Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Po rozdaniu świadectw
Noah, Lee, Rachel i ja postanowiliśmy pojechać na wycieczkę
we czwórkę.
Odwlekałam nieunikniony wybór
między dwiema uczelniami, na które się dostałam…
A ty?
Lista rezerwowa.
W Berkeley i na Harvardzie.
Skupiłam się na tym, żebyśmy wszyscy dobrze się bawili.
I właśnie to robiliśmy.
Oto najważniejsze momenty.
W drodze do Północnej Kalifornii rozbiliśmy obóz w lesie,
łowiliśmy ryby, karmiliśmy dzikie stwory
i surfowaliśmy w Big Sur.
Noah zaprzyjaźnił się z Rachel,
a Lee patrzył, jak się z nią zaprzyjaźnia.
Widziałam spadającą gwiazdę z kimś wyjątkowym.
Widziałam ryby w akwarium w Monterey.
Widziałam zachód słońca w innych barwach niż kiedykolwiek.
I przypomniałam sobie o zasadzie 19.
Odłożyłam to na później.
Pojechaliśmy do San Francisco, byliśmy na Fisherman’s Wharf.
Jadłam zupę w misce z chleba.
Oglądałam lwy morskie na molo 39.
Obejrzałam nasz świński filmik.
Zniszczyłam nasz świński filmik.
Jeździłam na tandemie w parku.
Płynęłam motorówką.
Byłam w kinie.
Byłam na koncercie.
Złapałam piłkę baseballową pod Oracle Park.
- Nadlatuje! - Złapię!
- Tak! - O mój Boże!
O mój Boże!
Ale najlepsze było oglądanie Bay Lights
z moimi ulubionymi chłopakami.
Ale kiedy uciekasz od rzeczywistości,
wiesz, że w końcu trzeba będzie wrócić.
Kiedy wróciliśmy do domu,
znalazłam pracę, żeby zarobić na studia, bez względu na to, które wybiorę.
Cześć.
Choć trudno było mi zdecydować,
zrobiło się jeszcze ciężej,
gdy Noah zadał nieoczekiwane pytanie.
Tak sobie myślałem,
że kiedy dostaniesz się na Harvard, możemy zostawić akademik
i znaleźć razem mieszkanie.
Czekaj. Chcesz razem zamieszkać?
Tak. Patrz.
Cały dzień grzebię w sieci. Są fajne miejsca.
Co?
- Chcesz ze mną zamieszkać? - Nie.
Tak. Oczywiście, że chcę. Chcę robić z tobą wszystko.
- Naprawdę? - Tak. Naprawdę.
- Ile mamy czasu do powrotu Lee? - Nie wiem.
Geronimo!
Nie.
Cześć. Patrzcie, co mam.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
BIURO PRZYJĘĆ HARVARD
O rety.
Wszystko gra?
Tak. Spoko.
Właściwie to…
- Chętnie. - Tak myślałam.
- Narka. - Dokąd to?
Noah chce czytać mi wiersze i opowiadać o uczuciach.
Takiej wersji się trzymasz?
No brawo.
Chciałem ci to pokazać.
Co to?
Skrupulatnie skoordynowałem mój grafik
z planem zajęć twojej szkoły.
PAŹDZIERNIK
Święto pracy.
To początek semestru, ale to długi weekend
i na pewno będę na głodzie Rachel.
Może się uda.
Oczywiście. Zadbamy o to.
Dobra.
Ale tu ładnie. Dziękuję za zaproszenie.
Chcieliśmy zabrać was w wyjątkowe miejsce,
żeby uczcić koniec szkoły.
Macie jakieś plany na lato?
Skoro o tym wspomniałeś,
rozmawialiśmy o weekendzie w domku na plaży.
Możemy tam jechać?
Wszystko dobrze?
Tak. Wszystko w porządku. Mamy dla was wieści.
- Chcemy sprzedać dom na plaży. - Co?
- Co?
Nie ma sensu go dłużej trzymać,
skoro idziecie na studia.
Utrzymanie go jest za drogie, skoro nas tam nie będzie.
Prawdę mówiąc, cały teren jest przebudowywany.
Brzmisz jak agent nieruchomości.
Bo jestem agentem.
Gdzie będziemy oglądać fajerwerki na 4 lipca?
Nie zgadzam się. Nie sprzedacie go.
Popieram Lee.
Ten dom był w naszej rodzinie od 80 lat.
Nie możecie się go ot tak pozbyć.
Głosujemy? Bo głosuję na „nie”.
Przykro mi.
Już zdecydowaliśmy.
NUMER PRYWATNY
Zaraz wracam.
Słucham.
Panno Evans, tu Don Washington z biura Berkeley.
Chcę zapytać o decyzję w sprawie studiów.
Tak. Dzień dobry.
Mogę prosić o wydłużenie terminu decyzji?
Przykro mi, panno Evans,
ale musimy poznać pani decyzję do jutra.
Nie mogłam się już ukrywać.
Dobrze. Rozumiem.
- Dziękuję. - Świetnie.
Musiałam wybrać szkołę
i skrzywdzić jedną z moich ulubionych osób.
Wykładam +4, +2, Uno i koniec.
- O nie! - Co? Rety! Boże!
Dajemy.
Oszukiwał?
Brakuje mi tego. Prawie się nie widujemy.
Tak. Wiem.
- Masz dużo pracy? - Bardzo dużo.
Ale jutro mogę opiekować się bratem.
Myślisz, że w nowej pracy często będziesz pracować w weekendy?
Tak. Na to wygląda.
Ale jutro nie pracuję.
Mam randkę.
Randkę?
Naprawdę?
Tak.
Na ilu randkach byłeś z tą tajemniczą osobą?
Na kilku. Nazywa się Linda.
Interesujące.
Oczywiście ustalimy,
o której masz wracać do domu, młody człowieku.
Dobra. Zrozumiano.
Pojechaliśmy do domku na plaży,
żeby zrobić coś, co nie przyszłoby mi do głowy.
Pomóc Flynnom go sprzedać.
NA SPRZEDAŻ
Spędziłam dosłownie każde lato dzieciństwa z Lee i Noahem w tym domu.
Myśl, że to będzie nasze ostatnie lato razem,
właśnie mnie uderzyła.
Zatęsknię za tym domem w sposób,
którego jeszcze nie rozumiałam.
- Przepraszam. - Nie przejmuj się.
Zawsze tak było.
O rety.
Zabawne. Elle i ja udawaliśmy, że to diament.
I udawaliśmy, że go kradliśmy.
To był wielki napad.
Ależ byliśmy młodzi.
Dziwne, mam wrażenie, że to było niedawno.
Zachowaj je. Mama by tego chciała.
Może to zrobię.
Chcieliśmy zamówić pizzę.
- Brzmi dobrze? - Tak. Oczywiście.
A w międzyczasie możecie zacząć pakować pokój gier.
- Tak. - Tak.
Dobra.
No nie.
Rany!
Dobra. Oto plan.
Zrobimy kupę rzeczy, które chcemy zatrzymać,
i kupę rzeczy, które chcemy oddać.
DO ODDANIA
Zachowam to. Tak.
DO ZACHOWANIA
Tak.
- Nie. - Tak.
Ty oszuście!
Produktywnie.
Coś sobie przypomniałam.
O mój Boże. Wciąż tu jest!
Nasze pudełko z Mario Kart!
Co? O mój…
Nie!
Zaraz. Czy to jest to, co myślę?
- To nasza lista! - Co?
O mój Boże.
Dawno temu
przygotowaliśmy z Lee listę rzeczy, które chcieliśmy zrobić
przed pójściem na studia.
To były wszystkie nasze marzenia i fantazje z dzieciństwa,
wypisane na jednym ważnym kawałku papieru.
- Kurde. Niezła lista. - Tak.
Moglibyśmy zostać za to aresztowani.
- Tak. Moglibyśmy. - Rany.
Ile czasu zajmuje sprzedaż domu?
Musimy wystawić go na sprzedaż,
ale może dwa lub trzy miesiące.
Ciężko będzie tu wciąż przyjeżdżać.
Jak to?
Musimy spotkać się z rzeczoznawcami,
inspektorami, wykonawcami i ludźmi, którzy zechcą kupić.
To brzmi jak prawdziwy kłopot.
Tak. Zwłaszcza przy planowanych remontach dróg.
Będą korki w obie strony. Nie wiem…
I tyle sprzątania.
I ciągłe przyjeżdżanie na kontrolę wykonanych prac.
Do czego zmierzacie?
Cieszę się, że pytasz.
Skoro to nasze ostatnie lato w domku,
a wam przyda się pomoc w koordynowaniu różnych rzeczy…
Chętnie tu za was zostaniemy.
Ale naprawdę zadbamy o dom.
Co ty na to?
- Porozmawiamy o tym. - Czyli tak.
Nie tak szybko. Sprawa nie jest załatwiona.
Ludziska.
No weźcie.
- Dobra. - Tak!
Tak!
Ale domek musi lśnić.
- Mówię serio. - Tak. No jasne.
Tak jest.
ZADZWOŃ DO BERKELEY PRZED 17
- Dobra. - Kocham cię.
Zaraz wrócę.
Spokojnie. Pomożemy ci. Jesteś najlepsza.
Berkeley.
Mówi Elle Evans.
Tak. Zgadza się.
Dzwonię, żeby powiedzieć, że podjęłam decyzję.
Możemy porozmawiać?
- Tak. - Dobra.
Co się dzieje?
Dostałam się na uczelnię.
Na Harvard.
Co?
Zaraz. Przestań. Postaw mnie.
O kurde.
Cholera.
Czekaj.
Lee!
Możemy porozmawiać?
O czym tu rozmawiać? Tak to już jest. Prawda?
Nie. Nie rozumiem.
Taki świat. Przyjaciele odchodzą. Rozstają się.
Będziemy gadać codziennie i widywać się w święta.
Nie. Bo będę wtedy z Rachel.
Dobra. Tak. W porządku.
Ale jak jej powiedziałeś, też się postaramy.
Daj spokój. Załatwiliśmy domek na plaży.
To lato będzie super.
- Obiecuję. - Jasne.
Tak jak obiecałaś zasadę numer 19?
To nie fair.
Nie mogę nie być zły, Elle.
Zostawiasz mnie.
Czułam się okropnie, ukrywając to przed Lee.
Ale prawda była taka, że go zostawiałam,
choć bardzo chciałam być z nim w Berkeley.
Nie mogłam patrzeć na to, jak mu źle.
Chciałam tylko
pokazać mu, ile dla mnie znaczy.
Lee,
nie wiem, co się stanie.
Ale wiem, że bez względu na to, gdzie będziemy,
zawsze będziemy przyjaciółmi.
I tak się składa,
że mam listę, która mówi, że to może być nasze najlepsze lato.
Czyli twierdzisz,
że tego lata zrobimy wszystko z listy?
To będzie nasze najlepsze lato w historii.
Najlepsze lato w historii. Kropka.
Obiecuję.
Zasada numer 18.
Tak.
Idziesz na Harvard.
Idę na zakichany Harvard.
Moje gratulacje.
To było nasze ostatnie lato i chciałam,
żeby było pamiętne.
Całe lato?
Obiecuję, że będę opiekować się bratem,
żebyś chodził na randki z tą tamtą.
- Z Lindą. - Jasne. Z Lindą.
Poważnie, tato, zajmę się wszystkim. Dobrze?
Wszystko załatwię.
Kupię mleko, zawiozę brata na trening.
Wszystko będzie zrobione. Przysięgam.
W czwartki trzeba odbierać Brada z treningu.
Co drugi weekend mam dyżur.
Czyli tak?
Tak, Elluś.
Tak! Dziękuję.
To niesamowite.
Mam dobre przeczucia.
Przesuń się.
Sorki. Zły numer.
Elo! Co tam?
Za ostatnie i najlepsze lato w domku na plaży.
- Tak. - Zdrowie.
Przy okazji,
zaprosiłem kilka osób, żeby poświętować.
Czyli ile?
Cześć, laski!
Cześć, stara!
Wejdźcie!
Elle, boska miejscówka. A myślałyśmy, że jesteś biedna.
- No… - Wariactwo.
- Totalne! - Mój Boże!
- Do zobaczenia. Pa. - Nara.
To nasz sąsiad. Ashton.
- Cześć! Witaj. - Cześć.
- Jesteś z Berkeley? - Skończyłem pierwszy rok.
Stary, zaczynam jesienią.
No nie gadaj.
Mam milion pytań. Możemy pogadać?
- Absolutnie. Wal. - Czadzior!
Fajny nowy przyjaciel.
Fajnie, że Lee będzie miał przyjaciela w Berkeley.
Pewnie jesteś fanem Spider-Mana.
Przejechałem prawie 1000 kilometrów dla kopii Niesamowitego Spider-Mana nr 3.
O to chodzi. O rety. Szaleństwo.
Ale czułam się dziwnie,
gdy zrozumiałam, że to nie ja z nim będę.
Wiesz, co? Mam pomysł!
Za ostatnie lato w domku na plaży.
I najlepsze lato w historii! Kropka!
Jak mówiłam,
sprawię, by było pamiętne.
Cześć.
Jest pierwsza po południu, słoneczko.
Energetyk i aspiryna są po lewej.
Tak. Poproszę.
No dalej. Nie spytasz, dlaczego cię obudziłam?
- Dlaczego? - Myślałam, że nigdy nie zapytasz.
Lee Flynnie,
zgodnie z obietnicą, nasza lista.
Starannie zaplanowałam każdy element,
żeby lato było przepełnione zabawą.
Zaczynamy.
LISTA PLAŻOWA
SKOK Z KLIFU!
MY!
Start!
O Boże!
ZAPASY SUMO
Geronimo!
Mój Boże! Lecimy!
SKOK ZE SPADOCHRONEM
Gotowi? Start!
Mamy zwycięzcę!
WYGRAĆ KONKURS JEDZENIA CIASTA
ZBUDOWAĆ MEGAFORT Z KOCÓW
Cześć, kotku.
Nie!
To najlepszy dzień w moim życiu!
Zamorduję cię!
Za spełnienie marzeń!
O mój Boże!
ZJEŚĆ PĄCZKI W WIELKIM PĄCZKU
Panie i panowie, mamy zwycięzców.
Tak!
WYGRAĆ KONKURS NA ZAMEK Z PIASKU
- Niesamowite. - Już to robiłeś?
- Przysięgam. Nie. - Nie.
Poddaję się!
Tak!
- Noah, chcesz lody? - Pewnie.
- Chcesz? - Pewnie!
- Dobra. - Dobra.
Mamy go!
- To niespotykane. - Co?
NAUCZYĆ SIĘ ŻONGLOWAĆ
Hej.
NURKOWANIE Z REKINAMI
HELOWE KARAOKE
Lista.
Spóźnisz się do pracy.
Lee.
- Cześć. - Nie pracujesz tu. Przestań zamiatać.
- Wszędzie jest piasek. - Uroczy chłopak.
- Elle? - Tak?
Masz dziś podwójną zmianę.
Tak jak chciałaś, masz dodatkowe zmiany.
Dodatkowe zmiany?
Dobra.
Coś nie tak?
Nie. Wszystko gra. Dzięki, May.
- Dziękuję. - Dobra.
Tak. Wszystko gra.
To moja praca.
- Stary. - Żartujesz? Chcę pomóc.
Nie będziemy w stanie zrobić wszystkiego z listy.
Zadanie numer 22.
Zamieszkać razem w Berkeley.
To będzie trudne.
Słuchaj.
A może podjadę tam z tobą teraz?
Pojedziemy do Berkeley i znajdziemy mieszkanie.
Jakbyśmy zamieszkali razem, ale bez mieszkania razem.
Przyjmuję twoją ofertę.
Przepraszam za zwłokę.
- Elle? - O mój Boże.
Cześć.
Jak się masz?
- Miło cię widzieć. - Cześć, Elle.
- Cześć. - Cześć.
Nie widziałam cię od zakończenia roku.
Co tutaj robisz?
Jesteśmy głodni.
To ma sens. Jesteście tu i jesteście głodni.
Oczywiście. Co podać? Zamówisz pierwsza?
Mam dla was kilka rekomendacji.
Sorki, było niezręcznie.
Nie przejmuj się tym.
Będzie między nami spoko?
Pewnie będziemy tu na siebie wpadać.
Oczywiście. Tak.
- Spędzasz lato na plaży? - Tak. Jestem ratownikiem w parku wodnym.
Super. Czekaj. To ten z wielkim torem gokartowym?
Tak.
Interesujące.
Mam pytanie…
MIESZKANIA W BOSTONIE
Cześć!
Cześć, frajerze. Co robisz?
Szukam mieszkania.
Dobrze. Twoje ostatnie śmierdziało starym serem.
Słuchaj.
Rodzinka wpada do Los Angeles.
Świetnie. Wpadnij do nas.
- Możesz tu nocować. - A Elle?
Najpierw ją zapytaj.
Nie. Spoko. Dobrze się teraz dogadujemy.
Będzie dobrze.
Super. Możesz mnie odebrać?
- Oczywiście. - Idealnie. Wyślę ci adres.
Dobra. Pa.
Dlatego to zabawne.
Wybiegłaś z domu tak szybko,
że nie zdążyłem zapytać.
Wybacz. Miałam milion spraw.
O co zapytać?
Chloe wpadnie do miasta
i powiedziałem jej, że byłoby fajnie, gdyby zatrzymała się u nas.
Zgadzasz się?
Tak. O Boże. Absolutnie.
Dla mnie to stare dzieje.
Może iść z nami do parku wodnego.
Co to za park?
Niezły przypadek.
Spotkałam Marca i jego rodzinę.
Pracuje w parku wodnym.
Pomoże nam z naszą listą rzeczy.
Super. Marco.
Czekaj.
To podwójne standardy. Nie przeszkadzała mi Chloe.
Nie pocałowałem Chloe.
Nie chciałem, żeby tak wyszło. Wybacz.
W porządku.
Zapomnijmy o tym, dobrze?
Dobra. Zapomniane.
Dobra.
Nudzę się.
Przyjdziesz do parku?
- Tak. Przyjdę. - Dobra.
A skoro wpadniesz, możesz pomóc Lee i mnie z listą zadań.
O Boże. Co to będzie?
Co to za zadanie?
- Jest super. - Nie.
- Lee ci opowie. - Nie.
To boski dzień wyścigów.
Pomożesz nam?
Absolutnie nie.
- Czemu nie? - Posłuchaj, Lee. Nie założę kostiumu.
Pójdę, żeby wspierać Elle
i tę waszą małą misję, ale to wszystko.
Gdybyś mniej czasu zajmował się listą,
naprawiłbyś sobie tylną lampę.
Podoba mi się rozwalona!
Wal się!
Co?
Myślałeś, że to zrobi?
No tak. Myślałem, że może tym razem…
Nie, w sumie nie.
Słuchaj,
fajnie jest tu ciebie mieć, kiedy pracuję.
- Ale wiesz… - Co?
Co mam zrobić, żeby stolik 17. dostał wodę?
- Ruchy. - Tak jest. Robi się.
- Cześć, Lee. - Cześć.
- Gotowy? - Zdecydowanie.
Gotowy na co?
- Zaprosiłem Ashtona na pokaz komiksów. - Fajnie.
Nie chciałaś iść, nie? Mogę zostać, jeśli trzeba.
Rety. Nie. Muszę…
Muszę pracować.
- To narka? - Narka.
Byłam hipokrytką, no nie?
Pa. Dobrej zabawy.
To była moja wina.
To ja opuszczałam Lee.
Ale chociaż tak bardzo chciałam być z Noahem,
zastanawiałam się, czy nie powinnam była wybrać
Berkeley z Lee.
- Cześć. Co tu robisz? - Cześć.
Chciałem powiedzieć, że w parku wszystko gotowe.
- Nie gadaj! O mój Boże. Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Noah też pomaga?
Znasz go.
Nie założy kostiumu, ale przyjdzie.
Będzie miał problem ze mną?
Nie. W porządku. Nie przejmuj się.
Cześć! Co tam, przystojniaku? Wejdź.
Na pewno chcesz zostać u mnie? Bo to ładna łódź.
Problem w tym, że tata myśli, że umie sterować.
Nie zarzucaj mi kłamstwa.
Boże, Ron. Nie słuchasz mnie. Nie tak mówiłam.
Tak. I jeszcze to.
Proszę. Musisz mnie stąd wydostać.
- Cześć, tato. Co tam? - Cześć.
Opiekunka Brada nie przyjdzie.
Potrzebuję dziś z nim pomocy.
Dobra. Tak.
Obiecałam Chloe i Noahowi spotkanie,
ale nie chciałam zawieść taty.
Więc…
- Cześć. - Elo.
…musiałam kombinować.
Mam pytanie.
Może wpadniesz do domku na plaży i z nami przenocujesz?
Możesz zabrać Mario Kart. Nauczę cię skoku z rampy.
- Pójdę po rzeczy. - Świetnie.
Super. Chcesz nachosy?
- Nie. Linda już mi zrobiła. - Linda?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Wytrę to.
Nie trzeba.
- Dobra. - Dobra.
Cóż, poza rozlanym winem,
cieszę się, że cię poznałam.
Tak. Ja też.
Dobrze, że tu jesteś.
Może kiedyś pójdziesz ze mną i z tatą na kolację?
Bardzo chętnie,
ale ostatnio dużo pracuję w restauracji,
więc muszę odmówić.
Dobrze. Twoja mama była moją przyjaciółką.
Miło byłoby porozmawiać o niej albo porobić coś innego.
Tak. Może.
Spieszę się, więc muszę iść.
Miło było poznać.
Ciebie też.
Brad, będę w samochodzie.
- Pa. - Pa.
- No weź. - Chloe.
- Serio? - Przepraszam.
To niedorzeczne.
Nie!
- Nie! - Przepraszam.
Rany.
- Więcej z tobą nie gram. - Daj spokój.
Może zapomnij o studiach i zostań zawodowym graczem.
Nie jestem aż taka dobra. Ale dziękuję.
Nie. Czekaj.
Twój brat jest uroczy.
Tak. Jest fajny.
Niańczę go, bo mój tata jest na randce…
Spoko.
…ze swoją nową dziewczyną, czy jak o niej mówi. Nie wiem.
Właśnie ją poznałam. Jest wkurzająca.
- Nie. - Tak.
Jeśli to ci pomoże, wszyscy nienawidzą dziewczyn swoich ojców.
Nie nienawidzę jej.
Nie martw się, dobrze? Obiecuję, że to typowe.
Każdy chciał się ubrać jak my.
Wspaniałe były spojrzenia pełne zazdrości.
- Cześć. - Chcieli wyglądać tak fajnie.
Gdzie byliście?
Sprawdzałaś wiadomości?
A co? Nie byliście na komiksach?
- Na komiksach. - Jasne.
- Opowiem. - Luz.
Tak, byliśmy na pokazie komiksów.
Ale potem poszliśmy spotkać się z naszą kumpelą Elle,
żeby wykonać zadanie numer 18.
Minigolf w stylu lat 80.
O mój Boże. Nie.
- Było spektakularnie. - Wystrzałowo.
- Ashton trzy razy trafił od razu. - Super.
Nie. No nie wiem…
Przykro mi, Lee.
Złościsz się?
Nie. O ile jesteśmy gotowi na jutro.
Tak. Zwarci i gotowi.
Super. Ashton też wpadnie.
Ale fajnie.
Rany!
Jazda.
Dobra. Następni.
Dobra.
Już czas.
Tak!
- Co planują? - To takie głupie.
Odmówiłem udziału.
Bywasz uparty.
- Tak. - Czasem trzeba wspierać laskę.
Wspieram ją.
Jeśli w ogóle się pojawi.
Pojawiła się.
Zdecydowanie się pojawiła.
O mój Boże!
Całe życie na to czekali.
Wario!
Marco!
O mój Boże. To Marco.
Wario!
Jesteś moim bohaterem.
Daj mi kask.
Panie i panowie,
odpalcie silniki.
- Księżniczka gotowa? - Potwierdzam. Zaczynamy wyścig.
Dobra.
Dobrze, Melvin. Jesteś moimi oczami na niebie.
Pewnie, Elle.
- Pójdziesz na dno! - Tak!
I wystartowali!
Podjeżdżam, kotku.
Dobra, wy dwoje. Już czas!
- Do szeregu. - Nie puszczajcie ich!
Nie róbcie luk. Jedźcie ciasno.
Odcięliśmy ich.
No nie! Oszustwo!
Dobra robota, Elle. Nikt nie przejedzie.
- Mario jest najlepszy. - Dorwę cię, Evans.
Nażryj się.
- Do diabła! - Sorki, Viv!
Świetnie.
Nieźle, Elle.
Uważaj, Chloe!
- Puścicie mnie? - Załatw to, księżniczko.
Robi się!
Z drogi, Chloe!
Lecimy!
Nie!
Staraj się bardziej.
- Melvin, jak leci? - Głównie czysto. Noah chce się przebić.
Trzymajcie szyk.
- Dowal mu. - Teraz Luigi.
Dobry rzut.
Rany!
O mój Boże!
Marco chyba odpadł.
Rany!
A teraz wrócił!
Dalej, Marco. Dalej!
Rany!
- Mam cię, Evans. - Nie sądzę.
Podjeżdża.
Dowaliła mi! Nic nie widzę!
- Mam cię! - To było niesamowite!
Elle.
O nie.
- Nie. - Zwycięzca będzie tylko jeden.
- Trafiony. - Dobra. Zbliża się ostatnie okrążenie.
Przystojniaczku, co ty robisz?
Wygrywam.
Jesteś trupem.
- Lee! - Wybacz, Rach.
Rachel odpadła! Teraz jest szansa.
Marco i Noah się przebili.
Co się dzieje?
Marco i Noah nieźle dają.
Noah?
Noah, słyszysz mnie?
Noah!
Noah prowadzi.
A teraz Marco. Idą łeb w łeb.
Tak!
Marco wygrywa!
O rety.
Był czad.
DZIEŃ NA TORZE
Cudownie.
Szaleństwo.
Potrzymasz chwilkę?
Tak.
Było blisko.
- Wszystko gra? - Tak. Wszystko gra.
Daj spokój.
Nie złość się, że przegrałeś.
Wiesz, o czym myślę?
Czemu facet, którego całowałaś, ma na sobie kostium, którego nie chciałem?
- Czemu go ma? - Wyolbrzymiasz to.
Widać, że cię jeszcze chce…
Między nami nic nie ma.
Jeśli myślisz, że cię nie chce, to jesteś naiwna. To żenujące.
To żenujące.
Boże. Do zobaczenia w domu.
Bardzo dziękuję za dzisiaj. To było niesamowite.
Nie ma sprawy. Do usług.
Jesteś najlepszy.
Noah był zdenerwowany.
Wiesz co?
Nie obchodzi mnie to. To, co zrobiliśmy, było legendarne.
No nie wiem. Myślę, że może mieć rację.
Co?
Nie byłbym szczęśliwy,
gdyby Rachel zaczęła spędzać czas z byłym.
Po pierwsze, nie jest moim byłym, Lee.
Po drugie, do tanga trzeba dwojga.
Czyli Noah mi nie ufa.
To jemu nie ufam.
Widać, że wciąż coś do niej czuje.
Jeśli jej ufasz, musisz wierzyć jej słowom.
Wszystko dobrze?
Tak. Tylko problemy z rodzicami.
Co jest grane?
Nic.
Tata powiedział mi, że on i mama się rozwodzą,
a teraz wciąż do mnie dzwonią.
- Przykro mi. - Nie. Proszę.
Nie róbmy wokół tego szumu. Dobrze?
Ósemka, narożna łuza.
Do trzech razy sztuka.
Zawsze tak jest. O co chodzi?
Co jest?
TA GRA IDZIE NA EMERYTURĘ
Chwila. Co?
Nie ma mowy.
Nie wierzę, że pozbywają się naszej gry.
Czekaj. Maszyna DDM.
Co robisz?
Dodaję ostatnie zadanie do naszej listy.
Ostatni taniec DDM na naszej maszynie.
Piąty lipca. Przyjdziesz?
Czy to przez kłótnię z Noahem, czy to przez oczekiwania innych,
poczułam się przytłoczona.
Co? Nie chcesz?
Oczywiście, że chcę.
Ale mamy dosłownie miesiąc, żeby dokończyć listę,
a potem wyjeżdżamy.
Tak.
Kumam.
Masz pełne ręce roboty. Dobra.
Ale tak jak Lee…
Lee, zaczekaj, proszę.
Przyjdę.
…też nie byłam gotowa odpuścić.
Dobra. Dzięki.
Wieczór aktualny?
- Starałem się, nie możemy się spóźnić. - Spoko. Nie spóźnię się.
Noah, ty to zrobiłeś?
Żeby wynagrodzić ci za wczoraj.
Wygląda wspaniale.
Przyda ci się spokojna noc. Zasługujesz na to.
Co?
No bo…
Mam plany z Lee. Przygotowywaliśmy się tygodniami…
Nie mów, że to coś z listy.
Wybacz. Czuję się okropnie.
Naprawdę pójdziesz? Zrobiłem ci kolację.
- A ty sobie idziesz? - Nie chcę iść, Noah.
Cały rok będziemy razem w Bostonie.
Zostawiam go samego.
Nie namawiam cię na Boston, żebyś porzuciła Lee.
Wcale tego nie powiedziałam.
Wrócę za godzinę. W porządku? Słowo.
Dobrze. Rób, co chcesz.
Noah.
Proszę.
Przepraszam.
W porządku?
Tak. Oczywiście.
Jasne.
ZORGANIZOWAĆ FLASH MOB
- Tak! - Tak!
O mój Boże!
- To było szaleństwo! Prawda? - Tak!
Prawda była taka, że robiłam to wszystko, żeby Lee mniej cierpiał
i żeby łatwiej było mi wyjechać.
Ale z każdym krokiem do końca listy…
Noah?
…czułam się o krok dalej od Noaha.
Śpisz?
Co ty wyprawiasz?
Maluję wykończenie.
Możesz pomalować wszystko, ale nie to.
Mama mi kazała.
Nie obchodzi mnie to. Nie pomalujesz tego.
- Nie bądź dupkiem. Rusz się. - Nie ruszę.
Dobra.
Kiedyś pójdziesz spać.
NOAH 8 LAT, LEE 12 LAT, ELLE 12 LAT
Brad?
Brad!
- Brad? - Co?
Bogu dzięki.
Gdzie byłeś? Nie mogłam cię znaleźć.
Jestem tutaj.
Miałam cię odebrać.
Nie spodziewałam się ciebie.
Chcesz coś zjeść?
Co?
Nie. Jestem tu, bo miałam odebrać Brada i nie mogłam go znaleźć.
Elle, tak mi przykro.
Twój tata mówił, że jesteś zajęta, więc go odebrałam.
Nie mówił ci?
Nie mówił.
Odzywaj się bezpośrednio do mnie, jeśli plany się zmienią.
Naprawdę mi przykro.
Pracujesz, robisz zakupy i pilnujesz Brada.
Myślałam, że przyda ci się pomoc.
Źle myślałaś.
Od dawna sami dobrze sobie radzimy.
Kupiłam mleko.
Wszystko gra?
Ale nie w tym tygodniu.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Ja się tym zajmę.
Masz zamówienie dla 25?
Spokojnie.
Rany!
Jasna cholera!
Cześć. Masz dziś zmianę.
W porządku?
Nie.
Nadal nie rozumiem, czemu się kłóciliście.
Kiedy zamieszkaliśmy razem, wszystko się posypało.
Zaraz. I co? Poddajesz się?
Nie poddaję się.
Mam dość tych kłótni.
Zrób coś z tym.
Porozmawiaj z nią albo o nią walcz. Cokolwiek. Boże!
Zajmuję się rodziną, pracą,
próbuję wynagrodzić Lee stratę, bo kłamałam na temat Berkeley,
i mam wrażenie, że biegam jak wariatka.
A jeśli chodzi o mieszkanie z Noahem w Bostonie…
Ile masz czasu?
Tyle, ile potrzebujesz.
Jesteś uroczy.
Co się stało?
Odejdź.
Nigdzie nie idę. O co chodzi?
O moich rodziców.
Nawet nie próbują tego naprawić.
Chcą się wycofać.
Widzisz problemy i słyszysz kłótnie, ale wciąż myślisz,
że znajdą sposób, by to rozwiązać.
Posłuchaj. Może wrócę po twojej zmianie?
Opowiesz mi więcej.
- Naprawdę? - Jasne.
Dobra. Tak.
Byłoby miło.
Spójrz na mnie.
Jestem 23-letnią kobietą i płaczę, bo mama i tata się rozstają.
Przestań.
Boże. Czuję się żałośnie.
To niepotrzebne.
Nie ze mną.
Powinnam wracać do pracy.
Dziękuję.
Chodź tu.
Do zobaczenia.
Przepraszam. Zamknięte.
Halo?
Cześć.
Zatańczymy?
Noah Flynn chce zatańczyć?
Tak. Tylko ten jeden raz.
Nie lubię kłótni.
Ja też.
Ale będę o ciebie walczył.
A ja o ciebie.
Możesz nie bałaganić? Właśnie posprzątałam.
Twoja mama ma klientów za pół godziny.
Co robisz od rana?
Źle to robisz. Daj mi to.
Czemu pomagasz jej sprzedać dom?
Tylko sprzątam, jak obiecaliśmy.
- Proszę. - E tam.
Zdrajczyni.
Kiedy chcesz jechać do Berkeley?
- O rany. - Elle…
Wiem, ale posłuchaj. Noah i ja się pogodziliśmy.
Ostatnio było trochę kiepsko,
więc powinnam zostać.
Jasne.
Spoko.
Dziękuję.
PRZYJĘCIE NA BERKELEY
Tamtego popołudnia
nie mogłam przestać myśleć o tym, co powinnam zrobić.
- Cześć. - Cześć, Marco.
Chciałam tylko
przeprosić za wczoraj.
Noah przyszedł i się pogodziliśmy.
Spoko.
Świetnie.
Tak.
Ale dziękuję za wsparcie.
To wiele dla mnie znaczyło.
Nie ma sprawy.
Jeśli będziesz chciała porozmawiać,
to zadzwoń.
Dobrze?
O każdej porze. Mówię serio.
Dziękuję.
Już nie przeszkadzam.
Trzymaj się.
Dobra. Pa.
Tuppen. Co tam?
Świetnie.
Co robisz 4 lipca?
Sprzątałem nasz pokój i coś wypadło z jej torby.
Co odkryłeś?
Dostała się do Berkeley. Nie była na liście rezerwowej.
- Rany. - Pewnie dowiedziała się w maju.
To pokazuje, jak bardzo chce być z tobą w Bostonie.
Tak. To prawda.
Spójrz, co mam.
O Boże! Jak je zdobyłeś?
Czekaj. Koncert jest 22.
Oboje będziemy na studiach.
Możemy ominąć pierwsze dni i pobyć razem.
- Cześć, Ellen! - Ellen, jak się masz?
- Najlepszego, Ellen! - Jak leci?
Witamy na przyjęciu.
Hej!
Randy! Dobra. Pa, Elle.
- Do zobaczenia. - Pa.
Cześć, Randy!
Spoko, że wpadłem?
Tuppen mnie namówił.
Tak. No jasne. Cześć!
Jest jedzenie i napoje…
Nie wierzę, że Marco się zjawił.
Wiem.
- Baw się dobrze. - Super.
Dzięki.
Remis.
Jazda!
Dobra.
Tak!
Tak! Jazda!
MVP, kotku!
- Dalej! - Piłka meczowa. Jest remis.
Dobra gra.
- Świetnie. - Tak!
Było blisko.
Tak. Niezłe uderzenie, dupku.
Znoś przegraną z godnością.
I uważaj na słowa.
Próbuję się dobrze bawić, a ty próbujesz kogoś skrzywdzić.
Co niby próbujesz?
Udajesz niewinną przyjaźń.
To ściema.
- To jasne, czego chcesz. - Naprawdę? Czego?
Chcesz Elle.
- Zamknij się. - Możecie przestać?
Wciąż chcesz Elle i wszyscy o tym wiedzą.
Zamknij się.
Im szybciej to skumasz, tym szybciej…
Noah!
Nie zrobię tego.
W porządku?
Noah!
Noah, proszę…
Powiedz coś.
Miałaś się już z nim nie spotykać.
Czekaj, Noah!
Noah, czekaj.
Elle! Tak mi przykro.
- Nie wierzę, że to zrobiłeś. - Naciskał na mnie.
- Prowokował. - Mam to gdzieś!
Nie możesz tu teraz być. Idź sobie.
Noah miał rację.
Wiesz o tym.
Wiem, że dużo rzeczy schrzaniłem,
ale to nie zmienia tego, co do ciebie czuję.
Nie jest ci pisany.
- Nie. - Proszę, daj mi szansę i…
Przestań!
Musisz już iść. Proszę.
Zobaczcie, co mam.
Monopoly!
Gramy.
Dobra. Brad, czyń honory.
To twoja ulubiona gra?
Zgadza się.
Rany.
- Tak! - Ustawię pionki.
Jest skrupulatny.
Zaklepuję wyścigówkę.
Nie. Chwila. Rzuca się o to kostką.
- Trzyma się zasad. - Poważna sprawa.
Dobra. Dam radę.
Tak!
Mogę wybrać.
Wybieram pieska.
Nie. Wybacz. Ja zawsze gram pieskiem.
Daj spokój. Wyrzuciłam szóstkę.
- Daj spokój. - Dostaję pieska.
To bez znaczenia.
Daj spokój.
Daj jej pionek.
Jasne. I tak nie chciałam grać.
Nie. Chwila. Proszę. Chcę, żebyś ty go miała.
Mam to gdzieś.
Elle!
Co?
Przykro mi, tato.
Nie może wejść w nasze życie i być jego częścią,
jakby była tu cały czas.
Lindo, nie pasujesz tu.
Nieważne, jak bardzo się starasz.
Elle!
Co to było?
Przykro mi, ale nie mogę jej znieść.
Próbuje na siłę wedrzeć się w nasze życie.
- O czym ty mówisz? - To nie mama.
Nigdy nią nie będzie.
Uważam, że to samolubne, że to robisz.
- Samolubne? - Tak.
Przez ostatnie sześć lat ty i Brad byliście dla mnie najważniejsi.
Zapomniałem o randkach.
Przyjąłem okropną pracę,
żeby zarobić więcej na twoją szkołę.
I nazywasz mnie egoistą?
- Tato, nie wiedziałam… - Nie, Elle.
Naprawdę myślisz, że tylko ty
potrzebujesz w życiu miłości?
Nie masz pojęcia, jak mnie rozczarowałaś.
Posłuchaj,
mama zdradziła mi sekret, którym mogę się podzielić.
Są dwie rzeczy, na które warto wydać trochę więcej.
Pierwsza z nich to dobre worki na śmieci.
A druga?
Boczek. To oczywiste.
Naprawdę wczoraj nawaliłam.
Tata ci wybaczy.
A Noah wróci.
Jak zawsze.
Tak.
- Dzięki za pomoc w sprzątaniu. - Oczywiście.
Zasada numer trzy.
Zasada numer trzy jest dobra.
Zawsze pomagaj przyjacielowi sprzątać bałagan.
Idziemy później potańczyć na maszynie?
Tak.
Pamiętasz.
Oczywiście. Nie przegapiłabym tego.
Lee miał rację.
Noah wróci.
Ale zastanawiałam się, gdzie jest.
Nagle zrozumiałam.
Cześć.
Miałeś rację z Markiem.
Bardzo mi przykro. Kiepsko to rozegrałam.
Tak. Chyba oboje mogliśmy inaczej to rozegrać.
Tak.
Ostatnio dużo się kłócimy.
Chyba tak.
Ale czuję ogromną presję
i mieliśmy dla siebie mało czasu.
Może to coś więcej.
Elle,
tak bardzo się staramy.
Wiem.
Powiedzmy, że będziemy to ciągnąć.
Ale za rok przestanie nam się układać,
a ty będziesz na drugim końcu kraju i porzucisz wszystko, czego chciałaś.
Ale to moja decyzja.
Myślę, że wiem, co jest dla mnie najlepsze.
Zdecydowanie wiesz, co jest dla ciebie najlepsze.
Ale nie chcę być osobą, która nie da ci myśleć o sobie.
Co to znaczy?
Nie chcę być odpowiedzialny za decyzję, której będziesz żałować.
Teraz możesz zgłosić się do Berkeley.
Możesz iść z Lee na studia.
Nie chcę was rozdzielać.
- To moja decyzja! - Nie mogę odpowiadać za…
Czemu za mnie decydujesz?
Nie decyduję…
Nie powstrzymam cię przed wyjazdem do Bostonu.
Ale jeśli pojedziesz…
to nie ze mną.
To tyle?
To, że się kochamy, nic nie znaczy?
Kocham cię,
ale może czasem to nie wystarczy.
Na pewno tego chcesz?
Tak.
Nie.
Cholera!
Cholera.
SALON GIER
Nie.
Lee,
tak mi przykro.
Jakoś ci to wynagrodzę.
O to chodziło przez całe lato.
Żeby mi to wynagrodzić.
Zapomnij.
Nie trzeba.
Nie rób tego.
Elle, nie mam ci już nic do powiedzenia.
Wiesz, że chciałam przyjść.
Miałam problem z Noahem.
Nie możesz się tak denerwować. To tylko gra, Lee.
Myślisz, że o to chodzi?
O grę? Myślisz, że mam pięć lat?
Nie chodzi tylko o grę.
Chodzi o naszą przyjaźń.
Wiem, że jesteś zdenerwowany, ale…
Nie jestem dla ciebie ważny.
Nie w porównaniu z nim. Nigdy nie byłem!
Wiesz co?
Jakbyś miał pięć lat.
Nigdy nie musiałeś się o nic martwić.
Całe życie miałeś wszystko podane na tacy.
A teraz oskarżasz mnie, że mi na tobie nie zależy?
Wszystko, co robiłam tego lata,
dowodzi, że aż za bardzo mi zależy.
To miało być nasze najlepsze lato.
Ale nie było na to szans,
bo to, co sprawiło, że nasze lata były takie wspaniałe,
dawno zniknęło i już nie wróci.
Ale wiesz co? Może o to chodzi.
Może tak ma być.
Musimy kiedyś dorosnąć.
I nowa zasada.
Koniec z wszystkimi zasadami.
WSZYSTKO GRA? POGADAMY?
Nie możesz kogoś zatrzymać.
Im mocniej go trzymasz, tym bardziej chce się wymknąć.
Powinienem był to wiedzieć.
Przepraszam.
W którymś momencie życia
w pewnej chwili poczujesz,
że nie masz swojego miejsca na ziemi.
To był dla mnie ten moment.
Dzień dobry.
Cześć.
Pójdę już, więc chciałam się pożegnać.
Jak się masz?
- Nie wiem, czy słyszałaś… - Tak.
Przykro mi.
Sprawy nie potoczyły się tak, jak myślałam.
Nie. Dla niego też.
Ale wiem jedno.
Czy był gotowy na ten związek, czy nie,
naprawdę cię kocha.
Miłość to czasem za mało.
Może.
Albo czasem moment jest nieodpowiedni.
Trzymaj się.
Ty też.
Ale chcę,
żebyś wiedziała,
że uważam cię za wspaniałą kobietę.
Dziękuję, Chloe.
Lee?
Noah?
To tylko ja.
- Cześć. - Cześć.
Nie wiedziałam, że pani przyjedzie. Mogłam pomóc.
Nie trzeba. Mam spotkanie z inżynierami środowiska.
Muszą zaakceptować wyburzenie na linii brzegowej.
Chwila. Rozwalą dom?
Zbudują mieszkania.
Ten dzień robi się coraz gorszy.
Lee wszystko mi opowiedział.
Tak.
Ze mną i Noahem też koniec.
Elle, możemy o czymś porozmawiać?
Tak.
Poza Noahem,
dlaczego Harvard?
Jak to? To Harvard.
- Czemu miałabym tam nie iść? - To prawda.
Ale cały czas mówiłaś o tym,
gdzie pójdziesz na studia,
a nie mówiłaś,
co chcesz studiować.
Wiele osób wybiera kierunek,
kiedy już się dostanie.
Wiem.
Ale czy myślałaś kiedyś, że twój wybór szkoły
ma więcej wspólnego z oczekiwaniami innych
niż z twoimi?
Może czas pomyśleć o tym, co chcesz robić.
Pomyśl, o czym marzysz, co cię pasjonuje,
a potem wybierz szkołę.
I nie pozwól, by ktoś to zmienił.
Dziękuję.
Chodź tu.
Musisz odkryć, co cię pasjonuje.
Tylko tyle?
Cześć.
Cieszę się, że tu jesteś.
Co sądzisz o tym pomyśle?
Piękny.
Dziękuję.
Możemy porozmawiać?
Tak. Co tam?
Elle i Noah zerwali.
Co?
- Gadałaś z nią? - Tak.
Zadzwoń do niej.
Nie chce ze mną gadać.
Nie po ostatnim.
Sytuacja z Elle i Noahem sprawiła, że zaczęłam myśleć o nas.
Widziałam, jak starali się utrzymać związek na odległość,
i widziałam, jak było ciężko.
Rachel…
- Naprawię cokolwiek, co zrobiłem. - Lee, nic nie zrobiłeś.
Szkoła będzie dla nas ciężka.
Nie powinniśmy jej utrudniać,
próbując stworzyć związek na tak dużą odległość.
Czyli zrywasz ze mną?
Wiele dla mnie znaczysz
i nie chcę, żebyśmy skończyli jak oni.
A kto wie? Może jeśli mamy być razem,
odnajdziemy drogę do siebie.
Ale ja cię kocham.
A ja ciebie.
Nie chcę tego, ale…
często nawalam.
Tyle dla mnie zrobiłeś.
Nie chcę, żebyś był nieszczęśliwy.
Nie miałam prawa stanąć tobie i Lindzie na drodze.
Nie chcę cię rozczarowywać.
Nie jestem rozczarowany.
Wszyscy popełniamy błędy.
To, co robisz później, pokazuje, kim jesteś.
- Cześć. - Cześć, Lindo.
Co tu robisz?
Lindo…
chciałam przeprosić za swoje zachowanie.
Ten piesek
wiele dla mnie znaczy, bo właśnie nim grała moja mama,
kiedy graliśmy razem w Monopoly.
To było…
- Wiem, że to brzmi głupio. - Nie. To nie brzmi głupio.
Rozumiem.
Dziękuję.
Elle…
Nie śniłabym o zastąpieniu twojej mamy,
ale bardzo mi na niej zależało.
Mam parę historii, którymi chciałabym się z tobą podzielić.
Bardzo chętnie.
Do zobaczenia.
Pa.
WSZYSTKO GRA?
Chciałam z nim porozmawiać, ale nie mogłam,
bo wiedziałam, że to byłoby pożegnanie.
Nie byłam gotowa się pożegnać.
Jeszcze nie.
Tak!
Też tak umiem.
- Nie! - Jeszcze raz.
Nie! Nie ma mowy…
I tak jak co roku,
lato minęło w mgnieniu oka.
Nadszedł czas, byśmy zaczęli naszą kolejną przygodę.
Czekałam na Noaha.
Przepełniała mnie dziwna mieszanka uczuć.
Desperacko chciałam go zobaczyć, ale bałam się, że może się pojawić.
Szukasz kogoś?
Pewnie nie mnie.
Ale sama przyznałaś,
nie jestem ci pisany.
Najwyraźniej Noah też nie.
Przykro mi.
Cieszę się, że mamy szansę się pożegnać.
- Wybrałeś szkołę? - Nie.
Zrobię rok przerwy w Nowym Jorku.
Chcę tam pracować jako muzyk.
Czekaj. Naprawdę?
Nie mówiłeś, że chcesz tam jechać.
Zawsze chciałem to zrobić.
Ale oprócz mojej rodziny trzymało mnie tu tylko jedno,
ale to już koniec.
Powodzenia. Dasz czadu.
Dzięki.
To mój lot na księżyc.
No to żegnaj, Elle Evans.
Żegnaj, MVP.
Ludzie przechodzą przez nasze życie.
Niektórzy stają się wspomnieniami,
ale niektórzy stają się częścią ciebie.
Raz, dwa, trzy. Za Ellen!
Nazywam się Elle, ale nieważne.
Ciężko było patrzeć, jak odchodzą.
Nie byli idealni, ale na swój sposób
byli ważną częścią mojego życia.
- Powodzenia. - Vivian, daj spokój.
Chodź tu. Będę za tobą tęsknić.
A teraz…
Pamiętajcie mnie.
Chodź tu.
…nie wstydzę się powiedzieć, że kochałam każdego z nich.
Tak. Oczywiście.
- Pa. - Pa.
Przyjęli cię do Berkeley?
Tak.
Czemu mi to pokazujesz?
Bo od początku powinnam była to zrobić.
To prawda.
Powinnaś była.
I zgodziłbyś się?
Pewnie nie.
Widzisz? O to mi chodzi.
Zraniłam was obu,
żeby w końcu zrozumieć, w czym problem.
Tak bardzo mi na was zależy,
że spędziłam całe życie,
dbając o nasze relacje,
zamiast zastanowić się nad tym,
co mnie uszczęśliwia.
Czyli nie obchodzi mnie twoje szczęście?
Nie! Nie chodzi o to, co zrobiłeś.
Powstrzymywałam się, żeby cię nie skrzywdzić,
nawet wbrew sobie.
Wiesz?
Muszę z tym skończyć.
Słyszałem o tobie i Noahu.
Tak.
Więc jedź ze mną do Berkeley.
O tym właśnie mówię.
Wybrałam Boston, żeby być z Noahem, a Berkeley, żeby być z tobą.
Ale muszę odkryć, kim jestem.
Samodzielnie.
Chodź tu.
Przepraszam za to, co powiedziałam w salonie gier.
Nie chciałam.
Chciałaś.
W porządku.
To prawda.
Wybacz, że to nie było nasze najbardziej pamiętne lato.
No nie wiem. Może właśnie było.
Wiesz, dokąd chcesz iść?
Chyba tak.
Proszę.
Dzień dobry.
Panna Evans.
Co za niespodzianka.
Pamięta mnie pani?
Wygrałaś jedyny konkurs tańca, który oceniałam,
więc na pewno pamiętam.
W czym mogę pomóc?
Hej.
- Mama mówiła, że wyjeżdżasz. - Taki jest plan.
Wiedziałeś, że dostała się do Berkeley?
O czym ty mówisz?
Zerwałeś z Elle, żeby mogła pójść ze mną na studia.
Było dużo powodów do zerwania.
Nie chciałem, żeby żałowała swojej decyzji.
Ale rozstanie nie oznacza, że przestanę ją chronić.
Pojedzie do Berkeley?
Nie. Złożyła papiery na USC.
Chce projektować gry.
Dobra.
To by się zgadzało.
Tak.
Słuchaj.
Może nie powinienem tego mówić,
ale ten tekst o tym, że zawsze musisz chronić Elle?
To nieprawda.
Zawsze potrafiła o siebie zadbać.
Jedyne, czego od ciebie chciała, to…
żebyś ją kochał.
No nic,
do zobaczenia.
Wiedziałam, że Noah wyjeżdża.
Ale czasem pożegnania są takie trudne,
że chce się je ominąć.
Tak samo nie mogłam pożegnać się z Noahem,
jak z domkiem na plaży.
Wszystkiego najlepszego!
Nie mogłam go zabrać.
Wydawało mi się, że jeśli zostawię zdjęcie,
zawsze będzie wisiało w tym samym miejscu.
MUSZĘ CIĘ O COŚ POPROSIĆ.
DLA MAMY
Mam nadzieję, że mogę tak pisać,
ale tak o pani myślę.
Pani ciepło, rady i życzliwość
czyniły moje życie lepszym.
Nie mogę wyrazić, jaka jestem wdzięczna.
Zamiast tego dołączam mały prezent
i wyrazy miłości.
Elle.
Hej.
Myślałeś, że dam ci wyjechać bez pożegnania?
Planowałem do ciebie zajechać.
- Naprawiłeś tylne światło. - Wcale nie.
- Noah. - Tak.
No to tyle.
Dziwnie, że jadę sam.
Dodałam nową zasadę.
„Zasada numer 35”.
„Zawsze dzwoń do kumpla, kiedy zatęsknisz”.
Boska. Dziękuję.
Pani Flynn, mam nadzieję, że dokumenty sprzedaży są w porządku.
Potrzebujemy tylko ostatniego podpisu.
Nie mogę wyrazić, jaka jestem wdzięczna.
Zamiast tego dołączam mały prezent
i wyrazy miłości.
Elle.
Coś nie tak?
Pani Flynn?
Nie.
Wszystko w porządku.
Nie sprzedam tego domu.
Straci pani miliony.
Wszystkie te stare domy będą rozebrane.
Ale nie ten.
Do widzenia.
Genialne.
- To światło jest idealne. - Tak? Nie wiem.
- Do zobaczenia. - Spoko.
Może powinienem…
Idziesz na USC?
Chcę zapisać się na semestr wiosenny.
Jest duża konkurencja, mogę się nie dostać.
Żartujesz?
Zawsze dajesz radę.
Nie wiem. Zobaczymy.
Przykro mi, że nam nie wyszło.
Tak już jest, Noah.
Mnie też.
Nie zapomnij o mnie. Dobra?
Żegnaj, Noah.
Elle, opiekuj się naszą grą pod moją nieobecność.
Do następnego tańca.
Twój najlepszy przyjaciel, Lee.
NAJLEPSI KUMPLE
Cały Lee.
Jedną z rzeczy, które robimy na wydziale gier wideo,
jest przekuwanie naszych pomysłów w gotowe produkty.
Może przedstawisz swoje pomysły
na gry i produkty.
Tak. Oczywiście. Zdecydowanie.
To znaczy teraz?
Przepraszam. Nie wiedziałam, że mam to przygotować.
To nie musi być nic oficjalnego. Tylko dzielimy się pomysłami.
Jasne. Oczywiście.
Więc…
Boże. Przepraszam.
Nic nie przychodzi mi do głowy. Nie wiem, co powiedzieć.
To nic, Elle.
Chyba wiemy już wszystko.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Tak. Dziękuję.
Mam jeden pomysł.
To właściwie koncepcja.
Śmiało, Elle.
W sportach fantasy ludzie wybierają prawdziwych sportowców
i na podstawie ich wyników określają sukces…
Wiemy, jak działa fantasy football.
Tak. Przepraszam. Oczywiście.
A gdybyśmy to wykorzystali na platformie e-sportowej?
Gracze mogliby się spotkać
i na zmianę wybierać swoich ulubionych zawodników.
Można to nawet nazwać „Fantas-E Sport”.
A fantasy football to wielomilionowy przemysł. Prawda?
Jest wart siedem miliardów dolarów.
Właśnie.
A ile jest wart e-sport?
Dwa miliardy.
Czyli to może być coś warte.
Mam też inny pomysł…
Co tam?
Chyba się dostałam!
Tak!
18. ZAWSZE CIESZ SIĘ Z SUKCESÓW PRZYJACIELA.
Opowiadaj. Co się stało?
Byłam bardzo zdenerwowana…
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
Lee i Rachel wrócili do siebie.
Okazuje się, że czasem ludzie do siebie wracają.
Lee i ja mieliśmy kontakt przez całe studia.
Po studiach Lee wrócił do Los Angeles.
Zdawało się, jakby czas się dla nas zatrzymał.
My bardzo się zmieniliśmy, ale nasza przyjaźń nie.
A jesienią tego roku
wszyscy znaleźliśmy się w bardzo znajomym miejscu.
O mój Boże!
Nie ma mowy!
Stało na swoim miejscu.
Lee!
- Wciąż to robią? - Wciąż to robią.
O mój Boże…
Dzieciaki dalej ustawiały stoisko z całusami.
Przez chwilę
poczułam ten sam dreszczyk emocji,
co wtedy, gdy pierwszy raz się całowałam.
A potem go zobaczyłam.
Znowu.
Cześć, Shelly.
Cześć, Noah.
Noah!
- Cześć. - Cześć. Co za niespodzianka.
- Miło cię widzieć, bracie. - Ciebie też.
- Miło was widzieć. - I ciebie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Kiedy ślub? Macie datę?
Tak. Myślimy o końcówce maja.
Nie mogę się doczekać.
Idziemy kupić churros.
- Churros. - Serio?
Spotkamy się później?
- Luz. - Miło było.
- Nawzajem. - Pa.
- Rany. - Dasz wiarę?
Nie. Nie chcę na to patrzeć.
Kopę lat.
Tak.
Wyglądasz biznesowo.
Nie daj się zwieść, jestem buntownikiem. Urwałem się z pracy 20 minut wcześniej.
- Poważna sprawa. - Dobra.
- Nikomu nie powiem. - Dzięki.
Dobra.
Lee mówił mi o twoich ofertach pracy.
Kancelarie z Nowego Jorku i Los Angeles.
Nie wiem, którą wybrać.
Gratulacje. To niesamowite.
Lee mówił, że tworzysz gry wideo.
- Własną grę. - Tak.
Projektuję gry. Jest super.
- Pracuję w małej firmie z perspektywami. - Spoko.
I mam dużo wolności twórczej.
Jest super.
Cieszę się.
Co?
Nie wiem.
Jesteś taka dorosła.
To samo chciałam powiedzieć o tobie.
A zupełnie niedawno
rozbiłaś skuter na podjeździe.
Poprawiłam się.
Mam własny motocykl.
Naprawdę?
Kiedy znów będę w mieście,
pojeździmy razem.
Jeśli zechcesz.
Chętnie. To brzmi nieźle.
Świetnie.
Muszę się spotkać z przyjaciółmi, a potem mam wczesny lot.
- Jasne. Spoko. - Ale zadzwonię.
- Spoko? - Jak znajdziesz czas.
Znajdę czas.
- Dobra, lecę. - Dobra.
No to…
- Pa. - Dobra.
Do zobaczenia. Pa.
Pa.
Kiedy stałam na festynie
i patrzyłam na Noaha po takim czasie,
myślałam tylko o jednym.
To wszystko stało się przez…
No wiecie.
- Cześć! - Cześć!
- Do dzieła. - Oto Stoisko z całusami.
Cholera!
Tak.
Niezła sztuka.
Brawo!
No brawo!
- To będzie w filmie. - Nie wycinajcie!
Muszę beknąć.
Nie. Nie nadchodzi. Zrobię to po ujęciu.
Co? Lee! O mój Boże!
Co on sobie myślał?
Zdejmij fartuch i idź do domu.
Tak. Przepraszam, May.
Brad…
Serce bije mi szybko.
Spoko. To normalne.
W porządku.
- W porządku. - W porządku.
Najlepszy tekst w filmie.
- Upadnę! - Rzygnę!
Zatrzymajcie to!
- Cholera. Sorki. - Nie mów tak.
To było słabe.
To było takie słabe. No dawaj.
Cholera!
To szaleństwo!
Kazałaś mi odejść, prawda?
Tańczymy na tym od wieków.
Co mam zrobić?
Uciszyć to cholerstwo.
Stopy mi śmierdzą po wczoraj.
Pięknie.
Vince?
Szybciej. Brawo. Dzięki.
Powinien mieć to na oku.
Taylor.
- Przyniosę coś do jedzenia. - Dobra. Jest tu Marco?
- Serio? - No weź.
Co tu robisz?
Chciałem powiedzieć…
Jest lekkomyślny.
Ósemka?
Nie.
No weź.
Czekaj.
- Co się dzieje? - Miałam tam scenariusz.
Dobra.
Zagrasz w piłkę?
O rety…
Mistrzowsko!
Właź tam!
- Cześć. - Cześć.
Wygląda wspaniale. Dziękuję.
Jasna cholera.
To było obrzydliwe.
Wycieczka po Harvardzie!
- Serio? Harvard? - Tak.
Jasna cholera.
Wszystko załatwione,
więc powiedzmy…
Przepraszam.
PRACOWNIK MIESIĄCA
Idealnie!
Kocham cię, Marco!
Nie ma porządku!
Wszyscy na pokład!
Kupisz mi nowe jabłko. Przysięgam.
Nie zniosę już takiej przyjaciółki.
Koniec z nami.
To było głupie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz