Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bira alabilir miyim?
-Tabii. -Sağ ol.
Getiriyorum.
Buluşmayı neden kabul ettin?
İlginç bir hikâye ve şey…
Farklı bir bakış açım var.
Sieg Heil!
On yıldır aşırı sağcıların içine sızmış durumdayım.
Sandığımdan katbekat daha kötüydü.
Gerçekten.
Çok uç bir deneyimdi.
Özellikle ilk yıllar dibine kadar Nazilik vardı,
insanlar olabildiğince radikal olmak için birbiriyle yarışıyordu
Ve ırk savaşı başlatma söylentileri vardı.
Evet, ırk savaşı.
İnsan öldürmemiz gerektiği anlar olurdu.
Öldürüleceklerin listeleri olurdu.
Sonra bir de bomba hazırlayanlar olurdu.
1990'larda sokaklarda bela kol gezerdi.
Gerilim yüksekti.
Birinin bir kibrit çakması yetiyordu.
Ama kimsenin gerçekten yapacağına hiç ihtimal vermemiştik.
Ama sonra bir kişi yaptı.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
HER ŞEHİR EN YÜKSEK ALARMDA
BİR BEBEĞİN BAŞINA 10 CM'LİK ÇİVİ SAPLANDI
"SIRADA SİZ VARSINIZ"
LONDRA
Bu röportaj kaydediliyor.
Ben Londra Polis Teşkilatı Terörle Mücadele Biriminden
Dedektif, Polis Çavuşu Terrence Boland.
Buradaki polis memuru…
Londra Polis Teşkilatı Terörle Mücadele Biriminden
Dedektif Philip Johnstone.
Bugün 1 Mayıs 1999
ve şu an saat kol saatime göre 18.13.
ŞÜPHELİ RÖPORTAJI, 1 MAYIS 1999
SES GERÇEK METİNDEN ALINMIŞTIR
Burada toplanmamızın sebebi
gerçeğe ulaşmak.
Ben sadece kıvılcım olacaktım, hepsi bu. Bu ülkeyi alevlere boğacak kıvılcım.
Düşüncelerim gittikçe güç kazanıyordu.
Kafamdan çıkaramıyordum.
Kaderimdi işte.
Sonunda bir sabah uyandığımda artık düşünmüyordum.
Yapacaktım.
Peki ne zaman patlatmak istiyordun?
Cumartesi.
Saat 5.30'da.
CUMARTESİ
ELECTRIC MEYDANI
O güzel sabah
herkes sokaklara dökülmüştü,
güneş parlıyordu, Brixton kıpır kıpırdı,
insanlar kendi işleriyle meşguldü.
Şeftali, erik, nektarin! Çilek de var! Gel!
Woolworth's fiyatına Harrod meyveleri.
Brixton yaşamak için müthiş bir yerdir. Tarihi bir yerdir.
Tüm siyahiler Londra içinde
ilk buraya geldi.
İnsanlar birlikte çalıştı, yaşadı.
Her yerden tanıdıklarımız vardı.
İnsanlar her yerde bir şeyler satıyor,
ekmeğini taştan çıkarıyordu.
Evet, iki pound canım.
-Hepsi var, listelerdeki her CD vardı. -Hepsi.
Snoop Dogg,
Michael Jackson, Madonna.
Snoop Dogg'un çektiği erotik filmim vardı.
Evet.
-Kopyaladım ama izlemedim. -Hiç satamadık.
-Sattık. -Sanmazdım. Peki o zaman.
Robin Hood sayılır. Onlar için Robin Hood gibiydik
ama Our Price için değildik. Yakınımızda Our Price vardı
ve "Bu fiyatı Our Price'ta bulamazsın." gibi şeyler derdim.
Tekerlemelerimiz çoktu.
"Kamyondan düşmediler, atlayıp kendim aldım."
"Korsanın yanında mısın, korsana karşı mısın bilmem
mağaza fiyatının yarısı."
Buna bayılırdım. Çak.
Hadi. Elimi havada bırakma.
Hindistan cevizi. Hindistan cevizi, burada çok taze.
Hepimiz oradaydık, mutlu, güzel bir gün geçiriyorduk.
Birdenbire komşum şöyle dedi,
"Talent, burada bir çanta var
ve bir ses duyuyorum."
"Ne sesi duyuyorsun?" dedim. "Gelip bak." dedi.
Tezgâhımdan çıktım,
şöyle bir sesti…
Sadece o siyah çantadaki ses buydu.
Altın külçe, yüklü miktarda uyuşturucu olabilirdi.
Para olabilirdi. Bizim değildi.
Açtım, kafamı soktum,
sonra "Bomba bu." dedik.
Sonra "Bomba mı bu?" dedik, Bomba uzmanı değilim
ama görünce bomba olduğunu anladım. Hiç bomba görmemiştim.
Çizgi film bombası gibiydi.
-Evet. -Ding ding eden saati vardı.
-Yani anladık. -Eski zillerin olduğu alarm vardı.
Zilli.
-Plastik saklama kabında yuvarlak saat. -Böyleydi.
Dışında… Kaptan kablolar çıkıyordu ve kahverengi bir bloğa giriyorlardı.
-Çivi dolu bir kutuya. -Kutuya.
"Polisi arayın." dedim
çünkü ne olduğunu çantayı kimin koyduğunu bilmiyorduk
çünkü orada kimse yoktu.
Müşterilerimle ilgilenmek için
tezgâhıma geri döndüm.
"Uğraşamam" deyip uzaklaştığımı, sonra geri geldiğimi hatırlıyorum.
Adamı hatırlıyorum,
insanlar "Bu kadar aptal olma.
Çöpe koy, çöpü it, bitti gitti."
Elimiz ayağımıza dolaşmıştı. Kimse ne yapacağını bilmiyordu.
Bu hikâyeye kimse inanmaz. Bunu defalarca anlattım.
Keşin biri bombayı çıkarıp çantayı çaldı. "Yok artık, şaka yapıyorsun. İmkânsız."
"Evet, yemin ederim. Böyle oldu."
-Şimdi de bazı keşler… -Keş buradan geldi.
Tezgâhın etrafından geldi,
çantayı aldı.
O an "Çantayı bırak geri zekâlı. Bomba o." diyorduk.
Bombaya dokunduğunda herkes "Ne yapıyorsun?" dedi.
Herkes görüyordu çünkü adam çıkarmıştı.
Açıkça oradaydı, adam da giderek…
Şöyle yaptı, çantayı aldı ve yoldan devam etti.
Çantayı istedi ve aldı. Yani bu kadarı da…
Güvenlik görevlisi, polisi çağırdı. Polis geldi…
Polis geldiğinde "Bomba bu." dedim.
Herkes geri çekilsin lütfen.
Teşekkürler.
Düştüğümü, havalandığımı hatırlamıyorum.
-Yerden kalktığımı hatırlıyorum. -Evet.
Yerden kalktım sadece.
-Bağırışını duydum. -Evet.
-Bağırarak adımı söylüyordu. -O, sonrasıydı.
Onu bir durağın altında bir sedyede buldum.
"Buradayım Lee."
Tezgâhımın altına eğilmek zorunda kaldım.
Herkes öldü sandım
çünkü tüm bina herkesin üzerine çökmüştü sanki.
Bacağıma küçük bir çivi girdi.
Nasıl vurulmadı inanamıyorum. Öndeydi, inanılmaz.
Uzvu kopmuş, kafasına çiviler girmiş insanlar vardı,
"Niye sedyeyi boşa harcayıp çivi yüzünden hastaneye gidiyorum?
-Pantolonunu kesecekler. -Bacağıma geldi.
Bu pantolonu annem doğum günüme aldı.
"Pantolonumu kesmeyin! Annem doğum günüme aldı." Hiç unutmam.
Her yerde cam kırıkları vardı.
Yaralanmadığım için
şükrediyorum.
Orada birçok insan vardı,
bir sürü yaralı vardı.
Herkes koşuşturuyordu,
sevdiklerine bir şey olup olmadığını anlamaya çalışıyordu.
Gündüz vakti vahşetiydi.
Sonuçlarını düşündün mü?
Hayır.
Trende patlayışını hayal edip durdum.
Yapmaya mecburdum. Robota dönmüştüm sanki.
Peki insanları…
…düşündün mü?
Hayır.
Hiç düşünmedim.
39 kişi yaralandı.
Yaralılar arasında başına 10 cm'lik çivi saplanmış bir çocuk da var.
Yanık ve patlama yaralanmaları ciddi şarapnel yaralanmalarıyla birleşince
baş etmesi çok zor olur.
Bu bomba olabildiğince fazla insan
öldürmek için tasarlanmıştı
ve o gün can kaybı yaşanmaması tam bir mucize.
Çivili bomba tasarımının tek gayesi
olabilecek en fazla sayıda insana olabilecek en fazla zararı vermek,
olabildiğince fazla insan öldürmektir.
Bombanın içine metal parçaları koyup
daha sonra o bombayı patlatmak
bu metal parçalarını saatte 480 kilometre hızla fırlatır.
Patlama dalgasının giderken karşısına çıkan her şey
çivilere katılır.
Ve farklı insanların içinden geçtikçe
bir insanın parçalarını başka insanlara geçirebilir.
Yani çok karmaşık yaralanmalar oluşur,
birinin bacağının parçaları
başka birinin göğsüne girebilir
veya onun arkasındaki kişinin göğsüne girebilir.
Daha önce bu tarz bir şey hiç görmemiştik.
Brixton'ın göbeğindeyiz, burada
çivili bombanın arkasındaki kişiye karşı gittikçe artan bir öfke hâkim.
Brixton çok gergin bir bölge.
Cumartesi ne olduğunu anlamak istiyoruz. Oradan devam edeceğiz.
Şu an yanımda Mike Franklin var.
Toplum destekli polislik danışma grubunda.
Mike, bugün burada gerilimin ne denli yüksek olduğunu gördüm.
Evet, insanlar öfkeli.
Bu, bir cumartesi günü Brixton'da gündelik hayatına devam eden
masum insanlara karşı düzenlenmiş korkakça, alçak bir saldırıydı.
Uzuvlar kopmuş,
çiviler bedenler üzerinde yarıklar açmıştı.
Kör kalan, sağır kalan insanlar var.
Biraz gürültü çıkaran bir bomba değildi,
bu şey insanların hayatını mahvetti.
Polis çıkarım yapmama konusunda çok temkinliydi.
"Olayın arkasındaki motivasyon konusunda
her fikre açığız." demek istedi.
Irkçı bir saldırı olduğunu düşündüm. İçgüdüsel olarak.
Burada yaşadığınızda böyle bir şey olunca bir fikriniz olur.
Polis memurları şöyle şeyler söyler,
"Bombacıyı yakalamayı biz de istiyoruz." "İstemiyorsunuz
çünkü nerede oturuyorsunuz ki?
Hedef alınan bölgede oturmuyorsunuz." dersiniz.
Bombacının ilk seferinde kimseyi öldürememesi
dönebilme ihtimalini doğuruyor.
Londra daha önce de bombalı saldırı gördü.
İrlanda Cumhuriyeti Ordusu kampanyaları çok da geçmişte değil.
Harabeye dönen binadan alınan adli deliller
bomba imha ekibi tarafından özenle inceleniyor.
Bir teoriye göre saldırı
İrlanda Cumhuriyet Ordusu'nun Southampton'daki keşiften sonra
planlı bir gözdağı…
Ama o türde bir bombanın
trafiğe kapalı alışveriş caddesi ortasında
patlatıldığını hiç yaşamamıştık.
METROPOLİTAN POLİSİ
Annette, selam. Ben Simon Foy.
Ben Brixton Birimi'nin amiri olma potansiyeli bulunan
genç, toy, deneyimsiz, son derece hevesli,
muhtemelen bir nebze saf biriydim.
Çalışmanın en zor olduğu yerdi.
Atmosfer son derece gergindi.
Olanlar, olayın sorumlusu hakkında
sayısız spekülasyonlar vardı.
Kafamda bir sürü sebep vardı.
Çete şiddetinin arttığını biliyorduk
ve kısa süre önce silahlı çatışmalar olmuştu.
O muydu?
Şöyle diyenler olurdu, "Yapma, o zaman… Bu konuda ne yapacaksın?"
Efendim, sizce dürüst olup
bu toplulukta gerekeni yapmak için yeterli sayıda polis memurunuz olmadığını
söylemenin vakti gelmedi mi?
İnsanlar korunmadığını, fazla denetlendiğini hissetti.
1981 Brixton isyanlarını yaşamıştık.
Gözaltındaki ölümleri, hepsini yaşamıştık,
bu yüzden topluluktaki çoğu kişi polisle iş birliği yapmaktan
mutlu değildi, rahat hissetmiyordu çünkü güvenmiyorduk.
Polis durdurup arama yaparak topluluğumuzun üyelerini taciz ediyor.
Polis bombalama yüzünden bölgemize akın edeceğini duyurdu.
Gençliğimde asıl sorun polisin durdurup arama yapmasıydı.
Cumartesi akşamı arkadaşlarla Brixton'a girmek,
plak dükkânına falan gitmek…
Çoğu cumartesi polis insanları durdurup arama yapardı.
Bu bölgeden sorumlu kıdemli polis memuru
bana dedi ki size polis kuvvetine katılmayı
ciddi biçimde düşünmenizi öneriyormuş.
Elinde yeterince…
Arkadaşlarımız karakola götürülür
morluklarla çıkardı.
Söylenene göre polisler yüzlerine yumruk atarmış.
Bu da… Bu, son derece normaldi.
Topluluk ve polis arasındaki antipati tohumlarını
bu tarz olaylar ekti.
Şimdi günün diğer haberine geçelim.
Güney Londra, Brixton'daki dünkü bombalı patlama olayını
soruşturan dedektifler
cihazı kimin bıraktığına dair açık fikirli olduklarını söylüyor.
Saldırı, bilinen bir terörist grubuyla ilişkilendirilmedi.
Geçen cumartesi burada mıydınız?
Pek çok gelen oldu
ama kimse tam o an
bombacı hakkında belli bir şey söyleyemedi.
Kimsenin hiçbir bilgisi yoktu.
Bir grup insan mıydı? Tek kişi miydi? Gerçek bir korku yarattı.
YARDIM EDEBİLİR MİSİNİZ?
Polis o dönem aşırı sağcıları gözetlemiyordu.
Gözettiklerini söylüyorlar, arada sırada birileri alınırdı
ama güvenlik hizmetlerinin tepesindekiler aşırı sağcıların
tehdit oluşturmadığını düşünüyordu.
Bunları sadece kaleme alırlardı, eyleme geçmezlerdi.
Birkaç holigan sadece, onları niye soruşturalım ki?
Searchlight, özel istihbarat operasyonuydu.
Faşist gruplara sızıp onları gözlemledik.
Beyaz hakları!
Bunu yıllardır istiyoruz.
Son savaşı savunan, sisteme saldıran terörist hareketi.
Bir nevi yeraltı gerilla ordusu.
Tüm mesele terörizmdi. Tüm mesele insan öldürmekti.
Sieg Hiel!
Tehlikeli dönemlerdi ve o insanları durdurmak istiyorduk.
Neler yaptıklarını daha çok öğrenirsek durdurma imkânımız o kadar artar,
yaptıklarına o kadar dikkat çekebiliriz.
Sonra dâhil olmak isteyen biri
bize ulaştı.
Merhaba, Searchlight.
20'lerinde genç biri olduğunu, politik ve ırkçılığa karşı olduğunu söyledi.
Ve bana göre yapabileceği en iyi şey aşırı sağcıların arasına karışmaktı.
Ve böyle yaptı.
Kimliğini hâlâ saklaman önemli mi?
Evet.
Çünkü bu adamlar son derece tehlikeli.
Ve Nazi olduğuna hâlâ inanıyorlar mı?
Evet.
Neden yaptın?
Casus olmayı seviyorum. Şey gibi…
Heyecan verici.
Baştan başlayabilir misin Arthur?
1999'da BNP'ye sızdım.
Yeni yüzyıl için bize yeni bir ideal gerek,
yeni tür bir siyaset gerek.
İngiliz Ulusal Partisi kanun ve düzen partisiydi.
Göçü durdurmalıyız
ve göçmenlerin memleketlerine dönmelerine yardım etmeliyiz.
Kendimizi düzgün, onurlu,
kanunlara uyan vatandaşlar olarak gösterdik.
İyi taraf bizdik.
Gelecek yüzyılda
bir hareket başlatmak için
Büyük kelimesini Britanya'ya geri iliştireceğiz.
Ama onun arkasında
bir kilise salonunda, bir barın arka odasında
BNP toplantılarına giderdik.
Siktir git.
Ve insanlar öldürüleceklerin listesini,
alenen Nazi propagandası,
bomba kılavuzları dağıtırdı.
Birinin hedefledikleri birini patlatması
en büyük hayalleriydi.
Yani oldukça aşırıcıydı.
Benim tahminim şu,
yeni birilerini almak için
Nazi meselesini karıştırmazlardı
ama bir yandan Yahudi öldürmek iyidir diyorlardı.
İlk günden mi?
İlk günden, evet.
Ne düşündün?
İşin aslı şoke olmuştum. Korktum, aynı zamanda heyecanlıydım.
Açıkça Nazi oldukları gerçeği
devam etmem için
bir başka sebepti, değil mi?
Seni kontrol ettiler mi? Seni hiç yokladılar mı?
Pek sayılmaz, hayır.
Sanırım şöyle düşünüyorlardı,
bir beyaz, onların örgütlerine niye katılmasın ki?
Anti faşistler onların yanında olduğumu bilmiyordu.
Birkaç kez dayak yedim.
En kötüsü şeydi… Bir kız vardı,
sanırım bir çekiçle başıma vuruyordu.
Gerçeğim buydu.
Neye inanıyorsun oğlum?
Bu ülkede bir sürü yoksul beyaz var.
Şöyle saçmalıklar var,
herkes eşit olmalı, herkes…
Beyazları…
Bu ülkedeki beyazları alçaltıyor.
Benim gibileri.
Sen de bomba mı yerleştirmek istedin?
Evet, olabildiğince çok bomba.
Haftada bir.
Neden içine çiviler koydun?
Camları kırsın, insanlara saplansın, ömür boyu sakat bıraksın diye.
Öldürsün diye.
7 GÜN SONRA
CUMARTESİ
Başkentte üst üste ikinci hafta sonu
bir uyarı yapılmadan düzenlenen saldırıda etnik topluluklar
bir kez daha hedef alındı.
Brick Lane bu akşam hâlâ kapalı ve bölgeye şok hâkim.
Can kaybının olmaması ayrıca içleri rahatlattı.
Bengalli topluluğunun kalbine darbe vuruldu.
Irksal terörizmle eşdeğer bir sorunumuz var.
Yaşananlar çok çirkin, bunlara asla tolere etmeyeceğiz.
BRİTANYA BAŞBAKANI
Sorumluları bulmak için elimizden gelen her şeyi yapacağız.
Yargılanıp adalete teslim edileceklerine şüphe yok.
Yanımda Eastern Eye gazetesinin editörü Siddy Shivdasani var.
Ofislerimize bugün bile ölüm tehditleri geldi.
Okuyucularımızı geçen hafta uyardık.
Siyahi veya Asyalı bölgesinde oturuyorsanız dikkat edin.
Siyasetçiler ve polis
olayın ırk suçu olup olmadığını düşünürken onlar da sonraki saldırılarını planlıyor.
Mesajımı, polise duyduğum şahsi öfkemi
yaymaya çalışıyordum sadece.
Doğru olanı yapmaya çalışıyordum.
O zaman amacım buydu, doğru olanı yapmak.
O dönem British Asian gazetesi editörüydüm.
Irkçılıkla epey karşılaşıyorduk.
PİSLİKLER
Bir süre sonra insan alışıyor
ve doğrusu biraz aldırış etmiyor.
Ama sonra bir mektup aldık.
SAATİ GELDİĞİNDE
Beyaz Kurtlar adlı bir grup göndermişti.
Sıradaki hedefin Asya bölgesi olduğunu anlamıştım, içime doğdu.
Ama polis şüpheli kişiyi anlamamız için
veya tetikte olmamız için hiçbir öneride bulunmadı.
Hiçbir şey yoktu.
Umursamadıklarını hissettik.
Cumartesi günü Güney Londra'da patlayan ev yapımı bombanın arkasında
akıl hastası var gibi görünüyor.
Bu akşam şu şekilde yardım edebilirsiniz,
patlayıcıların etrafına yerleştirilen çivi miktarı bu.
Kim bu kadar çivi aldı? Sıradan bir müşteri, inşaatçı değil.
Bu kadar çiviyi alan kim?
Alan Fry, Terörle Mücadele birimi başkanı.
Bulgularınız şu ana dek fayda sağladı mı? Biliyor musunuz?
Eminim sağlamıştır
ama belli bir sorgu yapmak amacıyla
kesin konuşmak için çok erken.
Bir şekilde yardım edebileceğinizi düşünüyorsanız
lütfen yardım edin.
10 bin pound'lık ödül var. Artabilir.
Bu ülkede seri bombacı bir kenara
pek fazla seri katil yoktu.
İnsanlar korkuyordu.
Kıdemli dedektiftim.
Üzerimizde büyük bir sorumluluk vardı.
Terörizm soruşturmasında hiç deneyimim yoktu.
Üzerimizdeki baskıyı bambaşka bir seviyeye taşıdı.
POLİS KONTROLÜ
Polis cihazı yerleştiren kişinin kameralarda görülüp
biri tarafından tanınacağı umuduyla
saatlerce uzunluktaki mobese kayıtlarını izliyor.
1999'da mobeselerin kalitesi
pek iyi değildi.
Ancak bombacıya ait olabilecek
görseller bulmaya başladık.
Beyaz beyzbol şapkası takan biri vardı.
Spor çantası gibi görünen bir şeyi
omzunda taşıyordu.
Tek zorluk
tanınamamasıydı.
Pek çok farklı birime gittik.
Amerikalılara, askeriyeye bile gittik.
Birinin görseli netleştirebileceğini umarak oraya gönderdik.
Ve netleştiremediler.
Aramaya devam etmeliydik.
Polisle çalışmaya başladım.
Basın toplantılarına katılmadım.
Bombacı olabilecek kişinin fotoğrafını
ürettiklerinde
yayımlanıp yayımlanmamasına yönelik tartışmalar vardı.
Çünkü görsel bulanıktı.
Tamamlanmamış bir fotoğraftı.
"Hayır, birinin ailesindense bilirler, hemen yayımlayın,
derhâl yayımlayın." diye düşündüm.
"Bunu yapamayız."
"Siz kaçamakça davrandıkça
bombacı sonraki bombayı hazırlıyor.
Çok acil. Derhâl yayımlayın.
Vakit kaybetmeyin.
Bu konuşmayı yaparken bomba patlarsa ne diyeceksin?
Bunu durdurma ihtimalin olduğunu söylerim. Fotoğrafı paylaş işte lan."
Ama kimse paylaşmadı.
Polis gelip "Bir şey duyup duymadığımızı,
görüşümüzü sordu. İnsanlara aynı soruyu soruyorduk.
Sıradaki hedef kim olacak? Ölen olacak mı?
Ülke boyunca üstlenenler çıkıyordu. Beyaz Kurtlar.
East Midlands bölgesinden mektuplar dolaşıyordu.
Tam gaz çalışıyorduk. Hatırlarım,
yedi, 24 kim olabileceğini bulmaya çalışıyorduk.
Böyle bir şeyi yapabilecek kişilerin listesini çıkarıyorduk.
Kimse bir şey duymamıştı.
Bombacıyı bulmak için ne yapıyordun?
Sadece insanları buluyor.
Her şeyden önce mutluymuş gibi davranıyordum.
"Sizce kim?" diye sorular soruyordum.
O tarz şeyler.
Ama kimse bilmiyordu.
Kimse bilmiyordu.
İnsanlara casusluk yaptığın bir durumdayken
bunu değiştirmeye,
kafandaki sesleri susturmaya çalışmak
kolay değil.
Şahsen
ırkçılık ve faşizme karşı
bağışıklık kazandım.
Kendi hareketimiz içindeki kahramanları,
mesela Waffen SS'e,
elbette Hitler'i örnek alırdık.
Irkçılar için ilham veren bir atmosferdi.
Beyninin yıkandığını hissettin mi?
Hepsini saçma bulduğumu söylemek isterdim.
Ama…
Evet, kesinlikle.
Beynimi yıkadılar. Evet.
Sanki şey gibiydi…
Evet, Yahudi soykırımından şüphe duydum.
Ve ana akım medyanın izinden gidip
yaşandığını düşünerek
saflık edeceğimi bile
düşündüm.
Benim kafama girebiliyorlarsa başkalarına ne yapabileceklerini düşünün.
Hadi!
Hazır olduğunuzda!
Beyazlar için haklar!
O balona girdiğinizde çevrenizde benzer görüşlü insanlar olur.
Çoğu sizinle aynı sorunları,
geçmişi paylaşır.
Gerçeklikten koparsınız.
O dönem bir parçasıydım.
Burası bizim ülkemiz!
Kendi ırkımıza ihanet edenler,
bu ülkeyi yok etmek isteyenler,
asıl düşman onlar!
John Tyndall adlı bir adam liderimizdi.
O dönem çok yüksek profilli, sağ kanat siyasetçisiydi.
Tyndall gerçekten uyum sağlayamayanlar, akıl hastaları ve ezikleri çekerdi.
Ve onları istiyordu çünkü onları kontrol edebiliyordu.
"Gidip bir yerleri patlatın."
veya İnsanlara saldırın." demezdi ama kelimelerini çok temkinli seçerdi.
Konuşmaları son derece harekete geçiriciydi.
Kavgaya, çalışmaya, ilerlemeye ve mücadele etmeye devam edip
uğruna can verdikleri bir ülke kuracak
ve Britanya'yı Britanya halkına geri vereceğiz!
Eskiden farklı toplantılara giderdik, genelde barlarda olurlardı.
Böylece şiddete meyilli, beyni yıkanmış, göçmen kesimi tarafından
tehdit edildikleri, göçmenlerin onları yataklarında öldürecekleri,
karılarına tecavüz edip bebeklerini yiyecekleri söylenen gençler
ortaya çıkıyor.
Toplantıdan sonra daima şiddet olurdu, daima.
Gel hadi şerefsiz!
İyi misin? Hayati belirtileri var mı?
İçinizde sürekli bir kızgınlık, sinir
ve öfke olurdu,
sonra hepsini birden boşaltabilirsiniz. Anlatabiliyor muyum?
Başkasından çıkarabilirsiniz.
Hatırlarım, özellikle bir buluşma sonrası,
bir minibüsüm vardı,
bölgede dolaşır
ve siyahileri sokaktan toplardı.
Yani onları kaçırırdı.
Çok kötü şiddete maruz kalırlardı.
BNP barda o toplantıyı yapıp
herkese tehdit ve tehlike altında olduğunu söylemeseydi
oraya gidip insanlara saldırmazlardı.
Bunu yapmaya BNP teşvik eder,
sonra silkinip Surrey'de
veya başka bir yerdeki milyon pound'lık malikanelerine
giderlerdi,
biz de Stockwell'deki harabe evimize giderdik.
İş biterdi.
Böyle olur.
İnsanları manipüle eder, kullanırlardı ve…
Aslında çok boktan şeyler yaptım.
Çok kötü şeyler.
Bunu yapmak istediğin aklına ne zaman girdi?
Bilmem. Birkaç yıl önce.
-Çünkü şu an sadece 22 yaşındasın. -Evet, yani yaklaşık 20 yaşındaydım.
Kesin gazetede duymuşsundur
Beyaz Kurt örgütü hakkında yazılıp çizilmişti.
Kim olduklarını bilmiyorum.
-Kim oldukları umurumda değil. -Yani senin kim olduğunu bilmiyorlar mı?
Hayır, hiç bilmiyorlar.
Yani iddiaları tamamen kurgu mu?
Uydurma.
Şanımı elimden almaya çalışıyorlar sadece.
Amacım siyasiydi.
Bu ülkede ırk savaşı çıkarmaktı.
Bu ne demek?
Ayaklanmalar falan olması.
Sokaklarda ırk çatışmaları falan olması.
Evet, o anda amacın neydi?
Patlatacağım hedefi düşünüyordum.
Bombayı nereye koyacağına o noktada karar vermiş miydin?
Evet.
Soho.
Londra'da iki bombalı saldırı başkentte daha fazla saldırının geleceğine yönelik
elbette korku yarattı.
Söylenene göre bombaların ardında ırkçılar var
ve muhtemelen tekrar saldırma niyetindeler.
Sırada hangi topluluğun hedef alınacağını kimse bilmiyordu.
Çin topluluğu mu olacaktı?
Yahudi topluluğu mu olacaktı?
Bir sürü tartışma vardı.
Ama yapılan ilk konuşmalar tamamen ırk, etnik köken hakkındaydı.
Bunun eş cinsel topluluğuna doğru genişleyebileceğini kimse düşünmüyordu.
Eş cinsel topluluğunun görünür kısmı Soho ve Old Compton Caddesi'ndeydi.
Barlar veya eş cinsel mekânları arasında
dolaşmanız mümkündü.
Kıpır kıpır, enerjiklerdi,
hayat doluydular.
Özgürleştiriciydi.
Oralara gidip kendiniz olabilirdiniz.
İkinci bomba patladığında işler hızlı biçimde netlik kazandı.
Arkasında farklılıktan nefret eden biri vardı.
Farklı olan, kendi yarattıkları
normal toplum görüşlerine uymayan herkesten nefret ediyorlardı.
Kıdemli polislerle sık sık konuşmaya başladık.
Sorunun ırk meselesi olduğunu duyduk.
Ve endişelerimizi dile getirdik. Londra Polis Teşkilatı biraz kuşku duyup
pek inanmadı.
Yani kilit mekân, bar, kulüp, kafe
ve restoranların müdürlerini tek tek arayıp
"Bu işten biz de zarar görebiliriz.
Lütfen temkinli olun. Tetikte kalın." demek bize kaldı.
Bu bombalardan sorumlu insanları alt edeceğiz. Onları yakalayacağız.
Hangi belli grupların bu zulümlerden sorumlu olduğunu
doğrulamış değiliz
ama azınlık grupları hedef alan
aşırı sağcılar olduğu çok açık.
Herkes açık hedefti, nereden geldiğini kimse bilmiyordu.
Ama herkes olmasını bekliyordu.
Arthur'la buluşacağımız yerler için
onu veya beni tanıyanların gideceğimizi düşünmediği yerleri seçerdik.
Londra'daki turist otellerinde,
Londra dışında buluşurduk.
Görevinin ne olduğunu anlamıştı.
Ve onları durdurması gerektiğini biliyordu.
İrtibatlarımla buluşur
tanıdığım insanların isimlerini incelerdik.
"Barking'ten Dave" olarak hitap ettiğim bir adamdan bahsettim.
Barking'te oturduğundan bahsetmişti.
Yaşıt sayılırdık.
Biraz kaynaştık,
müzikten konuştuk
ve esmer suratlı insanları pek sevmediğinden bahsetti.
Onu en son yıllık mitingte gördüm,
delege gibi davranıyordu.
Delege kolluğu takıyordu. John Tyndall'ın yanında duruyordu.
Sanırım faşist karşıtları Tyndall'ı çok fena dövmüştü.
Ondan sonra Dave birden ortadan kayboldu.
Onu hiç düşünmedim.
Brick Lane'de cumartesiden sonra
mekânı gözetlemek için taksiye binip Soho'ya gittim.
-Saat kaç civarlarında? -7.00 civarı olmalı.
Evet. O an niyetin neydi?
Hangi barı patlatacağımı düşünüyordum.
Old Compton Caddesi'ne gittim.
Doğru bar olduğundan emin olmak istedim, ibne barı peşindeydim.
Eş cinsel barı, ne demek istersen.
-O an eş cinsellerle bir derdin var mıydı? -Evet, vardı.
Neden?
Çok homofobik biriyim.
Yani çok… Nefret ediyorum işte.
-Neden? -Bilmiyorum. Ediyorum işte.
-Bir sebebi olmalı. -Homoseksüellerle bir sorunum var.
Bu konuyu konuşmayı sevmiyorum, anlatabiliyor muyum?
Nefret ettiğim için eş cinselleri seçtim.
Anladın mı? Bu, şahsi bir eylemdi.
Kayıtta belli olmuyor ama sana eş cinsellerden bahsettiğimizde
gözlerini kapattın, küplere binmiş gibi görünüyordun David.
Evet, onları sevmiyorum işte.
Onları sevmiyorum işte, tamam mı?
Ben asla eş cinsel değilim. Dert etme.
Hayır, sorun değil ama seni kızdırıyor.
Seni neden öfkelendirdiğini anlamadım.
Bomba yerleştirecek kadar kızdırıyor.
Ama sebebini bilmiyorum.
Londra'da iki cumartesi akşamı görülen bombalı saldırılardan sonra
ülke çapındaki polis kuvvetleri
olası hedefleri bu hafta sonu temkinli olmaya çağırdı.
Dedektifler Brick Lane ve Brixton saldırılarının
ülke çapında ırkçı terör hareketi başlatmasından endişeli.
Polis panik yaratmak istemese de
resmî tatil olan bu hafta sonu olası bomba tehdidinden
herkesin haberdar olmasını istiyor.
PERŞEMBE
Şüpheliye dikkat çeken iki nokta vardı.
İşiniz binlerce insana bakmak yerine
çanta taşıyabilecek binlerce insana bakmak.
Sonra o çanta bulunduğunda
bir de şapka takıyordu.
Ama yüzlerce ama yüzlerce saat vardı.
Başta görüntüler berbattı, kim olduğu anlaşılmıyordu.
Ama sonra daha net görseller bulmaya başladık.
Ofisimdekiler direkt "Patron, şuna bakmalısın." dedi.
O anı özellikle hatırlıyorum.
Görsel karşımızdaydı. Bombacı oydu.
En yoğun saatlerden önce garlara,
diğer kilit noktalara posterler asıldı.
Görseller internette paylaşıldı
ve ülkedeki her polis kuvvetine gönderildi.
Polisin bombalı saldırı arkasında onun olduğundan şüphelense de
bu yayını izliyorsa
ve gerçekten masum olduğunu düşünüyorsa ortaya çıkmalı.
Radyoda duydum, elinizde fotoğraflarım varmış.
Başta "Buraya kadar, yakalandım." dedim.
Bu yüzden doğruca eve gittim ve henüz yakalanmadığımı fark ettim.
Cihazımı yaptım, saati kurdum, her şeyi toparladım.
Saat 4.30'a kadar bekledim, taksiye atlayıp Soho'ya gittim.
Soho bombası için saati kaça ayarladın?
6.30'a.
CUMA
İzin günümdü.
Sanırım bir sergiye gitmiştim ve eve dönüyordum.
Cuma günüydü.
Üç günlük hafta sonu başlangıcı. Hava muhteşemdi.
Sanırım akşama doğruydu.
İnsanlar işten çıkıyordu, havaya neşe hâkimdi.
Üç günlük hafta sonu tatiliydi. Belli bir atmosfer vardı.
Ve sanırım Admiral Duncan'a bir kez gitmiştim.
Pek iyi hatırlamıyordum, yanından geçerken "Yarım kadeh bira içerim." dedim.
Küçük bir bardı. Dardı.
Ve kalabalıklaşmaya başlıyordu.
Sürekli birileri geliyordu.
Cuma öğleniydi.
Polisin Brixton'dan görüntüyü teşhis ettiğini duymuştum.
Evening Standard gazetesini görmüştüm.
Hemen hemen anında Barking'ten Dave olabileceğini düşündüm.
Sonra Seachlight'taki irtibatım aradı
ve şöyle dedim,
"David Copeland olabilir."
İSİM?
Kendi kayıtlarımıza,
Arthur'un yıllar içinde söylediklerine bakmaya başladık
ve pek çok toplantıda, farklı etkinliklerde
Copeland'in ismini bulduk.
Bir meslektaşım polise ulaştı.
Saatime baktım, patlamaya ne kadar vardı, bir saat falan.
Telefon kulübesi önünde bekledim, telefon bekliyor gibi görünüyordum.
Oraya 6.10 civarı girdim.
Bir içki söyledim.
İçerideyken sakat bırakıp öldüreceğim insanları gördüm.
Bundan keyif duymadım.
Üzüntü hissetmedim.
Hiçbir şey hissetmedim.
Peki ne kadar süre barın sonunda bekledin?
15 dakika. 20 dakika.
Öyle mi? Bir bardak kola falan mı içtin?
Bir bardak kola.
Orada bırakıp oradan bir adama yakınlarda banka olup olmadığını sordum.
Tam çıkarken miydi peki?
-Evet. -Evet.
Çantayı bıraktığında
barda tam olarak kaç kişi vardı? Hatırlıyor musun?
15 ila 20 kişi.
Oradan çıkmakta zorlandım.
İnsanların etrafından geçip çekilin demem gerekti.
İnsanların öleceğini biliyordum ama yapmaya mecburdum.
Gürültü artıyordu.
Birayı söyledim.
Bir yudum aldım mı bilmiyorum bile.
Ve sonra…
Hiçbir şey duyamadım.
Çok tuhaf bir durum vardı.
Çok tuhaf hissettim.
Her şey söndü.
Bir terslik hissettim.
Ve sanırım hâlâ bara dayanıyordum.
Işığın, şişelerin olması gereken yere baktım
ve hiçbir şey yoktu.
Sadece karanlık, duman vardı
ve kimse yoktu. Kimseyi göremedim, hiçbir şey duyamadım.
Ve ne oluyor diye bakmak için
döndüğümü hatırlıyorum.
Hatırladığım sonraki şey
yukarı bakıp genç bir kadın gördüğüm.
Ağzının açıp kapandığını görüyordum, sanırım çığlık atıyordu.
Sonra öğrendim ki bomba patladığı alanda olursanız
kulak zarınız patlarmış.
Sanırım dışarı sürüklenirken yanımda bir adam vardı
onunla konuştuğumu söyledi.
Ona nereli olduğumu söyleyebilmişim.
Bunların hiçbirini hatırlamıyorum. Hiçbirini.
Hastaneye kaldırıldım.
Sağ kalıp kalmayacağımı bilmiyorlardı.
Bana çok güçlü ilaçlar verdiler.
Ve ağrı kesici seviyesini değiştirirken
böyle şeyler hayal ettiğimi hatırlıyorum.
Bir gece kulübünde olduğumu, herkesin sıçan olduğunu hatırlıyorum.
Ve sıçanlar insan kıyafeti giymişti.
Duvarda sıçanlar vardı, sesleri geliyordu.
Çift kanatlı uçak vardı. Suda giden uçaklar var ya.
Gece kulübüne gelmişti.
Her yerde sıçan vardı.
Daha sonra öğrendim ki Copeland sıçanlarına…
Evcil sıçanları varmış.
Çivileri bombalara doldururken sıçanların dolaşmasına izin vermiş.
Ve bildiğim kadarıyla benimle aynı hastanedeki kişilerle
tuhaf enfeksiyonlar kaptık.
Neyimiz olduğunu çözemediler.
Ve tek sebebi sıçanlarını salmasıydı.
Bombaya teptiği çivilerin üzerine idrar
ve dışkı yapmalarına izin vermiş.
Yaralılar birer birer geldikçe
durumun ne kadar ciddi olduğunu fark etmeye başladık.
Çok korkunç yaraları vardı.
Savaştan bir sahne gibiydi.
İleri yanıkları olan yaralılar geliyordu,
bilinçleri kapalıydı.
Birer birer geliyordu.
Belki kariyerim boyunca yapmam gereken en zor şey
bilinci kapalı gelen ve birkaç gün
o şekilde kalan bir yaralıyla ilgilenmekti.
Yavaş yavaş ayıldıkça
onunla konuşup olabilecek en kötü haberi
vermemiz gerektiğini fark ettik.
İki arkadaş ölmüştü
ve çok trajiktir, karısı ve doğmamış çocuğu da
öldürülmüştü.
Patlamada ölen üç kişi arasında hamile bir kadın
ve kadının düğünündeki sağdıcın olduğu ortaya çıktı.
Andrea Dykes neredeyse anında öldü.
Kocası Julian hastanede, hayati riski devam ediyor.
SİYAHİ VE EŞ CİNSEL BİR ADAM OLARAK FAŞİZMİ KINIYORUM
Duyduğumda evdeydim.
Tam anlamıyla şok olmuştum.
Çaresizlik hissettim.
Yaklaşmıştık…
Yakalamaya
yaklaşmıştık…
Evet, suçluyu yakalamaya çok yaklaştığımızı düşünüyorduk.
Yaşadığı söylenen adresi bulmuştuk.
Açıkçası yakalanmak istedim.
Neden?
Bir bakıma ünlü olacaktım.
Ün senin için ne demek?
Var olmak.
O ne demek? Anlamıyorum.
KİM YAPTI?
Sizi kimse hatırlamazsa hiç var olmadınız demektir.
Pekâlâ.
Bunu neden yaptığını sormazsak hata etmiş oluruz.
Korku, öfke ve kin yaymak için.
Ben bir Nazi'yim.
Kabul ediyorum.
Evet.
David, bu zile göre kaset dolmak üzere,
yani şimdilik bitiriyoruz.
LONDRA POLİS TEŞKİLATI
Evet, hanımlar, beyler; 1 Mayıs Cumartesi sabah saatlerinde
Organize Suç Birimi çevik kuvveti Cove, Hampshire'dan
22 yaşında bir adamı tutukladı.
Bu adam bombalanmaları üstlenen
grupların hiçbirinin bir üyesi değil.
Anlaşılana göre kendi gerekçeleriyle tek başına hareket ediyormuş.
13 AY SONRA
David Copeland'in cinayet soruşturmasına
30'dan fazla kurbanı
ve öldürülenlerin akrabası katıldı.
24 yaşındaki sanık azaltılmış sorumluluk nedeniyle
üç cinayet suçlamasını da reddediyor.
Deli olduğunu iddia ederek
cinayetten yırtabileceğini düşünen ilk kişi Copeland değil.
Kadın veya çocuklara zarar veren insanlarla
inanılmaz büyük sorunum var.
Copeland olayı çıktığında…
O…
O kadını ve o doğmamış çocuğu öldürmüştü…
Yanına kâr kalmasına asla izin vermeyecektim.
Tek seçeneği
azaltılmış sorumluluk iddiasında bulunmaktı,
yani akıl sağlığının son derece yerinde olduğunu
itiraf ettirmeliydim.
Günümüzde internette pedofili avcıları var.
Erkek veya kadın taklidi yapıyorlar
ve bir pedofili onlara ulaşınca
buluşma ayarlıyor ve tüm delilleri polise veriyorlar.
İnternetten önce
bunun farklı bir şeklini yapıyordum.
Sevgili David, sen beni tanımıyorsun
ama haberlerde seni duyuyorum.
Birini tanımadan ona nasıl canavar veya şeytan diyebilirler?
Ben aksi kanıtlanana dek herkesin suçlu olduğuna inanırım.
Neyse, umarım sana yazmamın sakıncası yoktur.
Patsy.
Sevgili Patsy, mektubun için teşekkürler.
Ben 1.72 boyunda, 23 yaşında, kahverengi saçlıyım.
Annem benim için yakışıklı der ama bilmiyorum.
Nasıl göründüğünü kafamda canlandıramıyorum,
lütfen fotoğraf gönder.
Copeland kontrol sahibi olmak isteyecekti,
bu yüzden Patsy Scanlon diye bir kız uydurdum.
Patsy 1940'lardaki propaganda filmlerinde
gördüğünüz kızlara benziyordu.
Kıvrak, sarışın, güzel.
Söyleneni hiç sorgulamadan yapacak birisi.
Savunmasız biri. Tam anlamıyla bir avanak, anlatabildim mi?
Peşine düşeceğinden emindim.
Biliyordum işte.
Copeland'ın saldırısından sağ çıkanlar için
korkunç ifadeler günüydü.
Patlamaların neden olduğu korkunç sakatlıklar betimlenirken
birkaç kişi gözle görülür biçimde rahatsızdı.
Soruşturmanın amacı deli mi yoksa kötü mü olduğuna karar vermekti
ve sürüyle avukatı vardı.
Bizim tarafımıza, yani devlet tarafına göre
onun tarafında daha fazlası vardı.
David Copeland cinayet suçunu kabul etmedi
ama azaltılmış sorumluluk nedeniyle
kasıtsız adam öldürmekten suçlu olduğunu söyledi.
Akıl sağlığına artık jüri karar verecek.
Özünde net bir delile ihtiyacım vardı.
Doktorlarla oyun oynadığını gösteren bir şey
söylemesi gerekiyordu
ama onu yakalamak için pek vaktim yoktu.
Sevgili David,
umarım mahkeme için çok endişelenmiyorsundur.
Senin için stresli bir dönem olmalı.
Sevgili Patsy,
çok ama çok çekici bir genç kadınsın.
Bak şu işe.
Planım Copeland'ı teşvik etmekti. Böyle yaparak dökülmesini sağlayacaktım.
Umarım kendine güveniyor ve pozitif şeyler düşünüyorsundur.
Ünlü olmak tuhaf bir his.
Sevgili David,
geçen gün gazetelerde fotoğrafını gördüm. Annen haklıymış. Gerçekten yakışıklısın.
Sevgili Patsy, seni aklımdan çıkaramıyorum.
Sadece senin, buluşma anımızın hayalini duyuyorum.
Sonuna "Sevgilerle, Dave." yazdı. Bu da işlerin ilerlediğine bir işaretti.
Copeland'ın mektuplarının havası değişti.
Sevgili Patsy…
O dönem elimde yığınla mektup vardı.
Burada beni ayakta tutan tek şey senin mektupların.
Gece yattığımda seni düşünüyorum.
Söz ver Patsy, beni asla unutmayacaksın. Umarım senden tekrar haber alırım.
Sonra sonunda onu yakaladım.
Sevgili Patsy, burası şaka gibi.
Doktorlar da öyle.
Kendilerini daha zeki sanıyorlar ama buradaki aptallar kadar aptallar.
Duruşmam için durumlar pek kötü görünmüyor.
Her doktoru kandırdığıma inanamıyorum.
"Her doktoru kandırdığıma inanamıyorum."
Jüri yazışmaların tamamına baktı.
Benim gördüğüm gibi gördü. Psikiyatristlerin gördüğü gibi gördü.
Adamın kesinlikle hiçbir sorunu yok.
Copeland'a sebep olduğu bu korkunç yaralanmaların,
zulmün fotoğrafları gösterildi
ve bir kez bile bir duygu göstermedi.
Ama sonra savcı
Copeland'ın evlenmek istediği kızın Bernie adında Essex'li,
götü kıllı bir güvenlik görevlisi olduğunu duyunca
başını ellerinin arasına koyup kürsüde eğildi.
Adamın tüm dünyası yıkıldı.
İyi akşamlar. Adolf Hitler'e tapan, Londra'nın çeşitli yerlerine
çivili bombalar yerleştiren David Copeland
bu akşam Broadmoor'da altı müebbet hapis cezasına başlıyor.
Siyahi ve eş cinselleri hedef alan bombalı saldırılarda
üç kişiyi öldürmekten ve 150 kişiyi yaralamaktan suçlu bulundu.
Jüri, sanığın azaltılmış sorumluluk talebini reddetti.
Saldırıdan sağ çıkan iki kişi için
Old Bailey dışında dokunaklı bir an yaşandı.
David Copeland ün ve güç amaçlarına ulaşamadı.
Bugün alınan karar gösteriyor ki Copeland ait olduğu yere girmiş olan
acınası bir hiç.
-Sağ olun. -Teşekkürler.
Herkes, "Hadi, bir şeyler içelim. İşte bu." falan diyordu.
"Burada kutlanacak bir şey yok. Cidden." diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Çok güzel.
Yeni başlangıçlara.
Ömürlerin yok yere söndüğünü düşünmüşümdür hep.
İnsan ömürleri yok yere söndü.
Onunki de dâhil.
Çünkü asla çıkamayacak, kimseye bir faydası dokunmayacak.
Ve bunca insana yaptığı şeyler, yüzlerce insana yaptığı şeyler.
Keşke…
Keşke durdurabilseydik.
O insanların öldürülmesine, sakatlanmasına engel olabilseydik.
Yani bir tür suçluluk mu hissediyorsun?
Evet. Kesinlikle.
Bunu çok düşünüyorum.
Aşarım sanıyordum ama sonra bu his geri geldi.
Biliyorsun, şey…
BNP'ye katılarak casus olmanın heyecanını yaşamak istedim.
Bunun yanında kötülere kafa tutmak istedim.
Ama bu çapta bir olay yaşandığında
olanları keşke daha erkenden durdurabilseydik.
Evet.
Arthur iyilik yapmaktan motive olan birisi.
O dönem ödül konmuştu. Polis bir ödül koymuştu.
Teşhis eden kişi için 70 bin pound.
Arthur birazıyla bile ilgilenmiyordu.
Şu an bile ailesinden bazıları,
Londra çivili bomba olaylarının 20. yıl dönümünde
Arthur'un yaptıklarını yeni öğrenen kişiler var.
Nazi olmadığını öğrendiler.
Arthur on yıldır içlerinde.
İngiliz Ulusal Partisi buluşmalarına her hafta gidiyor.
Anti faşistler onu sokaklarda kovalıyor, ona saldırıyor,
Nazilerle konserlere gidiyor
ve tüm bunları yapıyor…
Ve tabii, Copeland'i teşhis etmekten fazlasını yaptı.
İngiliz Ulusal Partisi'nin Doğu Londra'da
başarılı olamamasında büyük bir rol oynadı.
Arthur sayesinde, Tyndall ülkenin kontrolünü alamadı.
Polis diyor ki BNP'nin varlığı ırksal bir gerilim çıkarıyormuş.
"Polis diyor ki."
-Onlara inanmıyorsunuz. -Hayır, kabul etmiyoruz.
Üyelerinizin aldığı suçları kabul etmiyor musunuz?
Daha önce de söyledim,
diğer partilerde ne kadar hükümlü bulunuyorsa
bizde de o kadar hükümlü bulunuyor.
Tamam, çok teşekkürler.
Evet, en kısa sürede ekipmanlarınızı çıkarın.
Siz tahmin edildiği gibisiniz.
Tam da beklemeyi öğrendiğimiz gibisiniz…
Bizi ayırmaya çalışıyorlar,
bugün onlara verdiğimiz mesajsa
bunun ters teptiği. Birbirimize daha da yakınlaşıyoruz!
Hem de hiç görmediğiniz kadar!
Bu amaca ulaşmak için yürüyelim!
Bence Copeland gibi birisi,
Copeland'ın yaptığını yapmaya çalışan biri asla başarılı olamaz.
Bana hâlâ umut veren şey,
iyilerin kötülerden hâlâ sayıca üstün olması.
Nefretle hareket edenler kazanamaz.
Nefretle hareket edenler uzun vadede asla kazanamaz.
Ve nefret tarafından yutulmak çok korkunç bir şey olmalı.
Anlatabiliyor muyum?
Nefretle dolup taştığınız için keyfini çıkaramayacağınız şeyleri düşünün.
Yani bugün cuma. Eve gidip bir bira içeceğim.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer