Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL FİLMİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu, son ve en büyük dileğimin hikayesi.
Oğlumla paylaşmak istediğim bir rüya.
Bu defter bunun için.
Bu, annesi Marie'nin küçük Tomy için yazdığı kitap.
Kendin gibi olmanın ne kadar önemli olduğunu
ve kendi hikayesini öğrenmesi umuduyla.
Umarım bitirebilirim.
Bu taraftan lütfen.
Affedersiniz.
Bekleme odasında bekleyin. Sizi orada arayacaklar.
Tamam, çantası…
ŞOK ODASI
Teşekkürler.
Hey Fede, burada kalmak istemiyorum.
Sigortacılar dinlemezse özel oda vermek zorunda kalacaklar.
İyi ama onları ara ve delirt.
Altı aylık bir tedavi. Bana bir yatak vermeliler.
Beni dinleyene kadar delirteceğim.
-Onları delirt. -Evet. Tamamdır.
-Tomy ile konuştun mu? -Evet. Yeni uyanıyordu.
Babana onu sonra alacağımı söyledim.
-Doktorlarla konuştun mu? -Evet.
Ve?
Sana "tose" veya "tilose" vereceklerini söylediler.
Bağırsak tıkanıklığı için bir şey.
Yani burada mı kalmalıyım?
İşe yarayana kadar sanırım.
Hadi ama Fede, ben aptal değilim. Yumurtalıklarım alındı, beynim değil.
Yapma. Beni sıçmam için hastaneye yatırmazlar. Ne oldu?
Şey.
"Konuşmamız lazım" dedikten sonra hep korkunç bir şey gelir.
Ama o zamanki kadar korkunç olmaz.
Rahim, yumurtalıklar ve test edilecek diğer şeylerin alındığı
ameliyattan iki gün sonra bir terslik olduğunu anlamıştım.
Ama cerrah bile söyleyemedi.
Ölürken her şey daha yoğun ve canlı geliyor.
Hissetmek, tatmak ve sevmek istiyorsun.
Ama aynı zamanda, bu yoğunluk sürdürülemez.
Hiçbir hasta beden buna dayanamaz.
O yüzden eğlenmek, neşelenmek ve dikkatini dağıtmak için yol aramalısın.
Sosyal medya burada devreye giriyor ya da daha çok Twitter.
Tampon ya da ped kullanmak konusunda heyecanlanabiliyor
ya da saatlerce tartışabiliyorsun.
Ama aynı zamanda bana olanları paylaşabileceğim bir yer.
Kanser olmak grip olmak gibidir.
Utanılacak bir şey değil ama bin kat daha kötü.
Ve bundan bahsetmemek, şöyle söyleyenler gibi olmaktır.
"Uzun ve acılı bir hastalık."
UZUN VE AĞRILI, SİKİNDİR.
ELBETTE UZUN KISMI HARİÇ.
Bunu paylaştığım anda hiç tanımadığım insanlardan
çok fazla sevgi mesajı aldım.
Şimdi kimse alınmasın
ama şunu duymaktan nefret ediyorum.
"Her şey yoluna girecek."
Bok yoluna girecek.
Kanser hastasına her şey yoluna girecek demek
çölden geçmek üzere olan birine
sonunda vaha olduğunu söylemeye benziyor.
Yarın anaokuluna gidecek.
Tamam, yatağa geçelim.
Yavaş.
İşte böyle.
Terlikler!
Damar yoluna dikkat.
Kumandayı uzatabilir misin Luis?
Bak, bu düğme çay istemek,
tuvalete gitmek falan için.
Bu da morfin istemek için. Acı hissettiğinde hemen iste.
Güçlü bir acı hissedene kadar bekleme. İste. Tamam mı?
Bir ihtiyacınız olursa bizi arayın.
Tamam, teşekkürler.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Ne diyorsun? Odan hoşuna gitti mi?
Güzel, değil mi?
Bak, manzara da var.
Ne görüyorsun?
Pek bir şey yok.
Aslında çok kötü.
Kalacak mısın?
Elbette.
Tomy hakkında ne yapacağız?
Ben ayarladım.
Baban ya da annem anaokuluna götürecek.
Ben alacağım,
buraya getireceğim ve sonra geri bırakacağım.
-O koltukta mı uyuyacaksın? -Evet.
Uçuk kaparsın.
Adrián'dan uyku tulumu isterim.
Bizi kovarlar.
Hayır, gece kullanır ve kaldırırım.
Sorun değil.
-Federico. -Evet.
Nasılsın? Diego Vigna, başhekim.
-Nasılsın? Memnun oldum. -İyiyim.
Pazar günleri önlük giymem ama bazı hastaları ziyarete gelirim.
-Hastalıklar tatile çıkmaz. -Tabii.
Az önce María'yı gördüm. Sana durumunu anlatmak istedim.
Bağırsak tıkanması yok.
Pelvik tümör, duodenuma baskı yapıyor.
Göstergeler iyi olmadığından
bence onun için en iyisi hastanede kalmak.
Durumu göz önüne alındığında ameliyat ya da kemoterapi uygun değil.
Peki ne yapabiliriz?
Bu arada şartlarını iyileştirebiliriz.
Tümörü kontrol etmesi için kortikoid verebilirim.
Yine de bunlar geçici doktor.
Hastalıkla ilgili yapılacak bir şey yok mu?
Evet, çok şey yapılabilir.
Mesela ağrısını azaltabiliriz, bu önemli.
Yanında olabiliriz. Bu da çok önemli.
Bak, bu vakalarda her zaman iki önceliğim vardır.
Hastaların acı çekmemesi ve bir an evvel evlerine gitmeleri.
Evde olmak onlar için her zaman daha iyidir.
Tanıdık bir ortamda, sevdikleriyle beraber olurlar.
Bazı örümceklerin iki gözü vardır, bazılarının daha çok.
Peki kaç bacakları var?
Kaç tane bilmiyorum ama…
…kontrol etmeliyim.
Anne!
-Merhaba! -Merhaba.
Merhaba!
-Hey! -Çantanı ver.
-İşte burada. -Gelmene çok sevindim.
Nasılsın? Anaokulundaki günün nasıldı?
Bugün ben…
-Geçen gün okula gitmedim. -Gerçekten mi?
Beni ziyarete gelmen çok hoş.
Sonra yakındaki anaokuluna gidip bir boşluk var mı diye bakacağım.
Dikkat et, çok yüksek.
Bu yatak evdeki yatak gibi değil. Robot yatak.
Evet, kaldır lütfen.
Ayaklarım yukarıda
ve başım aşağıda olsun.
Güle güle!
Katlanıyorum.
Devam et.
Görüşürüz!
Bu düğmeye basınca patlıyor.
Gökten bir bomba düşüp patlıyor.
Harika fikir Tomy. Yatağı patlat.
Hayır!
EVE GİDEMİYORUM
ÇÜNKÜ İKİ POMPA VE ÜÇ VARDİYA HEMŞİRE GEREKİYOR.
BÖBREK SATMAK İÇİN DE SAĞLIKLI KALACAK BİR ŞEY LAZIM.
Fede?
Bana bir defter getirmeni istiyorum.
Lourdes'e sorabilirsin. El yapımı defterler yapıyor.
Kapağında kurt olan şirin bir tane vardı.
Tomy'ye bir şeyler yazmak istiyorum.
Tamam.
DANIŞMA
Sabah onda buluşacaktık. Saat kaç?
Onu yirmi geçiyor.
Ziyaret saatini kaçıracağız.
Ziyaret saati 12:00'de bitiyor Maru.
-Merhaba, nasılsınız? -Günaydın.
-Ziyaret saati kaçta bitiyor? -12:00'de.
Tamam.
Merhaba, günaydın.
Kaçta bitiyormuş?
İşte geldiler.
Sürtükler. Birlikte gelmeyi ayarladılar.
Önemli değil.
Neden önceden buluştuğunuzu söylemediniz?
Ona küçük bir hediye getirmek istedik.
Neden hediye? Biz bir şey getirmedik.
Boş ver, paylaşırız.
Hepimizden. Sorun değil.
-Hayır, ne? Git bir şeyler al. Git. -Şimdi nereden bulacağım?
Bilmiyorum. Ne olursa.
Buradan iki blok ötede bir alışveriş merkezi var.
-Dalga mı geçiyorsun? -Şey.
-Arabanın anahtarını ver, ben giderim. -Hayır. Sen git, ben alırım.
Ben de geliyorum.
-Bekle. Hangi odada? -İkinci kat, 216 numara.
216. Neden böyle yapıyor?
Sorun değil.
Hey, hep beraber çıkmayacağız, değil mi?
-Hayır, gruplara ayrılalım. -Sessizce gidelim.
Hayır, sağa.
Fede.
Nasılsın?
-Naber? -Nasıl gidiyor?
-Merhaba. -Nasılsın?
-İyi.
İyi misin? Hey, biraz beklemeniz gerek çünkü şu anda doktor içeride.
-Tamam. -Zaten diğerleri de geliyor.
Ne, herkes mi geldi?
-Evet. -Evet.
-Hepimizi birden içeri alırlar mı? -Bilmiyorum. Deneyelim.
-Oturmak ister misin? -Hayır.
O nasıl?
İyi. Sakin.
Ağrısı var mı?
Biraz diyor.
Dayanabiliyor.
Nasıl olduğunu bilirsin.
Ona harika bir oda ayarladım. Harika. Beş yıldızlı.
Bu harika.
Tamam, çok iyi.
-Bugün nasılsın? -Kötü.
Yine hastaneye kaldırıldım, 20 doktor gördü.
Kimse bir şey yapamıyor, yatakta olmaktan bıktım.
Anlıyorum. Ağrın nasıl?
Sorun değil. Hâlâ dayanabiliyorum.
-Tuvalete gittin mi? -Hayır.
Tamam. Bunu izleyeceğiz.
Aynı hizada olmak için sırtını yükselteceğim.
İşte.
Nasılsın?
Çok iyi.
Ben harikayım.
Bir sorum var.
Acı dayanılmaz olunca beni uyutacaksın, değil mi?
Bunu bir noktada konuşuruz.
Sonra tekrar tartışmayız. Ama henüz değil.
Daha ne kadar var?
-Ne için? -O an için.
Hayır, bunu bilemem.
Neyse, kimse zamanı gelmeden ayrılmıyor.
Merak etme, hızlandırmak için bir şey yapamam.
-Bu odada rahat hissediyor musun? -Evet.
İyi olman benim için çok önemli.
Sence…
Neden benim başıma geldi?
Senin başına gelmedi.
Bu senin…
Bu, dışarıdan gelen ve sana saldıran bir virüs ya da bakteri değil.
Yoksa bulaşıcı olurdu.
Bu kanser
yüzde 100 senin.
İsmi María diyebiliriz.
Öyle demeyelim.
-Hayır, değil mi? -Hayır.
Bu genetik.
Evet, bazı kanserler…
…alışkanlıklara ve yaşam tarzına bağlıdır.
Günde üç paket sigara içseydin
muhtemelen akciğer kanseri olurdun.
Ama genel olarak genetik bilgiyle ilgilidir.
Girebilirler mi?
Miting yapmıyoruz.
Hepsi arkadaşlarımız.
Girmelerini söyle.
-Gelin. -Merhaba.
-Nasılsınız?
Teşekkürler.
O nasıl?
Her şeyi biliyor.
Hemen farkına vardı. Akıllı.
Aranızdaki ilişkiyi anlamaya başlıyorum.
Makul bir patolojik simbiyoz.
Ama merak etme, karımla ben de öyleyiz.
Tomy bak, annen.
Babanın bir dâhi olduğu için ayarladığı
ultra mega süper özel odada.
Şu muhteşem tasarım koltuklara bak.
Şu zemine bak.
Dur sana tuvaleti de
göstereyim evlat.
Şuna bak, mermer.
Mermer.
Muhteşem.
Evet, işte annen.
Her zamanki gibi, benimle ilgilenmiyor.
Anlamamış gibi yapıyor ve telefonuna bakıyor.
Tweet'ler ve kim bilir ne için.
Hep aynı.
-Burada tüm dostlarımızla birlikteyiz. -Daha iyi olabilirsin.
Onları tanıtayım oğlum. Bak.
-Bu Shoy. -Ayak.
Saygın bir Lacancı psikolog.
Hayır, kes şunu.
-Ne dedim ki? -Ben psikolog değilim.
-Nesin? -Analistim.
-Sana vuracak. -Hayır…
Lacancı bir analist, üzgünüm. Özür dilerim.
Daha kötü.
-Bu Paula. -Merhaba Tomy.
-O bir yazar. -Evet.
Kitabını okuyacaksın çünkü annenden bahsediyor.
Bu Charlie.
Selam Charlie.
Hanımlar ve beyler.
-Bir arkadaştan fazlası… -O bir kız kardeş.
-Kız kardeş, değil mi? -Kesinlikle.
Söylediklerine dikkat et.
İşte Brenda. O bir sanatçı.
Aslında o bir "bartist" çünkü her şeyden bıktı.
Herkesten bıktı.
İşte orada. O bir tasarımcı, çizer.
Bir dâhi.
Hanımlar ve beyler, işte bu Vera.
İster inanın ister inanmayın, o bir sigorta şirketinin genel müdürü.
-Bütün yıl bronzlaştı. -İster inan ister inanma!
-Muhteşem. -Ve işte Leti.
Belediyede çalışıyor.
Başın derde girerse evlat, Leti'yle konuşursan halleder.
Ben hallederim.
Bak.
Bu Agus.
Gazetecilik dersleri veriyor ve Tango yapıyor.
-Evet! -İşte böyle!
İşte bu. Salla!
-Ve bu da Roxi. -Evet.
Ev hanımı, millet.
Ne? Sadece değil.
-Ne? -Ayrıca sosyal hizmet uzmanıyım.
Ama diplomanı almadın. Derslerini bitirdin mi?
Patakla şunu.
Tamam, sosyal hizmet uzmanı. Üzgünüm.
Ve bu da Maru.
Bu karakteri sana tanıtmayacağım.
Çünkü hayatın boyunca ona katlanman gerekecek.
Arkadaki Hernán gibi. Zavallı iyi adam.
Hernán ev alıp satıyor. Şimdi ne diyorlar?
Bir simsar.
-Bir simsar -Bir emlak simsarı.
-Bir simsar. -Aynen.
İşte geldik.
Eve gidip gitmeyeceğine karar veriyoruz.
Ama burada her şeyi temizliyorlar. Bizim için balayı gibi.
-Evet, tabii. -Şuna bak oğlum.
-Şu manzaraya bak, panaromik. -Muhteşem.
-Saf beton, iyi beton. -Arkadaki yeşil alana bak.
İşte böyle.
Arkadaşlarımızla gülmekten ölüyoruz.
Annen böyle…
Annen böyle biri.
Bu insan.
Bu yüzden onu böyle seviyorum.
Hoşça kal oğlum.
İnsanların sürekli cesur ve güçlü olduğumu söylemeleri şaşırtıcı.
Bence tek seçeneğim bu.
Başka ne yapabilirim?
Kendime acımak mı?
Twitter'da kanser şovu yapmayı tercih ederim.
İşin doğrusu, hep kötü hissediyorum.
Sürekli başarılı olmak gibi ama tam ters açıdan.
Bir göz daha.
Ve…
Bence pizzaları sonraya bırakalım
çünkü göz yapmak çok hoşuma gidiyor.
HER ŞEY BOKTAN VE ÖLÜYORUM. BELKİ DE YARIN, KİM BİLİR.
BU ÇOK KÖTÜ OLUR. HÂLÂ İYİ ŞAKALARIM VAR.
Bu mutlu ve bu öfkeli.
-Bu çok mutlu. -Peki ya bu?
Bu üzgün.
-Neden? -Çünkü bunlar mutluluk.
-Öfke hangi renk? -Kırmızı.
-Peki üzüntü hangi renk? -Bu.
Üç mutluluk ve bir üzüntü mü var?
Çok iyi.
Bu mutlu mu?
-Hayır. -Üzgün olan bu mu?
Üçü mutlu ve bu da üzgün.
Hayır, bu… Bu kızgın.
Ve bu da mutlu, mutlu.
Bu neden kızgın?
Çünkü bu mut... Kızgın olan bu.
Kızgınlığın rengi bu.
-Evet. -Ve bu renk mavi.
Bu üzüntü.
Doğru.
Böyle hasta olmak büyük şanssızlık.
Seninle yürüyüşe çıkmayı ve her şeye yarım saat ayırmayı özlüyorum.
Bazen yiyecek almak için çıkardık, dondurma alırdık.
Sen öfkelenirdin ve yürümek istemezdin.
Ve bir caddenin ortasında bebek arabasından inmek isterdin.
Bunu özlüyorum.
Bunların hayatımın en mutlu anları olduğunu
bilmeni istiyorum.
Seni seviyorum.
-Merhaba María. -Affedersiniz.
Bu Marina, yeni asistan doktor.
Bu hafta başladı. Birkaç ay hastanede olacak.
-Merhaba Marina. -Merhaba, nasılsın?
-İyiyim. -Dün gece nasıl geçti?
Pek iyi değil. Biraz ağrım oldu.
-Bulantı oldu mu? -O da oldu.
-Tamam, sakin ol. Şimdi hallederiz. -Tamam.
-Mezun olalı çok oldu mu? -Aralık ayında, çok olmadı.
-Harika. -Evet.
-Uzmanlığın nedir? -Kardiyoloji?
-Merhaba. -Merhaba doktor.
-Nasılsın? -Pek iyi değil.
Biraz ağrısı var.
Bakalım.
Bir bakayım.
-Burası mı? -Evet.
-Çekme gibi mi? -Evet, çekme gibi.
Daha da yoğunlaşırsa biraz morfin vermeliyiz.
Öyle mi? Biraz daha bekleyemez miyiz?
Ne için? Hayır, ağrıyı azaltır.
Bilmiyorum çünkü o kadar da kötü değil.
Daha iyi hissedersin. Kendine eziyet etme.
Fede, işleri biraz organize etmeliyiz, değil mi?
Burada ne kadar kalacağını bilmiyoruz.
Vücudu dayanana kadar sanırım.
Ama Marie'yi tanıyorsun.
Bir gün, "Yeter artık" diyecek.
Her şeyi, hatta zamanı organize etmek isteyecek.
Evet ama bu Marie'yle ilgili değil. Mesele sen ve Tomy.
Tomy'nin anaokulunu annem ve Marie'nin babasıyla hallettim.
Sadece anaokulu değil. Yemek yemelisin.
Sandviçle yaşayamazsın.
Burada bir iki ay geçireceksen ne yapacaksın?
Uzakta yaşadığımız için seni davet edemeyiz.
Mükemmel. Sağ ol, bir şekilde idare ederim. Evet.
Ama üstünü değiştirmelisin, mesela temiz kıyafetler...
Beni rahat bırak Maru. Zor günler.
-Yani iki haftadır duş almadın mı? -Bu bilgi gerekli mi?
-İğrenç. -Maru haklı.
Organize olmalıyız.
Evet, mesela ziyaretler.
Bütün gün burada olamazsın.
Peki.
Marie olmadan bir sohbet grubu oluşturacağım.
Kızlar çetesi ve Charlie olacak.
Bütün hafta boyunca ziyaretleri organize edeceğiz.
Alo?
Kimsiniz?
Merhaba, nasılsın?
Evet, aldı.
Evet, çok sevdi.
Çok teşekkürler.
Hoşça kal.
Defteri yapan kız Lu'ydu.
Marie'nin başka bir gruptan arkadaşı, değil mi?
El işi grubundan. Şu saçmalık.
O zaten harika.
Nakış işliyor ama harika biri.
Her gün yeni bir ağrım oluyor. Şimdi de belim çok ağrıyor.
Evet, çok fazla yataktasın.
Havalı yatak istemeye çalışacağız.
-Dün ağrımıyordu. -Yavaş.
Vücudun daha kırılgan. Daha hassassın.
Serumu tut lütfen.
Dışarısı güzel, değil mi?
Evet, güneşli.
Görmek istiyorum.
-Yalnız gidebilir misin? -Evet.
İyi misin?
Şuraya büyük bir vinç yerleştiriyorlar.
Bir şey mi inşa ediyorlar?
Alışveriş merkezi diyorlar.
Dünyanın biz olmadan da devam ettiğini anlamak zor.
Ama bunu kabullenmeliyiz.
Ya da bu bile önemsiz.
Evrenle o kadar ilgisiziz ki
kabul edip etmememiz umurunda bile değil.
Sen katılmak istesen de istemesen de
mesela oğlunun ilkokulu bitirdiğini görmek için
hızla ilerleyen metastatik kanseri durdurmak istesen de
dünya devam ediyor ve üstelik daha da hızlanarak.
Ne oldu María? Neye ihtiyacın var?
Tuvalete gitmeliyim. Kusacağım.
O neydi?
Gidelim.
Orada kamp kurmanın iyi bir fikir olmadığını söylemiştim.
Kusmaya devam edersen kateter takmalıyız.
-Tamam. -Tamam mı?
-Daha iyi mi? -Evet.
-Daha iyi misin? -Evet.
Başka bir şey lazım olursa beni çağır.
-Tamam. -Tamam mı?
Hiçbir şey görmedim. Uyumaya devam et.
Teşekkürler.
Kötü hissedince neden beni çağırmadın?
Çünkü uyuyordun ve dinlenmelisin.
Ayrıca, tuvalete kendim gidebilmeliyim.
Gitmeliyim.
YEDİĞİMDEN FAZLA KUSTUM.
AĞLAMADAN KUSMANIN İMKANSIZ OLDUĞUNU ONAYLIYORUM.
BEBEĞİMİN ÖNÜNDE HİÇ AĞLAMADIM. AMA BEN DE İNSANIM.
BUNU HER ZAMAN YAPAMAM.
NEYSE Kİ VÜCUDUM 14 SAAT UYUMAYA KARAR VERDİ.
ÇÜNKÜ HEP YATAKTA OLMAK CANIMI SIKIYOR.
AMA BU KONUDA BİR HALT EDEMİYORUM.
DÜN GECE MİDEM YIKANDI. TAVSİYE EDERİM. HARİKA HİSSEDİYORUM.
SÖYLEDİKLERİNİZ ÇOK GÜZEL!
UMARIM KIÇIMI TOPARLAYABİLİR. ÖNEMLİ OLAN BU.
İYİ AKŞAMLAR. BAZILARININ YATAĞININ BAŞINDA HAÇ ASILIDIR.
BENİMKİNDE SERUM VAR.
YARIN DAHA FAZLA MESAJ YANITLAYACAĞIM.
ŞİMDİ KİTABIMI BİTİRMELİYİM. NE OLUR NE OLMAZ…
Güçlü bacaklarına, Mick Jagger saçına,
benimkine benzeyen ağzına deli gibi aşığım.
Çocukluğuma benziyorsun. Ama daha mutlu olduğunu hissediyorum.
Bir dilek olabilir mi?
Çok uzaklara,
çılgınca koşup çığlık atabileceğin bir yere gitmek isterdim.
21. BÖLÜM: SAÇMA DÜŞÜNCELERİM
Büyüdüğünü görecek insanları kıskanıyorum.
Karınızla ilgili makaleyi tebrik ederim.
-Ne makalesi? -Clarín'deki. Okumadınız mı?
-Hayır. -Ben getiririm.
İşte burada.
KANSERLE MÜCADELE ÖYKÜSÜ...
-Bu ne zamanın? -Bugünkü gazete.
...TWITTER'DA HERKESİ ETKİLİYOR.
Sizde kalsın.
-Geri getiririm. -Sorun değil.
Marie.
-Evet? -Clarín'deki makaleye bak.
Nedir bu?
Yazarı kim? Onu tanıyor musun?
Hayır. Okudun mu?
Evet. Harika bir makale.
-Gerçekten mi? -Evet, ciddiyim.
Nasılsın Maru?
Bilmiyorum.
İnternette kapakta olduğunu söylüyor.
Tüm kapak makaleymiş.
Tamam, veriyorum.
Selam, nasılsın?
Hayır, hiçbir fikrim yok.
Kızlara sor.
Gördün mü?
Ünlü oluyorum. Çok geç.
Tamam.
Görüşürüz. Öğleden sonra görüşürüz. Öptüm.
Sence röportajlarla bizi rahatsız ederler mi?
Bu skandal da ne?
-Gördün mü? -Ünlü mü oldun?
-Merhaba. -İnanamıyorum!
Değil mi?
Popon yüzünden değil kanser yüzünden ünlü olman haksızlık.
İnanamıyorum.
Popon çok güzel!
Karnım ağrıyor.
Yatağa çıkmak için yardım lazım mı? Başardın.
Sırtlığı kaldırmama yardım eder misin Hernán?
Medyadan aradılar mı?
Evet ama bu saçmalığa vakit harcayamam.
-Kim aradı? -Sabah programı.
-Hangisi? -Kanal 11'deki.
Vero Lozano'nun programı mı?
Evet. Vero Lozano'nun.
Yapacaksın.
Hayır, yapmayacağım. Ne için?
-Neden yapayım? -O programı herkes izliyor.
Ne umurumda? Ne fark eder?
Hayır, haklısın. Bilmiyorum.
-Yiyecek bir şey getirdin mi? -Hayır.
Geçen gece olanlardan sonra sana yemek getirmeyeceğiz.
-Ama Hernán bir şey getirdi. -Ne?
Evet.
Hoparlör.
-Teşekkürler! -Müzik dinleyebilirsin.
Çok teşekkürler.
Hayır, bu senin. İşe götürdüğün.
Fark etmez. Artık senin.
Teşekkürler.
-Merhaba. -Günaydın.
Günaydın. Dr. Vigna nerede biliyor musunuz?
Çağırayım.
Dr. Vigna, lütfen danışmayı arayın.
Teşekkürler.
Ana masada eşiniz için bıraktıkları bazı şeyler var.
-Bazı şeyler mi? Ne gibi şeyler? -Hediyeler.
-Tamam, sonra alırım. -Tamam.
Alo? Evet, doktor.
216'daki hastanın kocası sizi arıyor.
Tamam, mükemmel. Üst kattaki ofisine gidebileceğinizi söyledi.
-Harika. Onları sonra alırım. -Peki. Kızlara söylerim.
Merhaba.
-Federico, içeri gel. -Affedersin.
-Clarín'deki makale güzel. -Evet, öyle.
Hastaneden bahsettiğiniz için teşekkürler.
Bununla ilgimiz yok. Kimin yazdığını bile bilmiyoruz.
Otur.
Doktor, Kanal 11, María'yla röportaj yapmak istiyor.
-Canlı mı? Kameralarla mı? -Evet.
Hastaneye kameralarla giremezler.
Elimden geleni yaptığımı biliyorsun.
Bitkilerle, grup olarak ya da çocuklarla da girilemez.
Bunları yapmana izin veriyorum. Ama kamera olmaz.
-Kurul beni öldürür. -Evet.
Neden röportajı telefonda yapmıyorsunuz?
Olabilir, evet.
Daha iyi olabilir. Böyle görünmek ister mi bilmiyorum.
Bu umurunda değil.
Evet, zaten önemli olan ne söylediği değil mi?
Ne zaman arayacaklar?
Üç dakika.
-Hâlâ ağrın var mı? -Biraz.
-Şey, morfin isteyeceğim. -Hayır, dur. Yapma.
-Ağrın varken röportaj yapamazsın. -Biraz dayanırım.
Şimdi almak istemiyorum, aptal gibi salya akıtırım.
Bunu istemiyorum.
Bak, kanal bu. Bu program.
Sosyal medya sonsuz bir kaynak.
Sadece rahatlamak için değil, hislerimizi anlatmak, 140 karakterle…
-Yayında mı? -Hayır.
…protesto etmek, hastalıklardan bahsetmek,
telefonun diğer ucunda
aynı şeyi yaşayan başka biriyle bağ kurmak için.
María Vázquez'in hikayesini öğrendik. Çok özel bir hikaye.
Kanseri var, kanserle mücadele ediyor.
Kemoterapinin son aşamalarında.
Yumurtalık kanseri. María, bunları tweet'leriyle anlattı. Leo da okuyacak.
María Marie'nin tweet'lerini görelim ve onu davet edip konuşalım.
"Morfin desteği. Doktor, 'Kendini mahrum etme' dedi."
MARÍA KANSERLE SAVAŞIYOR
"Size bu saçmalıklardan bahsetmemeyi
ve yaşamayı yeğlerdim ama tüm bu sevgi için teşekkürler."
Evet, kendisi hatta. María Vázquez, nasılsın?
Vero ve Leo. Nasıl gidiyor?
Selam Leo. Selam Vero.
Merhaba, nasılsınız?
Aradığınız için teşekkürler.
-Hayır, duyamıyorum. -Yankı yapıyor. Ne yapabilirim?
Yedi ay önce radikal bir operasyon geçirdim.
Histerektomi.
Her şeyi aldılar. Tamamen boşaltıldım.
Tamamen oydular.
İçim boşaldı.
Ve ondan sonra kemoterapi almaya başladım.
Artık işe yaramayana kadar işe yaradı.
Ve... Artık...
Artık yapacak bir şey kalmadı.
Zamanın gelmesini bekliyoruz.
Beklemek…
Söylediklerin çok zor ama…
Ölme vakti. Açıkça söylemeliyiz.
Evet, ölüm zamanım.
Ölüm zamanın. Yapacak bir şey yok. Yapacak bir şey kalmadı mı?
Sağlık durumum çok hassas.
Beni ameliyat edemiyorlar.
Çok zayıf olduğum için daha fazla kemoterapi de alamıyorum.
Ama her şeye rağmen bana iyi baktıkları bir yerdeyim.
Çok güzel bir yer. Bana çok iyi davranıyorlar.
María, tweet'lerine göre
farklı ruh hallerini yaşadın.
Mizah, öfke ve ironi.
Şu anda ruh halin nasıl?
Şu anda komik çünkü beni ziyarete gelenler için
bir çeşit tek kişilik kanser komedisi yapıyorum.
Yani, bir kovaya kusmuyorsam…
…genelde kahkahalarla gülüyoruz.
María, çocuğun üç yaşında.
Yani, acaba onu düşünüyor musun? Zamanı gelince…
Sürekli onu düşünüyorum. Sürekli onunla konuşuyorum.
Onun için video çekiyoruz.
Her şeyi olduğu gibi açıklıyorum.
Ona ne söyledin?
Ona bir süre sonra annesinin burada olmayacağını
ama hep kalbinde olacağımı söyleyeceğiz. Bence anlayacak.
Ya kocan? İlişkiniz var mı?
Kocanla fotoğrafını görüyoruz.
Gördüğümüz fotoğraf düğünümden.
Yedi aylık hamile olduğum için
günah içinde evlendim.
Bu da Fede, evet.
Kocam bana eşlik ediyor.
Benimle ilgileniyor, sürekli yanımda.
Sana yumurtalık kanseri olduğunu söylediklerinde ya da öğrendiğinde
olumlu yaklaştın mı? Atlatabileceğini düşündün mü?
Öğrenmekten ziyade tahmin ettim.
Nasıldı?
Neredeyse altı aylık hamile gibi göründüğümden
ultrason çektiler.
Ve doktor,
doktorların kendi aralarında nasıl konuştuğunu bilirsiniz.
Ne konuştuklarını bilmediğinizi düşünüyorlar.
-Bazen hastaları hafife alıyorlar. -Tam olarak hastayı hafife alıyorlar.
Doktor, ultrason teknisyenine şöyle dedi,
"45'in çok fazla olduğu
'bilmem ne' ölçeğinde
sence bu kaça denk geliyor?" Kadın da dedi ki,
"Bu mu? 100."
María, kaç yaşındasın?
42 ve iki gün sonra 43 olacağım.
İki gün sonra 43 olacaksın.
Aynen. Başarabilirsem…
…43 olacağım.
Bu konuda esprili ve alaycısın.
Bu sana iyi mi geliyor yoksa kendini mi koruyorsun bilmiyorum
ama her zaman böylesin.
Hayır, bana faydası yok.
Kendimi de korumuyorum.
Ben böyle biriyim.
Gerçek ben buyum.
Bazen arkadaşlarım gülmekten ölüyorlar.
Çünkü ziyarete geldiklerinde benden daha duygusal oluyorlar.
Bence doğru kelime "kabullenmek".
Bu, kabul etmek ve…
Ölüm de hayatın bir parçası.
HÂLÂ BURADAYIM. KONUŞMAYI BIRAKTIM. HEPSİ BU.
ŞÖHRET İNSANI MAHVEDER.
ALTERNATİF TEDAVİ ÖNERİLERİNE TEŞEKKÜR EDERİM.
AMA BAZEN İŞ İŞTEN GEÇMİŞTİR.
HİÇBİR ŞEY ARAŞTIRMAYACAĞIM.
SAĞLIK ÇOK KALTAK
AMA EN AZINDAN BANA GÜZEL ANLARLA DOLU YEDİ AY VERDİ.
Altı. Dört, altı, yedi.
Yedi.
O kadar çok mu?
Yedi çok fazla.
Bir, iki, üç, yedi, 11.
14, yedi, 11, 14, yedi.
Çok komiksin Tomy. Çok komik şeyler söylüyorsun.
Ama onları hatırlamıyorum çünkü Aptalol diye bir ilaç alıyorum.
Hadi, sadece bir tane. Hem çilek mevsimi.
Yapamam. Vücudum kaldırmaz Maru, yemin ederim.
Hadi. Sadece bir tane.
-Bir tane. -İşte böyle.
-Bu ne? -Yatağımı değiştirdiler.
-Neden? -Diğerini seksten eskittim.
Evet, kızlar ve ben size söyleyecektik.
Sakin olun çünkü hastanede bu odada sürekli parti olduğu
söylentisi çıkmış.
Hey, Maru…
Fede'nin biriyle olmasını istiyorum. Sen ilgilenirsin.
Sevişmesini, evlenmesini istiyorum.
İstediğim şeye bak.
Marie, seninle evlenmesi 18 yılını aldı. Sadece sevişmek ona yeter.
Hayır, ciddiyim. Cidden.
Depresyona girmesini istemiyorum.
Sevişsin,
mutlu olsun, yaşasın istiyorum.
Kirpiklerimi kaybetmeme rağmen korkunç bir şey.
Affedersiniz. Eşinize daha çok şey getirdiler.
-Daha çok mu? -Programdan sonra alırım. Tamam.
Kıçımla beraber 12 kilo kaybettim.
Bir sümüklü böcekten daha az kasım var.
Güzel hissediyorum. Kelim ve iskelete benziyorum.
Onları kaybetmemek için kutulara koyduk.
-Teşekkürler. -Bir tane daha.
-Bir tane daha mı? Sonra gelirim. -Tamam.
Önemsiz görünebilir ama diş fırçalamak, parfüm sürmek
kendin gibi hissetmene yardımcı oluyor.
Kanser kibrini almaz.
Nasıl görünüyor?
Harika görünüyorsun.
Evet, elbette.
Üç doz morfin verdiler.
Uçuyor gibiyim.
Bak, tam ihtiyacımız olan şey. Bu kedi her yerde.
Bu bir maneki-neko.
Şans getirir.
Başka ne getirdiler? Başka ne var?
Bir krem, bir krem daha, daha çok krem.
-Merhaba. -Merhaba.
Daha çok hediye geldi.
Yemek olduğu için buzdolabına koyduk.
Çok hediye var María.
Hayır, hepsini alabilirsiniz. Yiyemem.
Fede, bir şey ister misin? Yoksa alabilirler.
Balıklı et göndermişler.
Mozarella çubukları.
-Hayır. -İnanamıyorum.
-Havuçlu kek. -Hayır.
-Peki ya bu? -O ne?
Çilekli ve kremalı pasta.
-Tomy sevebilir. -Sen de.
Hayır, her şeyi alın ama onu bu adama bırakın. Hepsini yiyecek.
Çok teşekkürler.
Diğer hemşirelerle paylaşacağız.
-Tamam. -Teşekkürler.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
-Hey, Marie. -Evet.
Üç röportaj daha istediler.
Hayır, yeter.
Hayır, olmaz. Onlardan kurtulmak için bir şey bul.
Yeter artık.
Tamam.
Ünlü olmak için iyi zamanlama, değil mi?
Şaka gibi.
Belediye meclisinden Néstor'la konuşacağım.
Belki bana engelli izni verebilir.
Böylece park yeri bulmakla uğraşmam
ya da otoparklarda para harcamam.
-Tamam. -Hoşça kal.
-Topallayacak mısın? -Evet.
Böyle.
Tomy'yi getirebilir misin?
Maru bugün getirecek.
Aralık 1991'de tanıştık ve o zamandan beri birlikteyiz.
Yaşasın aşk!
Hayatında böyle bir aşk bulmandan
daha iyi bir dileğim olamaz çocuğum.
Öp!
İkiye karşı bir, anladın mı?
Özel, tutkulu, fırtınalı.
Sayı!
Eşsiz, sevgi dolu.
Sevgi dolu bir aşk anne, çok aptalsın.
Gecen nasıldı?
Pek iyi değil. Biraz kustum.
-Bir şey yedin mi? -Çilek.
-Benim hatam. -Hayır.
Sorun değil.
Ama kustuğun için
nefes alınca ciğerlerine kaçma riski var.
O yüzden nazogastrik tüp isteyeceğiz.
Tamam.
Başta biraz sinir bozucu gelir ama alışırsın.
Dün ailenle gittiğin Avrupa seyahatini anlatıyordun.
Belki de sedasyon vakti gelmiştir?
Belki.
Zamanı geldiğinde anlarsın.
Tomy'nin defterini bitiriyorum.
Birkaç sayfa kaldı. On sayfa olabilir.
Gelecek hafta olabilir.
Sen söyle, bir tarih belirleyelim.
Peki nasıl olacak?
Normal bir gün gibi. Fark etmeyeceksin bile.
Morfinin dozunu artıracağız.
Uyuşturucu bir ilaç, Midazolam ekleyeceğiz ve uyuyacaksın.
Bir daha uyanmayacak mıyım?
Seni izleyeceğiz.
Uyanmaman için uygun dozu vereceğiz.
Kime veda etmek istediğini düşünmeye başla.
Bunu düşünmemiştim.
YAPACAK BİR ŞEY YOK MİLLET.
SONUNA KADAR GÜLÜMSEMEYLE VE SIKI BİR YUMRUKLA. AMA BU SON.
BUGÜN DOĞUM GÜNÜM. HEDİYE VE TEBRİK İSTEMİYORUM.
SADECE ÖLÜLER GÜNÜ GİBİ BİR MEKSİKA PARTİSİ İSTİYORUM.
Gece mumlar yandığında harika görünecek.
Evet. Neden fotoğraf çekip paylaşmıyoruz?
Fazla mı olur?
Hayır…
Gel.
-Seninle konuşmak istiyorum. -Ne oldu?
O nasıl?
Charlie…
Doktor ne dedi?
Hiç, ne diyecekti ki?
Bazen doktorlar birbirlerine danışır, aralarında konuşurlar.
-Hediye mi getirdin? -Evet.
Hediye istemediğini söyledi.
İki Puck kitabı. Koleksiyonunu tamamlıyor, hepsi bu.
Hadi gel.
Uyuyor.
Ona verdikleri şeylerle...
Biraz dinlenmesi için kantine gidiyoruz.
Hemen geliyorum.
-Görüşürüz. -Merhaba.
-Uyuduğunu sanıyordum. -Hayır.
Elindeki ne?
Hamburger.
Canın istemesin diye sonra dışarıda yiyeceğim.
Hayır, beni acıktırmaz.
Merhaba.
Burada ye.
-İstediğin bazı şeyleri de getirdim. -Güzel.
Charlie'nin doğum günüm için verdiği kitabı okuyordum.
Bende olmayan iki Puck kitabı.
Hatırladığına inanamıyorum.
O bir dâhi.
PUCK ZAFERİ
-Eve mi gittin? -Evet, Rosa da oradaydı.
Para verdin mi?
Hayır, haftaya birlikte ödememi söyledi.
Sana selam gönderdi.
Başka?
Telefonlarımızı ödedim.
İkisi de cezalı, çünkü zamanı geçmişti.
Tomy'nin odasındaki pencere hâlâ sızdırıyor.
O yüzden vaktim olur olmaz
çıkarıp tekrar mühürleyeceğim.
Tamam.
Bitkiler mükemmel. Onlar da selam söyledi.
Fotoğraflarını çek.
Tamam.
Anaokulu müdürüne bir hediye verdim.
Boşluk konusunda çok yardımcı oldu.
Fede, bir tarih belirleyelim mi?
-Vigna'yla konuştun mu? -Evet.
İstediğim zaman olabileceğini söyledi.
Peki.
Cuma günü olabilir.
Ne düşünüyorsun?
Tamam.
Önce Tomy'yle konuşmalıyız.
Yarın ya da ertesi gün.
Her anlaşmada bir sorun vardır.
O zamanlar Fede, ölüm bizi ayırana dek benimle olmayı kabul etti.
Federico!
Ama dipnotları okumadı.
Nasılsın?
María'nın ölümcül sedasyonu onayladığını belgelemek için
noter getirmelisin.
-Bir sorun mu oldu? -Hayır.
-Bunun olması güzel. -Noteri nereden bulacağım?
Danışmaya sor. Yakınlarda bir noter biliyorlardır.
-Gelmek zorunda mı? -Ne yapacaklarını biliyorlar.
-Vakit kaybetmeden gideyim. -Haber ver. Buradayım.
Muhtemelen o anın bu kadar çabuk geleceğini hiç düşünmedi.
Ama benden bu kadar.
-Noter kaçıncı katta? -Üçüncü.
Teşekkürler.
Beni Paris'e götürmesini tercih ederdim.
Ama şu anda verebileceği en güzel hediye
ölümümü ayarlamak.
Merhaba.
İyi günler.
Noter Ceruolo'yu arıyorum.
Kıdemli mi kıdemsiz mi?
İkisi de olur. Onay belgesi hakkında.
Oturun. Haber vereceğim.
-Teşekkürler. -Bekleyin.
Hayatımda hiç böyle sevgi görmemiştim.
Lütfen girin.
Teşekkür ederim. Affedersiniz.
-İyi günler. -İyi günler.
-Nasılsınız? Oturun lütfen. -Affedersiniz.
Ne yapabilirim?
Karım birkaç blok ötede hastanede.
Bir izin belgesini onaylamalısınız.
Metin yanınızda mı?
Hayır, hiçbir şey yok.
Bu bir sözleşme, o yüzden yazılı metin almalıyım.
Evet. Ama kimse bir şey söylemedi.
Pekala, bakalım.
Hastaneye gidip yardım etmelerini, örnek vermelerini söyleyin.
-Tamam mı? -Tamam, oraya gidip geleceğim.
Hayır, şimdi olmaz. Geç oldu.
-Yarın olur. Tamam mı? -Mesaiden sonra olmaz mı?
Ne hakkında? Acil mi?
Karım ölüyor ve ölümcül sedasyon için izin vermesi gerekiyor.
Tamam.
Bekleyeceğim.
Şöyle yapalım.
Kartımı alın. Yapmanız gerekenleri yapın.
Biraz bekleyeceğim. Gecikirseniz arayın.
-Çok teşekkürler. -Hayır, lütfen.
Sorun değil.
Kıyafetlerim senin.
İlk seçimi yap. Hepsi senin.
Annemin gelinliği, çantaları,
antika mücevherler, hepsi senin.
Kalanları bağışlayabilir veya verebilirsin.
Ya da at.
İstediğini yap.
İşlemeleri Vera'ya ver. O ne yapacağını bilir.
Makyaj malzemeleri, sen bilirsin.
Puck koleksiyonumu Paula'nın kızı Agus'a ver.
Bir de, eşyalarımı atıver.
Acımasızca yap. Fede yapamaz.
Her şeyi çöpe at. Her ne…
Bu önemli.
Trío los Panchos CD'si var. İçinde "Historia de un Amor" olan.
Tanıştığımız zamandan, bizim şarkımız.
İlişkimizin ilk günlerinde dinletmişti.
Onu bul ve yok et.
Fede onu bulur, dinlemeden edemez.
Çok kötü hisseder.
Sizin şarkınız "Contigo Aprendi" değil mi?
-Hayır. -Manzanero'nun şarkısı.
Hayır. Yanlış CD'yi atma.
Hayır. Tamam. "Historia de un Amor" olan.
Dr. Molina'ya güzel bir hediye verin.
Tamam.
Molina.
Hemşireler. Onlara da hediye verin.
Charlie kurutma makinesini alıyor.
Çok mutlu oldu.
En iyi hediye.
Artık yanımda değilsin aşkım
Sadece ruhumda yalnızlık var
Yapma. Sen de kötü hissedeceksin.
Benden bu kadar. Bitti.
Tamam mı?
Dr. Vigna, lütfen Danışma'ya gelin.
-Gelecek. -Teşekkürler.
Doktor, nasılsınız?
Doktor.
María'nın imzalaması gereken metin lazım.
Hayır, boş ver. Gel, müdür bekliyor.
-Ne oldu? -Çözülemeyecek bir şey değil.
Yeni bir sorun mu?
Merak etme, bunu bana bırak. Ben hallederim.
Ne söylerse "evet" de.
Federico, María'yı çok sevdiğimizi biliyorsunuz değil mi?
Sizi de çok seviyoruz.
Bu durumda gösterdiğiniz metanetin olağanüstü olduğunu düşünüyoruz.
Bu yüzden sizi olabildiğince rahat hissettirmeye çalışıyoruz.
-Değil mi? -Evet, elbette.
Teşekkür ederim, ciddiyim.
Ama burada hassas bir konu var.
Ötanazi ile ölümcül sedasyon arasında ince bir çizgi olduğunu
ve bunun farklı yorumlar doğurduğunu biliyorsunuz.
Hatta ölümcül sedasyonu onaylamayan
birçok meslektaş ve profesyonel var.
Evet, sanırım bu semantik bir mesele.
"Ölümcül" değil "merhametli" sedasyon demeliyiz.
Evet.
Onurlu Ölüm Yasası'na göre,
ölümcül sedasyon, acı dayanılmaz hale geldiğinde
ya da hiçbir tedavi yöntemi işe yaramadığında
doktor tarafından hastanın da onayı alınarak
ya da hasta karar verebilecek durumda değilse
yakınlarının onayı alınarak önerilmelidir.
Ama bunu beş gün sonra yapacağımızı söyleyemeyiz.
Çünkü bu, hastanın acıyla yaşayabildiğini, dayanabildiğini
ve daha az aşırı yöntemlerin işe yaradığını gösterir.
Bak, Federico, bunu kliniğimizde düzenli olarak uyguluyoruz.
Evet, bu normal.
Ama María'nın durumunda, o bir halk figürü.
Clarín'in kapağı, TV röportajları.
Sosyal medyada her şey yayılıyor. İnsanlar her şeyi karıştırıyorlar.
Biri gerçekten ötanazi yaptığımızı düşünürse şaşırmam.
Affedersiniz. Buna açmalıyım.
Dinle Federico.
Benim karım olsaydı
eve götürür ve ölümcül sedasyonu yapacak birini bulurdum.
Bunu hastane müdürü olarak söylemiyorum.
Ne yapacaksın? Onu eve götürecek misin?
Müdür öyle dedi. Karısı olsaymış,
eve götürüp uyuturmuş.
Şey…
Bence gösteriş yapıyor.
Vigna ne dedi?
Bunu halledeceğini söyledi.
Başhekim o. Bir şeyler yapabiliyor olmalı.
Vigna'ya bırakalım.
Adrián'ı arayacağım.
Adrián mı?
Adrián diyetisyen Fede.
Ne diyecek? Ne yapabilir ki?
Diyetisyen ama bir doktor.
Gerçi konuyla ilgisi yok.
Diyetisyen…
Neden hastanede uyutmuyorlar?
Telefonda anlattığım saçmalıklar yüzünden.
Marie bunu hak etmiyor.
Elbette hayır.
Onu eve götürecek misin?
Evet, öyle düşünüyorum.
Gel, içeri girelim.
Bu hurdayla nereye gideceksin?
Kuzeye. Yazın Jujuy'a.
-Bununla uzağa gidemezsin. -Öyle mi dersin?
Birkaç ay sonra gel de gör.
Hiç sanmıyorum.
Bak Fede,
evde sedasyon o kadar basit değil.
Sadece uyutmakla kalmıyor.
Orada olmalısın, onu izlemelisin.
İlaçları vermelisin.
Sürekli uyumasını sağlamalı
ve aynı zamanda su kaybını azaltmalısın. Anlıyor musun?
Bu beş, altı, yedi gün sürebilir. Hatta daha da uzun.
Ne fena, değil mi?
-Daha hızlı bir şey var mı? -Ötanazi.
İstersen sana bir doktor bulabilirim.
Hayır.
Her şey başladığında,
Marie'ye, bu gerekirse benim yapacağıma söz verdim.
-Açıkla bana. -Peki.
Tamam, bak. Onu eve götürürsen,
hastanedekilere merkezi damar yolu açmalarını söyle.
Kalbe giden büyük damarlardan birine
yerleştirilmiş bir kateter.
-Ya zaten varsa? -Hayır, kesinlikle yoktur.
Ama bunu istersem fark ederler.
Hastanede güvenebileceğin biri yok mu?
Bunun için yok.
Bilmiyorum…
Bakayım…
Bunu yapınca ne olacak?
Bunu yapınca, bir eczaneye gidip potasyum klorür isteyeceksin.
-Potasyum klorür. -Selam Fede.
-Marie nasıl? -Merhaba Estela. Direniyor.
Onu ziyaret etmeliyim.
Belki bu hafta zaman ayırır ve giderim.
Annene gidiyorum.
-Tamam. Seni alırım. -Tamam.
-Benim yerime öp. -Tamam.
-Ne istemeliyim? -Potasyum klorür.
-Bana verecekler mi? -Evet, reçetesiz bir ilaç.
İshal, kusma için kullanılır. Bir şey olmaz.
Aldıktan sonra bana getir. Şırıngayı hazırlarım.
Sen sadece katetere enjekte etmelisin.
Yapabilecek misin?
Evet.
Otopside çıkar mı?
Otopsi yaparlarsa çıkar.
Ama ölümcül kanserden ölen biri için kim otopsi ister?
Ya merkezi damar yolunu açmazlarsa?
Potasyum klorürü serum paketine koyarsın.
Daha yavaş.
Damar yolunu açtırmaya çalış.
Daha hızlı. Doğruca kalbe gidiyor.
Doktor.
-Evet, nasılsın? -Konuşabilir miyiz?
Laboratuvara götür. Orada görüşürüz.
-Eve gidiyoruz. -Dr. Vigna'yla konuş.
Evet, tabii. Ama merkezi damar yolu açmalısınız.
Merkezi damar yolu mu? Ne için?
İlaçlar için, ihtiyacı olursa diye.
Bunu kim söyledi?
Klinisyen, aile doktorumuz.
Hayır, bizi aramasını sağla. Merkezi damar yolu açamayız.
Bunun tıbbi bir sebebi olmalı.
Bizi arasın.
Tamam.
Teşekkürler.
Adrián ne dedi?
-Ne konuştuğumuzu hatırlıyor musun? -Evet.
Biri bunu yapacaksa, o ben olmalıyım.
Evet.
Biraz potasyum.
Çok hızlı.
Adrián şırıngayı hazırlayacak. Ben damar yoluna enjekte edeceğim.
Ya öğrenirlerse?
Bu imkansız Marie.
Adrián…
Adrián söyledi.
Kanser hastalarında otopsi yapmıyorlarmış.
Eve gitmek daha iyi değil mi?
Evet.
Eve gidip orada yaparız.
Ama eve gidip ertesi gün ölürsem bizi yakalarlar. Aptal değiller.
Tomy iki ebeveynini de kaybeder çünkü hapse girebilirsin.
Bu iyi değil.
Sarhoş musun? Bütün viski şişesini içtin mi?
-Ne demek onu öldüreceksin? -Evet, yapacağım.
Bu iş başladığında konuştuk.
Beş ay daha burada kalamaz. Yüz kere veda mı edeceğiz?
Beş ay burada olacağını kim söyledi?
Beş, on gün. Aynı şey, bu işkence.
Böyle olmaz. Onu uyutuyorlar, uyanıyor.
Biri ona lanet potasyumu vermeli.
Haklı olduğumu söyle.
Kızmadım. Acı çektiğini görmeye dayanamıyorum.
Hayır, biliyorum. Onu öldürmelisin ama söyleyince çok sert geliyor.
Dr. Vigna'yla konuştun mu?
Onu karıştırmak istemem.
-Ama halledeceğini söyledi. -Benden kurtulmak için.
-Federico, seni arıyordum. -Nasılsın?
-Marie'ye gidiyorum. -Peki.
Dr. Vigna, María'nın canlandırma işlemini reddetmesi için
bu formu imzalaması gerektiğini söyledi. Tamam mı?
Bunu imzaladığında cuma günü sedasyon emri verecek.
Sonunda.
Kabus gibiydi.
İmzalarken noter lazım mı?
Hayır, imzası yeter.
Ama unutma, sosyal medya yok.
-Hayır, tabii ki. -Güzel.
-Tamam, sağ ol. -Sorun değil.
Marie, canım.
Burayı imzalamalısın.
-Nereyi? -Burayı.
Al.
İşte böyle.
Bunu imzalayınca seni cuma günü uyutacaklar.
İşte bu kadar.
Kim yetki veriyor?
Vigna.
Bitti mi?
Pişman olmadan gideceğim.
-Biraz sakin ol. -Acelem var. Ne bekliyordun?
Vedamı organize edecek misin?
Roxy var.
-Merhaba. -Merhaba.
Merhaba.
İlk ben miyim?
-Hayır, Leti girdi. -Ah.
-Nasıldı? Ne konuştunuz? -Bilmiyorum. Ne söylememi istiyorsun?
-Ya sen? -Hayır, en son istedim.
Ama girecek miyim bilmiyorum.
Hiç bilmiyorum…
Kahretsin.
Tamam.
-Klonazepam al. -Evet. Bir tane daha alabilir miyim?
Hayır kızım, iki mi? Salya akıtırsın.
Ama çok ağlıyor. Belki bir tane daha verebilirim.
-Çıktığında bir tane alabilirsin. -Ya da sonra.
-Bana kalırsa… -Bu çok.
-Sonra veririm. -Tamam, yukarı çıkıyorum.
İyi şanslar.
Merhaba Roxy.
Merhaba Marie.
Ben bir pisliğim.
Bin kere söylediler.
Üzgünüm.
Tamam Roxy, tamam.
Asla…
İlk kez böyle bir veda ediyorum.
Merak etme.
Ben de ilk kez ölüyorum.
Yine aynı şeyi yapıyorsun!
Bak.
Dövme de yaptırdım.
Seni hep hatırlayacağım.
Üstümü değişirken, duş alırken, sevişirken.
Ne zaman boş vaktin olursa Tomy'yi dışarı çıkar.
Tamam mı? Tomy'yi yürüyüşe çıkar.
-Unutma. -Peki.
Annene selam söyle.
Affedersin.
Gel buraya Charlie.
Nasıl veda edeceğimi bilmiyorum. Nasıl… Bunu nasıl yapacağız?
Seni tanımak bir zevkti.
Bilmiyorum. Sadece.
-İnşaat nasıl gidiyor? -Durdu.
Anlaşılan daha çok para bulmalıyım.
Çalışman gerek Charlie. Çok çalışmalısın. Ciddiyim.
Çok para kazan. Çok para.
Birbirimizi tanıdığımız yıllar için
sana teşekkür etmek istiyorum çünkü…
…yanında doğal olabildiğim tek kişisin.
Ben de senin gibi ateistim.
Ama…
…öte dünya varsa…
…bana işaret gönder.
Bilmiyorum…
Banyodaki…
…buğulu aynaya not yaz.
Ya da bana verdiğin kumaşla kaplı
küçük deftere yaz. Oradan yaz.
Bir şeyler yaz.
İşin varsa neden gitmiyorsun Charlie? Hadi git.
Hayır. Bugün her şeyi iptal ettim.
Önemli bir gün.
-Lucho. -Merhaba.
Selam anne, nasılsın?
-İyiyim. -Merhaba tatlım.
-Merhaba. -Gelmemizi ister misin?
Hayır, sonra girersiniz.
Tomy'yi Marie'yle yalnız bırakacağım.
Oturun.
Birinin yardıma ihtiyacı olursa diye küçük bir düğme.
Basınca zil çalıyor.
Birinin gelip tamir etmesini sağlıyor.
Kafayı yedi mi?
Biraz.
-Biraz mı? -Evet.
Çok değil mi?
Merhaba.
-Merhaba. -Merhaba!
Merhaba!
-Merhaba. -İşte.
Merhaba.
-Merhaba. -İhtiyacın olursa dışarıdayım.
-Haber ver. -Tamam.
-Merhaba. -Kafatası adam kim?
-Değil mi? -Düşündüm de…
Hangisi?
Bu mu?
Kızarmış yumurta surat.
Mandalina surat mı?
Tahmin ettim!
Şimdi benim sıram. Odaklan.
Bakalım bunu tahmin edebilecek misiniz? Zor bir şey.
Peki.
Bu…
Muz surat.
Muz. Sıra sende.
Yüzünün hali ne?
Acı mı?
Greyfurt.
-Cidden? -Artık bir yıldızın var.
-Evet, çünkü kazandım. -Hayır, yıldızın yok.
Hiç mi? Yıldız yok mu?
-Çünkü kaybettin. -Kaybedince nereye gidiyorsun?
Hiçbir yere, burada kal. Oynamak için.
Seni ne kadar çok sevdiğimi asla anlatamam.
Yüz ifadelerini görmenin sevincini
ve böyle çabuk gittiğim için duyduğum öfkeyi.
Bu…
Ama yaşamak ölmeyi de kapsıyor ve bu çoğu zaman biraz…
…adaletsiz? Gereksiz?
Aşkın, neşenin, tutkunun
veya başka şeylerin olmadığı daha kötü ölümler de var.
Fede, Marie veya Tomy olmadan.
Bu üzücü ve tatlı bir ölüm. Bunu düşün.
Anlayacaksın küçük oğlum.
Okapim benim.
Merhaba, iyi günler.
Biraz bekler misiniz? Oğlumuzla birlikte.
-Peki. -Turun sonunda döneriz.
Teşekkürler. Çok naziksiniz.
Teşekkürler.
MERHABA, BEN FEDERICO. MARIE'NİN KOCASI.
ARTIK TWEET ATAMAYACAĞI İÇİN
HESABINDAN BEN SORUMLUYUM.
Saat kaç?
Neredeyse 17:00.
Hey, 2.000 retweet aldı.
-Merhaba. Nasılsın? -Selam, nasılsın?
-Her şey iyi mi? -Evet.
-Bir sorum var. -Evet.
-Bu doz hemen etki edecek mi? -Ne dozu?
-Sedasyon dozu. -Hayır, bu normal doz.
Ne demek normal doz? Sedasyona karar vermiştik.
Bunu bilmiyorum.
Formu imzaladı.
-Dr. Molina'yla konuşmalısın. -Nerede?
İkinci katta.
Hemen dönerim.
Beni dinleyin doktor. Neden onu uyutmuyorsunuz?
Sen beni dinle. Sınırları aşmak istemiyorum.
-Hangi sınırlardan bahsediyorsun? -İnancımın sınırları.
Peki, Dr. Diego Vigna'dan
gerekeni yapacak birini göndermesini isteyeceğim.
Tamam, karar senin.
Doktor, pozisyonunuzu anlıyorum ve saygı duyuyorum.
Anlıyorum. Nokta.
Ama lütfen beni anlamaya çalışın.
Bu koşullarda yaşamaya devam edemez.
Yediği birkaç şeyi kusarak, dayanılmaz bir acıyla.
Küçük bir umut olsaydı binde bir diyelim,
size katılırdım.
Ama olmadığını biliyorsunuz.
Bak, María'nın durumunda bile hayat benim için kutsal.
Acıyı öldürebilirim ama kişiyi değil.
Bu yüzden doktor olmayı seçtim.
Affedersiniz.
Federico.
-Nasılsın? -Ne oldu?
Sana söyleyeyim.
Bizi yakaladılar. Müdür ya da benim yüzümden değil.
Hastane avukatı çok açık konuştu.
María'nın ölümcül sedasyonunu istemiyor.
Bunu yaparsak ve tıbbi geçmişini isterlerse anlarlar.
-Bu yasa dışı değil. -Paniklediler!
Medyadan korkuyorlar.
Dikkatli bir muhabirin, hastaneyi
örtülü ötanazi yapmakla suçlayan
bir haber yapmasından korkuyorlar.
Düşünsene, "Hastane Hastayı Öldürüyor." Hep satar.
-Şimdi ne olacak? -Sakin ol.
İki gün sonra yapacağımız şeyi
yedi veya sekiz gün sonra yapacağız.
Kimse şüphelenmez.
Acı çekmeyecek mi?
Hayır. Beyninin ağrı alıcıları baskılanacak.
-Bilinci açık mı olacak? -Hayır.
Bilinci açık olmayacak. Acı çekmeyecek.
Bu güzel kaşlar. Anneninkilere mi benziyor?
-Hayır. -Babanınki gibi mi?
Hayır.
Seninkiler gibi mi?
Bir adam yedim.
-Biliyor muydun? -Evet.
Açtım ve onu yedim.
Bir balık daha yedim.
Bir kadın yedim!
Bir kadın yedim.
Balık yedim.
Sıradaki balığa gidelim.
Kaçtı…
Yiyeceğim.
Beni öldürdüler!
Beni öldürdüler. İnanamıyorum.
-Seni öldürdüler mi? -Evet.
-Ah! -Beni öldürdüler.
Onlar çok kötü.
Çok yazık.
Çok yazık. Tanrım!
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez.
Ne dondurma, ne filmler,
ne çirkin şeyler,
ne de güzel şeyler.
Ne ağaç yaprakları,
ne de anne.
Ama sen burada oldukça ben kalbinde olacağım.
Sonra sen başkalarının kalbine gireceksin.
Ve böylece hiçbir şey ölmez.
Ve her zaman sürer.
SEV. DOLAŞ. OKU. BAK. DİNLE.
MÜZİK ÇAL. RESİM YAP. ÇALIŞ.
İŞE GİR. SEYAHAT ET. İHTİYACIN KADAR TÜKET.
TAKİP ET. BIRAK. BABANI DİNLE.
ŞİKAYET ET. İTAAT ET. YE. CEKET GİY.
İSTEDİĞİN ŞEYİ YAP.
VE ARADA SIRADA BENİ DÜŞÜN.
María Vázquez'e ölümcül sedasyon uygulandı.
21 Nisan 2015'te öldü. Birkaç ay sonra
oğlu için yazdığı kitap basıldı ve en çok satanlar listesine girdi.
Artık yanımda değilsin aşkım
Sadece ruhumda yalnızlık var
Artık seni göremeyeceksem
Tanrı neden sana aşık olmamı sağladı? Daha çok acı çekmem için mi?
Yaşama nedenim her zaman sendin
Sana ibadet etmekti dinim
Senin öpücüklerinde buldum
Tutkunun ve aşkın sıcaklığını
Bu, benzersiz bir aşk hikayesi
İyiyi ve kötüyü anlamamı sağlayan
Hayatıma ışık veren
Sonra da o ışığı söndüren
Ah, nasıl karanlık bir hayat
Senin aşkın olmadan yaşayamam
Bu bir aşk hikayesi
Alt yazı çevirmeni: Dilek Arlı Çil