Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hemen ayağa kalk. Hadi, şimdi.
2019 Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahibi...
31 Grammy'ye aday gösterildi...
Bu sabah iki dalda Oscar adayı oldu.
Dokuz Grammy ödülü sahibi, albümleri 50 milyondan fazla satmış
dünya çapında bir süperstar.
Hollywood Bulvarı'nda yıldızı var.
Kadınlar için yeni bir millî marş besteledi.
Hip Hop ve R&B'nin tartışmasız kraliçesi, Mary J. Blige.
Tamam. Harika.
Kariyerimin bu aşamasında olmak çok güzel,
pek çok müzik, televizyon ve hayır işi yaptım.
Çeneni biraz daha kaldır. Güzel.
Yüzünü biraz buraya döndür.
Yapmak istediğim her şeyi yaptığımı söyleyebilirim.
Güzel! Tam öyle kal Mary.
Ancak kendi içinizde başarılıysanız başarıyı yakalayabilirsiniz.
Uzun süre dışarıda başarılı olduğumu anlayamamıştım
çünkü kendi içimde harap hâldeydim.
Çünkü ben büyürken içinde yaşadığımız mahallede
"Sakın hayal kurma. Umut etme." görüşü hâkimdi.
Bu yüzden de kadınların
kendilerine güvenmelerini sağlamayı görev bildim ve...
Kendi öz güvenimi tesis etmeyi, hayatı yaşamayı ve özellikle de kadınlara
nasıl başarılı olduğumu göstermeyi istedim.
On üç albümüm var ancak ikinci albümüm,
My Life, en önemlisi çünkü içimde çok şey olup bitiyordu
ve dışarı vurmam gereken çok şey, çok yanlış vardı.
My Life, hayatımın en karanlık döneminde yaptığım
muhtemelen en karanlık albümüm.
O zamandan beri de pek çok karanlık dönemim oldu
ama bu bir çeşit dönüm noktasıydı.
Yaşam ile ölüm arasında vermem gereken bir karardı.
Çoğunlukla bunalımdaydım ve yaşamak istemiyordum.
Çünkü kendimi sevmiyordum.
Pek çok kişinin de aynı şeyi hissettiğini bilmiyordum.
Nasılsın tatlım? İyiyim. Ya sen?
Bu albüm onlar için çok önemliydi.
Bana,
bunları sadece benim yaşamadığımı hatırlatıyorlar.
İlham kaynağımsın. Eksik olma.
Ne demek tatlım.
Gösterdiğiniz bunca sevgi için teşekkür ederim.
Ne kadar samimi olduğumu biliyorsunuz.
Hayatım bu işte.
Resmen gözlerim doluyor. Çok sağ olun.
Onun hassasiyeti ve paylaşma cesareti...
Kızlarımın görmesini isteyeceğim bir şey.
Kendilerini ifade edebileceklerini görmeliler.
İmajı, hikâyesi, onu anlatma biçimi
çok saf, çok hassas,
çok cesur ve kimliğinden utanmayan bir nitelikte.
İnsanların şunu demesini normal kıldı, "Kendim olmak güzel."
Hep kadınları daha iyi bir konumda, daha güçlü, daha güzel
ve öz güvenli görmek istemişimdir.
My Life albümümü çıkaralı ve hayranlarımla
iletişim kurmaya başlayalı 25 sene oldu.
Yanındayım Mary!
Bu sayede hayatta kaldım.
O yüzden, burada olup bu hikâyeyi anlatabilmek çok önemli.
Mary J. Blige'dan Hayatım
Hayatım, hayatım, hayatım, hayatım Güneşli hayatım...
My Life serüveni, Roy Ayers'ın Everybody Loves the Sunshine'ıyla başladı.
O şarkıda ne vardı bilmiyorum ama içindeki bir şey
resmen benliğimi değiştirdi.
Herkes güneşi sever...
Çocukken beni derinden etkileyen ilk müzik eseri oydu
çünkü yaşadığımız yeri unutmamı sağlamıştı.
O ezgi bana kafayı yedirtirdi.
Hayatım, hayatım, hayatım Güneşli hayatım...
"Güneşli" sözünün bir olayı var...
"Güneşli hayatım" sözü beni...
O şarkı beni... Özür dilerim.
O şarkı bana şeyi hissettirirdi... Bir şeye sahip olabileceğimi.
Ona tam erişemiyordum. Ama sahip olabilecektim.
Güneşli bir hayat, arzuladığım bir şeydi.
GÖRDÜKLERİMİ GÖRÜN
O şarkıyı ilk duyduğum yer burasıydı.
O şarkıyı duyan işte bu küçük kızdı.
MARY'NİN YEĞENİ
Babamız bunları dinlerdi. Evet.
Babamız müziğe düşkündü.
MARY'NİN KARDEŞİ
Sevdiği tüm müzikleri
iyice bellememizi isterdi.
-Hem o hem de annem. -Babamda Grateful Dead albümleri vardı.
Albümlerini karıştırırdık, orada her türden müzik mevcuttu.
Heavy funk, rock and roll.
"Heavy funk ve rock and roll mu? Bunlar da ne?" derdim.
Babamız bunları dinlerdi.
Yani bugün yaptıklarını şekillendiren
geçmiş esinlerin, kökenlerin bunlardı.
-Evet. -Aynen.
-Bu Hastings. -Vay be.
Ben dört yaşındaydım, LaTonya beş.
Yedi yaşına bastığımızda Schlobohm'a taşındık.
Anne babam boşanmıştı.
Babam arkadaşım gibiydi.
Onu çok severdim.
O yüzden gidişi benim için çok üzücüydü.
Şiddet dolu bir mahalleye taşındık ve iki kız çocuğu yetiştirmeye çalışan
bekâr annem için zorlu günlerdi.
-Anneciğim. -Güzel anneme bakın.
Annem, kardeşim ve ben, her ne kadar sevgi görsek de
ilk günden itibaren mahalleli çocuklarla kavgaya başladık.
O çevreyle nasıl baş etti, bilmiyorum.
Kendisi hemşireydi. Ailesini geçindirmek istiyordu.
Şarkı da söylerdi. Evin dört bir yanında
şarkı söyleyip dans ederdi.
Mary'nin dansları oradan geldi işte.
The Staple Singers, Gladys Knight veya Aretha Franklin çalar
Clean Up Woman söyleyerek evde dolaşırdı.
Temizlikçi kadın öyle bir kadındır ki
Geride bıraktığımız sevgiden nemalanır
Annem tıpkı onlar gibi söylerdi. Bana çok güzel gelirdi.
Hep onun gibi olmak isterdim. Ona benzemek isterdim.
Onun gibi söylemek isterdim.
Fırçayı alıp aynanın karşısına geçer
annemin dinlediği şarkıcıları taklit etmeye çalışırdım.
Ama gidip herkese şarkıcı olacağımı söylemezdim tabii.
Sadece bağıra bağıra şarkı söylerdim.
Ama büyük hayallerim yoktu ya da hiç şöyle demedim,
"Tamam, büyük bir yıldız olacağım."
Çünkü çevremiz bize böyle söylemezdi.
Çevremiz, daha ötesi olmadığını söylerdi.
Ben, çeşitli sanatçıları,
reklamları, dizileri, filmleri izleyip
oradaki şeylere sahip olmayı dileyen küçük bir kızdım.
Ama o mahallede
bir şeye sahip olduğunuz için sizi kıskananlar olabilirdi.
Gülümsediğiniz, hayal ettiğiniz için.
Bir ara hayal kurduysam da
artık kurmamaya başlamıştım, bilhassa gençlik yıllarımda.
Gittikçe kötüleşti.
Ben de dedim ki, "Bu insanlar gülümsediğimi görmemeli.
"Hatta gülümsediğimi hiç görmeyecekler." Gençken hiç gülümsemedim.
Bence insanlar, sosyal konutlarda yaşayan aileleri anlamıyorlar,
orası hapishane gibidir.
Orası iç içe geçmiş bir dizi hapishaneden ibaret.
Eziyet edilen insanların birbirlerine eziyet ettiği bir yer.
İnsanlar acı çekiyor.
Erkekler de biz kadınlara korkunç davranıyordu.
Dayak yiyen kadınların seslerini hatırlıyorum.
Annem de o kadınlardan biriydi. Onun acısını da hatırlıyorum.
O acının yükünü taşıdım. Komşumun acısının da.
Mahallenin dört bir yanındakilerin acısını da taşıdım.
Üstüne bir de kendi acımı.
Buraya gelmeyi ben istemedim Bu kötü muameleyi ben istemedim
Tacize uğramayı ben istemedim Eve kapatılmayı da ben istemedim
Sevilmemeyi ben istemedim
Babacığım, neden?
Neden bizi terk ettin?
Öyle bir çevrede büyürken
küçük bir kızın başına gelebilecek pek çok şey vardı.
Böyle bir durumda da kendinize olan nefretinizi, bunalımınızı,
hüznünüzü uyuşturacak
her yola başvurmayı deniyorsunuz.
Madde bağımlılığı gibi iyi hissetmenizi sağlayacak yollar buluyorsunuz.
Biz de bunu yaptık. İçki içtik, rıhtıma gittik.
Dostlarım Mushy ve Pidgey ile rıhtıma giderdik,
acılarımızı alkolle boğardık.
Çünkü neden burada yaşadığımızı anlamıyordum.
Buraya nasıl gelmiştik? Burada olmamalıydık.
Annemin geçim derdi olmamalıydı. Tek başına olmamalıydı.
Böyle bir ortamda yaşamamalıydı,
bu azabı çekmemeliydi.
Şarkı söylemek benim için kaçıştı.
Şarkı söylemek çektiğimiz sıkıntıları unuttururdu.
Başıma gelenleri unutmamı sağlardı.
Küçük bir kızken bile kaygılarım vardı.
Sürekli hüzünlü ve kederliydim ama şarkı söylemek beni azat ederdi.
Elimde bu vardı, ben de buna sarıldım.
Seni görmem lazımdı bebeğim
Daha önce hiç bu kadar hızlı koşmamıştım
Kilise kapısını aceleyle aştım
Bekliyordun bir başına
Dönüp duydun seslendiğimi
Tebrikler...
Şarkı söylemekten hiç çekinmezdi.
Sokakta söylediğini filan hatırlıyorum. Hiç utanmazdı.
Daima biricik aşkım olacaksın
Bazen AVM'de ufak bir stüdyo kurulurdu.
Ufak bir kaset kaydedebilirdiniz.
Stüdyo gibi. Ufak bir stüdyo ama AVM'de.
Bir kaset doldurup ufak bir meblağ öderdiniz.
O giderdi. Kuzenim de katılırdı.
Caught Up in the Rapture'ı söyledim.
Kaseti eve getirdim.
Dinledik ve şöyle dedik, "Sesin harika."
Üvey babam dinledi
ve "Bunu arkadaşıma vereceğim.
"Kendisi müzik işinde, şarkıcı." dedi.
O kişi Jeff Redd'di.
Demoyu ilk dinlediğimde...
JEFF REDD ESKİ UPTOWN RECORDS SANATÇISI
...bir neslin acısını duymuştum.
Onun yansıttığı buydu çünkü sene 1989'du.
Taş kokain devrinin son demleriydi.
O dönemde büyüme çağındaki çocukların çoğu tek başlarına büyüyordu.
Mary ağzını açıp da şarkı söylemeye başlayınca
o dönemden çıkan neslin dilinden konuşmuş oldu.
Bir yetenek avcısı vardı.
Bütün gün kapımı çalıp beni sıkboğaz etmişti.
"Bu kadar önemli olan nedir Curt?" dedim. "Şunu dinle." dedi.
ANDRE HARRELL UPTOWN RECORDS KURUCUSU
Mary J. Blige kaydı koydu, Anita Baker şarkısı söylüyordu.
"Bu da kim?" diye sordum.
"19 yaşında."
"Nerede oturuyor?" "Yonkers."
"Yarın oradayım." dedim.
Daha dün gibi aklımda.
Sanırım siyah bir BMW ile aşağıda bekliyordu.
Dört kapılı bir BMW 750 sürüyordum,
sosyal konutların önüne çektim.
Gök mavisi pantolon, beyaz Gucci mokasenler
ve siyah beyaz çita desenli ipek gömlek giyip büyük gözlük takmıştım.
Siyah beyaz puantiyeli bir gömleği vardı
ve onun için korkmuştum çünkü çok varlıklı bir adamdı
ve berbat bir mahalleye gelmişti.
"Hadi gel Andre." diyordum. Sokağın karşısından el sallıyordum.
Asansöre bindik, yukarı geldi ve...
"Söyle." dedi.
Tanıştığımızda, hemen anlamıştım
Sana karşı hissedeceğim sihirli duyguları
Sanırım annem de oradaydı. Etrafta bir sürü insan vardı
ama bir tek onu ve yaptığım şeyi hatırlıyorum
çünkü şarkı söylerken diğer her şeyi kapatıyorum.
Anita Baker'ın Rapture albümünün tamamını söyledim.
O da bana bakıp "Vay canına!" diyordu.
Mary'ye, annesine ve kız kardeşine şöyle dediğimi hatırlıyorum,
"Kızınız Mary asillere şarkı söyleyecek.
"Rock and roll'un kralları ve kraliçeleri arasında yerini alacak."
"Tabii canım." demiştim.
Çünkü birisi her an ayağınızı kaydırabilir.
Yaşadığımız çevre böyleydi.
Bunların gerçek olabileceğine inanmasa da
sahip olduğu yetenekle evde oturmaktan
daha büyük bir yazgısı olduğunu içten içe biliyordu.
Seni burada, yanımda istiyorum bebeğim
Bırak aşkım özgürce uçsun Anita...
Sözleşme imzalayacağımızı söyledim. Uptown Records'a hoş geldin.
Daima
Coşkusuna kapıldım...
Söyle kızım.
Hadi, sıra sende. Sen söyle.
Sakın ağlayayım deme
Ağlamayacağım, söz Seni seviyorum
Teşekkür ederim.
-Anita Baker benim meleğim. -Yüreğinize sağlık. Sağ olun.
HAYATIN SENİN ESERİN
CELLAIRIS LAKEWOOD AMFİTEATRI
Bu güzel bir ilk olur. İkinci kıyafetim de bu olabilir.
Etrafımdaki pek çok kişi olacakları öngörebiliyordu.
İçimdeki cevheri görüyorlardı.
ATLANTA HAYRAN BULUŞMASI LAKEWOOD AMFİTEATRI
Nasılsınız? Merhaba kızlar.
14 yaşındaydım.
İlk klibi You Remind Me'yi izlemiştim, takım içine şeftali rengi büstiyer giymiş.
Benzersiz bir şeydi.
Benimkine benzer geçmişi olan bir kadın
potansiyelini gerçekleştirmişti.
Bana büyük umut vermişti.
Küçüklüğümden beri ilham kaynağım oldunuz.
-Eminim sürekli duyuyorsunuzdur. -Sağ ol.
Pekâlâ, buraya bakın.
-Mükemmel! Çok güzel! -Çok teşekkür ederim.
Sandığımdan daha yetenekli olduğumu düşünüyorlardı.
Merhaba. Nasılsın?
-Beni benden daha önce tanımışlardı. -Bir sarılayım. Seni seviyorum.
-En büyük hayranlarındanız. -Sağ olun.
Mary'yle tanıştığımda Uptown'da çalışıyordum.
Ofisime geldi. Bana akapella söyledi.
Sesinin böyle hırçın,
varoş, acı bir tonu vardı,
sanki olanları yansıtırmış gibiydi
çünkü sokaklarda çokça acı vardı.
Ve pek çok genç siyahi kadın
onun kökenleriyle empati kurabiliyordu.
Seslerini duyuramıyorlardı.
Schlobohm sosyal konutlarından çıkmış,
kavgaya hazır, yüzü façalı, hırçın bir kızdı bu.
Yüzünü filan kesmişlerdi, ben de dedim ki,
"Bu kız alıp yürüyecek
"çünkü onunki gibi bir ses yok."
Bana, kendime inandığımdan daha çok inandı.
Neye sahiptim, kimdim, hiç fikrim yoktu ama o biliyordu
ve gerçek bir sanatçı olduğumu anlamama yardım etti.
Buna ihtiyacım vardı. O motivasyona ihtiyacım vardı.
"Sen halledersin kızım, başarırsın. Seninle gurur duyuyorum."
Bana verdiği her şeye ihtiyacım vardı çünkü hiç öz güvenim yoktu.
Schlobohm konutlarından çıkan Mary'nin
bir ayağı oradaydı ve oradan kurtulmaya çabalıyordu,
diğer ayağıysa kayıt stüdyosundaydı
ve sesini dünyaya duyurma fırsatı vardı.
Puff'ın kariyerinin başlarıydı
ve Uptown'da öne çıkıp isim yapma derdindeydi.
Biz de onu destekleyip şöyle diyorduk, "Hadi, bunu yap.
"Her türlü kaynağı sağlarız, yeter ki sen başar."
Sen çıkmadan önce
kendinden emin biçimde söylemeni istemiştim.
Tam da öyle söylüyordun.
-İyi yanı buydu. -Tamam.
Ne yaptığımı bilmiyordum çünkü hayatta kalma modundaydım.
Yani ailemi kurtarma niyetindeydim.
Sosyal konutlardan kurtulup iyi olmalarını sağlamalıydım.
Cidden hayatımı kurtarmak için şarkı söylüyordum.
Nakaratın sonunda ve bir öncekinde
biraz daha soluklanmalısın.
Tamam, olur.
Mary'yle, Puffy'nin stüdyosunda tanıştım.
Birlikte bolca vakit geçirdik, kardeş gibi olduk.
MISA HYLTON MCM GLOBAL YARATICI ORTAK
Misa sevgilimdi, ilk oğlum Justin'in annesi.
Misa acayip havalıydı.
Saç kesimi, saçına verdiği şekil,
kısa saçları, tarzını yansıtış şekli.
"Mary'nin stilisti olsana." dedim.
Kariyerimizin başlarında
moda evlerine kapak atabilmek oldukça zordu.
Öncelikle gençtik.
İkincisi, kadındık,
üstüne bir de siyahi kadınlardık. Genç siyahi kadınlar.
Bu yüzden de Mary'ye özel bir tarz tasarlamam gerekti.
Onun, kendinde görmediği,
henüz göremediği yönlerini görüyordum.
Ne olduğumu gördüler.
Puffy ile birlikte son derece ikonik bir tarz yarattılar.
Tavizsiz bir şekilde siyahi, samimi ve duygu doluydu.
Sanki bir akımın öncüleriydik
ve bu akımın adı Varoş İhtişamı'ydı.
Mary J. Blige da bu akımın kraliçesiydi.
Erkek egemen rap piyasasına kendine özgü R&B, hip hop tarzını...
DANYEL SMITH VIBE DERGİSİ ESKİ YAYIN MÜDÜRÜ
...kazandıran ilk kişi Mary'ydi.
Gerçek bir aşk bulmalıyım
Gerçek aşk
Gerçek bir aşk arıyorum
Hip hop alt yapısı üzerine R&B söyleyen çok şarkıcı yoktu,
sadece bu bile bize şunu dedirtti,
"Tamam. Bu bizim havalardan, bununla dans edebiliriz."
"Bu annelerimizin müziğine benzemiyor
"ama şarkı söylediği için annelerimiz de beğenebilir."
Gerçek bir aşk arıyorum
Ben de varoşlardanım ve...
Erkekler temsil ediliyordu.
Bir sürü hikâyeleri vardı.
Ama konu kadınlara geldiğinde kendimi göremiyordum.
O dönemde, siyahi kadın sanatçılar için geçer akçe
yüksek ve buğulu sese sahip olmaktı.
Sıradaki şarkıyı iyi biliyorsunuz. Bunu herkes bilir.
Mary, "Bilmem ki." diyordu.
Sen...
Bana hatırlatıyorsun, evet
Hep beraber.
Bana hatırlatıyorsun
Pek güzel hatıraları
RALPH MCDANIELS VIDEO MUSIC BOX YARATICISI
Pazar günü. Koruma filan yok. Seyirci dibinizde.
Hepimiz şöyleydik...
Bu harika olacak.
Albümü çıkmış, çalınıyor.
Hip hop dinleyicisiyseniz bilirsiniz.
Henüz pop yıldızı değil ama olma yolunda.
Kimsenin olmadığı bir yola girmiştik,
hayranların ilgisi ve kadınlarla kurduğu bağ
çok acayipti.
Bana hatırlatıyorsun bir aşkı Bir zamanlar tattığım
"Bu kıza ve tarzına bayıldık."
MICHELLE LISATH MARY'NİN DOSTU
"Kim bu?" dedik. Sonra videoyu izledik.
Tepkimiz şuydu, "Vay be.
"Ters kasket, asker postalı ve tenis şortu."
Örnek alabileceğimiz bir şehirli varoş kızıydı.
Tıpkı onun gibi olmak istiyorduk.
Daha önce görmediğimiz ama varlığını bildiğimiz
bir şey görmüştüm.
Var olduğunu biliyordum. Oydu.
O bize bir suret, bir isim verdi.
Bize bir hikâye verdi. Bizi vücuda getirdi.
"Ben buradayım ve güzelim.
"Hip hop'ım ama Mary'yim de.
"Yonkers'ı da peşimden sürüklüyorum.
"İyi, kötü, her neyse. Ben Mary'yim ve yaptığım bu." diyordu.
Bu sahici siyahi kadını görmek gerçekten olağanüstüydü.
Kimliğim, törpülenmemiş yönlerim,
sahip olduğum değer yargıları
artık rahatsız edici gelmiyordu.
Kendim gibi davranabileceğimi ve bunun güzel olduğunu hissediyordum.
Harika bir şeydi. Hatta başka biri gibi olmayı istemiyordum.
Hem hayalleri olan sıradan bir kız olup
hem de özel olabilirdiniz.
Bunu pek...
Bu, hâlâ pek gördüğümüz bir şey değil.
Hâlâ. O yüzden 13 yaşında bir kız olarak
bu bana ihtiyacım olan icazeti sağladı.
MY LIFE HAYRAN DİNLETİSİ BROOKLYN, NY
-Selamlar. -Merhaba.
Her şeye sahiptik, biliyorsun
-Sen ve ben -Aşkımızı anımsa
Evet...
O dönemde pencerelere hoparlör koyarlardı.
Evet.
Mahalleye yayın yaparlardı.
Reminisce'i duyunca bir durdum.
"Kim bu?" dedim. Çocuklara sordum.
"Kim bu?" "Yeni sanatçı, Mary J. Blige."
Doğruca The Wiz'e gittim.
-The Wiz mağazası var ya? -Evet.
O kaseti aldım. Dilime takıldı. O kadar çok çaldım ki.
What's the 411?'ı dinlerdim
ve 15 aylıkken ona kulaklıkla dinletirdim.
O kadar şeydi ki...
Ciddi ciddi Mary'nin bizim aileden olduğunu sanmıştı ve...
Biraz büyüyünce "Mary nerede?" diye sormaya başladı.
Mary!
Selam Mary!
Sanki onu yakından tanıyorum.
Müziği vasıtasıyla onunla bağ kuruyorum. Sadece ona sarılmak istiyorum.
On dokuz yaşındayken bulunduğu noktadan
Manhattan'da yıldızlarla dolaşmaya geçmesi
ve bir yıldıza dönüşmesi cidden üstün bir başarı.
Yine o dönemde Jodeci grubundan K-Ci ile ilişkisi başladı,
çıkmaya başladılar.
K-Ci, kendini kanıtlamış bir kilise şarkıcısıydı.
Sekiz, dokuz yaşlarında Little Cedric olarak biliniyordu,
sonra Jodeci'nin K-Ci'si oldu.
Mary de bir sanatçı olarak
sanatsal ifade açısından bu tür bir ortama ihtiyaç duyuyordu.
Çünkü o, evde şarkı söyleyerek büyümüştü
ve şimdi beraber olduğu adamla evde şarkı söyleyebilirdi.
Sesinin gücünü duyabilirdi.
Onu çok seviyordum.
Ben birini sevdim mi harbi severim. Ona âşık olmuştum.
-Seni seveceğim -Beni hoşnut edecek misin?
-Seni hoşnut edeceğim -Beni terk edecek misin?
-Seni terk etmeyeceğim -Bu işi kolaylaştıralım
Teşekkürler!
Tıpkı Puff'ın onu heveslendirdiği gibi
bence K-Ci ve Jodeci'yle edindiği deneyim de
ona öz güven verip şöyle dedirtti, "İşte ben bu kadar iyiyim.
"Ama bu çocuklar olağanüstü."
Bence aynı anda yaşadığı onca şey,
hem muhtemelen ona öz güven verdi
hem de muhtemelen kafasını karıştırdı.
Her şey o kadar hızlı oluyordu ki olanların farkında bile değildim.
Birdenbire turnelere çıkmaya başladım.
Bir sürü albüm sattım ve platin plak partilerine katıldım.
Sanki sürekli hareket ediyor ve neler olduğunu anlamıyordum.
Sadece oradaydım. Bedenim oradaydı.
MIAMI PLAJI ÇIKIŞ
Sosyal konutlardan
bir çocuğu alıp iki milyon albüm satıyorsunuz.
JAMARKO MILLER MARY'NİN KUZENİ
Sonra oraya buraya gitmeniz gerekiyor. "Nasıl yani?"
Art arda bir sürü şey oluyordu
ve o kadar hızlıydı ki onun için heyecan verici olduğu belliydi
ama biraz da korkutucuydu.
"Bu da ne?" filan diyordum.
"Nasıl bir şey bu? Beni korkutuyor.
"Bu her neyse ödümü kopartıyor."
Yani kendimden ödüm kopuyordu.
O yüzden beni ne rahatlatacaksa,
biraz daha içki ya da kokain gerekiyorsa,
gevşemek ve hazmetmek için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdım.
ASLA YAPMACIK OLMA
Schlobohm'a bayağı benziyor.
Schlobohm'a benziyor.
Sosyal konutlar, değil mi? Hepsi böyle görünür.
Schlobohm daha kötü görünüyordur.
Kendimi ilk kez radyoda dinlediğimi hatırlıyorum.
Galiba "Şükürler olsun." demiştim.
Annemi, kız kardeşimi ve ailemi, sosyal konutlardan
kurtarabileceğimi anlamıştım.
Ama mutlu olduğumu hatırlamıyorum.
Hepimiz için, tüm ailemiz için büyük bir değişimdi.
BRUCE MILLER MARY'NİN KARDEŞİ
Sosyal konutlarda
günlük hayatın dertleriyle uğraşırken
günün birinde radyoda
Mary'nin şarkılarını duymaya başlamıştık
ama hâlâ orada oturuyorduk.
Sonra bir baktık banliyöye taşınıyoruz.
Son derece büyük bir değişimdi.
-Merhaba. -Merhaba, nasılsınız?
-İsmim Frank Higgins. -Mary.
Benim için başarılı olmanın ölçüsü,
kendi içimde,
başarılı olmaktan memnuniyet duyabilmek,
önemli bir şey yaptığımı bilmek,
önemli biri olduğumu bilecek kadar
öz güvenli olabilmektir, bu yüzden artık anlayabiliyorum.
O zamanlar anlamıyordum
çünkü önemli olduğumun farkında değildim.
"Beni nasıl gördüğünüzü biliyorum.
"Hayatım eğlenceli görünüyor.
"Ama bilin ki benim hayatım da berbat.
"Başarmak, bunu aşmak ve daha iyi olmak için
"elimden geleni yapıyorum."
"Ama bir sürü paran var..." Hepsi saçmalık.
Zengin olan, para kaybeden, parası olan bir sürü insan tanıyorum.
İç huzurlarına bir etkisi olmuyor.
Yaşadıklarımdan keyif bile alamıyordum.
Başarımın tadını çıkaramıyordum.
Her iki tarafın da çok genç ve müthiş başarılı olduğu
bir ilişkinin içindeydim.
Onu seviyordum ama ikimiz de
hayattaki başarılarımızı kaldıramıyorduk.
O nedenle her şey birden çok karanlık
ve yıpratıcı bir hâl aldı.
Bolca manipülasyon söz konusuydu.
Hâlâ onun yanındaydım tabii ama artık emin değildim.
"Burada kalıp aptalı oynayacağım.
"Bütün yeteneklerimi bastıracağım ki
"özel olduğumu düşünmeyip seninle beraber olabileyim."
Mary'yle ilk tanıştığımda şey giyiyordu...
WINDMARK STÜDYOLARI SANTA MONICA, CA
Eşofman giymiştin ve kafanda süet şapka vardı.
Ayağında da Timberland...
Bunun gibi bir köşedeydim.
CHUCKY THOMPSON MY LIFE YAPIMCI
"Ona hiçbir şey diyemem."
"Senden korkulur." demiştim.
Yapım sektöründe henüz yeniydim.
Sadece birkaç albüm çıkarmıştım
ve Puff gelip şöyle dedi,
"Mary'yle bir albüm yapacağım. İstersen beraber yapalım."
Pek çok kişi bana gelip şöyle diyordu,
"İkinci albüm lanetini kırabilecek misin?"
İkinci albüm laneti,
yani genelde ikinci albümler birincisi kadar başarılı olmaz.
Ben de Chucky ve Bub'la anlaştım.
Bub coşkusunu kimse durduramaz.
23 yaşındaydım, çeşitli sanatçılar için söz yazıyordum,
Puff gelip "Mary için şarkılara ihtiyacım var." dedi.
"Tamam." dedim.
Tanışınca harika biri olduğunu gördüm.
Asansör kapısı açıldı, koruması yoktu,
şu şekil yanına gittim...
"Tarih yazacağız. Bomba şarkılar yapacağız." dedim.
Aynen şöyleydi. "Öyle mi? Göreceğiz bakalım."
"Tamam, peki." dedim. "Bekle sen.
"Bekle de gör Mary, piyasayı altüst edeceksin."
Gerisi malumunuz.
Kontrol edebildiğim ortamlarda hep başarılı oldum
çünkü kimseye pek güvenmiyordum, o yüzden tanımadığım insanların
etrafımda olmasını istemezdim.
Etrafımdakilerle de çok çok yakındım.
Nasılsın?
Mary'yi büyük bir sanatçı olarak görmüyordum bile.
Onu kız kardeşim gibi görüyordum
ve onu hem el üstünde tutmak
hem de getto kökenlerinden uzaklaştırmadan birlikte şarkı yapmak...
Ya da ona şarkılarımı vermek istiyordum.
90'lı yılların başındaydık,
o yüzden piyasadaki müziklerin çoğu
20 yıl öncesini, 70'leri temsil eden müziklerdi.
Yani çoğunlukla siyahi sömürü filmlerinin,
sokak hayatı ve müziğinin enerjisini içeren müziklerdi.
Biz de bunu kucakladık.
İkimiz de aynı gettodanız, ya da nasıl adlandırırsanız,
oradaki insanlar her zaman iyi insanlar olmuyorlar.
O yüzden iyi birini bulduğunuzda
"Vay be!" filan oluyorsunuz.
"Burası güzel insanlarla dolu."
Samimi olacağım.
411 albümü piyasaya çıktığında
Puff'ın moda olayını pazarlamaya çalıştığı belliydi,
biraz abartılıydı.
Dedim ki, "Dur bakalım Joe, bu kızda çok daha fazlası var."
Sanırım şarkıları ve müziği yaratma şeklim...
Aklım oraya çalışıyordu.
Tam nokta atışıydı. Yarattığın karanlık hava nokta atışıydı.
Büyüdüğüm sokağı birebir yakalamıştın.
Tüm özelliklerimi birebir yakalamıştın.
What's the 411? on numaraydı, doğruydu. Harikaydı filan.
Ama hayatımı anlatan My Life kısmına geldiğimde
resmen dumur olmuştum
ve müzik vasıtasıyla birilerinin anlamasını istiyordum.
Ve sen gerçekten anladın.
Hayatı, What's the 411?'dan ziyade My Life'ta dile geldi.
What's the 411? hakikiydi, güzeldi
ama sonra hakikatin başka bir boyutuna geçtik.
My Life bambaşka bir şeydi.
Be With You her şeyi körükleyen şarkı oldu.
Onu ilk dinlediğimde Puff, Jersey'deki evime gelmişti,
"Sana bir şey dinleteceğim." dedi.
Heyecandan yerinde duramıyordu.
Puff'la arabaya bindim ve başladı...
Hissettiğim her şeyi tam olarak yansıtıyordu.
Hemen oracıkta söz yazmaya başlamış olabilirim.
AKLINDAKİNİ SÖYLE
O şarkı her şeyin başlangıcıydı.
İçimi bu albüme dökmemin başlangıcı olmuştu.
Bütün gün çalıyorduk.
O ilk şarkısıydı.
Bütün gün o melodiyi çalıyorduk. Evde çalıyorduk.
Başka hiçbir şey çalmıyorduk,
o yazıyordu, kâğıtları buruşturup atıyordu.
O şarkıyı yaptığımız günler
hayatlarımızın en öz güvensiz dönemiydi.
Misa'yla ayrılık aşamasındaydık.
Mary de K-Ci ile bir sürü şey yaşıyordu.
New York'taki bir stüdyodaydık,
dışarıyı görebiliyordunuz ve yağmur yağıyordu...
Hani şu dolaşırken
gözlerinizin dolduğu günlerden biriydi
ve kalbi kırılmış çocuklar gibiydik.
Gerçekten, anlatabiliyor muyum, Misa benim aşkımdı.
K-Ci onun aşkıydı.
Stüdyoda birbirimize bakıp ağlıyorduk.
Acımızı paylaşıp bağ kurduk.
O andan itibaren,
"Siktir et, acının dibine vuralım." dedik.
Beni istemediğin gerçeğini
Asla kaldıramam
Neden beni üzmek istiyorsun?
Tüm My Life albümünün konusu, "Lütfen beni sev."
"Gitme. Sana ihtiyacım var." Bu bir yardım çağrısıydı.
Her günümü
Ve her gecemi seninle geçirdim
Sadece söyle Ne yapacağım ben
Sensiz...
"Seni incitmeyeceğime inanmalısın.
"Sensiz yaşamak istemiyorum. Gitme."
Tüm bu duyguları yaşıyordu.
O hâlde biz de bunları yazalım. Bunları öne çıkaralım.
QUAD STÜDYOLARI NEW YORK, NY
Bub!
Selam tatlım. Seni seviyorum kızım.
Nasılsın?
-Seni görmek güzel. -Seni görmek güzel yavrum.
Seninle beraber bu şarkıları yapmak
ihtiyacım olan tedaviyi sağladı ve Never Wanna Live...
Beni ağlatıyor. Don't Go da öyle.
Sakın başlama.
-Yok, ağlamam. -Başlama.
-Ağlamamaya çalışırım. -Sana söylüyorum,
ağlamamak için kendimi tutuyorum çünkü o kabinde gözyaşı döktük.
Biliyorum, hatırlıyorum.
Hiç unutmayacağım. Aynen şöyle.
-Hatırlıyorum. -Şöyleydik.
"Mary, bu güzel." diyordum. "Çok iyiyiz."
-Ama şarkı çok güçlüydü. -Evet.
Gözyaşlarımız akarken tek görebildiğim senin baş sallayışındı.
Karnımdaki ağrıyı hatırlıyorum.
Aynı anda hem acı hem mutluluk vardı.
Tarif edemiyorum. Saçmalıyorum.
-Hayır, saçmalamıyorsun. -Hissettiklerim bunlar.
Şarkının başladığı andan itibaren.
Sensiz...
Şey gibiydi...
Sensiz yaşayamam bebeğim
Derinlere indi. Her şey açık ve netti.
Sulandırma yoktu. Hiçbir şeyi sulandırmayalım dedik.
Her ne hissediyorsan onu yansıtacağız.
Aşk muhteşem bir şey
İstediğim adamla birlikteyim
Senin için geceler boyu dua ettim
Sonra dualarım kabul oldu
Şimdi cevabı bildiğime göre
Bir dilek tutacağım
Nereye gidersen peşinden geleceğim
Yalnız kalmak istemiyorum
-O hâlde birlikte olalım bebeğim -Birlikte olalım
Yağmur çamur demeden, evet...
Of ya!
Mutlu bir yuva kuralım...
-Resmen yalvarıyormuşum. -Evet, çok samimiydin.
Çünkü benim için çok değerlisin bebeğim
Bu yüzden kadının olmak isterim...
Dedim ki...
Bu şarkı cidden fena.
Beni allak bullak ediyor. Sonra Don't Go var.
Bir yere varacağını sanmıyordum.
Muhtemelen ölürüm, diyordum.
Ben de buhranlı günler geçiriyordum.
Hiç içmediğim kadar çok içiyordum, "Param var." diyordum.
"Gencim ve param var, dünyayı geziyorum."
Ben de mutsuzdum.
O yüzden mantıklı geldi,
"Bunu ifade edelim." dedim. Anlatabiliyor muyum?
"Ben de paramparçayım."
Bence bize yol gösteren tek şey müzikti.
-Çünkü bize iyi gelen şey oydu... -Doğru.
...ister çok mutlu ol ister çok üzgün.
Kurtarıcıydı çünkü nahoş zamanlardı.
-Her şey nahoştu. -Karanlıktı.
Çok karanlıktı.
Mary'yle tanıştığımda ikimiz de erkekler konusunda aynı anda
aynı süreçten geçiyorduk.
Bize sonsuza dek sürecek aşk ve mutluluk vadetmişlerdi,
yuva kurup çocuk yapacaktık, bir ailemiz olacaktı, kusursuzdu.
Öyle olmadığı anlaşıldı.
Sormam gerek.
Jodeci programımıza katılmıştı
ve Terry, K-Ci'ye bir soru sormuştu. İzleyelim.
Birkaç kızın kalbi kırılacak
çünkü Mary J. Blige'la evleneceğini duydum.
-Hayır dostum. Yapma. -Hayır!
Bu bir söylenti. Anlıyor musun?
Amerika'da çıkan bir söylenti...
Herkes bilsin ki K-Ci evlenmeyecek.
Yani büyük taşlı bir nişan yüzüğü yok mu?
Evet, o mesele. Neyse. Konuyu değiştirelim.
-Tamam. Ama... -İğrendim.
Bir şeyler olduğunda ona şöyle derdim, "Kıçına tekmeyi bas şunun,
"git başka birini bul."
Ben sözünü sakınmayan kardeşlerdenim.
"Sen buna layık değilsin,
"çok daha iyilerine layıksın." Hiç kibarlık edemem.
Ben...
O kibar kardeşlerden değilimdir.
Şunu diyen kardeşlerdenim, "Biliyor musun?
"Sana böyle davranan birine ihtiyacın yok."
"Daha iyisine layıksın." Ama âşıkken bunları duyamazsınız.
Hiçbirini duyamazsınız.
Sadece onu sevecek birine ihtiyacı vardı.
O günler gerçekten çok hüzünlüydü,
üst üste olaylar oluyordu. Yani...
Bir gün K-Ci yanımıza geldi, öfkeden kudurmuştu.
Sinirliydi. Neden sinirlendiğini bilmiyorduk
ve ona fiziksel şiddet uygulamaya başladı.
Sık sık canımı kurtarmak için fiziksel mücadele vermem gerekti
çünkü ben de annem gibi savaşçıyım.
Annem de çok fazla fiziksel şiddete maruz kalmıştı,
yani küçük bir kızken o ufacık kadının mücadelesini görmüştüm.
Bana da aynısı olmaya başladığında tek düşünebildiğim annemdi.
Zamanım bol Sen gittin gideli oğlum
Benim hiç...
Öz güveniniz dibe vurmuşken
kapıyı çekip gitmek o kadar basit ve siyah beyaz değil
çünkü bundan daha iyisini elde edemeyeceğinizi düşünüyorsunuz
ve o anda saçma bir takıntı hâlinden ibaret olan aşk dediğiniz şey,
tutunabileceğiniz tek dal oluyor.
Başınıza ne kötülükler gelirse gelsin
o insanı terk etmek istemiyorsunuz çünkü size kıymet kattığını sanıyorsunuz
ya da size hissettirdiği...
Sanırım sizi seviyor ama akılalmaz bir şey.
Neden ilişkimiz bu kadar uzun sürdü, hiç anlamayacağım.
Sanırım o ilişkiyi gözünüzde büyüten öz güven eksikliğiniz.
Dibe vuruyorum
Çünkü sen yoksun bebeğim
Tüm dünyam altüst oldu
Ne yapacağımı bilmez hâldeyim
Zamanım bol Zamanım bol
Aynen öyle Evet, evet, evet, evet, evet
Evet, evet, evet
Ne yapacağımı bilemem
Eğer seni kaybedersem
Dibe vururum
Evet, dibe vururum dedim Dibe, dibe ve dibe, dibe
Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, evet
Lütfen beni affet bebeğim
Ama pişman değilim, pişman değilim
Pişman değilim Değilim, değilim, değilim
Değilim, değilim
Pişman değilim
Hayatınızı rayına koyacak tek şey kendinizi sevmeyi öğrenmenizdir.
Ve sevgi yoktu. Kendimi sevmiyordum.
Devasa bir karanlık çukuru vardı.
O ilişkinin yarattığı bunalım, hayatımı geriye götürüp
çocukken başıma gelen ve o ana dek çözmediğim
bir sürü başka sorunu beraberinde getirdi.
Yani kartopu gibi büyüdü,
tıpkı bir çığ gibi, hayatımın ortasına doğru yuvarlanan,
her şeyi önüne katan dev bir kartopu gibi.
Bu da beni çok karanlık ve buhranlı bir yere sürükledi.
Hayatımı içkiyle tüketmeye,
ölümüne uyuşturucu kullanmaya çalışıyordum.
Çoğunlukla kederliydim ve yaşamak istemiyordum.
Annemden uzak duruyordum
zira beni öyle görmesini istemiyordum.
Kız kardeşim dâhil kimse beni öyle görmemeliydi
çünkü kontrolü tamamen kaybetmiştim.
Hani o çığlık atma hissi vardır ya,
etrafınızdaki herkes şöyledir hani,
"Sorun değil." Çünkü kimseye yaşadıklarınızı anlatamazsınız.
Çığlık atarsınız ama hiç ses çıkmaz.
Kalemi alıp
kâğıda yüreğini dökmeye başladığında
tam bir ilham kaynağı olurdu.
Yüreği için savaşıyordu.
O albümü yaptığında yüreği için savaşıyordu.
Hayatım güneşli değildi. Hayatım bir cehennemdi.
Hayatım, yaşadıklarımı kafamdan atamamaktı...
Başıma gelenleri.
Maruz kaldığım tacizi kafamdan atamamaktı.
Çocukluğumda, beş yaşında yaşadığım şeyleri,
ki dile getirmeyeceğim başka şeyler de oldu.
Bu küçük kız çok şey yaşadı.
O kalem işte bu yüzden vardı.
Bu yüzden içimde o kadar şey vardı
ve bunları kâğıda...
Şarkıya dökebildim. Bunları yazıp söyleyebildim.
Hayatta kalmamın tek yolu buydu.
Yaşadıklarımı atlatmanın tek yolu buydu.
Hayatıma baksaydın
Gördüğümü görseydin
Tek yapman gereken
Hayatıma baksaydın
-Gördüğümü görseydin -Acele etme, günü yaşa
Artık senin elinde, ne yapacaksın?
Dur!
Bu şarkı ödümü koparıyor şu anda.
Bu şarkı resmen
-ödümü koparıyor. -Hayır.
"Acele etme, günü yaşa.
"Artık senin elinde. Ne yapacaksın?"
Kızlar, beni dinleyin
Duymanızı istediğim bir şey var Ve diyeceğim şu ki
Bazen yalnız hissedersiniz
Ama bu benim seçimim
Tek başıma olmayı yeğlerim
Daha fazla cehennem azabı çekmektense
Ateşlerde yürümeyi tercih ederim
Bir yalanı yaşamaktansa
Hayata veda etmeden önce yazdığım şarkı sözleriydi bunlar.
Çünkü o zamanlar öyle hissediyordum.
Hayatımı yola koymaktan bahsediyorum Evet
Özgür kalmak için yazıyordum,
böylece serbest kalacak, esarete son verecek
ve sıkışmışlıktan kurtulacaktım.
Yani hayatımı kurtarmak için yazıyordum.
Bırak yansın, bırak yansın Bırak yansın, bırak yansın
Bırak yansın, bırak yansın, bırak yansın
Gerçekle yüzleşmek, ne kadar acı verirse versin,
o gerçek ne olursa olsun, benliğinize ulaşmanızı sağlar.
İyileşmek için hissetmelisiniz.
Hayatıma baksaydın Gördüğümü görseydin
Yan, yan, yan...
Hayatıma baksaydın Gördüğümü görseydin
Hayatım tıpkı seninki gibi
Hayatıma baksaydın
-Gördüğümü görseydin -Bırakacağım yansın
Bırakacağım yansın
Bazen yanmasına izin vermelisiniz İzin vermelisiniz
Bıraktım yansın Yanıp kül olsun
Ve sıfırdan başlayayım diye
KENDİNLE BARIŞACAKSIN
Şunu söylemek isterim ki
yaptıklarının kimseye faydası olmadığını sandıysan
benim hayatımı kurtardığını bilmeni isterim.
Atlamayı denedim ama yapamadım çünkü sesini duydum,
"İyi bir kadını kimse durduramaz." Sana teşekkür ediyorum. Seni seviyorum.
Hadi. Gel.
-Çok sağ ol. -Güçlü ol.
-Güçlüyüm. -Çok güzelsin.
-Çok teşekkür ederim. -Ne demek.
Mary hepimizde mevcut olan o derin karanlıkla yüzleşti...
Çoğu zaman bu hisleri kabullenmek istemeyiz,
onlarla yüzleşmek bile istemeyiz.
Bu kadar samimi olmak ve herkese ilan etmek korkutucudur.
"Acı çekiyorum. Kafam karışık.
"Ne yapacağımı bilmiyorum. Çok üzgünüm. Yalnızım."
Bence, genel olarak, büyümek zor.
Gerçekten zor. Kim olduğunu bulmaya çalışmak,
aynı zamanda da başkalarının senin kim olduğunu söylemesi
gerçekten can sıkıcı. Yani...
My Life sanki şöyle diyordu, "Hey, acaba orada..."
"Orada aynı şeyleri hisseden birileri var mı?"
Çünkü herhangi bir zorluk yaşadığınızda
otomatik olarak yalnız, kimse anlamıyormuş gibi,
kimse o deneyimi yaşayamazmış gibi hissediyorsunuz.
Ama Mary tam gözümün önünde.
Bana, "Tek başına değilsin.
-"Bunu aşabilirsin." diyor. -Yalnız değilsin.
O yüzden My Life bana güçlü olmayı ve yaşadığınız zorluklara
göğüs germeyi öğütleyen
bir marş gibi geldi.
Ben hep gerçeği söyleyemeyen
insanlardan olmuşumdur.
Özellikle de bu gerçek acı verici olduğunda
ya da güçlü bir kadın görüntüsü çizmek istediğimde.
Ama içimde fırtınalar kopuyordu.
İçimde büyük bir boşluk vardı
ve "Hay aksi, bu ne zaman değişecek?" diyordum.
"Yapmacık davranman gerekmiyor" sözlerini duyunca
"Gerekmiyor mu?" demiştim.
"Gerçekten sahici olabilir misin?"
-Onu çok seviyorum. -Ben de.
13, 14 yaşlarındayken
My Life gibi şarkılar beni ayakta tutmuştu.
Evet.
Çok zor günler geçiriyordum.
Neden bir çocuk zor günler geçirir?
Büyürken bir sürü travma yaşadım, kötü muamele gördüm.
O yüzden...
Özellikle My Life şarkısı,
hayatımda ilk kez
biriyle bağ kurabilirmişim hissi verdi.
Paylaşmak istediğim bir diğer şey de,
galiba 16 yaşlarındaydım ve intihara kalkışmıştım.
Yani...
İri olduğum, kendim olduğum için benimle uğraşıyorlardı.
Eşcinsel olduğum için falan.
Ağır gelmeye başlamıştı.
My Life şarkısı
intihardan vazgeçmeme yardımcı oldu.
-Harika. -Evet.
-Çok güzel. -Evet.
Hayranlarım, benim için ne kadar önemli olduklarını anlamalılar
çünkü o zamanlar bugünleri görebileceğimi hayal edemezdim.
Yaşayacağımı sanmıyordum.
Ama günün birinde bardağı taşıran bir olay yaşandı.
Salonumda oturuyordum, gece boyunca uyumamıştım.
Sanki bir pencere açıldı ve içeriye bir sürü bulut girdi.
Kafam çok iyiydi.
Kalbim güm güm atıyordu.
Bir pazar sabahıydı.
Pazarları hep tuhaf hissederim.
Her zaman Tanrı'nın yaptıklarımı gördüğünü düşünürüm.
"Bunu yapmak istemiyorum. Bırakmalıyım." dedim.
Ya yaşamı ya ölümü seçersiniz, ben yaşamı seçtim.
Benim için önemli olan kendim değildim, hayranlarımdı.
Albümü satın aldılar, anlattıklarımı dinlediler.
"Ben de varım." dediler.
Bu da ilişkimizin başlangıcı oldu.
Galiba ihtiyacım olan buydu.
Anlayacak birileri lazımdı.
Çünkü kimse anlamıyor gibi geliyordu.
Hayat serüvenimde ayakta kalmama,
yaşama isteği duymama yardımcı oldular.
Birbirimize ilham vererek önemli
ve etkili bir şey yarattık.
Günü gününe yaşamak için birbirimize ilham verdik.
O yüzden insanlar bilmeli ki...
Yalnız olduğunuzu sandığınızda yalnız değilsiniz.
Bizler savaşçıyız. Hepimiz.
Bir işiniz, bir kavganız var ve bu kavgada hep beraberiz.
Hep beraber.
-Sana söyledim -Sana daha önce söyledim
Seni sevdiğimi
Sana ihtiyacım olduğunu
Ama bir daha söyleyeyim
Sen en yakın dostumsun
Asla terk etmeyeceğim
O yüzden bana sıkıca sarıl
Gece boyunca
Şefkatle okşa beni
İstediğin zaman, istediğin yerde
Yeteneği, şarkıları söyleyiş şekli,
onların kaynağı, yüreği, hepsi travmadan doğdu.
-Evet -Benimle kal
Sanki bir balonu
travma ve acıyla doldurmak gibi.
O kadar doluyor ki boşaltmanız gerekiyor.
İğneyi batırıp ortalığı birbirine katabilirsiniz.
Ki Mary'yi çok kızdırırsanız bunu yapar.
Ona saldırırsanız evinizi kendisi de içindeyken
başınıza yıkar. Bunu biliyorum.
Ancak balonun ucunu tutup
havayı yavaşça salarsanız
her şeyi yok etmezsiniz.
Bir bakıma ilkel. Ağlayan bir kız çocuğu gibi.
Aynı zamanda çok da güzel çünkü tedavi edici bir yanı var.
Lütfen bebeğim, elimi tut.
Başka bir erkeğe ihtiyacım yok
Ama sıkıca sarılmak istiyorsan
Korkmamalısın
...duygularından.
Kim bu? Bebeğim. Küçük kızıma bakın.
Vay canına.
Albümle aynı adı taşıyan My Life.
-Şu hâline bak. -Aynen.
-Yanaklarına bak. -Şimdi İskeletor gibi.
Hayır, değil. Çok şekermişsin.
Gözlerin şimdi böyle görünüyor.
...ama yine duygularından bahset.
O şarkıyı şeyde yazdım...
Jersey'ye ilk taşındığımda.
İkinci albüme o zaman başlamıştım.
Onu gözlemleyerek yazmıştım,
o küçük yaşta bile
insanların, çiftlerin yaşadıklarını gözlemliyordum.
Yüzüme bakıyorum da muhtemelen röportajcıyı sevmemişim.
Ona her şeyi söylemek istememişim.
Ona neler çektiğimi
söylemek istememişim çünkü onu ilgilendirmediğini düşünmüşüm.
O dönemde gerçekten kabaydım.
Ters bir elektrik filan aldığımda
hiçbir şey anlatmazdım.
Tüm bunların nereden geldiğini bilmesini istemezdim.
Seni alakadar etmez.
-Anlıyor musun? -Peki nedir?
-Ne tür şeyler yaşadın? -Bir sürü şey.
Anlıyor musun? Ne yaşadıysam yaşadım.
O benim çocuğum ve koruduğum biri.
İşte bu kız
bugün dahi koruduğum beş yaşındaki Mary.
-Anlıyor musun? -Hayır.
Boş ver, anlamıyorsun.
Ama ruhumun derinliklerine bakıyorum.
Çünkü onlar yeterince derine bakmadılar.
Sezgilerim hep güçlüydü
ve bazen beni koruma moduna sokarlardı.
Burada da onu yapıyorum.
Çünkü ben olduğumu bilmiyordum.
Şimdi ağlayacağım.
Ben olduğumu bilmiyordum. Bu kadar cesarete sahip olup
tüm bunları yapabilecek Mary J. Blige olduğumu bilmiyordum.
Ben olduğumu bilmiyordum.
Sanırım küçük kızların güvende olmadığı bir çevrede büyüyünce
böyle oluyor.
-Küçük kızlar... -Sezgilerin devreye giriyor.
Evet.
İşte bu yüzden yüreğim Tanrı'mdır.
Ben olduğumu bilmiyordum.
Ama bendim. Yaptıklarımı bu sayede yapabildim.
Hep aynı kişiydim.
Sadece henüz bilmiyordum.
Mesele, oturup
yüreğinizde Tanrı'nın olduğunu bilmek.
Tanrı sevgidir.
Tanrı, kararlar vermenizdir...
Ne yapmak, kim olmak istediğinize dair.
Bence içimde korku varsa bile o korkuyla yola devam etmeliyim.
Sahneye çıktığım sürece
ve korku eşiğini aştığım sürece bitmiştir. Oyun bitmiştir.
Her şeyi yapabilirsiniz.
BU GECE KUTLUYORUZ... MY LIFE
25'İNCİ YIL DÖNÜMÜ MJB
My Life albümünün
25'inci yıl dönümü kutlu olsun!
Başlıyoruz.
Bebeğim, bu gece olmaz
Kavga dövüş istemiyorum
İşleri yoluna koymak istiyorum
Yapılacak çok iş var
Seninle iyice yakınlaşmak istiyorum
Seni havaya sokmak...
Yapmak istediğin bir sürü şey vardı
Sen rahatına bak ve...
Kendini bana bırak
16, 17 yaşına kadar My Life'la tanışmamıştım,
hayatımın en zor yıllarıydı.
Sözleri ezberler, şarkıyı dinlerdim. "Bunu teyzem yazdı." derdim.
Bunu insanlar için, kendin için yazmış olsan bile
her dinlediğimde bana yazmışsın gibi gelirdi.
Ama Küçük Xe, onu insanlar için yazmadım.
-Yazmam gerektiği için yazdım. -Doğru.
Albüm bir yardım çığlığıydı.
-Teyzen yardım istiyordu. -Evet.
Yani hissettiğin her şey benim hissettiklerimdi.
Mutlu olmayı çok istiyordum.
İstediğim tek şey buydu. "Mutlu olmak istiyorum."
"Bu adam beni çok sevsin istiyorum."
Kendimi çok sevmek istediğimi fark etmemiştim.
-Evet. -Doğru.
Hayatımın bu aşamasında
bunları anımsayıp pişmanlık duymak bana göre değil.
Daha iyi olup bağışlamayı öğrenmeliyim.
Artık tek seçenek hayatın kendi elimizde olduğunu bilmek.
GÜNEŞLİ HAYATIM
Hüznün öyle bir yanı var ki, onu yendiğinizde mutlu oluyorsunuz.
O albümdeki hüzün de...
Artık zafer sayılır.
-Nasılsınız? -Memnun oldum.
Zaman ayırdığınız için teşekkürler. Çok sağ olun.
Dünya değersiz olduğumu söylediğinde
yıkılmayıp değerli olduğumu kanıtlamak,
hikâyemin bir anlamı olduğunu, etkisi olduğunu kanıtlamak önemliydi.
Hayır, Harvard'a gitmedim.
Yine de birilerinin hayatını değiştirecek bir hikâyem var.
Oğlum, iyi gidiyorsun
-Beni tatmin ediyorsun -Evet...
-Beni tatmin ediyorsun -Bolca neşe
Dünyama
Erkeğim ol
-Erkeğim ol -Ben de kızın olayım
Evet.
Ne yapardım bilmiyorum
Sensiz ne yapardım
Hayatımda, oğlum
Evet, evet.
İlginçtir. Bu çok karanlık bir parça
ve albümde de çok acı var. Ama temposu yüksek.
Sanki olumlu, coşkulu... Sanki melodisi...
Evet, olumlu ama ilk sözü,
"Zamanı geldiyse kavga dövüş istemiyorum."
Onca kavga dövüş.
All Night Long ise şöyle,
"Bebeğim, bu gece olmaz. Kavga dövüş..." Yani...
Karanlık durumlarda olumlu olmaya çalışıyordum.
Önüme çıkan her fırsatta neşelenmeye çalışıyordum.
En neşeli parçalarından biri ilk teklin,
Be Happy, onda da diyorsun ki
"Olmam gereken yer burası.
"Bunu hak etmiyorum. Ona sahip olmak hakkım."
Çok güçlü sözler,
"Doğru zamanı bilecek kadar kendimi sevmezken bir başkasını
"nasıl severim?"
Evet.
Öyle hissediyordum.
Bugün hâlâ öyle hissediyorum.
Şu anda bu noktadayız.
Hayat yolculuğu her gün mutlu olmayı istemekle geçiyor.
Hepimiz ancak buna çabalayabiliriz.
Bir sürü derdiniz oluyor ve içinizi dökemiyorsunuz.
Bazıları silaha başvuruyor.
Bazıları uyuşturucu alıyor.
Bazılarının kendilerini ifade edecek bir rahatlama yolu hiç olmuyor
ve genç yaşta veya erken ölüyorlar.
Anksiyete gibi haltlar çıkıyor.
Ama o rahatlama yolunu bulduğunuzda
kendinizi özgürce ifade edebiliyorsunuz
ve etrafınızdaki insanlar şöyle diyor,
"Oha. Ben de aynısını düşünüyorum.
"Biraz daha dinleyeyim."
Evet.
Bu gece kimler gerçekten mutlu olmak istiyor?
Gerçekten mutlu olmak istiyorsanız
bu şarkıyı yüksek sesle söylemelisiniz
çünkü tek yapmaya çalıştığım bu.
Bırakma vaktinin geldiğini bilecek kadar
Kendimi sevmezken
Bir başkasını nasıl severim
Söyleyin
-Tek istediğim -Evet
-Mutlu olmak -Evet
Öz sevgi, kendi sesinizi, kendi sezginizi
kabullenmektir.
Sizin için neyin iyi olduğunu düşünmektir,
herkesin size yakıştırdığı şeyleri yapmak değil.
Yani kendinizi sevmek basit.
Kendinizi sevmeden başkasını sevemezsiniz.
Uygulaması en zor şey.
Neden böyle olmak zorunda?
Neden aklımla oyunlar oynuyorsun?
Her zaman
Birlikte söyleyelim...
Mary hâlâ bizimle aynı yolculukta.
Burada olacak. Bu, biz görebilelim diye
hayatını göz önüne koyduğu bir yolculuk.
Tek istediğim Mutlu olmak, evet
My Life gerçekten bir lütuf.
Gerçeği söylemesinin bize verdiği güç
hayatlarımızı değiştirdi.
Bu gece buradaysanız ve Mary J. Blige hayranıysanız,
sıkıntılar yaşamışsınızdır, sınanmışsınızdır
ve kendinizi kanıtlamışsınızdır.
İnanın bana...
Daha karşılaşılacak çok sınav, çekilecek çok dert var.
Ama şu anda aranızdaki sadık takipçilerime,
1991'den beri yanımda olanlara,
iyi ve kötü günlerimde
beni hiç bırakmayan hayranlarıma seslenmek istiyorum.
Şu anda sizlere ihtiyacım var.
Teşekkür ederim!
-Yok artık! Seni seviyorum. -Vay be!
-Bayıldım! -Vay be!
Çabalıyorum!
-Evet! -Cidden sen misin?
-Benim! -Tamam, süper!
Rabb'ime şükür. Kutsal suretine şükür.
-İsa'ya şükürler olsun. -Rabb'im, varlığın
bizi çok mutlu ediyor.
Bu müthiş gece için minnettarız.
Katılanlar âmin desin.
Âmin!
Her gün yeni insanlara dönüşüyoruz ve Mary hayranlarına bunu vadediyor.
Evet, bugün kötü bir gündü ama yarın yeni bir gün,
yeni bir sayfa açabilirsin.
Daha söylenecek çok söz var,
henüz söyleyemediğim şeyler. Ama onların da sırası gelecek.
Hayranlarım da kendilerini ifade ediyor.
Birbirimizi iyileştiriyoruz,
karşılıklı enerji gönderiyoruz,
birbirimizin gelişmesini sağlıyoruz.
Yıllardır bunu yapıyoruz.
-Selam Mary. -Seni seviyoruz!
Seni seviyorum Mary. Yürüyüp konuşmaya başladığımdan beri
her şeyimsin.
Hadi bakalım.
Hep şarkıcı olmak istemiş miydin?
Yapmak istediğin başka bir şey var mıydı?
Onunla kabine girip şarkı yapmadan önce?
Şeyi hep biliyordum...
Şarkı söyleyebiliyordum ve bunu istiyordum. Ama aslında...
Kafamda sadece şarkı söylemek yoktu
çünkü benim gibi birinin başına
bu tür şeyler gelmez sanıyordum.
-Anlıyor musun? Bizim gibiler. -Evet.
Yani bu albüm üzerinde çok çalıştığın için
bir şey yapmış olmaktan dolayı kendini daha iyi mi hissediyorsun?
Kendin için bir şey yaptığından yani.
İyi hissediyorum çünkü böyle bir şey yapmak zordu,
yani birine gidip de "Beğendin mi?" diye soracak cesarete
hiç sahip olmamıştım.
Nihayet cesaretimi topladığımdaysa
birkaç kişiye dinlettim, onlar beğenince de mutlu oldum.
Ben de yazmaya devam ettim.
Andre, o küçükken bunun farkında mıydın?
Mary büyürken...
O şarkı yazdıkça ben de o şarkıları dinliyordum,
Mary'nin gerçek bir sanatçıya dönüştüğünü düşünüyordum.
Hepsi onun eseri.
Mary J. Blige tamamen hislerinden doğdu.
Bence bu da ona güven veriyor...
Bence şuna inanıyor, "Ben Mary J. Blige'ım."
Peki siz buna ne diyorsunuz?
Mutlu yıllar sana
İyi ki doğdun sevgili Mary
Mutlu yıllar sana
Kraliçeye iki pasta.
Diğer pasta kimin?
Senin. Seçebilirsin. Seçeneği hak ediyorsun.
-Vanilya veya çikolata. -Bebeğin seçeneği var.
Mary, seninle tanıştığımda 18 yaşındaydın.
Sesini duydum, yüreğine baktım,
çok yetenekli olduğunu gördüm ama sıkıntıların vardı.
Ama bir insan olarak en harika yönün,
sıkıntılarını kâğıda dökebilme becerin
ve onlarla herkesin içinde baş edip onları yenebilmendi.
Onları yenerek bize ilham verdin.
Kadehimi sana kaldırıyorum Mary.
Gerçek bir kraliçesin.
Aynen öyle!
-Şerefe. -Çok sağ olun!
Yanımda olduğunuz ve bir seneyi, bir yaşı daha
göreceğime inandığınız için teşekkür etmek istiyorum
çünkü görebileceğimi sanmıyordum.
Hayat iyiye gidiyor
ama Tanrı'nın bahşettiği bu güzelliklerin ortasında
hâlâ dertler mevcut.
Ama ben hayatı ve iyiliği seçiyorum
ve Mary'yi geliştirmeye devam edeceğim,
manevi, zihinsel ve fiziksel açıdan.
Öncelikle Mary benim bebeğim, küçük Mary'm ve büyük Mary'm,
kafası karışık Mary'm ve binbir türlü Mary'm.
Bu noktaya gelmemiz uzun sürdü.
Neredeyse 50 yaşındayız ve artık kimse bizi tutamaz.
Bu daha başlangıç. Henüz bir şey görmediniz!
Hepiniz sağ olun. Sizlere minnettarım
ve bir daha kimse gücümü veya neşemi...
-Doğru. -...elimden alamayacak.
İnsan olmak zor zanaat.
Ama büyük ölçüde
geliştiğimi düşünüyorum.
Ama değişmeyen şey yüreğim.
Yüreğim, Yonkers'taki o küçük kızın yüreği.
Yüreğim, hayatta kalmaya çalışan o genç kızın yüreği.
Yüreğim, büyüdüğüm o çevreyi ve dönüp başkalarına yardım etmeyi
asla unutmayacak.
Gelişim, başkasının hayatına dokunmak için kendi hakikatimi ve kendimi
ortaya koymaktan çekinmemektir.
-Dilek tuttun mu? -Tuttum.
Bence tutmadın.
-Dilek tut. -Nereden biliyorsun?
İki dilek tut çünkü seni tanıyorum.
Tamam, dilek tutmayı sevmiyorum, o yüzden kalbimden geçenin
gerçekleşeceğine inanmakla yetineceğim.
-Âmin. -Âmin!
Bu filmi Andre Harrell'a ithaf ediyorum.
Seni çok özlüyor ve canıgönülden seviyorum.
Parlak ışığın o kadar kör ediciydi ki onu bizimle paylaşman gerekti.
Bana inandığın ve fırsat verdiğin için sağ ol.
Seni hiç unutmayacağım.
Seni seven kızın. Mary J. Blige.
Alt yazı çevirmeni: Cem Arıkan
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro