Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Aupa!
E, Ellian!
Itxaron!
Ellian printzesa da. Ireki ateak.
Aupa!
Ez da izango. Bengala ez.
Berriro? Ellian, atera berria zara.
Barkatu, lagunok.
- Betebeharra da. - A ze bizitza dotorea printzesena.
Lasai, urtebetetze-festan ikusiko zaitugu.
Iazkoa itzela izan zen.
Bai. Aurten familia bakarrik egongo gara.
Etxekoa.
Oso txikia.
Benetan? Ez dizu ematen.
Beno, 15 urte ditut, benetako nerabea naiz.
Beraz, denbora gehiago eman nahi dut nire gurasoekin.
Tira, gero lotu nahi baduzu, merkatuan ibiliko gara.
- Agur, Ellian! - Tira, goazen!
Oso ondo.
Ellian printzesa!
Agindu nizun gaur ez nuela bengala erabiliko, baina...
Nazara ministroa.
Gorentasuna.
Errege-erreginek audientzia eskatu dute.
"Audientzia" audientzia?
Handietakoa.
Lagunekin merkatuan ibili.
Hori egin beharko nuke.
Baina posible da?
- Printzesa! - Ez.
Tira, Flink.
Goazen berriz ere.
Hona nire mundua.
Ongi etorri esan beharko.
Anabasa hutsa da nire gurasoei esker.
Larri dabiltza
dena zapaltzen.
Gerturatzean marmar edo erasotzen dizute.
Bai, noski, printzesa naiz,
baina ez dut ametsezko bizitza.
Huts batzuk daude, batez ere nire gurasoak munstroak direlako,
benetako munstroak.
Benetan!
Sekretu hau gordetzeak jantziak izorratzen dizkit.
Barkatu, Bolinar ministroa.
- Aita! Ama! - Ez, mesedez!
Agerian geldituko balitz...
Errege-erregina gaiztoak.
Lasai, utzi niri.
Hori da. Hemendik.
Erregina ona.
Iaz bertan
gauzak normalagoak ziren,
baina hutsetik iluntasun bat agertu zen.
Bat-batean, danba!
Leherketa bat.
Ordutik nire gurasoak sorginduta zeuden.
Sendatzeko modua
argitzeke dago oraindik.
Baina zaila izan da guraso munstroak izatea,
munstro zailak gainera.
Pentsa dezakezu zureak zorrotzak direla,
buruarinak eta oiesak,
ahozabalak, arduragabeak, histerikoak,
erabat egoskorrak,
beti kalaka ematen.
Baina nireak hainbeste pasatzen dira
non batzuetan ziur nagoen
ez direla nitaz jabetzen.
Horren neska atsegina.
Horren zoritxarreko patua.
Baina eusten dio izendaezina gertatuta ere.
Inoiz ez da kexatzen.
Inoiz ez haserretzen.
Baina ziur irri horren atzetik lur jota dagoela.
Bera da lasaia eta heldua dena
bere gurasoak erotzean.
- Babesten ditu. - Ezkutatzen ditu.
Bere gurasoak munstroak direla jakinda.
Eta munstroak ezkutatzea
zaila da.
Bitartean, paperak sinatu,
armada aztertu,
hondatutakoa berritzeko bildu,
jendeari lagundu, legeak dekretatu.
Eta beste hamaika gauza egin nahiko nituzke,
- Baina norbaitek aurreratu behar du. - Ellian printzesa!
Eta norbait beti naiz ni.
- Etxeko lanak amaitu dituzu? - Bueltan egingo dut.
Izorratzen nauzu.
Atsegina litzateke
egun bat bakarrik
guraso agintzaile eta sudurluzeak izatea.
Zorrotzak ere onartuko nituzke.
Gogaikarriak, noski.
Baina nireek batez ere ez ikusi egiten didate
eta izugarria da.
Tira, hona nire bizitza,
horrelakoa izan da aurten
argitzen ez den itzalpean.
Larri gabiltza denak,
sutan denak,
baina moldatzen naiz edo gutxienez saiatzen.
Baina baikorra izan behar dut
hau nolabait konpondu arte.
Nik badakit munstroak bezala portatu arren,
haserre, basati portatu arren,
munstroak bezala ederra egin arren,
nonbait barruan hor azpian
nire gurasoak direla ez munstroak.
Ziur ez direla munstroak.
Badakit ez direla munstroak.
Baina orain badira, bai, munstroak,
orain bai.
- Ireki atea! - O, ez.
- Cardona jenerala berriz ere. - Errege-erreginak ikusi nahi ditut.
Ireki atea.
Ama, aita, isildu.
Ezin dugu betiko geldiarazi.
Badakit, baina pentsa jakingo balu.
- Utzi sartzen! - Ez da oso pertsona lasaia.
- Ireki atea! - Zer esango dugu oraingoan?
Mota guztietako aitzakiak erabili ditugu.
Estatu-bisita.
Lan-gatazka.
Negozio-gailurra.
Utzi niri.
Azken finean, komunikazioetako ministroa naiz.
Hizketaren maisua.
Kolonoskopiak.
Zoragarri.
Bihar bueltatuko naiz.
Eta orduan, errege-erreginak ikusiko ditut.
- Laztana, ezin dugu horrela jarraitu. - Badakit.
Urte bat eta gero, oraindik ez dakigu sorginkeria...
Nola desegin. Badakit.
Zer egingo dugu?
Ai ene. Eta orain zer?
Errege-erreginen postaria.
Eguzki eta Ilargiko Orakuluentzako mezuari buruzko berriak dakartzat.
Erantzun dute?
Dakizunez, Betiereko Iluntasuneko Baso Ilunean bizi dira,
leku arriskutsua benetan.
Beraz, nire hegazti onenen artean
zortzi bidali nituen zure mezua helaraztea ziurtatzeko.
Itzel. Jaso dute?
Basoan sartu orduko, zortzi hegaztitik zazpik
harritze-baia sorginduak jan zituzten
eta berehala bihurtu ziren harri.
Ohoratuko ditugu.
- Baina besteak... - Simon.
Millie.
Cedric.
Cedric II.a.
Hannigan.
Ambrose.
Dorrit txikia.
Hilda, baina ez ahaztuta.
A ze zorigaiztoa.
Baina bat geratu zen.
Eta espero dut pergamino ñimiñoa daraman hau dela.
Hain zuzen.
Nire hegazti ausartena, Joe Zaharra, zure erantzunarekin bueltatu da,
Betiereko Iluntasuneko Baso Iluneko beldurra utziz.
Baia sorgindu mota txikienak eta geldoenak
jateari utzi gabe.
Hegazti ona zen.
Seme modukoa zen niretzat.
GEHITU URA
"Gehitu ura".
E, non dago mezua? Nora joan da?
Flink, lapurtxoa. Masailean sartu duzu berriro?
Kaixo, Ellian printzesa Lumbriakoa.
Eguzki eta Ilargiko Orakuluak gara.
Gara.
Zure zorigaiztoko egoerak jakin-mina eragin digu.
Baina, arazoa konpontzeko, zuzenean behatu beharko dugu.
Dugu.
Flink, etorriko dira.
Beraz, espero gaitzazu zure erreinuan
hirugarren hilaren hirugarren eguneko
hirugarren ilargiaren bezperan.
Biseran.
"Biseran" ez.
Bezperan.
Hirugarren hilaren hirugarren eguneko hirugarren ilargia?
Nire urtebetetzea da. Gaur da.
Zorionak, printzesa.
Ez genuen adostu misteriotsu eta pixka bat beldurgarri mantentzea?
Bai, egia da.
Barka.
Tira, laster helduko gara.
Prestatu gure etorrerarako.
Bai!
Agur munstroei, agur sekretuei.
Kaixo guraso arruntei eta bizitza arruntari.
Bolinar eta Nazara izugarri poztuko dira.
Gorroto dut.
A zer betzuloak ditudan.
Zer bilakatu gara?
Hamazazpi hizkuntzaz mintzatzen naiz.
Erreinuko konstituzioa idatzi nuen.
Kontxo, altxor nazionala naiz.
Eta horrela eman behar dut goiza,
munstroentzako kaka-bilgailu bat diseinatzen.
Benetako buru bat behar dugu.
Erreinuak ezin dio bere kabuz eutsi.
Barkatu, ministro agurgarriak,
baina urtebetetze-opariak pilatzen ari dira,
eta egongela nolabait...
Hondatuta dago?
...desagertu da.
Ekar itzazu.
Ados.
Nazara, ezin dugu sekretua luzaroan gorde.
Ai ene.
Zer egingo dute jakitean?
Beldurtzen nau pentsatzeak.
Errege-erreginak maite zituzten.
Izugarri.
ELLIAN ZORIONAK!
MAITE ZAITUGU!
Baina badago gehiago maite duten norbait.
Nor? Ni? A ze atsegina zaren.
Ez, zu ez, umemoko hori.
Printzesa.
Badakizu zenbat urte bete dituen?
Ideiarik ere ez.
Eskerrik asko.
Hamabost bete ditu.
Honek dena konpon lezake.
Zer diozu?
Badakizu egoera hau jasanezina dela.
Gaztelu erdia ezin da berritu,
kaos betean gaude.
Behin izan genituen xarma, estiloa eta dotorezia,
baina orain elefantezainak gara.
Guztiz onartezina da.
Ez zenuke berriz lekua apaindu nahiko?
Satinak, zetak eta parpailak jantzi.
Garai onetan bezala.
- Imajinatu berriz famatuentzako harrerak. - Berriz ardoa edan eta gazta jan.
Eta posible balitz?
Ez da inola ere gertatuko.
- Baietz. - Ezetz.
Baietz.
Dantzara bueltatzeko aukera dugu, baina ezin dugu geldi geratu.
Aurrera egin behar dugu.
Aurrerantz egin
bikaintasun berrirantz.
Pausoz pauso arazoak desagerrarazi arte.
Eta pausoz pauso
aurreratzen jarraitzen badugu,
atzera begiratu gabe,
denok aurrera egin dezagun.
Baina zer proposatzen duzu?
Zorionekoak gara.
Gaur printzesa adinduna izango da azkenean
eta prestatzen has gaitezke
- erregina berri bat egon dadin. - A zer ona.
Eta jauregia baretzen duenean...
Erosotasunak berriz izango ditugu?
Eta topa egingo dugu xanpainaz.
Gogoko dut.
Hara, maite duzu.
Zuzen zaude, bai.
- Dotoreziaz. - Abileziaz.
- Estatu-kolpe onbera antolatuko dugu. - Estatu-kolpe onbera antolatuko dugu.
- Aurrera egin dezagun. - Aurrera egin dezagun.
Aurrerantz egin.
Norabidea zuzentzeko.
- Pausoz pauso. - Aginte-makila pasatu arte.
- Eta pausoz pauso - Eta pausoz pauso
aurreratzen jarraitzen badugu,
Inor ez da larrituko
- azken pausoa ematean. - azken pausoa ematean.
Lehen pausoa, errege-erreginak baztertu.
Bigarren pausoa, hil direla aldarrikatu.
Hirugarren pausoa, malkoak lehortzean...
Alaba maitea agertuko da.
- Hurrengo pausoa. - Eman koroa.
- Hurrengo pausoa. - Eta soineko bikaina.
Hurrengo pausoa, agintea har dezala.
- A zer erraza. - Oso.
Printzesa ados badago, has dadila dantza.
Ministroak!
- Printzesa! - Erantzuna dut.
- Guk ere. - Sorginkeria hautsiko dugu.
Erregina izango zara.
- Zer? - Nola?
Orakuluek erantzun didate. Sorginkeria hautsiko dute.
Tira, zoragarria litzateke.
Noski. Baina, ezin badute, erreinuak benetako agintaria beharko du.
- Erregina. - Itxaron. Eta nire gurasoak?
Landara bidaliko ditugu, zoriontsu izan daitezen.
Eta nahi duzunean bisitatu ditzakezu.
Bale, ados.
Baina aurretik orakuluena egiten saiatzen bagara.
Noski baietz.
Baina gero...
Gerokoak ez du garrantzirik
sorginkeria hautsiko delako.
- Baina... - Baietz.
- Noski. - Baina...
- Koroatzea onartzen duzu? - Bai.
Aurreratu dezagun.
- Aurrera. - Aurrerantz egin.
- Aurrera leheneratzeko. - Aurrera.
Pausoz pauso gure penak desagerrarazteko.
Eta pausoz pauso,
ospatu eta gero,
koroatzea eta gero,
aurrera egin ahalko dugu.
Aurrera egingo dugu.
Azkenean aurrera egingo dugu.
Zorionak, Ellian printzesa!
Zorionak zuri!
- Zorionak, printzesa. - Zorionak, laztana.
Eskerrik asko festa zoragarri...
Hemendik, maiestatea. Hemendik.
- Ama! Aita! - Hori da.
Nire nahia betetzen bada, guztiok ospatu ahalko dugu.
Bai. Topa horri.
Bolinar?
Barka. Barka. Errege-eginbeharra da.
Bat, mesedez.
Begira. Adi, maiestatea.
A zer dotore jarri zareten nire urtebetetzerako.
Oso ondo.
- E! - Mastekatu lasai, jauna.
Aita! Utzi ezazu.
Milesker, printzesa.
Bale, ez duzu koroa gogoko. Ulergarria da.
Baina garrantzitsua eta baliotsua denez... Non dago?
Flink!
Zatoz hona.
Ez!
Sagu more zikin hori.
Ene tarta.
Egia esan, eder egiten dizu.
Printzesa, ez dut ulertzen nola maite duzun piztia maltzur hau.
Haiek dira.
Hemen daude.
Egon lasai.
Unibertso ezaguneko eta ezezaguneko
arkitekto bakarrak,
inoiz ikusi diren izaki ahaltsuenak eta sorgintzaileenak,
Eguzki eta Ilargiko Orakuluak.
Kaixo, lumbriatarrak.
Tarrak.
Zerbitzu bikaina, Lawrence.
Bost izar ipiniko dizut.
Bost izar? Erotu zara? Aza egosi usaina ematen zuen!
Niri ukitu etxekoia ematen ziola iruditu zait.
Orakulu agurgarriak,
Lumbriako erreinuaren izenean, eskerrik asko etortzeagatik.
Zu Ellian printzesa omen zara.
Neu naiz, tiara daramana.
Urtebetetze-neska.
Urte askotarako.
Ni Luno naiz.
Eta ni, Sunny.
Oso baikor sentitzen naiz.
Ikus dezagun.
Gutunean adierazi zenuen arazoren bat zenuela zure gurasoekin.
Zure ustez...
- Zer deitu zien, Sunny? - Munstroak.
Hain zuzen, munstroak direlako.
Eta zerk pentsarazten dizu munstroak direla?
Tira...
Hara, ez zen txantxa.
Bere gurasoak munstroak dira.
Bai, badakit. Horregatik zuen laguntza behar...
Aita, ez. Gure gonbidatuak dira.
Ama, ezta zu ere.
Uste nuen metafora bat zela.
Esajeratu zenuela.
- Zergatik egingo nuke hori? - Nerabea zarelako.
Nork nahi du Untxitxo?
Bai, bilatu!
Itxaron, jauna.
Barka.
Zailak izan daitezke.
Printzesa, susmatzen dut zure gurasoak
Betiereko Iluntasuneko Baso Ilunera joan direla.
Hain iluna non bitan nabarmentzen den.
Ba bai, joan ziren.
Nola dakizu?
Han bakarrik existitzen delako magia mota hau.
Eta ez gurekin haserretu, baina, ez badira laster aldatzen,
munstroak izango dira betiko.
Zer? Ez. Egin zerbait, mesedez.
Noski. Ez gara ezerengatik etorri honaino.
Emadazu hagaxka.
- Ez dut hagaxka. - Txantxetan ari zara? Non dago hagaxka?
Hobekuntza baten truke saldu nuen.
Zer? Zergatik egin zenuen?
Hitz egin dugu honetaz.
- Hitz egin dugu. - Zer diozu?
- Ez zenidan aipatu. - Baietz.
Informazio hau berri-berria da.
Askotan esan dizut.
Hau aginte bat da.
Hagaxka unibertsal modukoa.
Hamaika hagaxka behar izan ordez,
aginte bakar batekin dena egin daiteke.
Ze arazo zenuen gure sei hagaxkekin?
Erdiko mahaia osorik hartzen zutela.
- Esan agindua eta sakatu botoia. - Agindua esateko?
- Sakatu... - Aurrera.
- Botoia... - Aurrera, aginte.
Sakatu eta esan.
Botoi guzti-guztiak sakatu ditut!
- Botoia... - Baina ez da ezer gertatzen.
- Emadazu. - Ez, molda naiteke.
Jokatu!
Ospa.
Jakin nahi duzue madarikazioa
gelditzeko sekretua?
Munstroen arazoa
leheneratzeko?
Gerturatu zaitez
eta entzun adi.
- Horrela hausten da - Horrela hausten da
- sorgin... - sorgin...
Ama!
- Ez! - Lagundu!
- Ez dadila gerturatu! - Horregatik ez gara ateratzen.
- Ez! Geldi, aita! - Lagundu!
Ez gara sekula gehiago gaztelu honetan sartuko!
Lawrence! Lagundu!
Itxaron! Mesedez! Bueltatu!
Ez.
Ez zaitezte joan!
Zer egin duzue?
Sorginkeria hausteko aukera bakarra zen.
Ellian.
Laztana.
Sentitzen dut.
Prestatu ezazue.
Tronuratuko naiz.
Ama?
Aita?
Ama?
Barkatu hainbeste haserretzeagatik.
Ez zenekiten zer egiten zenuten.
Baina oraindik nire urtebetetzea da.
Tori. Tarta ekarri dizuet.
Izugarri sentitzen dut zuen falta.
Ama?
Horma txikituak,
korridore hutsak.
Hori da utzi duguna?
Gogoan dut nolakoak ginen,
gogoan dut une oro.
Elkarrizketa amaigabeak,
ospakizunak,
paseoak noraezean eskutik helduta.
Batik bat, maitasuna soberan
eta magia nonahi.
Airea balitz bezala arnasten genuen.
Baina orain ez dago inor.
Atzera egin nahiko nuke lehengora,
zuek betiko itxurarekin.
Egun oro gogorarazten dut bihotza lehertuko zitzaidala sentitzea,
irri oro,
besarkada oro.
Aurkituko banu lehengora bueltatzeko modua
eta orain elkarrekin egiteko,
bizkor joango nintzateke lehengora.
Ziztu bizian
genuenerantz
modua jakingo banu.
Zuekin egonda
beldurgabea nintzen.
Urtez urte ziur eta indartsu handitu nintzen.
Orain argi dut zer behar dudan benetan,
hasieratik eman zenidatena,
irakatsi zenizkidan ikasbideak
eta egin genituen plan guztiak,
neguak su ondoan
eta udak itzalpean,
izarrei nahiak eskatzen
eta eskatzen genizkien nahiak.
Horrelakoek iraun behar dute.
Ezin dugu dauden lekura bueltatu?
Lehengora bueltatzeko modua, egon behar du,
berriz zuekin hezur-mamitan egoteko.
Lehengoak bezalako egun bikaina izango dugu.
Egun bat bakarrik,
gero beste bat,
hiru akaso.
Zergatik zenbatu?
Gera gaitezen
lehen
bezala.
O, ez.
Ez.
Ez nituen ateak itxi.
O, ez.
Munstroak!
Munstroak? Erreinuan?
- Nondik atera dira? - Ez dakit.
Prestatu batailoia!
Ama! Aita! Geldi!
Hemendik.
Ez!
Itxi plaza! Nirekin!
- Geratu hemen, gorentasuna. - Zer zabiltzate? Geldi!
Ez hau egin.
Entzun.
- Ama! Aita! - Printzesa! Ez!
Ez duzue ulertzen. Nire gurasoak dira.
Zuen errege-erreginak dira.
Cardona jenerala, sorginkeria batek aldatu zituen iaz.
Kontatu behar zenidakeen.
Geldi, mesedez.
Hartu sareak!
- Printzesa! - Min hartu duzu?
Ondo nago.
- Maiestateak. - Errege-erreginak dira?
Garai batean, agian.
Baina orain ez.
- Argi dago magia beltza dela. - Nola gertatu da?
Errege-erreginak munstro bilakatu ditu.
- Gu alda gintzake. - Itxaron.
- Zer da? - Zer egingo dugu?
- Joan behar dugu. - Ezin dut nire etxea utzi.
- Nora joango gara? - Entzun, plan bat dugu.
- Nork agintzen du orain? - Hori!
Printzesa tronuratuko da.
Printzesa?
Printzesa gogoko dut.
- Eta munstroak zer? - Bai!
Munstroak?
Ez, itxaron. Ez duzue ulertzen.
Ellian printzesa tronuratu orduko,
munstroak munduko muturrera eramango ditugu.
Zer? Ez dut hori onartu.
Jenerala, ez dugu hori adostu.
Beharrezkoa da printzesa eta erreinua salbu mantentzeko.
Ez beldur izan.
Ez dituzue berriz munstroak ikusiko.
Neurriak hartuko ditugu.
Munstroak kaioletan sartuko ditugu.
Egunsentirako, ez dira hemen egongo.
Flink, zerbait egin behar dugu. Hortik atera behar ditugu.
Flink, zer duzu?
Emadazu.
Benetan.
Emateko.
Zergatik jaten dituzte denek gauza garrantzitsu guztiak?
Ez dut topatzen. Ez dut inon aurkitzen.
Orakuluak!
Lasai.
Egin atzera.
- Kaixo? - Ideia ona.
- Igelera igo ginen... - Kaixo?
Nor da? Zure ama gonbidatu duzu berriro?
Ez. Ellian printzesa da.
Zuen aginte magikoa dut.
Ikusten? Esan nizun ez nuela galdu.
Entzun, gauzak izugarri okertu dira.
Mesedez, bueltatu behar duzue.
Ez. Ez gara sekula gehiago bueltatuko leku ikaragarri horretara.
- Luno, arazoak ditu. - Eta ni zuengana banoa?
Lagunduko didazue?
Oso menderatzailea zara printzesa izateko.
Noski baietz. Ezta?
Bale. Baina zorte on ordu hauetan igel bat aurkitzeko.
Erabili agintea, printzesa.
Zuzenean ekarriko zaitu Betiereko Iluntasuneko Baso Ilunera.
Agindua eman dute. Atera munstroak.
Eskerrik asko bioi.
Soldaduak!
- Jaitsi armak. - Printzesa?
Jaisteko esan dut.
Baina zer...?
Zehatzagoa izan beharko dut.
Eraman gaitzazu orakuluengana.
Zer da hau?
Espero nuen bat-batean han agertuko ginela.
- E! Itxaron! - Ihes egingo dute!
Zerbait behar dugu.
Zalgurdi bat!
Gurdi bat, edozer.
Printzesa lapurtu digute!
Bizkor!
Gelditu munstroak.
Soldaduak, nirekin.
Printzesa!
Tori, Flink. Atzeratu itzazu.
E!
Itxi ateak!
O, ez.
Flink, gelditu atea!
O, ez.
E, adi ibili.
Adi.
Eseri. Kendu...
Printzesa!
Salbatu nahi zaitugu!
Ez, milesker!
Ez dut salbatzerik behar!
Zergatik ez du kasu egiten?
Nerabea delako.
Orain, atzitu ezazu!
Flink?
O, ez.
Barka, Bolinar!
Ez nuen gutxiago espero sufriarazi didazunarekin.
Bolinar?
Zure aholkulari fidagarri eta mentore estimatu gisa,
eskatzen dizut...
Zer da gauza iletsu hau?
Eta gauza iletsu hori?
Ez!
Itxaron. Ni gorputz honetan banago, nor dago nirean?
Ez.
Ellian, lagundu behar didazu. Sagu more bat naiz!
Ez da nire lehentasuna.
Zer egingo dut?
Hemendik atera!
Ama? Aita? Ondo zaudete?
Ni ez.
Milesker galdetzeagatik.
- Lortu dugu. Heldu gara. - Itzel.
Baina nire gorputza erreinura bueltatu da.
Ez! Mesedez, ez jan.
Lasai, Bolinar.
Orakuluek dena konponduko dute.
Nola aurkituko ditugu, ba?
Itxaron. Zer da hori?
Oreganoa usaintzen dut.
Albaka pixka bat.
Erromero ukitu pittin bat.
Pasta e fasule da!
Tira, nork kozinatuko luke pasta Baso Ilunaren erdian?
Nork?
Zer uste duzu? Berakatz-ogia apetatzen zaizu?
Tira, munstro batek jan gaitu, esango nuke merezi dugula.
Eskerrak! Labean sartu dudalako duela 20 minutu.
Ikaragarria zara.
Lagunak!
Heldu zara azkenean.
Munstroak ekarri ditu.
Etortzeko esan genion.
Ezin zion munstrozain bati deitu.
Printzesa, etorri zara.
Ozta-ozta.
Baina hemen gaude.
Eta barka nire ama jaten saiatu izanagatik.
Ez da berriz gertatuko. Ezta, ama?
Tori agintea.
Aurrera.
- Aurrera? - Hautsi sorginkeria.
Ez, barka.
Agintea hona etortzeko zen. Ezin ditu aldatu.
- Zer? - Baina egin dezakezue, ezta?
- Uste dut ez garela gai. - Baina ni alda nazakezue?
Ez. Zu gorputzez aldatu zara.
Beste erdia beharko duzu ezer egiteko.
Eta nork lagun diezaieke nire gurasoei?
Aztiren bat, sorginen bat, iratxoren bat.
Iratxo bat? Uste duzu denok elkar ezagutzen dugula?
Mafia magiko baten parte garela denok?
Barka, ez nuen...
Egia esan, kartetan jokatzen dugu iratxo-bikote batekin.
- Baina ez dira oso magikoak. - Ezta oso onak kartetan ere.
Zoragarriak benetan.
Beraz, inork ezin du sorginkeria hautsi?
Ez dugu hori esan.
Orduan, nork?
- Haiek. - Haiek.
Haiek? Burutik jota zaudete? Begiratu itzazue.
Bai, ez dut uste.
Esan zer egin behar den eta neuk egingo dut.
Hau ez doa horrela. Haiek bakarrik hautsi dezakete.
Nola?
Elkarrekin bilaketa bizigarri bati ekingo diote
Betiereko Iluntasuneko Baso Ilunean zehar.
Baina ez dago biderik.
- Argiek gidatuko dituzte. - Noizbehinka. Oso aldaberak dira.
Gutaz trufatu nahian?
- Mendi arteko bideak aurkitu. - Labar ezegonkor askorekin.
- Ibai berrietatik igaro. - Ur-lasterrak hobeto esanda.
Basamortuetan zehar igaro.
A zer beroa. Eta ez bero lehorra.
Printzesa! Itxaron! Ez diguzu amaitzen utzi.
Egia bada, ez ditut nire gurasoak berriz ikusiko.
Ezinezkoa da.
Itzel.
Gajoa.
Printzesa, inoiz ez da ezinezkoa.
Ilun zaudenean
eta galduta,
eta gorriak ikusten dituzunean,
argi izpi tanta
bakar batek
bidea seinalatu dezake.
Eta horrela,
distira bat harrapatzen baduzu,
ondo zaindu,
lagundu hazten.
Horrela,
laster tantatxo hori txinparta bihur daiteke,
iluntasunean argi gehiago aurkitzen lagunduko dizuna.
Eta laster argiok distiratzen hasiko dira,
iluntasunari distira eginarazten.
Bat-batean jakingo duzu nora joan.
- Bilatu argia - Bilatu argia
eta gidatuko zaitu.
Bilatu argia,
ez bistatik galdu,
egon ahalik eta gertuen.
Jarraitu bere distira eta ikusiko duzu
iluntasuna ez dela hainbesterako.
Argia bilatzen baduzu,
ikusiko duzu.
Metafora bat ote da?
Zer metafora eta zer metafora.
Tanta bat distira puru behar duzu.
Zuzen dago, printzesa.
Zure gurasoak munstroak dira beren argia galdu dutelako.
Lehenbailehen ordezkatu behar dute.
Norbaitek argia galtzen badu,
iluntasuna isilean helduko da.
Nor diren ez ikusi arte
edo non ibili diren.
Beraz, joan
mundua ilundu aurretik.
Eta desagertu dena berpiztu ahal izango duzu.
- Argi tanta batekin nahikoa izan daiteke. - Argi tanta batekin nahikoa izan daiteke.
Bilatu argia
barruan erretzen dizun argia bezala.
Bilatu argia, heldu gogor,
jarraitu ezazu.
- Izpi txiki batek bidea erakutsi dezake, - Izpi txiki batek bidea erakutsi dezake,
- gautik atera eta egun berrira heltzeko - gautik atera eta egun berrira heltzeko
- eta aurkituko duzu behar duzun argia. - eta aurkituko duzu behar duzun argia.
Ikusten duzu?
Azken mendiko tontorrean Argizko Lakua dago.
Zure gurasoen gizatasuna berrezartzeko, lakuan sartu behar dira.
Baina kontuz iluntasunarekin.
Sentimendu ilunez elikatzen da,
eta gero eta gehiago handitzen da zure burua galdu arte.
Ez kezkatu horregatik. Nik ez dut sentimendu ilunik.
Denok ditugu sentimendu ilunak. Kontua da nola heltzen diegun.
Ados.
Ama. Aita.
Zatozte.
- Bilatu argia. - Bilatu argia.
- Behar nuen erantzuna. - Argia eta distiratsua.
- Nahi nuen erantzuna. - Ondo egongo zarete.
Bizitza berreskuratzeko bidean nago berriz nolabait normala izan dadin.
Fida zaitez.
- Bideak distira egiten du. - Eta nirekin ere.
Goazen guztiok.
- Bizkor, ezin dugu denbora galdu. - Ez kezkatu.
- Bizkor, badakizue zer egin. - Badakizu zer egin.
Bilatu distiratzen duen argia.
- Berakatz-ogia! - Berakatz-ogia!
Ez dakit zergatik zauden hain pozik.
Nire gurasoak Argizko Lakura eraman behar ditugu.
Orakuluei entzun diezu.
Bai. Esan dute ere iluntasunarekin kontuz ibiltzeko.
Eta, gainera, pentsamendu ilunek erakartzen dutela.
Nigana etorriko da lehenik, ziur.
Begira, hor dago hurrengo argia.
Baina uste dut hori dela bide bakarra.
Aurkitu gaitu jada!
Barka iezadazu, iluntasuna. Txikia eta hutsala naiz.
Lasai, Bolinar.
Bi munstro erraldoirekin goaz.
Dena dela iluntasuna, gu baino gehiago beldurtu beharko litzateke.
Bai, gure babesle handi eta kementsuak dira.
Ama, aita, goazen.
- Soldaduak. - Bai.
Bizkor, guztiak hor barrura.
Ez marmar egin.
E, non dago Bolinar?
Lagundu!
Hemen! Neu naiz, Bolinar!
- Ez dirudi, baina banaiz! - Ez mugitu.
- Printzesarekin nago! Hemen dago! - Bolinar!
- Lagundu! - Geldi, Bolinar.
Aldatu aurretik aurkitzen bagaituzte,
arroztuko dituzte. Badakizu.
Ez dira zure gurasoak. Ez dira errege-erreginak.
Printzesa, Lumbriak benetako monarka behar du.
Bai, eta Lumbriari benetako monarka emateko modu onena
sorginkeria haustea eta errege-erreginak bueltaraztea da.
Itxaron.
Non daude errege-erreginak?
Ama! Aita!
Itxaron! Itxaron!
Oihartzun.
Hara, begira.
Bale, aita, orain zu.
Bikain, aita.
Ama, sekulakoa!
Zure txanda, Bolinar. Esan zerbait.
Hilko ahal naiz.
Ez zarata bortitzik egin.
Izan atseginak.
Piztiak dira, ez dute ulertzen zer esaten duzun.
Nire gurasoak dira, eta ulertzen dute, bai.
Ez!
Ez. Jaitsi bolumena.
Geldi.
- Ama, aita, okertzen ari zarete. - Ez dizute ulertzen, printzesa.
- Zure gurasoak joan dira. - Ez esan hori.
Ez, oker zaude. Hor jarraitzen dute. Jarraitu behar dute.
Itxaron.
- Geldi. - Printzesa!
Zergatik jarraitzen dute borrokatzen? Zergatik ezin ditut gelditu?
Iluntasuna nire bila dator!
Itxaron, ez dator nire bila. Zure bila dator, printzesa.
Ez omen zenuen pentsamendu ilunik.
Ez nuen uste.
Atera! Atera zaitez hortik!
Lagundu!
- Neska! - Neska!
Ama! Aita! Hitz egin dezakezue!
Ez, ezin dut.
Ba berriz egin duzu, aita.
"Ez, ezin dut" esan duzu.
Zer da "ez"?
Zer da "ezin"?
Zer da "dut"?
E, gauzak esaten ditut,
baina ez dakit zer esan nahi duten ahotik ateratzean.
Noski baietz. Eta zu, ama?
Neska.
Bai.
Neska naiz, zure neska.
Neska, entzun nola hitz egiten dudan.
Neure ahotsaren doinua gogoko dut.
Nire aita zara, bai.
Neska.
Bai. Ez duzu niri buruzko beste ezer gogoratzen?
Tarta neska.
Egia da, tarta eraman nizuen.
- Tarta ekarri duzu? - Tarta gogoko.
- Itxaron. - Tarta duzu?
- Ez. Entzun. - Tarta.
E, tarta baduzu, zati bat nahi dut.
Ez dago tartarik.
Ez dio axola.
Hitz egiten duzue! Asko esan nahiko didazue.
Likidoa atera behar dut barrutik.
Tira, ez dira inondik inora lehengoak.
Alde ona ikus zenezake behingoz.
Nik? Ezagutzen dudan pertsona baikorrena naiz.
Begira. Hor dago hurrengo argia.
E! Likidoa orain nire barrutik kanpo dago!
Zorionak.
Bale.
Argi horrantz jo behar dugu.
- E, geldi. - Geldi zu.
- Ez, geldi zu. - Geldi zu.
E! Geldi zaitezte biak.
Ez duzue ezer ikasi hor?
Basoan borrokatzeak gauza txarrak gertarazten ditu.
Hemendik aurrera, borrokarik ez. Bale?
- Bale. - Bale.
Primeran.
Orain segi gertu.
Itxaron. Itxaron niri.
Itxaroteko!
Heldu gara?
Atera berriak gara.
Hara, zeru-bolak ikusten ditut.
Zer?
Hodeiak dira.
- Nire hitza nahiago dut. - Nik ere bai.
Zer da?
Hori harri bat da.
Harria.
Polita.
Harriak gogoko.
Harri handia.
Harri distiratsua.
Harri ñimiñoa.
Txori-harriak.
Ama! Ez baia horiek jan.
Ederra. Zer dira?
Pinpilinpauxak.
Pinpilinpauxak?
Pinpilin egiten duten pausak?
Txiste txarra egin duzu?
Aita! Itxaron!
Bolinar, hau zoragarria da. Nire gurasoak bueltatzen ari dira.
Printzesa, hitz batzuk lotu ditzaketen piztiak dira oraindik.
Ez dakite nor zaren. Ez dakite nor naizen.
- Ni, beren aholkulari bikaina. - Ez, ikusiko duzu.
Zu eta biok gogoratuko gaituzte.
Ezetz. Agian uste dute Lord Gozogizon deitzen naizela.
- Lord Gozogizon. - Lord Gozogizon.
Zergatik esan dut Gozogizon?
Lord Gozogizon nekatuta dago?
Lord Gozogizon ondo dago.
Ez hori esan!
- Lord Gozogizon haserre dago? - Lord Gozogizon beti dago haserre.
Ez nagoela haserre.
Tira, Bolinar, animatu zaitez.
Argia. Lortu dugu.
Lo gozoa azkenean.
Ez, ezin dugu deskantsatu. Hurrengo argira heldu behar dugu.
Ziur berehala agertuko dela.
Horra hurrengo argia.
Argia!
Erakutsi argia!
Ekarri argia!
Laurentzako argia, mesedez.
Argi bat eska dezaket?
Non dago?
Eta nire izena? Nire izena gogoratzen duzue?
Nik bai.
Tarta Neska da?
Ez, aita. Ez da Tarta Neska.
Non dago argia?
- Nik argi bat ikusten dut. - Bai? Non?
Ama, horiek izarrak dira.
Politak.
Bai. Politak dira, bai.
Elkarrekin begiratzen genien.
Gogoan duzu izarrei begira geundenean?
Esaten zenidanean
maite ninduzula izarrak
hoztu eta urdindu arte.
Gau-zerua gogoratzen dut.
Bai.
Soinu isilak gogoratzen ditut.
Baita nik ere.
Sentimendu bero batekin
kliska-argien distirari begira.
Nik ez dut gogoratzen,
baina batzuetan irudiak datoz eta arreta deitzen didate.
Segi.
Gero joaten dira berriro
eta urruntzen dira.
- Barre-doinuak gogoratzen ditut. - Hori gogoratzea da?
- Bihotz-irriak gogoratzen ditut. - Irudi politak.
- Kliska-argien azpian seguru. - Airea betetzen dute berriro.
- Eguna bezain distiratsuak. - Berriz han egongo banintz bezala.
Baina ez dira geratzen.
- Zorion-distira gogoratzen dut. - Bai, gogoratzen duzu.
- Harro-izpiez betetzen. - Ez utzi sentimendu hori.
- Kliska-argiak. - Ez dadila hil.
Bere begi distiratsuak gugana bihurtzen.
- Oraindik ez dut gogoratzen. - Saiatu gogoratzen.
Begiei esaten diet berriz ez ahazteko.
- Lasai, saiatu. - Baina berriz bustitzen dira.
Dena bueltatuko da.
- Ez didate obeditzen. - Egunen batean.
Egunen batean.
Neuk gogoratuko ditut izarrak, gu eta gainerakoa.
Eta, e,
ziur zuek ere egingo duzuela
egunen batean.
Ellian?
Nire izena dakizu.
Ama.
Hemen gelditu dira.
Gaua eman omen zuten.
Oso kezkatuta nago, jenerala.
Printzesa aurkitu behar dugu.
Lehenbailehen.
Zer da zarata hori?
Bolinar.
Zer jaten ari zara?
Hau nazka.
Itxaron.
Ezkurrezko
arrastoa da.
Bere arrastoa aurkitu du.
Bikain, ministro.
Esploratzaileak, miatu sakon eremua.
Nola irabazten duzu nik baino gehiago?
- Ellian. - Ellian.
Ellian.
Izena gogoko dut. Ellian.
Bale, nire izena dakizue.
Primeran. Orain entzun.
Nire gurasoak zarete, eta ni zuen alaba naiz.
Nire gurasoak zarete, eta ni zuen aldaba naiz.
Ez, ni naiz zuen alaba.
Begira! Hor dago!
Eta noren aldaba naiz ni?
Inorena ere ez.
Baina lasai, nire aita zara.
- Eta zu nire aldaba zara. - Hain zuzen.
Eta sagu morea nire aldaba da.
Ez. Sagu morea ez da zure aldaba.
Eta ez da sagu morea.
Sagu hori.
- Nahasita nago. - Arrastoa utzi duzu.
- Bidea adierazi duzu. - Ez, ba.
- Soldaduak gugana eramango dituzu. - Zuk uste duzu?
- Nahikoa da. - Ez.
Azpijokorik ez. Arrastorik ez.
Argiraino helduko gara.
Eztabaida bakarra da zure kabuz heltzeko fidatzen naizen,
edo amak ahoan eramango beharko zaituen.
- Ahoa aukeratzen dut. - Fida zaitezke. Taldean sinesten dut.
Bai, baina ze taldetan?
- Zer da? - Hondoratzen ari gara!
- Badakit, baina zergatik? - Nola jakingo dut, ba? Salba nazazu.
Harea dut harea izan behar ez nukeen lekuetan.
Horregatik gogoko ditut harriak.
Aita, bizkor, igo harri batera.
Bale, entzun.
Hau ito gabe zeharkatzeko, argipean jarraitu behar dugu.
Ez. Zeru-bola gehiegi daude, arriskutsuegia da.
Hortik joango gara, bide berde, gogor eta segurutik.
Ama, hori oso urrun dago.
Ez, zuzen joan behar dugu. Hemendik bizkorragoa da.
Ezta, Elian?
Hiltzeko bizkorragoa. Esan, Ellian.
Ez gara hilko bizkor bagoaz. Goazen, Elian.
Aita, plana adostu behar dugu.
- Egin dugu. Nire plana. - Aita, geldi.
- Ellian munstroemearekin bat doa? - Ez dut hori esan.
Ez zatoz nirekin bat?
Ez dut hori esan ezta ere.
- Ellian nirekin bat doa. - Aita.
Zergatik doa bat Ellian munstrogizonarekin?
- Zer? - Munstrogizona nahiago du ama baino?
- Bai. - Ez. Ez nazazue erdian ipini.
Iluntasuna dator!
- O, ez. - Aurkitu gaituzte.
Nire armadura da.
Nire gorputza da.
Nire gorputza da nire armaduran.
- Goazen. - Baina nire gorputza!
- Zergatik zaude beti zuzen? - Zergatik ez duzu entzuten?
Ez da unea.
Mugi!
- Ellian, esan oker dagoela. - Ez, esan bera oker dagoela.
Aita, ama, ez da bidezkoa.
Geldi! Bueltatu lur irmora!
Beste aldean egongo ginen nire bidetik.
Ez, nire bidetik.
- Hau da zure bidea. - Zergatik egiten duzu hau beti?
- Ellian, esan zuzen nagoela. - Seguruago zegoen nire bidean.
Ez, nirekin seguruago.
- Ez behartu zuen artean hautatzera. - Ez, zuk...
Seguruago zegoen nire bidean.
- Ez, Ellian seguruago... - Aita!
Horra eraman gaitzakezu?
Bai, egin dezaket.
Ezkerrera.
O, ez!
- Ama, horra eraman nazakezu? - Jakina.
Ez!
Ezin gaituzte ikusi. Nola helduko gara?
- Eraman. Nik oharkabetuko ditut. - Ez. Zurekin seguruago dago.
Ideia bat daukat.
Nora joan dira?
Ezer ez, jenerala.
Bilatu beste aldetik.
Ezin dute urrun egon.
Bikain. Hor doa nire gorputza, armadarekin bat.
Eta orakuluak oker bazeuden? Edo lakuak funtzionatzen ez badu?
Eta horrela geratzen bagara betiko? Ezin okerrago.
Nire gorputza.
Nire gorputz ederra.
Bolinar, kexuka zabiltza oraindik?
- Bai. - Ba tira. Mantendu erritmoa.
Argizko Lakura heldu behar dugu... Itxaron.
Ama? Aita?
O, ez. Galdu gara.
- Printzesa, babes nazazu. - Zer?
Flinkak dira.
Agian lagun diezagukete.
Zertan? Errabia harrapatzen?
Barka.
Galdu gara.
Nire gurasoak bilatzen diezadakezue?
Munstro handi modukoak dira.
Ez! Munstro atseginak dira.
Hori ez da ona.
Ez dira hobiak izango.
Zer diote, zure ustez?
Oinarrizko diplomazia da.
Janaria partekatu, beren konfiantza lortu eta trukean lagunduko digute.
Primeran. Ba on egin.
Ni? Zergatik ni?
Flink bat zarelako.
Ez naiz flinka!
Gustu oneko eta aspaldiko leinuko gizona naiz.
Gustua maiz mimatzen duena.
Bai, ausarta izan naiz batzuetan jatean.
Baina hori. ezta pentsatu ere.
A ze nazka.
Benetan nazkagarria da
azal kurruskari horrekin
eta behatz bihurriekin. Jasanezina da.
Bai, luzatzen ari naiz,
baina behar bada...
Badoa.
Honetara ohitu ninteke.
Honetara ohitu ninteke!
Nolabait ez zait axola honetara beheratu izana.
Eta egia da itsaskorra dela,
usin egin daitezkeen mukien pare,
baina aneta sumatzen dut?
Eta txokolate eta gazta ukituak ditu?
Pozik nengoke,
- ia-ia mokofina da hau. - Itxaron!
Egia esan, ardo gorri on batekin ezkonduko nuke.
Noski, irensten zaila da, baina gero ez da horren bitxia.
Nire aldaketa handira ohitu ninteke.
Bolinar, ez ahaztu norabidea galdetzea!
Bai, printzesa.
Noiz edo noiz.
Ez, ez da espero nuen bizitza,
baina aitortzen dut ez dela horren txarra.
Bai, ziurrenik gaixotuko nau,
baina uste dut bizirik aterako naizela.
Are harrigarriagoa,
ez dut gorroto
nire egitekoen murrizketa.
Higuingarria da,
kiratsa ikaragarria da.
Baina orokorrean
bost axola!
Honetara ohitu ninteke,
ohitu baino ohituago.
Zuku itxurako honekin topa zintzoa egingo?
Nazkagarria izan arren, lehengo ni harroa
azkenik libratu da kezkez eta gatazkez.
Nire bizitza berrira ohitu omen ninteke
Bolinar, zer gertatzen zaizu?
Bikain baino bikainagoa da.
Nola bizi izan naiz larbagabe?
Zaborra, lerdea, lokatza, usteldura.
Desberdina da, bai, baina bost axola.
Honetara ohitu ninteke,
honetara desinhibitu ninteke.
Ez okertu, harro astinduko nuke nire popa gizena honengatik.
Eta ni bezain tipo handiputza horren altu erori ahal bada,
eta dena den ondo pasa,
agian edozein aldaketa handi jasan dezakegu.
Eta edonor ohitu daiteke
edozertara.
Aita! Ama!
Bolinar berria gogoko dut.
Eskerrik asko!
E!
Ama, zer...
Bale, jaitsi nazazu.
Gogorra zarelakoan?
Tira, zeren gai zarete?
Tarta gogoko du.
Alaba.
Ellian
nire alaba da.
Gure alaba.
Ama. Aita.
Bueltatu zarete?
- O, Ellian. - Gure alaba zara.
Bueltatu zarete!
Zuen falta sentitu dut.
Nire neskatila.
Ellian, maitea.
Ellian, zuzen zeunden.
Hor egon dira beti.
Gorentasunak.
Printzesak ez du inoiz amore eman.
Zoragarria zara.
Argizko Lakua.
Hor dago.
Goazen.
Aupa!
Lortu dugu.
Lortu dugu!
Sartu. Argia ondo dago.
Dena bihurtzen duzu beti.
Ez, zuk.
Ez diozu inori amaitzen uzten.
Harira heltzen zaren arte itxarongo banu, itoko nintzateke.
Berriz ere, eztabaida irain bihurtzen duzu.
Noski, nire errua da. Inoiz ez beste norbaitena.
Beti zabiltza horrela.
Hori gertatu zen, beraz.
Gure errua da.
Sumina.
Itzal gintzan onartu genuen.
Zer dabiltza?
Bestearengan onena ateratzeari utzi genion.
E!
Zeren zain zaudete? Sartu!
Zer?
Ellian,
gogoan duzu zenbat eztabaidatzen genuen, ezta?
Familia guztiek egiten dute.
Ez horrela.
Horregatik bilakatu ginen munstro.
Sartu argian. Dena konponduko du.
Ezin dugu.
Nola ezin duzuela? Ez duzue berriz gizakiak izan nahi?
Noski baietz.
Baina ez dugu lehengoak izan nahi.
Ez dut ulertzen.
Ellian,
ezin dugu elkarrekin jarraitu.
Ezin dugu lehengora bueltatu.
Ellian, emaguzu minutu bat.
Zure amak eta biok zer egin pentsatu behar dugu.
Agian elkarrekin lan egiteko modua aurki dezakegu.
Zer egingo duzuen?
Zer egingo duzuen zuek?
Ellian.
Amaitu duzuela diozue, agur.
Eta ni zer?
Ellian, mesedez.
Ez omen dagoela saiatzeko arrazoirik? Eta ni zer?
Hainbeste sufritu, hainbeste jasan eta gero,
ikusi dudan guztia eta gero,
eta ni zer?
- Ellian, ulertu... - Ez! Nahikoa da!
Neure kabuz hazi behar izan dut. Eta hori zer?
Nahasita, beldur eta bakarrik nengoenean non zeundeten?
Hala ere, egin beharrekoa egin nuen,
pozez egin nuen.
Horrelakoa omen da maitasuna
Eta ni zer?
Ellian!
Eta egun bakartiak? Eta lo egin gabeko gauak?
Eta anabasa, haserreak, suminak?
Etengabeko liskarrak?
Eta errua, estresa, ezintasuna?
Zalantza, lotsa, izua?
- Ellian! - Zegokidana egin nuen, eman eta eman.
Beti zintzo, beti lasai, beti atsegin, beti ausart.
Eta zuen bizitza konpondu eta gero, begira zer egiten duzuen.
Barkatu eta ahaztuko dudalakoan? Ba nahikoa izan dut.
Planak egin zenituzten ni gabe,
inoiz ez nintzaizuen axola izan.
Ez!
Zuengan bakarrik pentsatzen duzue,
inoiz ez nigan.
Ellian!
Eta ni zer?
Hitz egin, mesedez.
Eta ni zer?
Ellian!
Maite zaitugu.
Hitzak!
Ez dizuet sinesten!
Jada ez baduzue elkar maite,
ni maitatzeari ere utz diezaiokezue!
Ez du uste maite dugunik.
O, ez.
- Ellian! - Ellian!
- Eskura ditugu! - Tira!
Mugi!
Tropak, ez dezatela ihes egin!
Adi!
Heldu posizioari.
- Atzera, piztia! - Eutsi!
Zaindu itzazu.
Eraman piztiak inoiz ikusiko ez ditugun leku batera.
Non dago printzesa?
Bolinar, eraman tropak harana miatzera.
Guk zelaiak egiaztatuko ditugu.
O, ez.
Flinkak, eraso!
- Ellian printzesa! - Ellian!
- Ellian!
Agian printzesa aurkitu dute.
- Zer da? - Flink gehiegi dira!
Flink, mutiko. Errege-erreginek zure laguntza behar dute.
Eraso!
Munstroak askatuko ditu!
Gelditu ezazue!
- Goazen! - Mugi!
Geldi! Nazara, jenerala, gu gara.
Zuen errege-erreginak.
- Maiestateak. - Ellsmere erregina.
Eskerrak bueltan zareten, baina ez dakigu non dagoen printzesa.
- Ekaitza horretan. - Salbatu behar dugu.
- Gure alaba salbatu behar dugu. - Zuekin gaude.
Mugi!
Hasieratik zenekien buelta zitezkeela?
Zergatik ez didazu esan?
Hitzik gabe geratu zen, laztana.
- Ellian! - Ellian!
Ezin dugu lehengora bueltatu.
Ezin dugu lehengora...
Ezin dugu lehengora bueltatu.
Ellian!
Gure umea galduko dugu.
Zerbait egin behar dugu.
Argia.
Bai.
- Ellian. - Min hartu duzu?
- Galdu zintugula uste genuen. - Ellian, sentitzen dugu.
Gu bakarrik axola genuela pentsatu genuen,
eta ez zu.
Hain asaldatuta non gugan bakarrik pentsatu genuen,
ez zugan.
Jakin beharko genukeen,
baina horren ordez
inoiz egingo ez genuela esandakoa egin genuen.
Zutaz ahaztu ginen.
Zuzen zeunden, Ellian.
Hobeto jokatu beharko genukeen.
Zure beldurrak baretzea ahaztu genuen.
Zure mina sentitzea ahaztu genuen.
Larriegi zenbiltzala igartzea ahaztu genuen.
Ez dakit nola, baina ahaztu genuen
zu lehena zarela gerta ala gerta.
Ahaztu genuen esatea zenbat maite zaitugun
eta betiko egingo dugula
mendiak erori eta desagertu arte
eta izarrak hoztu eta urdindu arte.
Gure arteko onena zeu zara.
Eta beti izan zara.
Sentitzen dugu ez zarela pentsarazi izana.
Lehengora bueltatzeko modua egon ahal zen,
eaina familia guztiak ez dira zuzen hazten.
Eta lehengoan geratu ezin garenez, ate hori ixteko garaia da.
Ez beldur izan,
ondo egongo gara.
Badakit ezin dugula lehengora bueltatu eta gauzek aldatu beharko dutela.
Hiruren artean argituko dugu nola.
Ez dugu distira bera izango eta hasieran arraroa izan liteke,
baina maite zaituztet,
zuek maite nauzue
betiko,
amaigabe.
Horrela izango da
lehen
bezala.
Ama!
Nire umea.
Aita!
Ellian, maitea!
URTE BAT BERANDUAGO...
Gauzak pila bat aldatu dira,
eta, egia esan, zalantzak izan ditut.
Baina esan behar dut
nire gurasoek gogor egin dutela lan eta bizitza nahiko ona izan dela.
Aldaketa pare bat.
Hasteko, ama orain etxe hartan bizi da,
eta aita, horko horretan.
Eta ez dut logela garbitzen ez batan ez bestean.
Beno, beti egiten didate errieta, baina atsegina da egiatan.
O, ez.
- Ellian printzesa. - Nazara!
Agindu nizun gaur ez nuela bengala erabiliko,
baina errege-erreginek audientzia eskatu dute.
Zer?
Handietakoa.
Zorionak!
Ondo pasa, laztana.
- Harrapatu zaitugu. - Zorionak!
- Izugarri etxekoa izango da. - Bai, eta txiki-txikia.
Emaiozu oparia, Joe Txikia.
Makurtu!
Zorionak, printzesa.
Archimedes! Ez!
Zorionak, printzesa.
Flink, mutiko, zerbait ekarri dizut.
Hara, Flink.
- Zorionak, Ellian printzesa. - Orakuluak!
Zutaz oso harro gaudela esan nahi dizugu.
Baina zure inguruko beste inor munstro bilakatzen bada,
mesedez, ez
dudarik izan eta deitu.
Banoa.
Zorionak, maitea.
Aita! Ama!
Badakigu iaz ez zenuela nahi beste hegan egin, beraz...
Pentsatu dugu aurten estiloarekin egin beharko zenukeela.
Inoiz ikusi dudan zela sekulakoena da!
Goazen probatzera!
- Etxean bederatzietan. - Aita, nire urtebetetzea da.
Bale.
Hamarretan.
Abisatuko dizut heltzen denean.
Hona nire mundua.
- Agintea! - Bai, bitxikeriak ditu.
Ai ene!
Baina normaltasun berriak buntzionatzen du.
Nire gurasoak
bai, banatu dira,
baina familia gara oraindik sakon-sakonean.
Estresik ez, sekreturik ez.
Behar bezala bizi naiz,
bi bakarrik izateko libre orain nire munstroak gurasoak direnean.
Hegoak ateratzen ditut, gauza itzelak egiten,
pozik nire munstroak gurasoak direlako
Seguru nago, igotzeko prest!
Nire munstroak gurasoak direla jakinda.
Guraso bikainak
eta nire gurasoak izango dira
betiko.
Azpitituluak: Naiara Bitorika