Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jeśli jesteś fanem P!nk,
to ruszasz w trasę po Wielkiej Brytanii...
Jej trasa Beautiful Trauma powraca.
Cardiff, Glasgow i Liverpool...
Oraz dwa wielkie koncerty na londyńskim stadionie Wembley.
Nadciągam, tak
Czas rozkręcić tę imprezę
Nadciągam, tak
Czas rozkręcić tę imprezę
Sobotni wieczór zaraz zaczyna się
Wszyscy czekają, aż pojawię na nim się
Wysyłam ludziom esemes za esemesem
Będziemy się bujać moim mercedesem
Mam ostry styl I złote pierścionki z brylantami
Mam duży spust Jeśli czytasz między wierszami
Jedziemy!
Nadciągam, tak, czas rozkręcić tę imprezę
Tak jest, nadciągam
Nadciągam, tak, czas rozkręcić tę imprezę
Parkujemy i wyskakujemy z wozu
Na tablicy widać napis „Gwiazda Numer 1”
P!NK: TYLE JUŻ WIEM
Nadciągam, tak, czas rozkręcić tę imprezę
-Dziękuję. -Proszę.
-Cześć, dziękuję! -Proszę.
AMSTERDAM - HAGA - HAARLEM
20 DNI DO WEMBLEY
Dobra. Jesteśmy.
Rock and roll!
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Spójrz, kolego.
Fajny widok, co?
Super, nie?
Nie!
Zrób to. Załóż to.
-Zważaj sobie. -Patrz, co tu mamy.
Szampan. Świętujemy.
Cieszysz się, że będę śpiewać na europejskich stadionach?
I P!NK
-Masz powiedzieć „tak”. -Nie!
-A jak ci pozwolę jeździć na rolkach? -Na rolkach?
-Po scenie. -Po scenie?
-Chciałabyś? -Nie.
-W tym twoim tutu? -Nie.
Dlaczego?
I tak będę na scenie.
Ale mogłabyś zaśpiewać coś przez prawdziwy mikrofon.
Przez prawdziwy...
Mogłabyś dostać kontrakt.
Może nie chcę.
Może i racja. Zdrówko.
-Cześć. -Jak się masz?
W końcu jesteśmy.
Jak tam?
-Ja też! -Chodź.
Cześć wszystkim.
Malutki.
Lubię wstawać z łóżka i oglądać świat z moimi dziećmi,
tak jak lubię szaleć na scenie.
-Z nami. -Czemu?
-Pobawisz się, jak wrócimy. -Nie...
Z wielu powodów mamy się na to nie decydują.
Wiem, że faceci mają z tym łatwiej,
po prostu wychodzą i nie oglądają się za siebie.
-Zostawiam cię z mamą, okej? -Super!
Nie ma możliwości, żeby matka po rozstaniu z dziećmi
nie myślała o nich przez każdą sekundę dnia,
żeby nie martwiła się o nie, nie mogąc zasnąć.
Wiele mam,
kiedy stają się nimi podczas trasy, przerywają ją.
Bo trudno wyobrazić sobie łączenie obu tych ról.
Fakt ciągania za sobą rodziny usprawiedliwiam tym,
że tworzymy wspólne wspomnienia.
Chcę, by były wartościowe.
Chcę, by trasa była idealna dla każdej z osób,
które kupiły bilet na mój koncert.
Mogę ten średni?
Tak, może być ten.
I chcę, by trasa była idealna w oczach moich dzieci.
Staram się tego dokonać.
Tu łódka. I tu łódka.
Mam wrażenie, jakbym przeżyła z 18 żywotów.
Cześć.
Czy chciałam tu dotrzeć? Jasne.
Czy wierzyłam w to? Tak.
Piszesz się na to od razu.
Poznajesz rodziców, przeszkody,
lekcje, które musisz zaliczyć,
ale starasz się też przeżyć w codziennych sytuacjach.
Podczas pierwszego występu nie czułam się fajnie.
Moi rodzice się rozstali, tata mnie podwiózł na koncert,
a ja do dziś pamiętam tę jazdę.
Mam ochotę przytulić tę dziewczynkę
i powiedzieć jej, że wszystko się ułoży.
Nie skrzywdzisz mnie
Odcięłam się od ciebie
Choć nie myślałam, że zdołam
Nie będę po tobie płakać
Kiedyś miałeś moc
Zawsze powtarzał mi:
„Odrzuć włosy, spluń na wiatr
„i pokaż im, na co cię stać”.
Na miejsca, proszę!
-Wills, rusz się stamtąd. -Gdzie?
Poza taśmę.
Najpierw przeróbmy cały nowy materiał.
-Dobra. -Tak, żeby...
By to sobie przećwiczyć.
Żeby poczuć ten teren, oswoić się z nim.
-To jest identyczne. -Tak.
Lampy, żyrandol, chodnik.
Pojawiają się na różnych wybiegach,
ale w tej skali to świetnie wygląda na nowej scenie.
Ale nie będę nigdy blisko Justine?
-Nie, to poziom podłogi. -Będzie daleko.
Nie będą aż tak blisko.
Dobra. Akt pierwszy, drugi i trzeci mam za sobą.
-Tak. -To mam przerobione.
Mamy w zapasie jakieś stroje Boba Mackiego?
Mamy też strój, który Tony zrobił na BRIT Awards.
Tak, mamy go.
Powinien zabarwić go przez noc na bardziej czerwony.
W razie czego załatwię go sobie w Dzielnicy Czerwonych Latarni.
To wszystko.
-Mówimy zwykle: „Dzień dobry”. -Dzień dobry!
Pod warunkiem, że mamy zdrowe biodra.
Tak.
Twe słowa nic już nie znaczą
Niczego nie zmienią twoje próby poprawy
Jak wynagrodzić te wszystkie lata?
Dawaj!
Nie ma cię już obok mnie
Cześć, Jamesey! Jak leci? Wszyscy tu są.
Mogę się chociaż przywitać z tobą?
No chodź.
Nie pogrywaj ze mną Nie zadzieraj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Piona, kolego!
Nie chcesz ich?
Nie.
-Dobra. Nie, dziękuję? -Nie.
Nie, dziękuję? Możesz powiedzieć: „Nie, dziękuję”?
-Nie, dziękuję. -Dziękuję.
Ma też poszerzane rękawy.
Mamo!
Teraz ty. Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem.
Mam już chyba dosyć Może za dużo myślę
Może tak będzie lepiej Pocałuj mnie ten ostatni raz
Nie ma opcji, bym się od tego odcięła.
Niektórzy wychodzą z domu i idą do pracy,
zostawiając za sobą sprawy z domu, żeby zająć się pracą.
Ja tak nie mam.
Wszystko łączy się w całość.
I to jest zarazem piękne, jak i obciążające.
Jak my mamy to wszystko ogarnąć?
Co z nami?
To było autentyczne.
Na próbie Madonny za coś takiego się wylatuje!
Podobno.
Płonęliśmy razem
Te nuty. Trzeba je wyciągnąć.
Promienieliśmy wspólnym blaskiem
Kazałam ci się gonić Nie miałeś łatwo
Kochany, wpadliśmy po uszy
Śpiewamy!
Żyjemy w trasie od tylu lat Nigdy nie znajdą nas
Niech ktoś otrząśnie nas
To był poroniony pomysł A ja rozwalę ten hotel, bo
Nadchodzą ciężkie czasy
Wczoraj znów nawaliłam
Czasami ledwo zipię
A po miłosnym haju Wszystko wygasło
To byłeś ty Dam sobie radę
Koszmar powraca Nie ma nic
Zupełnie nic Tylko ty
Mój cudowny zjazd
Piękna trauma
Prowadziłam pamiętnik każdego dnia ciąży
i przez pierwszy rok życia Willow.
Piszę listy do Willow przy ważniejszych okazjach.
Napisałam jej list w dniu jej narodzin.
I w dniu, w którym poszła do przedszkola.
W każde urodziny. Przechowuję je w książce.
Któregoś dnia dostanie ją ode mnie.
To ciekawe, jak jesteś dzieckiem.
Myślisz, że rodzice są bogami. To twoi pierwsi idole.
Nie są zwykłymi ludźmi, są rodzicami.
Idealnymi rodzicami. Powinni tacy być.
A ich jedynym celem jest kochać cię idealnie.
A potem nagle spadają z panteonu...
I łamią ci serce.
Dociera do ciebie, że są ludźmi,
z własnym życiem, wadami i porażkami.
I nie mogą kochać cię idealnie. Nie potrafią nawet kochać siebie.
I toczysz z nimi walkę przez jakieś dziesięć lat.
Aż stajesz się ich rodzicami.
I myślisz sobie: „Zaraz, oni zawsze tacy byli?
„Dlatego jestem taka, jaka jestem?”.
Willow nigdy tak sobie nie pomyśli o mnie.
-Chcę przytulaski. -Willow?
Co?
Zróbmy przytulaski. Idziesz ze mną dzisiaj, kolego?
Muszę wskoczyć pod prysznic, a ty musisz zjeść,
więc czas założyć coś na tyłeczek.
Żebyś mógł ze mną wsiąść do samochodu.
To prawie taka próba, więc...
Musimy zjeść.
Chodź jeść, kolego. Spróbuj, Jameson.
Idź zjeść owocka. No idź.
Nie!
To pomarańcza. Pyszniutka. Naprawdę, spróbuj.
Jameson...
Popatrz na mnie.
Idziesz ze mną. Masz być gotowa.
Wiem, że nie lubisz, jak cię popędzam.
-Słuchasz mnie? -Tak.
To ruchy.
-Nie. -No dawaj.
Jestem skuteczna.
To było skuteczne, co? Powiedz Willow, żeby się szykowała.
Szykuj się!
Willow, szykuj się.
Za dużo.
Za dużo? OK.
-Jesteś gotowy? -Tak!
-Gotowy na wielki dzień? -Tak!
Super!
Willow!
Chcesz to zabrać? OK. Szybko.
Oby wróciło do domu.
Bierz bluzę. Widzimy się później.
-Pa. -Kocham cię.
A ja ciebie.
Na razie, koleżko! Widzimy się na miejscu. Piona?
-Dziękuję. -Tak.
Gotowi? Wszyscy są gotowi?
-Nie zdzieraj. -Dlaczego?
-Bo musi się zagoić. -Dlaczego?
-Ciało się w ten sposób uzdrawia. -Dlaczego?
-Bo jesteś silnym chłopcem. -Dlaczego?
-A ciało to cud. -Dlaczego?
-I odpornym. -Dlaczego?
-Powiesz „odpornym”? -Nie!
-Powiesz. -Nie umiem, mamo!
-Spróbuj. „Odporny”. -Nie umiem!
-Powiedz „odporny”. -Nie umiem, mamo!
OK. Powiedz „od”.
„Od”.
-Por. -„Por”.
-Ny. -„Ny”.
Tak! Powiedziałeś to.
Powiedz „odporny”.
Odporny.
Jak myślisz? Może być?
Tak.
Wiesz, że ci ludzie przyszli, by cię zobaczyć?
Wczoraj byłam w barze z Jonem Bon Jovim
i dawał mi rady co do występów na stadionach.
Mówi: „Każdy patrzy ci prosto w oczy przez telebim”.
Jak daleko!
Wszyscy są z tobą, bo stajesz się... ogromna.
Jeśli nawiążesz kontakt z ludźmi, których widzisz,
tych z pierwszych rzędów,
cała reszta będzie za ich pośrednictwem również w tym uczestniczyć.
Nie ma fizycznego kontaktu, więc to niezła korba.
Nikt nie zeświruje
To jak okadzanie...
-Zna mnie. -Nie ciebie!
Całą scenę.
Dobra. Gotowa.
Nie pogrywaj ze mną
Ciężko śpiewać kawałek i odstawiać cały ten taniec.
O nie, nie pogrywaj ze mną
Możemy od początku?
Śpiew i taniec są z innej bajki.
To wiele utrudnia. Nie wiem...
Nie pogrywaj ze mną
Spróbujmy ponownie.
Te wszystkie lata
Nie ma cię już obok mnie Straciłeś swój największy skarb
Muszę mieć tu bębny.
Nie pogrywaj ze mną
Nic nie słyszę.
Nie pogrywaj ze mną
Nie zadzieraj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Choreografia zaraz po tym szalonym tańcu...
Dokładnie.
A po tym wszystkim śpiew. To jakiś obłęd.
Powinnaś tylko śpiewać.
Kiedy skończę z Jenny, przespaceruję się.
-Tak. -Powinni zwolnić.
Będę musiała.
Dam ci całą siebie, póki starczy mi sił
Więc nie pogrywaj ze mną
To ciekawe zajęcie dla młodej kobiety, bycie szefem,
bycie szanowaną, bez wymuszanych tekstów,
żeby ludzie cię szanowali.
Jestem liderką, dając dobry przykład. To wymaga ciężkiej pracy
i stawiania sobie wysoko poprzeczki, by inni poszli twoim śladem.
Nie pogrywaj ze mną
Niczego nie zmienią twoje przeprosiny
Twe słowa nic już nie znaczą
Niczego nie zmienią twoje próby poprawy
Jak wynagrodzić te wszystkie lata?
Nie ma cię już obok mnie
Straciłeś swój największy skarb
Błagam, nie pogrywaj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Nie zadzieraj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Nie zadzieraj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Nie zadzieraj ze mną
Nie pogrywaj ze mną
Dziękuję.
-Tak jest! -Zajebiście, stary.
-Było super. -Oglądaliście mnie?
-Tak. -Podobało wam się?
Podobał się wam koncert?
-Mamy ci mnóstwo do powiedzenia. -Super.
Po prostu wyszłam z ciała. Widzimy się w hotelu.
Powiem tak: gdybym była na widowni, kupiłabym bilet,
zapłaciła za parking, posiłek,
i przebyła szmat drogi, żeby zobaczyć ten koncert,
byłabym zawiedziona.
Jesteś dla siebie za surowa. Było świetnie.
Ludzie byli zachwyceni.
Jak to wyglądało stamtąd?
Obłęd. Ludziom odbijało.
Nie byłeś za daleko?
Nie. To było niesamowite wrażenie.
Dodaliśmy 8000 metrów kwadratowych sceny, nie zmieniając tempa choreografii.
-To podwójna praca... -Jak sprinterka.
...wszystko w tym samym czasie, to nieprawdopodobne.
Odzyskałam oddech dopiero przed Ninety Days.
-Kumam. -Mamo?
Tak, złotko?
Dlaczego zaparłaś mi dech?
Dlaczego co?
Dlaczego zaparłaś mi dech, mamo?
Dlaczego zaparłam ci dech?
Zaparłam ci dech?
Kiedy? Zaparłam ci jakiś dech?
-Dwa! -Zaparłam ci dwa tchy?
-Tak. -Kiedy ci zaparłam tchy?
Mówisz, że zaparłam ci dech? Rozumiem. Koncert mu się podobał.
Nie...
-Mogę całusa? -Mogę dostać ketchup?
Zobaczę, czy mamy.
-Dziękuję. -Co chcesz?
Gdzie Roger i Baz?
Spiskują, jak mnie napaść?
Tu jesteśmy. Czekaliśmy na ciebie.
Chodźcie.
Nie ma to jak spleśniały, mokry korek.
Dobra. Mogę przejść do konkretów?
Nie wiedziałam, że te trzy rozwidlenia nie będą połączone.
Nie miałam odsłuchu cztery razy.
Garnitur był z sześć rozmiarów za duży,
więc przydałoby się go zwęzić.
Revenge w ogóle się nie sprawdził.
Możemy wysłać nadmuchiwaną lalę Eminemowi?
Spodobałaby mu się. Sukienka z Try?
Mówiłaś, że...
Mówiłeś, że tego chcą ludzie.
A Stephanie na to: „To jest molestowanie”.
Nie. Powiedziałem, że to jest sexy.
-Skórzana kurtka nie była dobra? -Za bardzo się skrzyła...
-Nikt tego nie chce. -Nie.
-Nie, tego właśnie chcą. -Pieprzyć to!
Tego właśnie chcą.
-Za każdym razem? -Tak...
Muszę przebiec cały ten wybieg.
Przebiec schody i wrócić.
Tą samą drogą.
Wiesz sama, które kawałki...
To cały koncert.
Nie mogę tak ganiać przez dwie godziny.
Bo inaczej cały koncert trzeba przerobić.
Rozumiem, co masz na myśli...
Możemy połączyć te sceny i rozwiązać mój główny problem?
Staramy się. Może być problem z Wembley.
Pogadam z Sidem.
Potrzebuję długopisu. Może tak?
To końcówka. Wybieg aż dotąd. Tutaj musi być spadek...
-Obniżenie? -O metr?
Żebym mogła zbiegać i wbiegać z powrotem.
Jeśli będą połączone, wyrobię się z czasem.
Będę miała czas na oddech.
Nie wiem, czy Wembley to klepnie, koncert jest wyprzedany.
Mogę to rozrysować
jutro rano i wysłać do zatwierdzenia.
-Tak zrób. -Dobra. Nie ma sprawy.
Powiedz, że inaczej umrę.
Nie mogę na ciebie więcej liczyć
Nie dam rady tak dalej żyć
Nie mogę już brać twojej morfiny
Nie mogę się już z tym kryć
Próbowałam wzywać pomocy Pozostało mi z bólu wyć
Muszę uciec stąd, po to by
Biec
Tak szybko, jak zdołam
Gdzie mnie nogi poniosą
Aż łzy złości potoczą się
Bo uwierz, że jesteś jak lek Co zamiast pomagać
Tylko robi mi źle
PROSZĘ O AUTOGRAF
Muszę przez ciebie biec
Tak szybko, jak zdołam
Gdzie mnie nogi poniosą
Aż łzy złości potoczą się
Bo uwierz, że jesteś jak lek
Co zamiast pomagać
Nie mogę na ciebie więcej liczyć
Nie mogę już brać twojej morfiny
Tak wygląda moje niebo. Wystarczy dodać ser.
To porządny kawał nieba.
Sto lat, droga Tracy
Sto lat
Kocham was!
Nie!
15 DNI DO WEMBLEY
Dokąd to?
-Super. -Dobra.
Siadamy na biomacie bez butów.
-Czemu? -Bo trzeba wam trochę zen.
Nie.
Nadchodzi!
Chcę trąbkę Willow.
Chcesz się uczyć gry?
Tak.
Dobra, gotowy?
Nie działa. Chcesz spróbować?
Nie tak...
Coś takiego...
-Poprawiam się, co? -Nie.
Nieźle. Mocny dźwięk. Prawie dobrze.
Nie!
Odwołujemy trasę?
Nie.
Nie jadę.
Może tak. Pewnie.
Chcesz odwołać trasę?
Powaga.
Nie. Chcę jechać na obóz i szaleć w nadmuchiwanym domku.
Kocham cię.
Chcesz obozu i nadmuchiwanego domku. Ale nie możesz.
-No. -Bo mama jest w trasie.
-No. -I jesteś smutna...
-Na maksa. -I jesteś smutna.
-No. -Przykro mi.
Chcesz do domu na tydzień?
-Tydzień? -I na obóz?
-Tak. -Kiedy?
Jutro.
Nie, chcę zobaczyć Londyn. Ale potem tak.
Dobrze, zapytam tatę.
Ale będę mogła potem wrócić?
Nie. Jak zostawiasz trasę, to już na zawsze.
Tak to działa.
Gdy opuszczasz cyrk, to już nie wracasz.
Nie robimy tak. Dziękuję.
Oczywiście, że możesz wrócić. Co to za pytanie?
Chcesz wrócić do domu na tydzień, to jedziesz.
Będziesz tęsknić, szczególnie za moim smrodkiem.
Ale przywykniesz.
Pobędziesz z koleżankami, pojedziesz na obóz...
-Mogę jechać na obóz? -Tak...
W poniedziałek.
Tak. Zapiszę cię.
Dobrze. Nie będę płakać. To ty będziesz płakać.
Będziesz. Widzę.
-Nie będę płakać... -Będziesz.
-Nie. -Będziesz.
Nie chcę o tym gadać.
Gdzie drugi kubek, tato?
Jaki drugi?
Następnym razem nie będziesz chlapać.
Nie słuchałeś.
-Rozumiesz? -Nie.
Rozumiesz, co mówię?
Serio?
Zacznij traktować moje kary poważnie.
Chcę iść.
Chwila, jeszcze nie.
Jestem zła na ciebie.
-Przepraszam, mamo. -Za co?
Bo cię uderzyłem.
-Nie uderzyłeś mnie. -Jak to?
Co naprawdę zrobiłeś?
Co?
Słuchaj mnie. Spójrz na mnie.
Jestem zła na ciebie.
Wiecie, co uwielbiam? Jak ktoś mówi,
że P!nk nikomu nie odpuszcza.
Ja odpuszczam od samego rana.
W której ręce?
Nie uderz w ścianę. Boże. Masz.
Trzymaj. Proszę.
Zaraz idziecie do łóżek. Szczotkowałaś włosy?
Nie. Użyłaś odżywki? Chyba tak.
Możesz patrzeć w górę? Dziękuję.
-Kocham cię. -Kocham cię.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Willow? Włóż aparat i nie zdejmuj go. Włożyłaś?
-Tak. -Pokaż. Prawidłowo.
-Dobranoc. -Kocham cię. Dobranoc.
Rozterek serca ciąg
Na głupich klątwa ciąży
Popełniliśmy błąd
Do śmierci każdy dąży
Nie mów nic, nie mów tego
Nie rób niczego złego
-Nie mów nic i rzuć się... -Jak w nurt rzeki
Nie mów nic i pokaż, na co się stać
Czy święte dłonie mogłyby mnie zbrukać?
Jak w nurt rzeki
-Nie mów nic i rzuć się... -Jak w nurt rzeki
Zaduś tę miłość, aż żyły nam wyschną
Oddaj swój dech, aż łzy wszystkie wyschną
Jak w nurt rzeki
Nie mów nic i rzuć się jak w nurt rzeki
Skręcam w prawo!
Tata jest szczęśliwy.
Zdecydowanie.
Jedziemy na rowerach. Myślisz, że Willow jest szczęśliwa?
Kwiat. I woda. To domy na wodzie.
Nie, chyba...
O co się zaczepiły?
To tutaj.
-Dziękuję. -Proszę.
-Dziękuję. -Turyści...
Dziękuję.
Jameson...
Dobrze?
Tak, to wyszło. To zostaje.
-To zostaje. -Nawet nie widziałam.
Wszystko naraz.
Mogę wam zrobić zdjęcie?
Byliśmy na twoim koncercie.
-Serio? -Świetny koncert.
-Tak! -Dziękuję.
Słodko wyglądacie.
-Oglądaliśmy cię. -Dziękuję.
Super wyglądali. Dlaczego ty się tak nie ubierasz?
Jak?
Pode mnie.
Przecież oboje jesteśmy na czarno.
-Wygrałem! Piąteczka! -Cześć...
Nawet się na to nie umawialiśmy.
Mamo, patrz!
Patrzę.
Willow to moja pokrewna dusza.
Łączy nas głęboka duchowa więź.
Jest moją podporą. Rozumie mnie. Jest superinteligentna i zabawna.
Jest pochłonięta sobą. Zawsze taka była.
Nie obchodzi ją, co robią inni.
Zwłaszcza jej rówieśnicy.
Patrz na Willow.
Nie dba o to.
12 DNI DO WEMBLEY
W ogóle się nie boi.
Ale ukrywa swoje uczucia, co mnie wkurza.
Nie rozumiem tego, czasem milknie, a ja...
Tak, Willow!
Dobra, otwieramy!
Złaź już!
To mój show!
Koi mnie widok Willow, jak idzie przez świat
niczym nieskrępowana i bez żadnych obciążeń.
Nikt nie mówił jej, jaka ma być, nie złamał jej ducha ani serca.
Jest trochę ślepy, więc bierze mój palec...
albo potrzebuje okularów.
Boże, Carlos. Nie trafiłeś.
Świetnie.
Muszę wierzyć, że sarkazm i pewna siła,
nasza specyficzność,
którą dzielimy się całe życie, ma sens.
Myślę, że będzie nonkonformistką.
Będzie pewnie odporna na to, co inni o niej myślą,
bo wie, jaki ten świat jest mały, a z drugiej strony wielki,
i że są wariaci, którzy potrafią uciec,
by robić, co im się marzy.
I być z ludźmi, których lubią.
Willow powiedziała mi wczoraj, że przy Jamesonie czuje się niewidzialna.
Rozwaliła mnie.
Dwulatkom poświęca się więcej uwagi niż ośmiolatkom.
Tak już jest.
Bo w gruncie rzeczy dwulatki to bezbronne małe psychole.
Są narcyzami
i taka jest już ich psychika w tym wieku.
Ale to, że Jameson ściąga na siebie tyle uwagi, nie pomaga.
Willow nigdy nie była taka w jego wieku.
Nie zabiegała o uwagę. Była nieśmiała.
Przez ponad pięć lat byłyśmy tylko we dwie.
Po jego urodzeniu poczuła się odtrącona.
Jakby urwało jej rękę.
To ciężki czas dla niej. Nie jest łatwo.
Ale bez niego, na kogo by narzekała?
Powiedziałam jej raz:
„Twoja mama jest artystką, która wysysa zewsząd energię.
„A teraz doszedł twój brat, moja miniaturka”.
Więc mówię jej: „Jak tu nie być niewidzialną?”.
Co mówisz, koleżko?
Jesteś szczęśliwa?
Tak. Jestem.
Jameson to jedno wielkie
chodzące wariactwo.
Równie mocno złości się, co cieszy.
Pod tym względem też jest jak ja, ale to mnie przeraża.
Dobra.
I z głowy. Chyba wiedzą, co robią.
Na zdrowie!
Co się stało?
Przywalił w ścianę.
-O nie, kolego... -Mamusiu...
Pokaż. Schyl głowę.
Tak. To wariaty. Cała rodzina.
To ja jestem normalna.
Rozkręcić, rozkręcić
Możemy rozkręcić ich
Rozkręcić ich
Możemy rozkręcić ich
Hej, jak płomień...
Mogę rozjaśnić świat choć na jeden dzień
Patrz na ten obłęd
Nikt nie może być jak ja
Taki jak ja
Swobodna jak ptak Patrz, jak wzbijam się do lotu ot tak
Ja przebijam sklepienie raz-dwa
Nikt nie będzie taki jak ja
Nikt nie może
Rozkręcić, rozkręcić, rozkręcić
Możemy ich rozkręcić
Rozkręcić, rozkręcić
Tak, mogę ich rozkręcić
I to jak nikt inny dotąd Myślisz sobie: nie zdołam?
Ale właśnie to robię Widzisz, mogę
Spójrz, jak to robię Uwierz, masz to w sobie
Chodź, ze mną chodź
Bo niby z kim innym?
Albo moja impreza urodzinowa, do której nie doszło...
Rok, w którym rodzice się rozstali.
To był kluczowy rok. Może dlatego do tego doszło.
Cały dzień dekorowałyśmy z mamą dom i rozwieszałyśmy serpentyny.
Dała mi swój notes pielęgniarki, na którym mogłam wypisywać recepty.
Zrobiłyśmy ptysie serowe, ale nikt nie przyszedł.
Nikt. Był chyba jakiś spisek przeciw mnie.
-O którym nie wiedziałam. -Poważnie?
Byłam na cenzurowanym.
A moja mama, desperacko próbując ratować ten dzień, tańczyła ze mną.
Zjadłyśmy wszystkie ptysie i zapisałyśmy cały notes receptami.
Teraz, już jako dorosła, pamiętam to jako
jeden z fajniejszych dni z mamą.
Chciałabym
Znowu moją Barbie bawić się
Nigdy nie mówią ci
Jak szybko dorośniesz
Jak wszystko się zmieni
A teraz jestem tu
I chcę się bawić moją Barbie znów
Moja mama była pielęgniarką i samotnie wychowującą matką.
Chodziłam na Broadway i lekcje śpiewu,
a ona oszczędzała pieniądze,
byśmy mogły się ładnie ubierać i pójść do centrum.
Chodziłyśmy na sztuki broadwayowskie.
Na Klatkę szaleńców, Upiora w operze czy Nędzników.
Szłyśmy na kolację i kupowała mi rzeczy, na które nie było jej stać.
I to, co robię teraz na scenie, zawdzięczam jej oszczędzaniu,
temu, że mogłam zobaczyć Upiora w operze.
Rodzice wspierali moje pasje. Kiedy chciałam śpiewać, zgodzili się.
Kiedy chciałam ćwiczyć gimnastykę, tak samo.
Nauczyli mnie, co znaczy zapracować sobie na coś,
jak odrabiać lekcje i ćwiczyć.
Ćwiczyłam gimnastykę pięć dni w tygodniu po osiem godzin dzienne.
Opuszczałam szkołę. Nie jeździłam na obozy.
Non stop gimnastyka.
Poszłam na koncert Cher i przyjrzałam się jej zapleczu.
Tym niesamowitym akrobatom, którzy wyczyniali tam cuda.
Czy wierzysz w życie po miłości?
Pomyślałam: „Czy też bym tak mogła?
„Bo wygląda to obłędnie. I nikt inny tego nie robi”.
Spytałam więc Dre, dlaczego piosenkarki tak nie mogą?
Odparła, że piosenkarki używają przepony,
by śpiewać, a gimnastyczki do skrętów.
Ale ja kocham wyzwania.
Poszłyśmy do sali ćwiczeń, podwiesiłam się do góry nogami,
a ona zaczęła walić mnie w brzuch
i kazała śpiewać.
Słodkie sny są właśnie z nich Kim ja jestem, by odmówić im?
Przekonałam się, że trudniej mi stać w miejscu,
niż wisieć do góry nogami i obracać się z prędkością 50 km/h.
Czas rozkręcić tę imprezę...
Lepiej śpiewam do góry nogami.
Uwaga!
Stało się to moją specjalnością.
Chcą, żebym jeszcze śpiewała.
Wiecie, że mam astmę. Żeby było jasne.
Mam astmę.
Myślałam, że to Harry Potter.
Niech cię Bóg błogosławi.
Nagram filmik.
10 DNI DO WEMBLEY
Tracy Hart.
-„Hart”? H-A-R-T? -Z „E” na końcu.
Powiedz...
Czy jest dziś dr Gordon?
Willow dostała dziś nagle gorączki.
Nie wiem, co robić. Nic nie pomaga.
-Mogę o coś spytać? -Tak.
Kiedy dałam ci wczoraj syrop, pomógł na kaszel?
Nie wiem. Zasnęłam.
Kiedy dostała ten paracetamol?
Bo chyba zaczął działać.
Pół godziny temu.
Tak, gorączka ci zeszła.
Jak ci się szybko nie polepszy,
wsadzimy cię pod namiot i zrobimy ci kwarantannę.
-Jak E.T. -Nie może nas opuścić.
Dlaczego?
Nie chcemy, żebyś pozarażała innych.
Muszę postarać się nie złapać tego, co ty.
Masz halucynacje, widzisz dziwne przedmioty?
-Nie. -Nie? To dobrze.
-Widzę telewizor. -To dobrze.
Czyli symulujesz?
Żeby oglądać filmy na kanapie?
-Nie. -OK.
Spryskam cię olejkiem eterycznym.
Lecimy. Następne miasto. Gotowa, Willow?
Najbardziej mnie potrzebuje, kiedy jest chora.
A ja jestem jej matką. Chcę się o nią troszczyć.
A jeśli zachoruję, mam przerąbane.
Chcę, żeby ci było ciepło. Zimno ci? Tak?
Tato! Uratuję cię!
Uratujesz mnie?
8 DNI DO WEMBLEY
Dziękuję.
W porządku? Na pewno?
Myślę, że ani Carey, ani ja... nie rozumiemy,
co sprawia, że nasz związek się sprawdza.
Jakbyś waliła w mur.
Co zabawne, po 19 latach razem,
nigdy w życiu nie czułam się szczęśliwsza.
Proszę!
Gdy w młodości zaczęliśmy ze sobą chodzić,
to była jedna z najlepszych lekcji życia.
Mogłem być znany we własnym światku,
ale nagle na ściance, nawet jak mnie kojarzyli,
przekręcali moje imię.
I mówili na mnie Corey lub Casey.
Doszło do mnie, że istnieje świat poza motocrossem.
Myślę jednak,
że jesteś gwiazdą w swoim środowisku.
A wskoczyć jako facet w rolę oparcia dla kobiety w trasie...
to imponujące, że potrafisz wspierać mnie w taki sposób.
Ktoś inny, z bardziej wygłodniałym ego,
mógłby się nie sprawdzić.
Mamy zawsze dodatkowy pokój na niezbędne rzeczy.
Ale zabieram naprawdę niezbędne.
Zwykle to 24 walizki.
Ale żeby nie przekroczyć tej liczby, oddałam parę dzieciom.
Musiałam się ograniczyć.
Co tam, słońce?
Pokazywałam im, jak się ograniczam.
-Gdzie? -Bagażowo.
-Żartujesz. -Zwykle miałam 24 walizki.
-A teraz ile? -Siedemnaście.
Siedemnaście. Spytaj Stephanie.
Jestem z ciebie dumny.
Zostawiłam... siedem dla dzieci.
Dobra robota.
I jedną, dwie... Jak na faceta, masz ich sporo.
Dokładnie dwie.
Trzy.
Te same ciuchy od 2,5 roku.
Nie są moje i zajmują mi miejsce.
Czasami o 2 w nocy czapka jest nieodzowna.
Tata zaciągnie cię za kostki.
-Za kostki. -Idziemy.
-To moja goleń! -Nie moja wina!
Chcę tak samo!
Dobra. Mam tobą raz rzucić?
-Tak. -Muszę poprawić poduszki.
Związki są interesujące. Choć nie ma idealnych.
Rodziny są interesujące.
Ale jednym z powodów do radości jest przyglądanie się, jakim jest tatą.
Chodź tu. Jeden.
Dwa. Jeszcze raz.
A potem do łóżka, OK?
Wiedziałam, że będzie świetnym tatą, bo sam miał takiego.
Chodź, pulpecie...
Ale radzi sobie lepiej, niż się spodziewałam.
Jest anielsko cierpliwy,
bo w końcu jak wytrzymałby ze mną tak długo?
Nie.
Ukierunkowuje Jamesona w bardzo złą stronę.
To niebezpieczne i nierozsądne.
Rani uczucia Willow każdego dnia.
Ale jest świetnym tatą, sprawdza się w tym.
I zawsze jest gotowy. Zawsze się zgadza.
Kiedy jestem wykończona i czegoś mi się nie chce.
Na przykład tarzać się w błocie.
Dla niego to nie problem.
„Spoko, zajmę się tym.
„Jedziemy z tym koksem”. To słodkie z jego strony.
Kocham cię, gościu.
A ja ciebie.
-Śpij smacznie. -Położysz się ze mną?
Tak, położę się. Oczywiście.
Właź do klatki.
W sumie chciałem być młodym tatą.
Ale w rzeczywistości byłbym wiecznie nieobecny,
a to byłoby do kitu.
Jakaś część mnie mówi...
Na moich ostatnich zawodach Willow miała chyba z roczek.
Więc raczej ich nie pamięta.
Jameson oglądał mnie tylko na starych nagraniach.
Nie!
Niewiarygodne! Carey Hart dokonał niemożliwego!
Chciałbym, by pamiętały choć część z tego,
tak jak w przypadku Alecii.
Przebywanie z mamą w trasie.
Też bym tak chciał, ale jednocześnie
cieszę się, że mogę spędzać z nimi tyle czasu.
Bo dziesięć lat temu nie byłbym w stanie.
Mieszkamy na odjechanej farmie. Nigdy nie miałem w życiu aż tyle.
Widzę, jak dzieci jeżdżą na swoim własnym torze BMX.
Szalejemy na motocyklach.
Jameson zacznie jeździć zimą.
Super jest uczyć je tego,
zarażać bakcylem BMX-ów.
Jazda bez przerwy po torze,
oglądanie skoków Willow
i rosnącej pasji do BMX-ów w oczach Jamesona...
Fajnie jest towarzyszyć im w tej przygodzie.
Co?
Jest jak opoka, która pozwala mi odpocząć od siebie.
Mogę robić, co chcę i być, kim tylko sobie zechcę.
Mam opokę, do której mogę wracać.
SZTOKHOLM
5 DNI DO WEMBLEY
Wielu ludzi na moim miejscu lubi często wymieniać składy.
Lubią szukać nowych, świeżych muzyków, coraz lepszych, coraz większych nazwisk.
I ciągle robią castingi.
Nie znoszę tego.
Jestem zdania, że jeśli znajdziesz osobę,
która jest dobra w tym, co robi,
chce ciężko pracować, trzymasz ją przy sobie na zawsze.
Niech ma nawet 85 lat. Bo mnie też to czeka.
I nie jest tak trudno ich zatrzymać, gdy już ich znajdziesz.
Musisz ich tylko dobrze traktować.
Dziękuję.
Chyba po części dlatego ludzie lubią być ze mną w trasie,
bo czują się bezpiecznie, wiedzą, że mogą być sobą,
że sama staram się wycisnąć z nich
ich prawdziwy charakter.
Za moim sukcesem
kryje się to, że otaczam się ludźmi lepszymi od siebie.
Nie peszy mnie wielkość innych ludzi.
Chcę, żeby wszyscy byli wielcy.
Dlatego mam tak świetną trasę, bo jeśli nawet nie patrzysz na mnie,
jeśli zbrzydłam ci, możesz spojrzeć w dowolną stronę
i zobaczyć samą elitę.
Zobaczysz ludzi przepełnionych radością życia,
rozpromienionych.
To piękne móc na nich patrzeć i dzielić ten widok.
No hej!
Szybciej!
Nie!
Dobra, zostaję.
O tak. Zostaję. Jest super.
O nie, spadamy!
Fajnie przyglądać się relacjom...
Różnym relacjom, jakie nawiązuje Willow z ludźmi na trasie.
I temu, jak Jameson wszystkich rozbawia.
Martwię się tym, że zabrałam dzieci w trasę,
z całym bagażem, jaki się z tym wiąże, z brakiem normalności.
Ale patrzę na ludzi wokół nas,
na ludzi z najróżniejszych bajek,
niezwykle różnorodnych, bo jeździmy po całym świecie.
Otaczają nas zewsząd rozmaite kultury.
I są to ludzie pełni pasji,
nie boją się swoich decyzji,
z takimi osobami stykamy się na okrągło.
To ludzie, którzy podążają za swoimi marzeniami,
ludzie naprawdę wyjątkowi.
Takich poznają moje dzieci.
Gdzie nie wchodzimy, widzą kolejną osobę,
która spełniła swoje marzenia.
To wiele więcej, niż dała mi edukacja.
A teraz gwiazda.
-Tak, przerzut w tył! -Zrób gwiazdę.
Jak?
Odwróć się bokiem i zrób gwiazdę. Użyj rąk.
-Tak! -Właśnie tak!
To druga trasa z dziećmi. Pierwsza była naprawdę ciężka.
To coś innego niż imprezowanie z dziewczyną czy żoną.
Z dziećmi to inny poziom.
Ale to rodzina.
Ci ludzie są w trasie z Alecią od ponad dekady.
To jak cygański tabor.
Lepszej zabawy nie uświadczysz.
Dzieci mają mnóstwo frajdy i uwielbiają ludzi na trasie.
Uważam wszystkich z trasy za przyjaciół,
bo znajomości na niej nabierają niezwykłej dynamiki.
Staram się, żeby wszyscy na scenie byli ludźmi, nie robotami.
I nie chcę, żeby wszyscy byli idealni.
Każdy powinien mieć własną osobowość
i chwilę dla siebie.
O to w tym chodzi. O wolność i dzikość.
Musimy robić trochę prób, ale...
Musimy w końcu wiedzieć, co robimy.
Dlatego ludzie lubią być ze mną w trasie,
bo potrzebuję właśnie ich.
Nie chcę byle klawiszowców. Chcę Adrianę i Jasona.
Nie chcę byle gitarzysty. Chcę Justina.
Super!
Tam jest mama.
-To ten? -Tak.
Robimy na tej trasie rzeczy zupełnie nowe.
Jestem pierwszą, która je przerabia.
Mamo! Co to jest?
Zaraz będę latać.
-Dlaczego? -Bo latanie jest fajne!
Zaliczyłam już niejeden wypadek.
Kiedy byłam raz w obręczy, zrobiłam sobie poważną krzywdę.
Dwie tancerki przyczepiły mnie karabińczykami.
Jesteście gotowi?
Jeden z karabińczyków był skierowany w złą stronę,
przez co Nikki spanikowała.
Jest OK. Kurwa. Bolało jak skurwysyn.
Sorry, że przeklinam.
Kurwa. Przyjebałam. Nikt mnie nie pilnował?
-Cholera jasna. -Alecia...
-Wyciągnijmy ją. -Nic nie czuję.
Zwykle karabińczyki podtrzymują mnie z obu stron.
Jeśli któryś się zerwie,
lecę przez scenę na barykadę z prędkością 50 km/h.
Bałam się powtarzać ten numer po tym wypadku. Byłam roztrzęsiona.
Ale trzeba się było wziąć w garść.
Nie mogłam się ograniczać, bo zrobiłam sobie krzywdę.
-Wiesz, co muszę zrobić? -Tak, mamusiu.
Rozgrzewkę wokalną.
To coś jak...
Hej. Tatuś cię zabierze.
Gdzie tata?
-Poszukajmy go razem. -Idziemy.
Stephanie...
Cześć, słodziaku.
Porażka mamy.
To nic. Jestem Żydówką, poczucie winy to moje drugie ja.
Będzie dobrze.
Jak światła reflektorów
Przenikamy przez mrok
Niczym rakiety pędzące w dal
Niczym miliardów serc pięknych żar
Zanim stałam się rodzicem, nie chciałam nim być.
Nie chciałam powielać relacji, jaką miałam z mamą.
Przerażało mnie to.
Moją pierwszą motywacją
było stać się dla niej jak najbliższą osobą
i pozwolić jej być sobą.
Mówisz sobie:
„Jeśli wygram nagrodę Grammy, wstanę i powiem:
„«Pieprzyć dyrektora szkoły! Mówiłam, że dotrę na szczyt»”.
Ale kiedy wykonujesz ciężką pracę i zdobywasz Grammy,
jesteś po prostu szczęśliwa i wdzięczna.
I mówisz: „Co mnie obchodzi tamten gość?”.
Gdy stajesz się rodzicem, masz podobne odczucia.
Mówisz: „Zrobię wszystko inaczej!”.
I takie tam. Po prostu...
Zaskoczyło mnie to, że to wszystko nie miało znaczenia,
a ja pokochałam rolę mamy. Zwyczajnie pokochałam.
Mama powiedziała mi,
że to jeden z największych darów mojego życia,
Willow miała wtedy chyba z cztery latka,
spojrzała na mnie wtedy i stwierdziła,
że do tej pory nie sądziła, że rodzicielstwo może być tak fajne.
Willow!
Ktoś kiedyś napisał: „DVD Live from Wembley Arena w 2007
„sprawiło, że zakochałam się w P!nk.
„Teraz ma w planach dwa koncerty na Wembley dla 140 000 ludzi.
„Dla wielu droga, jaką przebyła, jest niewiarygodna,
„dla prawdziwych fanów to żadna niespodzianka.
„Talent i ciężka praca zawsze popłaca. Polecam”.
Coś słodkiego.
„Dzisiaj będę 50. raz na twoim koncercie”.
Grubo.
Mogliby sami zagrać mój koncert.
„Przyjechałam z córką, to jej pierwszy koncert P!nk”.
„W końcu będę na koncercie P!nk. Czekałam na to od '93.
„Nigdy nie byłam tak podjarana”.
„Kirstie Wendy jest twoją największą fanką.
„Od miesięcy marzy o spotkaniu z tobą.
„Jeśli przeglądasz Twittera ze swojej garderoby,
„daj jej jakiś znak.
„Miło będzie zobaczyć, jak dziewczyna z Yorkshire mdleje”.
Zabawne.
Tak. Wiedzą, że jestem do tego zdolna. Załatwione.
„Odkąd zobaczyłam cię na festiwalu w Reading,
„uparłam się, żeby zobaczyć twój cały koncert. To dzisiaj.
„Jeśli umrę pod ciężarem muzycznego fucka
„wymierzonego patriarchatowi, wiedz, że tak właśnie chciałam odejść”.
O, ten list jest fajny. Dostałam go dziś w garderobie.
Czytałam to na głos Yvette.
„Z czupryną rudych włosów i wystającymi zębami
„byłam dzieckiem, które nie mogło znaleźć sobie miejsca w szkole.
„Byłam samotniczką, która bała się szkoły, bo jej dokuczano.
„Chuda, blada i płaska jak deska.
„Chciałam stać się niewidzialna, tak nienawidziłam swojego wyglądu.
„Po powrocie do domu o 15.30 oddawałam się zwykle
„obżeraniu czekoladą i oglądaniu nagrań VHS
„z twojego koncertu w londyńskiej Scali
„i dokumentu promującego płytę Try This.
„Miał chyba tytuł Off the Record.
„Po raz pierwszy ktoś uzmysłowił mi, że można być inną,
„a droga pod prąd jest nawet lepsza.
„Ktoś stał po mojej stronie.
„Oglądanie koncertu uspokajało mnie.
„Pozwalał mi oderwać się od rzeczywistości.
„5 listopada 2006 roku pojechałam z mamą i siostrą
„na twój koncert w Manchesterze. Stałyśmy z tyłu.
„Ledwo cię widziałam, a mimo to był to mój najlepszy dzień od 16 lat.
„W tamtym okresie walczyłam ze swoją seksualnością
„i nie myślałam o coming oucie. Zanim zaczęłam odwiedzać bary LGBT,
„po raz pierwszy zobaczyłam tyle lesbijek w jednym miejscu.
„Niektóre mnie podrywały.
„W końcu miałam poczucie, że odnalazłam swoje miejsce.
„I gdzieś w okolicach 2010 roku zdobyłam się na coming out.
„Twój hart ducha pomógł mi tego dokonać.
„Dziesięć lat później miałam już proste zęby.
„Wyrosły mi cycki. Czułam się ładna i miałam znajomych.
„Moje życie było zgoła inne od tego z 2003 roku.
„W styczniu 2018 roku po zawodzie miłosnym
„przeleżałam cały dzień w łóżku.
„Jechałam do pracy, myśląc o tym, by skoczyć z mostu.
„Cały dzień rozmyślałam, jak skończyć z sobą.
„I tak oto 27-letnia dorosła kobieta
„znów potrzebowała twojej pomocy.
„Nie z powodu dokuczania, a własnej psychiki.
„Poszłam do garażu, żeby się powiesić.
„Ale coś mnie powstrzymało.
„Pomyślałam, jak byłabyś zawiedziona, gdybym to zrobiła
„z powodu jednej dziewczyny po tym wszystkim, co przeżyłam.
„To głupie. Nawet się nie poznałyśmy.
„Dałaś mi jednak siłę, by nie poddawać się w trudnych chwilach.
„Dziękuję ci za to.
„Nie słuchaj trolli, krytyków ani głosów w swojej głowie.
„Jesteś wzorem do naśladowania dla wszystkich.
„Świeć dalej przykładem. Jesteś wspaniała”.
-Super. -Coś pięknego.
Masz ogromny wpływ na życie innych.
-To prawda. -Wiem.
-Zwłaszcza na twoje. -To fakt.
Zwłaszcza na moje.
I właśnie dlatego nadal to robię.
Bo gonienie za nieosiągalnym jest bez sensu.
Ale poczucie spełnienia... Mimo tego, przez co przeszliśmy.
Opisywanie tego wszystkiego.
Inni mogą... Ktoś może stać sobie w kuchni,
patrzeć na męża i pomyśleć to samo.
„Też tak mam”.
Ale któregoś dnia to pokonują.
I to jest super. Muzyka jest super.
Zawsze powtarzam, jesteś czempionką.
-Jestem Rockym? -Tak.
Mam nadzieję, że jestem ciut atrakcyjniejsza.
Mówię poważnie. Jesteś dla nich czempionką.
Daję wam to, co Sylvester Stallone? Albo Charlize Theron?
Cały świat w strachu Ja nie mogę się bać
Biorę tylko piwka zimnego Kufel w garść
Na zimno się okłamujemy
Ale ile tak można Cenny czas marnujemy
Dosyć mam krytyków Gdzie nie pójdziesz, są tam
Jeansy im nie pasują I fryzura nie ta
Rozmieniamy się na drobne Czy to sens jakiś ma?
Po co to wszystko? Na co to nam?
Tak
Dla mnie jesteś ideałem
Ładnie proszę cię Nawet nie waż się
Czuć się kimś niedoskonałym
Ładnie proszę cię Jeśli myślisz, że
Jesteś nikim
Dla mnie jesteś ideałem
Jesteśmy idealni
Jesteśmy stworzeni dla siebie
Ładnie proszę cię Nigdy nie myśl, że
Jesteś nikim
Dla mnie jesteś ideałem
Dwa... trzy...
Cztery...
Cztery kursy busem.
Mam dosyć podróży.
BRUKSELA
Mam dosyć siedzenia w wozie.
Robię kocyk dla Willow.
2 DNI DO WEMBLEY
Jej ulubiony kolor to purpura.
Ale robię go całe wieki.
Jutro planuję z Willow...
wybrać się na podwieczorek i obejrzeć Matildę.
A w sobotę i niedzielę kręcimy.
Potem Willow z Careyem jadą do domu.
Zrobiłam smutną buźkę z łezkami.
Potem jedziemy do Paryża.
Staram się to jakoś ogarnąć,
bo Carey zajmuje się dziećmi rano.
Ja bardzo późno zasypiam.
Muszę to wszystko rozplanować, bo to wiele zmienia.
To prawda? Smerfy są z Belgii?
-Tak. -Z Belgii.
„A skąd pochodzą frytki?”
Z Francji.
„Z Belgii”.
Czekolada też pochodzi z Belgii?
Jak okaże się, że tak...
Z Ameryki Łacińskiej. Dobrze.
LONDYN
STADION WEMBLEY
-Cieszysz się? -Nie.
A tak wyglądasz.
POBUDKA O 10 RANO
-Czysta radość. -Dopiero wstałam.
No już! Ruchy! Entuzjazm!
Wyjrzyj przez okno z mamą.
-Patrzcie. -Mamo!
Patrz na tego konika. Stoi na balkonie po drugiej stronie ulicy.
-Co on robi na balkonie? -To koń królowej.
Wiem. Ma tylko jednego?
-Trudne czasy? -Nie, ma dwa.
TRENING O 11 RANO
-Willow! -Co?
-Widzę mój autokar. -Gdzie?
-Widzisz? -Tam.
To nie nasz.
To jest nasz.
Nie, to nie nasz.
To jest mój.
Może masz rację. Chyba tak.
-Do dzieła! Mogę cię zanieść? -Tak!
13.30 WYJŚCIE
-Hej, P!nk! -Cześć.
Dobra.
Dziękuję.
-Tak. -Czas na witaminki.
DOJAZD NA WEMBLEY: 90 MIN.
-Twoja woda. -Nie, inny kubek.
-Jedzenie jest tam. -To jedyny kubek, jaki mamy.
Innego nie ma, kolego.
Mam pulpety, paprykę, pomidory, hummus i pitę...
-Mamo... -Tak, skarbie? Głodny?
Chcę gofry.
Nie mogę ci robić gofrów w autokarze.
Lubię knajpkę z hummusem.
Z hummusem? Tak.
Może zjeść łososia. Ja zjem pulpety. Wszystko mi jedno.
Kaszka z mlekiem.
Ta cała trasa.
Ale wielki.
Będziesz tam śpiewać?
Dokładnie tam.
Tam?
Tak, dla wszystkich.
Dlaczego?
Bo śpiew sprawia ludziom radość.
Super.
-Mamy nasz... -Dotarliśmy!
-Udało się! -Dotarliśmy do celu, Jamesey.
-Kocham ten stadion. -No raczej. Dasz wiarę?
-Niesamowity. Boże jedyny. -Chodź tu.
PRÓBA DŹWIĘKU O 15
-Mocno! -Uważaj, bo ci przyrżnę w głowę.
Punkt do odhaczenia.
Zdecydowanie tak. Boże, do tego dwa wieczory.
-Megasprawa. -Tak, nie jeden. Dwa.
Moje dzieci nie widziały mnie w innej roli.
Nie znają mnie innej.
Mama.
Wychowały się w hotelach i samolotach
i nigdy nie martwią się pieniędzmi ani bezpieczeństwem.
Jestem ich mamą i przyjaciółką.
Ale któregoś dnia dostrzegą to.
Zobaczą, jak to działa.
Przenikną przez tę całą moc,
a pod spodem odnajdą prawdę.
I odkryją małą Alecię, która chowa się tam,
ucząc się tego, jak lizać rany.
I mam nadzieję, że mają dosyć łaski i serca, by uznać
moją śmiertelność i to, że jestem człowiekiem.
A potem wychowają własne dzieci, aby cykl zatoczył koło.
Domknął się.
Ponadpokoleniowy ból...
Cholerne piękno życia.
Fajnie.
Chciałabym mieć czas, żeby zrobić to całe...
16.30 FRYZURA I MAKIJAŻ
Kiedyś robiłam sobie i fryzury, i makijaż, ale postanowiłam to zmienić.
Robię sobie włosy, bo nie mam ich za wiele.
A poza tym to jedyna okazja,
żeby pobyć samotnie,
to jak medytacja.
Rytuał. Lubię rytuały, a to jeden z nich.
I właściwie nikt nie potrafi układać ich tak, jak ja.
18.45 ROZGRZEWKA WOKALNA
NAJWIĘKSZA FANKA P!NK
JESTEM ZAKRĘCONA
Czekają na mnie tysiące podjaranych fanów.
19.15 ROZGRZEWKA FIZYCZNA
Przyjechali ludzie z Grecji, Litwy, Australii...
Z Japonii!
-Z Japonii? -Tak, widziałem.
-Co? -Ile miejsc?
Osiemdziesiąt tysięcy.
Jakiś obłęd. Osiemdziesiąt dwa...
Taka tam posiadówa.
Myślę, że to zabawne.
Miałam być gwiazdą rocka, żeby nie musieć wstawać wcześnie.
Nie musieć robić rzeczy, których nie chciałam,
a teraz dowodzę 225 ludzi i dwójką zwariowanych dzieci,
to naprawdę megaodpowiedzialność, ale wszystko wypaliło.
-Mamo! -Jestem zajęta i ważna!
Musisz się ze mną umówić na przytulasy. Jestem teraz ważna.
Wizyta zaklepana!
Złaź ze mnie.
Mówiłam już, jak jestem ważna?
Wespnę się.
Dobra. Jak tak, to w ten sposób.
-Serio? -Tak, bo muszę cię mieć na plecach.
-Uwaga, wszyscy! -Nie.
Jedziemy!
-Cudownego koncertu. -Wzajemnie.
MODLITWA O 20
-To tylko koncert. -Co tam masz?
-To. Jest dobrze. -Ty też!
Chcę wam wszystkim podziękować
za stworzenie wspólnoty i trzymanie się razem.
-Mamy masę szczęścia. -Tak.
Jesteśmy farciarzami.
Pracowaliśmy ciężko, by tu się dostać.
Przez ten cały czas, podczas podróży i zmagania się z przeszkodami,
z głosami, które szeptały nam, że nie jesteśmy tego warci.
W końcu dotarliśmy.
Dzięki momentom, w których nie słuchaliście głosów,
które mówiły, że nie jesteśmy tego warci. Jesteśmy tu.
To pieprzony stadion Wembley!
Szanuję was wszystkich. Dziękuję, że jesteście tu ze mną.
Błogosławię tę scenę i ekipę bezpieczeństwem, miłością i światłością.
Błogosławię narzędzia pracy.
Kontynuujmy naszą podróż w poszukiwaniu równowagi między dobrem i złem.
Za to wszystko i całą masę innych rzeczy
jesteśmy wdzięczni. Amen, adamen.
Amen, adamen!
Raz, dwa, trzy!
W górę serca!
Udanego koncertu!
-Daj z siebie wszystko. -Dzięki.
Idziemy oglądać koncert.
-Cześć. -Powodzenia.
Trzy okrzyki!
Musimy jechać na stadion?
Baw się dobrze. Kocham cię.
-Dobrze, mamo. Daj czadu. -Dziękuję. Taki mam plan.
-Mamo? -Tak?
Czy w trakcie koncertu mogę wrócić do basenu z piłkami?
Rób, co ci sprawia radość.
Ale jak opuścisz koncert, nici z wypłaty.
-Tak to działa. -Niestety.
-Baw się dobrze. -Praca to praca.
Albo w to wchodzisz, albo nie.
To lecimy.
20.20 DOJAZD POD SCENĘ
-Nakręćmy coś zajebistego. -Wychodzisz z tej?
Zajefajnego. Tak.
Uważaj na słowa!
Idź. Wiem. Słownictwo z trasy. Leć.
Dawno temu postanowiłam, że gdzie się nie znajdę
i cokolwiek będę robić w życiu, pozostanę sobą.
Zawsze utożsamiałam się z ludźmi, którzy walczą.
Przy wszystkich barierach ekonomicznych,
nietolerancji religijnej, globalnym ociepleniu,
marnujemy tyle czasu, energii i pieniędzy, by zakazać miłości.
Nie chcę mówić o małżeństwach jednopłciowych.
Chcę mówić o małżeństwach szczęśliwych i trwałych.
I zrobię wszystko, by otworzyć ludzkie serca, uszy i umysły.
PINK: KOCHAM CIĘ PO SAM KONIEC ŚWIATA...
WILLOW: KOCHAM CIĘ PO SAM KONIEC ŚWIATA...
Dlatego biorę długopis do ręki i piszę właśnie o tym.
Jak światła reflektorów Przenikamy przez mrok
Niczym rakiety pędzące w dal
Niczym miliardów serc pięknych żar
Poszedłeś jednak za daleko o krok
Hej, co będzie z nami?
Co z tymi czasami? Co z twymi odpowiedziami?
Co teraz z nami?
Co ze złamanymi obietnicami?
Hej, co będzie z nami?
Co z naszymi wszystkimi katastrofami?
Co z naszą miłością?
Co z zaufaniem?
Co z nami?
Co z naszymi wszystkimi katastrofami?
Co z miłością?
Co z zaufaniem?
Co z nami?
Kije i kamienie Kości mi połamią
Ale ja...
Będę gotowa
A ty?
Pora już na nasze przebudzenie
Jesteś gotów?
Bo ja tak
Nie chciałam dominacji, odpuszczam tobie
Jesteś gotów?
Bo ja tak
Pora, by w końcu wyjaśnić sobie
Co teraz z nami?
Co ze starymi czasami...
Co z nami?
Co ze złamanymi obietnicami?
Co będzie z nami?
Co z naszymi wszystkimi katastrofami?
Co z naszą miłością?
Co z zaufaniem?
Co z nami?
Co będzie z nami?
Dziękuję.
Otwieram swe serce Kochaj mnie lub rzuć
Zapomnijmy o grzechach Nie ma na co czekać
Chcę popełniać błędy Chcę zasypiać w piachu
Chcę pokonać powódź Chcę - i dam radę
Lubię whiskey z lodem I słońce, co razi
Chcę puścić wszystko z dymem Rozpalmy ognisko
Chcę się zagubić Tak, by ktoś mnie odnalazł
Naga, roześmiana Leżę na ziemi we krwi
Na ziemi we krwi
Jestem tu
Odbiłam się od dna Więc nie mam już obaw
Gdy diabeł zawita, będę gotowa
Bo jestem tu
Jestem tu
Choć wszystko gna na opak To jestem tu
Nie znam wszystkich odpowiedzi Lecz pytanie mam
Odpowiedz mi
Dokąd idą wszyscy, gdy odchodzą stąd?
Odpowiedz mi
Dokąd idą wszyscy, gdy odchodzą stąd?
Bo może być tysiąc
Innych miejsc
Gorszych niż to
Jestem tu
Odbiłam się od dna Więc nie mam już obaw
Gdy diabeł zawita, będę gotowa
Bo jestem tu
Jestem tu
Choć wszystko gna na opak To jestem tu
Nie znam wszystkich odpowiedzi Lecz pytanie mam
Odpowiedz mi
Dokąd idą wszyscy, gdy odchodzą stąd?
Dajecie!
Jestem tu
Dziękuję. Od razu mi lepiej.
Policzki mnie bolą od uśmiechów.
Mamo, zrób tak.
-Dobra. Chyba dam radę. -Jestem gotowy!
Gotów?
Tak.
Zrób tak.
Wiesz, ja już dziś robiłam show.
Mamo, zrób tak.
Dobra. Nadciągam.
OK. To lecimy. Gotów?
-Tak. -Tak? O to chodziło?
-Nie. -Nie.
-Tutaj. -Tutaj. Jasne.
I tutaj!
-I jeszcze tu. -Tu i tu.
Nie. Tu.
Dokąd idziesz?
Wyrzucić zasmarkaną chusteczkę, nalać sobie wina
i usiąść z tobą na kanapie. Wiesz co, kolego?
-Co? -Chyba zwichnęłam sobie ramiona.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Po prostu leć.
Chyba zrobiłam to na koncercie.
Przykro mi.
Dzięki.
Myślałam, że chce mnie pocieszyć, ale jednak nie.
-Hej, chodź tu. -Po co?
-Chodź. -Po co, tato?
-Bo musimy pogadać. -O czym?
Siadaj.
Wiesz, że wyjeżdżam jutro z Willow?
Nie będzie nas przez 12 dni.
Dlaczego?
Bo Willow chce wrócić do domu zobaczyć się z koleżankami.
-Dlaczego? -Bo stęskniła się za nimi.
Wiem.
-Więc musisz mi coś obiecać. -Tak.
-Masz być grzeczny dla mamy. -Tak.
I masz do nas zadzwonić FaceTime'em...
Tak.
I baw się dobrze pod naszą nieobecność, zgoda?
-Tak. -Tak? A wiesz dlaczego?
Naprawdę się cieszę.
-Wiesz dlaczego? -No?
Bo powiedziałaś, że chcesz wrócić
i pobyć z koleżankami na obozie.
Jestem z ciebie dumna.
-Tak. -To było odważne i wspaniałe.
I kocham cię. Będę tęsknić, ale poradzę sobie.
-Dam radę. -Na pewno.
Nie zacznę się jutro dusić i płakać.
Będzie dobrze.
Nie będę pisać SMS-ów co pięć minut.
Możesz się zacząć dusić.
Co sześć. Może być? Tak będzie dobrze?
-Sześć minut pasuje? -Jasne.
Baw się dobrze.
Kocham cię.
-Jameson? -Tak?
Willow chce się przytulić.
Imię: Jameson Jestem: Osobą towarzyszącą Willow
Bo Willow wyjeżdża jutro ze mną.
Mogę się przytulić?
Bardzo ładnie.
-I tyle. -Chyba tylko na tyle go stać.
To będzie pierwsza podróż Jamesona bez Willow.
Dobranoc.
-Dobranoc, mamo. -Dobranoc, koleżko.
A ja dostanę buziaka?
Kocham cię, kolego.
Nie waż się ścierać moich buziaków.
Będzie dobrze.
Tak?
Kocham cię.
Pa.
Odrobina uzależnienia od siebie jest zdrowa.
Mam gdzieś, co mówią lekarze.
Posiało gdzieś mi męża Faceta własnego
Będę pić więc za siebie Przecież nie za niego
Nie!
Mam nowy charakterek Będę obnosić się
Dam komuś zaraz po łbie Będzie mordobicie
Będzie mordobicie!
Co z tego?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
Nic mi po tobie
Bez ciebie bawię się
Teraz mi zwisasz Pokażę dzisiaj
Jak doskonale czuję się
A z ciebie ćwok
No i co?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
I nic mi po tobie
Sczajcie ten flow
Kelner zabrał mój stolik Dał go Jessice Simps
Posiedzę więc z pałkerem Potrafi nabić rytm
Co, jak poleci to w radiu I komuś odbije?
Innego zdzieli po łbie Mordę mu obije
Co?
Mordę mu obije
Mordę mu obijemy!
No i co?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
Nic mi po tobie
I wiesz co?
Bez ciebie bawię się
Teraz mi zwisasz
Pokażę dzisiaj
Jak doskonale czuję się
A z ciebie ćwok
I wiesz co?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
Nic mi po tobie
Nie ma cię
Nigdy nie było
Chciałeś wszystko
Ale to nie fair
Dałam ci życie
Dałam ci wszystko
Nigdy cię nie było
Przez ciebie upadłam
I wiesz co?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
Nic mi po tobie
I wiesz co?
Bez ciebie bawię się
Teraz mi zwisasz
Pokażę dzisiaj
Jak doskonale
Czuję się
A z ciebie ćwok
I co?
Jestem rockmenką
Mam swój rockowy styl
Nic mi po tobie
Fryzura może być?
Tak?
Dziękuję!
-Jak poszło? -Rewelka.
-Tak? -Rewelka!
-Gratulacje, skarbie. -Dziękuję.
-Dałaś do pieca. -Dzięki.
Zwykle tak się nie czuję. Nie rusza mnie nic.
To się nie zdarza. Ale dziś na scenie...
-Nawet dojazd tutaj mnie nie ruszał. -No.
-Niby nic. -Kolejny występ.
Nie dochodziło to do mnie.
„OK. Gramy na stadionie. Ale co, jak to?”
I nagle dociera do ciebie ten power.
Wszyscy śpiewają. Znają każde słowo.
Nawet te stare teksty.
Pill też. Wszystkie stare kawałki.
-Ludzie po prostu... -Nie, chcę...
Ale kiedy byłam na scenie i patrzyłam na to,
pomyślałam: „Jest grubo”.
-Kiedy będzie prąd? -Pomyślmy.
To ten kostium. Wyglądam jak przez filtr ze Snapchata.
Boże.
Jest jak gimnazjalny zapaśnik.
Mamusiu!
Ale mi dobrze.
Spójrz, to ja!
-A jak w ogóle nie będzie prądu? -Nici z kasy.
Kto to Kiki?
Ludzie i piesek.
Co?
Ludzie i piesek.
Nie. Nadal nic.
Kiki!
Co za Kiki? Masz dziewczynę o imieniu Kiki?
-Tak. -Jameson...
Nie, Kiki!
-To jest Kiki? -Tak.
Willow to Kiki?
Okej. Przestań.
Słucham? Powiedziałeś „przestań”?
-Słuchasz mnie? -Tak.
Kocham cię. Mocno.
Jestem dumna, że jestem twoją mamą. Zejdź ze sceny.
Dlaczego?
Willow, złaź ze mnie. Złaź ze sceny.
No weź. Zaśpiewaj ze mną tego lata.
Może minąć sporo czasu, zanim ruszę znów w trasę,
zestarzejesz się, znienawidzisz mnie i przestaniesz się odzywać. Teraz albo...
-To przesada. -Przesada?
Oczywiście, że możesz to zrobić.
Ta jest spoko.
Słychać mnie?
-Właśnie. O nie... -Tę partię znam.
Nie pogrywaj ze mną
A teraz... i dajesz im nieco...
I powtarzamy co wieczór:
-„Phoenix!”. -Tak.
Pierwszy koncert? „Phoenix!”
Drugi koncert był w Las Vegas?
-Phoenix! -„Phoenix!”
Byłam przeświadczona, że dałam radę. Mucha nie siada.
Show życia.
Wracam, cała rodzina stoi, Carey się odwraca
i mówi tylko: „Dobry koncert. Gratulacje!”.
„Phoenix!”
Tak było.
Od tamtej pory nigdy nie mówię nazwy miasta.
-„Cześć wam!” -Dbam o twoją pokorę.
-Gdzie moja torebka ze szminkami? -Masz taką torebkę?
-Tak. -O Boże. Wynoś się.
-Ze szminkami i perfumami. -Won. Nie będziesz pływać w szmince.
Dlaczego?
Jesteś tak piękna,
że mam ochotę palnąć cię w lewy łokieć.
Chciałbym, by ktoś potwierdził, jak doskonale sobie radzę.
No to pa, kochani!
Pa, pa.
Rock and roll.
Rock and, kurwa, roll!
Napisy: Piotr Leszczyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel