik?
- Rany! - Ojej!
Teraz to zrobiłeś? Niesamowite!
Mam pomysł.
Dorysuj mu skórę.
Warto było iść na policję!
Alistair Crump.
Zły człowiek. Bardzo zły.
Syn bezwzględnego potentata rynku nieruchomości, Addisona Crumpa.
Okrutny ojciec wyrzucił małego Alistaira z domu,
bo syn jego zdaniem za bardzo płakał na pogrzebie matki.
Twierdził, że musi być twardszy.
Wytworni znajomi ojca odwrócili się od chłopca.
Alistair nie miał przyjaciół ani krewnych i wkrótce zniknął.
Po latach jego ojciec zginął w tajemniczych okolicznościach,
zaś Alistair powrócił jako bogacz.
Rozgłos zyskały jego bale, na które zapraszał tych,
którzy go zdradzili.
Ale wielu gości nigdy z nich nie wróciło!
Krążyły pogłoski, że Alistair praktykował czarną magię
i płacił krwią ofiar za swe bogactwo i wpływy.
Żadnych zwłok nie znaleziono.
W końcu maltretowana od lat służba zbuntowała się
i obcięła mu głowę.
Nim opadł topór,
Alistair poprzysiągł wszystkim wieczną zemstę.
Crump mordował za życia
i morduje dalej - zza grobu.
Na szczęście dla nas jego posiadłość jest na liście zabytków.
Niedaleko stąd.
Teraz jest tam pensjonat.
Więc jedziemy tam, kradniemy jakąś rzecz i żyjemy!
Mamy jego adres.
Idę po rzeczy.
Zajmę się tą rzeczą.
Wrócę, kiedy...
Powtórz to!
- Dopadniemy go. - Tak!
Jesteśmy coraz bliżej.
Co jest z tą drukarką?
Zaraz ruszy.
- Już. - Działa.
Też to widzicie?
Ja widzę.
Już nas opuszczasz?
Ben, masz adres!
- Uciekaj, jedź do Dworu Crumpa! - Nie!
Lubię niespodzianki.
Mam dla ciebie wyjątkową.
Travis...
Lotne piaski!
Travis!
Rany. Dynamit!
To pułapka, szukaj wyjścia!
Musimy uciec.
Wejdźcie na rzeźby.
Trzymaj się figury!
Tak się wydostaniemy.
Dobra, trzymaj się.
Dobra.
Ojej. Oj!
Nie patrz w dół.
Ben!
Nie dziś, Szatanie.
Odejdź, wyrzekam się ciebie!
Nie dziś!
Bruce!
Te kły wglądają na ostre.
Pani malowana, co dalej?
Zrób cokolwiek, byle szybko.
Szybciej!
Przyjrzyj się dobrze sufitowi.
Inaczej skończysz jak mój mąż.
Wyciągnij nas stąd!
Moment, Travis!
Jest blisko!
Widzisz?
Wspinaj się, wyjdziesz!
Dobrze.
Szybko!
Nie mogę złapać.
No, Ben.
Próbuję.
Tak! Wreszcie!
Patrz, to Kent!
Kent! Hej!
Wyszedłem do auta i nie mogłem już wrócić.
Co się stało?
Crump nie chce nas wypuścić.
Bruce!
Bruce, wstawaj!
Oj. Okej.
Dobrze jest.
Zobaczmy. Nie.
Spokojnie.
- Nie. Crump. - Leż.
Ja prowadzę. Nie ma czasu.
Nie mogę wyjaśnić.
Szybko.
Wsiadajcie.
- Uważaj! - Widzę!
Nie chcę umierać tak młodo! Jedź!
To trudne!
Jedź!
- Rany! - Dam radę.
Chcę żyć!
- Nie zatrzymuj się! - Okej.
Gaz do dechy!
- Szybciej się nie da. - Drzewa atakują!
- Rany! - Nie takie proste.
Już, już.
- Rany! - Spoko.
- Patrz na drogę. - Dobra!
- Łał. - Co się dzieje?
Znaleźliśmy go. Jest zły.
A ci tutaj?
Może pomogą jak tamci z obrazów.
Trzymaj się.
DWÓR CRUMPA
To uroczy pensjonat, którego właściciele,
Pat i Vic, dają przedstawienia.
Rany.
Ej, duch?
Cześć.
Zaczekaj tu. Odzyskamy twój dom i nie będziesz
musiał nas już straszyć, okej?
Dzięki.
Dziękuję.
Zwiedzanie za 5 minut.
W samą porę.
Bierzemy jedną rzecz i spadamy, jasne?
Szybka akcja.
Zwiedzanie trwa około 3 godzin.
Nie wolno korzystać z łazienek.
Alistair Crump chciał mieć najwspanialszą posiadłość w okolicy.
Jak państwo widzą, w hallu nie ma gdzie usiąść.
Gospodarz chciał, by wszyscy stali,
kiedy on wchodził.
Ta laska
należała może do Alistaira Crumpa?
Nie, jest moja.
Łączy mnie z nią więź emocjonalna.
Czy coś tu należało do Crumpa?
Nie.
Marnujemy czas.
Może zauważyli państwo, że to krzesło u szczytu stołu
jest wyraźnie wyższe od pozostałych.
Gospodarz obniżył pozostałe,
a sam siedział na poduszce,
by górować nad gośćmi.
Miał takie kompleksy, że prawie mu współczuję.
To jego poduszki?
Nie.
Tu widzimy portret trzeciej małżonki pana Crumpa, Margaret.
Była jeszcze jego kochanką, kiedy powstawał obraz,
i to za jego pośrednictwem druga żona dowiedziała się o romansie.
W tym celu kazał go tu zawiesić.
Można i tak.
A więc...
"Nie ufam panom, co czytają,
ani paniom, co, trzy kropki, czytają".
Nie było lepszego cytatu?
To grzebień Crumpa?
Nie, replika.
To po co jest w gablocie?
Chce pan przejąć wycieczkę?
Nie.
Przepraszam.
Muszę wszystko pozamykać.
Wydarzyło się
morderstwo.
Alistair Crump stracił głowę.
Może to kamerdyner?
Nie.
Przyjezdna dziewuszka?
Była ze mną.
Jestem Vic, wasz drugi przewodnik.
Weteran sceny i ekranu.
Mam wam wiele do opowiedzenia, zapraszam do salonu.
Pat i Vic są najlepsi!
Morderstwo.
- Głowa jest pewnie u nas. - Poprzednio nie była.
Chwila. Co, proszę?
Podobno przy ciele Crumpa nie znaleziono głowy.
Podejrzany nic nie niósł.
Więc podejrzewa się,
że głowa wciąż tu jest.
Dzięki, kolego.
- Szukamy... - Głowy.
Tak.
Od 150 lat jej szukają.
Jest inny sposób.
Nie jesteśmy sami.
Dobra. Okej.
Ruszamy na całego.
Kamieniste dno stanowi schronienie...
Witaj.
Nie wiem, jak się do ciebie zwracać.
Ben, ciszej.
Kapitanie?
To może tak.
Czego chcesz?
Ty pomożesz nam, a my tobie.
Świetnie.
Idzie na to.
Okej.
Dobra.
Napisz na lustrze, czego oczekujesz.
ZABIERZCIE MNIE NAD MORZE
- Nad morze! Jasne. - Zgoda.
- Morze. Nie ma sprawy. - Załatwione.
Pomóż nam, a trafisz nad morze.
Proszę.
Co możesz nam powiedzieć o Crumpie?
Dobrze.
OSTATNIA DUSZA MUSI PÓJŚĆ Z WŁASNEJ WOLI
A JEŚLI JĄ ZDOBĘDZIE... :(
CHODŹCIE ZA MNĄ
Wziąłem tylko kilka lekcji, uwierzycie?
Nie. Proszę nie śpiewać.
Świetnie. Ślepy zaułek.
Czekajcie.
Nie zmieszczę się.
Ani ja.
Nie.
Mam tam zejść?
Bez jaj, jestem dzieckiem!
To prawda.
I nie musisz tam wchodzić.
Aczkolwiek...
- Musisz tam wejść. - Absolutnie.
- Wszystko w porządku? - Nie! To tunel strachu!
O, nie!
NA NERWACH MI GRAŁA I SIĘ DOIGRAŁA
Rety.
SŁUŻĄCY NIEMOTA DOKONAŁ ŻYWOTA
To tu ukrywał ciała.
- Travis? - Travis, wszystko okej?
Jesteś cały? W porządku?
Tak, w porządku.
Oby w domu wszystko było dobrze.
Patrz.
Co to?
Krokiety.
- Duch mruga. - Pokaż.
Nie.
To moje nadziewane papryczki.
Wyglądają jak krokiety.
O rany.
Zdążyliśmy?
Jakby w normie.
Tyle że tutaj normą jest koszmar.
Jeśli nie wrócimy za dwie godziny, to...
Sam nie wierzę, że to mówię.
Wezwij policję.
Zaraz.
Chwila. Moment.
Proszę, żebyś został w aucie, okej?
Tak się spisałem! Zdobyłem kapelusz.
Chcę wziąć w tym udział.
Travis, to niebezpieczne.
- Nie to nie. Pogadam z tatą. - Okej.
Zostań tu, dobrze? Daj.
Do roboty.
Kent, chodź. Na co ty...
Jeśli potrzebne są egzorcyzmy, będzie spory problem.
- Czemu? - Bo się na tym nie znam.
Nie jestem księdzem!
Mam sklep z kostiumami.
Przebieram się, żeby dorobić.
Ktoś myśli, że ma w domu ducha,
to jadę, pokropię wodą i biorę kasę.
Jestem kanciarzem.
Przykro mi.
Ty...
Nie wiem, kim jesteś, i nie obchodzi mnie to.
Wiem, że pomogłeś...
Pomogłeś mi!
Dzięki tobie dostrzegłem, że może być ze mnie pożytek.
Pokazałeś mi to.
Cokolwiek nas czeka w tym domu,
bez ciebie nie damy rady, jasne?
- Nie. - Bez ojca Kenta.
Mam pytanie.
Chcesz być bohaterem?
- Nie. - A widzisz?
Przecież to mój własny tekst.
Jazda! Do boju!
- Chodź. - Muszę się napić.
Już prawie północ.
Harriet musi rzucić zaklęcie.
Harriet?
Boję się...
Bruce, nie rób tak.
Gdzie wszyscy?
Dom oczyszczony. Załatwione.
Harriet zrobiła czary-mary z tej książki.
Było ciężko,
ale wspólnie przebyte niebezpieczeństwa
bardzo nas zbliżyły.
A gdzie Harriet i Gabbie?
W sklepie.
Cukierki.
- Kupują cukierki? - Tak!
Są na zakupach. Pijcie!
Nie, dziękuję.
Poszukam ich.
I zostali we dwóch.
Gdzieś tam jest happy hour.
"Happy hour".
Co za dziwny zwrot.
Happy hour!
Tato...
Boję się.
To ten kapelusz?
Nie, replika.
Mogę obejrzeć?
Bruce, dobrze się czujesz?
Zrobimy tak.
Dasz mi kapelusz.
Wyjdziesz z domu
i nigdy nie wrócisz.
- Już jestem. - Gdzie Travis?
- Daj kapelusz! - Nie!
Dawaj. Daj!
- Daj! - Nie!
Dobra nowina!
Teraz Harriet. Gabbie, zaczekaj.
Travis!
Ale śmigasz, laska.
- Jest pełnia. A Crump ma pełnię mocy! - Harriet, zaklęcie!
- Dobrze. - Dasz radę.
Gdzie skrzypią drzwi, co strzegą krypty
Gdzie zalega...
Dziękuję za pomoc, profesorze.
Bruce!
Duszę się w tej nędznej ruderze.
Najwyższy czas ruszyć w świat.
Idę po cylinder.
Nie idę.
Już 999 dusz mieszka pod tym dachem.
Ale z powodzeniem zmieszczę
jeszcze jedną.
I pomyśleć,
że mogłeś to być ty, Ben.
Travis? Gdzie Travis?
Nic mu nie grozi. Jest w aucie, gada z tatą.
Co? To niemożliwe!
Gabbie, on często dzwoni do ojca.
Jego ojciec zmarł, Ben.
Ponad rok temu.
Niespodzianka!
Chcę cię zobaczyć.
Ja też chcę.
Ale jak?
Ta dusza przyjdzie z własnej woli.
O matko!
Niestety muszę was porzucić,
spieszę połączyć rodzica i dziecko.
Spokojnie, nie będziecie sami.
Jasne. Bez armii duchów ani rusz.
Moi podopieczni się wami zajmą.
Adieu!
Travis...
Wystarczy tylko dorwać kapelusz.
Harriet, idź do madame Leoty.
Może coś wymyśli.
- Gabbie, my szukamy Travisa. - Tak.
Bruce, ty zostaniesz tutaj.
Zabierzesz kapelusz, jak tylko duchy odejdą, okej?
A odejdą?
Ty masz najważniejsze zadanie, Kent.
Odciągniesz je.
Czas ucieka!
- Chodźcie. - Szybko.
Kent...
wierzę w ciebie.
Leota!
Travis!
Nie chce nas do niego dopuścić.
Travis.
Tata?
- Gabbie! - Ben!
Uwaga, odciągam.
Proszę do mnie.
Mam dla was egzorcyzm.
Oto on.
Złe duchy opuszczą te progi.
Madame Leota? Madame Leota.
Niech pani ratuje.
Próbowałam go wypędzić, ale jest za silny.
Jest tylko jeden sposób, by go pokonać.
Musimy połączyć siły.
Uwolnij mnie.
Nakazuję wam w imię Kenta.
Ipso facto. Carpe diem.
Idźcie precz!
Tak sądziłem.
Egzorcyzm się was nie ima. A czemu?
Bo jesteście durne i nie znacie łaciny!
Dalej. To działa.
Młoty z zaświatów.
Tak, dobrze słyszycie. Buraki.
A teraz zginę.
Gracey, pomóż!
Muszę znaleźć Travisa.
Hej, Gracey.
Pomóż mi.
Za mną.
Światy się mieszają, znajdziemy skrót.
W księdze jest zaklęcie.
Ale wypowiedzieć je musi ktoś dysponujący potężnym darem.
Wątpisz w swe zdolności, ale ja w ciebie wierzę.
Uwolnij mnie, a razem wygnamy tego demona.
Travis? To ty?
Tato, tu jestem.
Nie.
Bruce, szybko!
Dużo dalej ich nie odciągnę!
Nie!
Idę po innych.
Ben, powodzenia.
Dzięki, Gracey.
Travis!
Travis, daj mi rękę.
Idę do taty.
Słuchaj, pomyliłem się.
Twojego taty tu nie ma.
Przepraszam, ale nie mamy już czasu.
No, daj mi rękę.
Ale ja go słyszę.
Travis, kto to jest? Nie znam go.
Słuchaj, zastanów się. Przemyśl to.
Tata chciałby, żebyś był bezpieczny, z mamą.
- Zaufaj mi. - Tu jest okropnie!
Ale ty i mama
możecie gdzieś wyjechać.
Wszędzie jest okropnie!
Bez niego nigdzie nie jest mi dobrze.
Słuchaj, Travis...
Wiem, co czujesz. Mam tak samo.
Ale musisz uwierzyć mi na słowo.
Chodź, opowiesz mi wszystkie smutki.
Razem je pokonamy.
Travis, nie tęsknisz za mną?
Tata cię kocha.
Chce, żebyś żył i był szczęśliwy!
Chodź, Travis.
Chodź ze mną.
Chodź.
Nie wierz mu. Nie jest twoim ojcem.
Nie poddawaj mu się. Chodź, dasz radę.
Znów będziemy razem. Nie odchodź!
On żywi się twoim smutkiem. Musisz z tym skończyć.
Pożegnaj się z nim.
Dobrze, dasz radę.
Dasz radę.
Nie zostawiaj mnie. Proszę.
Chodź. Tak. Dobrze.
Wszystko w porządku.
Jestem z tobą.
Jest dobrze. Spisałeś się.
Jest dobrze.
Nie jest dobrze.
Chodź, Travis. Damy radę.
Powodzenia! Wyjście jest na dole.
Travis!
Nareszcie!
- Chodź! - Szybko!
- Mamo! - Leć!
Biegiem! Już!
Mówiłem,
wszystkie drogi prowadzą do mnie.
Chcę postawić sprawę jasno.
Będę straszył chłopca i jego matkę po wieki wieków
albo przejdziesz na moją stronę.
Musisz tylko przejść
z własnej woli.
- Nie. - Ben.
- Nie słuchaj go. - Nie pozwolę was skrzywdzić.
Nie rób tego, Ben.
- Nie rób tego! - Ben, nie!
Basta. Dość tego.
Spójrzcie na siebie.
Tak chcecie spędzić życie wieczne?
Goniąc ludzi?
Wiecie co? Nie jesteście wcale tacy straszni.
Może poza tobą.
Możesz się odwrócić, bo gubię wątek?
Dziękuję.
Mądra decyzja, Ben.
Oni ci nie pomogą, jesteś bezpowrotnie uszkodzony.
Crump was wykorzystuje.
Odwalacie za niego brudną robotę i po co?
Chcecie tu spędzić całą wieczność?
To kanciarz, ja się na tym znam.
To zresztą też był kant.
Ta gonitwa to dla odwrócenia uwagi.
Gdy mnie goniliście, odzyskaliśmy kapelusz.
Więc może czas dołączyć...
do zwycięzców.
Zbuntujcie się wreszcie
i zastanówcie - chcecie być bohaterami?
O rany.
Dajesz słowo,
że zostawisz ich na zawsze w spokoju?
Obchodzi mnie już tylko twoja dusza.
Wiesz, co robić.
Możesz ich ocalić.
Ben! Masz tu przyjaciół!
W chwili, gdy postawiłeś stopę w tym domu,
poczułem smak twojej rozpaczy.
Wiem, o czym marzysz.
Nie słuchaj go.
Powiedz to.
Idę z własnej woli!
Weź moją rękę,
zaprowadzę cię do twej ukochanej Alyssy.
Bo na tym świecie
nie masz nikogo.
Harriet?
Za późno.
Nie bądź taki pewien, Crump.
Uwięziłeś mnie.
Odpłacę ci tym samym.
Ja ją uwolniłam.
Ja.
Żałosne.
Pokażcie im.
Wpierw muszą pokonać mnie.
Mówiąc "mnie", ma na myśli też mnie!
Ostatni raz mnie zdradziliście.
Pożałujecie tego.
Mam kapelusz!
Bruce!
Zatrzymać go!
- Dawaj. Musimy go wypędzić! - Tak.
Mam już dość tego starca.
Zniszczyć ich!
- Bruce! - Bruce!
Potrzebujemy strzępu cylindra.
Już. Ja pomogę!
Nie, Travis!
Zdobędę...
Lecę, Bruce!
Pomóżcie mu!
- Tutaj! - Tędy!
- Biegnę! - Dość.
Sam muszę to zrobić.
Czekaj! Masz rację.
Całkowitą rację. Co do mnie i mojej żałoby.
Weź kapelusz.
Ci ludzie...
Nie uciekniesz.
Nie uratują mnie przed rozpaczą.
Lecę!
- Mam! - Harriet, dysponujesz mocą.
Wykończ go!
Ale przed tobą tak.
Gdzie skrzypią drzwi, co strzegą krypty...
Gdzie zalega od stuleci cień
Tam niech wrócą wszystkie dusze
By na wielkiego sądu czekać dzień!
Ben. Nie.
Tak! Powiedz to!
Idź precz!
Będę dręczył twoich przyjaciół przez całą wieczność.
Jeszcze raz!
Idź precz!
Ben!
Chodź ze mną do żony.
Masz ostatnią szansę, by powiedzieć, że ją kochasz.
Ona wie.
Ben.
Nie.
Nie!
Tak!
Udało się! Chodź, niech cię uściskam, trupie kochany.
Chyba odzyskaliście dom.
Ben!
- Jesteś cały? - Spisałeś się.
Dziękuję.
- Chodź. - Byłeś taki dzielny.
- Jak w podręcznikach. - Bez ciebie ani rusz.
Jesteście wolni!
Możecie wracać do świata duchów.
Jazda!
Rozejść się!
Słuchajcie, ja was gonić nie będę.
Część duchów nie chce się wyprowadzić.
A ty?
Czar wkrótce pryśnie.
Wrócę do swojej kuli.
Wewnątrz jest dość przestronna.
Moje miejsce jest w tym domu.
Te duchy nie chcą się wyprowadzać.
- Niech zostaną. - Wiecie,
ktoś musi się nimi opiekować, nie?
Fakt.
Spokojnie.
Idź, nie bój się.
No idź.
- Hej. - Hej.
Lubiła je, nie oddawaj byle komu, okej?
Ubogie niewiasty z mojej parafii na pewno o nie zadbają.
Nie ma takiej parafii.
Ale są niewiasty.
W porządku?
W porządku.
Żegnam i znikam.
Do wieczora.
Hej.
Hej, mały.
Co u ciebie?
Jakiś ty ładny.
Co tu masz?
Jak masz na imię?
KROKIET
- Wybacz spóźnienie. - Cześć.
Wykład się przeciągnął...
ale proszę.
Wiem, że dostałaś pracę.
Masz przed sobą najnowszy nabytek szpitala miejskiego.
Tak!
Czyli zostajecie, tak?
Wiedziałam o tym tydzień temu, kotku.
Jak masz medium za kumpelę, to pytaj.
- Też prawda. - Ben.
Hej!
Hej.
- Wesołego Halloween. - Wesołego.
Powiedz mu.
To dobra wiadomość.
Jestem wiceprzewodniczącym klasy.
Co?
Naprawdę? Super!
A kto zdobył święcenia?
Na wypadek ślubu.
Jasne.
Chodźcie. Chili stygnie.
- Dobrze. - Okej.
Mogę wejść?
Ostrzegam, Ben, że jeśli wejdziesz,
twoje życie zmieni się na zawsze.
Lubię smak ryzyka.
To zapraszam.
Dobrze.
KONIEC
Fajnie!
Zdrowie.
Za tamten świat!
Za tamten świat.
I za ten!
Patrzcie.
Super.
NA MOTYWACH NAWIEDZONEGO DWORU WALTA DISNEYA
Tekst - Kuba Wecsile