1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:15,265 --> 00:00:16,767
เราต้องเขียนเรียงความกันเหรอ

4
00:00:18,810 --> 00:00:21,438
เกี่ยวกับตัวตนของเราห้าร้อยคำ

5
00:00:21,522 --> 00:00:26,068
ฉันไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร ฉันจะ
เขียนเรียงความ 500 คำได้ยังไงกัน

6
00:00:26,652 --> 00:00:28,278
ใช้เวลาเป็นชาติแน่ๆ

7
00:00:30,155 --> 00:00:33,116
ส่งภายในหนึ่งอาทิตย์ แย่จัง

8
00:00:33,200 --> 00:00:36,787
ฉันไม่ชอบที่ต้องเขียนหัวข้อแย่ๆ เลย
ตัวเอง

9
00:00:37,871 --> 00:00:40,624
นายกังวลเกินไป ชาร์ลี บราวน์

10
00:00:42,709 --> 00:00:44,795
ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ

11
00:00:44,878 --> 00:00:48,507
เด็กขี้แพ้ผู้น่ารัก
ที่ดูเหมือนจะอับโชคเสมอ

12
00:00:49,216 --> 00:00:53,220
คุณอาจเคยได้ยินเรื่องของเขา
คุณเคยเห็นเขาอย่างแน่นอน

13
00:00:54,137 --> 00:00:55,639
เขาอยู่ทั่วทุกที่

14
00:00:56,640 --> 00:01:01,103
ในหนังสือพิมพ์และหนังสือ
ในหนังและทีวี

15
00:01:01,186 --> 00:01:04,565
เขาไปมาแล้วทั่วโลก ขึ้นไปในอากาศ

16
00:01:05,147 --> 00:01:08,485
- เขาเคยไปดวงจันทร์ด้วยซ้ำ
- แย่จัง ชาร์ลี บราวน์

17
00:01:08,569 --> 00:01:11,864
มันรู้สึกเหมือนกับว่า
ชาร์ลี บราวน์ หมาเขา สนูปี้

18
00:01:11,947 --> 00:01:15,868
กับแก๊งพีนัทส์คนอื่นๆ
เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรามาตลอด

19
00:01:16,869 --> 00:01:19,121
ไลนัส ผมชอบเขาเป็นพิเศษเสมอมา

20
00:01:19,204 --> 00:01:22,499
- ผมชอบไลนัสที่สุดครับ
- ฉันเป็นแฟนของวู้ดสต็อกน่ะค่ะ

21
00:01:22,583 --> 00:01:24,960
น่าแปลกใจมาก
ที่แฟรงคลินสำคัญกับผมแค่ไหน

22
00:01:25,043 --> 00:01:27,880
ตัวการ์ตูนพีนัทส์ที่ฉันชอบสุด
คือเปปเปอร์มินต์ แพตตี้

23
00:01:28,463 --> 00:01:31,383
- ใช่เลย สนูปี้
- คือแน่นอน ฉันชอบสนูปี้ที่สุด

24
00:01:31,466 --> 00:01:35,512
เจ็ดสิบปีแล้ว
ที่พีนัทส์เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา

25
00:01:35,596 --> 00:01:38,515
เหมือนกับพีนัทส์
เป็นโลกในตัวของมันเอง

26
00:01:38,599 --> 00:01:40,392
พวกผู้ชมก็คือโลกครับ

27
00:01:40,475 --> 00:01:43,854
มันดึงดูดทุกคน และนั่นคือเหตุผล
ที่ทำให้มันเป็นปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่

28
00:01:43,937 --> 00:01:47,024
พีนัทส์อาจโด่งดังระดับโลก

29
00:01:47,107 --> 00:01:51,236
แต่หัวใจสำคัญทั้งหมดยังคงเป็น
ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟเหมือนเดิม

30
00:01:51,320 --> 00:01:54,031
ฉันรักพีนัทส์และฉันรักชาร์ลี บราวน์

31
00:01:54,114 --> 00:01:55,991
ผมรักชาร์ลี บราวน์

32
00:01:56,074 --> 00:01:58,535
ผมเข้าใจ
ในความเป็นชาร์ลี บราวน์มากครับ

33
00:01:59,244 --> 00:02:01,663
แต่จริงๆ แล้วชาร์ลี บราวน์เป็นใคร

34
00:02:01,747 --> 00:02:03,373
แล้วเขามาจากไหนกัน

35
00:02:03,457 --> 00:02:07,628
ทำไมถึงมีคนสนว่าฉันเป็นใคร
ฉันไม่ได้พิเศษอะไร

36
00:02:15,177 --> 00:02:17,763
"นายคือใคร ชาร์ลี บราวน์."

37
00:02:18,931 --> 00:02:22,142
(บรรยายโดยลูพีตา นยองโก)

38
00:02:23,435 --> 00:02:26,772
นานมาแล้ว
ก่อนมีเด็กชายที่ชื่อชาร์ลี บราวน์

39
00:02:26,855 --> 00:02:32,110
มีชายคนหนึ่งชื่อชาร์ลส ชูลซ์
ผู้ซึ่งฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูน

40
00:02:32,194 --> 00:02:34,655
ผมฝันมาตลอดว่าจะได้เขียนการ์ตูนช่อง

41
00:02:34,738 --> 00:02:38,492
ผมคิดว่าผมมีความฝันเรื่องนี้
มาตั้งแต่ประมาณหกขวบ

42
00:02:38,575 --> 00:02:40,786
เกือบจะตั้งแต่ตอนที่เขาเกิด

43
00:02:40,869 --> 00:02:44,331
ดูเหมือนชาร์ลส ชูลซ์
ถูกกำหนดให้อยู่ในวงการการ์ตูน

44
00:02:44,414 --> 00:02:45,916
ตอนที่เขายังเป็นเด็ก…

45
00:02:45,999 --> 00:02:47,000
(ลินน์ จอห์นสตัน - นักวาดการ์ตูน
For Better or For Worse)

46
00:02:47,084 --> 00:02:48,377
ลุงของเขาคนหนึ่ง
เรียกเขาว่าสปาร์ก ปลั๊ก

47
00:02:48,460 --> 00:02:51,755
ซึ่งก็มาจากเจ้าม้าสปาร์ก ปลั๊ก
ตัวละครในการ์ตูนช่อง

48
00:02:52,422 --> 00:02:54,883
ดังนั้นทุกคนเลยเรียกเขาว่าสปาร์กี้

49
00:02:54,967 --> 00:02:56,885
เขาเป็นลูกคนเดียว

50
00:02:56,969 --> 00:03:01,181
และเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ
ที่ไม่มีใครคุยด้วยจริงจัง

51
00:03:01,265 --> 00:03:02,891
เขาขี้อายมาก…

52
00:03:02,975 --> 00:03:04,184
(แคเร็น จอห์นสัน - อดีตผู้อำนวยการ
พิพิธภัณฑ์ชาร์ลส เอ็ม ชูลซ์)

53
00:03:04,268 --> 00:03:06,812
ขนาดที่ว่าตอนเขากับแม่
เดินไปตามถนนในเซนต์พอล

54
00:03:06,895 --> 00:03:08,063
เขาจะเดินก้มศีรษะ

55
00:03:08,146 --> 00:03:10,524
สปาร์กี้ตัวน้อยขี้อาย
เรียนหนังสือเก่ง

56
00:03:10,607 --> 00:03:11,984
จนสามารถเรียนข้ามชั้น

57
00:03:12,067 --> 00:03:14,778
แต่ทั้งหมดนั่น
ไม่ใช่ที่คาดการณ์ไว้แล้ว

58
00:03:14,862 --> 00:03:19,324
เขาน่ะอายุน้อย
กว่าคนอื่นๆ ในห้องอยู่หนึ่งปี

59
00:03:19,408 --> 00:03:21,660
ซึ่งเมื่อคุณเป็นเด็ก
มันเป็นเรื่องใหญ่

60
00:03:21,743 --> 00:03:22,744
(ชิป คิดด์
นักเขียน/นักออกแบบกราฟิก)

61
00:03:22,828 --> 00:03:26,957
และมันยากที่จะตามเด็กที่โตกว่าทัน
เขาไม่มีความสุขเลย

62
00:03:27,040 --> 00:03:30,544
เขารู้สึกว่าเขาไม่มีความสำคัญอะไร
กับเด็กคนอื่นในโรงเรียน

63
00:03:30,627 --> 00:03:31,628
(จีน ชูลซ์
ภรรยาม่ายของชาร์ลส ชูลซ์)

64
00:03:31,712 --> 00:03:35,799
หลังเลิกเรียน สปาร์กี้ชอบไปอยู่
ที่ร้านตัดผมของพ่อเขา

65
00:03:36,550 --> 00:03:40,220
"ตอนที่ผมเหงามากๆ
ผมชอบไปที่ร้านตัดผมของพ่อ

66
00:03:40,721 --> 00:03:43,390
พวกเขาชอบถามว่าผมมาโกนหนวดรึเปล่า"

67
00:03:44,391 --> 00:03:46,185
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีข้อเสีย

68
00:03:46,268 --> 00:03:49,605
ตอนที่ผมเข้าไปในร้าน
และเขาจะตัดผมให้ผม

69
00:03:49,688 --> 00:03:54,026
เรื่องที่มันน่าอับอายก็คือ
ถ้าหากเขากำลังตัดผมของผมค้างอยู่

70
00:03:54,109 --> 00:03:56,320
แล้วมีลูกค้าดีๆ คนนึงเข้ามา

71
00:03:56,403 --> 00:03:59,072
เขาจะพูดว่า
"เธอไปนั่งอยู่ตรงนั้นก่อน

72
00:03:59,156 --> 00:04:02,034
แล้วรอสักครู่
เพราะฉันต้องบริการชายคนนี้"

73
00:04:02,117 --> 00:04:05,996
มันน่าอายมากที่ต้องนั่งบนเก้าอี้
โดยที่ตัดผมยังไม่เสร็จดี

74
00:04:06,079 --> 00:04:08,332
สมัยที่เขาเรียนชั้นมัธยมต้น

75
00:04:08,415 --> 00:04:11,001
คะแนนที่ดีของสปาร์กี้ก็เริ่มตกลง

76
00:04:11,084 --> 00:04:13,212
และเขารู้สึกว่าเป็นความล้มเหลวสุดๆ

77
00:04:13,295 --> 00:04:16,339
ผมคิดว่าเป็นตอนเรียนเกรดแปด
ที่การเรียนตกลง

78
00:04:16,423 --> 00:04:18,800
ผมล้มเหลวทุกเรื่อง
เท่าที่มีให้ล้มเหลว

79
00:04:19,301 --> 00:04:21,720
ที่หนึ่งที่สปาร์กี้พบความสุข

80
00:04:21,803 --> 00:04:23,347
ก็คือในสมุดวาดภาพ

81
00:04:23,430 --> 00:04:27,392
เขาวาดรูปตลอด
และเขาฝันว่าสักวันเขาจะวาดการ์ตูน

82
00:04:27,476 --> 00:04:29,603
เหมือนที่เขาเคยอ่านในหนังสือพิมพ์

83
00:04:29,686 --> 00:04:33,148
เรารับหนังสือพิมพ์ใน
เซนต์พอลสองฉบับ และในคืนวันเสาร์

84
00:04:33,232 --> 00:04:35,817
พ่อผมจะขับรถไปที่ร้านขายยาแถวนั้น

85
00:04:35,901 --> 00:04:40,072
และซื้อหนังสือพิมพ์มินนีอาโพลิส
สองฉบับ จะได้มีการ์ตูนสี่ตอนไว้อ่าน

86
00:04:40,864 --> 00:04:43,075
และทั้งหมดนั่นก็คือชีวิตของผมครับ

87
00:04:53,460 --> 00:04:57,714
ห้าร้อยคำเกี่ยวกับตัวตนของฉัน
ฉันเป็นใคร สนูปี้

88
00:04:57,798 --> 00:04:59,299
ฉันเป็นลูกชายช่างตัดผม

89
00:04:59,800 --> 00:05:04,972
ฉันชอบเบสบอล ฉันไปโรงเรียน
พยายามใช้ชีวิตในแต่ละวัน

90
00:05:05,597 --> 00:05:07,808
งานที่ครูสั่งคราวนี้ยากมากๆ

91
00:05:11,019 --> 00:05:15,065
แกคงไม่เข้าใจหรอก สนูปี้
แกไม่เคยต้องทำอะไรที่มันยากๆ

92
00:05:15,566 --> 00:05:18,402
นั่ง อยู่นิ่ง กลิ้งตัวซิ

93
00:05:19,319 --> 00:05:20,988
ชีวิตของหมาเรียบง่ายมากเลย

94
00:06:25,886 --> 00:06:27,888
(หน้าเดิน หน้าเดิน
หน้าเดิน หน้าเดิน)

95
00:06:28,805 --> 00:06:30,057
(หน้าเดิน หน้าเดิน
หน้าเดิน หน้าเดิน)

96
00:06:30,140 --> 00:06:32,017
(หน้าเดิน หน้าเดิน
หน้าเดิน หน้าเดิน)

97
00:06:32,100 --> 00:06:34,978
"สปาร์กี้เข้าสู่สงคราม!"

98
00:06:35,979 --> 00:06:39,983
ปี 1942
สปาร์กี้ถูกเกณฑ์ไปเข้ากองทัพ

99
00:06:40,734 --> 00:06:43,070
"เกิดอะไรขึ้นเมื่อนายถูกเกณฑ์ทหาร"

100
00:06:43,153 --> 00:06:45,197
"พวกเขาส่งนายไปที่หนึ่ง"

101
00:06:45,280 --> 00:06:47,282
"นั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวละ"

102
00:06:51,995 --> 00:06:55,123
การจากบ้านไปทำให้สปาร์กี้เศร้าใจมาก

103
00:06:55,207 --> 00:06:59,586
เขาสนิทกับแม่ของเขามาก
และเธอมีอาการป่วยมานานแล้ว

104
00:07:00,087 --> 00:07:03,590
สปาร์กี้ไม่เคยบอกเลย
ว่าแม่เขาป่วยมากแค่ไหน

105
00:07:04,424 --> 00:07:08,804
และเรื่องที่ว่า
เธออาจจะไม่รอดชีวิตค่ะ

106
00:07:09,388 --> 00:07:15,102
และเรื่องนั้นทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง
และโดดเดี่ยวมากๆ เลย

107
00:07:15,686 --> 00:07:18,814
คืนที่ผมต้องไปรายงานตัว
ที่ฟอร์ตสเนลลิง

108
00:07:18,897 --> 00:07:21,650
ในมินนิโซตา
แม่บอก "แม่ว่าเราน่าจะบอกลากัน

109
00:07:21,733 --> 00:07:25,362
เพราะว่า
เราอาจจะไม่ได้พบกันอีกแล้วนะจ๊ะ"

110
00:07:25,445 --> 00:07:27,072
แล้วผมก็ไป

111
00:07:27,155 --> 00:07:29,700
เขาคงจะหดหู่มากๆ
ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

112
00:07:29,783 --> 00:07:31,785
ตอนที่เขาพูดเรื่องการตายของแม่

113
00:07:31,869 --> 00:07:34,204
มันทำให้เขามีน้ำตาจริงๆ

114
00:07:34,788 --> 00:07:41,211
มันอาจจะเป็นเรื่องบางอย่าง
ที่ค้างคาอยู่ในใจเขามาตลอดชีวิต

115
00:07:42,045 --> 00:07:44,131
"มันประหลาดมากๆ เลย

116
00:07:44,631 --> 00:07:48,260
เราสามารถเดินไป
โดยที่ไม่คิดถึงเรื่องอะไรเป็นพิเศษ

117
00:07:48,760 --> 00:07:51,263
แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงคนรักที่จากไป…"

118
00:07:52,139 --> 00:07:53,140
แถวตรง!

119
00:07:53,223 --> 00:07:56,268
ไม่รู้ว่า
ผมผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ยังไง

120
00:07:56,351 --> 00:07:57,603
มันเกิดขึ้นนานมาแล้ว

121
00:07:57,686 --> 00:08:00,647
แต่มันเป็นสิ่งที่คุณไม่อาจลืมได้เลย

122
00:08:10,199 --> 00:08:14,203
สปาร์กี้หนุ่ม
ไม่เคยที่จะนอนนอกบ้านแม้แต่คืนเดียว

123
00:08:14,286 --> 00:08:15,537
แต่ระหว่างสงคราม

124
00:08:15,621 --> 00:08:18,707
เขาเดินทางไปถึงฝรั่งเศสและเยอรมนี

125
00:08:19,291 --> 00:08:23,754
ตลอดช่วงที่เขารับใช้ชาติ
สปาร์กี้คิดถึงบ้านและโดดเดี่ยวเสมอ

126
00:08:23,837 --> 00:08:27,508
เขาก็เลยวาดรูป
เหมือนกับตอนที่เขายังเป็นเด็ก

127
00:08:27,591 --> 00:08:29,635
เขาเอาสมุดวาดรูปติดตัวไปด้วยทุกที่

128
00:08:29,718 --> 00:08:30,719
("As We Were"
โดย สปาร์กี้)

129
00:08:30,802 --> 00:08:33,804
และเมื่อสงครามจบลง เขากลับบ้าน
ด้วยความที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูน

130
00:08:33,889 --> 00:08:35,765
ที่ประสบความสำเร็จมากกว่าเดิม

131
00:08:40,604 --> 00:08:43,815
พี่ชายคะ
ฉันอยากให้ช่วยทำการบ้านเลขน่ะ

132
00:08:44,316 --> 00:08:46,652
ไม่เห็นเหรอ
ว่าพี่ยุ่งกับการเขียนเรียงความอยู่

133
00:08:46,735 --> 00:08:48,195
เขียนเรื่องอะไรคะ

134
00:08:48,278 --> 00:08:49,988
เรื่องตัวตนของพี่น่ะ

135
00:08:50,489 --> 00:08:52,950
ตัวตนเหรอ จะบอกให้ว่าพี่เป็นใคร

136
00:08:53,033 --> 00:08:54,743
พี่เป็นพี่ชายของฉัน

137
00:08:54,826 --> 00:08:56,620
และพี่เป็นพี่ชายที่แย่มาก

138
00:08:56,703 --> 00:08:59,206
ถ้าหากพี่ไม่ช่วยฉันทำการบ้านวิชาเลข

139
00:08:59,915 --> 00:09:01,917
เอ้า ดูตรงนี้หน่อยสิคะ

140
00:09:02,876 --> 00:09:04,086
แย่จัง

141
00:09:04,753 --> 00:09:09,508
โอเค ถ้าเธอมีแอปเปิลสองลูก
แล้วฉันให้อีกสามลูก

142
00:09:09,591 --> 00:09:11,426
เธอจะมีแอปเปิลกี่ลูก

143
00:09:12,594 --> 00:09:13,595
ใครสน

144
00:09:13,679 --> 00:09:16,473
ฉันกินแอปเปิลแต่ละครั้ง
ไม่เคยเกินหนึ่งลูก

145
00:09:16,557 --> 00:09:19,184
แล้วใครที่ไหน
จะมาแจกแอปเปิลพวกนี้กันล่ะ

146
00:09:20,394 --> 00:09:22,855
เรียงความของฉันคงต้องรอไปก่อนสินะ

147
00:09:27,734 --> 00:09:31,488
สปาร์กี้อยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูน
ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

148
00:09:32,364 --> 00:09:35,075
เหมือนกับชาร์ลี บราวน์
เขาพยายามเสมอ

149
00:09:35,576 --> 00:09:39,037
และเหมือนชาร์ลี บราวน์เปี๊ยบ
เขาล้มเหลวอยู่เรื่อยๆ

150
00:09:40,038 --> 00:09:43,500
ผมจะส่งการ์ตูนสิบตอน
ไปที่แซทเทอร์เดย์ อีฟนิง โพสต์

151
00:09:43,584 --> 00:09:46,295
พอได้ตีพิมพ์
ผมก็จะเขียนการ์ตูนของผมไป

152
00:09:46,378 --> 00:09:49,798
แล้วพอผมส่งการ์ตูนไปแล้ว
ผมก็จะทำงานอย่างอื่น

153
00:09:49,882 --> 00:09:53,093
การ์ตูนบางเรื่อง
ของสปาร์กี้ได้รับการตีพิมพ์

154
00:09:53,177 --> 00:09:56,263
แต่ตอนนั้นการ์ตูน
ยังไม่มีชาร์ลี บราวน์กับสนูปี้

155
00:09:56,346 --> 00:09:59,099
ทีนี้คุณมักคิดว่า
การขายงานได้ครั้งแรก

156
00:09:59,183 --> 00:10:02,102
จะทำให้คุณประสบความสำเร็จ
แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

157
00:10:02,186 --> 00:10:05,606
ผมขายงานได้สองสามชิ้น แล้วจู่ๆ
ผมก็ขายงานไม่ได้เลยหลายเดือน

158
00:10:05,689 --> 00:10:09,318
นานห้าปี สปาร์กี้พยายามแต่ล้มเหลว

159
00:10:09,401 --> 00:10:12,112
จากนั้นเขาก็เริ่มตระหนักได้บางอย่าง

160
00:10:12,196 --> 00:10:15,073
เขาเขียนการ์ตูนเรื่อง Li'l Folks

161
00:10:15,574 --> 00:10:17,784
ซึ่งเน้นตัวละคร
ที่ชื่อว่าชาร์ลี บราวน์…

162
00:10:17,868 --> 00:10:18,869
(เควิน สมิธ
ผู้สร้างภาพยนตร์)

163
00:10:18,952 --> 00:10:22,456
และเน้นสุนัขที่ไม่ได้มีหน้าตา
เหมือนสนูปี้แต่ก็ใกล้เคียง

164
00:10:23,415 --> 00:10:27,127
ผมได้ค้นพบทีละเล็กละน้อย
ว่าเวลาที่ผมวาดรูปเด็กๆ

165
00:10:27,211 --> 00:10:31,632
ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบการ์ตูน
ที่พวกบรรณาธิการชอบมากที่สุด

166
00:10:31,715 --> 00:10:34,176
สุดท้ายผลงานของเขา
ก็เริ่มเป็นที่นิยม

167
00:10:34,259 --> 00:10:36,637
แล้ววันหนึ่งในปี 1950

168
00:10:36,720 --> 00:10:39,389
สปาร์กี้ได้ตีพิมพ์การ์ตูนช่อง
พีนัทส์เรื่องแรกของเขา

169
00:10:39,473 --> 00:10:40,474
(เริ่มต้นวันนี้
พีนัทส์)

170
00:10:40,557 --> 00:10:44,228
การ์ตูนช่องตอนแรกที่ออกมา
มีตัวละครสามตัว

171
00:10:44,311 --> 00:10:49,149
หนึ่งในนั้นคือเด็กผู้หญิงชื่อแพตตี้
และอีกคนเป็นเด็กผู้ชายชื่อเชอร์มี่

172
00:10:49,233 --> 00:10:52,945
และมีชาร์ลี บราวน์ในการ์ตูน
แล้วเขาก็เดินมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา

173
00:10:53,028 --> 00:10:56,823
นั่นแหละเขา นั่นไงชาร์ลี บราวน์
"ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ"

174
00:10:56,907 --> 00:10:59,743
แล้วทันทีที่เขาไป
เขาก็ "ให้ตาย เกลียดเขาชะมัด"

175
00:11:00,619 --> 00:11:02,913
แบบมันช่าง…

176
00:11:02,996 --> 00:11:04,665
พูดแรง เนอะ

177
00:11:04,748 --> 00:11:05,958
(ร็อบบ์ อาร์มสตรอง
นักวาดการ์ตูน Jumpstart)

178
00:11:06,041 --> 00:11:07,876
แต่เด็กก็แบบนั้นแหละ

179
00:11:07,960 --> 00:11:10,629
การที่เด็กพูดแรง
มันเหมือนวิธีที่เด็กปฏิบัติต่อกัน…

180
00:11:10,712 --> 00:11:11,922
(ดรูว์ แบร์รี่มอร์
นักแสดง/โปรดิวเซอร์)

181
00:11:12,005 --> 00:11:15,717
เหมือนเป็นการช่วยบอกให้คุณ
สร้างเกราะของตัวเองขึ้นมา

182
00:11:15,801 --> 00:11:18,136
จากนั้นตลอดชีวิตที่เหลือ

183
00:11:18,220 --> 00:11:20,180
คุณต้องจำไว้ว่า
คุณต้องคอยถอดเกราะออกด้วย

184
00:11:20,264 --> 00:11:23,308
นานมาแล้ว ผู้คนทั่วประเทศอเมริกา

185
00:11:23,392 --> 00:11:26,103
ตกหลุมรัก
ในตัวชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ

186
00:11:26,186 --> 00:11:28,522
นี่เป็นตัวละครที่ผมเข้าถึงได้…

187
00:11:28,605 --> 00:11:29,606
(พอล ฟีก
ผู้สร้างภาพยนตร์)

188
00:11:29,690 --> 00:11:33,402
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นพวกเด็กเรียนหรือ
เด็กที่ไม่เป็นที่ยอมรับเหมือนกับผม

189
00:11:33,485 --> 00:11:36,864
หรือที่ผมรู้สึก
นั่นเป็นเรื่องสำคัญมาก

190
00:11:36,947 --> 00:11:38,365
(เจนนิเฟอร์ ฟินนีย์ บอยแลน
นักเขียน)

191
00:11:38,448 --> 00:11:40,576
เราจะเห็นชาร์ลี บราวน์นั้นถูกรังแก

192
00:11:40,659 --> 00:11:45,622
คุณจะเอาใจช่วยชาร์ลี บราวน์
เพราะว่าเขาเหมือนเป็นคนจริงๆ

193
00:11:45,706 --> 00:11:46,707
เขาพยายามแม้ว่ามันจะยาก

194
00:11:46,790 --> 00:11:47,624
(มิยา เคช
นักแสดง)

195
00:11:47,708 --> 00:11:50,669
คือเขาลุกขึ้นมาแล้วพยายามใหม่
เรื่องนั้นทำให้ผมประทับใจมาก

196
00:11:50,752 --> 00:11:51,587
(คีธ แอล วิลเลียมส์
นักแสดง)

197
00:11:51,670 --> 00:11:54,882
ในที่สุดความฝันของสปาร์กี้
ก็เป็นความจริง

198
00:11:54,965 --> 00:11:57,384
และเขาทำสำเร็จได้ด้วยการเป็นตัวเอง

199
00:11:57,467 --> 00:11:59,344
เรื่องราวทั้งหมด
เกี่ยวกับชาร์ลี บราวน์

200
00:11:59,428 --> 00:12:02,264
เป็นความทรงจำ
ในช่วงที่ผมไม่มีความสุข

201
00:12:02,347 --> 00:12:08,562
ผมคิดว่าชาร์ลี บราวน์เป็นส่วนเล็กๆ
ของที่เราทุกคนมีอยู่ในตัวของเรา

202
00:12:08,645 --> 00:12:11,523
ส่วนใหญ่ก็ในตัวผม
ส่วนใหญ่ผมคือชาร์ลี บราวน์

203
00:12:17,029 --> 00:12:18,071
ไลนัส

204
00:12:18,155 --> 00:12:21,700
ฉันจะเขียนเรียงความ 500 คำ
เกี่ยวกับตัวเองได้ยังไง

205
00:12:22,201 --> 00:12:25,162
ฉันไม่มีเรื่องที่ดีพอจะให้เขียนเลย

206
00:12:25,245 --> 00:12:28,165
อันที่จริงงานชิ้นนี้
เป็นโอกาสที่ดีสำหรับนาย

207
00:12:28,248 --> 00:12:29,458
ชาร์ลี บราวน์

208
00:12:29,541 --> 00:12:31,168
โอกาสสำหรับอะไรกัน

209
00:12:31,710 --> 00:12:36,089
เป็นโอกาสที่จะถามตัวเอง
ด้วยคำถามที่สำคัญที่สุดในชีวิต

210
00:12:36,173 --> 00:12:40,552
ฉันเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่
เป้าหมายในโลกของฉันคืออะไร

211
00:12:40,636 --> 00:12:44,431
แย่จัง
ฉันจะไปรู้ทั้งหมดนั่นได้ยังไงล่ะ

212
00:12:44,515 --> 00:12:48,143
นี่ ชาร์ลี บราวน์
เวลาที่ฉันเจอปัญหายากๆ

213
00:12:48,227 --> 00:12:50,729
ฉันจะดูผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์

214
00:12:50,812 --> 00:12:54,608
นักเขียนนิยายชาวสเปน
มิเกล เด เซร์บันเตสเคยเขียน

215
00:12:54,691 --> 00:12:58,362
"สหายของท่านเป็นอย่างไร
บอกได้ว่าท่านเป็นแบบนั้น"

216
00:12:59,279 --> 00:13:02,908
สหายของฉันอย่างนั้นเหรอ
มันหมายความว่าอะไร

217
00:13:02,991 --> 00:13:05,661
หมายถึงให้นายดูเพื่อนๆ ของนาย
ชาร์ลี บราวน์

218
00:13:05,744 --> 00:13:09,122
ผู้คนที่นายใช้เวลาด้วย
พวกเขาอาจช่วยได้

219
00:13:09,623 --> 00:13:13,418
ไม่รู้สิ ไลนัส มันดูจะเป็นไปไม่ได้

220
00:13:13,502 --> 00:13:15,045
อย่าเศร้าเลย ชาร์ลี บราวน์

221
00:13:15,128 --> 00:13:19,758
นายมีเวลาทั้งอาทิตย์ให้ตอบคำถาม
สำคัญที่สุดของชีวิตนายเลยนะ

222
00:13:23,428 --> 00:13:26,640
สปาร์กี้พูดเสมอ
ว่าเขาเหมือนชาร์ลี บราวน์มาก

223
00:13:26,723 --> 00:13:30,978
แต่ที่จริงทุกตัวการ์ตูนของพีนัทส์
มีลักษณะของสปาร์กี้อยู่เล็กน้อย

224
00:13:32,896 --> 00:13:34,314
เขาเป็นคนแบบที่…

225
00:13:34,398 --> 00:13:35,607
(เพจ แบรดด็อค - นักวาดการ์ตูน/
ผู้กำกับศิลป์ Creative Associates)

226
00:13:35,691 --> 00:13:37,693
คุณหวังไว้ว่า
จะเป็นผู้สร้างพีนัทส์ขึ้นมาเลย

227
00:13:37,776 --> 00:13:40,153
เขามีลักษณะของตัวการ์ตูนทุกตัว
ในคนคนเดียว

228
00:13:40,237 --> 00:13:43,156
ไลนัสเป็นส่วนที่เยือกเย็นมีเหตุผล
ของคุณชูลซ์

229
00:13:43,240 --> 00:13:46,535
แบบว่ามีหลักปรัชญา
มีสิ่งที่อยากเสนอ

230
00:13:46,618 --> 00:13:49,997
เขาเยือกเย็นมีเหตุผลแบบเงียบๆ
สปาร์กี้เป็นแบบนั้น

231
00:13:50,080 --> 00:13:53,458
ไลนัสมักจะชอบถามคำถามยากๆ เกี่ยวกับ

232
00:13:53,542 --> 00:13:58,130
ความหมายของชีวิตและฐานะเราในจักรวาล
และที่ทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียวกัน

233
00:13:58,213 --> 00:14:01,133
"ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย
ใช่รึเปล่า ชาร์ลี บราวน์"

234
00:14:01,216 --> 00:14:06,221
ผมคิดว่าผมเข้าใจไลนัสนะเพราะว่า…
คือผมเคยมีผ้าเน่าเหมือนกัน

235
00:14:06,305 --> 00:14:09,266
ผมก็เคยแบบ…
ถือผ้าห่มสีฟ้าไปไหนมาไหน

236
00:14:09,349 --> 00:14:11,435
ผมก็เลยเข้าใจเขาจริงๆ

237
00:14:12,102 --> 00:14:14,438
ฉันก็เคยติดผ้าห่มค่ะ

238
00:14:15,189 --> 00:14:18,150
และฉันเคยยืนอยู่หน้าเครื่องซักผ้า

239
00:14:18,233 --> 00:14:20,652
ในร้านซักผ้าที่แม่ของฉันไป

240
00:14:20,736 --> 00:14:25,532
ฉันร้องไห้ตอนที่เครื่องซักผ้าหมุน
แล้วร้องไห้ตอนเครื่องอบผ้าหมุน

241
00:14:25,616 --> 00:14:27,826
ทุกๆ คนเลยเรียกฉันว่าไลนัส

242
00:14:27,910 --> 00:14:28,911
(เพียะ!)

243
00:14:28,994 --> 00:14:31,371
ไลนัสฉลาดมากๆ ได้ เขาทึ่มได้

244
00:14:31,455 --> 00:14:33,498
เขาไร้เดียงสาได้ เขารู้ไปหมดก็ได้

245
00:14:34,166 --> 00:14:38,504
ลักษณะนิสัยของเขา
ทำให้ตัวเขามีความคิดที่หลากหลาย

246
00:14:38,587 --> 00:14:42,674
ไลนัสกับชาร์ลี บราวน์แสดง
นิสัยด้านที่น่ารักของสปาร์กี้

247
00:14:43,342 --> 00:14:46,595
พี่สาวของไลนัส ลูซี่
ตรงกันข้ามเลย…

248
00:14:46,678 --> 00:14:48,347
ลูซี่ใจร้ายมาก

249
00:14:48,430 --> 00:14:51,475
"นายเป็นคนที่น่าเบื่อมากเลย
ชาร์ลี บราวน์"

250
00:14:51,558 --> 00:14:54,228
แถมเสียงดังแล้วก็น่ากลัวนิดๆ

251
00:14:54,311 --> 00:14:57,397
ลูซี่ตลกนะ แต่เธอใจร้ายมาก

252
00:14:57,481 --> 00:15:00,359
พวกเราส่วนมากไม่ชอบลูซี่
เพราะเธอนิสัยไม่ดีเลย

253
00:15:00,442 --> 00:15:01,610
แต่ขณะเดียวกัน

254
00:15:01,693 --> 00:15:05,280
เธอช่างใจร้ายเกินเบอร์
มันก็เลยตลกดีน่ะ

255
00:15:05,364 --> 00:15:07,950
ทุกคนรู้ว่าลูซี่กับฟุตบอลเป็นยังไง

256
00:15:08,033 --> 00:15:10,494
ชาร์ลี บราวน์กำลังวิ่งไป
และลูซี่ก็จะดึงลูกบอลออก…

257
00:15:10,577 --> 00:15:11,411
(โนอาห์ ชแนปป์
นักแสดง)

258
00:15:11,495 --> 00:15:12,955
เขากรีดร้องแล้วก็ล้มหงายหลัง

259
00:15:13,038 --> 00:15:13,872
(เธอทำอีกแล้ว!)

260
00:15:13,956 --> 00:15:14,957
น่าจดจำ

261
00:15:15,040 --> 00:15:16,083
(- อ๊าก!
- ฮ่า!)

262
00:15:17,251 --> 00:15:18,210
(ตุ้บ!)

263
00:15:18,293 --> 00:15:21,338
ตัวการ์ตูนไหน
ที่ผมรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่สุดเหรอ

264
00:15:21,421 --> 00:15:24,466
ผมชอบทุกตัวเพราะแต่ละตัว
อาจจะมีนิสัยของผมเล็กน้อย

265
00:15:24,550 --> 00:15:27,678
ส่วนที่ชอบเหน็บแนมของผม
เป็นนิสัยของลูซี่

266
00:15:27,761 --> 00:15:30,055
ส่วนที่เหยาะแหยะของผม
เป็นนิสัยของชาร์ลี บราวน์

267
00:15:30,138 --> 00:15:30,973
(ฉันทนไม่ไหวแล้ว)

268
00:15:31,056 --> 00:15:33,350
และแน่นอนการเป็นนักฝัน
เป็นนิสัยของสนูปี้

269
00:15:36,687 --> 00:15:38,021
สนูปี้

270
00:15:38,522 --> 00:15:42,234
ขณะที่ชาร์ลี บราวน์กับเด็กคนอื่น
เหมือนสปาร์กี้กันคนละนิด

271
00:15:42,317 --> 00:15:44,987
แต่สนูปี้นั้นไม่มีขีดจำกัดเลย

272
00:15:45,070 --> 00:15:48,532
สนูปี้เป็นสุนัข
ที่ไม่อยากจะเป็นสุนัข

273
00:15:48,615 --> 00:15:50,993
และเขามีปณิธานแน่วแน่ ถูกไหม

274
00:15:51,076 --> 00:15:56,081
โอ้ พระเจ้า ฉันรักสนูปี้
เขาน่ารักมากแถมยังตลก

275
00:15:56,164 --> 00:15:58,375
ทุกคนรักสนูปี้
เพราะผมคิดว่าเขาเป็นตัวแทน

276
00:15:58,458 --> 00:16:00,252
ของสิ่งที่เราอยากจะเป็น

277
00:16:00,335 --> 00:16:03,255
คุณจะ "โอเค วันนี้ฉันจะสวมบท
ยอดนักบินยุคสงครามโลก

278
00:16:03,338 --> 00:16:06,967
วันพรุ่งนี้ฉันจะสวมบทเป็น
ดาราภาพยนตร์" รู้นะ ไม่ว่าเป็นอะไร

279
00:16:07,050 --> 00:16:09,678
สนูปี้ใช้ชีวิตตามแบบของเขา
และมีจินตนาการมาก

280
00:16:09,761 --> 00:16:14,057
แต่แม้แต่สนูปี้ก็มาจาก
ส่วนหนึ่งในชีวิตจริงๆ ของสปาร์กี้

281
00:16:14,141 --> 00:16:16,643
ที่จริงสนูปี้
มาจากสุนัขที่ผมเคยเลี้ยง

282
00:16:16,727 --> 00:16:18,604
ตอนที่ผมอายุประมาณ 13 ปี

283
00:16:18,687 --> 00:16:22,482
มีสาเหตุที่สนูปี้เล่นฮอกกี้
กับไอซ์สเกต เพราะว่าชูลซ์ก็เล่นด้วย

284
00:16:22,566 --> 00:16:23,400
(คอกทำโทษ)

285
00:16:23,483 --> 00:16:24,943
จึงเหมือนกับผู้สร้างเก่งๆ ทุกคน

286
00:16:25,027 --> 00:16:26,862
ในผลงานมีตัวเขาเองอยู่มากมาย

287
00:16:26,945 --> 00:16:30,282
ที่คุณอาจจะเห็น
ในสิ่งที่ตัวการ์ตูนพูดถึง

288
00:16:30,365 --> 00:16:32,284
และสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาสนับสนุน

289
00:16:41,752 --> 00:16:44,171
เรียงความชิ้นนี้ฉันจะต้องได้คะแนนดี

290
00:16:45,005 --> 00:16:47,174
บางทีฉันน่าจะไปคุยกับมืออาชีพ

291
00:16:48,717 --> 00:16:50,719
(ช่วยเหลือด้านจิตวิทยา ห้าเซนต์
มีหมอประจำอยู่)

292
00:16:50,802 --> 00:16:54,473
ไง ชาร์ลี บราวน์
วันนี้มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอ

293
00:16:54,556 --> 00:16:57,392
ฉันกำลังมีปัญหา
เรื่องการเขียนเรียงความน่ะ ลูซี่

294
00:16:57,476 --> 00:16:58,644
เธอช่วยได้ไหม

295
00:16:58,727 --> 00:17:02,564
แน่นอนอยู่แล้ว ฉันคิดถึงเรื่องนาย
และข้อบกพร่องนายเยอะเลย

296
00:17:02,648 --> 00:17:06,777
ข้อบกพร่องของฉันเหรอ
ฉันไม่แน่ใจว่านั่นจะช่วยได้เรื่อง…

297
00:17:06,859 --> 00:17:07,861
ฟังนะ ชาร์ลี บราวน์

298
00:17:07,944 --> 00:17:09,780
ไม่มีวิธีไหนจะรู้ว่านายเป็นใคร

299
00:17:09,863 --> 00:17:12,657
ดีกว่าการมีมืออาชีพชี้ข้อเสียของนาย

300
00:17:13,157 --> 00:17:14,576
ข้อเสียของฉันงั้นหรอ

301
00:17:14,660 --> 00:17:15,827
ใช่แล้วจ้ะ

302
00:17:15,911 --> 00:17:20,207
และฉันสร้างระบบที่ฉันเป็นเจ้าของ
ซึ่งนายจะเห็นว่าทำให้เข้าใจมากขึ้น

303
00:17:23,292 --> 00:17:25,337
ตามสบายเลยนะ ชาร์ลี บราวน์

304
00:17:25,838 --> 00:17:29,591
ฉันเตรียมสไลด์ไม่กี่ร้อยแผ่น
ที่แสดงข้อเสียและจุดอ่อนของนายไว้

305
00:17:31,343 --> 00:17:32,427
ปิดไฟหน่อย

306
00:17:41,895 --> 00:17:44,189
เริ่มด้วยวัยเด็กของนายกันเถอะ

307
00:17:44,273 --> 00:17:45,482
(ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ… ครับผม!)

308
00:17:45,566 --> 00:17:48,110
อย่างที่นายเห็น
ตั้งแต่ตอนเริ่มแรกเลย

309
00:17:48,193 --> 00:17:50,529
นายไม่ได้เป็นที่รัก

310
00:17:50,612 --> 00:17:51,613
(ฉันเกลียดเขาจริงๆ!)

311
00:17:51,697 --> 00:17:52,948
นายไม่ได้เป็นที่นิยมชมชอบ

312
00:17:55,033 --> 00:17:58,036
นายไม่เคยเก่งเท่ากับเพื่อนๆ ของนาย

313
00:17:58,954 --> 00:17:59,955
เห็นไหม

314
00:18:00,831 --> 00:18:02,040
ทีนี้ ตั้งใจฟังนะ

315
00:18:03,458 --> 00:18:06,545
ถ้าค้นให้ลึกไปอีก
เราจะเห็นว่ามันมีรูปแบบอยู่

316
00:18:06,628 --> 00:18:09,339
รูปแบบของความล้มเหลวซ้ำซาก

317
00:18:09,423 --> 00:18:10,883
(ปิ้ว!)

318
00:18:12,092 --> 00:18:13,552
ภายใต้การจัดการของนาย

319
00:18:13,635 --> 00:18:17,389
ทีมเบสบอลนายแพ้ทุกครั้ง
ตั้งแต่นายเล่นมาเลย

320
00:18:17,472 --> 00:18:20,100
เราชนะสองสามครั้งนะ

321
00:18:20,184 --> 00:18:23,270
ใช่ ชนะแค่ครั้งเดียวตอนที่นายแขนหัก

322
00:18:25,772 --> 00:18:27,941
ยังคงต่อด้วยเรื่องของกีฬา

323
00:18:28,775 --> 00:18:32,112
นายไม่เคยเตะบอลโดนลูกเลย ไม่เคย

324
00:18:33,614 --> 00:18:34,615
เห็นไหม

325
00:18:35,407 --> 00:18:39,077
แม้แต่ตอนที่นายไม่ได้เล่นแบบเป็นทีม
นายก็ยังล้มเหลว

326
00:18:41,038 --> 00:18:43,290
จะคนเดียวหรือกับคนอื่นก็ล้มเหลว

327
00:18:44,333 --> 00:18:47,044
ทีนี้เรามาดูกันที่วันวาเลนไทน์นะ

328
00:18:48,962 --> 00:18:50,380
(แย่ละสิ!)

329
00:18:50,464 --> 00:18:53,300
พอแล้ว ฉันทนดูไม่ไหวอีกแล้ว

330
00:18:56,720 --> 00:19:01,475
หวังว่าจะช่วยเรื่องเรียงความได้
รอบิลจำแนกรายการในอีกสองสามวันนะ

331
00:19:03,769 --> 00:19:07,940
ล้มเหลว ล้มเหลว ล้มเหลว

332
00:19:08,023 --> 00:19:09,191
(ถอนหายใจ)

333
00:19:09,274 --> 00:19:12,945
สปาร์กี้ได้ไอเดียส่วนใหญ่
เรื่องชาร์ลี บราวน์จากวัยเด็กของเขา

334
00:19:15,072 --> 00:19:16,657
แต่เมื่อเขามีลูกของตัวเอง

335
00:19:16,740 --> 00:19:19,868
พีนัทส์ก็เริ่มจะเป็นเรื่องวัยเด็ก
ของพวกเขา

336
00:19:19,952 --> 00:19:24,373
ผมคิดว่าผมอาจจะได้ไอเดียเพิ่ม
จากการดูลูกของตัวเอง

337
00:19:24,456 --> 00:19:28,377
มากกว่าที่ผมอยากจะยอมรับจริงๆ นะ

338
00:19:28,460 --> 00:19:32,005
แค่การมองดูการโต้เถียงเล็กน้อย
ของพวกเขาอะไรแบบนี้

339
00:19:32,089 --> 00:19:34,091
ก็ทำให้ผมได้ไอเดียบางอย่าง

340
00:19:34,174 --> 00:19:38,846
ผมรู้สึกว่าสิ่งเดียว
ที่ทำให้เกิดความสนุกสนานจริงๆ

341
00:19:38,929 --> 00:19:42,224
คือเมื่อมันมาจากมุมมอง
แบบเฉพาะตัวมากๆ

342
00:19:42,307 --> 00:19:47,521
และมุมมองเดียวที่ผู้สร้างทุกคนมี
คือมุมมองของเขาหรือตัวเธอเอง

343
00:19:47,604 --> 00:19:51,567
แม้แต่ตอนเป็นเด็ก ผมก็แบบ…
ตระหนักรู้ถึงความจริง

344
00:19:51,650 --> 00:19:54,111
ที่ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งในอเมริกา

345
00:19:54,194 --> 00:19:58,782
ซึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะวาดภาพตัวใหญ่
และเขามีภรรยาและลูกๆ

346
00:19:58,866 --> 00:20:01,910
และเขาลุกขึ้น
เขาวาดสนูปี้แล้วก็ไปเล่นไอซ์สเกต

347
00:20:01,994 --> 00:20:04,371
ลูกชายคนหนึ่ง
กำลังต่อโมเดลเครื่องบิน

348
00:20:04,454 --> 00:20:06,331
แล้วเขาก็ให้ผมดูโมเดลรุ่นล่าสุด

349
00:20:06,415 --> 00:20:09,918
แล้วทันใดนั้นผมก็คิดได้ว่า
ทำไมไม่วาดสนูปี้บนบ้านสุนัข

350
00:20:10,002 --> 00:20:12,629
แล้วให้สวมบทยอดนักบิน
ยุคสงครามโลกล่ะ

351
00:20:12,713 --> 00:20:15,966
วันหนึ่งเขากำลังฟังเคร้ก
ลูกชายอีกคน

352
00:20:16,049 --> 00:20:18,260
ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมา
เคร้กพูดว่า

353
00:20:18,343 --> 00:20:20,679
"ผู้ชายคนนั้นเหมือนโจ คูลเลย"

354
00:20:20,762 --> 00:20:22,389
โจ คูลจึงกำเนิดขึ้น

355
00:20:23,390 --> 00:20:27,060
ทุกอย่างในการ์ตูนช่อง
มีบางอย่างที่เกี่ยวกับสปาร์กี้เอง

356
00:20:27,144 --> 00:20:31,940
ถ้าหากว่าเขาเขียนเกี่ยวกับซิมโฟนี
ที่ชโรเดอร์เล่นละก็

357
00:20:32,024 --> 00:20:33,775
นั่นก็คือซิมโฟนีที่เขาชอบ

358
00:20:33,859 --> 00:20:34,693
(ให้ตายสิ!)

359
00:20:34,776 --> 00:20:36,236
เขาใช้แรงบันดาลใจเยอะมาก

360
00:20:36,320 --> 00:20:39,865
คุณมักจะสงสัยว่าเขาเฝ้าดูอะไรอยู่
ถ้าหากได้อยู่ใกล้เขา

361
00:20:39,948 --> 00:20:44,661
ฉันจำได้ว่าเคยเรียกเขาว่าหวานใจ
ไม่ทันไรมันก็ไปอยู่ในการ์ตูนช่อง…

362
00:20:44,745 --> 00:20:48,415
"และการ์ดใบนี้พิเศษมาก
สำหรับ 'หวานใจของฉัน'"

363
00:20:48,498 --> 00:20:50,584
และมันกลายเป็นสิ่งที่แซลลี่…

364
00:20:50,667 --> 00:20:52,085
(สุขสันต์วันวาเลนไทน์
หวานใจของฉัน!)

365
00:20:52,169 --> 00:20:53,378
ทำให้ไลนัสอิดหนาระอาใจ

366
00:20:53,462 --> 00:20:56,089
"ฉันไม่ใช่หวานใจของเธอ"

367
00:20:56,173 --> 00:20:58,842
"พิกเพ็น" วลีนั้นมีความหมายยังไง

368
00:20:58,926 --> 00:21:03,722
"พิกเพ็น" มาจากเพื่อนของผมคนหนึ่ง
ซึ่งเคยเรียกลูกของเขาด้วยชื่อตลกๆ

369
00:21:03,805 --> 00:21:06,391
และผมจำได้ว่า
ลูกชายเขาวิ่งไปทั่วห้องนั่งเล่น

370
00:21:06,475 --> 00:21:07,893
และเขาพูดว่า "ไปนอน พิกเพ็น"

371
00:21:07,976 --> 00:21:11,313
ผมเลยคิดว่ามันน่าจะเป็นชื่อที่ดี
สำหรับตัวละครการ์ตูน

372
00:21:11,396 --> 00:21:15,275
นี่เป็นตัวละคร
ที่ดูเหมือนว่าเขาน่าจะเป็นตัวตลก

373
00:21:15,359 --> 00:21:16,818
และบางครั้งตัวละครอื่นๆ

374
00:21:16,902 --> 00:21:20,197
พวกเขาจะมาหาพิกเพ็น
และบอกว่า "นายน่าจะละอายแก่ใจนะ"

375
00:21:20,781 --> 00:21:23,450
"รู้ไหมว่าเขาหน้าตายังไง" "ฮะ"

376
00:21:23,951 --> 00:21:26,161
"ตัวพลิกหน้าดินชาวมนุษย์"

377
00:21:26,245 --> 00:21:30,582
และเขาไม่รู้สึกอะไรเลย
พิกเพ็นมีศักดิ์ศรีของตัวเอง

378
00:21:30,666 --> 00:21:33,043
ในฐานะคนข้ามเพศรุ่นเยาว์

379
00:21:33,126 --> 00:21:35,462
สิ่งนั้นอาจดึงดูดความสนใจฉัน

380
00:21:45,889 --> 00:21:48,267
ลูซี่ไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไร

381
00:21:48,350 --> 00:21:50,644
ฉันอยากได้ความเห็นจากบุคคลที่สอง

382
00:21:51,562 --> 00:21:56,191
เก้าสิบเจ็ด, 98, 99, 100

383
00:21:56,275 --> 00:21:57,484
ตาฉัน

384
00:22:02,447 --> 00:22:03,574
พิกเพ็น

385
00:22:05,701 --> 00:22:07,327
นายทำฝุ่นคลุ้งไปหมด

386
00:22:24,928 --> 00:22:28,348
หวัดดี ชาร์ลี บราวน์
อยากช่วยฉันทำพายโคลนมั้ย

387
00:22:28,432 --> 00:22:33,270
ฉันคงช่วยนายไม่ได้หรอก พิกเพ็น
ฉันมีโครงงานที่ต้องทำส่งน่ะ

388
00:22:33,353 --> 00:22:35,856
นี่ มากระโดดเชือกกับเราสิ

389
00:22:35,939 --> 00:22:38,734
ไม่นะ เด็กหญิงผมแดงกำลังมาทางนี้

390
00:22:41,737 --> 00:22:43,697
เป็นอะไรไป ชาร์ลี บราวน์

391
00:22:43,780 --> 00:22:46,700
- ให้เธอเห็นฉันไม่ได้
- ทำไมล่ะ

392
00:22:47,284 --> 00:22:49,286
ถ้าเกิดเธอไม่ชอบสิ่งที่เห็นล่ะ

393
00:22:49,828 --> 00:22:53,040
แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่า
คือนายมองตัวเองยังไง

394
00:22:53,123 --> 00:22:55,542
ฉันชอบตัวเองไม่ว่าคนอื่นจะคิดยังไง

395
00:22:56,251 --> 00:23:00,631
จริงเหรอ
แม้พวกเขาจะคิดว่านาย… สกปรก

396
00:23:01,131 --> 00:23:06,136
คือฉันไม่คิดว่าตัวเองสกปรกนะ ฉันว่า
ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์

397
00:23:06,220 --> 00:23:09,723
ปกคลุมด้วยฝุ่น
และดินที่เก่าแก่เกินกว่าที่จะนับ

398
00:23:09,806 --> 00:23:12,392
ฉันคงแค่ไม่มีความมั่นใจเหมือนนาย
พิกเพ็น

399
00:23:13,393 --> 00:23:16,396
ฉันรีบไป
ก่อนที่เด็กหญิงผมแดงจะเห็นฉันดีกว่า

400
00:23:18,982 --> 00:23:20,567
โถ ชาร์ลี บราวน์

401
00:23:27,574 --> 00:23:29,117
เหมือนกับชาร์ลี บราวน์

402
00:23:29,201 --> 00:23:33,205
ในชีวิตจริงสปาร์กี้นั้น
มีเด็กหญิงผมแดงของเขาเอง

403
00:23:33,705 --> 00:23:38,126
สมัยที่ยังหนุ่ม สปาร์กี้
พบดอนน่า โวลด์ เด็กหญิงผมแดง

404
00:23:38,710 --> 00:23:41,713
แล้วก็ตกหลุมรักเธอเข้าอย่างแรงเลย

405
00:23:41,797 --> 00:23:45,384
และดอนน่าก็หมั้น
เพื่อจะแต่งงานอยู่กับนักดับเพลิง

406
00:23:45,467 --> 00:23:49,012
เธอไม่ค่อยแน่ใจ
ว่าอยากแต่งงานกับนักดับเพลิง

407
00:23:49,096 --> 00:23:53,058
เธอก็เลยเลิกกับเขา
แล้วก็เริ่มคบกับสปาร์กี้

408
00:23:54,601 --> 00:23:57,187
ผมรู้สึกได้เลยว่าเธอจะแต่งงานกับผม

409
00:23:59,106 --> 00:24:00,315
แต่ก็เปล่า

410
00:24:00,816 --> 00:24:03,902
เขาคงจะคิดว่า "งั้นถ้าผมทุ่มเทมากพอ

411
00:24:03,986 --> 00:24:06,029
ถ้าผมเป็นแบบนั้นแบบนี้…

412
00:24:06,113 --> 00:24:08,782
เธอจะลืมนักดับเพลิงแล้วก็อยู่กับผม"

413
00:24:08,866 --> 00:24:12,494
แต่เปล่า
เธอตัดสินใจแต่งงานกับนักดับเพลิง

414
00:24:12,578 --> 00:24:18,166
ผมอุทิศตัวและหัวใจให้กับเธอเต็มที่
และเธอเดินจากไป

415
00:24:18,250 --> 00:24:19,376
(ฉันรู้ว่าไม่มีใครชอบฉันเลย…)

416
00:24:19,459 --> 00:24:23,463
ผมรับมือได้ไม่ค่อยดีนัก
ผมฝันถึงมันอยู่หลายปีเลย

417
00:24:24,464 --> 00:24:27,176
นั่นคือผู้หญิงที่เขาอยากแต่งงานด้วย

418
00:24:27,259 --> 00:24:30,429
เป็นเรื่องราว
ที่เหมือนกับชาร์ลี บราวน์มาก

419
00:24:30,512 --> 00:24:32,931
(- จดหมาย
- ฟิ้ว!)

420
00:24:36,852 --> 00:24:39,730
ชาร์ลี บราวน์
ไม่ใช่คนเดียวในแก๊งพีนัทส์

421
00:24:39,813 --> 00:24:41,481
ที่อับโชคในเรื่องความรัก

422
00:24:41,565 --> 00:24:44,193
พีนัทส์
มันคือโลกแห่งการรักเขาข้างเดียว

423
00:24:45,319 --> 00:24:47,863
ลูซี่โหยหาชโรเดอร์

424
00:24:47,946 --> 00:24:50,866
มันทำให้ผมขำตลอด
เพราะว่าเขามักจะแบบ "ไม่"

425
00:24:50,949 --> 00:24:52,075
(ลาโล อัลคาราซ
นักวาดการ์ตูน La Cucaracha)

426
00:24:52,159 --> 00:24:53,702
แซลลี่ต้องการไลนัส

427
00:24:53,785 --> 00:24:56,788
ณ จุดหนึ่ง เปปเปอร์มินต์ แพตตี้
ก็ต้องการชาร์ลี บราวน์

428
00:24:56,872 --> 00:25:00,876
มันก็เลยเหมือนเป็นเรื่องของเด็กๆ

429
00:25:00,959 --> 00:25:07,174
ผู้ที่หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก…
แต่แทบไม่ได้ความรักตอบแทนกลับมาเลย

430
00:25:08,175 --> 00:25:10,302
การไม่หยุดค้นหาเด็กหญิงผมแดงของเขา

431
00:25:10,385 --> 00:25:13,514
เป็นเรื่องที่… ผมเข้าใจได้ดีเลย

432
00:25:13,597 --> 00:25:15,974
เพราะผมมักจะแอบชอบเด็กผู้หญิงบางคน

433
00:25:16,058 --> 00:25:21,188
ในโรงเรียนอย่างมาก ผู้ที่ผม
ไม่เคยกล้ามากพอที่จะเข้าไปอยู่ใกล้ๆ

434
00:25:21,271 --> 00:25:22,272
(ไอรา กลาส
ดิส อเมริกัน ไลฟ์)

435
00:25:22,356 --> 00:25:24,942
และบ่อยครั้งที่มักจะ
"วันนี้จะเป็นวันที่ฉันจะเข้าไปหา

436
00:25:25,025 --> 00:25:27,069
และพูดกับเด็กหญิงผมแดงคนนั้นสักที"

437
00:25:27,152 --> 00:25:30,072
"วันนี้จะลุยเต็มตัว"
แล้วมันก็ไม่เคยเกิดขึ้น

438
00:25:30,155 --> 00:25:32,574
(ความรักทำให้เราทำเรื่องแปลกๆ..)

439
00:25:50,342 --> 00:25:52,135
นายมีพรสวรรค์มาก ชโรเดอร์

440
00:25:52,886 --> 00:25:55,889
นายคิดว่าดนตรี
คือเหตุผลที่ทำให้คนชอบนายรึเปล่า

441
00:25:57,099 --> 00:26:00,769
ก็อาจจะจริง ชาร์ลี บราวน์
แต่มันก็ย้อนแย้งดี

442
00:26:00,853 --> 00:26:05,148
เพราะสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบที่สุด
ในการเล่นดนตรี ก็คือความสันโดษ

443
00:26:10,028 --> 00:26:12,698
เหมือนกับว่าดนตรีของนาย
แสดงถึงตัวตนนาย

444
00:26:13,574 --> 00:26:16,577
สงสัยจังเลย
ว่าดนตรีแบบไหนแสดงถึงตัวฉัน

445
00:26:26,044 --> 00:26:30,257
เขียนเรียงความไปถึงไหนแล้ว
ชาร์ลี บราวน์ สไลด์ของฉันช่วยได้ไหม

446
00:26:33,760 --> 00:26:36,972
ไง ชโรเดอร์ คิดถึงฉันรึเปล่า

447
00:26:48,775 --> 00:26:53,488
ยาวนานหลายปี พีนัทส์เติบโต
และเปลี่ยนแปลงไป เหมือนกับสปาร์กี้

448
00:26:53,572 --> 00:26:56,200
และมันไม่ได้เป็น
เรื่องที่สนุกสนานเสมอไป

449
00:26:56,283 --> 00:27:00,287
ลูกๆ ของผมเองโตขึ้น
การ์ตูนเกี่ยวข้องกับเด็กน้อยลง

450
00:27:00,370 --> 00:27:02,873
การ์ตูนมีความเป็นนามธรรมมากขึ้น

451
00:27:02,956 --> 00:27:06,502
และเด็กๆ ก็แค่ล้อเลียน
สิ่งที่พวกผู้ใหญ่เป็น

452
00:27:06,585 --> 00:27:10,005
และปัญหาที่พวกผู้ใหญ่มี
และสิ่งต่างๆ ที่พวกผู้ใหญ่พูด

453
00:27:11,215 --> 00:27:14,301
มันเป็นการ์ตูนที่น่ารัก
ตัวละครตลก เหตุการณ์ตลกๆ

454
00:27:14,384 --> 00:27:17,888
แต่มันก็มีความล้ำลึกอยู่ด้วย

455
00:27:17,971 --> 00:27:21,600
พวกตัวละครซับซ้อนมากและพวกเขาพูดถึง
ความรู้สึกและอารมณ์ของมนุษย์

456
00:27:21,683 --> 00:27:24,686
ความหมายของการเป็นมนุษย์

457
00:27:25,270 --> 00:27:32,236
ผมคิดว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เก่งที่สุด
ในเรื่องของการเก็บภาพความรู้สึก

458
00:27:32,319 --> 00:27:33,195
(อัล โรเคอร์
นักข่าว)

459
00:27:33,278 --> 00:27:35,864
เขาเก็บภาพความรู้สึกของทั้งประเทศ

460
00:27:35,948 --> 00:27:37,658
ฉันรู้สึกว่าเขามักจะค้นหาความจริง…

461
00:27:37,741 --> 00:27:38,742
(บิลลี่ จีน คิง
แชมป์เทนนิส/นักเคลื่อนไหว)

462
00:27:38,825 --> 00:27:40,035
และบอกเล่าความจริง

463
00:27:40,118 --> 00:27:45,207
สปาร์กี้อยากให้ทุกคนในโลกเสมอภาคกัน
และนั่นคือตัวตนของเขาค่ะ

464
00:27:46,959 --> 00:27:51,588
ปลายยุค 1960
สปาร์กี้สร้างเปปเปอร์มินต์ แพตตี้

465
00:27:51,672 --> 00:27:54,216
เด็กหญิงผู้เป็นตัวของตัวเอง
อาศัยอยู่กับผู้ปกครองคนเดียว

466
00:27:54,299 --> 00:27:58,178
เธอแหกกฎการแต่งกาย
ด้วยการสวมรองเท้าแตะกับกางเกงขาสั้น

467
00:27:59,054 --> 00:28:01,348
เธอไม่เหมือนใครมากๆ

468
00:28:01,431 --> 00:28:03,725
เธอไม่ใช่ตัวละครหญิงตามแบบฉบับ

469
00:28:03,809 --> 00:28:05,352
ที่คุณจะเห็นในหนังสือการ์ตูน

470
00:28:05,435 --> 00:28:07,312
เธอเป็นตัวของตัวเองสุดๆ เลย

471
00:28:07,396 --> 00:28:10,691
เธอแค่เป็นคนที่แหวกแนวมาก
และสบายใจกับการเป็นคนแหวกแนว

472
00:28:10,774 --> 00:28:12,192
และเป็นตัวของตัวเอง

473
00:28:12,860 --> 00:28:15,362
เปปเปอร์มินต์ แพตตี้
ได้คะแนนสอบไม่ดี

474
00:28:15,445 --> 00:28:18,240
เธอมักจะนอนหลับในชั้นเรียน

475
00:28:19,324 --> 00:28:20,659
แต่เธอขว้างบอลเก่งมาก

476
00:28:20,742 --> 00:28:24,496
และเธอเอาชนะ
ทีมเบสบอลของชัคได้ทุกๆ ครั้ง

477
00:28:24,580 --> 00:28:27,541
บางครั้งแต้มก็ รู้นะ 100 ต่อหนึ่ง

478
00:28:28,125 --> 00:28:30,002
เปปเปอร์มินต์ แพตตี้ผู้รักกีฬา

479
00:28:30,085 --> 00:28:33,589
ได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากเพื่อน
ของสปาร์กี้ บิลลี่ จีน คิง

480
00:28:33,672 --> 00:28:36,884
หนึ่งในนักเทนนิสผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล

481
00:28:37,634 --> 00:28:40,304
คุณเห็นพวกผู้หญิง
เด็กสาวที่เล่นกีฬา

482
00:28:40,387 --> 00:28:43,348
ซึ่งแน่นอน ในฐานะเด็กหญิง
ฉันแบบ "เยี่ยมเลย"

483
00:28:43,432 --> 00:28:45,017
สปาร์กี้สนับสนุนสิทธิสตรี

484
00:28:45,100 --> 00:28:46,935
ในโลกของพีนัทส์

485
00:28:47,019 --> 00:28:50,230
สปาร์กี้มักทำให้แน่ใจ
ว่าเด็กผู้หญิงแข็งแรง

486
00:28:50,314 --> 00:28:52,399
และบ่อยครั้ง
ที่แข็งแรงกว่าพวกเด็กผู้ชาย

487
00:28:52,482 --> 00:28:53,317
(พูดออกมา!!)

488
00:28:53,400 --> 00:28:55,736
การ์ตูนสะท้อนวัฒนธรรมของเรามากจริงๆ

489
00:28:55,819 --> 00:29:01,200
และอาจจะเป็นว่าเปปเปอร์มินต์ แพตตี้
แสดงถึงเทรนด์ใหม่ในหมู่เด็กๆ

490
00:29:01,283 --> 00:29:03,493
ว่าให้เป็นตัวของตัวเอง
และพูดออกมามากขึ้น

491
00:29:03,577 --> 00:29:07,456
"ฉันมาแล้ว สหาย!
หยุดฉันสิถ้าทำได้!"

492
00:29:07,539 --> 00:29:08,540
(เฟี้ยว!)

493
00:29:12,794 --> 00:29:13,837
(ทีมเยือน 12)

494
00:29:13,921 --> 00:29:14,922
(ทีมเหย้า 00)

495
00:29:41,698 --> 00:29:42,741
เยี่ยม!

496
00:29:45,410 --> 00:29:46,411
เยี่ยม!

497
00:29:52,960 --> 00:29:54,211
สนุกดี ชัค

498
00:29:54,294 --> 00:29:56,880
แต่นายดูเหมือนจะวอกแวกนิดหน่อย

499
00:29:56,964 --> 00:30:00,133
ฉันแปลกใจที่ผู้จัดการทีมนาย
ไม่ลากนายไปจากจุดขว้าง

500
00:30:00,217 --> 00:30:02,302
เขาคือผู้จัดการทีมน่ะครับ

501
00:30:02,886 --> 00:30:04,721
นายโอเคไหม ชาร์ลี บราวน์

502
00:30:04,805 --> 00:30:06,807
เรื่องการบ้านที่ครูสั่งน่ะ

503
00:30:06,890 --> 00:30:09,351
ฉันต้องค้นหาความหมายของชีวิตตัวเอง

504
00:30:09,434 --> 00:30:12,229
โธ่ ชัค งานยากมากเลยนะนั่น

505
00:30:12,312 --> 00:30:15,482
ฉันดีใจมาก
ที่ครูของเราไม่ได้สั่งการบ้านเราเลย

506
00:30:15,566 --> 00:30:18,318
อาทิตย์นี้
เรามีการบ้านทุกวันเลยนะครับ

507
00:30:19,695 --> 00:30:22,614
ความหมายของชีวิต
เป็นเรื่องที่ผู้คนสงสัยกันอยู่ตลอด

508
00:30:22,698 --> 00:30:23,699
ชาร์ลี บราวน์

509
00:30:23,782 --> 00:30:26,827
ปู่ของฉันมักจะบอกว่า
เป้าหมายหลักในชีวิตเรา

510
00:30:26,910 --> 00:30:28,620
คือการให้และได้รับความรัก

511
00:30:30,664 --> 00:30:32,749
เขาเคยถอนหายใจบ่อยๆ ด้วยล่ะ

512
00:30:34,251 --> 00:30:36,920
ไม่รู้ว่าจะมีใครรักฉันได้รึเปล่า

513
00:30:37,004 --> 00:30:41,633
ฉันขอให้ลูซี่ช่วย แต่ที่เธอทำ
คือบอกว่าฉันมีข้อบกพร่องตรงไหน

514
00:30:41,717 --> 00:30:43,760
ฉันมีดีอะไรบ้างรึเปล่าเนี่ย

515
00:30:43,844 --> 00:30:47,598
มีอยู่แล้วสิ ชัค
นายมีคุณสมบัติดีๆ เยอะแยะเลย

516
00:30:47,681 --> 00:30:50,767
มีเหรอ ไหนลองยกตัวอย่างมาซิ

517
00:30:55,647 --> 00:30:58,066
นายช่างใจดีมากๆ

518
00:31:00,944 --> 00:31:02,237
และนายเป็นคนใจกว้าง

519
00:31:02,321 --> 00:31:05,782
อย่าลืมเรื่องชอบช่วยเหลือ
นายชอบช่วยเหลือสุดๆ ชัค

520
00:31:05,866 --> 00:31:10,662
ว้าว ใจดี ใจกว้างและชอบช่วยเหลือ
ขอบใจนะ

521
00:31:11,163 --> 00:31:13,081
นี่ ลูซี่ รู้ไหม

522
00:31:13,165 --> 00:31:17,002
เธอผิดแล้ว ฉันใจดี
ใจกว้างและชอบช่วยเหลือ

523
00:31:17,085 --> 00:31:19,421
พวกเขาก็ต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว
ชาร์ลี บราวน์

524
00:31:19,505 --> 00:31:22,132
นายใจดี
เพราะลูกที่นายขว้างตีได้ง่ายมาก

525
00:31:22,216 --> 00:31:24,593
นายดันใจกว้าง
ที่ให้พวกเขาวิ่งเข้าฐาน

526
00:31:24,676 --> 00:31:26,845
แถมช่วยให้พวกเขาชนะการแข่งขัน

527
00:31:28,555 --> 00:31:31,266
นายทำเสียงเหมือนปู่ของฉันเลย
ชาร์ลี บราวน์

528
00:31:34,311 --> 00:31:37,689
แฟรงคลิน อาร์มสตรอง
เป็นหนึ่งในตัวละครหลักสุดท้าย

529
00:31:37,773 --> 00:31:39,358
ที่มาร่วมแก๊งพีนัทส์

530
00:31:39,441 --> 00:31:42,736
และเมื่อเขาปรากฏตัว
เขาเปลี่ยนการ์ตูนไปตลอดกาล

531
00:31:43,445 --> 00:31:48,825
ผมเรียนอยู่เกรดแปด
ตอนแฟรงคลินมาปรากฏตัวในพีนัทส์

532
00:31:48,909 --> 00:31:52,120
จำได้ว่าผมแบบ
"ว้าว" ตัวละครผิวดำมาแล้ว

533
00:31:52,204 --> 00:31:53,372
เขาเป็นเด็กผิวดำ

534
00:31:53,455 --> 00:31:56,750
ผมกำลังอ่านการ์ตูนเรื่องนี้อยู่
แล้วจู่ๆ ก็ มีเด็กคนหนึ่ง

535
00:31:56,834 --> 00:31:57,835
ที่หน้าตาเหมือนกับผม

536
00:31:58,919 --> 00:32:03,006
ปัจจุบันมันอาจไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่ในปี 1968

537
00:32:03,090 --> 00:32:07,636
เด็กผิวดำกับผิวขาวเล่นอยู่ด้วยกัน
ในการ์ตูนช่องเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก

538
00:32:08,387 --> 00:32:12,140
ตอนเขานำแฟรงคลินเข้ามาในการ์ตูน
เป็นปี 1968

539
00:32:12,224 --> 00:32:16,019
และหลายเมืองกำลังลุกไหม้
เพราะว่าด็อกเตอร์คิงได้ถูกลอบสังหาร

540
00:32:16,603 --> 00:32:18,522
ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง

541
00:32:18,605 --> 00:32:21,775
ผู้เผยแพร่การไม่ใช้ความรุนแรง
ในการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง

542
00:32:21,859 --> 00:32:24,528
ถูกยิงเสียชีวิตในเมมฟิส เทนเนสซี

543
00:32:24,611 --> 00:32:29,992
และผู้หญิงคนหนึ่งติดต่อสปาร์กี้มา
เธอชื่อว่าแฮร์เรียต กลิคแมน

544
00:32:30,075 --> 00:32:34,663
เธอบอก "ถึงเวลาของคุณแล้ว
ด้วยโอกาสที่คุณมี คุณชูลซ์

545
00:32:34,746 --> 00:32:36,415
ที่จะทำบางอย่าง"

546
00:32:36,498 --> 00:32:42,254
เธอบอก "ฉันคิดว่า
คุณควรเพิ่มเด็กผิวดำในพีนัทส์"

547
00:32:42,337 --> 00:32:46,049
เขาบอก "ไม่ได้ ผมไม่รู้
ว่าการเป็นเด็กผิวดำเป็นยังไง"

548
00:32:46,550 --> 00:32:50,512
แฮร์เรียต กลิคแมนขอให้เพื่อนเธอ
เคนเนธ เคลลี่ และโมนิกา กันนิง

549
00:32:50,596 --> 00:32:54,600
ที่ผิวดำและมีลูกเหมือนกัน
เขียนจดหมายถึงชูลซ์ด้วย

550
00:32:55,267 --> 00:32:59,813
ตอนนั้นแทบไม่มีคนที่ไม่ได้ผิวขาว
อยู่ในการ์ตูนเลย

551
00:32:59,897 --> 00:33:03,108
และสปาร์กี้ตระหนักว่า
มันอาจมีความหมายกับเด็กทุกคน

552
00:33:03,192 --> 00:33:05,152
ถ้าเขาช่วยเปลี่ยนเรื่องนั้นได้

553
00:33:05,235 --> 00:33:08,572
เขาอยากจะทำอะไรบางอย่างที่สำคัญ

554
00:33:08,655 --> 00:33:10,157
และสื่ออะไรออกมาได้จริงๆ

555
00:33:10,240 --> 00:33:13,410
คุณสัมผัสมันได้จากเขา
เขาเป็นคนที่เที่ยงธรรมมากๆ

556
00:33:13,493 --> 00:33:17,539
และความไม่เสมอภาคทางเชื้อชาติ
ก็ไม่ใช่ความเที่ยงธรรม

557
00:33:17,623 --> 00:33:19,875
ผมเก็บแฟรงคลินเอาไว้ก่อนอยู่นานเลย

558
00:33:19,958 --> 00:33:23,045
เพราะผมรู้สึกว่า
ไม่อาจสื่อตัวตนของเขาได้เหมาะสม

559
00:33:23,128 --> 00:33:23,962
(ตั๋วหนึ่งใบครับ)

560
00:33:24,046 --> 00:33:26,924
และผมก็ไม่อยากจะทำตัว
เหมือนกับว่าอวดดี

561
00:33:27,007 --> 00:33:29,676
ผมพยายามไม่ให้มันเอิกเกริก

562
00:33:29,760 --> 00:33:34,306
เหตุการณ์เล็กๆ ตอนเขาปรากฏตัว
คือเด็กชายสองคนพบกันที่ชายหาด

563
00:33:34,389 --> 00:33:37,643
และพวกเขาค้นพบว่า
ทั้งคู่ต่างก็ชอบก่อปราสาททราย

564
00:33:37,726 --> 00:33:40,270
ไม่สำคัญว่าคนนึงผิวดำและอีกคนผิวขาว

565
00:33:40,354 --> 00:33:42,439
"ต้องอย่างนั้นสิ ชาร์ลี บราวน์

566
00:33:42,523 --> 00:33:44,858
นั่นคือปราสาททรายจริงๆ!"

567
00:33:44,942 --> 00:33:47,611
หนังสือพิมพ์ขู่ว่า
จะเลิกตีพิมพ์การ์ตูนช่อง

568
00:33:47,694 --> 00:33:50,656
และเขาก็บอก "ได้ เลิกเลย"
แล้วพวกเขาก็ตีพิมพ์ต่อ

569
00:33:50,739 --> 00:33:53,700
แถมยังบอก "อย่าให้พวกเขา
ไปโรงเรียนด้วยกันละกัน"

570
00:33:53,784 --> 00:33:56,036
และแน่นอน แล้วเขาก็ทำแบบที่ว่าเลย

571
00:33:56,119 --> 00:33:58,413
เรื่องที่น่าสนใจ
เกี่ยวกับแฟรงคลินคือ

572
00:33:58,497 --> 00:34:04,336
คุณจำบุคลิกของเขาไม่ได้
เหมือนที่จำว่าเขาดูค่อนข้างจริงจัง

573
00:34:04,419 --> 00:34:08,422
เขาเป็นเด็กจริงจัง
ที่คุณเกือบจะรู้สึกว่าเป็นอีกครั้ง

574
00:34:08,507 --> 00:34:10,634
เมื่อมองกลับไปในฐานะผู้ใหญ่แล้ว

575
00:34:11,217 --> 00:34:16,306
ความลำบากของการเป็นเด็กผิวดำ
ในโลกคนผิวขาว

576
00:34:16,389 --> 00:34:18,266
แม้จะเป็นโลกของการ์ตูนช่อง

577
00:34:18,350 --> 00:34:20,143
ก็ส่งผลทางอารมณ์ต่อเขา

578
00:34:20,226 --> 00:34:23,397
เขารู้ว่าทุกๆ คน
พินิจพิเคราะห์เขาอยู่

579
00:34:40,121 --> 00:34:44,543
นั่นอาจเป็นเป้าหมายในชีวิตของฉัน
ให้อาหารหมา

580
00:34:49,089 --> 00:34:51,425
ฉันถ่วงเวลาต่อไปไม่ได้แล้วสินะ

581
00:34:51,507 --> 00:34:52,885
ฉันควรจะเริ่มเขียนได้แล้ว

582
00:35:06,982 --> 00:35:08,734
(ชีวิตฉันในฐานะสุนัขตัวหนึ่ง)

583
00:35:12,070 --> 00:35:16,950
(มันเป็นคืนที่มืดและมีพายุ…)

584
00:35:24,708 --> 00:35:28,420
ฉันเป็นใคร ฉันเป็นใคร

585
00:35:31,507 --> 00:35:33,050
สิ้นหวังชะมัด

586
00:35:33,133 --> 00:35:35,135
ฉันควรไปสูดอากาศบริสุทธิ์หน่อย

587
00:35:47,648 --> 00:35:49,691
เรื่องหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่เคยเกิด

588
00:35:49,775 --> 00:35:54,154
กับชาร์ลี บราวน์และเพื่อนๆ
คือตอนที่พวกเขาได้ออกทีวีครั้งแรก

589
00:35:54,238 --> 00:35:57,074
ในเรื่อง A Charlie Brown Christmas

590
00:35:57,157 --> 00:35:59,243
แม่ของผมกะเวลาซื้อทีวีสี
เครื่องแรกของเรา…

591
00:35:59,326 --> 00:36:00,953
(แดน "ทอม ทูมอร์โรว์" เพอร์กินส์
นักวาดการ์ตูน This Modern World)

592
00:36:01,036 --> 00:36:03,455
เพื่อที่ผมจะได้ดู เอ่อ
คริสต์มาสตอนพิเศษแบบภาพสี

593
00:36:03,539 --> 00:36:05,707
มันเป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผม

594
00:36:05,791 --> 00:36:09,211
ทุกวันคริสต์มาส
เราจะดูมันด้วยกันและดื่มโกโก้ร้อน

595
00:36:09,294 --> 00:36:11,088
และมันก็สนุกจริงๆ

596
00:36:12,005 --> 00:36:15,509
ส่วนตัวแล้วผมไม่ฉลองวันคริสต์มาส
ผมเป็นยิว ผมเกลียดคริสต์มาส

597
00:36:15,592 --> 00:36:18,178
มันไม่สำคัญกับผม
คริสต์มาสไม่สำคัญกับผม

598
00:36:18,262 --> 00:36:23,183
แต่ชาร์ลี บราวน์ คริสต์มาส สเปเชียล
ผมว่าดีที่สุดเท่าที่จะดีได้แล้ว

599
00:36:23,267 --> 00:36:25,978
A Charlie Brown Christmas ฮิตสุดๆ

600
00:36:26,061 --> 00:36:29,565
และไม่ช้าก็มีพีนัทส์ตอนพิเศษออกมา
เกือบจะทุกเทศกาล

601
00:36:29,648 --> 00:36:32,359
ฉันไม่ฉลองเทศกาลตามประเพณี
ตอนที่ยังเป็นเด็ก

602
00:36:32,442 --> 00:36:34,903
อาจจะเพราะฉันต้องเดินทางไปทำงาน

603
00:36:34,987 --> 00:36:37,072
ดังนั้นสำหรับฉัน

604
00:36:37,155 --> 00:36:41,660
ตอนพิเศษพวกนั้นเหมือนเครื่องบ่งชี้
ว่าฉันไม่ได้มีบ้านที่ทำตามแบบแผน

605
00:36:41,743 --> 00:36:44,329
เรื่อง "นี่เป็นวันเทศกาล
เป็นช่วงสำคัญของปี"

606
00:36:44,913 --> 00:36:47,416
ฉันจำได้ว่าวันฮาโลวีนตอนพิเศษ

607
00:36:47,499 --> 00:36:48,834
ฉายฟักทองผู้ยิ่งใหญ่ตอนพิเศษ

608
00:36:48,917 --> 00:36:51,628
และมีมุกแบบว่า "นายได้อะไร"

609
00:36:51,712 --> 00:36:55,048
ฉันได้แอปเปิลมาหนึ่งลูก
ฉันได้ลูกกวาดแท่ง" ชาร์ลี บราวน์…

610
00:36:55,132 --> 00:36:57,134
ฉันได้ก้อนหิน

611
00:36:58,385 --> 00:37:01,013
เอาละ เริ่มกันตั้งแต่ต้นเลยนะ

612
00:37:06,351 --> 00:37:11,148
ห้า สี่ สาม สอง…
เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน

613
00:37:11,648 --> 00:37:14,484
ตอนพิเศษสำหรับวันเทศกาล
ช่วยให้พีนัทส์เป็นที่ชื่นชอบ

614
00:37:14,568 --> 00:37:19,573
จนนาซาถึงกับตั้งชื่อยานอะพอลโล 10
ตามชาร์ลี บราวน์กับสนูปี้

615
00:37:19,656 --> 00:37:22,993
เราปลื้มปิติมาก
ที่เป็นส่วนหนึ่งของโครงการทั้งหมด

616
00:37:23,076 --> 00:37:24,453
และรู้สึกขอบคุณสุดๆ

617
00:37:24,536 --> 00:37:27,706
ผมไม่รู้เลย
ว่าเรื่องแปลกๆ พวกนี้จะเกิดขึ้น

618
00:37:27,789 --> 00:37:29,833
เหมือนกับที่สนูปี้
เดินทางไปดวงจันทร์

619
00:37:29,917 --> 00:37:32,252
รับทราบ
เราสังเกตเห็นความคล้ายคลึงเช่นกัน

620
00:37:34,129 --> 00:37:37,466
แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในประสบการณ์
ที่ซาบซึ้งที่สุดในชีวิตของผม

621
00:37:37,549 --> 00:37:38,967
(ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!!
ชาร์ลี บราวน์)

622
00:37:39,051 --> 00:37:42,429
พวกเขาต้องเห็นว่า
คุณเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมบางส่วน

623
00:37:42,513 --> 00:37:44,806
ถึงตั้งชื่อยานลงจอดบนดวงจันทร์
ตามชื่อของคุณ

624
00:37:44,890 --> 00:37:47,559
เข้าใจไหมครับ
นึกภาพการมีชื่อเสียงแบบนั้นออกไหม

625
00:37:47,643 --> 00:37:49,686
คุณนึกออกไหม มันบ้ามาก

626
00:37:50,562 --> 00:37:54,066
แต่ขณะที่ชาร์ลี บราวน์
กับสนูปี้เดินทางไปสู่อวกาศ

627
00:37:54,149 --> 00:37:56,610
สปาร์กี้ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบ

628
00:37:57,110 --> 00:37:58,779
เขาสร้างโลกรอบตัวเขา

629
00:37:58,862 --> 00:38:01,949
ให้เต็มไปด้วยสิ่งที่เขารัก
ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก

630
00:38:02,533 --> 00:38:03,951
อย่างเช่นลานสเกต

631
00:38:04,743 --> 00:38:06,245
และสนามเบสบอล

632
00:38:07,538 --> 00:38:10,499
เขาไม่ได้ทำงานในสตูดิโอ
มันเป็นพื้นที่กว้าง สวนสนุกดิสนีย์

633
00:38:10,582 --> 00:38:13,961
อาคารนี้เคยเป็นคาเฟ่
อาคารนี้มีฮอกกี้

634
00:38:15,462 --> 00:38:19,383
ผมชอบกิจวัตรประจำวันของผม
ในการตื่นแล้วเดินลงไปที่ลานน้ำแข็ง

635
00:38:19,466 --> 00:38:22,344
และกินอาหาร
แล้วไปที่สตูดิโอในตอนเช้า

636
00:38:22,427 --> 00:38:23,804
เมื่อลองคิดๆ ดูแล้ว

637
00:38:23,887 --> 00:38:26,974
ผมชอบนั่งวาดภาพตลกๆ
มากกว่าอะไรทั้งหมด

638
00:38:27,683 --> 00:38:30,769
เขาจะตื่นในตอนเช้า ขับรถลงเนินเขา

639
00:38:30,853 --> 00:38:33,397
จอดรถของเขาตรงที่เดิมตรงข้ามฝั่งถนน

640
00:38:33,480 --> 00:38:35,566
เขากินอาหารเช้าในลานน้ำแข็ง

641
00:38:35,649 --> 00:38:38,026
มัฟฟินแบบอังกฤษกับแยมองุ่น

642
00:38:38,110 --> 00:38:42,197
แล้วเขาก็จะเข้าไปในห้องทำงาน
นั่งลงตรงโต๊ะแล้วทำงาน

643
00:38:42,281 --> 00:38:46,785
เขาจะเข้าไปในห้องทำงานจริงๆ
แล้วรอให้เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา

644
00:38:48,245 --> 00:38:50,831
ฉันไม่เคยเห็นเขาไม่ทำงานเลยจริงๆ

645
00:38:50,914 --> 00:38:53,709
เมื่อไรที่เราไปเยี่ยม
เขามักอยู่ในสตูดิโอของเขา

646
00:38:53,792 --> 00:38:56,128
เขาทำแบบนั้น เขารักมัน

647
00:38:56,211 --> 00:39:01,800
เขาจะนั่งและสร้างสรรค์ผลงาน
อยู่ในสตูดิโออันวิเวก

648
00:39:01,884 --> 00:39:06,013
มันต้องมีบุคลิกแบบสันโดษบางอย่าง

649
00:39:06,096 --> 00:39:11,560
ที่จะรับมือกับช่วงเวลาอันโดดเดี่ยว
ในห้องนั้นได้ คิดงานนานหลายชั่วโมง

650
00:39:12,769 --> 00:39:18,400
ถึงจะประสบความสำเร็จขนาดเขา
ผมไม่รู้เลยว่า

651
00:39:18,483 --> 00:39:24,573
เขาและตัวละครเหล่านั้น
ได้รับความรักและความศรัทธา

652
00:39:24,656 --> 00:39:27,451
อย่างเต็มที่จากผู้คน

653
00:39:36,627 --> 00:39:40,964
การมองดวงดาวพวกนี้ไม่ทำให้นายรู้สึก
ว่าตัวเองไร้ความสำคัญเหรอ

654
00:39:41,048 --> 00:39:42,257
ชาร์ลี บราวน์

655
00:39:42,758 --> 00:39:45,093
ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสำคัญตลอด
ไลนัส

656
00:39:48,263 --> 00:39:50,516
นายจะทำยังไงกับงานที่ครูสั่งล่ะ

657
00:39:50,599 --> 00:39:52,643
ฉันยังไม่ได้เขียนสักคำเลย

658
00:39:53,435 --> 00:39:55,604
ฉันอาจเป็นแค่คนไร้ค่า

659
00:39:55,687 --> 00:39:58,190
ฉันไม่คิดว่านายเป็นคนไร้ค่า
ชาร์ลี บราวน์

660
00:39:58,273 --> 00:39:59,399
ขอบใจ ไลนัส

661
00:40:00,025 --> 00:40:04,613
แต่ฉันควรทำยังไงดี
กำหนดส่งเรียงความพรุ่งนี้แล้ว

662
00:40:05,113 --> 00:40:07,449
ก็เวลาที่ฉันรู้สึกคับข้องใจ

663
00:40:07,533 --> 00:40:10,619
บางครั้งฉันก็หาคำตอบ
ด้วยการจ้องมองท้องฟ้า

664
00:40:16,375 --> 00:40:18,043
มันไม่ได้ผล ไลนัส

665
00:40:18,544 --> 00:40:20,003
นายเห็นอะไรเหรอ

666
00:40:20,087 --> 00:40:22,381
ดวงดาวเยอะแยะเลยละมั้ง

667
00:40:22,464 --> 00:40:25,801
แต่มันเกี่ยวกับงานที่ครูสั่ง
ยังไงเหรอ

668
00:40:25,884 --> 00:40:29,096
ในบางรูปแบบ
ดวงดาวเหมือนกับนายมากเลย

669
00:40:31,723 --> 00:40:35,686
ถ้านายมองให้ดี
นายจะเห็นว่าดาวทุกดวงไม่เหมือนกัน

670
00:40:35,769 --> 00:40:40,315
พวกมันต่างกันเรื่องสี ขนาด
และความสว่างสุกใส

671
00:40:40,399 --> 00:40:43,569
แต่ความแตกต่างพวกนั้น
ก่อให้เกิดสิ่งที่สวยงาม

672
00:40:45,320 --> 00:40:46,780
เหมือนกับเรา ชาร์ลี บราวน์

673
00:40:47,489 --> 00:40:48,782
เราแต่ละคนพิเศษ

674
00:40:48,866 --> 00:40:51,827
แต่เราเป็นส่วนหนึ่ง
ของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราเอง

675
00:40:51,910 --> 00:40:53,662
เราแต่ละคนมีเป้าหมาย

676
00:40:53,745 --> 00:40:56,707
ถึงแม้ยากที่จะแน่ใจได้ว่ามันคืออะไร

677
00:40:56,790 --> 00:41:00,752
และการเดินทางค้นหามันในแต่ละวัน
ก็ทำให้พบความสนุก

678
00:41:00,836 --> 00:41:05,132
อาจจะในตอนนี้ เป้าหมายของนาย
ก็คือแค่เป็นชาร์ลี บราวน์

679
00:41:08,177 --> 00:41:12,181
นายอาจจะพูดถูก ไลนัส
ฉันไปทำการบ้านก่อนนะ

680
00:41:14,057 --> 00:41:17,769
ถ้าชาร์ลี บราวน์ยังมีหวังอยู่ละก็
พวกเราทุกคนก็มีหวัง

681
00:41:23,358 --> 00:41:24,776
ในปี 1980

682
00:41:24,860 --> 00:41:29,656
สปาร์กี้ได้วาดพีนัทส์ทุกวันเลยจริงๆ
เป็นเวลา 30 ปี

683
00:41:30,157 --> 00:41:32,784
นับเป็นการ์ตูนช่องกว่า 10,000 ตอน

684
00:41:33,410 --> 00:41:34,494
และในช่วงเวลานั้น

685
00:41:34,578 --> 00:41:38,582
เขาไม่เคยจะลาพักร้อน
หรือส่งงานช้าเกินกำหนดเลย

686
00:41:38,665 --> 00:41:42,628
คุณเหมือนเป็นกระรอก
ที่วิ่งอยู่ในกรงไม่เว้นแต่ละวัน

687
00:41:42,711 --> 00:41:43,879
ไม่มีการลาพัก

688
00:41:43,962 --> 00:41:47,633
การ์ตูนช่อง
คือรูปแบบความบันเทิงที่พิเศษสุดๆ

689
00:41:47,716 --> 00:41:50,969
มันอยู่กับคุณทุกวัน วันแล้ววันเล่า

690
00:41:51,053 --> 00:41:56,266
คุณต้องทำงานเหมือนเครื่องจักร
ถึงจะเขียนอะไรเดิมๆ ทุกๆ วันได้

691
00:41:56,350 --> 00:41:58,018
โดยที่ไม่เขียนงานออกมาซ้ำ

692
00:41:58,810 --> 00:42:01,271
นักเขียนการ์ตูนส่วนมากจะใช้ดินสอวาด

693
00:42:01,355 --> 00:42:03,065
แล้วให้คนอื่นลงหมึกให้

694
00:42:04,191 --> 00:42:07,653
แต่เขามักยืนยัน
ที่จะลงหมึกด้วยตัวเอง

695
00:42:07,736 --> 00:42:11,240
เขายึดถือเรื่องศักดิ์ศรีและไม่มีใคร
ได้แตะภาพการ์ตูน นอกจากเขา

696
00:42:11,323 --> 00:42:13,116
เขาทำงานทุกอย่างด้วยตัวเอง

697
00:42:13,700 --> 00:42:18,539
เดือนกรกฎาคม ปี 1981
สปาร์กี้เริ่มมีอาการเจ็บหน้าอก

698
00:42:18,622 --> 00:42:21,333
เขาถูกนำส่งโรงพยาบาลด่วน
เพื่อผ่าตัดหัวใจ

699
00:42:21,416 --> 00:42:22,918
เขาอยู่ในโรงพยาบาล

700
00:42:23,001 --> 00:42:26,463
เขาขอแผ่นกระดาษไป
เพื่อดูว่าเขายังวาดตัวการ์ตูนได้ไหม

701
00:42:26,547 --> 00:42:31,301
เขาอยากจะทำแบบนั้นในทันที
เพื่อให้แน่ใจว่าเขายังวาดได้อยู่

702
00:42:31,385 --> 00:42:33,887
เขาวาดได้ แต่มันเปลี่ยนไป

703
00:42:38,016 --> 00:42:40,853
มือของเขาสั่น
ลายเส้นก็ไม่เป็นระเบียบ

704
00:42:41,645 --> 00:42:44,857
และคุณอาจเห็นในการ์ตูนช่วงต่อมา

705
00:42:44,940 --> 00:42:47,734
เส้นขอบค่อนข้างจะยึกยือน่ะค่ะ

706
00:42:48,235 --> 00:42:51,238
เขาจะบอก "บางครั้งมือผมสั่นมากๆ

707
00:42:51,321 --> 00:42:53,991
จนผมต้องจับเอาไว้เพื่อจะวาด"

708
00:42:54,074 --> 00:42:58,078
ฉันจำได้ว่ามองดูเขา
วาดภาพชาร์ลี บราวน์

709
00:42:58,161 --> 00:43:00,038
ซึ่งมีศีรษะกลมใหญ่มาก

710
00:43:00,122 --> 00:43:02,791
และมือของเขาจะสั่น และเขาจะโมโหมาก

711
00:43:02,875 --> 00:43:07,713
แต่ก็พูดว่า "วาดฝนได้"
แบบเส้นเฉียงเส้นเล็กๆ

712
00:43:07,796 --> 00:43:09,882
เหมือนกับสายฝนหรือว่าต้นหญ้าน่ะ

713
00:43:11,133 --> 00:43:15,679
เขาแค่บอก "ตอนนี้มันเป็นแบบนี้แล้ว
นี่ยังเป็นงานของผมอยู่จริงๆ"

714
00:43:15,762 --> 00:43:20,100
ลายเส้นยึกยือ
กลายเป็นแบบฉบับของเขาเอง

715
00:43:21,268 --> 00:43:25,147
คือมันน่าทึ่งมาก มันน่าทึ่งมาก
ถ้าเป็นอาชีพอื่นคงพังไปแล้ว

716
00:43:25,230 --> 00:43:28,692
แต่มันนำพีนัทส์ไปสู่อีกระดับ

717
00:43:28,775 --> 00:43:35,282
และมันทำให้เราเห็นใจทั้งเขา
และตัวละครของเขามากกว่าเดิมไปอีก

718
00:43:36,283 --> 00:43:40,662
มันบอกคุณว่าเขาเต็มใจจะลองเสี่ยงดู

719
00:43:41,246 --> 00:43:43,332
เขาไม่ได้ล้มเลิก
อัตตาของเขาไม่ได้บอก

720
00:43:43,415 --> 00:43:46,001
"ถ้าวาดไม่ได้สมบูรณ์
ฉันก็จะไม่วาด" ไม่

721
00:43:46,084 --> 00:43:49,129
เขาเป็นของเขาแบบนี้
เขาสื่อสารออกมาแบบนี้

722
00:43:49,213 --> 00:43:50,506
เขาใช้ชีวิตแบบนี้

723
00:43:51,882 --> 00:43:54,968
ผมชอบคิดว่า
ผมคิดวิธีแก้ปัญหาได้บางครั้ง

724
00:43:55,052 --> 00:43:56,053
(โธ่ ไม่นะ!)

725
00:43:56,136 --> 00:44:01,642
ผมคิดว่าวิธีแก้ปัญหาหนึ่งเหมือนกับ
ชาร์ลี บราวน์ ก็แค่พยายามต่อไป

726
00:44:04,311 --> 00:44:07,814
เขาไม่เคยถอดใจ
ถ้าจะมีใครถอดใจ ควรเป็นเขา

727
00:44:20,202 --> 00:44:23,914
อรุณสวัสดิ์ ชาร์ลี บราวน์
นายเขียนเรียงความไปถึงไหนแล้ว

728
00:44:23,997 --> 00:44:27,084
ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน
แต่ฉันเขียนเสร็จแล้ว

729
00:44:27,167 --> 00:44:30,546
- ฉันอาจจะได้เกรดเอด้วยซ้ำนะ
- คงจะดีนะ

730
00:44:30,629 --> 00:44:33,006
แต่รางวัลของชีวิตมักจะมาในรูปแบบ

731
00:44:33,090 --> 00:44:35,008
ที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนน่ะ

732
00:44:35,092 --> 00:44:38,011
ไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไร ไลนัส

733
00:44:38,095 --> 00:44:41,807
แต่ถ้าฉันได้เอ
มันไม่เป็นไปตามแบบแผนแน่ๆ ละ

734
00:44:55,612 --> 00:44:59,408
ครูให้คะแนนเรียงความของเราแล้ว
อยากรู้จังว่าฉันได้เกรดเอรึเปล่า

735
00:45:03,370 --> 00:45:05,372
ฉันทนสงสัยต่อไปไม่ไหว

736
00:45:07,916 --> 00:45:11,086
ซีลบเหรอ แย่จัง

737
00:45:11,837 --> 00:45:13,005
ฉันได้เอแหละ

738
00:45:13,088 --> 00:45:16,550
คุณครูชมเชยเรื่องลายมือ
กับการจัดขอบกระดาษของฉัน

739
00:45:23,223 --> 00:45:27,978
ไม่อยากจะเชื่อเลย ไลนัส
ทำแทบตายได้แค่ซีลบเนี่ยนะ

740
00:45:28,061 --> 00:45:32,232
อย่าเศร้าเลย ชาร์ลี บราวน์
เกรดไม่ได้วัดคุณค่าของคนหรอกนะ

741
00:45:32,316 --> 00:45:36,486
ยังไงซะงานศิลปะที่แท้จริง
ต้องใช้เวลา คนถึงจะเห็นค่า

742
00:45:36,987 --> 00:45:40,073
งั้นก็เป็นเรื่อง
ที่ต้องเฝ้ารอกันไปสินะ

743
00:45:44,953 --> 00:45:48,665
"บางครั้งตอนกลางคืน
ฉันนอนอยู่ แล้วถามว่า 'ทำไมเป็นฉัน'

744
00:45:49,750 --> 00:45:53,504
แล้วก็มีเสียงตอบว่า 'ไม่ใช่ความแค้น
ส่วนตัว บังเอิญนึกถึงชื่อนายน่ะ'"

745
00:45:59,927 --> 00:46:03,263
สองสัปดาห์ก่อนนี่เอง ชาร์ลส ชูลซ์
ประกาศว่าจะเกษียณตัวเองจากการวาด

746
00:46:03,347 --> 00:46:06,141
การ์ตูนช่องพีนัทส์ เพื่อไปใส่ใจ
เรื่องการรักษามะเร็งลำไส้ใหญ่

747
00:46:06,225 --> 00:46:07,059
(3 มกราคม 2000)

748
00:46:08,435 --> 00:46:14,274
เขาอ่อนแอเพราะเคมีบำบัด
และตัดสินใจว่าเขาจะเกษียณตัวเอง

749
00:46:14,358 --> 00:46:19,363
ฉันจำได้อย่างชัดเจนมากตอนที่เขาบอก
"ผมเขียนการ์ตูนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว"

750
00:46:19,905 --> 00:46:24,284
วันหนึ่งเขาเข้ามา และเรากำลังคุยกัน
เรื่องการ์ตูนตอนสุดท้าย

751
00:46:24,368 --> 00:46:26,745
และเขาก็นั่งห่างจากฉันไปสองสามฟุต

752
00:46:26,828 --> 00:46:29,373
และเขามองฉันแล้วก็หัวเราะ และพูดว่า

753
00:46:29,456 --> 00:46:31,458
"ผมได้วาดอะไรที่ตลกมาก"

754
00:46:31,542 --> 00:46:35,003
และคุณรู้สึกได้ว่าเขาเศร้ามากแค่ไหน

755
00:46:35,087 --> 00:46:37,840
ที่เขารู้ว่า
ตัวเองจะวาดไม่ได้อีกแล้ว

756
00:46:38,757 --> 00:46:41,760
การ์ตูนประจำวันตอนสุดท้าย
จะเป็นวันที่สามมกราคม

757
00:46:41,844 --> 00:46:43,470
วันที่เรื่องนี้ออกอากาศ

758
00:46:43,554 --> 00:46:47,474
มันทำให้คุณตระหนักว่า
คุณจะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้วรึเปล่า

759
00:46:48,016 --> 00:46:54,147
ผมไม่ได้ตระหนักรู้จริงๆ
กระทั่งตอนที่ผมกำลังเขียนเรื่อง…

760
00:46:54,231 --> 00:46:55,065
(ถึงเพื่อนๆ ที่รัก…)

761
00:46:55,148 --> 00:46:58,068
เรื่อง "ลาก่อน เพื่อนๆ" ประมาณนั้น

762
00:46:58,151 --> 00:47:04,241
จากนั้นในตอนจบ
ผมเขียนชื่อเขา ชื่อผม

763
00:47:04,324 --> 00:47:06,076
และมันเขียนว่า…

764
00:47:06,159 --> 00:47:07,870
และผมน่าจะเริ่มร้องไห้

765
00:47:09,371 --> 00:47:10,414
มันเขียนว่า คือ…

766
00:47:10,497 --> 00:47:11,915
(ชาร์ลี บราวน์,
สนูปี้, ไลนัส, ลูซี่…)

767
00:47:11,999 --> 00:47:13,208
(ผมจะไม่มีวันลืมพวกเขา…)

768
00:47:13,292 --> 00:47:15,294
เขียนว่าชาร์ลี บราวน์
ไลนัส และคนอื่นๆ

769
00:47:15,377 --> 00:47:16,920
แล้วทันใดนั้นเอง ผมคิด…

770
00:47:18,297 --> 00:47:22,467
"เด็กน่าสงสารคนนั้น
เขาไม่เคยเตะลูกบอลได้เลย"

771
00:47:26,972 --> 00:47:30,517
สปาร์กี้เสียชีวิต
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ในปี 2000

772
00:47:31,018 --> 00:47:32,728
เป็นวันเดียวกับที่

773
00:47:32,811 --> 00:47:35,939
การ์ตูนพีนัทส์ตอนสุดท้ายของเขา
ได้ตีพิมพ์

774
00:47:36,023 --> 00:47:37,441
วันที่เขาตาย…

775
00:47:37,941 --> 00:47:39,151
(ไม่ ฉันว่าเขากำลังเขียนอยู่..)

776
00:47:39,234 --> 00:47:41,445
เป็นวันสุดท้าย
ที่การ์ตูนตอนสุดท้ายตีพิมพ์

777
00:47:41,528 --> 00:47:46,283
ฉันว่ามันบ่งบอกว่า
จิตวิญญาณของเขาเชื่อมโยงลึกซึ้งกับ

778
00:47:46,366 --> 00:47:49,745
จิตวิญญาณของเหล่าตัวการ์ตูนน่าทึ่ง
ที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นมามากแค่ไหน

779
00:47:49,828 --> 00:47:52,039
หมายถึงเขาคือตัวการ์ตูนพวกนั้น

780
00:47:52,122 --> 00:47:56,251
มันน่าทึ่งมาก
เขาตายขณะทำสิ่งที่เขารัก

781
00:47:56,335 --> 00:48:02,382
ขาคือคนคนหนึ่ง
ที่บอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวนี้ทุกวัน

782
00:48:02,466 --> 00:48:07,387
และฉันคิดว่าแฟนๆ พวกเขาเข้าใจ
พวกเขารู้สึกได้

783
00:48:07,471 --> 00:48:11,391
การ์ตูนช่องพวกนี้
ที่ตลก น่าจดจำ ยอดเยี่ยม

784
00:48:11,475 --> 00:48:14,394
และทำให้คุณรักและชื่นชมได้จริงๆ

785
00:48:14,478 --> 00:48:17,397
รวมทั้งได้รับบทเรียนชีวิตดีๆ
จากมันด้วย

786
00:48:17,481 --> 00:48:21,109
มันเป็นเรื่องราวของมนุษย์
ที่มีความอ่อนโยนสุดๆ

787
00:48:21,193 --> 00:48:24,112
มันเป็นเรื่องของมนุษย์
และความโง่เขลาของมนุษย์

788
00:48:24,196 --> 00:48:26,573
มันเป็นเรื่องของมนุษย์
ที่ไม่มีความโหดร้าย

789
00:48:27,366 --> 00:48:30,077
และฉันคิดว่าโลกทุกวันนี้
ต้องการแบบนั้น

790
00:48:31,119 --> 00:48:32,746
เราแต่ละคนอาจเห็นไม่ตรงกัน

791
00:48:32,829 --> 00:48:34,998
เราอาจจะจู้จี้จุกจิกเหมือนลูซี่

792
00:48:35,082 --> 00:48:38,460
เราอาจไม่ค่อยจะมั่นใจ
เหมือนชาร์ลี บราวน์

793
00:48:38,544 --> 00:48:41,964
เราอาจคิดว่าแนวความคิดของเรา
สำคัญที่สุดเหมือนไลนัส

794
00:48:42,047 --> 00:48:44,341
แต่ความจริงคือ
เราต่างลงเรือลำเดียวกัน

795
00:48:44,424 --> 00:48:47,803
และบทสนทนาของเด็กๆ พวกนั้น

796
00:48:47,886 --> 00:48:50,472
ได้เข้าถึงจิตวิญญาณของพวกเราทุกคน

797
00:48:56,770 --> 00:48:59,648
ยี่สิบปีหลังจากที่ชาร์ลส ชูลซ์

798
00:48:59,731 --> 00:49:01,149
วาดการ์ตูนช่องพีนัทส์ตอนสุดท้าย

799
00:49:01,233 --> 00:49:03,485
ผลงานและตัวการ์ตูนที่เขาสร้างขึ้น

800
00:49:03,569 --> 00:49:06,947
ยังคงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก

801
00:49:07,030 --> 00:49:09,074
เช่นเดียวกับ
ทอม ซอว์เยอร์, ฮัค ฟินน์

802
00:49:09,157 --> 00:49:13,662
พีนัทส์เชื่อมโยงอย่างลึกซึ้ง
กับวัฒนธรรมป๊อปของชาวอเมริกัน

803
00:49:13,745 --> 00:49:17,040
สิ่งที่ยังสะท้อนให้เห็นก็คือ
ความรู้สึกของมนุษย์

804
00:49:17,624 --> 00:49:19,293
และมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

805
00:49:19,376 --> 00:49:20,878
มันเป็นที่รู้จักและไม่ตกยุค

806
00:49:20,961 --> 00:49:25,340
จนทำให้ทุกๆ คนทั่วโลกคิดเหมือนๆ กัน
และรักและชื่นชม

807
00:49:26,049 --> 00:49:28,969
หลานๆ ของผมจะอ่านเรื่องพีนัทส์

808
00:49:29,052 --> 00:49:30,179
ชาร์ลี บราวน์นี่นา

809
00:49:30,262 --> 00:49:33,724
คุณมีอะไรที่อยากจะบอก
กับผู้คนที่อ่านเรื่องพีนัทส์

810
00:49:33,807 --> 00:49:35,809
มาเกือบจะ 50 ปีไหมครับ

811
00:49:35,893 --> 00:49:42,524
มัน… น่าทึ่งมากที่พวกเขาคิดว่า
สิ่งที่ผมทำมันดี

812
00:49:43,358 --> 00:49:45,986
ผมก็แค่ทำอย่างเต็มที่

813
00:50:11,929 --> 00:50:15,682
หายไปไหนมา ชัค หยิบรองเท้าสเกตมา

814
00:50:39,331 --> 00:50:41,124
ดีใจที่เจอ ชาร์ลี บราวน์

815
00:50:43,252 --> 00:50:46,004
รีบมาสิ ชาร์ลี บราวน์ จับมือกัน

816
00:50:53,345 --> 00:50:56,723
ไม่มีอะไรเทียบได้
กับหิมะตกครั้งแรกของปีแล้ว

817
00:51:16,243 --> 00:51:17,870
(พีนัทส์ สร้างโดยชาร์ลส เอ็ม ชูลซ์)

818
00:54:20,802 --> 00:54:24,014
(ขอบคุณนะ สปาร์กี้
คุณจะอยู่ในใจเราเสมอ)

819
00:54:24,097 --> 00:54:26,099
คำบรรยายโดย