Downloaded from YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Official YIFY movies site: YTS.MX
O kıyafet çok yakışmış bebeğim.
Ne?
Bu akşam çok güzelsin dedim.
Seni duyamıyorum!
Bu akşam çok güzelsin dedim bebeğim!
Sağ ol.
Bebeğim!
Kafam iyi. Hayat güzel.
-Çünkü başardık! -Neyi?
Bir film yazdım, yönettim
ve galasını yaptım, izleyiciler bayıldı.
İzleyicileri gördün mü?
İzleyicileri gördün mü dedim.
Harika bir iş çıkardım.
Son sekiz dakika herkes ağladı,
jenerik akmaya başlayınca sanki bomba patlamış gibi oldu.
Sanki bir bomba patladı.
Harika bir duygu.
Bunun gerçek olduğuna inanamıyorum.
Daha sonra altı eleştirmenle konuştum. Altı ya da yedi.
Yanımdan ayrılmadılar.
Anlıyor musun?
Variety'nin beyaz eleştirmeni bayılmış. IndieWire'ınki bayılmış.
LA Times'dan gelen beyaz kadın çok sevmiş.
Sürekli, geleceğin Spike Lee'si,
Barry Jenkins'i, John Singleton'ısın dedi.
"Ya William Wyler?" dedim.
Üç saniye durakladı, "William Wyler siyah mıydı?" dedi.
Sonra fark etti. "Lanet olsun, bu da ırkçı."
Kızardı. Yüzü kıpkırmızı oldu. Çok eğlendim.
Marie, feci komikti.
Kekelemeye başladı,
"Film çok duygusaldı.
Malcolm, kendimi toplayamadım. Tanrım, Malcolm.
Malcolm."
Beyazlıktan geberiyordu.
İşin ilginç yanı,
ben siyah bir yönetmen,
başrol oyuncusu da siyah bir kadın olduğu için
beni siyasi bir çerçeveye oturtmak istiyordu.
Oysa film uyuşturucudan kurtulmaya çalışan bir kızı anlatıyor.
Siyah olduğu için bazı engeller var mı?
Tabii ki var.
Bu bir gerçek ama film ırk hakkında değil.
Utanç ve suçluluk duygusu hakkında, bunların kaçınılmazlığı hakkında.
Bu gazetecilerin çoğunun üniversite eğitimleriyle
hava atmadan duramamaları sinirime dokunuyor.
Malcolm, sen de üniversite mezunusun.
Evet ama akademik değilim. Seçkinci değilim.
Medya dersinde saygı duyduğum üç kişi için film yapmıyorum.
Ben film yapımcısıyım.
Tamam mı?
Ben film yapımcısı mıyım bebeğim?
Film yapımına daha geniş bir açıdan bakacağım,
beyaz bir eleştirmenin, elverişli olduğu için
filmime ırkçı bir açıdan yaklaşmasına izin vermeyeceğim.
Yorumları görebiliyorum.
Şöyle şeyler yazacaklardır,
"Bu film, sağlık sektöründeki dehşet verici…"
Böyle kelimelere bayılırlar.
"…dehşet verici sistematik ırkçılığın çarpıcı bir incelemesi."
Bağımlılıktan kurtulmaya çalışan
bir kız hakkındaki bir film olarak görmezler.
Bu insanlar son derece ukala.
Öyleler ve bunu anlıyoruz.
Akıllısınız. Anlıyoruz.
Bırakın da biz sanatçılar keyfimize bakalım.
Sanatla eğlenelim.
Angela Davis'in biyografisini yazıyorsun.
Evet ama o farklı.
Siyasi bir film yapmak benim tercihim ama siyahım diye
yaptığım her şey siyasi değil.
Bence Angela Davis sana karşı çıkar.
Öyle mi dersin?
Bir LEGO filmi yapmak istesem, bunun nedeni Amerikan imparatorluğunun
yapı taşlarını
köle iş gücünün oluşturmasının hikâyesini anlatmak istemem olmaz.
Sadece bir LEGO filmi yapmak isteyebilirim.
-LEGO filmi yapmak istemiyorsun. -Doğru.
Ama o LEGO filmi harikaydı, muhteşemdi!
Hiç iyi eleştiri almadın.
Haklısın.
Henüz yazılmamış eleştirilerden şikâyet ediyorsun.
Yine haklısın.
Öyleyse sus. Tam bir pislik gibi görünüyorsun.
Evet.
Ama ne dediğimi anlıyorsun.
Evet ama başka bir zamana sakla.
Evet.
LA Times'daki beyaz kızdan şikâyet ediyorsun
çünkü seni bir defa eleştirmişti.
Sadece olumsuz eleştiri değildi.
Aptalca bir eleştiriydi. Arada fark var.
Kazandın. Tamam mı?
Seni Spike Lee ve Barry Jenkins'e benzetiyor.
Ama çok vasat bir yazar.
Peki, Spike Lee ve Barry Jenkins değilsin.
-William Wyler'ı da tanımıyordur. -Ben de tanımıyorum.
Hazır mı bebeğim? Peynirli makarna geliyor.
-William Wyler'ı tanımıyor musun? -Hayır.
Hayatımızın En Güzel Yılları'nı çekti.
Harikaydı. Ben-Hur?
Çok yönlü bir film yapımcısıydı. Ölmeyen Aşk.
Dikkat.
Roma Tatili.
Klasikler.
Ama farklı. Sinema sektöründe değilsin.
Haklısın Malcolm. Değilim.
-Bu gece eğlendin mi? -Güzeldi.
"Güzel."
Bir ay önce yüzüme bakmayan bütün o tatlı, gülümseyen,
zengin insanlarla konuşurken
sürekli sana baktım.
Kendi kendime
senin dünyanın en harika yaratığı olduğunu söylüyordum.
Ve en seksisi.
Senden seksi bir insan yok. Anthony bile söyledi.
Olumsuz bir şekilde değil.
Olumlu bir şekilde.
Seni elinde
yaban mersinli maden suyu,
gülümserken, sohbet ederken görünce,
"Tanrım, ne kadar şanslıyım." diye düşündüm.
-Eve gitmek için sabırsızlandım. -Ne hoş.
Küçük kalçalarını öpmek, seni sevdiğimi
söylemek istedim.
Seni seviyorum Marie.
Tereyağını nasıl istiyorsun?
Sadece seni istiyorum.
O da neydi öyle?
-Ne? -Gülümsemen sahteydi.
-Değildi. -Yemin ederim ki öyleydi.
Hayır, değildi.
Seni tanıyorum, bir şey varsa hemen anlarım.
Belki de beni anlamıyorsun.
Hayır, seni anlarım.
-Bütün gece bir şey yemedim. -O yüzden değil.
Saat gecenin biri. Yiyip uyuyabilir miyiz?
Marie, bu gece kavga etmek istemiyorum.
Ben de. O yüzden sana peynirli makarna yapıyorum.
Yani öfkelisin.
Hayır.
-Anthony'nin söylediği şeye mi kızdın? -Hayır.
-Manken olmanla ilgili espriye mi? -Hayır.
Aldırış etme. O, yaşlı ve farklı bir çağın adamı.
Üstüme alınmadım.
-Emin misin? -Eminim.
-Taylor'a mı kızdın? -Hayır.
-Emin misin? -Evet.
-Taylor varken tuhaflaşıyorsun. -Tuhaflaşmıyorum.
-Pasifleşiyorsun. -Pasif mi? Gerçekten mi?
-Çok konuşmuyorsun. -O, pasifleşmekten farklı bir şey.
-Ben sadece… -Ne?
Pasif, silik olduğum anlamına gelir. Onun da İngiltere kraliçesi olduğu.
Öyle demek istemedim.
Ne demek istedin?
O bir film yıldızı.
-Film yıldızı olmak üzere. -Ona uğursuzluk getirme Malcolm.
Söyleyeceğim iyi bir şey olmadığından konuşmuyorum.
-Pasif olmakla alakası yok. -Fark ediyor.
Gerçekten mi?
-Gerçekten. -Nereden biliyorsun?
-Biliyorum. -Gerçekten mi?
Başkalarıyla ilişkini görüyor. Konuşkansın. Komiksin.
Ne diyebilirim ki? Cana yakınım.
Bu da onu güvensiz yapıyor.
Ne yapıyor? Kişilikleri olan diğer insanlar mı?
Hayır. Aslında öyle olmadığın gerçeği. O da bunu görüyor.
Ölmez.
Neden öfkelisin?
Marie, öfkelisin.
Marie, neye kızdın?
Marie!
Marie?
Marie!
Marie.
Marie, konuş benimle.
Bu iyi bir fikir değil. Yarın konuşalım.
-Ama bana kızgınsın. -O kadar önemli değil.
Öfkeli olduğunu bilerek uyuyamam.
Malcolm, inan bana,
bu gece yapıcı hiçbir şey konuşulmayacak.
-Nereden biliyorsun? -Çünkü seni tanıyorum.
-Bu ne demek? -Ve seni seviyorum.
Bu ne demek?
İşle ilgili olmayan durumları yatıştırmaktan acizsin.
İşle ilgili olduğunda bile olasılık 50-50.
Neden iyi bir şey olduğunda
sorun yapacak
ufacık bir ayrıntı buluyor, olay çıkarıyor,
kursağımızda kalsın diye elinden geleni yapıyorsun?
-Öyle mi? Onu mu konuşalım? -Evet.
-Peki. -Pekâlâ. Nedir sorun?
-Yaptığın konuşma Malcolm. -Boş versene.
Aklını kaçırmışsın.
En küçük ayrıntıyı bulursun dediğimde ciddiydim.
Bana teşekkür etmeyi unuttun. Bu küçük değil, büyük bir ayrıntı.
Ama daha önce çok teşekkür ettim.
Minnettar olduğumu biliyorsun.
Biliyorsun, o bir hataydı. Neden büyütüyorsun?
-Öyle de ondan. -Ne?
Bu olay bütün ilişkimizin özeti.
-Ciddi olamazsın. -Çok ciddiyim.
-Psikozlusun. -Abartıyorsun.
Sana teşekkürü unutmamın
başka bir şeyin göstergesi olduğunu düşünmen
psikoz belirtisi de ondan.
Bu gece 112 kişiye teşekkür ettin.
Annene, ışıkçına, menajerine, üçüncü sınıf öğretmenine,
sen 12 yaşındayken sinemada çalışan yer göstericiye.
-Ona etmedim. -Beni anladın.
Alaycı, dar görüşlü ve iğrenç olmak zorunda değilsin.
Özür dilerim. Teşekkürü unuttum.
Gerçekten üzgünüm.
O yüzden film boyunca bin kez özür diledim.
Öyle suçlu hissettim ki filmi izleyemedim.
Ne fena. Sadece 7.000 kez izlemiştin.
Her, "Özür dilerim." dediğimde "Sorun değil." dedin.
Elimi sıkıp sorun değil dedin.
"Seni seviyorum. Dert etme. Sorun değil." dedin.
Malcolm, fikrimi değiştirdim.
Nasıl değiştirebilirsin?
Doğrusu çok kolay oldu.
Bu sana çılgınca gelmiyor mu?
-Hayır. -Öyle mi?
-Evet. -Neden?
Çünkü sinemadayken fark etmiyordu.
O kadar önemli değildi.
Ta ki partide, annenden Taylor'a kadar
herkes gelip "Eminim sana teşekkür etmeyi unuttuğu için
şu anda çok öfkelisin
ama sana ne kadar bağlı olduğunu biliyorsun." diyene kadar.
Taylor öyle mi dedi?
Evet. Çok anlam atfetmememi söyledi.
Bu ne demek?
Çok ilginç. Ben de aynen öyle düşündüm.
-Seni aldatmadım. -Sormadım.
-Demek… -Sormadım.
Konu sadece bana teşekkür etmeyi unutman değil.
Beni nasıl gördüğün.
Sadece ilişkimize değil, işine yaptığım katkımı
nasıl gördüğün.
Özellikle de hayatım hakkında yaptığın filme katkımı.
Marie…
Gerçekten çok dengesizsin.
Şaka yapmıyorum!
Ruh sağlığın konusunda çok kaygılıyım!
Kuşkusuz bazı benzerlikler var.
Ama Imani için senden esinlenmedim.
Sen kafayı yemişsin.
Imani karakteri nasıl senden esinlenmiş oluyor?
Gerçekten mi?
Peynirli makarna yemekle meşgul olduğun için mi
evin öbür ucundan bağırarak beni aşağılıyorsun?
-Ne? -"Ne"?
-Aşağılamıyorum. -Yalan söyleme.
-İkinci tabağı aldın. -Almadım.
Peynirli makarna yerken
beni taciz etmen
ne denli rahatsız edici, biliyor musun?
-Taciz mi? -Yaptığım makarnayı yerken.
-Taciz mi? -Sözel taciz.
Açıkladığın için sağ ol. Önemliydi.
Sözel taciz mi? Git başımdan.
Bana deli muamelesi yapıp
çatlak diyeceksen
hiç olmazsa peynirli makarna yerken deme.
Sana uyar mı?
O lanet aklına yattı mı?
"Kaltak karı! Peynirli makarna nefis olmuş."
"Kaltak. Acaba daha var mı?"
"Keşke Kraft peynirli makarnalarının reklam filmini çeksem."
İstediğini söyle.
Sana teşekkür etmediğim için, Anthony'nin esprisi için,
Taylor her ne dediyse, onun için sinirlen.
-Acımasızcaydı. -O bir oyuncu.
Gülüşmelerinizi, fotoğraf çektirmenizi izledim.
-Başrol oyuncum o! -Biliyorum, umurumda değil.
Benim işim onu rahat ettirmek.
-Beni üzmek pahasına değil. -Öyle.
Ne hissedersen et, bu benim işim.
-Ona teşekkürü unutmazsın. -Tanrım!
-Unutmazsın. -Çünkü o psikozlu.
Hayır çünkü kafayı yer
ve bir daha yapmaman için bütün gece seni mahveder.
O kadar çatlak olmadığını söylüyorsun.
Hayır. Hayatın boyunca benden başka herkesin
duygularına ve kaprislerine boyun eğdiğini söylüyorum.
Menajerlere, yapımcılara, elemanlara, oyunculara,
hayalî karakterlere bile benden daha fazla
saygı gösteriyorsun.
İşin en tuhaf yanı da
nedenini anlamam.
Taylor filmde harika.
Ama oraya çıkıp Imani karakterine
yeteneğiyle hayat vermesini anlatırken
ben o hayatı yaşamasaydım
onun var olamayacağından söz etmemen
biraz tuhaf oluyor.
Imani'de senden esinlenmedim.
O, uyuşturucuyu bırakmaya çalışan bir kız.
Bu tesadüf mü?
Tabii uyuşturucuyu bırakman biraz ilham verdi.
-20 yaşında mı? -Evet.
Anlamamı sağladın.
Ama Imani'de senden esinlenmedim.
O, değişik şeylerin bir karışımı.
Kimlerin?
İnsanların!
Hangi insanların?
Bir sürü değişik insanın.
-Mesela kuzenim Rick. -Peki.
-Bir sürü değişik insan ve şeyin. -Kuzenin.
Biliyor musun Malcolm…
Bir insanın seni sevdiğini, hep yanında olduğunu anlayınca
bir daha onu hiç düşünmüyorsun.
Bu doğru değil.
Ancak birini kaybetmek üzereysen ona dikkat ediyorsun.
-Olay bu mu? -Ne?
Tehdit mi ediyorsun?
Özür dilemezsem seni kayıp mı edeceğim?
Senden özür beklemiyorum.
-Ne istiyorsun? Adının anılmasını mı? -Acımasız olma.
Ciddiyim. İşle ilgili saatlerce konuştuk.
Çok rahatsız ediciydi de karşılık mı istiyorsun?
Sen hayatıma girmeden önce elimde bir taslak vardı.
Derdim adımın anılması değil.
Öyleyse ne Marie? Ne istiyorsun?
Film güzel.
Gurur duydum.
Çekmesi uzun sürdü ve zordu ama bir sorum var.
Birlikte olmasaydık sence film bu kadar güzel olur muydu?
Hayır.
Sadece bunu söylemeni isterdim.
Harika.
Artık kavga etmiyor muyuz?
Değişir.
Neye göre?
Gecenin devamında kırıcı bir şey
söylememene bağlı.
O kadar da kötü değilim.
Halt etmişsin.
Seni öpebilir miyim?
Hayır.
Emin misin?
Ama seni gerçekten öpmek istiyorum.
Umurumda değil.
Sadece beni cepte görme.
Görmüyorum.
Gördün.
Özür dilerim.
Şimdi öpebilirsin.
Evet.
Hıyarlık yaptığında sana bunu söyleyen tek kişi benim.
Biliyorum.
Herkesin bayıldığı bir film yaptın,
artık herkes kıçını yalayacak.
Öyle mi düşünüyorsun?
Evet.
Bütün gece bu saçmalığı duydum. "Ne kadar da duyarlı."
"Duyguları çok iyi anlıyor. Çok romantik."
"Eminim çok tatlıdır."
-Sen ne dedin? -"Evet." dedim.
"Duygusal bir zorba olmadığı zaman."
Evet.
-Evet. -Hayır.
Kendini güçlü mü sanıyorsun sıska?
Güçlüyüm.
Seni çiğ çiğ yerim. Hafif kalırsın.
Hayat kolaylaşacak ama zorlaşacak da.
Ne demek istiyorsun?
Gaza gelme Malcolm.
Yanındakileri uzaklaştırma.
-Evet. -Evet.
Sahte duyguları olan sahte insanlar hakkında sahte filmler yapacaksın.
LA Times'daki beyaz kızla yemek yiyeceksin.
-Evet. -Hayır! Beyaz kızla olmaz.
Bu çekim hakkında, o çekim hakkında konuşacaksınız
ve kameranın nasıl…
Şöyle yapıyorsun.
Gerçekten.
Sonra da bir bakmışsın, yeni LEGO filmi için basın toplantısı yapıyorsun.
Filmin başarısızlıkların alegorisi olduğunu anlatıyorsun.
"Özgün adı
Kırk LEGO ve Bir Katır'dı ama
stüdyo biraz…"
Malcolm, gülüyorsun ama ben görebiliyorum. Ciddiyim, görebiliyorum.
Bütün yeni Twitter arkadaşların seni retweet'leyecek,
alkışlayacak,
"Değişim böyle bir şey." diyecek.
-"Evet, harikasın!" -Mükemmel.
Ama Amerika'nın geri kalanı,
"Bu zenci, LEGO'larla ne saçmalıklar pazarlıyor?" diyecek.
"Ben saçmalık görmüyorum."
Sonra LEGO'ları siyasileştiriyorsun diye
boykotlar, protestolar olacak
ama neyse ki LA Times'daki yeni beyaz kız arkadaşın var.
50 faktör güneş kremini sürüp
gelecek,
herkese tweetler yağdıracak.
"Bu resmen sansür!
Burada sorumlu kim?
Bu filmi izlemek ahlaki sorumluluğumuz.
Gerçek bir zen… yani beyaz olmayan biri tarafından yazıldı ve yönetildi.
Tarih yazacağız.
Gelmiş geçmiş en büyük gişe hasılatını elde edeceğiz."
Sonra da bir bakmışsın,
bir oyuncak şirketine bir milyar dolar kazandırmışsın.
-Evet! -Evet!
"Tebrikler Malcolm Elliot! Başardın!
İşte birkaç milyon dolar ve bir meyve sepeti.
Sadece bir soru, LEGO'yla
Angela Davis'in biyografisini yapmayı düşündün mü?"
Tıpkı bir beyaz gibi konuşuyorsun.
-Gülüyorsun ama… -Evet, harikaydı.
Dünyayı değiştirebilirsin.
Oyunculuğu bırakmamalıydın bebeğim.
Neden Malcolm?
Kendin olmanı sağlayan bir karakter bulsan
harika olursun diye düşünmüşümdür hep.
Malcolm,
maalesef senden başka kimse beni yazamaz.
Seni sevdiğimi söyledim mi sana bu yakınlarda?
Söylemediysem sevgilim, üzgünüm
Uzanıp tuttum mu seni
Sevgi dolu kollarımda
İhtiyaç duyduğunda bana?
Anlıyorum senin de ihtiyacın var aşka
Geçireceğim bütün hayatımı aşk yaparak sana
Unuttum âşığın olduğumu
Üzgünüm
Marie!
Marie.
Marie!
Marie, oyunu bırak.
Marie!
Lanet olsun.
Marie!
Marie, oyunu bırak.
Marie!
Lanet olsun.
Marie.
Marie!
Aman Tanrım!
-Nereye gittin? -Çiş yapmaya.
-Nereye? -Dışarı.
Neden banyoyu kullanmadın?
Çünkü bahçeli bir evde büyümedim
-ve hâlâ etkisi altındayım. -Tanrım!
Sen tanıdığım en ilgi açlığı çeken erkeksin.
Ama aynı zamanda senin kadar kıskanç olmayan bir sevgilim olmadı.
Bir erkeğin koluna girsem bile cinsel bir şey olduğunu
asla düşünmezsin.
Yanıma gelip "Selam bebeğim, n'aber?
Yardım et. Kimsenin adını hatırlayamıyorum. Hadi." dersin.
-Kimin koluna girmiştin? -Olay da bu. Fark etmez.
Bu geceyle mi ilgili?
Sayılır.
Sayılır mı?
Ben dışarıda sigara içerken sen burada
duygusuz bir şekilde özür diliyordun.
Sanki 50 yıl önce başka bir kıza yazılmış bir şarkı
ilişkimiz hakkında iyi hissetmemi sağlayacakmış gibi.
Bazılarına göre kıskanç olmamak iyi bir şeydir.
-Kayıtsızlık derecesinde olmadığı sürece. -Sen neden söz ediyorsun?
Malcolm, beni kendime ait bir hayat yaratmaya teşvik edebilirsin
ama bu… Saçmalığın daniskası.
Senden ayrı bir hayatım olmasını istemiyorsun
çünkü ilgiye ihtiyacın var.
Kavga bitti sanıyordum.
-Duyarlı olma. Bu bir kavga değil. -Ya, evet.
Kavga değil. Bir gözlem.
-Bu konuya girme. -Neden?
-İnan bana. Girme. -Neden?
Çünkü sağlıklı düşünmüyorsun.
-Sağlıklı düşünüyorum. -İnan bana. Düşünmüyorsun.
-Mazoşist bir damarım var. -Ama aptal değilsin.
-Tanrım, sağ ol. -Şımarıklık yapma.
Bir şeylerden vazgeçtiğimi söyleyerek beni hor görme
çünkü çok iyi biliyorsun ki senin sadece
işine zamanın var.
Demek bana destek olmak için oyunculuk kariyerini bıraktın.
-Siktir git! -Şimdi anladım.
-Siktir git! -Korktuğun için istemedin.
Hiç istemedin.
-Başaramayacağından korkuyordun. -Kötüsün.
Siktir git!
Seni tanıdığımda perişan bir bağımlıydın.
20 yaşındaydın.
Sohbet ederken mutlaka uyur, sızar
veya ağlardın.
Son beş yıl içinde
çok aydın biri olmuşsun da eski hâlini unutmuşum gibi davranma.
Tabii ki bir hayatın olsun.
Çünkü olmazsa bana bağımlı olacağından korkuyorum.
Galada sana teşekkürü unutunca
eve gelip kavga başlatıyorsun, sabah da Xanax içip
tırnak makasıyla bileklerini kesmeye çalışacaksın.
Odadan çıkmanı istiyorum.
Kapa çeneni Marie. Anlıyorum. Gerçekten.
Acıların, hayal kırıklıkların ve düşlerin var.
Dünyadaki bütün insanlar gibi.
İstediğin işleri alamadığın için öfkelisin.
"Sıska Kız" ve "Kaygılı Hemşire" rollerinde
oynadığın için utanıyorsun.
Hiçbirimiz başlangıçta yaptıklarımızdan gurur duymuyoruz.
Ben romantik komedilere espriler yazarak,
filmleri yeniden yazarak bu işe başladım!
Ama çalışırsın!
Denemeye devam edersin! Daha çok çalışırsın
çünkü senin aksine yeteneksizsen bile,
egon olmadığı sürece bir yerlere varabilirsin.
Yaptığın her şeyden gurur duyman gerekmez!
Ama insanların yüzde 99'undan daha fazla çalışmalısın.
Saçma olan ne, biliyor musun?
Çalışmalarım çok boğucu olduğu için nefes alamıyormuşsun,
kendine ait bir alanın yokmuş gibi davranman.
Etrafına bak.
Yapım şirketinin bize verdiği şu eve bak.
Bir oda seç, çalışmaya başla
ve kendini toparlayamayışının suçunu bana atma!
Seni rehabilitasyona yatırdım.
Grup terapilerine katıldım. Yanındaydım.
Her adımda yanındaydım.
Sen depresyondayken,
kullandığın ilaçlar yüzünden altı ay sevişemediğinde
sana destek oldum.
Uyuşturucuya başladığında yanında oldum.
38. Cadde'de yaşarken toplantıya gitmiştin.
Toplantıya gittin ama eve dönmedin
çünkü başkasıyla yatmıştın, değil mi?
Bil bakalım kim destek oldu?
Bu zenci.
O yüzden bu konuya girme.
Bu konuya girme çünkü bu tartışmayı kazanamayacaksın Marie.
İnan bana.
Saçmalamayı bırakmaya ne dersin Malcolm?
Madem bu akşam herkes dürüst, sen de dürüst olsana.
Bana destek olmanın nedeni hakkında.
Çok iyi bir malzemeydim.
O yüzden yanımda oldun.
Çünkü bir hikâyeydim.
Yakından görmeye alışkın olmadığın duygular yumağıydım.
20 yaşında olduğum, beni sevdiğini sandığım için
senin için ne anlama geldiğimi fark etmedim.
Bir filmdim. Bir trajediydim.
Yanımda olduğun sürece izleyebileceğin bir trajediydim.
Ve bu gece izleyicilerle birlikte hepsini izledim.
Bu nedenle, özveride bulunmuşsun gibi davranma.
Sanatının temeli bu ve bu yüzden herkes sana
muhteşem, cesur ve korkusuz diyor.
"Anlat bize Malcolm.
Imani karakterine nasıl hayat verdin?
Genç bir kadını nasıl böyle iyi ve özgün bir şekilde
canlandırabildin?"
"Jennifer, bu güzel bir soru.
Çaldığımı söyleyebilirim.
Yağmaladım.
Gerçek değil, manevi bir hırsızlık."
Sahtekârsın.
Bu akşam bana teşekkür etmedin çünkü bunu biliyordun.
Söyleyebilecek yeni bir şeyin yok.
Sadece taklit edebiliyorsun.
Sadece papağanlık yapıyorsun.
Tanrı korusun, yalnız kalır ve özgün bir fikir
düşünmek zorunda kalırsan
ne yazarsın Malcolm?
Kendini mi?
Boş versene.
Sende o cesaret yok.
Sende benliğine bakıp kusurlarını ve eksikliklerini
görmeni sağlayacak cesaret yok.
Bir Spike Lee veya Barry Jenkins de olamayacaksın
çünkü onların kendileri ve deneyimleri hakkında
söyleyeceği yeni şeyler vardı.
Film, utanç ve suçluluk duygusu hakkında diyorsun, değil mi?
Senin sözlerin, benim değil.
Sana bir sorum var Malcolm.
Kimin utancı?
Kimin suçluluk duygusu?
Sen utanç ve suçluluk hakkında ne bilirsin ki?
Annen baban var, pislik olma dışında kötü alışkanlığın yok,
üniversite mezunusun.
Annen terapist. Baban profesör.
Kız kardeşin bir düşünce kuruluşunda çalışıyor.
Ama burada, bu sokaklarda, bu gülümseyen zengin insanlar sanıyor ki
zor bir hayat nasıldır biliyorsun.
O hayatı yaşadığını sanıyorlar. Boş versene.
Senin gibi vasat birini överek amme hizmeti yaptığını sanan
LA Times'da çalışan o beyaz kızdan daha ayrıcalıklısın.
Çok zalimsin.
Bileklerini tırnak makasıyla kesmeyi dene.
Hayatta kalmak istemezsin çünkü utanç verici.
Dert etme.
Bunu tartıştığımız için söyleyecek kadar bayağı değilim.
-Öyle demek istememiştim. -Çok geç.
Utanç verici ve zalimce.
Seninle o kadar çok şey paylaştığıma pişmanım.
Engelliyormuşum…
Hadi oradan!
Hayatını yaşamanı nasıl engelliyorum?
Ne aptalca.
Saçma.
Ne olduğunu biliyorum. Saçma.
Sikmişim Malibu'yu.
Vasat da ne demek?
Acımasız olmaya mı çalışıyordun?
O yüzden mi söyledin?
Söylediklerimden
sadece vasat mı aklında kaldı?
Buna gerçekten inanıyor musun?
Tahmin et.
-Sorumu cevapla. -Soru ne?
Filmi beğenmedin mi?
Öyle bir şey demedim.
-Beni de filmi de sevmiyorsun. -Öyle demedim.
Bu anlama geliyor.
Mantıksız davranıyorsun.
Ben mi mantıksızım?
Hayatımın en önemli gecesini
en berbat gecesi yapıyorsun ve ben mantıksız davranıyorum.
Şu hâline bak.
O kadar bencilsin ki her şeyde kendini görüyorsun.
Seninle ilgili olmayan şeylerde bile.
Imani'nin yürüyüşünü görüyor,
"Bu yürüyüşü nereden buldun?" diye soruyorsun.
Bir şey söylemiyorum. Gülümsüyorum.
Ciddiye almıyorum çünkü seni incitmek istemiyorum
ama sen çetele tutuyorsun.
Ben bir şeyler yaratırken
sen mevcudiyetini haklı göstermeye çalışıyorsun.
"O repliği biliyorum. Onu ben söyledim. Onu ben yaptım. Onu benden aldın."
Geri bildirimlerinde bile beni borçlu çıkarıyorsun.
Faullü mü oynamak istiyorsun?
Hadi bakalım.
Acı çekmemi istiyorsun.
Emin ol, sana on kat fazlasını çektiririm.
Hafif kalırsın, çömezsin.
Seni bir dal gibi kırarım.
Imani'de senden olduğu kadar kendimden esinlendim.
Hemşireye söylediklerini
babam yoğun bakımdayken doktora söylemiştim.
Imani'nin yürüyüşünü fark ettin.
Güzel bir yürüyüş.
Eski sevgilim Jess'ten esinlendim.
Yağmurdaki bisiklet sahnesini de.
Barselona gezimizden esinlenmedim.
Jess'le Brooklyn'de yaptığımız bisiklet turundan esinlendim.
Ayakkabılarını iki ilmekle bağlayan
Jayla'ydı.
Sen ilk değilsin.
Erkeğe mastürbasyon yapmama esprisi…
Bütün zencilerin bildiği bayat bir espridir.
Hemen orgazm olması hakkında espri yapması…
Kiki'den esinlendim.
Kiki.
Dansçıydı.
Dansçı. Ona dansçı diyelim.
St. Louis'e giderken tanışmıştım.
Marriott'un penthouse süitinde defalarca sevişmiştik.
Bir kez yatakta, bir kez duşta.
Elbise dolabında bile seviştik galiba.
Bir fotoğrafı var.
Kalp şeklindeki küvette çırılçıplak otururken.
Evdeki dolapta, bir fotoğraf albümünde.
Ama sen bağımlısın.
Seni bu kadar eşsiz yapan o, değil mi?
Katkını bu kadar önemli kılan o, değil mi?
Boş versene sen.
Yattığım ya da çıktığım ilk sorunlu kız sen değilsin.
İlk senaryomu Leah'yla tek odalı bir evde yaşarken yazdım.
Kolunda bir iğneyle bulana kadar
uzun uzun banyo yapmaktan hoşlandığını sanırdım.
İki yıl önce kız kardeşinden bir e-posta aldım.
Bir şişe Tylenol içip ölmüş. Fotoğrafı var mı diye
soruyordu.
Onun için bir slayt gösterisi hazırlıyormuş da.
Bu akşam ona da teşekkür etmeliydim.
Hak etmişti.
Tasha da hak etmişti.
Gerçekten sevdiğim ilk kızdı.
Kalbimi kıran ilk kızdı.
Doğruya doğru, beni hiç aldatmadı.
İsa'yı keşfetti, evlendi, boşandı.
Sürekli kızının fotoğraflarını gönderir,
keşke senden bir çocuk yapsaydım der.
Kalp emojileri gönderirim çünkü ne diyeceğimi bilmiyorum.
Bitirdin mi?
Yarısına bile gelmedim.
Durmamı mı istiyorsun?
Hayır Malcolm. Devam et.
Neden?
Hoşuna mı gidiyor?
Ne kadar sorunlu olduğunu biliyor musun?
Temiz olabilirsin ama anlamadığın bir şey var.
Neden acı çekmekten, travma yaşamaktan hoşlanıyorsun?
Bu normal bir şey değil
ve bütün ilişkimize nüfuz ediyor.
Konuşmamıza, kavga etmemize, sevişmemize.
Sorunlu insanlarla birlikte oldum Marie.
Ama hiçbiri senin kadar aşağılanmak ve küçük düşürülmek istemezdi.
Açık konuşmak gerekirse,
gurur duyulacak bir şey değil bu.
Onun için kes şu gülümsemeyi çünkü palyaçolara benziyorsun.
Al sana malzeme.
Neyi fark ettim, biliyor musun?
Konu mevcudiyetini haklı çıkarmak değil.
Değil.
O kadar korkak ve bencilsin ki
beni eleştiriyorsun.
Yaptığım her şeyi sorguluyorsun.
"Vasat mıyım?
Bunu onsuz yapabilir miyim?
Bilmiyorum. Marie'ye sorayım. Belki Marie cevabı biliyordur.
Marie'ye ihtiyacım var." Kestik.
"Marie, nereye gittin?
Şu performansı gördün mü? Sence nasıl?
Beğendin mi? Evet, ben de."
Sana ihtiyaç duymadığımı asla düşünmemeliyim.
Bütün konu bu.
Sahte filmler hakkındaki konuşman.
Sana ihtiyaç duyulması için bir neden lazım
çünkü sana ihtiyaç duymuyorsam o zaman neden seninleyim?
Sana âşık olduğum için
seninle olduğumu anlayamadığından kontrolü ele almak istiyorsun.
Seni seviyorum bebeğim.
Sana ihtiyacım yok.
Ama seni seviyorum. Bu dünyada seni seven biri var.
Kafanın çalışma şeklini seviyorum Marie.
Evet.
Dünyaya bakışını seviyorum.
Düşünme şeklini seviyorum.
İçgüdülerini.
Çok minnettarım
çünkü bütün yaşadıkların, her şey…
Seni sen yapan bunlar.
Sevdiğim kızı, seviştiğim kızı,
hayatımın en önemli akşamında
sabahın ikisinde birlikte ayakta olduğum acımasız kızı yapan bunlar.
Aynı zamanda çatlak da.
Ve üzgünüm.
Özür diledim,
bin kez. Hata yaptığımı biliyorum.
Ama eve geldiğimiz an yapmak istediğim tek şey
seninle kutlamaktı.
Marie, sevgilim, hayatımın aşkı.
Imani'de senden esinlendiğim kısmı bilmek ister misin?
Sonu.
Filmi trajedi yapan kısmı.
Onun…
Suçluluk ve utanç nedeniyle kendinden nefret ettiği, iyiliğin girmesine
izin veremediği kısım.
Senden esinlendiğim kısım o.
Bu dünyada
onu seven biri olduğunu bir türlü anlayamaması.
Kendisini sevmemesine rağmen.
O kısım sensin.
Kurgusal olmayan kısım o.
Yine mi sigaraya başlıyorsun?
Kurtul ondan
-Kurtul ondan -Hayır
Ama seviyorum onu
Lanet olsun!
Kahretsin!
Lanet olsun!
Pislik. Lanet olsun!
-Ne oldu? -LA Times eleştirisi yayınlanmış.
-Ne diyor? -Bilmiyorum. İnternet yavaş.
-İyi mi? -Bekle.
-Kim yollamış? -Kimse. Ben buldum.
-Nasıl kimse yollamaz? -Sus. İndiriyor.
Başlığı ne?
Ödeme duvarı var. İnanabiliyor musun?
Ne zaman yüklenmiş?
Aylığı 1,99 dolar. 20 dakika önce.
Ve kimse yollamadı mı? Nasıl kimse yollamayabilir?
Cüzdanım nerede?
Kredi kartın telefonunda yok mu?
-Yok! -Niye?
-Çünkü o şeye güvenmiyorum. -Gerçekten mi?
-Marie, sus. -Özür dilerim. Peki.
Adı her neyse o mu yazmış?
-Beyaz kız mı? -Evet.
-O zaman olumludur.
Umarım. Nerede şu lanet cüzdan?
Yatak odasına baktın mı?
-Ne? -Yatak odasına baktın mı?
Baktım tabii!
Bara baktın mı?
Bara da baktım! Nerede şu…
Nerede şu… Buldum.
-Buldun mu? Neredeymiş? -Önemli değil.
Telefonum nerede?
-Malcolm? -Nerede?
-Malcolm? -Ne?
Burada. Sakin ol.
"Imani eleştirisi."
"Malcolm Elliot'ın
ilk yönetmenlik denemesi olan bu asi ve çarpıcı sinema şahaseri
sağlık hizmetleriyle ırkçılık dehşetlini hedef alıyor."
Bu kadından nefret ediyorum. Kim bu filmi görmek ister?
Sadece "sinema şaheseri"ni duydum.
-"Göz alıcı"yı duymadın mı? -Onu da duydum.
"Steadicam'le yaptığı ilk çekim." Dolly'ydi, salak.
"Sıska kahramanımız Imani hakkında
bildiğimiz tek şey kimseyi takmadığı.
Tonu, atmosferi, havayı o belirliyor.
Rehabilitasyonlara, hastanelere girip çıkıyor olabilir
ama filmin adından da anlaşılacağı gibi
bu onun filmi, onun dünyası. Ta ki olmayana kadar."
Sözlerimin ritminden anlamıyorsanız
bir siyah filmine hazır olun.
Özet. Sıkıcı.
Kare başına iki deliği biliyor
çünkü ona galada söyledim.
"Olumlu…"
"Imani'nin bir markette aşırı dozda
uyuşturucu aldığı asap bozucu sahnede
Elliot'ın gerçek hedefi belli oluyor.
Bu film, beyaz olmayan kadınlara sistemin tutumu hakkında."
Tam bu anda da
LA Times abonesi bütün zenciler şöyle der,
"Öyleyse filmi neden izleyeyim?"
Filmde kendisine benzeyen kimsenin olmaması
filmi siyasi yapmaz.
-Siyasi olmasının ne sakıncası var? -Siyasi filmler tüketicidir.
Siyasi filmlere bayılırsın.
LA Times'daki beyaz kadının siyasi dediklerine değil.
Doğruyu Seç'i seviyordur.
Siyasetin gözde olmadığı bir zamanda çekilmişti. O yüzden devrimci.
"Kendisine ve başkalarına karşı
tehdit oluşturduğu için
5150'yle nezarete alınan Imani,
asap bozucu bir sahnede tırnak makasıyla…
Cana yakın bir doktoru oynayan…
Televizyon dizisi…
Ama Elliot ne yaptığını iyi biliyor
ve beyaz kurtarıcı metaforunu çok zekice bozuyor."
Uyuşturucu çekmiş galiba.
"Daha sonra, Imani
uyuşturucu vermesi için eski sevgilisine yalvarırken
Elliot zoom lens kullanır." Lens değiştirmemiştim.
"Klostrofobi…
Siyah kadın kahramanın travmasına
bu kadar zaman ayırması insanı düşündürüyor.
Filmini,
beyaz ırktan olmayan kadınlara
uygulanan şiddetin tarihinden ayırmak için,
sahneyi betimlemeyip ima etmeliydi."
Dalga mı geçiyorsun hanımefendi?
Sonraki satırda! Vay canına!
"Gerçek bir başyapıt." diyor.
Daha fazla okuyamayacağım. Çok aptalca.
LA Times neden bir geri zekâlı çalıştırıyor anlamıyorum.
Önce, beyaz kurtarıcı metaforunu zekice bozduğumu söylüyor.
O bir kurtarıcı.
Kızı kurtarmaya çalışıyor.
Öyleyse nasıl bozmuşum hanımefendi? Nasıl?
Söyleyeyim mi? Siyah olduğum için!
Beyaz olsaydım, metaforu sevdiğimi söylerdi.
Erkek olduğum için niyetimi sorgulayıp
bir kadının travmasından zevk aldığımı söyleyebilir.
"İma etmeliydi."
Siktirsin! Neden? Taylor bluzunu çıkardığı için mi?
Çıplaklığı gerekli bulmadığına eminim.
Hiçbiri gerekli değil.
Hareket, plan, ışık, dijital, film.
Şurayı kes, burayı kes.
Pan yapalım… Bunlar önemli değil. Ne istediğin önemli.
Onunla olan sorunum
yazdığı bu saçma eleştiriyi
okuduktan sonra da değişmedi.
Filme,
içindeki fikirlere, duygulara bakmıyor.
Sinema bir mesaj vermek zorunda değil.
Bir kalbi olmalı, elektriği olmalı.
Onun gibi salaklar dünyanın gizemini yok ediyor
çünkü her şey onlara tek tek anlatılmalı.
Tehlikeli şeylerden korkuyorlar çünkü kültür hakkında
kehanette bulunmaya çalışıyorlar.
Bu salak LA Times'da yazmamalı.
Yerel haberlerde gülümseyen güneş posteri tutmalı
çünkü o ancak hava tahmincisi olabilir!
Ya da meteorolog.
Her neyse.
Geri zekâlı…
Malcolm.
Ne?
Gerçek bir başyapıt olduğunu söylemiş.
Umurumda değil.
Hiç olmazsa ben istikrarlıyım.
Her şeyi kimliğe bağlayamazsın.
Siyah olduğum için metaforu bozduğumu ama erkek olduğum için de
bunu sevdiğimi söyleyemezsin!
Kimlikler sürekli değişir.
Film yapımcısı gey ise erkek bakışı var mıdır?
Derecesi nedir? Ya aseksüelse?
Ya cinsiyet değiştiriyorsa ve bunu bilmiyorsan?
Sadece geriye bakıp ne anlama geldiğini düşünebilirsin!
Ben Hecht ve Selznick gibi iki Yahudi
neden Rüzgâr Gibi Geçti için o kadar zaman harcadı?
Billy Wilder'ın Atlantik Fatihi'ni neden yaptığını
ve Nazi piçi Lindbergh'ü niye övdüğünü kimse açıklayamadı.
Ya da Ida Lupino'nun neden film noir'dan ve şiddetten hoşlandığını.
Ed Wood'un neden kadın külotu giydiğini.
Kadın külotu giyip uzaylılar hakkında ucuz filmler yapıyordu.
Veya Elaine May'in neden hisleri gelişmemiş erkek sevdiğini.
Onlarda kendini mi görüyordu?
Onlardan nefret mi ediyordu, onları tanımak mı istiyordu?
Ay Işığı'nı evrensel yapan şey Barry Jenkins'in gey olmaması mı?
Cukor gey olduğu için mi kadınlarla empati kuruyordu?
Hepsi birer esrar!
Film yapımcısını, oyuncuyu ne motive eder?
Zengin bir İtalyan Yahudisi olan Pontecorvo
neden Cezayir Savaşı'nı yapacak kadar kendini Müslüman gerillalara
yakın hissetti?
Film tam bir klasik! Bunu açıkla!
Açıklayabilir misin salak Karen?
Açıklayabilir misin? Açıklayamazsın. Niye mi? Çünkü kimse bilmiyor!
Sahneyi neden öyle çektiğimi kim bilir?
Erkek ve hetero olduğum için mi?
Şiddete karşı duyarsız olduğumdan mı
yoksa filmde travmaya şahit olan izleyiciler de
o travmayı hissetmeli diye düşündüğümden mi?
Bu, sanatın, filmin esrarıdır.
İnsanı bir şey yapması ve söylemesi için motive eder.
Bütün sistemler gibi beyaz olan bu sistemi
eleştirebilirsin,
ki bizim alanımızda hem erkek hem de beyaz!
Lanet olsun!
Hayatım boyunca şu soruyu sordum,
"Siyah film yapımcıları nerede?
Çünkü bu İngilizlerin
oraya buraya koşuşturup Kraliçe'yi Hitler'den
kurtarmaya çalışmasından bıktım."
Bana bir iyilik yap.
Bütün filmleri bir notla yasakla.
Harika olur!
Ama böyle saçma şeyler yazmak!
İnsanları klişeleştiriyorsun çünkü sende sinema sevgisi,
biçimi, aracı, tekniği eleştirecek kafa yok.
Duyguları ifade edecek sözcüklerin yok.
Tıklanmayacağından,
insanların cephe alacağından korkuyorsun.
Sanatçıların başka hayatların nasıl olabileceğini
düşünmelerini engellediğin için Tanrı belanı versin!
Hem de en kötü şekilde!
Daha iyisini yapabilecek olsan bile Tanrı belanı versin!
Senin yüzünden bu bayat,
kokuşmuş, berbat şeyler yapılıyor!
Senin yüzünden! Benim değil! Senin!
Cesur olmalısın! Gözü kara olmalısın!
İnsanlar gözü kara olmalı!
Avazı çıktığı kadar bağırmalı!
Karen! Al!
Seni duyuyorum ve hiç umursamıyorum!
Çünkü bu püristlere, ahlakçı, akademik saçmalıklara
Spike Lee'nin Doğruyu Seç'i yaparken isyan ettiği şekilde
isyan etmediğimiz sürece hiçbir şey düzelmeyecek.
Normalde böylelerinin,
hayal gücü olmayanların ölmesini dilerim.
Ama annemin öğrettiği gibi,
karpal tünelden mustarip olması,
ellerinin tutmaması,
bir daha böyle saçmalıklar yazamaması için dua edeceğim!
Tanrım.
Demek iyi bir eleştiri alınca böyle oluyor.
Delirmişsin.
Hezeyan geçiriyorsun.
Malcolm, sen gerçekten delisin.
Biliyorum. Savaşmaktan yoruldum Marie.
Sadece kendinle savaştın.
Sanıyor musun ki
eleştirmenlerle sorunu olan tek yazar sensin?
Tabii ki hayır.
Tabii ki hayır çünkü hepsi aynı saçmalık.
Ne yani? Film yapacaksın
ama kimse eleştiremeyecek mi?
Boş versene.
"Olamaz, biri filmime saldırdı!"
Sikmişim eleştirmenleri.
Malcolm, hayatını çömlekçilik yaparak kazanmıyorsun.
Film yapımcısısın ve film yapımı dünyanın en kapitalist
sanat biçimidir.
Taylor, komünist olduğunu E! News'a
kaç kez söylemiş olursa olsun.
-Ne? -Ya da Maoist olduğunu.
-Hadi canım. -Öyle bir şeydi.
Servetin yeniden dağılımından
söz etmiş olabilir.
-Film satarken mi? -Akıl sağlığı sektörü…
-Bileti 15 dolara mı? -Sadece…
E! News'da.
Entertainment Tonight'taydı.
Sen de diyorsun ki beyaz kız neden
akıl sağlığı sisteminden söz ediyor.
Çünkü…
Lanet olsun, haklısın.
Değil mi?
Evet.
Sana söylemek istemezdim
ama bu oyundaki kimse radikal değil.
-Taylor oldukça radikal. -Saçma. Öyle görünmekten hoşlanıyor.
Ne demek istiyorsun?
Hepiniz fahişe ve orospusunuz.
-Bana orospu mu diyorsun? -Evet.
Siktir git.
Çünkü orospusun! Ne? Öylesin. Sorun değil.
Zeki görünmeye kararlısın
çünkü orospuluğunu dengelemeye çalışıyorsun.
Senin anlamadığın
orospular dünyasının böyle olduğu.
İki bin dolarlık elbise giyen bir aktris kırmızı halıda
sosyalizmden söz ediyorsa
bunun nedeni bir oyuncu olduğunu
kabullenmekten korkuyor olmasıdır.
Utanılacak bir şey değil.
Bütün kanallar da
onun devrim çağrısını yayınlar.
Umursadıkları veya mesajı yaymak istedikleri için değil.
İğrenmenin çok iyi sattığını bildikleri için.
En çok tıkı o aldığı için.
Ve siz aptallar hep bu oyuna gelirsiniz.
Söylediklerin kimsenin umurunda değil.
Değil.
Para için evcilik oynuyorsunuz.
Bu orospuluk sadece Amerika'da olur.
Ve hepiniz suçlusunuz.
O yüzden şeridinden ayrılma, sadece bildiğin orospuluğu yap.
Malcolm, dipnotlu harika bir eleştiri aldın.
Ne üzüldüm!
Demek orospuyum.
Kesinlikle.
-Seni seviyorum. -Beni etkilemeye çalışma.
Pekâlâ…
Bir planım var.
Yaptığımız şeye bayıldım.
Şükürler olsun, bütün gece
bunu yapmak istedim.
Planım şu,
tuvalete
gideceğim.
-Çiş yapacağım. -Peki.
-Tamam mı? -Sorun değil.
Sadece olumlu, güzel şeyler düşünelim.
Burada bekle. Kımıldama. Çok güzelsin.
-Burada bekle. Tamam mı? -Tamam.
-Burada bekle. -Tamam.
Hey.
Tanrım…
Malcolm?
Efendim?
Sana bir soru soracağım, ama söz ver,
kendimi kötü hissettirmeyeceksin.
Peki.
Rolü neden bana vermedin?
Benim için yazmıştın.
Rolü neden bana vermedin?
Yani bu gece olanların nedeni bu muydu?
Hayır.
-Yalan. -Değil.
-Yalan söylüyorsun. -Söylemiyorum.
Malcolm, bu işi birlikte yapacaktık.
Bu ne zaman değişti bilmiyorum.
Sadece kendimi izleyiciler arasında bulduğumu biliyorum.
Kendi kendime "Vay be." dedim.
"Bunlardan yoksun kalmak istemezdim."
Rolü Taylor'a verme nedenlerine girmek istemiyorum
ama çok iyi savaşırsın.
Çok iyi savaşırsın. Filmi istediğin gibi
yapmak için savaştın. Neden benim için savaşmadın?
Çünkü çok iyi olurdum.
Olurdum.
Hatta daha iyi olurdum.
Yani buymuş.
-Ne? -Gerçek.
Bütün geceyi mahvedip
sonunda kıskandığını itiraf ettin.
-Kıskanmadım. -Kıskandın.
Şu anki duygularım ondan daha yoğun.
Kıskançlık değil.
Yapma. Boş versene Marie.
Artık hikâyemi anlatamayacağım.
Burada yaşadığım karmaşayı artık dile getiremeyeceğim
çünkü sen dile getirdin.
Sen ve Taylor dile getirdiniz.
Sadece bana ait değil.
Bunu biliyorum.
İkimizin de başından geçti.
Aradaki fark şu ki sen bütün o çirkinliklerden
ortaya güzel bir şey çıkardın.
İyi bir şey.
İnsanları…
…etkileyebilecek bir şey.
Ama ben ondan kurtulamıyorum.
Evet.
Keşke birlikte yapabileceğimiz bir şey olsaydı.
Dürüst olmak gerekirse…
Ben daha iyi olurdum.
Çünkü onu ben yaşadım.
Ben yaşadım.
Hem ben daha iyi olurdum hem de filmin daha iyi olurdu.
Oyunculuğu bırakmıştın.
Finansör bulunca, seçmelere katıl dedim.
Peki dedin ama isteksizdin. Yeteneklisin ama yetenek yetmez.
Yetmez. İstemen lazım.
-İnan bana, bunu çok istedim. -Yalan.
Çaba göstermedin, gerçek bu.
Imani'deki, sendeki içgüdü,
kendini sabote etme içgüdüsü
yok olmadı.
-Denemedim çünkü denememi istemiyordun. -Şimdi de kurban mı oldun?
Ben istemediğim için denemediğini mi söylüyorsun?
Katlanılmazsın.
Seni sahtekâr, hilebaz, hırsız, dolandırıcı!
İstemedin çünkü sahneyi benimle paylaşmak zorunda kalacaktın.
Filmin tek yazarı sen olmayacaktın.
Senin ve dehanın ötesine uzanan bir kökeni olurdu
çünkü insanlar sorduğunda, "Evet, bunları ben yaşadım." diyecektim.
Herkes, "Yetenekli olan o mu yoksa kadın mı?" demeye başlayacaktı.
Kendine böyle açıklayacaksan keyfin bilir.
Konu, sahiplik.
Film yapımcılığının ortak bir çaba
olmadığı yanılsamasını yaratmak istemen.
Konu, herkesin senin direktiflerine uyması
çünkü film ben olduğum için özgün olsaydı
öyle böbürlenerek gezemeyecektin!
O yüzden bana teşekkür etmedin.
-O yüzden rolü bana vermedin. -Özgünlük.
-Evet. -Günün sözü bu, değil mi?
Bütün gece duydum. "Ne özgün bir film yapımcısı."
"Özgün bir film."
"Fikirlerini özgün aktarıyor."
-Bu sözü niye seviyorlar? -Niye?
Bir şeyi ne iyi yapar bilmiyorlar.
Bence özgünlük önemli.
Tabii. Çünkü vereceğin başka bir şey yok.
-Herkes böyle söyler. -Vereceğim başka şey yok.
Sinemadan hiç anlamayanların
söyleyebilecekleri tek sözcük…
Sana vereceğim başka şey yok.
Sinema hakkında bir şey söyleyemezler ama özgünlükten dem vururlar.
Sinemadan anlamazlar.
Yurttaş Kane veya Hayatımızın En Güzel Yılları…
Onlar kimsenin umurunda değil!
Ama özgünlüğü çok iyi bilirler.
Özgünlük önemli değil, bakış açısı değil…
Sende hiçbiri yok!
Gerçeği yeniden yaratmak bir şeyi ilginç yapmaz.
Önemli olan gerçeği nasıl yorumladığın,
gerçeği nasıl aktardığın, gerçek hakkında
neler söylediğin.
Bakış açısı, senin bakış açın.
Bir konuşmayı aynen aktarır, kamerayı tutup kaydedersen
YouTube videosu yaparsın.
-O bir itiraf veya anıdır. -Peki.
Bunları bin kez gördük ve duyduk.
Yaşadıklarının, hayatının, çektiklerinin önemi yok.
Bağımlıymışsın. Sıkıcı! Aşırı doz almışsın. Hiç ilginç değil.
Önemli olan duygularını ve o anları
sinemaya özgü bir şekilde aktarmak.
İyi şanslar Marie.
-Nefret ediyorum! -Ben de!
-Ben daha çok! -En çok ben!
Senden nefret ediyorum!
Siktiğimin pisliği!
Siktiğimin akıl hastası.
Ne yapıyorsun? Lütfen o bıçağı elinden bırak. Marie?
Aldığım o antidepresanlar var ya?
Artık almıyorum.
İyi değilim. Gerçekten iyi değilim.
Uyuşturucuyu hiç bırakmadım.
Bırakmayı da düşünmüyorum.
Berbat biriyim.
Yalancıyım.
Seni aldattım.
Arkadaşlarınla yattım.
Galiba deliriyorum.
Annenden para çaldım.
Berbat olan ne, biliyor musun?
Umurumda bile değil.
Aldırmıyorum.
Çünkü hak ediyorum.
Hapların yerini söyle.
Malcolm, işte özgünlük sana bunu sağlar.
Bunu neden seçmelerde yapmadın?
Sen tanıdığım en katlanılmaz, zor,
inatçı ve iğrenç kadınsın.
Bir an kafanı koparmak,
bir sonraki an o güzel, aptal yüzünü öpmek istiyorum.
Seni seviyorum.
-Evlenelim mi? -Havamda değilim.
Bence birkaç kez evlenip boşanırız.
Bari hemen başlayalım.
Hayır.
-Çok tahrik oldum. -Ben olmadım.
Psikopat!
Bütün bu çılgınlıkla ve o sahneyle
Taylor'dan daha iyi oynayacağını gösterdin.
Artık ölene kadar, film daha iyi olabilirdi
diye düşüneceğim.
-Aynen öyle yaptın. -Hayır.
-Yalan. -Hayır.
Harika!
LA Times'daki o beyaz kızın o sahneye değinmesi
neden ilginç, biliyor musun?
Umurumda bile değil.
Filmde en az ama senaryoda en çok sevdiğim
sahne oydu.
Bunu sonra konuşabilir miyiz? Lütfen.
-Bence önemli. -Yalvarıyorum.
Geriye bakıp niye diye sormak.
-Sen sormuyor musun? -Hayır.
Esrarını ortadan kaldırmak için değil, meraktan soruyorum.
Daha iyi bir sanatçı olmak istediğim için.
İnsanı tüketiyorsun.
70'inde de mi böyle olacaksın yoksa tükenecek misin?
Senin nerede olacağına bağlı.
LA Times'daki beyaz kızla yaşayacağım çünkü onunla
yaptığım tartışmayı kazanabilirim.
Aklıma geldi, o sahneyi gözümde neden o kadar farklı canlandırdım?
-Bilmiyorum. Sahneyi nasıl canlandırdın? -Daha az çarpıcı.
Adam Imani'ye saldırmıyor mu? Senaryoda vardı.
Hayır, saldırıyor. Sadece Imani'yi bluzsuz çekeceğini düşünmemiştim.
-Ne olmuş? -Memeleri görünüyordu.
-Yani? -Onu cinselleştirdin.
Şimdi çeksem seni cinselleştirmiş mi olurum
yoksa cuma akşamları bunu mu giyersin?
Memelerim görünmüyor.
Bu hâlde lokantaya gitsen seni dışarı atarlar.
-Zaten Taylor'ın fikriydi. -Eminim.
Her şeyi çok daha çarpıcı yaptı. Tamam mı?
Düşünüyorum da…
Sen kadın olsan sahne farklı olur muydu?
Evet ama kadın olduğum için de
bütün filmi farklı çekerdim.
Çok farklı bir duyarlılığım olurdu.
Ama kişinin
varsayımsal kimliği nedeniyle yapmadığı binlerce tercihe dayanarak
bir filmi yargılayamazsın.
Yaptığı tercihlere göre yargılayabilirsin.
Kadının harika olduğunu söylemiyorum
İyi çünkü aptalın teki.
Biraz kadınsı olsaydın film daha iyi olur muydu
diyorum.
-Kimin umurunda? -Benim.
Onun film yapımcısı olan seninle sorunuyla
partnerin olarak benim
seninle sorunum aynı mı merak ediyorum.
Ama…
Sonuçta Karen şaheser olduğumu düşünüyor.
Yani eleştirisini beğendin.
Şu anda bir başyapıta bakıyorsun.
Ben şaka yapmıyorum.
Çok kötü çünkü bu tartışmaya devam edemeyeceğim.
Düşündükçe onun sorunu benim sorunum gibi geliyor.
-Neymiş o sorun? -Yanında olmam. Çıkıp gitmedim.
Başka hangi filmler var diye düşünmüyorum.
Yanındaydım ama birden…
İşi fazla ileri götürdün.
Yapma.
Hayır, kavga ediyorduk, belki de en kötü kavgamızdı
ama senin hakkında değil, çeşitli insanların bir karışımı
demek yerine
zevk alman, can acıtman,
asla unutamayacağım imgeleri kafama koyman gerekti.
Ne?
Kiki.
-Kızmıştım. Ne olmuş? -St. Louis'li.
-Kalp şeklinde küvet! -Kızmıştım.
Zevksizsin! Malcolm!
Geri zekâlısın. Bütün bunları söylemeden yenebilirdin.
Söylediklerinin yüzde yirmisiyle yenebilirdin
ama elinde değil. Sen böyle birisin.
Çünkü bir Marriott'un penthouse süitinde, kalp şeklindeki
bir küvette sevişmiş olsaydım
o konuda kimseye tek kelime söylemezdim.
Arkadaşlarıma anlatmazdım,
kavgada silah olarak kullanmazdım.
Çünkü biliyorum ki senden çok
benim canımı acıtır.
Ne fena!
Çünkü seninle sevişmek güzeldi.
15 dakika öncesine kadar
seks, ilişkimizin hiçbir şikâyetimin olmadığı bir yönüydü.
Aynı zamanda son kötü alışkanlığımdı. O ve sigara.
Ama gel gör ki olayı çok ileri götürdün…
Yapma.
Ve seninle sevişmenin vereceği bütün zevki yok ettin.
Kılıçlar çekilmişti. Kavga ediyorduk…
Tezini desteklemedi. Sadece bana iğrenme duygusu verdi.
"Şu iğrenç,
rezil hayvanla seks yaparken
korunmadığıma inanamıyorum." dedirtti bana.
Sen busun. Bir domuzsun.
Sıçtığın kaptan yiyen bir domuzsun.
Komik olduğunu sanıyorsun.
-Abartıyorsun. -Hayır.
LA Times'daki Karen ortak düşmanımız olduğu için
her şey çözümlendi mi sanıyorsun?
Bir daha düşün. Çözümlenmedi.
O benim manevi kardeşim. Ciddiyim.
İkimiz de
senin saldırgan kişiliğinden saklanacak yer arıyoruz.
Bir sevgili ve film yapımcısı olarak eksikliklerinden dolayı
saklanacak yer arıyoruz.
Ortak yanımız pek olmayabilir ama ikimiz de aynı durumdayız.
Konuşacak en son kişi sensin Marie.
Dünyanın en tuhaf insanlarıyla
sevişmiş birisin sen.
Birincisi, hiçbir standardın yok ki bu tehlike demek.
İkincisi, beğendiğin bir tip yok ki bu da tehlike demek.
Üçüncüsü de, sağduyun yok.
Yani seni tanıyanlar tehlikeli olduğunu bilir
ve bunu konuşur.
Arada şöyle bir fark var.
Elim sikimde dolaşıp kimleri becerdiğimi övünerek anlatmıyorum.
Ayrıntıya gerek yok.
Seni kapıma getiren hareketleri ve adımları
bilmem gerekmiyor. Buradasın.
Seni koşulsuz sevdim. Niye mi?
Çünkü esrara, bilinmeyene değer veririm.
İlişkiye dayanak olur ve bizi en iyi hâlimizde
olmaya zorlar.
"Ya" faktörü.
Ya onu daha iyi seven biri olduysa?
Daha akıllı, daha iyi biri.
Ona kahvaltı hazırlayıp muamele çeken biri.
Ya en sevdiği sevgilisi değilsem?
Ya başkasını,
sıska vücutlu biri yerine dolgun kalçalı biriyle
daha iyi sohbetler etmeyi hayal ediyorsa?
Hoşlandığın kadın tipini bilirim.
Güvensizlikle ve kuşkuyla perişan olmuş değilim.
Her sabah yataktan kalktığımda,
seninle konuştuğumda, güzel bir kıyafet giydiğimde,
elini tuttuğumda
sahip olduğun en iyi sevgili olmaya çalışıyorum.
Ama rakip olarak karşıma kalp şeklindeki küvetteki
-St. Louis'li… -Yine başladık.
…Kiki'yi çıkarınca hiç umursamamama yol açıyorsun.
Bunları söylemen gerekiyordu.
Nereye gittiğini bilmiyorum ama henüz bitirmedim.
Daha yarısına bile gelmedim.
Ama aynı zamanda, neden kıskançlık hissetmediğini anlıyorum.
Çünkü o esrara değer vermiyorsun.
Değer vermemenin nedeni,
seviştiğim en iyi, en yetenekli,
en sevgi dolu, en akıllı erkek olup olmadığını
merak etmemenin nedeni
dünyada
senden ilginç biri olabileceğini aklının almaması.
Merak etmemen narsist kişiliğinin,
megalomaninin, bencilliğinin bir uzantısı.
Kendinden kuşku duymadığın için
durup da, "Nasıl daha iyi bir partner olabilirim?" diye sormuyorsun.
İyisin. Değişmeyeceksin.
Karşımdaki adam bundan daha iyi olmayacak.
Küvetteyken
beni dal gibi kıracağını haykırman
bu ilişkide olabileceğin en iyi ve en kötü hâlin.
Bu yüzden konuşmanda bana teşekkürü unutabiliyorsun.
Çünkü eve geldiğimde,
"Bu akşam beni kaybettin. Ben gidiyorum." diyeceğimden korkmuyorsun.
Ama etrafındaki herkesi her gün ezip geçersen
sonunda kendini hayal ürünü bir gerçeklikte yaşarken bulacaksın.
Yüzüme bak.
Ben geride kalan son insanım.
"Kendini geliştir. Benim için değilse bile, işin için." diyecek
sadece ben kaldım geride.
Malcolm, bu bir filmse bana dört kolla sarılmalısın.
Çünkü hep birbirimizi destekledik.
Sen benim için, ben senin için vardım. Tanıştığımız günden beri.
Aşırı doz aldığım, beni rehabilitasyona götürdüğün günden beri.
Beni, bizi, ilişkimizi yazdığın,
uyuşturucunun benim seni, senin beni sevme yeteneğimizi
nasıl yok ettiğini yazdığın
senaryonu okuduğum günden beri.
Bu akşam sadece bir teşekkür bekliyordum. O kadar.
Hepsi bu.
"Teşekkür ederim. Beni sevdiğin için teşekkür ederim.
Hayatımı daha iyi yaptığın, kendini toparladığın için.
100 sahne izlediğin, 100 taslak okuduğun için teşekkür ederim.
Notların, tecrübelerin, sabrın,
filme kattığın özgünlüğün için teşekkür ederim.
Bağımlı olduğun için, uyuşturucuyu bıraktığın için.
Tuvalet kâğıdı ve süt aldığın,
taşınmamızı ayarladığın için teşekkür ederim.
Aklıma gelmeyen şeyleri yaptığın için.
Bana kahve yaptığın için.
Beni gülümsettiğin için.
Güzel seks için, sarıldığın için.
Çamaşırları yıkadığın, elbisemi temizleyiciden aldığın,
sana teşekkür etmeyi unuttuktan sonra bile
bana peynirli makarna yaptığın için.
Yaptığın hatalar için,
getirdiğin neşe ve hayat için.
Beni sevdiğin için.
Bunu atlattığın, ileri baktığın, kendin olduğun için.
Sana teşekkür etmeyi unuttuğum her şey için.
Bu akşam o kıyafetle çok seksi olduğun için.
Beni iyi gösterdiğin için.
Beni daha iyi yaptığın için.
Duygularımı ifade etmede
çok iyi olmadığımı, duygularımın gerçek hayattan çok
yapıtlarımda ortaya çıktığını anladığın için.
Teşekkür ederim çünkü…
Her zaman iyi gelmediğini biliyorum, umarım bununla yaşayabilirsin.
Teşekkür ederim.
Biliyorum, bazen duyarsız olabiliyorum
ama başıma kakmadığın için minnettarım.
Teşekkür ederim…
İyi niyetli olduğun için.
Seni seviyorum Marie. Seni her zaman seveceğim bir tanem Marie.
Teşekkür ederim.
Tüm kalbimle teşekkür ederim."
Seni seviyorum Marie.
Özür dilerim.
Teşekkür ederim.
Bir şey değil.
Marie?
Marie!
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Hamit Çalışkan