Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZAKLĘCI
Tak!
O, tak!
Ellian!
Zaczekaj!
Księżniczka Ellian. Otwierać.
Tak!
No nie, tylko nie raca.
Znowu? Ellian, dopiero wyleciałaś.
Przykro mi.
- Obowiązki wołają. - Takie życie księżniczki.
To nic. Dziś twoje przyjęcie urodzinowe.
Rok temu było bosko.
W tym roku będzie tylko rodzina.
No wiesz, pełen luz.
Skromnie.
To nie w twoim stylu.
Mam 15 lat. Jestem już nastolatką.
Chcę spędzać więcej czasu z moimi rodzicami.
W razie czego, później będziemy na rynku.
- Cześć, Ellian! - Lecimy!
- Grzeczna... - Księżniczko!
Obiecałam nie używać dziś racy, ale...
Minister Nazara.
Wasza Wysokość.
Król i królowa proszą o audiencję.
Prawdziwą audiencję?
Dużą.
Bawić się z przyjaciółmi?
To powinnam robić.
Mogę?
- Księżniczko! - Nie.
Wskakuj, Flink.
W kółko to samo.
Oto mój świat
Jest jaki jest
Moi rodzice, spisują się źle
Robią na złość
Tupią jak słoń
Ledwo się zbliżę, koszmarnie się drą
Łuhu! Tak! Być księżniczką
Można brać to za plus
Gdyby nie fakt, że dzielę dach z parą okropnych potworów
Co lepiej zamykać na klucz
Na serio!
Ten sekret psuje mi garderobę.
Wybacz, ministrze Bolinar.
- Tato! Mamo! - Proszę, nie!
Jeśli się wyda...
Zły król i królowa.
Spoko. Ogarnę ich.
Dosyć. Tutaj.
Dobry potwór.
Mija już rok
Od czasu, gdy
Całkiem znienacka pojawił się mrok
I nagle, bum!
I nagle błysk
Moi rodzice bestiami są już
Jak z obojga zdjąć klątwę?
Niezły głowy mam ból
Bo nie wie nikt, co to za trik Że się zmienili w potwory
Wielmożna królowa i król
Być może myślisz: „Moi to dno
Cisną non stop
Lub wylewają pretensje i żółć
Nie chcą ni w ząb
Wrzucić na luz”
Lecz hej! Czy ja mam w domu lżej?
Rodzice wiecznie psują mi krew
I wcale nie widzą mnie!
Słodka jak miód
Twarda jak stal
Sobie tak radzi Z tym wiesz-sama-czym
Dla mnie to wzór
Dla nich to skarb
Znosi z uśmiechem Codziennie ten cyrk
Jest spokojna, dojrzała
Chociaż ci toczą bój
- Tai ten fakt - Milczy jak głaz
Że ma pod dachem potwory
A z nimi się użerać...
To znój
Na mojej głowie ciągle sto spraw
Zmartwień i strat
Oraz łatanie sufitu i ścian
Dbanie o lud Łganie jak z nut
I tak, już czuję się jak wrak
Lecz musi wszystkim zająć się ktoś
Ten ktoś to niestety ja
- Odrobiłaś lekcje? - Odrobię, gdy wrócę.
Niszczysz mi życie.
I marzę
Choć na jeden dzień
Znów mieć rodziców Co się złoszczą i troszczą
Chcę rygor czuć
Kontroli ciut – OK
Niestety, ale moi po prostu są żałośni
I taki stan wprawia w szał
Ale cóż! Taki mój świat
I muszę tak żyć
Dopóki klątwy nie zdejmie ktoś z nich
Dają mi w kość
Mam nieraz dość
A trzymam fason i staram się wciąż
Mam nadzieję, że w końcu
Będę z tego się śmiać
I mimo to, że tacy są Jak najprawdziwsze potwory
Ważą sto ton, niszczą mi dom
Jak najprawdziwsze potwory
Czuję, że wciąż, w głębi gdzieś tam
To wcale nie są potwory
Nie żadne potwory
Choć zamiast rodziców
Prawdziwe potwory
Dziś mam
- Otworzyć drzwi! - O, nie!
- Znowu generał Cardona. - Chcę się widzieć z królem i królową.
Otworzyć drzwi!
Mamo, tato, cicho!
Nie zatrzymamy jej na zawsze.
Wiem. Ale pomyśl, co się stanie, kiedy się dowie.
- Wpuścić nas! - Ona nie jest typem luzaka.
- Otworzyć drzwi! - I co powiedzieć?
Wykorzystaliśmy wszystkie wymówki.
Wizyta państwowa.
Konflikty pracownicze.
Ważny zjazd.
Pozwólcie.
W końcu jestem ministrem komunikacji.
Mistrzem słowa mówionego.
Kolonoskopie.
Mistrzostwo.
Wrócę jutro.
I tym razem spotkam się z królem i królową.
- Skarbie, dłużej tak nie można. - Wiem.
Minął rok, a my nadal nie wiemy, jak...
Jak zdjąć klątwę. Wiem.
Co teraz zrobimy?
Co znowu?
Zapowiadam naczelnika poczty królewskiej.
Przynoszę aktualizację przesłania do Wyroczni Słońca i Księżyca.
Odpowiedziały?
Jak wiadomo, wyrocznie żyją w Czarnej Kniei Mrocznej Ciemności,
wyjątkowo zdradliwym miejscu. Dlatego też, wysłałem osiem
moich najlepszych ptaków, aby bezpiecznie doręczyć wiadomość.
Udało się?
Ledwie wleciały do lasu, a siedem z ośmiu ptaków
zjadło Zakazane Jagódki Zagłady
i natychmiast zamieniło się w kamienie.
Uczcijmy je.
- Ale... - Szymuś.
Balbina.
Czesław.
Czesław ojciec.
Hendryczek.
Ambroży.
Dzika Danka.
Nie zapomnimy o nich.
Straszna tragedia. Ale wciąż pozostał jeden ptak.
Mam nadzieję, że to on. Trzyma w dzióbku skrawek papieru.
Zgadza się. Mój najdzielniejszy ptak, Sokole Oko, powrócił z odpowiedzią,
nie bacząc na strach przed Czarną Knieją Mrocznej Ciemności.
Ograniczając spożycie zakazanych jagód
do tych najmniejszych i najwolniej działających.
Był dobrym ptakiem.
Był dla mnie jak syn.
"Dodaj wody".
Gdzie jest kartka? Gdzie zniknęła?
Flink, złodziejaszku. Znowu schowałeś w buzi?
Pozdrawiamy, księżniczko Ellian z Lumbrii.
Jesteśmy Wyroczniami Słońca i Księżyca.
Księżyca.
Intryguje nas twoja pechowa sytuacja.
Ale chcąc rozwiązać problem, musimy go zobaczyć z bliska.
Bliska.
Flink, one tu przybędą.
Tak więc, pojawimy się w twoim królestwie,
wieczorem przed trzecią fazą księżyca,
w trzeci dzień trzeciego miesiąca.
Siąca. Siąca.
Nie "siąca".
Miesiąca.
Trzeciego dnia trzeciego miesiąca?
To moje urodziny! To dziś!
Najlepsze życzenia, księżniczko.
Ustaliliśmy, że sprawa pozostanie tajemnicza i niezbyt straszna.
Tak, to prawda.
Przepraszam.
Zaraz tam będziemy.
Przygotować się na nasze przybycie.
Tak!
Żadnych potworów. Żadnych sekretów.
Normalni rodzice i zwykłe życie.
Zawiadomię Bolinara i Nazarę. Ucieszą się.
Nienawidzę tego.
Jakie mam podkrążone oczy.
Co się z nami stało?
Znam 17 języków.
Napisałam konstytucję naszego królestwa.
Jestem skarbem narodowym!
A tak muszę spędzać poranki,
projektując wielką szuflę do sprzątania odchodów.
Potrzebny nam przywódca.
Królestwo puszczone samopas nie działa.
Przepraszam, zacni ministrowie,
ale mamy stos urodzinowych prezentów,
a salon jest trochę...
Zniszczony?
Właściwie już go nie ma.
Przynieś je tutaj.
Dobrze.
Nazara, dłużej nie utrzymamy tego w tajemnicy.
Ups!
Co ludzie zrobią, kiedy się dowiedzą?
Boję się zgadywać.
Król i królowa byli bardzo kochani.
Bardzo kochani.
Najlepsze życzenia!
Kochamy cię!
Ale jest ktoś, kto jest jeszcze bardziej kochany.
Kto? Ja? Jesteś taka miła.
Nie ty, wielki dzieciuchu.
Księżniczka.
Czy ty wiesz, ile ona kończy lat?
Nie mam bladego pojęcia.
Dziękuję.
Kończy 15 lat.
To może wszystko rozwiązać.
O czym mówisz?
Nasz obecny status quo Jest nietypowy dość
Wokół chaos i o mały włos pałac
Nie zawali się
Gdzie ta dawna elegancja? Gdzie ten savoir vivre?
Czemu niańczyć słonie Przyszło mi?
Aż się we mnie burzy krew!
Gdyby dało się tu Zaprowadzić dawny ład
I powrócić do dostojnych szat!
Dobre czasy zbudzić znów
Na bankietach się obracać wśród Najwyższych sfer
Wino pić i gryźć najlepszy ser
A wystarczy jeden ruch!
Ha! Toż to kompletne brednie!
- Mam plan! - A skąd!
Już milcz!
Ocieraj te łzy Czas się zdobyć na czyn i powrócić do gry
Wystarczy krok
Krok we właściwą stronę
Krok prosto po nagrodę
I tak pozbędziemy się trosk
Za krokiem krok
Wystarczy krok, nową pójdziemy ścieżką
Z tyłu zostanie przeszłość Pora odmienić los!
Co więc proponujesz?
Właśnie dziś
Księżniczka wchodzi w odpowiedni wiek
Aby na światową scenę wejść
- Oraz objąć władzy ster - To fakt!
A gdy wreszcie cały pałac Swój odzyska rytm
Prosić gości już nie będzie wstyd?
Trzeba toast za to wznieść!
Rozsądnie!
Wręcz cudownie!
Ten plan - trafiony w punkt!
- Ma styl! - Burzą braw
Podziękuje nam świat za ten nasz minipucz
Wystarczy krok
Krok we właściwą stronę
Wykorzystamy moment
- By zrobić ten krok - Bo każdy powoli ma dość
Za krokiem krok
Gra o wysoką stawkę
Żeby nie skończyć na dnie
Pora odmienić los
Więc tak: Władcy idą na bok
I cóż... Ogłaszamy ich zgon
A gdy lud oswoi się z tym
Dziedziczkę wynosi na szczyt
- I krok - Koronacja raz-dwa
- I krok - Potem suknia i bal
- I krok - Panowanie jej trwa
- To proste - Jak drut
Jeśli nie powie „nie” Piękny spełni się sen
Ministrowie!
- Księżniczko! - Mam odpowiedź.
- My też. - Zdejmiemy klątwę.
Zostaniesz królową.
- Co? - Ale jak?
Wyrocznie odpowiedziały na moje listy. Zdejmą klątwę.
Byłoby wspaniale.
Ale jeśli się nie uda, twoje królestwo potrzebuje władcy.
- Królowej. - A moi rodzice?
Wyślemy ich na wieś, gdzie będą szczęśliwi i wolni.
Będziesz ich odwiedzać, kiedy tylko zechcesz.
Dobrze. Zgodzę się.
Ale pod warunkiem, że damy szansę wyroczniom.
Oczywiście. Ale później...
Co później, się nie liczy
Zaklęcie straci moc
- Lub nie? - To ty...
- Gdyby jednak... - To ty...
- Zgodzisz się objąć tron? - Tak!
To będzie krok
Krok we właściwą stronę
To będzie krok Za krokiem krok
I tak pozbędziemy się trosk!
Za krokiem krok
Zaraz po celebracji
Zaraz po koronacji
Pora odmienić los
Wreszcie odmienić los
Żyj nam sto lat, Księżniczko Ellian
Żyj nam sto lat, sto lat
- Sto lat, Księżniczko. - Jak najbardziej, słonko.
Dziękuję wszystkim za ten piękny...
Tędy, Wasza Wysokość.
Mama! Tata!
Jeśli moje marzenie się spełni, będziemy mieli co świętować.
Wypiję za to.
Bolinar?
Przepraszam. Królewskie sprawy.
Jeden dla mnie.
Wasze Wysokości! Proszę się skupić!
Pokażcie się! Jacy wystrojeni na moje urodziny.
Bardzo dobrze.
- Hej! - Proszę wypluć.
Tato! Postaw go.
Dziękuję, Księżniczko.
Nie chcesz korony. Rozumiem.
Ale korona jest ważna i cenna, więc... Gdzie się podziała?
Flink!
Wracaj tutaj.
Nie!
Wredny fioletowy szczur!
Moje ciastko.
Przyznaję, pasują ci.
Nie pojmuję twojego przywiązania do tego ohydnego gryzonia.
To oni. Są tutaj.
Spokojnie.
Przedstawiam jedynych architektów znanego
i nieznanego wszechświata,
najpotężniejsze zaczarowane istoty wszech czasów,
Wyrocznie Słońca i Księżyca.
Pozdrawiamy, obywatele Lumbrii.
Lumbrii.
Doskonała obsługa, Eustachy.
Daję ci pięć gwiazdek.
5 gwiazdek? Oszalałeś? Śmierdziało gotowaną kapuchą.
Cudowny! Taki swojski zapach.
Znamienite wyrocznie,
w imieniu Królestwa Lumbrii dziękuję wam za przybycie.
Zapewne Księżniczka Ellian.
To ja! Ta w diademie.
Jubilatka!
Miło poznać. Jestem Luno.
A ja Sunny.
Mam dobre przeczucie!
A więc do rzeczy.
W liście napisałaś, że masz kłopoty z rodzicami?
Myślisz, że są...
- Jak ich nazwała, Sunny? - Potworami.
Właśnie. Potwory.
Skąd pomysł, że twoi rodzice są potworami?
No cóż...
Nie żartowałaś!
Jej rodzice są potworami.
Tak, wiem. Dlatego potrzebuję waszej...
Tato, nie. To nasi goście.
Mamo, ty też.
Myślałem, że to metafora.
Myślałem, że dramatyzujesz.
- Czemu miałabym to robić? - Bo jesteś nastolatką.
Kto chce Squeekiego?
Łapać!
Proszę zaczekać.
Przepraszam.
Potrafią być trudni.
Księżniczko, coś mi mówi, że twoi rodzice
byli w Czarnej Kniei Mrocznej Ciemności.
Tak ciemnym, że powtórzono nazwę.
Owszem, byli.
Skąd wiecie?
Bo to jedyne miejsce, gdzie istnieją takie czary.
Nie zabijaj posłańca, ale jeśli szybko nie zdejmą czaru,
- ...pozostaną potworami na zawsze. - Co? Nie. Proszę, zróbcie coś.
Oczywiście. Nie jechaliśmy taki szmat drogi w żabim pysku na próżno.
Daj mi różdżkę!
- Nie mam. - Żartujesz? Gdzie różdżka?
Wymieniłem ją za upgrade.
Co? Dlaczego to zrobiłeś?
Gadaliśmy o tym.
- Gadaliśmy o tym. - Co takiego?
- Nie mówiłeś mi o tym. - Mówiłem.
To są całkiem nowe informacje.
Mówiłem wiele razy.
To jest breloczek.
Taka uniwersalna różdżka.
Zamiast wielu różnych różdżek
wystarczy nam jeden breloczek.
A co było nie tak z sześcioma różdżkami, które mamy?
Zajmowały cały stolik do kawy.
- Mówisz zaklęcie i wciskasz guzik. - Zaklęcie?
- Musisz tylko... Naciśnij... - No już. Dawaj.
- Naciśnij i mów. - Naciskam jak najmocniej!
- Musisz... - Nic nie wychodzi.
- Oddaj. - Nie. Jest mój.
Grać!
A sio.
Chcesz poznać tajemnicę
Jak czar odegnać precz?
Odzyskać dawne życie?
Odwrócić zdarzeń bieg?
A zatem podejdź bliżej
Wyroczni usłysz głos
Klątwę każdą da się
Zdjąć
Mamo!
- Nie! - Na pomoc!
- Zabierzcie go! - Dlatego nigdzie nie chodzimy.
- Tato, stój! - Ratunku!
Nasza noga nigdy więcej nie postanie w tym zamku!
Lawrence! Ratunku!
Zaczekajcie! Proszę! Wróćcie!
Nie.
Nie odchodźcie!
Coście zrobili?
To była jedyna szansa na zdjęcie klątwy.
Ellian.
Skarbie.
Tak mi przykro.
Poczyń przygotowania.
Zostanę królową.
Mamo?
Tato?
Mamo?
Przepraszam, że się rozzłościłam.
Nie wiedzieliście, co robicie.
Wciąż są moje urodziny.
Proszę. Przyniosłam tort.
Bardzo za wami tęsknię.
Mamo?
Wszędzie gruz
Puste ściany
Tylko to zostało nam
Parę wspomnień szczęśliwych chwil
Co noszę w sobie niczym skarb
Płomień świec
Przy kolacji
Moja dłoń, którą chwytam was
Delikatny i czuły gest
I magia wokół mnie
Jak w najpiękniejszym śnie
Lecz nic już nie ma
Ach, gdybym tylko mogła Choć na chwilę cofnąć czas
Jak dawniej słyszeć W domu szczery śmiech
Znów bawić się beztrosko Moje serce rwie się
Do tamtych was
Tamtej mnie!
Ach, gdybym tylko mogła Tak po prostu cofnąć czas
Jak dawniej wprost W ramiona wasze wpaść
Oddałabym to wszystko Żeby tylko cofnąć go
Jeszcze raz
Rodziców mieć!
Niestety nie wiem jak...
Przy was
Lęk szybko znikał
Dzień za dniem poznawałam świat
Teraz noszę w pamięci to
Co nagle mi odebrał los
Tysiące ważnych lekcji
Zwiedzanie wielu miejsc
Wieczory przy kominku
Popołudnia w cieniu drzew
Życzenia słane niebu
Wśród spadających gwiazd
Właśnie to widzę wciąż
We wspomnieniach jak za mgłą
Bo musi istnieć sposób Żeby trochę cofnąć czas
Jak dawniej móc Na nogach pewnie stać
Znów będzie tak jak kiedyś Gdy nareszcie cofnę go
Choć na dzień
Albo dwa
Może trzy
Albo sto
Wróćmy tam...
Do tamtych nas
Sprzed lat
O, nie.
Nie.
Nie zamknęłam drzwi.
Nie.
Potwory!
Potwory? W królestwie?
- Skąd się wzięły? - Nie wiem.
Wojsko w gotowości!
Mamo! Tato! Stójcie!
Tędy.
Nie!
Zamknąć plac! Za mną!
- Wasza Wysokość. Zostań tu. - Co robisz? Przestań.
Nie rób tak.
Posłuchajcie.
- Mamo! Tato! - Nie!
Nie rozumiecie. To moi rodzice.
To wasz król i królowa.
Pani generał, rok temu rzucono na nich klątwę.
Należało mi powiedzieć.
Przestańcie, proszę.
Dajcie sieć!
- Księżniczko! - Jesteś ranna?
Nic mi nie jest.
- Ich Wysokoście. - To król i królowa?
Może kiedyś byli.
Ale już nie są.
- To czarna magia. - Jak do tego doszło?
Król i królowa potworami.
Nam też to grozi.
Co powinniśmy zrobić?
- Musimy odejść. - Nie opuszczę domu.
- Dokąd? - Posłuchajcie, mamy plan.
Kto teraz rządzi?
Księżniczka zasiądzie na tronie.
Księżniczka?
Lubię księżniczkę.
Ale co z potworami?
Potwory?
Chwila. Nie. Nie rozumiecie.
Kiedy księżniczka Ellian obejmie tron,
potwory zostaną zesłane do najdalszego zakątka ziemi.
Co? Nie godziłam się na to.
Tego nie omawialiśmy.
Dla bezpieczeństwa księżniczki i królestwa jest to konieczne.
Nie lękajcie się.
Nigdy więcej nie zobaczycie potworów.
Podejmiemy kroki.
Potwory zostaną umieszczone w klatkach.
O świcie odjadą na zawsze.
Flink, musimy coś zrobić. Trzeba ich wydostać.
Flink, co tam masz?
Daj.
Mówię serio.
Daj.
Dlaczego wszyscy zjadają ważne rzeczy?
Nie mogę znaleźć. Nigdzie go nie ma.
Wyrocznie!
Uspokój się.
Wróć po swoich śladach.
- Halo? - Dobry pomysł.
- Złapaliśmy żabę... - Halo?!
Kto to? Znowu zaprosiłeś matkę?
To ja, księżniczka Ellian.
Mam magiczny breloczek.
Mówiłem ci, że go nie zgubiłem.
Sytuacja bardzo się pogorszyła.
Musicie wrócić.
Nigdy więcej nie zbliżymy się do tego zwariowanego miejsca.
- Luno, ona ma kłopoty. - A gdybym do was przyszła?
Pomoglibyście?
Bardzo natarczywa jak na księżniczkę.
Oczywiście, że pomożemy. Prawda?
Dobra. Powodzenia w szukaniu żaby o tej godzinie.
Użyj breloczka.
Zabierze cię do naszego domu w Czarnej Kniei Mrocznej Ciemności.
Wydano rozkaz. Zabrać potwory.
Bardzo wam dziękuję.
Żołnierze!
- Opuścić broń! - Księżniczka?
Powiedziałam, rzucić!
Co jest...?
Chyba musimy być bardziej precyzyjni.
Zabierz nas do wyroczni.
Co się dzieje?
Liczyłam, że to będzie "pyk i jesteśmy na miejscu".
- Zaczekajcie na nas! - Uciekają!
Trzeba nam czegoś.
Kareta!
Powóz! Cokolwiek.
Kradną naszą księżniczkę.
Szybko!
Zatrzymać potwory.
Żołnierze, za mną.
Księżniczko!
Flink, masz. Zatrzymaj ich.
Zamknąć bramy!
O, nie.
Flink, trzymaj bramę!
O nie.
Patrz.
Do nogi.
Siad.
Księżniczko!
Próbujemy cię ratować!
Nie, dziękuję!
Nie potrzebuję ratunku!
Czemu się nie słucha?
Bo jest nastolatką.
Złap ją!
Flink?
O nie.
Przepraszam, Bolinar!
Słusznie. Po tym wszystkim, co przeszedłem.
Bolinar?
Jako zaufany doradca i ceniony mentor, upraszam cię...
Co to jest to włochate?
Takie włochate?
Nie!
Jeśli ja jestem w jego ciele, to kto jest w moim?
Nie.
Musisz mi pomóc. Jestem fioletowym szczurem!
To nie jest najważniejsze zadanie.
Co ja teraz pocznę?
Zabierz nas stąd.
Mamo? Tato? Jesteście cali?
Ja nie jestem.
Dzięki, że pytasz.
- Daliśmy radę. - Brawo my.
Ale moje ciało zostało gdzieś w królestwie.
Nie! Nie zjedzcie mnie!
Nie bój się, Bolinar.
Wyrocznie wszystko naprawią.
Jak je znajdziemy?
Zaczekaj. Co to?
Czuję oregano.
Szczypta bazylii.
Delikatny posmak rozmarynu.
Pasta fagioli.
Kto by gotował makaron pośrodku Ciemnego Lasu?
Kto?
Co sądzisz? Powinniśmy zjeść pieczywo czosnkowe?
Nie pożarły nas potwory. Zasłużyliśmy.
Włożyłem kromki do piekarnika 20 minut temu.
Jesteś okropny!
Goście!
Nareszcie jesteś.
Przyprowadziła potwory.
Zaprosiliśmy ją.
Nie mogła załatwić opiekunki do potworów.
Księżniczko, dałaś radę.
Z trudem.
Ale jesteśmy.
Przepraszam, że mama próbowała was zjeść.
To się nie powtórzy. Prawda, mamo?
Wasz breloczek.
Śmiało.
- Śmiało? - Zdejmijcie klątwę.
Nie, przykro nam.
Breloczek miał cię tu przywieźć. Nie może zdjąć klątwy.
- Co? - Ale wy możecie, prawda?
- To nie zależy od nas. - Ale mnie odmienicie?
Nastąpiła zamiana ciał.
Bez drugiej połówki niczego nie zrobimy.
Znacie kogoś, kto pomoże moim rodzicom?
Czarodzieja, czarnoksiężnika, skrzata?
Skrzata? Myślisz, że my się wszyscy znamy?
Jakbyśmy wszyscy należeli do magicznej mafii?
Nie chciałam...
Prawdę mówiąc, jest para skrzatów, z którą gramy w bezika.
Ale nie są bardzo magiczni.
W bezika też słabo grają.
Całe szczęście.
Mówicie, że nikt nie potrafi zdjąć klątwy?
Tego nie powiedzieliśmy.
No to kto?
Oni.
Oni? Zwariowaliście? Spójrzcie na nich.
Nic z tego nie będzie.
Powiedzcie, co mam robić, a ja to zrobię za nich.
To tak nie działa. Tylko oni mogą zdjąć klątwę.
Jak?
Razem muszą wyruszyć na inspirującą wyprawę
poprzez Czarną Knieję Mrocznej Ciemności.
Nie ma ścieżek.
- Światełka ich poprowadzą. - Czasem. Są bardzo kapryśne.
Żartujecie sobie z nas?
- Odkrywać ścieżki w górach. - Gdzie tyle niestabilnych skał.
- Brodzić w strumykach. - Groźnych nurtach.
Sunąć przez pustynie.
Upał. I to nie jest suchy żar.
Księżniczko! Czekaj! Nie skończyliśmy.
Jeśli mówicie prawdę, już nigdy nie zobaczę rodziców.
Bez szans.
Świetnie.
Biedactwo.
Księżniczko, zawsze jest nadzieja.
Gdy cię dławi żal
I złość
I masz się źle
Kroplę światła
Znajdź
I daj jej w dal
Bo
Bo kto ją chwyci, choć na chwilę widzi
Jak z niej
Rodzi się wielka moc!
Ot co!
Minie parę chwil I błysk już mknie do gwiazd
Chociaż ciemna noc Ty swój drogowskaz masz
To cud, że światło rośnie w siłę
Jak jasny tiul sobą spowija mrok
I nagle jest „bum”! Widzisz już drogę swą
- Woła cię blask - Woła cię blask
Ruszaj ku niemu
Woła cię blask
W niego się wpatrz
Kieruj się nim
Droga się tli wiewna jak pył
Odrzuć więc lęk i po niej płyń
Woła cię blask
Nadszedł czas spełnić sny
To metafora?
Metafora czy nie
To, czego ci trzeba, to kropla czystego blasku.
On ma rację, księżniczko.
Twoi rodzice są potworami, bo zgubili światło.
Trzeba je natychmiast odnaleźć.
Nie daj, żeby blask twój zgasł
Lub cień go skrył
Bo zapomnisz, co jest złe
I kto jest kim
Więc chodź!
Nim świat ciemnością spłynie
I spróbuj wziąć Wspomnienie ognia w dłoń
Wystarczy żar By znów rozpalić go
Woła cię blask
Bo taki sam w swoim masz sercu
Woła cię blask, nie ma co stać
Trzeba już iść
Promyk niech ten niesie cię hen
Kiedy zaś noc zmieni się w dzień
Wtedy odnajdziesz swój blask, mówię ci
Widzisz?
Wysoko, na czubku ostatniej góry leży Jezioro Światła.
Aby znów stać się ludźmi rodzice muszą wejść do jeziora.
Strzeżcie się ciemności.
Ona karmi się mrocznymi uczuciami,
staje się większa i większa, aż się zagubisz.
To żaden problem. Nie mam mrocznych uczuć.
Każdy je ma. Rzecz w tym, jak sobie z nimi radzisz.
Rozumiem.
Mamo. Tato.
Za mną.
Woła cię blask
No i mam nareszcie odpowiedź
Jasna łuna wskazuje mi drogę
Czy moje życie będzie jak dawniej gdy osiągnę już cel?
Słuchaj mych słów!
Jasny punkt się mieni u góry
Niedaleko koniec podróży
- Czas ucieka, nie zwlekaj dłużej - Dłużej nie zwlekaj
Nie czekaj ciągle na cud!
Tylko tam gdzie jest blask, śmiało rusz
Lecz tam gdzie jest blask, śmiało rusz
Tam, gdzie jest blask, śmiało rusz!
Pieczywo czosnkowe!
Nie wiem, z czego się cieszysz.
Trzeba tylko zabrać rodziców do Jeziora Światła.
Słyszałeś wyrocznie.
Słyszałem. Mamy się strzec ciemności.
Na dodatek, ją przyciągają mroczne uczucia.
Mnie dopadnie pierwszego.
Patrz. Kolejne światełko.
To nasza jedyna droga.
Już nas znaleźli!
Oszczędź mnie, wielka ciemności. Jestem mały i nieważny.
Wyluzuj, Bolinar. Wędrujemy z dwoma wielkimi potworami.
Ciemność bardziej boi się nas niż my jej.
Nasi wspaniali, dzielni obrońcy.
Mamo. Tato. Ruszamy.
- Żołnierze. - Tak.
Szybko, chowamy się.
Przestańcie chrząkać.
Zaraz, gdzie Bolinar?
Ratunku!
Tutaj! To ja, Bolinar!
- Nie wyglądam jak ja, ale to ja! - Stój.
- Jestem z księżniczką! Jest tutaj! - Bolinar!
- Ratunku! - Bolinar, przestań.
Jeśli znajdą nas, zanim klątwa minie, rodzice zostaną wygnani.
To nie są twoi rodzice. To nie król i królowa.
Lumbria potrzebuje prawdziwego monarchy.
Jeśli chcemy, by Lumbria znów miała monarchę,
to musimy zdjąć klątwę i odzyskać króla i królową.
Zaczekaj.
Gdzie król i królowa?
Mamo! Tato!
Zaczekaj na mnie.
Echo.
Tylko popatrz.
Tato, spróbuj ty.
Dobre.
Mamo, wspaniale.
Twoja kolej, Bolinar. Powiedz coś.
Chciałbym umrzeć.
Żadnych gniewnych dźwięków.
Bądźcie mili.
To zwierzęta. Nie rozumieją, co mówisz.
To moi rodzice - wiedzą, co mówię.
Nie!
Bądźcie ciszej.
Przestańcie.
- Pogarszacie sytuację. - Nie rozumieją cię, księżniczko.
- Twoich rodziców już tu nie ma. - Nie mów tak.
Mylisz się. Są tutaj. Muszą być.
Zaczekaj.
- Przestańcie! - Księżniczko!
Dlaczego wciąż ze sobą walczą?
Czemu nie mogę ich powstrzymać?
Ciemność idzie po mnie!
Zaraz. Ona nie idzie po mnie. Idzie po ciebie, księżniczko.
Mówiłaś, że nie masz mrocznych myśli.
Tak sądziłam.
Uciekaj! Uciekaj stąd!
Ratunku!
Dziewczyno!
Mamo! Tato! Umiecie mówić!
Nie, nie umiem.
Znowu to zrobiłeś.
Powiedziałeś: Nie, nie umiem.
Co to „nie"?
Co to „ja”?
Co to „nie umiem”?
Mówię różne rzeczy,
ale nie wiem, co znaczą, kiedy wychodzą z moich ust.
Zgadza się. A ty, mamo?
Dziewczyna.
Tak.
Jestem dziewczyną. Waszą córką.
Słuchaj, jak ja mówię.
Lubię dźwięk mojego głosu.
Jesteś moim tatą.
Dziewczyna.
Tak. Niczego więcej nie pamiętasz?
Tort.
Prawda. Przyniosłam wam tort.
- Masz tort? - Lubię tort.
- Zaraz. - Masz tort?
Słuchajcie.
Jeśli masz tort, to chcę dostać kawałek.
Nie ma tortu.
Nieważne.
Mówicie! Na pewno chcecie mi coś powiedzieć.
Muszę wypuścić płyn, który jest we mnie.
Są zupełnie inni niż byli dawniej.
Tak trudno zdobyć się na optymizm?
Jestem największym optymistą na świecie.
Patrz. Kolejne światełko.
Ten płyn już nie jest we mnie!
Gratulacje.
Posłuchajcie.
Musimy iść w stronę tamtego światełka.
- Przestań. - Ty też.
Ty przestań.
Przestańcie oboje.
Niczego się nie nauczyliście?
Przez kłótnie w lesie dzieje się dużo złego.
Idziemy naprzód i żadnych kłótni.
Dobra.
Świetnie.
Trzymajcie się razem i za mną.
Zaczekajcie na mnie.
Czekajcie!
- To już tu? - Dopiero wyruszyliśmy.
- Widzę piłki na niebie. - Co?
To są chmury.
Wolę moje słowo.
Ja też.
Co to?
To jest skała.
Skała.
Ładna.
Lubię skały.
Duża skała.
Lśniąca skała.
Mała, malutka skała.
Ptasie skały.
Mamo! Nie jedz tych jagód!
Piękne. Co to takiego?
Motylki.
Motylki?
Jak motyki mogą latać?
Zażartowałeś, tato?
Tato! Zaczekaj!
Bolinar, to cudowne. Rodzice do mnie wracają.
To nadal są potwory, które umieją sklecić parę słów.
Nie wiedzą, kim jesteś, Ani kim ja jestem.
- Ja, ich genialny doradca. - Wiedzą. Zobaczysz,
Przypomną sobie mnie i ciebie.
Wcale nie. Dla nich mogę się nazywać Jan Słodkidzban.
- Jan Słodkidzban. - Jan Słodkidzban.
Och i dlaczego dałem taki przykład?
Jan Słodkidzban jest zmęczony?
Jan Słodkidzban ma się dobrze.
Przestań powtarzać.
- Jan Słodkidzban jest zły? - Jan Słodkidzban jest zawsze zły.
Nie jestem zły.
Bolinar, rozchmurz się.
Światło. Udało się.
Wreszcie słodki sen.
Nie możemy odpoczywać. Trzeba dotrzeć do kolejnego światełka.
To pewnie potrwa sekundę.
Ruszamy do następnego światełka.
Światełka.
Pokaż mi światło.
Przynieś światło.
Światło dla czworga.
Mogę prosić o światełko?
Gdzie ono jest?
A moje imię? Pamiętacie, jak mam na imię?
Wiem.
Tortowa dziewczynka?
Nie, tato. Nie Tortowa dziewczynka.
Gdzie jest to światełko?
- Widzę światło. - Tak? Gdzie? Gdzie ono jest?
To są gwiazdy, mamo.
Ładne.
To prawda, ładne.
Kiedyś oglądaliśmy je razem.
Pod gołym niebem mogłam tak z tobą spać
Mówiłaś
Że największy świata skarb
Miłością jest
Ja pamiętam blask gwiazd...
Tak!
Muskający nas brzask...
Ja też!
Delikatny szept traw
I szumiący wiatr wśród drzew
Ja nie pamiętam nic
Na chwilę w głowie się Pojawia wspomnień strzęp
Chwyć go!
Który ulatuje gdzieś
Daleko hen
- I pamiętam nasz śmiech - Czy to wspomnienie jest?
- Bliskość naszych trzech serc - Blady obraz
- Księżycowe niebo - Nieuchwytny niczym sen
- Jasne jak w słoneczny dzień - Który widzę chwilę, dwie
Nim przejdą w cień
- Ja pamiętam radość - Tak! To wspomnienie!
- I na sercu ciepło - Proszę, nie pozwól zniknąć mu
- Piękną niczym w bajce - Niech nadal trwa
Roztańczonych świateł grę
- Wciąż nie pamiętam nic - Tak! Zachowaj je w głowie
Próbuję widok ten przywołać z całych sił
- Nie martw się aż tak - Ale oczy mokre są
Spróbuj jeszcze raz
Dla mnie...
Ja we wspomnieniach widzę nas pod milionem gwiazd
I wiem!
Przypomni wam się znów
Dla mnie
Ellian?
Znasz moje imię.
Mamo.
Przystanęli tutaj.
Chyba spędzili tutaj noc.
Martwię się o nią, Generale.
Musimy znaleźć księżniczkę.
I to szybko.
Co to za hałas?
Bolinar.
Co znowu jesz?
To obrzydliwe.
Zaraz.
To jest szlak
orzechów.
Bolinar znalazł ich ślad.
Brawo, ministrze.
Skauci, macie dokładnie sprawdzić ten teren.
Jakim cudem zarabiasz więcej niż ja?
- Ellian. - Ellian.
Ellian.
Podoba mi się to imię. Ellian.
Znacie już moje imię.
Świetnie. Teraz posłuchajcie.
Jesteście moimi rodzicami, a ja jestem waszą córką.
Jesteście moimi rodzicami, a ja jestem waszą chmurką.
Nie, jestem waszą córką.
Patrzcie! Jest!
Czyją chmurką jestem?
Niczyją.
To dobrze, bo jesteś moim tatą.
- A ty jesteś moją chmurką. - Właśnie tak.
- Fioletowy szczur jest moją chmurką. - Nie.
On nie jest twoją córką.
Nie jest też fioletowym szczurem.
Ty szczurze.
- Jestem skołowany. - Orzeszki.
- Zostawiasz ślad. - Wcale nie.
- Naprowadzasz żołnierzy. - Naprawdę tak uważasz?
- Dobra. - Nie.
Koniec spisków. Koniec tropów.
Idziemy w stronę światła.
Pytanie tylko, czy dotrzesz tam na własnych nogach
czy muszę poprosić mamę, żeby niosła cię w buzi?
- Wybieram buzię. - Można mi ufać. Dbam o dobro drużyny.
Ale której drużyny?
- Co się stało? - Toniemy.
- Wiem. Dlaczego toniemy? - Skąd mam wiedzieć? Ratuj mnie.
Mam piach tam, gdzie nie powinno go być.
Dlatego lubię skały.
Tato, szybko, do skały.
Robimy tak.
Aby przejść tędy i nie utonąć, musimy pozostać w świetle.
Nie. Za dużo piłek na niebie. Zbyt niebezpieczne.
Pójdziemy tędy. Po zielonym, twardym gruncie.
Mamo, za daleko.
Nie, musimy pójść prosto. Tędy jest szybciej.
Prawda, Ellian?
Szybsza droga do śmierci. Powiedz mu.
Nie umrzemy, jeśli będziemy szybcy. Ruszamy.
Musimy zaakceptować plan.
- Zaakceptowaliśmy. Mój. - Przestań.
- Zgadzasz się z kobietą-potworem? - Tego nie mówię.
Nie zgadzasz się ze mną?
Tego też nie powiedziałam.
- Ellian zgadza się ze mną. - Tato.
Czemu Ellian zgadza się z facetem-potworem?
- Co? - Ellian woli faceta-potwora niż mamę?
- Tak. - Nie. Nie wciągajcie mnie w to.
Ciemność nadchodzi!
- O nie. - Znaleźli nas.
To moja zbroja.
To moje ciało.
To moje ciało w mojej zbroi.
- Spokojnie. - Ale moje ciało!
- Zawsze masz rację? - Nigdy nie słuchasz?
Nie pora na to.
Ruszać!
- Powiedz jej, że się myli. - Powiedz jemu, że się myli.
To nie w porządku.
Stać! Cofnąć się na twardy grunt!
Już byśmy tam byli, idąc moją drogą.
Nie. Idąc moją drogą.
- To twoja droga. - Czemu zawsze to robicie?
- Ellian, powiedz, mam rację. - Ta jest bezpieczna.
Nie, ze mną bezpieczniej.
Nie każcie mi wybierać między wami.
Ze mną bezpieczniej.
- A nie, bo ze mną. - Tato!
Możesz nas tam przenieść?
Tak, mogę.
W lewo.
O, nie!
- Mamo, możesz mnie przenieść? - Załatwione.
Nie!
Trzeba tam dotrzeć niepostrzeżenie. Jak?
- Weź ją. Zatrzymam ich. - Z tobą będzie bezpieczniejsza.
Mam pomysł.
Gdzie oni zniknęli?
Nic nie ma, Generale.
Sprawdź drugą stronę.
Nie mogli odejść daleko.
Super. Moje ciało galopuje wraz z całą armią.
A jeśli wyrocznie się myliły? Albo jezioro nie działa?
A jeśli utknęliśmy na zawsze? Już gorzej być nie może.
Moje ciało.
Moje piękne ciało.
Bolinar, nadal grymasisz?
- Tak. - Spróbuj dotrzymać nam kroku.
Musimy dotrzeć do Jeziora Światła... Zaraz.
Mamo? Tato?
No nie. Zgubiliśmy się.
- Księżniczko, broń mnie. - Co?
To szczurki.
Może nam pomogą.
Pomogą nam dostać wścieklizny?
Przepraszam.
Zgubiliśmy się.
Pomożecie mi odnaleźć rodziców?
To takie wielkie potwory.
Ale bardzo miłe potwory.
Nie jest dobrze.
Powiedz. To nie groby.
Jak myślisz, co one mówią?
Podstawowe zasady dyplomacji.
Zjedz posiłek, zyskaj zaufanie, to nam pomogą.
Świetnie. No to do boju.
Ja? Dlaczego ja?
Bo jesteś szczurkiem.
Nieprawda!
Jestem smakoszem z dobrym wychowaniem.
Rozpieszczam swoje podniebienie.
Prawda, jadałem ryzykowne rzeczy.
Ale w tym przypadku, zdecydowanie odmawiam.
Co za ohyda
Wstręt mnie przeszywa
Twarda chityna
A pod nią tłuszcz Rusza odwłokiem
Tak, gram na zwłokę
Ale jak mus...
To mus!
Chyba tak mógłbym żyć!
Dziwię się sam, jak mało dbam Czy robię tym sobie wstyd!
I chociaż ciut się lepi jak miód
Lub raczej glut tak gęsty jak klej
Czy wyczuwam tu pieprz
Lukrecji nutę, jabłko i ryż?
Dajcie kolejny gryz!
- - Nieco się martwię - Czekaj
Gdyż co by tu kryć Przydałby się do tego aperitif!
Niełatwo połknąć trochę ten miąższ Oślizły jak wąż, lecz zdaje się, że
Cała zmiana nie wyjdzie mi na złe
Bolinar, nie zapomnij spytać o kierunek!
Spytam, księżniczko.
W końcu.
Choć nie tego się człowiek spodziewał
To narzekać by był wielki grzech
Nie wykluczam, że to jest infekcja
Ale ten błogi stan cieszy mnie
I sam nie wierzę
Że mnie nie bierze
To umniejszenie atutów mych
I choć – nie przeczę
Szkaradnie śmierdzę
Lecz co mnie to?
A nic!
Chyba tak mógłbym żyć
Całkiem przyjemnie żyć
I za tę nową jakość życia Z soków toasty pić
W paskudnej formie zjawiam się dziś
Lecz wolną mam myśl Od dawnych mych spraw
Chyba wolę żyć odtąd właśnie tak!
Bolinar, co w ciebie wstąpiło?
Dzisiaj odkryłem nową życia treść
To istne szczęście ciągle larwy jeść!
Tu szlam! Tu śluz! Tu maź! Tu pleśń!
Nakrywać stół! Lub nie! Pal sześć!
Chyba tak mógłbym żyć!
I nie zaprzeczy nikt
Że zadek mój, wygląda dumnie Gdy tak się buja w rytm
I jeśli ktoś nadęty jak ja
Spadając na dno
Nie płacze, to znak, że i zmiany Największe niezłe są
I każdy może bez bólu zmienić się
Na wskroś
Mamo! Tato!
Lubię nowego Bolinara.
Dziękuję!
Ej!
Mamo, co ty...
Postaw mnie.
Uważacie się za twardzieli?
Pokażcie, co potraficie.
Ona lubi torty.
Córka.
Ellian
jest moją córką.
Naszą córką.
Mamo. Tato.
Wróciliście?
- Ellian. - Jesteś naszą córką.
Wróciliście!
Tęskniłam za wami.
Moja córeczka.
Ellian, skarbie.
Ellian, miałaś rację.
Oni zawsze tu byli.
Wasza wysokość.
Księżniczka nigdy w was nie zwątpiła.
Jesteś taka niezwykła.
Jezioro Światła.
To ono.
Chodźcie.
Udało się.
Udało się!
Wejdźcie. Światło jest dobre.
Zawsze musisz wszystko powtórzyć .
Ty tak robisz.
Nikomu nie pozwalasz skończyć.
Gdybym nie oddychał, czekając aż skończysz, to bym się udusił.
Znowu ze sprzeczki robisz zniewagę.
Jasne, moja wina. Nigdy nie jest inaczej.
Zawsze tak robisz.
A więc tak do tego doszło.
To wszystko nasza wina.
Gniew.
W końcu nas pochłonęła.
Co oni robią?
Nie widzieliśmy swoich dobrych stron.
Ej!
Na co czekacie? Wskakujcie.
No co?
Ellian,
pamiętasz, jak często się kłóciliśmy?
Wszystkie rodziny się kłócą.
Ale nie tak.
Z tego powodu zmieniliśmy się w potwory.
Wejdźcie w światło. Ono wszystko naprawi.
Nie możemy.
Jak to? Nie chcecie znowu być ludźmi?
Oczywiście, że chcemy.
Ale nie chcemy znów być tamtymi ludźmi.
Nie rozumiem.
Ellian,
nie możemy już być razem.
Nie możemy wrócić do tego, co było.
Ellian, daj nam chwilę.
Musimy się zastanowić, co zrobimy.
Może damy radę współdziałać.
Co zrobicie?
Co wy zrobicie?
Ellian.
Mówicie: cześć, koniec, pa-pa!
A ja to nikt?
Ellian, proszę.
Mówicie: co komu to da? A ja to nikt?
I po tym roku strachu Jak z koszmaru
Kto dzieciństwo odda mi?
Bo ja to nikt?
- Ellian, musisz... - Już nie!
Samotnie szłam i w dzień, i w noc Może nie tak?
Gdy czułam ból, strach albo złość Nie było was!
Robiłam to bez buntu
I bez fochów
Tak z miłością musi być
Nie liczy się nic
Ellian!
Na co te samotne dni? Na co tyle sennych mar?
Na co tyle łez i kłótni Ciągły ból
Z zadanych ran?
I poczucie winy, stres, bezsilność, lęk
Zwątpienie albo wstyd?
Gdy tylko coś idzie wam źle
Składacie broń?
A ja mam wciąż tłumić swój gniew?
Niestety, mam dość!
Wolicie świat beze mnie
Wolicie żyć beze mnie!
Dość!
Bo zawsze tylko ty i ty
A ja to nikt!
Ellian!
Nazywam się nikt!
Porozmawiaj z nami.
Mówcie mi nikt!
Ellian!
Kochamy cię.
Słowa!
Nie wierzę wam.
Jeśli przestaliście kochać się nawzajem, to możecie przestać kochać mnie!
Nie wierzy, że ją kochamy.
Och nie.
Ellian!
- Mamy ich! - Naprzód!
Biegiem!
Nie pozwólcie im uciec!
Uwaga!
Zostać na pozycjach.
Cofnij się, bestio!
Zabrać te bestie tam, skąd już nigdy o nich nie usłyszymy.
Gdzie księżniczka?
Bolinar, weź żołnierzy i przeszukajcie dolinę.
My zawrócimy i sprawdzimy pola.
O, nie.
Do ataku!
Księżniczko Ellian!
Ellian!
Może znaleźli księżniczkę.
- Co się dzieje? - Przechytrzyli nas!
Flink. Król i królowa potrzebują twojej pomocy.
Do ataku!
Wypuszcza potwory!
Zatrzymać go!
Stać! Nazara, Generale, to my.
Wasza królowa i król.
- Wasza wysokość. - Królowa Ellsmere.
Cieszę się, że wróciliście. Ale nie wiemy, gdzie jest księżniczka.
- Ellian jest w burzy. - Trzeba ją ratować.
- Musimy uratować naszą córkę. - Jesteśmy z wami.
Ruszać!
Wiedziałeś, że oni cały czas tu byli?
Czemu nie powiedziałeś?
Zabrakło mu słów.
Ellian!
Nie wrócimy do tego, co było.
Nie wrócimy do tego...
Nie wrócimy do tego, co było.
Ellian!
Stracimy nasze dziecko.
Musimy coś zrobić.
Światło.
Tak.
- Ellian. - Jesteś ranna?
- Myśleliśmy, że cię straciliśmy. - Ellian, tak nam przykro.
Żyliśmy tak, że codziennie ktoś z nas
Sprawiał ci ból
Żyliśmy tak, jakby dla nas był świat
Sprawiając ból
Stało się coś...
Nie wiem co...
Że tak odepchnęliśmy cię w kąt
A to wielki był błąd
Miałaś rację, córeczko.
A my cię zawiedliśmy.
Kiedy czułaś smutek, żal
Kiedy czułaś gorycz, lęk
Kiedy nagle w środku nocy Dręczył cię koszmarny sen
Nie rozumiem sam, jak mogłem tak
Odsunąć cię na dalszy plan
Tylko ty się liczysz w naszym życiu
Nie zmieni tego nic
Dopóki noc nie będzie dniem
Dopóki świat nie skończy się
Tym, co mamy najlepszego, jesteś ty.
Zawsze tak było.
Tak nam przykro, że w to nie wierzyłaś.
Tak bardzo tego pragnę By na chwilę cofnąć czas
Lecz własną drogą Poszedł każdy z nas
Więc nie patrz już za siebie Pora przerwać błędny krąg
Otrzyj łzę
Weź się w garść
Już czasu się nie cofnie Nie zrobimy kroku wstecz
I czeka nas na pewno wiele zmian
Ten żar już nie zapłonie Nic tu nie pomoże gniew
Miłości moc
W nas się tli
Łączy wciąż
Serca trzy
Tak! I od dziś
Nie straszny nam
Już mrok
Mamo!
Córeczko.
Tato!
Ellian, kochanie!
ROK PÓŹNIEJ
Bardzo wiele się zmieniło,
i przyznaję, miałam wątpliwości.
Ale muszę powiedzieć,
że rodzice ciężko pracowali i życie jest naprawdę dobre.
Pary się zmieniają.
Na przykład, moja mama mieszka w tym domu,
a tata mieszka w tamtym.
Nie sprzątam w swoim pokoju w żadnym z nich.
Ciągle mi suszą o to głowę, co w sumie jest miłe.
O, nie.
- Księżniczko Ellian. - Nazara!
Obiecałam, że dziś nie będzie rac,
ale król i królowa żądają publiczności.
Co?
Dużej publiczności.
Najlepsze życzenia!
Idź, skarbie.
- Mamy cię! - Najlepszego!
- Skromnie i na luzie. - Malutka impreza.
Daj jej prezent, Mały Joe.
Do nogi!
Księżniczko, pomyślnych wieści.
Archimedes! Nie!
Moje powinszowania, księżniczko,
Flinky, mam coś dla ciebie.
Pokaż się, Flink.
- Pozdrowienia, Księżniczko Ellian. - Wyrocznie!
Chcemy powiedzieć, że jesteśmy z ciebie dumni.
Jeśli ktoś jeszcze w twoim życiu zmieni się w potwora,
prosimy,
zawiadomić nas niezwłocznie.
Nadchodzi.
Wszystkiego najlepszego, skarbie.
Mamo! Tato!
Wiemy, że w zeszłym roku nie latałaś tak często, jakbyś chciała...
Uznaliśmy, że w tym roku musisz latać w wielkim stylu.
Najfajniejsze siodło, jakie widziałam!
Wypróbujmy to cacko.
- Wróć przed 9. - Tato, mam urodziny.
No, dobrze.
10.
Dam ci znać, kiedy wróci.
Oto mój świat
- Nasz fob! - Choć nie bez wad
O nie!
Stoi na głowie, lecz wszystko gra
Co do tych tam
Każdy jest sam
Taka rodzina dzielona na dwa
Koniec nerwów, tajemnic
I mam wpływ na los swój
Więcej już nic nie trzeba mi Bo mam przy sobie rodziców
Lecę, gdzie chcę, w górę się pnę!
Bo mam przy sobie rodziców
Wolna jak ptak sięgam do gwiazd
Bo obok siebie rodziców
Cudownych rodziców
Najlepszych rodziców
Mam znów.
ZAKLĘCI
Tekst: Agata Deka, Agnieszka Kamińska