Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Súper!
Si!
Eh, Ellian!
Espera!
É a princesa Ellian. Abride as portas!
Si!
Ai, non, ho. A bengala non.
Outra vez? Ellian, acabas de saír.
Síntoo.
- O deber chámame. - A vida glamurosa dunha princesa.
Vémoste á noite na festa de aniversario.
A do ano pasado foi incrible.
Xa. Este ano celebrareino só coa familia.
Xa sabes, algo informal.
Superíntimo.
En serio? Non che pega nada.
Teño 15, son unha adolescente de verdade
e quero pasar máis tempo con meus pais.
Ben, se queres quedar despois estaremos no mercado.
- Chao, Ellian! - Veña, vamos!
Ben feito.
Princesa Ellian!
Sei que prometín non usar a bengala, pero...
Ministra Nazara.
A súa alteza.
O rei e a raíña solicitan unha audiencia.
Unha "audiencia" audiencia?
Unha das importantes.
Pasear polo mercado cos meus amigos
é o que debería estar facendo.
Pero podo?
- Princesa! - Non.
Veña, Flink.
Vamos aló.
Este é o meu mundo,
douvos a benvida.
Grazas a meus pais é unha causa perdida.
Están dos nervios
e todo ciscan.
Se te achegas, rosman ou atacan.
Claro que si, son unha princesa.
Con todo, a miña vida non é idílica.
Ten defectos, e iso é un feito, porque meus pais son monstros.
Monstros de verdade,
en serio!
Gardar este secreto acaba coa miña roupa.
Síntoo, ministro Bolinar.
- Papá! Mamá! - Non, por favor!
Se sae á luz...
Rei malo. Raíña mala.
Tranquilos, ocúpome eu.
Así, ven aquí.
Así me gusta.
O ano pasado
non era todo tan raro.
E de cero unha escuridade apareceu nun claro.
De súpeto bum!
Algo estoupou.
Meus pais estaban enfeitizados cando rematou.
En canto á súa cura
aínda non hai nada seguro.
Desde ese cambio é ben estraño ver os meus pais coma monstros,
monstros insoportables, diaño!
Pensarás que os teus son moi bulideiros,
ruíns e desconsiderados,
esaxerados, caprichosos e travesos.
Testáns coma mulas,
son uns pesados,
pero os meus son do peoriño!
Ás veces incluso estou ben segura
que non saben que estou aquí.
Que nena máis riquiña.
Unha vida dura.
E malia o que pasou estivo á altura.
Nunca se queixa,
nunca se anoxa.
E debaixo dese sorriso seguro que lagrimexa.
É a tranquila e a madura
mentres seus pais perden o siso.
- Apóiaos. - Agóchaos.
Saber que seus pais son monstros
e cubrir os monstros
dá traballo.
Namentres hai papeis que firmar,
tropas que examinar,
montes e moreas de reunións para o desfeito arranxar,
xente que axudar, leis que decretar
e moitas outras cousas que preferiría facer.
- Alguén ten que atender a chamada. - Princesa Ellian!
E ese alguén sempre son eu!
- Acabaches os deberes? - Cando volva.
Acabas coa miña vida.
Oxalá puidese
ter un día
uns pais mandóns ou entremetidos.
Aínda que fosen estritos,
ou veña, pesados.
Pero o que meus pais fan é ignorarme os dous.
É un desfavor, é o peor.
E así é a miña vida,
todo o ano foi así,
baixo unha sombra que non desaparece enseguida.
Todos nerviosos,
todos alterados.
Teño que aguantalo, non me queda outra.
É o meu deber ter esperanza,
ata librarnos desta malquerenza.
Eu sei que se comportan coma monstros,
anoxados, salvaxes e irritantes,
esbardallan e desvarían coma tal.
No seu interior, baixo a pel,
meus pais non son monstros.
Seguro que non son monstros.
Sei que non son monstros.
Pero vaia se son monstros
os dous!
- Abride a porta! - Ai, non.
- É a xenerala Cardona de novo. - Quero ver o rei e a raíña.
Abride a porta!
Mamá, papá, calade.
Non podemos mantela á marxe.
Xa, pero pensa que faría se o soubese.
- Deixádenos pasar! - Non é moi tranquila que digamos.
- Abride a porta! - Que lle dicimos?
Xa usamos todas as escusas posibles.
Visita de Estado.
Conflito laboral.
Cume comercial.
Permíteme.
Á fin e ao cabo son o ministro de comunicacións.
Mestre da fala.
Colonoscopias.
Maxistral.
Volverei mañá.
E esta vez penso ver o rei e a raíña.
- Rula, non podemos seguir así. - Xa.
Pasou un ano e aínda non descubrimos...
Como romper o feitizo, xa.
Que imos facer?
Arre, ho, e agora que foi?
Alteza, o carteiro real.
Traio unha novidade sobre a súa mensaxe aos Oráculos do Sol e da Lúa.
Responderon?
Como sabe, os oráculos viven na Fraga Escura da Escuridade Eterna,
un lugar moi perigoso.
Por iso enviei oito
dos meus mellores paxaros para que a mensaxe se entregase.
E conseguírono?
Nada máis entrar na fraga, sete dos oito paxaros
consumiron bagas máxicas de petrificación
e convertéronse en pedras deseguida.
Honrámolos.
- E os outros... - Simon,
Millie,
Cedric,
Cedric II,
Hannigan,
Ambrose
e a pequena Dorrit.
Nunca os esqueceremos.
Que tráxico.
Pero aínda queda un paxaro,
e espero que sexa este que leva un minipergamiño no bico.
Correcto.
O paxaro máis valente, o vello Joe, volveu coa súa resposta.
Enfrontouse aos medos da Fraga Escura da Escuridade Eterna.
E así mesmo... limitou a súa inxestión de bagas máxicas
a unha variedade máis pequena e de acción lenta.
Era un bo paxaro.
Era coma un fillo.
"Engadir auga."
Eh, e a mensaxe? Onde vai?
Flink, serás ladrón. Metíchela na meixela?
Moi boas, princesa Ellian de Lumbria.
Somos os Oráculos do Sol e da Lúa.
Lúa.
A túa desafortunada situación chámanos a atención.
Para emendar este problema debemos observalo de primeira man.
Man.
Flink, van vir aquí.
Polo tanto, espera que cheguemos ao teu reino
a véspera da terceira lúa
do terceiro día do terceiro mes.
Res.
"Res" non.
Mes.
Terceira lúa do terceiro día do terceiro mes?
É o meu aniversario, é hoxe.
Parabéns, princesa.
Non quedamos en ser misteriosos e dar un pouco de medo?
Quedamos, si.
Perdoa.
En fin, pronto estaremos aí.
Prepárate para a nosa chegada.
Si!
Non máis monstros nin segredos.
Uns pais normais e unha vida normal.
Teño que contarllo a Bolinar e Nazara, encantaralles.
Que horror.
Mira os círculos debaixo dos ollos.
En que me convertín?
Falo 17 idiomas.
Redactei a Constitución do reino.
Son un amor, un tesouro nacional.
E teño que pasar a mañá así,
deseñando un recolledor de cagadas de monstros.
Precisamos un líder.
Este reino non pode manterse en pé.
Rogo que me desculpen, ministros,
pero os agasallos de aniversario amontóanse
e o recibidor está un pouco...
Danado?
Xa non existe.
Tráeos para aquí.
Vale logo.
Nazara, non podemos gardar moito máis o segredo.
Ui.
Que van facer cando o saiban?
Dáme medo imaxinalo.
O rei e a raíña eran moi queridos.
Moi queridos.
FELIZ ANIVERSARIO!
QUERÉMOSTE!
Agora que o penso, aquí hai alguén que é aínda máis querido.
Quen, eu? Ai, que amable.
Non, ti non, mangallón inmaturo.
A princesa.
Dáste conta de cantos anos vai facer?
Non che teño nin idea.
Grazas.
Vai facer 15 anos.
Iso pode resolver o dano.
Pero de que falas?
Como sabes, o noso status quo é intolerable.
Medio castelo é irreparable,
isto é unha desfeita.
Onde antes había estilo, graza, elegancia e encanto
agora de elefantes coidamos.
Non está nada ben.
Non queres decorar este sitio de novo?
Con satén, seda e encaixe de novo.
Coma faciamos nos bos tempos.
- Imaxina recibir personalidades de novo. - Beber viño e comer queixo de novo.
E se non tivésemos menos?
Nunca vai suceder.
- Si tal. - Non tal.
Si tal!
Agora podemos volver á arena, ten que pagar a pena.
Hai que dar un paso,
un paso na nova dirección,
un paso á nova perfección.
Paso a paso ata que non haxa problemas!
Paso a paso.
Se dámos un paso adiante
que sexa un paso incesante,
para poder seguir avante.
Espera, que propós?
Por fin,
a princesa xa vai facer 15 anos, si.
Podemos prepararlle o camiño á fin
- para unha nova raíña reinar. - Que ben.
E cando a paz no palacio volva instaurar...
Recuperamos as vellas comodidades?
E con champaña o imos celebrar.
Gústame.
Oi, encántache.
Tes razón, creo que si.
- Con estilo. - E maña.
Planearemos un golpe mestre os dous!
Deamos ese paso.
Un paso na nova dirección.
Chámao rumbo con corrección.
- Paso tras paso. - Ata que colla as rendas.
Paso a paso.
Hai que seguir avanzando,
a ninguén lle parecerá raro
que saiamos do paso.
Paso un: os reis a un lado.
Paso dous: dicimos que están finados.
Paso tres: ao rematar a chorada...
Aparece a filla prezada.
- Seguinte paso. - Unha coroa.
- Seguinte paso. - Unha capa.
Seguinte paso: ela vai reinar.
- Doado. - Tirado.
Se a princesa acepta, o baile pode empezar.
Ministros!
- Princesa! - Teño a solución.
- E nós. - Romperei o feitizo.
Vas ser a raíña.
- Que? - Como?
Os oráculos contestáronme, van romper o feitizo.
Iso sería estupendo.
Claro, pero se non poden, o teu reino precisa unha soberana.
- Unha raíña. - E meus pais que?
Enviarémolos ao campo, alí poden correr e ser felices.
E poderás visitalos cando queiras.
Vale, está ben,
pero só se antes recibimos os oráculos.
Si, claro,
pero despois...
O despois non importa,
o feitizo vai coller a porta.
- Se non... - Que si.
- Vale. - Aínda así...
- Serás raíña? - Si.
A dar un paso.
- Un paso. - Un paso na nova dirección.
- É unha reconexión. - Un paso.
Paso a paso os infortunios verán a expulsión.
Paso a paso.
Tras a celebración,
tras a coroación
podemos gozar de ilusión.
Teremos todos ilusión.
Por fin gozaremos de ilusión.
Parabéns, princesa Ellian,
parabéns para ti.
- Feliz aniversario, princesa. - Parabéns, ruliña.
Moitas grazas a todos por esta incrible...
Por aquí, maxestade, por aquí.
- Mamá, papá! - Así!
Se se cumpre o meu desexo, hoxe celebrarémolo todos.
Si, brindemos por iso.
Bolinar?
Perdoa, desculpa. Teño asuntos reais que atender.
Un anaquiño.
Mire. Maxestade, céntrese.
Pero mirade, vestidos de gala para o meu aniversario!
Moi ben.
- Eh! - Sen dentadas, señor.
Papá! Sóltao xa.
Grazas, princesa.
Vale, non che gusta a coroa, entendido.
Pero a coroa é moi importante e valiosa, así que... Espera, onde vai?
Flink!
Volve aquí.
Non!
Noxenta rata morada.
O meu pastel.
Quédache ben e todo.
Princesa, de verdade que non entendo o teu afecto por este bicho infame.
Son eles.
Chegaron.
Disimulade.
Alteza, os únicos artífices
do universo coñecido e descoñecido,
os seres máis poderosos e máxicos de todos os tempos,
os Oráculos do Sol e da Lúa.
Moi boas, cidadáns de Lumbria.
Lumbria.
Un servizo excelente, Lawrence.
Douche cinco estrelas.
Cinco estrelas? Toleaches? Aí dentro cheiraba a repolo cocido.
Ai, a min gustoume. Dáballe un toque caseiro.
Ilustres oráculos,
en nome do reino de Lumbria, agradezo a vosa presenza.
Ti debes ser a princesa Ellian.
A mesma, a que leva a tiara.
A que fai anos.
É un pracer coñecerte.
Son Luno.
E eu Sole.
Teño un bo presentimento.
Vamos a ver.
Na túa carta dicías que tes problemas con teus pais, non?
Cres que son...
- Como lles chamou, Sole? - Monstros.
Xusto, monstros.
E por que pensas que teus pais son monstros?
Pois...
Vaia, non é broma.
Seus pais son monstros.
Si, xa, por iso necesito a vosa axu...
Papá, non, son os nosos convidados.
Mamá, quietiña.
Pensei que era unha metáfora,
que estabas a ser dramática.
- Por que ía facer iso? - Porque es adolescente.
Queredes a peluche?
Ide por ela!
Espere, señor.
Perdoade.
Son moitiño.
Princesa, paréceme que teus pais estiveron
na Fraga Escura da Escuridade Eterna.
É tan escura que o recalcan ben.
Estiveron, si,
pero como o sabedes?
Porque este tipo de maxia só existe aló.
E non me collas rabia, pero se non cambian pronto,
serán monstros para sempre.
Que? Non, facede algo, por favor.
Desde logo. Non viñemos ata aquí na boca dunha ra para nada.
Entrégame a variña máxica.
- Eu non a teño. - Estás de broma? E a variña máxica?
Cambieina por unha mellora.
E por que o fixeches?
Xa o falamos.
- Falámolo. - Pero que dis?
- Nunca mo contaches. - Si tal.
É a primeira noticia que teño.
Díxencho moitas veces.
Isto é un chaveiro.
Unha variña máxica universal.
En lugar de ter varias variñas máxicas,
temos este chaveiro que o fai todo.
E que mal tiñan as seis variñas que tiñamos?
Ocupaban toda a mesa do salón.
- Dá unha orde e preme o botón. - Unha orde?
- Tes que... - Veña.
- Preme... - Veña, chaveiro.
Preme e fala.
Estou premendo coma un tolo e nada.
- Tes que... - Non fai nada.
- Dámo. - Non, téñoo eu.
Música!
Fóra.
Queres saber o segredo
de como deter o feitizo?
Coller o problema dos monstros
e desfacelo de pleno?
Achégate un pouco, ven.
E escoita máis que ben.
Así poderás romper
o...
Mamá!
- Ai, non! - Socorro!
- Detédeo! - Por isto nunca saímos!
- Non, papá, para! - Socorro!
Nunca máis imos vir a este castelo!
Lawrence! Socorro!
Esperade! Volvede, por favor!
Non!
Non marchedes!
Pero que fixestes?
Era a única forma de romper o feitizo.
Ellian,
miña rula,
síntoo moito.
Arránxao todo.
Serei raíña.
Mamá?
Papá?
Mamá?
Sinto terme anoxado tanto.
Non sabiades que faciades.
Aínda é o meu aniversario.
Tomade, tróuxenvos pastel.
Estráñovos moito.
Mamá?
Paredes desfeitas,
salas baleiras.
É o único que deixamos atrás?
Como eramos ben me lembro.
Na miña cabeza visualizo todos os momentos.
Tiñamos conversacións,
celebracións,
paseos sen rumbo todos a carón.
Sobre todo, había amor a montóns
e maxia a cachón.
Era coma o aire dun canón.
Pero agora non hai ninguén.
Eu soño que coma antes todo volva a ser,
que unha familia volvamos a ser.
E revivir cada día en que o meu corazón aprendeu a latexar.
Cada sorriso,
cada aperta.
Oxalá puidese facer que coma antes todo volva a ser
e poder estar alí xuntos todas as noites.
Iría a todo correr a como era todo antes,
correndo a máis non dar
ao que tiñamos neste fogar.
Oxalá soubese como facer.
Con vós na vida
era intrépida.
Cos anos ganei confianza e forza.
Agora ao menos sabemos que necesito á forza
o que me destes desde o comezo.
As leccións que me aprendestes,
a vida que planeabamos,
ao carón da lareira os invernos
e á sombra os veráns.
As estrelas ás que desexos lles pediamos
e os desexos que pediamos.
Cousas así deben perdurar.
Non podemos ir onde están?
Ten que haber unha maneira de que coma antes todo volva a ser.
Para estar con vós en terra firme outra vez.
Volveremos pasar un día perfecto coma antes outra vez.
Un só día,
e un máis,
se cadra tres.
Para que contar?
E será...
coma antes
outra vez.
Ai, non.
Non.
Non fechei as portas.
Ai, mi ma!
Monstros!
Monstros? No reino?
- De onde saíron? - Non o sei.
Preparade o batallón!
Mamá, papá, parade!
Por aí.
Non!
Acordoade a praza! Seguídeme!
- Alteza, quede aquí. - Que facedes? Non, para.
Sóltame!
Escoitádeme.
- Mamá, papá! - Princesa!
Non o entendedes, son meus pais.
Son o rei e a raíña.
Xenerala Cardona, un feitizo cambiounos hai un ano.
Debiches dicirmo.
Parade, por favor.
Redes!
- Princesa! - Estás ferida?
Estou ben.
- As maxestades. - Son o rei e a raíña?
Pode que o fosen,
pero xa non.
- Isto é maxia escura. - Como puido suceder?
O rei e a raíña son monstros.
- Pasaranos a nós? - Esperade.
- Que pasará? - Que facemos?
- Hai que marchar. - Non podo deixar a casa.
- A onde iremos? - Atendede, temos un plan.
- Quen está ao mando? - Iso!
A princesa asumirá o trono.
A princesa?
Cáeme ben.
- Si, pero e os monstros que? - Iso!
Os monstros?
Esperade, non, non o entendedes.
Cando a princesa Ellian asuma o trono,
enviaremos os monstros aos confíns do mundo.
Que? Eu non aceptei iso.
Xenerala, non o tratamos.
É o que hai que facer pola seguridade da princesa e do reino.
Non teñades medo.
Nunca volveredes ver os monstros.
Iremos paso a paso.
Poñerán os monstros en gaiolas.
Ao abrente do día xa non estarán.
Flink, temos que facer algo. Hai que sacalos de aquí.
Flink, que tes?
Dámo.
Que mo deas.
Dámo.
Por que todo o mundo come as cousas importantes?
Non o atopo. Non o atopo en ningures.
Os oráculos!
Reláxate.
Volve sobre os teus pasos.
- Ola? - Boa idea.
- Fomos en ra... - Ola?
Quen é? Invitaches a túa nai?
Non, son eu, a princesa Ellian.
Teño o chaveiro máxico.
Ves como non o perdera?
Mirade, aquí as cousas empeoraron moito.
Volvede, por favor.
Non, non imos achegarnos o máis mínimo a ese sitio de tolos.
- Luno, ten problemas. - E se vou onda vós?
Daquela axudarédesme?
Para ser princesa, es ben mandona.
Claro que te axudaremos, non si?
Vale, pero a ver se dás atopado unha ra a estas horas.
Usa o chaveiro, princesa.
Levarate á nosa casa na Fraga Escura da Escuridade Eterna.
Xa deron a orde. Levade os monstros.
Moitas grazas aos dous.
Soldados!
- Baixade as armas. - Princesa?
Dixen que abaixo.
Pero que...?
Teño que ser un pouco máis concreta.
Lévanos onda os oráculos.
Que pasa?
Esperaba máis ben chegar alá por arte de maxia.
- Eh, esperade por nós! - Escapan!
Necesitamos algo.
Unha carruaxe!
Un carriño! Un... algo.
Rouban a nosa princesa!
Bulide!
Detede os monstros.
Soldados, seguídeme.
Princesa!
Flink, toma, páraos.
Eh!
Pechade as portas!
Contra!
Flink, ábreas!
Recoiro!
Eh, alixeirando.
Senta!
Senta. Non te...
Princesa!
Intentamos rescatala!
Non, grazas!
Non necesito que me rescaten!
Por que non fai caso?
Porque é unha adolescente.
A por ela!
Flink?
Vaia.
Perdoa, Bolinar!
Despois do que me fixeches pasar, que menos.
Bolinar?
Como conselleiro e mentor de confianza,
suplícoche que...
E esa cousa peluda?
E esta cousa peluda?
Non!
Espera, se eu teño este corpo, quen ten o meu?
Non.
Ellian, tesme que axudar, son un rato morado!
Non está na miña lista.
E que vou facer?
Sacarnos de aquí.
Mamá, papá, estades ben?
Eu non.
Grazas por preguntar.
- Que ben, conseguímolo. - Marabilloso.
Pero o meu corpo está no reino.
Non me comades, por favor!
Tranquilo, Bolinar.
Os oráculos arranxarano todo.
E como os imos atopar?
Eh, espera, que é iso?
Ole a ourego.
Cun toque de alfábega.
Un chisquiño de romeu.
É pasta con fabas.
Anda, quen vai cociñar pasta no medio da Fraga Escura?
Quen?
Ti que dis? Somos pícaros e facemos pan de allo?
Home, comeunos un monstro, así que creo que o merecemos.
Que ben! Porque o puxen no forno hai 20 minutos.
Es do que non hai!
Compañía!
Xa estás aquí.
Trouxo os monstros.
Dixémoslle que viñese.
Non atoparía quen coidase dos monstros.
Princesa, chegaches.
Polos pelos,
pero chegamos.
Sinto moito que miña nai te comese.
Non volverá pasar. A que non, mamá?
Toma o teu chaveiro.
Dálle.
- A que? - Rompe o feitizo.
Non, síntoo.
O chaveiro era para que viñeses, non pode cambialos.
- Que? - Pero vós podedes.
- Non é competencia nosa. - Pero podedes cambiarme?
Non, cambiaches de corpo.
Non podes facer nada sen a outra parte.
E quen pode axudar os meus pais?
Unha feiticeira, unha meiga ou unha fada?
Unha fada? Pensas que nos coñecemos todos?
Que somos todos parte dunha mafia máxica?
Perdoa, non...
En realidade xogamos ás cartas cunha parella de fadas.
Pero non son moi máxicas.
Nin tampouco xogan moi ben ás cartas.
Malpocadas.
Logo non hai ninguén que poida romper o feitizo?
Non dixemos iso.
Quen, logo?
- Eles. - Eles.
Eles? Estades coma unha peneira. Mirádeos.
Xa, iso non vai ser posible.
Dicídeme que hai que facer e fágoo eu.
Isto non funciona así. Só eles poden romper o feitizo.
Como?
Terán que comezar xuntos unha trepidante aventura
na Fraga Escura da Escuridade Eterna.
Non hai camiño.
- Guiaranos as luces. - Ás veces, son moi volubles.
É broma, non?
- Descubrirán camiños nas montañas. - Con moitos cantís perigosos.
- Os vaos dos regatos. - Rápidos mortais.
Moveranse por desertos.
Ai, que calor. E non é calor seca.
Princesa! Aínda non acabamos.
Se o que dicides é certo, nunca os volverei ver.
Non hai esperanza.
Xenial.
Pobriña.
Princesa, sempre hai esperanza.
Cando estás na escuridade...
Perdida...
E ves todo gris...
Unha simple pinga
de luz
móstrache o camiño deseguida.
E así,
se esa luz trémula dás collido,
míraa como é debido.
Axúdalle a que aumente o acendido.
Así!
Deseguida esa pinga se converterá nunha chispa.
E así poderás ver con máis claridade na escuridade.
Logo as luces comezarán a brillar.
E a escuridade florecerá e comezará a escintilar.
De súpeto xa saberás por que camiño tirar.
- Busca a luz. - Busca a luz.
E ela vaite guiar.
Busca a luz.
Que estea á luz.
O máis preto de ti.
Sigue o seu brillo e parecerá
que a escuridade non é como che dixeran.
Se buscas a luz,
xa o verás.
É unha metáfora?
Metáfora ou metáforo.
O que necesitas é unha pinga de puro resplandor.
Ten razón, princesa.
Teus pais son monstros porque perderon a súa luz.
Teñen que substituíla pronto.
Cando alguén queda sen chispa,
a escuridade aproveita.
Non poden ver quen son
nin onde estiveron, non.
Acción!
Antes de que o mundo sexa menos brillante.
E poidas acender o que está latente.
Unha pinga de luz pode ser o atenuante.
Busca a luz,
coma esa luz que arde dentro de ti.
Busca a luz, aférrate ti,
síguea ata o fin.
Un pequeno raio pode ser o necesario
para empezar un novo día,
onde atoparás toda a luz que precisas.
Ves iso?
No alto da última montaña está o lago da luz.
Para recuperar a súa humanidade,
deben meterse nese lago.
Pero coidado coa escuridade.
Aliméntase de sentimentos escuros,
e faise cada vez máis grande ata que te perdes.
Non pasa nada, non teño sentimentos escuros.
Todo o mundo os ten, o importante é como os xestionas.
Entendido.
Mamá, papá,
seguídeme.
A luz buscarás.
- A resposta que necesitaba. - Brillar a verás.
- Escoitaron as miñas pregarias. - Ben estarás.
Agora a miña vida vou recuperar para que volva a ser normal.
E certo é!
- O camiño brilla. - Faime caso, eh.
É hora de ir indo.
- Hai que bulir. - Nada de sufrir.
- Xa sabes a onde ir. - Sabes onde ir.
Ti busca a luz que brillo vai emitir.
Busca a luz que brillo vai emitir.
- Pan de allo! - Pan de allo!
Non sei por que estás tan feliz.
Só temos que levar os meus pais ao lago da luz.
Escoitaches os oráculos.
Si, escoiteinos ben. Avisáronnos da escuridade.
E aínda por riba atráena os sentimentos escuros.
Vai vir por min primeiro certo.
Mira, aí está a seguinte luz.
Creo que só podemos ir por aí.
Xa nos atopou!
Non me mates, escuridade. Son pequeno e insignificante.
Tranquilo, Bolinar.
Imos con dous monstros xigantes.
Seguro que a escuridade tennos máis medo a nós que ao revés.
Ai, si, os nosos gardiáns valentes e xigantes.
Mamá, papá, vamos.
- Soldados. - Si.
Rápido, hai que meterse aí.
Non roñedes.
E onde vai Bolinar?
Socorro!
Aquí abaixo, son eu, Bolinar!
- Parece que non, pero son eu! - Quietos.
- Estou coa princesa, está aquí! - Bolinar!
- Socorro! - Bolinar, para.
Se nos atopan antes de que cambien,
destérranos, xa o sabes.
Non son teus pais, non son o rei e a raíña.
Princesa, Lumbria precisa un monarca de verdade.
Si, e a mellor maneira de darlle un monarca
é romper o feitizo e recuperar o rei e a raíña.
Espera.
Onde van o rei e a raíña?
Mamá, papá!
Espera por min!
Eco.
Eh, mirade.
Papá, proba ti.
Moi ben, papá.
Que ben, mamá.
Tócache, Bolinar. Di algo.
Oxalá morrese.
Nada de ruídos de enfado.
Portádevos ben.
Son animais, non te entenden.
Son meus pais e enténdenme.
Non!
Non, baixade a voz.
Parade.
- Mamá, papá, estádelo empeorando. - Non te entenden, princesa.
- Eses non son teus pais. - Non digas iso.
Non, equivócaste. Son meus pais, teñen que selo.
Espera.
- Parade! - Princesa!
Por que pelexan?
Por que non os podo deter?
A escuridade vén por min!
Espera, non vén por min, vén por ti, princesa.
Non era que non tiñas sentimentos escuros?
Pensaba que non.
Sae de aí!
Socorro!
- Nena! - Nena!
Mamá, papá, podedes falar!
Non, eu non podo.
Papá, acabas de falar outra vez.
Dixeches" Non, eu non podo."
Que é "non"?
Que é "eu"?
Que é "podo"?
Ei, estou dicindo cousas,
pero aínda que saian da miña boca non sei que significan.
Estás, si. E ti que, mamá?
Nena.
Si.
Son unha nena, a túa nena.
Nena, mira como falo.
Gústame como soa a miña voz.
Es meu pai.
Nena.
Si, non lembras nada máis de min?
Pastel.
Si, leveiche pastel.
- Levas pastel? - Gustar pastel.
- Esperade. - Tes pastel?
- Non, a ver. - Pastel.
Eh, se tes pastel, eu quero un anaquiño.
Non teño pastel.
Non pasa nada.
Falades! Seguro que me queredes dicir moitas cousas.
Teño que liberar líquido do meu interior.
Non teñen nada que ver co que eran antes.
Non podes ver a parte boa?
Eu? Se son a persoa máis optimista!
Mira, a seguinte luz.
Eh, xa botei todo o líquido fóra!
Parabéns.
Vale, atendede.
Temos que ir na dirección desa luz.
- Para. - Para ti.
- Non, para ti. - Para ti.
Eh! Abonda xa, parade os dous.
Non aprendestes nada?
Se pelexades nesta fraga pasan cousas malas.
Imos avanzar sen pelexar, vale?
- Vale. - Vale.
Xenial.
Seguídeme de preto.
Esperade por min!
Esperade!
Chegamos?
Acabamos de saír.
Recoiro, hai pelotas no ceo!
Que?
Son nubes.
Como dixen eu mellor.
Si, moito mellor.
Que é?
Iso é unha roca.
Roca.
Bonita.
Gustar rocas.
Roca grande.
Roca brillante.
Roca pequerrechiña de todo.
Paxaros de roca.
Mamá, non comas as bagas!
Que bonitas, que son?
Bolboretas.
Bolboretas?
E tamén fan piruetas?
Fixeches un chiste malo?
Papá, espera!
Bolinar, isto é fantástico. Meus pais recuperan a memoria.
Princesa, son unhas bestas que poden articular unhas palabras.
Non saben quen es ti nin quen son eu.
- Eu, o seu brillante conselleiro. - Si que o saben, xa verás.
Lembraranse de min e de ti.
Non tal. Aínda han de pensar que me chamo señor Cirolas.
- Señor Cirolas. - Señor Cirolas.
Por que diría Cirolas?
Está o señor Cirolas canso?
O señor Cirolas está ben.
Calade xa.
- Está o señor Cirolas anoxado? - O Sr. Cirolas sempre está anoxado.
Non estou anoxado.
Veña, Bolinar, reláxate.
A luz. Conseguímolo.
Doces soños.
Non, Bolinar, non podemos parar. Hai que ir onda a seguinte luz.
Haberá que esperar un chisco.
Imos logo á seguinte luz.
Luz.
Móstrame a luz.
Tráeme a luz.
Luz para catro, por favor.
Mandádesme unha luz?
Onde está?
E como me chamo? Lembrades como me chamo?
Eu si.
É Nena do pastel?
Non, papá, non é Nena do pastel.
Onde está a luz?
Vexo unha luz.
Si? Onde? Onde está?
Son estrelas, mamá.
Fermosas.
Si. Son fermosas, non si?
Antes mirabámolas xuntas.
Lembrades cando contemplabamos as estrelas?
Sempre me dicías
que me quererías ata que as estrelas
fosen grises e frías.
Lembro o ceo de noite.
Si.
Lembro un silencio constante.
Eu tamén.
Acuruxados dabámonos calor
contemplando como as estrelas emitían resplandor.
Eu non me lembro,
pero ás veces hai imaxes que me chaman a atención.
Sigue.
E marchan en aluvión
e afástanse do meu carón.
- Eu lembro risos. - Iso é lembrarte?
- Eu lembro sorrisos. - Imaxes fermosas.
- A salvo baixo as estrelas. - O aire volverán encher.
- Brillan coma a luz do día. - Como se volvese estar alí.
Pero non quedan.
- Lembro a alegría. - Si, lémbraste.
- Éncheme de orgullo. - Que non marche ese sentimento.
- As luciñas que brillan. - Que non morra.
Dirixen os seus ollos brillantes cara a nós.
- Non me lembro. - Intenta lembrarte.
Dígolles aos meus ollos que o intenten e non se esquezan.
- Tranquila, inténtao. - Pero en bágoas rematan.
Todo volverá.
- E non se guían. - Algún día.
Algún día.
Seguirei lembrándome das estrelas, de nós e de todo.
Ei.
Seguro que algún día vós tamén.
Algún día.
Ellian?
Sabes como me chamo.
Mamá.
Pararon aquí.
Pasaron a noite aquí.
Estou moi preocupada, xenerala.
Temos que atopar a princesa.
E rápido.
Que é ese ruído?
Bolinar.
Pero que comes?
Que noxo.
Un momento.
É un rastro
de landras.
Bolinar atopou o seu rastro.
Brillante, ministro.
Exploradores, quero unha busca meticulosa da zona.
Como é que ganas máis que min?
- Ellian. - Ellian.
Ellian.
Gústame o nome de Ellian.
Vale, sabedes o meu nome.
É xenial. Agora atendede.
Sodes meus pais e eu son a vosa filla.
Sodes meus pais e eu son a vosa illa.
Non, eu son a vosa filla.
Mirade, aló está!
A ver, e eu de quen son illa?
De ninguén.
Tranquilo, é porque es meu pai.
- E ti es a miña illa. - Si, xusto.
O ratiño é a miña illa.
Non, o rato morado non é a túa filla.
E non é un rato morado.
Rato traidor!
- Confúndeme. - Deixas landras.
- Deixas un rastro. - Non tal.
- Traerás os soldados onda nós. - Ti cres?
- Xa vale. - Non.
Deixa de conspirar e deixar rastros.
Imos á luz.
A pregunta é: podo fiarme de que vaias andando
ou terache que levar mamá na boca?
- Eu prefiro na boca. - Confiade en min, eu colaboro.
Pero con quen colaboras?
- Que pasa? - Afundimos.
- Xa sei que afundimos, por que? - E eu que sei. Ti sálvame.
Teño area onde non debía tela.
Por iso me gustan as rocas.
Rápido, papá, vai a unha roca.
Vale, a cousa é así:
para pasar por aquí sen afundir temos que ir pola luz.
Non, hai moitas pelotas no ceo, é moi perigoso.
Iremos pola herba verde, por alí é seguro.
Mamá, queda moi lonxe.
Non, hai que ir recto. Por aquí é máis rápido.
Non si, Ellian?
A maneira máis rápida de morrer. Dillo.
Se somos rápidos non morremos. Ellian, vamos.
Papá, temos que estar todos de acordo.
- E estamos. - Papá, para, por favor.
- Estás de acordo coa muller monstro? - Non dixen iso.
Non estás de acordo comigo?
Tampouco dixen iso.
- Está de acordo comigo. - Papá.
Por que estás de acordo co home monstro?
- Que? - Cáeche mellor o home monstro ca túa nai?
- Si. - Non me metades no medio.
Que vén a escuridade!
- Ai, non. - Atopáronnos.
A miña armadura.
O meu corpo.
O meu corpo na armadura.
- Quieto. - O meu corpo!
- Por que tes razón? - Por que non escoitas?
Non é o momento.
Vamos!
- Ellian, dille que se equivoca. - Dille que se equivoca el.
Mamá, papá, isto non é xusto.
Alto! Volvede a terra firme!
Xa teriamos chegado se fósemos por alá.
Se fósemos por onde dixen eu.
- Dixeches por aquí. - Sempre igual.
- Dille que teño razón. - Está máis segura comigo.
Non, comigo.
- Non me fagades escoller. - Non...
Está máis segura comigo.
- Non, Ellian está máis segura... - Papá!
Podes levarnos ata alí?
Podo, si.
Á esquerda.
Non!
- Mamá, pódesme levar aló? - Claro.
Non!
Hai que chegar sen que nos vexan. Como?
- Cóllea, entretéñoos eu. - Está máis segura contigo.
Teño unha idea.
A onde foron?
Despexado, xenerala.
Buscade no outro lado.
Non puideron ir lonxe.
Xenial, aló vai o meu corpo cabalgando coas tropas.
E se os oráculos se equivocaban ou o lago non funciona?
E se quedamos así para sempre? Isto non pode ir a peor.
O meu corpo.
O meu fermoso corpo.
Bolinar, aínda fas carantoñas?
- Si. - Veña, intenta seguir o ritmo.
Temos que chegar ao lago da luz... Espera.
Mamá! Papá!
Ai, mi ma. Estamos perdidos.
- Princesa, protéxeme. - Que?
Son flinks.
Poden axudarnos.
A que? A coller a rabia?
Perdoade.
Estamos perdidos.
Axudádesme a atopar os meus pais?
Son uns monstros xigantes.
Non! Son monstros bos.
Non pinta ben.
Non serán tumbas, non?
Que cres que din?
É diplomacia elemental.
Compartes unha comida, gañas a súa confianza e axúdante.
Xenial, pois dálle.
Eu? Por que eu?
Porque es un flink.
Non son un flink!
Son un home de bo gusto e con educación
que aloumiña moito o seu padal.
Si, probei comida innovadora,
pero iso desde logo que non!
É noxento.
Moi noxento.
É todo ben crocante.
As dedas que se moven son todo un espanto.
E si, é un contrapunto,
pero é o que hai.
Aló vou.
Podería afacerme.
Podería afacerme!
E non me importa acostumarme a esta torta.
E aínda que é pegañento coma o pegamento
ou do que dun esbirro sae de dentro.
Ten aneto?
E tamén toques de chocolate e queixo?
Acepto o reto.
- Case sibarita. - Esperade!
Eu, de verdade, podería acompañalo dun bo rosado.
Parece complicado tragar este amoado, pero non é raro.
Se cadra podo afacerme a este gran cambio.
Bolinar, non esquezas preguntar por onde é!
Si, princesa.
Despois.
Non é a vida que eu esperaba.
Con todo, confeso que non é tan mala.
Si, seguro que infecto a baba,
pero seguro que esquivo a bala.
O máis sorprendente
é que non lle teño desprezo aparente
á redución dos meus deberes.
Chámao repugnante,
o cheiro é chocante,
pero en xeral,
que máis dá?
Podería afacerme.
Máis que afacerme.
E se facemos un bo brinde con algún zume?
Será noxento, pero este vello altivo
está libre de problemas e conflitos.
Parece que podería afacerme a esta nova vida.
Bolinar, pero que che deu?
Debo dicir que é máis que marabillosa.
Como vivín ata agora sen larvas saborosas?
A bazofia, a baba, a lama, o podre.
É distinto, claro, pero que máis dá?
Podería afacerme.
Desinhibirme.
Non te equivoques, movería o cuíño sen aborrecerme.
E se alguén tan altivo pode caer desde o altiño
e pasalo coma un meniño,
se cadra un gran cambio pode ser pequechiño
e calquera se pode afacer a todo todiño
neste mundiño.
Mamá, papá!
Gústame este novo Bolinar.
Grazas!
Eh!
Mamá, pero que...?
Vale, báixame.
Credes que sodes fortes?
A ver de que sodes capaces.
Gústalle o pastel.
Filla.
Ellian
é a miña filla.
A nosa filla.
Mamá. Papá.
Volvestes?
- Ai, Ellian. - Es a nosa filla.
Ai, volvestes!
Estrañeivos.
Miña pequecha.
Ellian, meu amor.
Ellian, tiñas razón.
Si que eran teus pais.
As súas excelencias.
A princesa nunca perdeu a esperanza.
Es incrible.
O lago da luz.
Aló está.
Vamos.
Si!
Conseguímolo.
Conseguímolo!
Metédevos, a luz está boa.
Sempre tes que discutir por todo.
Non, es ti.
Nunca me deixas acabar.
Se espero a que te aclares, quedo sen folgos.
Outra vez, convertes un desacordo nun insulto.
Claro, a culpa é miña. Sempre é culpa miña.
Sempre fas o mesmo.
Foi así como pasou.
É todo culpa nosa.
A ira.
Consúmenos.
Que fan?
Xa non sacamos o mellor do outro.
Eh!
A que esperades? Metédevos.
Que?
Ellian,
lémbraste do moito que discutiamos, non?
Todas as familias pelexan.
Non así.
É o motivo polo que somos monstros.
Metédevos na luz e xa se arranxa todo.
Non podemos.
Como que non podedes? Non queredes ser humanos?
Claro que queremos.
Pero non queremos ser esas persoas.
Non o entendo.
Ellian,
xa non podemos estar xuntos.
Non podemos volver estar coma antes.
Ellian, dános un momento.
Túa nai mais eu temos que pensar que facer.
Atoparemos a forma de cooperar.
Que ides facer?
Que ides facer vós?
Ellian.
Dicides que xa está, pois abur.
E eu que?
Ellian, por favor.
Dicides que non hai por que intentalo? E eu que?
Despois de todo o que pasei e aguantei
e todo o que tiven que ver,
e eu que?
- Ellian, entende que... - Non! Xa non!
Tiven que medrar eu soa. E iso que?
Cando estaba perdida, asustada e soa, onde estabades?
Fixen todo o que debía,
e encantada o facía.
Iso é o que o amor debe ser.
E eu que?
Ellian!
E os días en soidade? E as noites en vela?
Que me dicides do caos, da actitude de ambos
e das pelexas constantes?
E a culpa, o estrés e a impotencia namentres?
A dúbida, a pena e o medo.
- Ellian! - Deino todo pola miña parte.
Fun boa, doce, afouta e forte.
Agora que non necesitades soporte, isto facedes?
Credes que vai ser un punto e á parte? Moito vos equivocades.
Fixestes plans sen min.
Nunca vos preocupastes por min.
Non!
É sempre todo sobre ti e ti,
non sobre min.
Ellian!
E eu que?
Fala connosco.
E eu que?
Ellian!
Querémoste.
Trolas!
Non vos creo!
Se xa non vos queredes,
tampouco me queredes a min!
Cre que non a queremos.
Ai, non!
- Ellian! - Ellian!
- Témolos! - Veña!
Vamos!
Tropas, que non escapen!
Vixiádeos!
En posición.
- Atrás, besta! - Retédeos!
Vixiádeos.
Levade as bestas a onde nunca saibamos delas.
E a princesa?
Bolinar, leva as tropas e rastrexade o val.
Nós volveremos comprobar os campos.
Ai, non!
Flinks, ao ataque!
- Princesa Ellian! - Ellian!
- Ellian!
Se cadra atoparon a princesa.
- Que pasa? - Flinkeáronnos!
Flink, amiguiño. O rei e a raíña precisan a túa axuda.
Á carga!
Vai deixar escapar os monstros!
Detédeo!
- Vamos! - Veña!
Parade! Nazara, xenerala, somos nós.
A raíña e o rei.
- Maxestades. - Raíña Ellsmere.
Alégrome de velos, pero non sabemos onde está a princesa.
- Ellian está no tornado. - Hai que salvala.
- Temos que salvar a nosa filla. - Si, señor.
Vamos!
Sabías que eran eles todo este tempo?
Por que non mo dixeches?
Non atopou as palabras, querida.
- Ellian! - Ellian!
Non podemos volver estar coma antes.
Non podemos volver...
Non podemos volver estar coma antes.
Ellian!
Perdemos a nosa cativa.
Temos que facer algo.
A luz.
Si.
- Ellian. - Estás ben?
- Pensabamos que te perdiamos. - Ellian, sentímolo moito.
Pensabamos que só en nós debiamos centrarnos,
non en ti.
Tan aflixidos estabamos que só en nós pensabamos,
non en ti.
Debiamos sabelo.
Porén...
Fixemos o que dixemos de nunca facer.
Esquecémonos de ti.
Tiñas razón, Ellian.
Debiamos ser mellores.
Non calmamos os teus medos.
Non sentimos a túa dor.
Esquecémonos de prestar atención e de ver que tiña estrés e presión.
Non sei como, pero esquecémonos
de que o primeiro sempre es ti.
Esquecémonos de dicirche canto te queremos
e que sempre te quereremos
ata que as montañas caian e esvaezan
e todas as estrelas sexan grises e frías.
O mellor que temos es ti.
E sempre o fuches.
Sentimos moito que pensases que non era certo.
Oxalá coma antes todo volvese a ser,
pero teño unha familia senlleira.
Non podemos vivir no pasado, é hora de dalo por finalizado.
Non te asustes,
estaremos ben.
Sei que non podemos volver atrás e as cousas terán que cambiar.
Entre os tres descubriremos como o imos arranxar.
O mesmo brillo non teremos e o principio non será similar.
Pero quérovos,
querédesme.
Para sempre.
Eternamente.
Si, e será
coma antes
outra vez.
Mamá!
Miña paruliña.
Papá!
Ellian, meu amor!
UN ANO DESPOIS...
As cousas sonche ben distintas por aquí,
e admito que tiña dúbidas,
pero teño que dicilo,
meus pais esforzáronse e isto está bastante ben.
Un par de cambios.
Para empezar, miña nai vive nesa casa
e meu pai vive naquela.
E non teño que limpar o cuarto en ningunha.
A ver, sempre me dan a roncha, pero non está mal de todo.
Veña, ho!
- Princesa Ellian. - Nazara!
Prometín non usar a bengala hoxe,
pero o rei e a raíña solicitan unha audiencia.
Que?
Unha das importantes.
Parabéns!
Entra, miña rula.
- Sorpresa! - Parabéns!
- Xa sabes, algo informal. - Si. E superíntimo tamén.
Dálle o regalo, pequeno Joe.
Vinde aquí!
Princesa, bos augurios.
Arquímedes, non!
Parabéns, princesa.
Flinky, amiguiño, teño algo para ti.
Mira para ti, Flink.
- Parabéns, princesa Ellian. - Oráculos!
Temos que dicir que estamos moi orgullosos.
Se alguén máis se converte en monstro,
por favor non...
dubides en chamarnos.
Paso.
Feliz aniversario, parrula.
Mamá, papá!
Sabemos que o ano pasado non puideches voar tanto como querías.
Pensamos que este ano deberías voar con estilo.
É a montura máis chula que vin nunca!
Veña, vamos probala!
- Ellian, volve ás nove. - Papá, é o meu aniversario.
Vale.
Ás dez.
Xa te aviso cando chegue.
É o meu mundo.
- O chaveiro! - É singular.
Ai!
Pero incriblemente a nova normalidade funciona.
E meus pais
están separados.
Con todo, somos unha familia co corazón unido.
Non hai máis estrés nin segredos.
Podo vivir como debería.
Son libre de ser eu agora que os meus monstros son pais.
Desprego as ás, fago cousas xeniais.
Os meus monstros son pais,
están a salvo e listos para roñar!
Sei que os meus monstros son pais.
Uns pais incribles.
E serán os meus pais
para sempre.
Paredes desfeitas,
salas baleiras.
É o único que deixamos atrás?
Como eramos ben me lembro.
Na miña cabeza visualizo todos os momentos.
Tiñamos conversacións,
celebracións,
paseos sen rumbo todos a carón.
Sobre todo
había amor a montóns
e maxia a cachón.
Era coma o aire dun canón.
Pero agora non hai ninguén.
Eu soño que coma antes todo volva a ser,
que unha familia volvamos a ser.
E revivir cada día en que o meu corazón aprendeu a latexar.
Cada sorriso,
cada aperta.
Oxalá puidese facer que coma antes todo volva a ser
e poder estar alí xuntos todas as noites.
Iría a todo correr a como era todo antes,
correndo a máis non dar
ao que tiñamos neste fogar.
Oxalá soubese como facer.
Con vós na vida
era intrépida.
Cos anos ganei confianza e forza.
Agora ao menos sabemos que necesito á forza
o que me destes desde o comezo.
As leccións que me aprendestes,
a vida que planeabamos,
ao carón da lareira os invernos
e á sombra os veráns.
As estrelas ás que desexos lles pediamos
e os desexos que pediamos.
Cousas así deben perdurar.
Non podemos ir onde están?
Ten que haber unha maneira de que coma antes todo volva a ser.
Para estar con vós en terra firme outra vez.
Volveremos pasar un día perfecto coma antes outra vez.
Un só día,
e un máis,
se cadra tres.
Para que contar?
E será...
coma antes outra vez.
Subtítulos: María Suárez Seijas