Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
วันนี้องค์การอนามัยโลก ประกาศให้โควิด-19 เป็นโรคระบาดใหญ่
ดิฉันขอออกคำสั่ง ปธน. ให้ประชาชน "อยู่บ้าน ห่างไกลโควิด"
สั่งให้ประชาชนทุกคน
อยู่บ้านตลอดเวลา
ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ผมจำเป็นต้องออกคำสั่ง
ให้พวกคุณทุกคนอยู่บ้าน
มีนาคม 2020 มีไวรัสระบาดไปทั่วโลก
(กรุณาอยู่แต่ในบ้าน)
ชีวิตเราต้องหยุดชะงักลง เพียงชั่วข้ามคืน
แต่ช่วงที่เราหยุดเคลื่อนไหวนั้น
เกิดเรื่องอัศจรรย์ขึ้นกับธรรมชาติ
อากาศสดชื่นขึ้น
น้ำสะอาดขึ้น
และสัตว์เริ่มขยายพันธุ์ แบบที่เราไม่ได้เห็นมาหลายสิบปี
เราเก็บภาพจากทั้งห้าทวีปทั่วโลก ตั้งแต่เริ่มล็อกดาวน์
เพื่อบันทึกความเป็นไป อันน่าทึ่งของธรรมชาติ
ตั้งแต่วิธีการสื่อสารแบบใหม่ ของยักษ์ใต้ท้องทะเลกับลูก
เสือชีตาห์ที่ทำให้ลูกๆ มีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น
เสือตัวนี้คลอดลูกออกมา ในช่วงที่เหมาะที่สุด
จนถึงเพนกวินพันธุ์หายาก ที่ขยายพันธุ์ได้มากเป็นประวัติกาล
นี่เป็นโอกาสที่หายากที่จะได้แอบดู ชีวิตและอาณาจักรสัตว์
เพื่อให้เห็น ว่าพอขาดเราไปแล้วจะเป็นยังไง
นี่เป็นการทดสอบ มหากาพย์การเปลี่ยนแปลงทั่วโลก
นี่คือ The Year Earth Changed
(บรรยายโดย เดวิด แอ็ทเทนเบิร์ก)
หลายชั่วโมงก่อน ล็อกดาวน์ เราสังเกตได้ถึงความเงียบ
(ร้านเรดิโอซิตี้มิวสิกฮอลล์)
เมื่อการจราจร ลดลงสูงสุดถึง 70 เปอร์เซ็นต์ทั่วโลก
ตอนนี้จึงเกิดเสียงใหม่ ขึ้นมาอีกหนึ่งเสียง
เสียงเพลงนก
(ซานฟรานซิสโก อเมริกา)
(ประชากรในเมืองใหญ่ 4.7 ล้านคน)
นกกระจอกหัวมงกุฎขาวสลับดำนี้
ปรับตัวเองให้เข้ากับความเงียบ ด้วยการทำสิ่งที่น่าประทับใจ
เพราะอยู่ใต้ร่มเงา ของสะพานโกลเด้นเกต
จึงทำให้เพลงของพวกมัน โดนเสียงรถกลบไปหมด
แต่ตอนนี้เสียงการจราจรที่นี่ อยู่ในระดับต่ำที่สุดตั้งแต่ยุค 1950
นักวิจัยจึงได้ทึ่ง กับเสียงร้องหาคู่ใหม่ๆ ของพวกมัน
และหวังว่านกชนิดนี้จะมีฤดูผสมพันธุ์ ที่ดีที่สุดในรอบหลายปี
และไม่ได้มีแค่ระดับเสียงที่ลดลง
ปริมาณมลพิษทางอากาศทั่วโลก ก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
แค่เพียงไม่กี่วัน
ลอสแอนเจลิสก็มีคุณภาพอากาศ ดีที่สุดในรอบ 40 ปี
ระดับก๊าซพิษในชั้นบรรยากาศ ของประเทศจีนลดลงครึ่งหนึ่ง
ส่วนทางอินเดีย ที่ปกติมีระดับมลพิษแย่ที่สุดในโลก
หลังจากล็อกดาวน์แค่ 12 วัน
(ชลันธระ อินเดีย ประชากร 1 ล้านคน)
ภาพที่น่าประทับใจก็เผยออกมา
ตอนนั้นเรานั่งกินข้าวเช้ากันอยู่
แล้วพ่อผมก็วิ่งเข้ามา
(อันชูล โชปรา)
บอกว่า "ขึ้นมาข้างบนเร็ว วันนี้มองเห็นภูเขาด้วย"
อันชูล ช่างภาพมือสมัครเล่น
รีบขึ้นไปดูว่าพ่อเขาตื่นเต้นอะไร
คนบ้านอื่นก็ขึ้นมาบนหลังคา พูดว่า…
"โอ้โฮๆ ภูเขาๆ"
พอขึ้นมาถึง ผมก็เห็น
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมเห็นฟ้าใสขนาดนี้
จนเห็นเทือกเขาหิมาลัย
ห่างไปกว่า 200 กิโลเมตร
เทือกเขาที่สูงที่สุดในโลก
ที่โดนควันพิษปกคลุมมา 30 ปี
อยู่ๆ ก็มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เทือกเขาหิมาลัย โดนควันพิษปกคลุมมาตลอด
ภาพถ่ายของอันชูล กลายเป็นไวรัลไปทั่วโลก
เห็นได้ชัดเจน
ว่าเมื่อเราหยุด โลกก็กลับมีโอกาสงอกเงยอีกครั้ง
มีการต่อเวลาล็อกดาวน์ ไปอีกหลายสัปดาห์
(4 สัปดาห์)
และมาตรการจำกัดการเดินทาง ทำให้เราต้องอยู่กับที่ต่อไป
ทุกคนต้องยกเลิก แผนการเดินทางท่องเที่ยวที่วางเอาไว้
จำนวนผู้โดยสาร และตัวเลขการจองลดลง
การเดินทางทางอากาศลดฮวบฮาบ
ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ทั่วโลก
เมษายน 2020
จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติ ลดลง 114 ล้านคน
เมื่อเทียบกับปีที่แล้ว ในเดือนเดียวกัน
ในสเปน จำนวนนักท่องเที่ยว ลดจากกว่า 7 ล้านคนเหลือศูนย์
(ฟลอริดา อเมริกา ประชากร 22 ล้านคน)
ส่วนในฟลอริดา จากปกติที่จะ มีคนเต็มหาดในช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ
กลายเป็นหาดร้าง
นี่จะถือเป็นโอกาสให้สัตว์ทะเล ที่ใกล้สูญพันธุ์ชนิดหนึ่ง
เพิ่มจำนวนขึ้นได้ไหม
ทุกๆ สองถึงสามปี เต่าตัวเมียจะว่ายน้ำกลับไป
ยังชายหาดที่มันฟักออกมาเป็นตัว
เพื่อวางไข่ของตัวเอง
จำนวนเต่าทะเลทั่วโลกลดลงในแนวดิ่ง
ส่วนนึงเพราะพวกมันไม่ค่อยอยากวางไข่ บนหาดที่มีคนพลุกพล่าน
แต่ปีนี้…
ไม่เหมือนปีก่อนๆ
ช่างกล้องของเรา ที่ร่วมงานกับนักวิจัยท้องถิ่น
โชคดีที่ได้มาเก็บภาพ ที่หาดจูโนแห่งนี้
แหล่งวางไข่ของเต่าหัวค้อน ที่หนาแน่นที่สุดในโลก
เมื่อเข้าฤดูวางไข่
แม่เต่าตัวนี้ จึงสามารถวางไข่ได้อย่างสงบ
เป็นครั้งแรกในชีวิต
และหลายสัปดาห์หลังจากนั้น
แม่เต่าอีกหลายร้อยตัวก็ทำตามกัน
เราคิดกันมานานแล้ว ว่าการรุกรานของมนุษย์
เป็นปัญหาหลัก ในการแพร่พันธุ์เต่าทะเล
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นักวิทยาศาสตร์ สามารถวัดความรุนแรงของผลกระทบ
ได้อย่างแม่นยำ
ทุกๆ เช้าจะมีทีมงานนักวิจัย
คอยนับรอยคลานของเต่าทะเล ที่เดินขึ้นมาทำรัง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา
อัตราความสำเร็จ ในการวางไข่ของเต่าหัวค้อน
ลดลงเหลือเพียง 40 เปอร์เซ็นต์
พวกมันเคยประสบความสำเร็จ บนหาดมากกว่านี้ไหม
พอเขาห้ามคนมาเที่ยวหาด
ตัวเลขก็โดดไปเป็น 61 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งสูงที่สุดเท่าที่เราเคยเห็นมา
(ดร. จัสติน เพอร์โรต์ นักวิจัยเต่า)
นี่เป็นพัฒนาการที่น่าทึ่งเหลือเกิน
ทุกรังไข่เต่าที่ฟักสำเร็จ หมายถึงมีลูกเต่าเกิดประมาณ 100 ตัว
ซึ่งแต่ละตัวมีโอกาสโตขึ้น เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ได้สืบไป
พอมีการปิดหาด สัตว์พวกนี้ก็สามารถทำ
ในสิ่งที่พวกมันเคยทำ มาหลายล้านปีได้
และประสบความสำเร็จ มากกว่าตอนที่มีมนุษย์อยู่
ห่างออกไป 6,000 กิโลเมตร
บนชายฝั่งตะวันตกของอเมริกา
โลกใต้น้ำอันเงียบงันได้มอบโอกาส
ให้สัตว์ทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง
(ตะวันออกเฉียงใต้ของอะแลสกา อเมริกา)
(นักท่องเที่ยวปีละ 1.3 ล้านคน)
ทุกๆ ปี จะมีวาฬหลังค่อมมากกว่า 10,000 ตัว
อพยพจากฮาวาย
มาหากินตามทะเลสาบในอะแลสกา
ปกติพวกมันต้องใช้น่านน้ำนี้
ร่วมกับเรือสำราญที่ ขนนักท่องเที่ยวเข้ามาปีละ 1 ล้านคน
แต่ตอนนี้ พอเรือสำราญโดนยกเลิก
โลกใต้น้ำก็สงบลงจากเดิม 25 เท่า
ในความเงียบ นักวิทยาศาสตร์ ได้ใช้ไมโครโฟนใต้น้ำ
บันทึกการเปลี่ยนแปลง ที่น่าประทับใจเอาไว้
ว่าวาฬหลังค่อม มีการสื่อสารกันบ่อยขึ้น
ในแบบใหม่ๆ
ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นและประทับใจมาก
(คริสติน เกเบรียล นักวิจัยปลาวาฬ)
ที่ได้ยินเสียงปลาวาฬสื่อสารกันยาวๆ
มีทั้งเสียงปลาวาฬผู้ใหญ่สองตัว แล้วก็เสียงแม่กับลูก
ฉันไม่เคยได้ยินเลยนะคะ
ลองนึกถึงเวลาคุณพยายามคุยกับเพื่อนๆ
ในร้านเหล้าที่มีคนเยอะๆ
มันลำบากนะ คุณเลยไม่ค่อยคุยกัน เพราะถ้าจะคุยกัน ต้องตะเบ็งเสียง
(ดร. ซูซี่ เทียร์ลิ่ง นักวิจัยปลาวาฬ)
แต่ถ้าเป็นในร้านคอฟฟีชอปเงียบๆ
ที่ไม่ค่อยมีเสียงอะไร
คุณก็คุยกันรู้เรื่องได้มากขึ้น
แต่นักวิทยาศาสตร์ สังเกตเห็นสิ่งที่น่าแปลกใจยิ่งกว่า
ตอนนี้วาฬสามารถสื่อสารกัน ได้ไกลขึ้นโดยไม่มีอะไรมารบกวน
แม่วาฬบางตัว อย่างตัวนี้ ก็ทิ้งลูกไว้ตัวเดียวได้แล้ว
ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก
ตอนนี้แม่วาฬออกหาอาหาร
ได้อย่างสบายใจ ว่าถ้าลูกร้องเรียก แม่ต้องได้ยินแน่
แม่วาฬลูกอ่อนต้องกินเยอะๆ
และทางที่ดีที่สุดคือ ต้องออกล่ากับวาฬโตเต็มวัยตัวอื่นๆ
ปลาวาฬจะดำน้ำลงไป
พ่นฟองอากาศก้อนใหญ่ขึ้นมา
เพื่อต้อนปลาให้ไปรวมกันเป็นฝูงใหญ่
แล้วค่อยสวาปามพวกมันทีละหลายพันตัว
นี่เป็นหนึ่งในความยิ่งใหญ่ ของธรรมชาติ
ความเงียบทำให้มั่นใจ
เหล่าแม่วาฬหลังค่อมจึงรวมตัวกัน หาอาหารแบบนี้ได้บ่อยขึ้น
ปีนี้พวกมันได้ครองน่านน้ำ
พวกมันจะ ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ก็ได้
ในปีก่อนๆ
มีลูกปลาวาฬแค่ 7 เปอร์เซ็นต์ ที่รอดไปเป็นวาฬโตเต็มวัย
แต่ในฤดูกาลนี้ พวกมันมีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น
หลังจากปลาวาฬต้องดิ้นรนมาหลายปี
(แจเน็ต นีลสัน นักวิจัยปลาวาฬ)
ฉันหวังว่าโรคระบาดใหญ่จะช่วยได้ ในตอนที่พวกมันกำลังลำบาก
การเปลี่ยนแปลง ของเสียงทะเลสาบไม่ได้มีแค่ในอะแลสกา
การจราจรทางน้ำลดลง 17 เปอร์เซ็นต์ ในช่วงสามเดือนแรกที่ล็อกดาวน์
ทำให้ชีวิตสัตว์ทุกตัว ในมหาสมุทรดีขึ้น
(อ่าวเฮารากิ นิวซีแลนด์)
ปลาโลมาในนิวซีแลนด์
สามารถสื่อสารกันได้ ไกลขึ้นกว่าเดิมถึงสามเท่า
(ทะเลเซลิช แคนาดา)
เหล่านักวิจัยในแวนคูเวอร์ พบว่าหลังจากเสียงเรือลดลงสี่เท่า
ปลาวาฬเพชฌฆาตก็ใช้คลื่นโซนาร์
ล่าเหยื่อได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
สามเดือนหลังจากเกิดโรคระบาดใหญ่
(3 เดือน)
ในอเมริกา พนักงานเกือบครึ่งต้องทำงานที่บ้าน
หนึ่งในสี่ของธุรกิจทั่วโลก ต้องปิดตัวลง
บาร์ ร้านอาหาร และคาเฟ่ยังต้องปิด
นอกจากนี้ ธุรกิจค้าปลีกก็ต้องปิด
ตอนนี้เหมือนเมืองร้าง ที่ไม่มีคนอยู่เลย
เมืองใหญ่ๆ ทั่วโลก
มีคนเดินตามท้องถนน ลดลงมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
พอสถานที่ต่างๆ ในเมืองแทบรกร้าง
ทำให้เราได้เห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อ
เมื่อมีสัตว์ อยากเข้ามาอาศัยอยู่ในเมือง
(เซนต์ลูเชีย แอฟริกาใต้)
มีฮิปโปเดินเข้าปั๊มน้ำมัน
(เทลอาวีฟ อิสราเอล)
มีหมาแจ็กคัล ออกมาเดินเล่นในสวนสาธารณะ
(ซันติอาโก ชิลี)
แม้แต่เสือพูม่า ก็ยังออกมาด้อมๆ มองๆ ริมถนน
แต่มีสัตว์ชนิดหนึ่ง ที่ปรับตัวเข้ากับพื้นที่ร้างในเมือง
ได้อย่างชาญฉลาด
(นารา ญี่ปุ่น)
(นักท่องเที่ยวปีละ 13 ล้านคน)
เมืองนารา ที่เป็นบ้านของกวางซีกาฝูงหนึ่ง
มาอย่างน้อย 1,300 ปี
ทุ่งหญ้าที่พวกมันใช้หากิน
โดนเมืองรุกล้ำพื้นที่ไปเกือบหมด
แต่สัตว์ที่มีนิสัยขี้อายพวกนี้ ต้องหาทางออก
กวางเหล่านี้ดึงดูดนักท่องเที่ยว มายังวัดในนาราได้ถึงปีละ 13 ล้านคน
และเรียนรู้ว่า แค่แสดงความนอบน้อมเล็กน้อย
พวกมันก็ได้ของอร่อยๆ กินแล้ว
ข้าวเกรียบกลายเป็น อาหารหลักของพวกมัน
แต่โรคระบาดใหญ่ ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
แหล่งอาหารของพวกมัน หายไปในชั่วข้ามคืน
ไม่มีคนก็แปลว่าไม่มีข้าวเกรียบ
มีคนเป็นห่วงว่ากวางอาจจะหิว
แต่ดูเหมือนว่า กวางรุ่นพี่จะมีความคิดดีๆ
พวกมันพาฝูงกวาง เดินออกมาจากบริเวณวัด
และดูเหมือนพวกมันรู้ดี ว่าต้องไปที่ไหน
พวกมันเดินไปตามถนนเส้นหลัก
ลึกเข้าไปในป่าคอนกรีต
แต่พวกมันจะไปหาอาหารที่ไหน ในเมืองที่มีแต่ถนนแบบนี้
หลังจากเดินมาสองกิโลครึ่ง
ฝูงกวางก็หยุดเดิน
ที่ผืนเล็กๆ นี้ เคยเป็นแหล่งอาหารของพวกมันมาก่อน
เหลือเชื่อจริงๆ ที่กวางรุ่นพี่
จำได้ว่าเมื่อก่อน พวกมันเคยมาหาอาหารที่นี่
และตรงนี้มีทุกอย่างที่พวกมันต้องการ
หญ้าสดๆ ใบไม้ และสมุนไพร
หลายสัปดาห์ต่อมา
พวกมันก็ยังเล็มหญ้า บนที่ผืนเล็กๆ ที่ยังหลงเหลือนี้อยู่
และข้อดีที่ปลอดคนอีกหนึ่งข้อ
คือนักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่านอกจาก อาหารใหม่จะทำให้กวางแข็งแรงขึ้นแล้ว
แต่นักท่องเที่ยวน้อยลง ก็หมายถึงขยะพลาสติก
ที่ทำให้กวางตายน้อยลงด้วย
ถึงแม้จะดูเหมือนว่า เรามีประโยชน์กับสัตว์
แต่ในหลายๆ กรณี พอไม่มีเราชีวิตพวกมันจะดีขึ้น
สี่เดือนหลังล็อกดาวน์ ที่ที่เราไม่ได้ไปเหยียบ
(บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา ประชากร 15.2 ล้าน)
ที่ที่เราก้าวออกมา สัตว์จะได้รับโอกาสใหม่ๆ เสมอ
ในอาร์เจนตินา…
สัตว์ขี้อายอย่างคาปิบาร่า
พาพรรคพวกมาอยู่ในสวนสวย ของบ้านคนรวยในแถบชานเมือง
ที่สร้างอยู่บนหนองน้ำเก่าของพวกมัน
ไม่มีอะไรหยุดยั้งพวกมัน จากการเอาของของตัวเองคืนมาได้
แต่ก็…
ไม่เสมอไป
ยิ่งเราหายไปนานเท่าไหร่ สัตว์ก็ยิ่งอาจหาญมากขึ้นเท่านั้น
และเมื่อต้องยกเลิก ฤดูส่องสัตว์ในแอฟริกาไป
(อูมพูมาลังกา แอฟริกาใต้ นักท่องเที่ยวปีละ 4.2 ล้านคน)
หนึ่งในนักล่าขาโหดของที่นี่ จึงมีโอกาสได้สร้างกฎขึ้นมาใหม่
ที่พักหรูแห่งนี้ว่างมานาน
แต่สักพักก็มีแขกกลุ่มใหม่เข้ามาพัก
ลิงเวอร์เว็ตจองที่ นั่งเล่นอยู่ริมสระ
ส่วนอิมพาลากับนีอาล่า
เดินไปกินสลัด
แต่ไม่ไกลจากนั้น
มีเสือดาวหนุ่มโตเต็มวัยตัวหนึ่ง
การปรากฏตัวของสัตว์ ที่ปกติออกหากินตอนกลางคืน
เป็นเรื่องน่าแปลกใจมาก
โดยเฉพาะกับทีมงานถ่ายทำของเรา
ยืนนิ่งๆ นะทุกคน
(รัสเซลล์ แม็คล็อคลิน ช่างภาพสัตว์ป่า)
ผมเคยเจอเรื่องน่ากลัวมาก่อนนะ แต่เมื่อกี้เรียกว่าชนะเลิศ
ในแอฟริกา
เสือดาวโดนมนุษย์แย่งอาณาเขต ไปกว่า 60 เปอร์เซ็นต์
จึงทำให้พวกมันล่าสัตว์ได้ลำบากขึ้น
แต่พอที่นี่ไม่มีแขกเข้าพัก
เสือดาวตัวนี้จึงคว้าโอกาสนั้นไว้
และเปลี่ยนพฤติกรรม ของตัวเองครั้งยิ่งใหญ่
นั่นคือการออกล่าสัตว์ตอนกลางวัน
อาจจะต้องพยายามหลายครั้ง
แต่ไม่นาน
กลยุทธ์ใหม่ของมัน
ก็บังเกิดผล
จำนวนเสือดาวในแอฟริกา
ลดลง 30 เปอร์เซ็นต์ ในช่วง 25 ปีมานี้
แต่พอได้ประโยชน์เต็มที่จาก บุฟเฟต์แห่งใหม่ในช่วงล็อกดาวน์
เสือดาวตัวนี้จึงอยู่อย่างเปรมปรีดิ์
เหมือนโรงแรมกลายเป็นบ้านมันเลย เหมือนอาณาจักรส่วนตัว
หกเดือนหลังเกิดโรคระบาดใหญ่
(6 เดือน)
ในเดือนกันยายน กว่า 40 ประเทศยังคงมีกฎเข้มงวด
จำกัดกิจกรรมของคนกว่า 3,000 ล้านคน
มาตรการห้ามรวมกลุ่ม
ไม่ว่าจะเป็นการจัดแข่งกีฬา คอนเสิร์ต และเทศกาลต่างๆ
ห้ามจัดไปจนกว่าจะมีวิธีป้องกัน ที่เชื่อถือได้ เช่นวัคซีน
ระหว่างที่ เราปรับตัวเข้าสู่นิวนอร์มอล
ธรรมชาติก็ยังคงฟื้นตัวไปเรื่อยๆ
(แม่น้ำคงคา อินเดีย)
ในอินเดีย แม่น้ำคงคา
มีระดับออกซิเจนเพิ่มขึ้น ถึง 80 เปอร์เซ็นต์
(ชายฝั่งแอตแลนติก โมร็อกโก)
ส่วนชายฝั่งแอตแลนติกของแอฟริกา
อัตราความสะอาดของน้ำ ก็เปลี่ยนจากสกปรกเป็นสะอาดมาก
และการเคลื่อนไหวของมนุษย์ ลดลงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานพอ
จนสัตว์รุ่นใหม่ๆ ต่างก็ได้ประโยชน์กันถ้วนหน้า
(เคปทาวน์ แอฟริกาใต้)
(ประชากร 4.7 ล้านคน)
บนชายฝั่งแอฟริกาใต้
คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ กำลังเดินออกมาหากินยามเช้า
เพนกวินลาของแอฟริกา
พวกมันเป็นเพนกวิน กลุ่มที่ใช้ชีวิตร่วมกับคน
ในช่วงฤดูผสมพันธุ์
พวกมันจะออกไปจับปลาในทะเลทุกเช้า
ลูกนกเพนกวินต้องการการดูแลมาก
พวกมันต้องกินปลาประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักตัวทุกวัน
โชคดีที่เพนกวินลา เป็นนักล่าที่เก่งกาจ
สามารถดำน้ำได้ลึกถึง 80 เมตร
เพื่อเขมือบฝูงปลาแอนโชวี่และปลาหมึก
แต่ปัญหาคือตอนเอาอาหาร กลับไปให้ลูกๆ ที่กำลังหิว
ในปีก่อนๆ ชายหาดในเมืองนี้จะเต็มไปด้วยผู้คน
พอถึงเวลา ที่เพนกวินพร้อมจะกลับไปหาลูก
ก็มีแต่คนเต็มหาดแล้ว
หลายตัวจึงใช้วิธีแกร่วรออยู่นอกฝั่ง จนพระอาทิตย์ตกดิน
ให้คนกลับบ้านไปหมดเสียก่อน
แต่ปีนี้หาดเหมือนหาดร้าง
เพนกวินจึงเปลี่ยนพฤติกรรมเก่าๆ
เดี๋ยวนี้พวกมันไปทะเล ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับบ้าน
พร้อมปลาเต็มท้องกลับไปป้อนลูกๆ
พอมีเวลาเหลือเฟือ พวกมันจึงกลับไปหาอาหารได้อีกรอบ
เดี๋ยวนี้ลูกๆ เพนกวินได้กินอาหาร วันละสองหรือสามครั้งด้วยซ้ำ
พวกมันไม่ใช่แค่สุขภาพดีขึ้น และโตเร็วขึ้น
แต่ยังมีเพนกวินหลายครอบครัวที่ เลี้ยงลูกแฝดจนโต อย่างครอบครัวนี้
เท่านั้นยังไม่พอ
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
พ่อแม่เพนกวินบางคู่ ก็ออกลูกเพนกวินกครอกใหม่แล้ว
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ที่เราได้เห็นภาพแบบนี้ที่นี่
เราคิดไปเองอยู่หลายปี ว่าเพนกวินกับคนในเมืองนี้
เข้ากันได้เป็นอย่างดี
แต่ที่จริงเราทำให้ ชีวิตของพวกมันลำบากต่างหาก
และเนื่องจากจำนวนของเพนกวินแอฟริกา
ลดลงเกือบ 70 เปอร์เซ็นต์ ภายในช่วง 30 กว่าปีที่ผ่านมา
พวกมันจึงต้องได้รับ ความช่วยเหลือจากเรา
ไม่ใช่แค่พ่อแม่สัตว์ในเมืองใหญ่ ที่กำลังคึกคัก
ตอนนี้ผลกระทบ ของข้อจำกัดเรื่องโควิดในปีนี้
ก็ได้เผื่อแผ่ไปถึง ที่ที่มีสัตว์ป่าเยอะที่สุดในโลกด้วย
(มาไซมารา เคนยา นักท่องเที่ยวปีละ 300,000+ คน)
ทำให้ความสามารถในการปกป้องลูก ของสัตว์ชนิดหนึ่งเปลี่ยนไป
เสือชีตาห์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่วิ่งเร็วที่สุดในโลก
แต่นักวิ่งลมกรดพันธุ์นี้มีจุดอ่อน
ด้วยโครงสร้างทางร่างกายมันจึง ไม่ทรหดเท่าสัตว์ผู้ล่าที่สูสีกัน
อย่างเช่นสิงโตกับไฮยีน่า
พวกมันชอบขโมยอาหารของเสือชีตาห์
แล้วก็ฆ่าลูกเสือชีตาห์ด้วย
เสือชีตาห์จะพยายาม เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ
แต่ด้วยความที่มีลูกสองตัว
แม่เสือจึงต้องฆ่าเหยื่อ ทุกๆ สองหรือสามวัน
ระหว่างที่แม่ออกล่า
ลูกเสือวัยหกเดือน ก็แอบอยู่ในพงหญ้าสูง
แต่พอฆ่าเสร็จ แม่เสือก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ
มันอยู่ห่างจากลูกไม่กี่ร้อยเมตร
แต่ซากสัตว์ใหญ่เกินกว่าจะลากไปได้
แต่ถ้าทิ้งไว้ ก็อาจจะเสี่ยงโดนสัตว์อื่นรุมทึ้งได้
แม่เสือจึงแก้ไขสถานการณ์ ด้วยการส่งเสียงร้องเบาๆ
เพื่อเรียกลูกๆ มาหา
แต่ต้องทำอย่างระมัดระวัง
ถ้าส่งเสียงดังมากหรือถี่เกินไป
ก็อาจทำให้ลูกเล็กๆ เป็นอันตรายจากสัตว์อื่นได้
และช่วงเวลาแบบนี้
เป็นตอนที่แทบไม่มีใคร ได้ยินเสียงเสือชีตาห์เลย
หลายปีก่อนล็อกดาวน์
จุดประสงค์หลักของนักท่องเที่ยว ที่มาเยือนมาไซมารา
คือต้องการมาดูเสือชีตาห์ล่าสัตว์
แต่คนที่มารุมดูแม่เสือล่าสัตว์ สร้างปัญหาให้มัน
วุ่นวายไปหมดครับ มีทั้งเสียงรถขับไปมา
(ซาลิม แมนเดล่า นักวิจัยเสือชีตาห์)
เสียงไกด์ทางวิทยุ เสียงคนคุยกัน
เสียงมนุษย์จอแจ
จนกลบเสียงแม่เสือชีตาห์เรียกลูก
เสียงพวกนั้น
กลบเสียงร้องเพื่อความอยู่รอด ของเสือชีตาห์ไปหมด
ถ้าต้องเรียกต่อไป ก็อาจนำอันตรายมาสู่พวกมันได้
แต่ปีนี้…
แม่เสือตัวนี้ในมาไซมารา แทบไม่โดนรบกวนจากมนุษย์เลย
หลังจากส่งเสียง ข้ามทุ่งหญ้าสะวันนาเพียงไม่กี่ครั้ง
ลูกๆ ก็ได้ยิน
และวิ่งมาหาแม่
เราพบว่าแม่เสือส่งเสียงเรียกน้อยลง
แค่ครั้งสองครั้ง ลูกเสือก็ตอบสนองแล้ว
พอไม่มีมนุษย์มายุ่มย่าม
นักวิจัยก็เห็นว่า ลูกเสือชีตาห์มีความเป็นอยู่ดีขึ้น
ก่อนจะเกิดโควิด มีลูกเสือรอดชีวิตประมาณหนึ่งในสาม
แต่ปัจจุบันเราพบ
ลูกเสือ ที่มีอายุเกินสามเดือนเยอะขึ้น
จึงทำให้เราใจชื้นขึ้น
ว่าปีนี้จะมีลูกเสือรอดชีวิตเยอะขึ้น
และจะมีเสือชีตาห์เพิ่มขึ้น
ตอนนี้มีเสือชีตาห์ โตเต็มวัยในแอฟริกาเพียง 7,000 ตัว
ลูกเสือทุกตัวจึงมีค่ามาก
ถึงแม้ปีนี้มนุษย์จะยังลำบากกันอยู่
(อุทยานแห่งชาติบวินดี ยูกันดา)
แต่สัตว์ใกล้สูญพันธ์หลายชนิด
กำลังเร่ง เพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้ตัวเองมากขึ้นๆ
พอไม่ค่อยโดนรบกวนในปี 2020
กอริลลาพวกนี้
ก็ให้กำเนิดลูก ได้เพิ่มขึ้นจากเดิมถึงสองเท่า
บนชายฝั่งทะเลตอนใต้ของอังกฤษ
(ดอร์เซ็ต อังกฤษ)
เห็นม้าน้ำหนามขอที่ใกล้สูญพันธุ์ มากที่สุดอย่างน้อยในรอบ 10 ปี
เมื่อหญ้าทะเลกลับมาสมบูรณ์ เนื่องจากไม่มีเรือท่องเที่ยวมาทำลาย
(ไลคิเปีย เคนยา)
ส่วนในเคนยา แรดไม่โดนลักลอบฆ่าเพื่อตัดนอ
เป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 1999
หลังการประกาศล็อกดาวน์หนึ่งปีเต็ม
(12 เดือน)
ปีที่พวกเราหลายคนสุขใจกับธรรมชาติ
ปีที่โลกได้เปลี่ยนไป ในทิศทางที่งดงามขึ้น
ตลอดทั้งปี โลกผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
ลดลงมากกว่าหกเปอร์เซ็นต์
ซึ่งมากที่สุดเท่าที่เคยวัดกันมา
นอกจากนั้นใต้ผิวโลก ก็ยังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
เมื่อแรงสั่นสะเทือนจากการท่องเที่ยว และอุตสาหกรรมลดลง
จึงทำให้โลกใต้ดิน เงียบงันที่สุดในประวัติศาสตร์
แต่ผลของการล็อกดาวน์คงไม่อยู่ตลอดไป
เราจะหาแรงบันดาลใจอะไร จากตอนนี้ได้บ้าง
เพื่อหาทาง อยู่ร่วมกับธรรมชาติให้ดีขึ้นได้
ในอินเดีย คนบางกลุ่มก็สบโอกาส
ที่จะอยู่ร่วมกับ
สัตว์ที่มีพละกำลังแข็งแกร่ง หากแต่ใกล้สูญพันธุ์
(อัสสัม อินเดีย ประชากร 36 ล้านคน)
ช้างเอเชียโตเต็มวัยหนึ่งเชือก
ต้องกินอาหารวันละ 150 กิโลกรัม
แต่เพราะที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ ของมันเหลือเพียง 5 เปอร์เซ็นต์
และพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ โดนโค่นไปทำไร่หมดแล้ว
ช้างที่นี่จึงออกมา กินพืชผลของเกษตรกรเป็นประจำ
ดังนั้น ชาวนาจึงต้องปกป้องไร่นาของตัวเอง
แต่พวกเขาก็ยัง เสียข้าวที่ปลูกไปเกินครึ่งอยู่ดี
พวกเราต้องอดนอนทั้งคืน
เพื่อไล่พวกช้างกลับเข้าป่า
แต่เดี๋ยวมันก็กลับมาใหม่
(บะฮาสการ์ บารา)
เราก็ต้องไล่ไปอีก
ไม่ใช่แค่ต้องห่วงเรือกสวนไร่นา
ช้างยังเข้าไปหาอาหารตามหมู่บ้าน
จนคนในหมู่บ้านโดนช้างเหยียบด้วย
ทั่วประเทศอินเดีย
แต่ละปี มีคนประมาณ 400 คน และช้างประมาณ 100 เชือก
ที่สังเวยชีวิตในเหตุวิวาทนี้
แต่มีชุมชนหนึ่งที่ลองแก้ปัญหา
ด้วยวิธีใหม่
คนงานในเมืองที่กลับมา อยู่บ้านในช่วงล็อกดาวน์
ก็ช่วยคนในชุมชนได้อีกแรง
เพื่อนำร่องโครงการที่มี นักอนุรักษ์พื้นบ้านเป็นหัวหอก
ช่วงล็อกดาวน์ถือเป็นโอกาสที่ดี
(เมกน่า ฮาซาริกา นักอนุรักษ์นิยม)
ในการปลูกผักให้ช้างป่าค่ะ
พวกเขาทำกันชนตรงชายป่า
ด้วยการปลูกข้าวป่าโตไว และหญ้าเอาไว้ให้ช้างกิน
ทั้งชุมชนที่มีคน กว่า 500 คนมาช่วยกันคนละไม้คนละมือ
(ดูลู โบร่า นักอนุรักษ์นิยม)
ช่วงเวลาไม่กี่เดือน
คนในหมู่บ้านก็เปลี่ยนโฉมที่ดินเกือบ 400 เอเคอร์หรือ 1.61 ตารางกิโลเมตร
และตอนนี้ แทนที่จะต้องไล่ช้าง
พวกเขาเปลี่ยนเป็น จัดพิธีต้อนรับช้างกัน
พืชผลของพวกเขาพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว
แต่ช้างจะกินหญ้าที่พวกเขาปลูกไว้ให้
หรือจะบุกทำลายสวนของชาวบ้านอีก
พอคนกลับบ้านไปหมดแล้ว
ก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นตรงชายป่า
ช้างโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ทีละตัว
แม่ช้าง
ลูกช้าง
โขลงช้างขนาดใหญ่ พร้อมช้างที่หิวโหยทั้ง 26 เชือก
แต่พวกมันจะเดินไปไกลแค่ไหน
พวกมันเลือกปักหลักอยู่ใกล้ชายป่า
กินแต่ข้าวและหญ้า ที่ชาวบ้านปลูกเอาไว้ให้
เมื่อก่อนเราต้องไปไล่พวกมัน
แต่ตอนนี้อะไรๆ เปลี่ยนไปแล้ว
เห็นแล้วเราก็ชื่นใจและมีความสุขครับ
ตลอดฤดูเก็บเกี่ยว
ช้างไม่เคยมาเหยียบไร่ของชาวนา
หรือเดินเข้าหมู่บ้านอีกเลย
ถ้าเรารักช้าง
ช้างก็รักเราค่ะ
เขตกันชนที่เป็นต้นไม้
ช่วยแก้ปัญหาระยะยาว
ให้ความขัดแย้งที่ยืดเยื้อได้
และเป็นวิธีแก้ที่หมู่บ้านใกล้เคียง
ได้คุยกับนักอนุรักษ์พื้นบ้าน เพื่อจะนำไปใช้แล้ว
เมื่อมองย้อนกลับไปในปีที่ผ่านมา
ก็ถือว่าลำบากสำหรับพวกเราหลายคน
เราได้เรียนรู้วิธีอนุรักษ์ธรรมชาติ
และตัวเองอย่างไรบ้าง
เราต้องคิดหาวิธีในการอยู่ร่วมกัน
เราต้องเข้าใจได้แล้ว ว่ามนุษย์กับสัตว์อยู่ร่วมกันได้
อย่าคิดไปเอง
ว่าเราจะกลับมา ทำทุกอย่างได้เหมือนเดิม
การตอบสนอง ที่ท่วมท้นและรวดเร็วของธรรมชาติ
พิสูจน์ให้เราเห็นแล้ว ว่าการเปลี่ยนวิถีชีวิตเพียงเล็กน้อย
เราก็สามารถเปลี่ยนแปลงธรรมชาติ ได้อย่างเอนกอนันต์
อาจจะแค่ ห้ามเข้าช่วงสั้นๆ ในหน้าร้อน
ปิดหาดตอนกลางคืน ตอนกลางวันไม่ต้องปิดก็ได้
แค่การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่เราทำได้
เพื่อให้มนุษย์และสัตว์ อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขก็พอ
เรารู้ว่าถ้าเราขอให้เรือขับช้าลง
และจัดการเดินเรือเป็นกลุ่ม ก็จะช่วยลดการทำลายโลกลง
รวมทั้งช่วยปกป้องเสียงใต้น้ำ และปลาวาฬได้ด้วย
เราให้คำแนะนำเจ้าหน้าที่อุทยาน
เพื่อรณรงค์เรื่องการจัดระเบียบ นักท่องเที่ยวและไกด์ทัวร์
ที่จะช่วยให้สัตว์เหล่านี้ มีชีวิตสืบต่อไปได้
ปีที่พิเศษนี้ เป็นปีที่โลกเปลี่ยนแปลง
ไม่เพียงทำให้เราเห็น ว่าเราช่วยถนอมชีวิตสัตว์ป่าได้
แต่ถ้าเราตั้งใจทำต่อไป
อีกหน่อยเราก็จะเปลี่ยนโลกใบนี้ ให้ดีขึ้นได้เพื่อทุกชีวิตด้วย
ผมรู้ว่ามันถึงเวลาแล้ว
ที่เราควรจะทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ เพื่อลดมลพิษลง
และยิ่งเราอยู่ห่างไกลจากธรรมชาติ
ก็พบว่าชีวิตเรายิ่งผูกพันกับมัน
อย่างลึกซึ้ง และน่าทึ่งมากขึ้นเท่านั้น
ถ้าเราอยากอยู่อย่างมีความสุขต่อไป
ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาสำคัญ
ที่เราต้องหาทางใหม่ๆ ในการอยู่บนโลก
กับทุกๆ ชีวิตที่อยู่รอบตัวเรา
คำบรรยายโดย Navaluck K.