Downloaded from YTS.MX
NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN
Official YIFY movies site: YTS.MX
Awak nampak cantik, sayang.
Apa?
Saya kata awak nampak cantik malam ini.
Saya tak dapat dengar!
Saya kata awak nampak cantik malam ini, sayang!
Terima kasih.
Sayang!
Saya mabuk sebab hidup sangat hebat.
- Kita berjaya! - Apa?
Saya tulis, arah dan tayang filem
yang mengagumkan penonton malam ini.
Awak nampak semua penonton?
Awak nampak para penonton?
Mereka semua tergamam.
Lapan minit terakhir, mereka menangis
dan semasa kata penghargaan ditayangkan, amat menakjubkan.
Seperti bom meletup.
Hebat rasanya.
Sukar nak percaya, sayang.
Saya cakap dengan enam atau tujuh pengkritik selepas itu.
Mereka semua memuji saya.
Awak faham tak?
Orang putih dari Variety dan IndieWire menyukainya.
Wanita berkulit putih dari LA Times menyukainya.
Dia asyik kata saya umpama Spike Lee,
Barry Jenkins dan John Singleton.
Saya lihat dia dan kata, "William Wyler pula?"
Saya tahu dia tentu fikir, "William Wyler berkulit hitam?"
Kemudian dia sedar, "Alamak. Itu bersifat perkauman juga."
Dia malu. Mukanya merah. Kelakar betul.
Marie, lucu betul.
Dia asyik gagap dan bercakap tak tentu seperti,
"Filem ini sangat emosi."
"Malcolm, saya tak dapat berfikir. Ya, Tuhan, Malcolm."
Cuma asyik sebut, "Malcolm."
Ya, itu perangai orang putih.
Apa yang menariknya,
disebabkan saya pengarah berkulit hitam,
dan pelakon utama filem ini ialah wanita berkulit hitam,
dia cuba gambarkan saya dari sudut politik,
tapi sebenarnya ini filem tentang gadis yang cuba meninggalkan penagihan.
Ada halangan tertentu sebab dia wanita berkulit hitam,
ya, sudah tentu.
Itu hakikatnya tapi ini bukan filem tentang perkauman.
Tidak. Ini tentang rasa malu, rasa bersalah dan penjerumusan.
Saya rasa menyampah dengan para wartawan
yang suka menayang pendidikan universiti mereka.
Malcolm, awak pun pernah ke universiti.
Ya, tapi saya bukan akademik. Saya tak bersifat elit.
Saya tak buat filem untuk tiga orang dalam kelas pendidikan media saya.
Saya pembikin filem.
Betul tak?
Saya pembikin filem, bukan? Betul.
Saya nak jadi sebahagian daripada matlamat pembikinan filem
tanpa perlu ada wartawan berkulit putih
yang menjadikannya tentang perkauman sebab itu lebih mudah.
Saya boleh bayangkan ulasan sekarang.
Ia berbunyi seperti ini. Ini cara mereka tulis.
"Filem ini kajian terperinci tentang kekejaman…"
Mereka suka guna perkataan begitu.
"…kekejaman sifat perkauman berleluasa dalam industri perubatan mental."
Sebenarnya ini filem komersial
tentang penagih dadah yang ingin bertaubat.
Orang-orang ini suka berpura-pura.
Betul. Kami pun faham.
Awak bijak. Awak sedar. Kami tahu.
Kita sebagai karyawan harus berseronok.
Berseronok dengan seni.
Awak menulis filem biografi Angela Davis.
Ya, tapi itu berbeza.
Saya sengaja bikin filem yang ada unsur politik,
tapi bukan sebab saya berkulit hitam.
Angela Davis tentu tak setuju.
Betulkah?
Jika saya nak bikin filem LEGO,
saya bukan nak menceritakan
tentang batu asas kerajaan Amerika yang berasal daripada pekerja hamba abdi.
Saya cuma nak bikin filem LEGO.
- Awak tak nak bikin filem LEGO. - Betul juga.
Tapi filem LEGO itu hebat sekali!
Awak tak pernah dapat ulasan yang baik.
Alamak. Betul kata awak.
Awak merungut tentang ulasan yang belum ditulis lagi.
Betul lagi.
Sudahlah. Ini buat awak nampak teruk.
Ya.
Awak faham maksud saya?
Ya, tapi simpan untuk hari lain.
Ya.
Awak merungut tentang gadis dari LA Times itu
kerana dia tulis ulasan teruk dulu.
Dia bukan saja berikan ulasan teruk.
Dia berikan ulasan bodoh. Ada beza.
Malcolm, awak dah menang.
Awak dibandingkan dengan Spike Lee dan Barry Jenkins.
Dia penulis suam-suam kuku.
Awak bukan Spike Lee atau Barry Jenkins.
- Saya tak kenal William Wyler pun. - Saya juga.
Yakah, sayang? Makaroni dan keju dah siap.
- Awak tak kenal siapa William Wyler? - Tidak.
Dia bikin The Best Years of Our Lives.
Filem yang hebat. Ben-Hur?
Dia salah seorang pembikin filem terhebat. Wuthering Heights.
Nah.
Roman Holiday.
Ya, filem-filem klasik.
Awak tak bekerja dalam bidang filem.
Betul kata awak, Malcolm.
- Awak berseronok malam ini? - Ya.
"Ya."
Sepanjang malam saya bercakap dengan orang kaya yang senyum manis,
yang sebulan lalu, tak endahkan saya pun.
Saya asyik pandang awak.
Saya berfikir,
"Awak makhluk paling cantik di dunia."
Paling seksi juga.
Tiada orang yang lebih seksi. Anthony pun setuju.
Bukan dalam cara tak senonoh.
Dalam cara baik.
Semasa saya lihat awak
dengan minuman awak,
tersenyum, memotong…
Saya fikir, "Bertuahnya saya."
- Tak sabar saya nak balik bersama awak. - Baiknya.
Pegang punggung awak dan menciumnya.
Luahkan cinta saya.
Saya cintakan awak.
Awak nak mentega masin atau tidak?
Saya cuma nak awak.
Apa itu?
- Apa? - Senyuman palsu.
- Tak adalah. - Saya pasti.
Tiada apa-apa.
Mengarut, saya tahu apa awak fikir.
Mungkin awak tak tahu.
Saya tahu.
- Saya lapar. - Itu bukan sebabnya.
Dah jam 1 pagi. Boleh kita makan dan tidur?
Tolonglah, Marie. Saya tak nak bergaduh.
Saya juga. Sebab itu saya masakkan awak makaroni dan keju.
Awak memang marah.
Tidak.
- Sebab apa yang Anthony kata? - Bukan.
- Jenaka awak sebagai model? - Bukan.
Jangan ambil hati. Dia tua dan dari zaman berbeza.
Saya tak ambil hati.
- Janji? - Ya.
- Sebab Taylor? - Bukan.
- Awak pasti? - Ya.
- Saya tahu awak tak selesa dengan Taylor. - Tak adalah.
- Awak rasa kerdil. - "Kerdil"? Yakah?
- Awak tak banyak bercakap. - Itu berbeza.
- Maksud saya… - Apa?
Kerdil bererti saya segan atau takut, seperti dia ratu England.
Itu bukan maksud saya…
Apa?
Dia bintang filem.
- Dia akan jadi bintang filem. - Jangan cabul.
Saya diam sebab tak ada apa-apa nak cakap.
- Itu tak bererti saya rasa kerdil. - Tapi dia perasan.
Yakah?
- Ya. - Bagaimana awak tahu?
- Saya tahu. - Yakah?
Dia nampak awak bergaul dengan orang lain. Ramah. Lucu.
Saya baik dan sopan.
Ya. Itu buat dia kurang yakin.
Apa? Manusia yang ada pendirian?
Bukan. Awak bukan diri sendiri dan dia perasan.
Dia boleh menerimanya.
Kenapa awak marah?
Marie, awak marah.
Marie, kenapa awak marah?
Marie!
Marie?
Marie!
Marie.
Marie, beritahu saya.
Lebih baik kita berbincang esok saja.
- Tapi awak marah. - Bukan hal penting.
Tak boleh tidur jika awak marah.
Malcolm, saya pasti
tiada penyelesaian akan dicapai malam ini.
- Bagaimana awak tahu? - Saya kenal awak.
- Maksudnya? - Saya sayang awak.
Apa maksud awak?
Awak tak berupaya menenangkan situasi tegang
kecuali berkaitan kerja. Itu pun 50-50.
Kenapa tiap kali perkara baik berlaku,
awak perlu cari sesuatu,
perkara paling kecil untuk diperbesarkan, dihebohkan,
untuk merosakkan suasana.
- Yakah? Awak nak cakap pasal itu? - Ya.
- Okey. - Baiklah. Apa masalahnya?
- Ucapan awak, Malcolm. - Biar betul.
Awak dah gila.
Awak betul-betul suka memperbesarkan hal kecil.
Awak lupa ucapkan terima kasih kepada saya. Itu hal besar.
Saya dah berterima kasih berjuta kali.
Awak tahu saya berterima kasih dan bersyukur.
Awak tahu saya silap dan tak lebih daripada itu.
- Ada sebab lain. - Apa?
Umpama hubungan kita secara ringkas.
- Biar betul. - Memang betul.
- Awak gila. - Awak melebih-lebih.
Awak gila jika awak fikir
ada makna lain
selain daripada saya betul-betul terlupa.
Awak berterima kasih kepada 112 orang.
Ibu awak, juru lampu, ejen awak, guru darjah tiga awak,
penunjuk tempat duduk di panggung semasa awak 12 tahun.
- Tak adalah. - Faham-fahamlah.
Awak tak perlu menyindir dan menghina bagai.
Maaf. Saya terlupa.
Saya betul-betul kesal,
sebab itu saya asyik minta maaf semasa filem ditayang.
Saya tak lalu menonton filem itu.
Malang sekali. Awak dah lihat 7,000 kali.
Setiap kali saya minta maaf, awak kata tak apa.
Awak genggam tangan saya dan kata tak apa.
Awak kata, "Saya sayang awak. Jangan risau."
Malcolm, saya ubah fikiran sekarang.
Bagaimana?
Sebenarnya, mudah saja.
Bukankah itu gila?
- Tidak. - Tidak?
- Tidak. - Kenapa?
Sebab semasa saya di panggung, semuanya baik.
Bukan hal besar. Tak apa.
Sehingga parti itu, apabila semua orang,
dari ibu awak ke Taylor, asyik cakap pada saya,
"Saya pasti awak mungkin agak marah
sebab dia lupa ucapkan terima kasih tapi awak penting bagi dia."
Taylor kata begitu?
Ya. Dia kata jangan fikir bukan-bukan.
Apa maksud dia?
Saya pun tertanya-tanya.
- Saya tak curang. - Tak tanya.
- Saya… - Tak tanya.
- Tapi… - Saya tak tanya.
Ini bukan hanya kerana awak terlupa.
Tapi saya di mata awak.
Cara awak lihat sumbangan saya dalam hubungan ini
dan kerja awak.
Khususnya dalam filem yang awak buat tentang hidup saya.
Awak tahu tak, Marie,
awak betul-betul tak stabil.
Saya tak bergurau!
Saya betul-betul risau tentang kesihatan mental awak!
Memang ada beberapa persamaan.
Tapi Imani bukan berdasarkan awak.
Awak memang gila.
Watak Imani bukan berdasarkan awak langsung.
Biar betul.
Awak berteriak dan merendah-rendahkan saya dari dapur
sebab awak terlalu sibuk makan?
- Apa? - "Apa?"
- Tak adalah. - Jangan tipu.
- Awak kaut lagi. - Tak ada.
Agak membimbangkan
bahawa awak tak terjejas hingga
boleh mendera saya sambil makan.
- Mendera awak? - Masakan saya.
- Mendera? - Penderaan lisan.
Terima kasih atas penjelasan itu.
Penderaan lisan? Biar betul.
Jika awak nak layan saya seperti orang gila
dan hina saya,
sekurang-kurangnya jangan buat begitu semasa makan.
Bagaimana awak buat begitu?
Apa agaknya yang terlintas di fikiran awak?
"Dia bodoh! Enaknya makaroni dan keju ini."
"Dia bodoh. Ada lagi makan ini tak?"
"Kalaulah saya boleh mengarah iklan makaroni dan keju."
Suka hati awaklah.
Marah sebab ucapan saya, sebab jenaka Anthony,
sebab Taylor kata apa saja yang Taylor kata…
- Dia jahat. - Dia pelakon.
Sepanjang malam awak berdua bergambar bersama.
- Dia watak utama filem saya! - Saya tak peduli.
Saya perlu pastikan dia selesa.
- Bukan jika saya tak suka. - Ya.
Walaupun awak tak suka, itu kerja saya.
- Awak tak akan lupa dia. - Biar betul!
- Betul. - Sebab dia gila.
Tidak, sebab dia akan berang
dan buat awak menyesal awak terlupa agar ia tak berlaku lagi.
Maksudnya, awak tak cukup gila?
Bukan. Maksudnya awak asyik
menjaga perasaan dan kehendak orang lain selain daripada saya.
Ejen, penerbit, pekerja, pelakon,
malah watak rekaan lebih dihormati
dan disayangi awak daripada saya.
Apa yang paling pelik tentang situasi ini ialah
saya memahaminya.
Taylor hebat dalam filem itu.
Tapi semasa awak naik pentas dan kata
dia berupaya menghidupkan watak Imani
tanpa pernah kata
bahawa jika bukan kerana saya, dia tak akan wujud,
itu agak pelik.
Imani bukan berdasarkan awak.
Dia penagih berumur 20 tahun yang bertaubat.
Cuma kebetulan?
Awak nak bertaubat memang inspirasinya.
- Umur 20 tahun? - Ya.
Awak berikan pandangan berguna.
Tapi Imani bukan berdasarkan awak.
Dia gabungan banyak benda berbeza.
Siapa?
Orang!
Orang mana?
Ramai orang yang berbeza.
- Seperti sepupu saya, Rick. - Okey.
- Ramai orang dan benda berbeza. - Sepupu awak.
Awak tahu tak, Malcolm?
Selepas awak kenal seseorang dan tahu mereka menyayangi awak,
awak tak peduli tentang mereka lagi.
Itu tak benar.
Awak hanya peduli jika awak bakal kehilangan mereka.
- Ini tujuan awak? - Apa?
Awak mengugut saya?
Jika saya tak minta maaf, awak akan pergi?
Saya bukan nak awak minta maaf.
- Awak nak diiktiraf sebagai penulis? - Jangan melampau.
Kita banyak berbincang tentang kerja.
Tak mustahil jika awak nak dibayar.
Saya ada draf skrip itu sebelum saya kenal awak.
Ini bukan tentang pengiktirafan.
Jika begitu, apa awak mahu, Marie?
Filem itu sangat indah.
Saya rasa bangga.
Filem itu mengambil masa yang lama dan sangat sukar.
Awak rasa filem ini akan jadi begitu hebat jika kita tak bersama?
Tidak.
Itu saja yang saya nak awak kata.
Bagus.
Kita dah berhenti bergaduh?
Bergantung.
Pada apa?
Sama ada awak boleh cakap baik-baik
pada malam ini.
Saya tak begitu teruk.
Tak teruklah sangat.
Boleh saya cium awak?
Tidak.
Awak pasti?
Tapi saya betul-betul nak cium awak.
Saya tak peduli.
Jangan tak hargai saya.
Saya tak buat begitu.
Awak ada buat begitu.
Maaf.
Awak boleh cium saya.
Ya.
Hanya saya berterus-terang jika awak berkelakuan teruk.
Saya tahu.
Kini awak hasilkan filem yang digemari ramai,
semua orang akan mengampu awak.
Awak rasa begitu?
Ya.
Orang asyik memuji awak sepanjang malam. "Dia sangat sensitif."
"Dia faham perasaan orang. Dia romantik."
"Dia tentu prihatin, ya?"
- Apa awak kata? - Saya kata, "Ya."
"Apabila dia tak terlampau beremosi."
Ya.
- Ya. - Tidak.
Awak fikir awak kuat, si kurus?
Saya memang kuat.
Tidak. Saya boleh tewaskan awak dengan mudah.
Hidup akan jadi lebih mudah tapi juga akan jadi lebih sukar.
Apa maksud awak?
Jangan percaya segala pujian itu.
Jangan jauhi orang yang menyokong awak.
- Ya. - Ya.
Awak akan mula bikin filem palsu tentang orang palsu dan emosi palsu.
Kemudian awak akan makan malam dengan gadis berkulit putih dari LA Times.
- Ya. - Tidak! Bukan gadis berkulit putih itu.
Awak akan kata itu satu rakaman dan itu satu rakaman,
dan cara kamera…
Awak tahu awak cakap begitu?
Betul.
Selepas itu awak ikuti jelajah akhbar untuk filem LEGO baru awak.
Memberitahu bagaimana ia mewakili kegagalan pembinaan semula.
"Tajuk asal sebenarnya ialah…
Empat Puluh LEGO Dan Seekor Keldai, tapi…"
"Studio nak…"
Awak ketawa tapi saya tahu. Saya serius, saya boleh bayangkan.
Semua kawan Twitter awak akan memetik kicauan awak,
memuji bagai,
bercakap tentang "Inilah perubahan sebenar."
- "Ya, Raja!" - Dahsyat.
Tapi orang lain akan kata,
"Apa Negro ini buat, cuba jual LEGO kepada kami?"
"Saya tak nak tonton filem itu."
Mereka akan boikot, tunjuk perasaan
sebab awak mempolitikkan LEGO,
tapi nasib baik, awak ada teman wanita baru awak dari LA Times.
Dia akan datang dengan geng berkulit putihnya
dan membuat kecoh,
membalas kicauan orang kiri kanan.
"Ini dipanggil penindasan!"
"Siapa ketua di sini?"
"Kita berkewajipan menonton filem ini
yang ditulis dan diarah oleh orang berkulit hitam."
"Ini detik bersejarah, faham?"
"Kita akan jadikannya filem terlaris."
Tanpa disedari,
awak untung beberapa bilion untuk syarikat mainan.
- Ya! - Ya!
"Tahniah, Malcom Elliot! Awak berjaya!"
"Ambillah beberapa juta dolar dan bakul buah-buahan."
"Sebagai cadangan, pernah tak awak terfikir
membikin filem biografi Angela Davis dengan LEGO?"
Suara ajukan orang putih awak sangat hebat.
- Awak ketawa, tapi… - Ya, lucu.
Awak boleh mengubah dunia.
Awak tak patut berhenti berlakon.
Kenapa?
Saya percaya jika awak jumpa watak
yang membolehkan awak jadi diri sendiri, awak tentu menakjubkan.
Malcolm,
malangnya tiada orang boleh tulis saya kecuali awak.
Pernah tak aku ucapkan baru-baru ini bahawa aku mencintaimu?
Maafkan aku
Peluk kau
Dalam dakapanku
Perlukan aku
Sedar bahawa kau pun perlukan kasih sayang
Menghabiskan hayat mencintaimu
Oh, aku terlupa menjadi kekasihmu
Dan aku minta maaf
Marie!
Marie.
Marie!
Marie, jangan main-main.
Marie!
Alamak.
Marie!
Jangan main-main.
Marie!
Alamak.
Marie.
Marie!
Ya, Tuhan!
- Ke mana awak pergi? - Pergi kencing.
- Di mana? - Di luar.
Kenapa tak gunakan tandas?
Sebab saya tiada laman semasa kecil.
- Saya masih kagum. - Biar betul!
Awak teman lelaki saya yang paling manja.
Tapi awak juga teman lelaki yang paling tak cemburu.
Saya boleh bersangkut lengan dengan lelaki lain
dan awak tak fikir itu tak senonoh.
Awak hanya akan cakap, "Hai, sayang. Apa awak buat?"
"Tolong saya. Saya tak ingat nama sesiapa. Mari."
- Lengan siapa yang awak sangkut? - Tak penting.
Ini tentang hal malam ini?
Lebih kurang.
"Lebih kurang"?
Saya merokok di luar dan awak di dalam
meminta maaf dalam cara lembab yang hanya awak faham.
Seolah-olah lagu 50 tahun yang lalu tentang gadis lain
boleh buat saya rasa lebih elok tentang hubungan kita.
Sesetengah orang akan kata, tiada rasa cemburu itu baik.
- Tidak jika seolah-olah tak ambil peduli. - Apa maksud awak?
Awak menggalakkan saya untuk jalani hidup sendiri,
tapi itu semua mengarut.
Awak tak nak saya ada hidup yang berasingan daripada awak
sebab awak terlalu manja.
Kita bergaduh lagi?
- Kita tak bergaduh. - Konon.
Betul. Ini cuma pemerhatian.
- Jangan ungkit itu. - Kenapa?
- Jangan. - Kenapa?
Awak tak berfikir dengan waras.
- Saya berfikir dengan waras. - Tidak.
- Saya suka menyeksa diri. - Tapi awak tak bodoh.
- Terima kasih. - Jangan menyindir.
Jangan pandai-pandai kata saya korbankan sesuatu
apabila awak hanya ada masa untuk kerja awak
dan itu yang penting.
Jadi awak korbankan kerjaya berlakon untuk menjadi penyokong emosi.
- Jahanam awak. - Kini saya faham.
- Jahanam! - Awak takut, awak tak mahu.
Awak tak mahu.
- Awak takut untuk cuba dan gagal. - Awak kejam.
Tidak!
Semasa kita kenal, awak penagih dadah.
Awak baru umur 20 tahun.
Awak asyik terlena semasa berbual,
tak sedar atau mengamuk.
Jangan fikir selama lima tahun
awak dah menjadi begitu sedar sehingga saya lupa awak yang dulu.
Saya nak awak ada hidup sendiri.
Sebab jika tidak, awak akan bergantung pada saya.
Jika saya lupa ucapkan terima kasih kepada awak,
awak akan balik, mula bergaduh dan minum ubat kegelisahan,
cuba mengelar pergelangan tangan dengan gunting.
Saya nak awak keluar.
Diam, Marie. Saya faham perasaan awak.
Awak mengalami penderitaan, kekecewaan dan impian
seperti semua orang.
Awak marah awak tak dapat kerja yang awak mahu.
Awak malu awak berlakon sebagai "Gadis di Lorong"
dan "Jururawat Nombor Dua."
Kita semua tak bangga dengan kerja awal kita.
Saya juga perlu beri sumbangan pada filem yang hanya ditayang di TV,
dan penulisan semula pada filem yang tak upah penulis!
Tapi kita teruskan bekerja!
Kita teruskan mencuba! Kita bekerja semakin keras
sebab walau tak berbakat, awak berbakat,
kita masih boleh berjaya selagi tak ada ego.
Kita tak perlu bangga dengan semua pencapaian kita!
Tapi kita perlu berusaha lebih keras daripada 99% orang.
Awak tahu apa yang paling teruk?
Awak berlagak seperti kerja saya begitu melemaskan
sehingga awak tak mampu bernafas dan rimas.
Lihat di sekeliling.
Lihat rumah agam yang ditaja oleh syarikat produksi.
Pilih satu bilik, pergi buat kerja,
dan berhenti menyalahkan saya bagi kelemahan awak!
Saya yang daftar awak masuk pusat pemulihan.
Saya sertai terapi kumpulan dengan awak.
Saya sokong awak dalam setiap langkah.
Semasa awak murung,
semasa awak makan banyak ubat hingga tak mampu berasmara,
saya ada di sisi awak.
Semasa awak ketagih semula, saya ada.
Semasa kita tinggal di Jalan 38 dan awak ke perjumpaan itu, ingat tak?
Awak ke perjumpaan itu dan tak balik
sebab awak meniduri orang lain?
Teka siapa ada di sisi awak?
Lelaki kulit hitam ini.
Jadi jangan ungkit hal lalu.
Sebab awak tak dapat menang, Marie.
Percayalah.
Apa kata kita berhenti mengarut?
Semua orang pun dah berterus terang, giliran awak pula.
Tentang sebab sebenar awak ada di sisi saya?
Sebab saya bahan rujukan yang baik.
Sebab itu awak ada di sisi saya.
Sebab saya sebuah kisah.
Saya ada banyak emosi yang awak tak pernah lihat secara dekat.
Sebab saya muda dan tak pernah dicintai seperti awak cintai saya
atau sangka begitu, saya tak sedar apa saya bagi awak.
Sebuah filem. Sebuah tragedi.
Filem yang awak boleh tonton selagi awak ada di sisi saya.
Malam ini, sebagai penonton, saya melihat semuanya.
Jangan berpura-pura awak begitu murah hati.
Itu asas seni awak dan sebab utama
semua orang menggelar awak hebat dan berani.
"Beritahu kami, Malcom."
"Bagaimana awak mampu menghidupkan watak Imani?"
"Bagaimana awak boleh menggambarkan hidup seorang gadis
begitu baik dan secara asli?"
"Itu soalan yang baik, Jennifer."
"Saya mencurinya."
"Saya menjiplaknya."
"Bukan secara harafiah, tapi rohaniah."
Awak penipu.
Awak tak ucapkan terima kasih pada saya sebab awak dah tahu.
Awak tiada idea baru.
Awak cuma boleh mengajuk.
Seperti burung bayan atau kakak tua.
Saya harap awak tak bersendirian
dan perlu fikirkan idea asal.
Apa watak awak nak tulis, Malcolm?
Diri awak?
Biar betul.
Awak tak berani.
Awak tak mampu, tak ada sifat meneliti diri
dan kelemahan serta kekurangan awak
dan awak bukan Spike Lee atau Barry Jenkins
sebab mereka ada idea baru.
Idea asli dan mengandungi pengalaman peribadi mereka.
Awak kata filem awak tentang rasa malu dan bersalah. Betul?
Itu kata-kata awak.
Saya ada soalan untuk awak.
Rasa malu siapa?
Rasa bersalah siapa?
Apa awak tahu tentang rasa malu dan bersalah?
Awak ada ibu bapa, tiada tabiat buruk selain menjengkelkan,
dan pendidikan tinggi.
Ibu awak ahli terapi. Ayah awak profesor.
Kakak awak kerja dengan kumpulan pemikir di D.C.
Tapi di sini, orang-orang kaya yang tersenyum ini,
mereka fikir awak tahu apa erti penderitaan.
Mereka fikir awak pernah mengalaminya. Biar betul.
Awak lebih beruntung daripada gadis dari LA Times,
yang membantu menaikkan taraf filem suam-suam kuku awak.
Kini awak yang kejam.
Cuba kelar pergelangan tangan awak dengan gunting.
Awak tak nak diselamatkan sebab ia memalukan.
Jangan risau.
Saya tak akan mengungkitnya sebab saya marah.
- Saya tak sengaja. - Dah terlambat.
Itu memalukan dan kejam,
saya menyesal saya kongsikannya dengan awak.
Saya menghalang awak…
Mengarut!
Bagaimana saya menghalang hidup awak?
Bodoh betul.
Mengarut betul.
Saya tahu ini mengarut.
Tak guna Malibu.
Apa "suam-suam kuku"?
Awak cuma nak melukakan saya?
Itu tujuan awak?
Saya cakap banyak
tapi awak cuma ingat "suam-suam kuku"?
Saya nak tahu jika itu pendapat sebenar awak.
Cuba teka.
- Jawab soalan itu. - Apa soalan itu khususnya?
Awak tak suka filem itu?
Saya tak kata begitu.
- Awak tak suka saya dan filem itu. - Tak benar.
Awak baru kata begitu.
Awak tak rasional.
Saya tak rasional?
Ini detik paling penting dalam hidup saya,
dan awak jadikannya detik paling teruk.
Lihatlah awak.
Awak fikir semua benda ada kaitan dengan awak.
Walaupun tiada.
Awak nampak cara Imani berjalan.
Awak kata, "Agaknya dari mana awak dapat itu?"
Saya tak kata apa-apa. Saya senyum.
Saya tak endah sebab tak nak lukakan perasaan awak,
tapi awak mengambil kira semua itu.
Semasa saya sedang menghasilkan sesuatu,
awak berdiri di tepi dan cuba mewajarkan kewujudan awak.
"Saya kenal itu." "Saya kata begitu." "Saya buat begitu." "Awak tiru saya."
Malah maklum balas awak pun bukan percuma.
Awak nak main kotor?
Marilah.
Awak nak melukakan saya.
Saya boleh melukakan awak sepuluh kali ganda.
Awak bukan tandingan saya.
Saya boleh tewaskan awak.
Imani berdasarkan saya juga.
Dialog dengan jururawat,
itu apa yang saya kata kepada doktor semasa ayah saya dirawat.
Awak perasan cara Imani berjalan?
Itu gaya yang bagus.
Itu gaya bekas teman wanita saya, Jess.
Begitu juga babak basikal semasa hujan.
Itu bukan lawatan kita ke Barcelona.
Itu Jess dan saya menaiki basikal di Brooklyn.
Cara dia ikat tali kasut dengan dua simpul…
Itu gaya Jayla.
Awak bukan yang pertama.
Jenaka tentang dia tak buat rangsangan tangan.
Itu memang ayat yang sering digunakan.
Jenaka dia tentang betapa cepat dia capai kemuncak.
Itu Kiki.
Kiki.
Dia seorang penari.
Kita panggil saja dia penari.
Saya kenal dia di jalan di luar St. Louis.
Kami berasmara banyak kali di bilik emper Marriott.
Sekali di katil, sekali di bilik mandi.
Kami mungkin berasmara di dalam almari juga.
Saya ada gambar dia.
Duduk bogel di tab berbentuk hati.
Di dalam album gambar di almari rumah kita.
Awak penagih dadah, bukan?
Itu yang buat awak begitu unik, ya?
Itu yang buat sumbangan awak begitu besar, bukan?
Sudahlah.
Awak bukan gadis bermasalah pertama yang saya kenal atau tiduri.
Saya tulis skrip pertama saya bersama Leah,
yang saya sangka suka mandi lama-lama
sehingga saya temui dia tak sedarkan diri dengan jarum di lengannya.
Dua tahun lalu, saya dapat e-mel daripada kakaknya
yang kata dia mati selepas telan pil berlebihan
dan minta gambarnya
untuk buat persembahan tentang hidupnya.
Saya patut ucapkan terima kasih pada dia.
Dia berhak menerimanya.
Tasha juga.
Gadis pertama yang saya betul-betul cintai.
Gadis yang melukakan hati saya.
Dia tak pernah curang. Itu kelebihan dia.
Dia bertaubat, berkahwin dan bercerai.
Dia asyik hantar saya gambar anak gadisnya
dan berkata kalaulah dia ada anak dengan saya.
Saya hantar dia emoji hati sebab saya tak tahu apa nak cakap.
Awak dah selesai?
Belum lagi.
Awak nak saya berhenti?
Tidak, Malcolm. Teruskan.
Kenapa?
Sebab awak suka?
Awak perasan tak awak bermasalah, Marie?
Awak dah tak ketagih dadah lagi tapi masih tak sedar.
Kenapa awak suka didera, dilukai dan dimaki?
Itu tak normal atau sihat,
dan ia meresap ke dalam setiap aspek perhubungan kita.
Cara kita bercakap, bergaduh dan berasmara.
Saya pernah bersama ramai orang bermasalah.
Tapi tiada yang nak dicaci dan dihina seperti awak.
Terus terang, Marie,
awak tak harus rasa bangga.
Berhenti tersenyum sebab awak nampak seperti badut.
Itu dia bahan rujukan untuk awak.
Awak tahu apa saya baru sedar?
Awak bukan nak mewajarkan kewujudan awak.
Bukan.
Awak begitu takut dan pentingkan diri
hingga awak perlu kritik saya.
Meragui segala tindakan saya.
"Adakah saya suam-suam kuku?"
"Boleh saya buat begini tanpa dia?"
"Entah. Lebih baik tanya Marie. Mungkin dia tahu jawapan."
"Di mana Marie? Saya perlukan Marie."
"Marie, ke mana awak?"
"Awak nampak persembahan itu?"
"Awak suka? Ya, saya juga."
Awak takut saya cukup yakin dengan pendapat saya hingga tak perlukan awak.
Itulah sebabnya.
Ucapan awak tentang filem palsu.
Awak perlukan sebab untuk rasa diperlukan
sebab jika saya tak perlukan awak, kenapa saya bersama awak?
Awak nak mempunyai kawalan
sebab awak tak boleh bayangkan tujuan saya bersama awak adalah kerana cinta.
Saya mencintai awak, sayang.
Saya tak perlukan awak.
Saya cinta awak. Ada orang di dunia yang hanya mencintai awak.
Saya suka cara minda awak berfungsi.
Betul.
Saya suka cara awak melihat dunia.
Saya suka cara awak berfikir.
Naluri awak.
Saya sangat bersyukur
sebab segala yang awak telah lalui,
menjadikan awak diri awak.
Gadis yang saya cintai dan tiduri,
gadis yang bersama saya pada jam 2 pagi
pada hari paling penting dalam hidup saya sebab dia mendesak.
Dan gila.
Saya minta maaf.
Saya minta ampun
beribu-ribu kali. Saya tahu saya buat salah.
Tapi terus-terang, sebaik saja kita balik,
saya nak raikannya bersama awak, sayang.
Marie, gadis yang saya cintai.
Awak nak tahu bahagian mana watak Imani yang berdasarkan awak?
Pengakhirannya.
Bahagian yang menjadikannya tragedi,
bahawa dia…
Dia membenci dirinya kerana rasa bersalah dan malu.
Dia tak mampu menerima kebaikan.
Itulah bahagian yang berdasarkan awak.
Dia tak mampu faham
bahawa ada orang di dunia ini yang hanya mencintainya.
Walaupun dia tak mencintai dirinya.
Itulah awak.
Itu bahagian yang bukan rekaan.
Awak nak mula merokok lagi?
Hapuskan dia
- Hapuskan dia - Oh, tidak
Tapi aku mencintainya
Tak guna!
Tak guna betul!
Jahanam!
Tak guna. Jahanam!
- Kenapa? - Ulasan LA Times dah keluar.
- Apa katanya? - Entah. Internet bodoh.
- Bagus tak? - Tunggu.
- Siapa yang hantar? - Saya terjumpa.
- Kenapa mereka tak hantar? - Ia sedang muat.
Apa tajuk berita?
Perlu bayar dulu? Biar betul.
Bila ia dihantar?
$1.99 sebulan. Dua puluh minit yang lalu.
Kenapa tiada orang hantar kepada awak?
Di mana dompet saya?
Kad kredit awak tiada dalam telefon?
- Tidak! - Kenapa?
- Sebab saya tak percaya benda itu. - Yakah?
- Sudahlah, Marie. - Maaf. Okey.
Wanita itu yang tulis?
- Gadis kulit putih? - Ya.
- Jika begitu, tentu positif.
Moga begitu. Di mana dompet saya?
Awak dah cari di bilik tidur?
- Apa? - Ada di bilik tidur?
Ya, saya dah cari di sana!
Awak cari di bar?
Saya dah cari di saja juga! Di mana…
Saya dah jumpa.
- Dah jumpa? Di mana? - Tak penting.
Alamak! Di mana telefon saya?
- Malcolm? - Di mana?
- Malcolm. - Apa?
Telefon awak di sini. Bertenang.
"Ulasan filem Imani."
"Maha karya filem
yang mengisahkan kedahsyatan sistem kesihatan dan perkauman,
dalam filem pertama arahan Malcolm Elliot yang bergaya."
Saya benci wanita ini. Siapa nak tonton filem ini?
Saya cuma dengar "maha karya filem".
- Awak tak dengar "bergaya"? - Saya dengar juga.
"Saya suka babak pembukaan Steadicam." Itu doli, bodoh.
"Di jalan raya Bed-Stuy, kita sedar
bahawa protagonis kita, Imani, mengikut rentak sendiri."
"Dia menentukan suasana dan nada filem."
"Dia masuk keluar rumah persinggahan dan hospital,
tapi jangan silap, seperti tajuknya,
ini filem Imani, dunianya, kawasannya. Sehingga bukan."
Jika awak tak sedar dari ayat gadis putih saya,
ini filem orang berkulit hitam.
Sinopsisnya. Membosankan.
Dia tahu istilah dua perf tiga puluh lima
sebab saya sebut di tayangan perdana.
"Positif…"
"Membawa kepada babak sukar dilupakan
di mana Imani mengambil dadah berlebihan,
dan di situlah matlamat sebenar Elliot."
"Cara sistem perubatan Amerika melayan wanita berkulit hitam."
Pada detik ini,
semua Negro yang melanggan LA Times berkata,
"Kenapa saya perlu lihat filem ini?"
Hanya kerana filem ini tiada orang putih
tak bererti ia filem politik.
- Apa salahnya berunsur politik? - Filem politik memenatkan.
Awak suka filem politik.
Bukan yang digelar politik oleh wanita dari LA Times.
Dia suka Do The Right Thing.
Dibuat ketika politik tak popular. Itu yang membuatkannya unik.
"Semasa Imani ditahan di bawah 5150,
iaitu ditahan secara paksa
dan membahayakan diri dan orang lain,
selepas dia cuba bunuh diri dengan gunting, dia…"
"Dia diletak di bawah jagaan doktor mesra
yang dilakonkan oleh… dari rancangan TV…"
"Tapi Elliot sedar akan tindakannya,
dan berjaya mengelakkan stereotaip penyelamat berkulit putih."
Dia betul-betul bodoh.
"Kemudian semasa Imani berada
di rumah bekas teman lelakinya dan meminta dadah,
Elliot menggunakan kanta dekat." Semua kanta yang sama.
"Klaustrofobia…"
"Kita mula mempersoalkan niatnya
dalam menikmati kisah trauma wanita berkulit hitam ini."
"Babak yang lebih baik tersirat."
"Jika bukan demi mengawal filemnya,
maka demi membezakannya daripada sejarah
keganasan jantina terhadap wanita berkulit hitam."
Biar betul.
Dalam ayat seterusnya! Alamak!
Dia kata ini "karya agung."
Saya tak mampu baca lagi. Terlalu bodoh.
Entah kenapa LA Times upah wartawan bodoh seperti ini.
Tadi dia kata saya berjaya elakkan stereotaip penyelamat.
Dia memang penyelamat.
Dia cuba selamatkannya
jadi bagaimana saya mengelakkannya?
Sebab saya berkulit hitam!
Jika tak, dia akan kata saya ikut stereotaip.
Disebabkan saya lelaki, dia persoalkan niat saya
dan kata saya menikmati trauma wanita.
"Lebih baik jika tersirat."
Biar betul. Kenapa? Sebab Taylor tanggalkan baju?
Dia rasa tak wajib ada babak bogel.
Semuanya tak wajib.
Semua adegan tak wajib.
Pergerakan, halangan, cahaya, digital berbanding filem.
Suntingan ini dan itu.
Rakaman jauh. Tak penting. Ini tentang apa yang kita mahu.
Masalah saya dengan dia sebelum dia tulis
ulasan tak membawa manfaat ini adalah sama selepas
membaca ulasan tak guna ini.
Dia tak menilai filem ini.
Idea dan emosi dalam seni pembikinan filem.
Filem tak perlu ada teladan.
Ia perlu ada jiwa dan semangat.
Orang bodoh seperti ini tak hargai misteri
sebab mereka nak segalanya diterangkan dengan jelas.
Mereka takut menerima apa-apa yang mungkin berbahaya
sebab mereka cuba menentukan budaya.
Si bodoh ini tak layak tulis rencana untuk LA Times.
Dia patut pegang papan tanda untuk berita tempatan
sebab dia cuma pelapor cuaca!
Atau pelapor cuaca wanita!
Apa-apa sajalah.
Tak guna.
Malcolm.
Apa?
Dia ada kata ini karya agung.
Saya tak peduli.
Sekurang-kurangnya saya konsisten.
Bukan segalanya berasaskan identiti.
Jangan kata saya elakkan stereotaip ini sebab berkulit hitam,
tapi terjerat dalam stereotaip lain sebab saya lelaki!
Identiti asyik berubah.
Pandangan lelaki wujud tak jika pembikin filem homoseks?
Setakat mana? Jika mereka aseksual?
Jika mereka belum tentukan jantina mereka?
Kita hanya boleh meneka niat seseorang.
Kenapa Ben Hecht dan Selznick, dua lelaki Yahudi,
meluangkan banyak masa untuk Gone With the Wind?
Sehingga hari ini, tiada siapa tahu sebab Billy Wilder bikin Spirit of St. Louis
dan memasyhurkan Lindbergh, penyokong Nazi itu.
Atau sebab Ida Lupino suka filem noir dan lelaki ganas.
Kenapa Ed Wood pakai seluar dalam wanita?
Dia juga bikin filem gred B tentang makhluk asing.
Elaine May terpesona dengan lelaki emosi terbantut.
Dia rasa dia menyerupai mereka?
Dia benci mereka tapi nak kenali mereka melalui karyanya?
Moonlight begitu dikenali kerana Barry Jenkins bukan homoseks?
Atau Cukor lebih kasihankan wanita kerana dia homoseks?
Tiada sesiapa yang tahu!
Apa yang mendorong pembikin filem dan artis?
Kenapa Pontecorvo, lelaki Yahudi Itali yang kaya
mempunyai hubungan erat dengan pejuang kebebasan Islam Algeria
hingga bikin filem The Battle of Algiers?
Itu filem klasik! Beritahu saya sebabnya!
Wanita berkulit putih tak guna!
Boleh awak beritahu saya? Tak boleh? Kenapa? Sebab tiada orang tahu!
Siapa tahu? Kenapa saya memfilemkan babak itu begitu?
Disebabkan saya lelaki? Bukan homoseks?
Sebab saya tak peka dengan keganasan
atau saya percaya jika kita saksikan trauma di skrin,
penonton juga harus rasa trauma itu?
Itulah misteri seni atau filem.
Apa yang mendorong orang membuat sesuatu.
Kita boleh mengecam sistem ini, sama seperti sistem lain,
hanya untuk orang putih,
dan dalam bidang ini, untuk lelaki dan orang putih.
Tak guna!
Saya menanti sepanjang hayat,
"Mana pembuat filem berkulit hitam,
sebab saya dah serik dengan orang Inggeris
yang penuh emosi dan cuba mengatasi kecacatan kelahiran
untuk menyelamatkan Ratu daripada Hitler."
Boleh tolong sikit?
Sekat semua filem yang ada catatan tambahan.
Kita baik saja!
Tapi menulis benda mengarut begini?
Mengklasifikasikan orang sebab awak tak hargai perfileman,
sebab awak tak mampu mengkritik bentuk, media, teknik.
Awak tak reti menggambarkan emosi
sebab khuatir tak akan dapat pembaca,
atau takut pembaca akan menyerang awak.
Awak tak patut sekat keupayaan artis untuk mimpi
tentang kehidupan orang lain. Tak guna!
Teruk betul!
Walaupun awak gagal atau boleh buat lebih baik. Jahanam!
Awaklah punca orang buat filem
yang selamat dan membosankan!
Awak puncanya! Bukan saya!
Awak patut lebih berani! Awak tak patut hirau pendapat orang lain!
Orang patut lebih gopoh!
Mereka harus menjerit sekuat hati!
Hei, Karen! Hei, Al!
Saya dengar tapi saya tak peduli!
Sebab kita tak akan meningkat hingga mereka menentang sistem pemurni,
bermoral dan akademik, sama seperti cara Spike Lee
menentang sistem orang putih dengan Do the Right Thing.
Biasanya saya harap orang ini mati.
Orang yang kurang daya imaginasi ini.
Sebaliknya saya akan berdoa
seperti yang diajar oleh ibu saya, agar dia ada penyakit tangan
hingga tangan dia lemah dan kejang
dia tak boleh tulis sampah seperti ini lagi!
Ya, Tuhan.
Ini yang berlaku jika awak dapat ulasan baik?
Awak memang gila.
Awak merepek.
Jujur cakap, Malcolm, awak betul-betul gila.
Saya tahu. Saya cuma dah letih bergaduh.
Awak bergaduh dengan diri sendiri tadi.
Awak fikir awak penulis pertama
yang ada masalah dengan pengkritik?
Tidak.
Tidak sebab semuanya sama saja.
Awak nak bikin filem,
tapi orang tak boleh mengkritiknya?
Biar betul.
"Alamak! Ada orang serang filem saya!"
Ya, jahanam semua pengkritik malas ini.
Awak bukan buat pasu untuk cari makan.
Awak pembikin filem dan itu kerja paling kapitalistik,
dalam bidang seni di dunia.
Tak kira berapa kali Taylor beritahu E! News
bahawa dia seorang komunis.
- Apa? - Atau pengikut Mao.
- Ayuhlah. - Dia kata begitu.
Mungkin dia cakap tentang pengagihan kekayaan,
sikit program sosial.
- Untuk promosi filem? - Sistem perubatan mental.
- Untuk $15 satu tiket? - Mungkin.
Di E! News.
Itu Entertainment Tonight.
Kini awak tahu sebab dia cakap tentang
sistem perubatan mental dalam ulasannya.
Sebab…
Dia… Alamak, betul cakap awak.
Betul, bukan?
Ya.
Inilah hakikatnya.
Tiada orang radikal dalam bidang ini.
- Taylor agak radikal. - Dia cuma suka berlakon.
Apa maksud awak?
Awak semua pelacur dan pengampu.
- Awak panggil saya pelacur? - Ya.
Jahanam.
Sebab awak memang pelacur. Tapi tak apa.
Sebab itu awak nak nampak bijak
sebab awak nak mengimbangi bahawa awak pelacur.
Awak sepatutnya memahami
ini cara dunia berfungsi.
Umpama pelakon yang memakai gaun berharga $2,000,
bercakap tentang sosialisme
sebab dia terlalu takut untuk mengaku
yang dia cuma seorang pelakon.
Tak perlu rasa malu.
Kemudian semua media hiburan
menyahut cabarannya untuk memperjuangkan hak sosialisme.
Bukan sebab mereka peduli atau nak sebarkan mesej.
Mereka tahu tiada apa yang lebih laris daripada rasa menyampah.
Itu yang mendapat perhatian.
Awak semua terpedaya setiap kali.
Tiada sesiapa peduli cakap awak.
Tiada.
Kerja awak bermain olok-olok.
Ini situasi mengarut yang hanya berlaku di Amerika.
Awak semua puncanya.
Kekalkan saja apa yang awak buat selama ini. Tak apa.
Awak dapat ulasan yang hebat.
Tak perlu emosi sangat.
Saya pelacur?
Semestinya.
- Saya cinta awak. - Jangan memanipulasi saya.
Okey.
Saya ada rancangan.
Saya suka apa yang berlaku.
Saya nak
buat begini malam ini.
Ini rancangannya.
Saya nak ke
tandas
- sebab saya nak kencing. - Okey.
- Awak tak kisah? - Tidak.
Kita kekalkan suasana positif ini.
Awak tunggu di sini. Awak cantik.
- Jangan bergerak. Faham? - Ya.
- Jangan bergerak. - Okey.
Hei.
Ya, Tuhan.
Malcolm?
Apa?
Boleh saya tanya soalan dan awak jawab
tanpa buat saya rasa teruk?
Ya.
Kenapa awak tak upah saya?
Awak tulis kisah itu untuk saya.
Kenapa awak tak ambil saya berlakon?
Ini punca masalah kita malam ini?
Tidak.
- Kononlah. - Bukan.
- Awak tipu. Ini memang sebabnya. - Bukan.
Pernah dulu, Malcolm, kita janji nak buat filem ini bersama.
Entah bila semua itu berubah.
Entah bagaimana saya pula jadi penonton.
Saya terfikir, "Wah."
"Menyesal saya berikan semua itu."
Saya tak nak tahu sebab awak upah Taylor,
tapi awak pandai berjuang.
Awak berjuang untuk membuat filem ini,
untuk buat ikut cara awak. Kenapa awak tak berjuang untuk saya?
Saya tentu hebat.
Tentu hebat.
Mungkin lebih baik.
Itu dia.
- Apa? - Kebenaran.
Awak riuh sepanjang malam
hanya kerana awak cemburu.
- Saya tak cemburu. - Tipu.
- Saya tak cemburu. - Awak cemburu.
Perasaan yang saya rasa sekarang lebih mendalam.
Bukan cemburu.
Sudahlah, Marie.
Saya tak boleh ceritakan kisah saya lagi.
Saya tak dapat gambarkan semua kekusutan yang saya rasa
sebab awak dah buat.
Awak dan Taylor dah buat begitu.
Ini bukan pengalaman saya saja.
Saya tahu.
Saya tahu ini berlaku kepada kita berdua.
Tapi bezanya awak boleh ambil semua pengalaman ini
dan jadikannya sesuatu yang indah.
Sesuatu yang baik.
Sesuatu yang
membuat orang terharu.
Tapi saya masih di sini.
Ya.
Saya cuma nak kita buat filem ini bersama.
Terus-terang, ya,
saya boleh buat lebih baik.
Sebab saya mengalaminya.
Saya melaluinya.
Saya tentu dah jadikan filem awak lebih baik.
Awak berhenti berlakon.
Saya suruh awak uji bakat.
Awak setuju tapi enggan. Awak ada bakat tapi itu tak memadai.
Awak perlu betul-betul menginginkannya.
- Saya inginkannya. - Tak benar.
Awak tak cuba dan itulah hakikatnya.
Naluri sama yang awak dan Imani miliki,
naluri untuk menjatuhkan diri sendiri
yang tak pernah hilang.
- Saya tak cuba sebab awak tak nak saya. - Kini awak nak jadi mangsa.
Awak tak cuba sebab awak sangka saya tak nak awak.
Awak memang melampau.
Awak penipu. Palsu!
Awak tak nak saya sebab awak tak nak berkongsi kegemilangan.
Awak nak jadi penulis tunggal filem ini.
Ia akan mempunyai asal usul yang melebihi kecemerlangan awak,
sebab orang akan tanya saya dan saya akan kata, "Ya, ini berlaku kepada saya."
Tiba-tiba orang akan tanya, "Mana satu yang berbakat?"
Jika awak nak fikir begitu, silakan.
Ini tentang pemilikan.
Ini tentang ilusi yang awak cipta
bahawa perfileman bukan usaha sama.
Semua orang cuma ikut arahan awak
sebab jika filem ini jadi lebih asli kerana saya,
awak tak boleh bermegah.
Sebab itu saya tiada dalam ucapan.
- Itu juga sebab awak tak upah saya. - Keaslian.
- Ya. - Itu perkataan popular.
Saya asyik dengar malam ini. "Dia pembikin filem yang asli."
"Filem ini asli."
"Dia mencipta watak yang asli."
- Kenapa kata begitu? - Entah.
Mereka tak tahu kenapa ia bagus.
Keaslian kuncinya.
Sebab itu saja sumbangan awak.
- Itu saja orang tahu. - Tiada sumbangan.
Itu perkataan orang yang tak faham filem
rasa mereka ada sumbangan…
Saya tiada sumbangan.
Mereka tak tahu apa nak cakap kecuali tentang keaslian.
Mereka tak faham filem.
Citizen Kane atau The Best Years of Our Lives.
Tiada siapa peduli tentang itu!
Tapi mereka faham keaslian.
Keaslian tak penting, pandangan awak tak penting.
Awak tak memilikinya!
Mencipta semula realiti tak membuat ia menarik.
Ini tentang cara pentafsiran realiti.
Cara kita menyampaikan realiti,
apa yang kita dedahkan.
Sudut pandangan kita.
Menulis perbualan atau merakam video,
itu video YouTube.
- Itu pengakuan atau memoir. - Okey.
Kita dah lihat beribu kali.
Pengalaman, hidup, pergelutan awak, tak penting.
Awak penagih dadah, bosan! Awak ambil dos berlebihan. Tak menarik.
Ini tentang memindah emosi awak
dan semua detik itu kepada filem yang mengharukan.
Semoga berjaya, Marie.
- Saya benci awak! - Saya juga!
- Saya lebih benci! - Saya paling benci!
Saya benci awak!
Lelaki tak guna!
Awak gila.
Apa awak buat? Letakkan pisau itu.
Awak tahu saya makan ubat anti murung?
Saya tak makan lagi.
Saya tak sihat. Saya betul-betul tak sihat.
Saya masih menagih dadah.
Saya tak bercadang nak berhenti.
Saya tak berguna.
Saya penipu.
Saya curang.
Saya tiduri kawan-kawan awak.
Saya rasa seperti saya dah gila.
Saya curi daripada ibu awak.
Awak tahu apa yang paling teruk?
Saya tak peduli pun.
Saya tak kisah.
Sebab saya berhak.
Beritahu saya di mana pil itu.
Itulah erti keaslian, Malcolm.
Kenapa awak tak buat begitu semasa uji bakat?
Awak wanita paling sukar, degil, menjelikkan
yang saya kenal.
Saya rasa nak bunuh awak
tapi saya nak cium muka cantik awak.
Saya cinta awak.
- Kita nak berkahwin? - Tak nak.
Saya rasa kita akan berkahwin dan bercerai
beberapa kali, lebih baik kita mulakan.
Tidak.
- Saya terangsang sekarang. - Saya tak.
Gila!
Semua ini tentang awak dan babak itu,
menunjukkan awak lebih baik daripada Taylor,
dan membuat saya ragu-ragu sepanjang hayat,
filem itu boleh jadi lebih baik.
- Ya. Itu yang awak buat. - Bukan.
- Mengarut. - Tidak.
Bijak!
Agak menarik bahawa wanita dari LA Times
mengkritik babak itu dalam ulasannya.
Siapa peduli?
Saya dah kata itu babak yang saya paling tak suka dalam filem itu.
Saya suka dalam skrip.
Boleh kita bincang nanti?
- Saya rasa ini penting. - Tolonglah.
Untuk mengkaji sebabnya.
- Awak tak rasa begitu? - Tidak.
Bukan nak memusnahkan misteri, tapi cuma nak tahu.
Demi menjadi artis yang lebih baik.
Awak memenatkan.
Adakah awak akan begitu pada umur 70 tahun?
Bergantung pada di mana awak.
Tinggal dengan gadis dari LA Times
sebab saya boleh menang dengan dia.
Kenapa babak itu nampak berbeza bagi saya?
- Entah. Apa pandangan awak? - Kurang menonjol.
Apa? Dia tak menyerang Imani? Itu dalam skrip.
Dia serang Imani. Cuma saya tak sangka awak filem dia tanpa baju.
- Kenapa? - Buah dadanya terdedah.
- Jadi? - Awak jadikan dia bahan seks.
Jika saya filem awak sekarang, ini berunsur seks
atau ini apa yang awak pakai biasanya?
Dada saya tak terdedah.
Jika awak makanan segera, saya akan buang awak.
- Itu idea Taylor. - Saya pasti.
Ia menjadi terlalu menonjol.
Saya cuma fikir,
adakah babak itu berbeza jika awak seorang wanita?
Ya, tapi seluruh filem ini juga akan berbeza
sebab saya seorang wanita.
Saya tentu ada perasaan yang berbeza.
Tapi itu bukan cara kita menilai filem,
dengan 600 juta pilihan berbeza yang tak dibuat akibat
penilaian identiti andaian yang tak ketara.
Berbanding pilihan yang telah dibuat.
Saya tak kata dia bijak berfikir.
Bagus. Sebab dia bodoh.
Adakah filem ini lebih bagus
jika awak ada unsur kewanitaan?
- Siapa peduli? - Saya.
Sebab saya tertanya-tanya
jika dia ada masalah dengan awak
sama seperti saya sebagai pasangan awak.
Walaupun begitu,
dia rasa saya cipta maha karya.
Kini awak suka ulasannya?
Awak sedang melihat pembikin filem unggul.
Saya tak bergurau.
Malang sekali sebab saya tak nak bergaduh tentang ini lagi.
Saya yakin masalah dia sama dengan masalah saya.
- Apa itu? - Saya masih bersama awak.
Saya tak peduli filem lain.
Saya memahami awak. Saya di pihak awak.
Tapi awak melampau.
Ayuhlah.
Tidak, kita sedang bergaduh,
tapi awak tak hanya kata ini bukan tentang awak,
ini gabungan ramai orang,
awak perlu menikmatinya. Awak perlu lukakan saya
dengan meletakkan gambaran dalam otak saya yang sukar dilupakan.
Apa?
Kiki.
- Saya marah. - Dari luar St. Louis.
- Tab mandi berbentuk hati? - Saya marah.
Awak teruk.
Awak bodoh. Awak boleh menang tanpa cakap begitu.
Awak boleh menang dengan 20% kata-kata awak,
tapi awak tak mampu mengawal diri.
Sebab jika saya berasmara di bilik emper di Marriott,
dalam tab mandi berbentuk hati,
saya tak akan beritahu sesiapa.
Saya tak akan beritahu kawan-kawan saya,
saya tak akan ungkit semasa bergaduh.
Sebab ini akan melukakan saya
lebih daripada awak.
Menyakitkan hati, tahu tak, Malcolm?
Sebab saya suka berasmara dengan awak.
Sehingga 15 minit yang lalu,
ia satu-satunya aspek hubungan kita yang saya suka.
Itu saja tabiat buruk saya termasuk rokok.
Tapi awak melampau.
Tolonglah.
Awak musnahkan segala keseronokan dalam meniduri awak.
Kita hilang pertimbangan. Kita bergaduh…
Ia tak membantu hujah awak. Cuma buat saya rasa jijik.
Tak sangka saya berasmara
dengan lelaki menjijikkan,
yang bagaikan binatang ternakan.
Awak khinzir.
Awak berak di tempat awak makan. Awak umpama khinzir.
Ya, awak rasa ini kelakar.
- Awak melebih-lebih. - Tidak.
Awak fikir kita ada musuh sama, iaitu wanita dari LA Times,
semuanya baik sekarang?
Jangan silap. Kita belum baik.
Wanita itu teman sejiwa saya.
Kami mencari perlindungan
daripada personaliti awak yang ganas.
Disebabkan kekurangan awak sebagai pasangan dan pembikin filem,
kami mencari perteduhan.
Kami tak ada banyak persamaan tapi kami dalam situasi yang sama.
Awak pun sama juga.
Awak pernah tiduri dan keluar dengan
lelaki-lelaki paling pelik di dunia ini.
Pertama, awak tiada taraf, itu tanda amaran.
Kedua, awak tak memilih jenis, juga tanda amaran.
Ketiga, awak heboh.
Semua orang yang kenal awak tahu tabiat awak
dan bercakap tentang tanda amaran awak.
Ini bezanya.
Saya tak bermegah tentang siapa yang saya tiduri.
Saya tak perlu tahu.
Saya tak perlu tahu pengalaman lalu awak
yang bawa awak kepada saya. Awak dah ada di sini.
Saya sayang awak tanpa syarat. Kenapa?
Saya hargai misteri.
Itu yang menyokong ketegangan dalam suatu hubungan
dan memaksa kita menjadi lebih baik.
Faktor keraguan.
Bagaimana jika ada orang yang lebih menyayanginya?
Orang yang lebih bijak dan baik.
Bangunkan dia setiap pagi dengan sarapan dan seks oral.
Bagaimana jika saya bukan teman wanita terbaik?
Bagaimana jika dia nak orang lain?
Perbualan lebih baik, gadis yang ada punggung besar
dan bukan kurus kering?
Saya tahu jenis wanita yang awak suka.
Tapi saya tak meragui diri saya.
Sehingga setiap hari semasa saya bangun,
bercakap dengan awak, memakai gaun cantik,
dan memegang tangan awak,
saya cuba jadi teman wanita terbaik bagi awak.
Jadi apabila awak kata pesaing saya ialah Kiki…
- dari St. Louis… - Dah mula dah.
…dalam tab mandi berbentuk hati, saya tak peduli lagi.
Awak perlu ungkit semua itu.
Awak nak ke mana, saya belum habis cakap.
Masih ada banyak lagi.
Saya juga sedar sebab awak tak cemburu
ialah kerana awak tak hargai misteri itu.
Sebab awak tak hargainya,
sebab awak tak nak tahu jika awak teman lelaki terbaik saya,
atau orang paling berbakat yang saya kenal,
atau yang paling baik hati, bijak,
ialah kerana awak tak percaya
ada sesiapa di dunia ini yang lebih menarik daripada awak.
Sifat tidak ingin tahu awak cuma lanjutan pandangan narsisisme,
megalomania dan ego awak terhadap dunia.
Awak tak pernah meragui diri,
awak tak pernah tanya, "Bagaimana saya boleh jadi pasangan yang lebih baik?"
Awak dah cukup bagus.
Ini saja tahap pencapaian awak.
Awak jerit kepada saya
tentang cara awak akan musnahkan saya,
ialah sifat terbaik dan terburuk awak dalam hubungan ini.
Sebab itu awak boleh lupa berterima kasih kepada saya.
Sebab awak tak takut saya akan balik dan kata,
"Awak dah kehilangan saya malam ini. Saya nak berpisah dengan awak."
Tapi jika awak asyik menindas semua orang setiap hari,
awak akan hidup dalam kepura-puraan.
Lihat saya.
Saya seorang saja yang tinggal.
Saya saja yang akan kata, "Tingkatkan taraf awak."
"Jika bukan demi saya, demi kerja awak."
Jika ini filem, berpaut pada saya sekuat hati.
Sebab kita saling menyokong.
Kita saling menyokong sejak kita kenal.
Sejak hari saya terlebih dos dan awak bawa saya ke pusat pemulihan.
Sejak saya baca skrip awak
tentang saya, tentang kita, tentang hubungan kita.
Tentang cara dadah musnahkan cinta saya terhadap awak
dan cinta awak terhadap saya.
Saya cuma nak awak berterima kasih pada saya malam ini.
Itu saja.
"Terima kasih kerana mencintai saya, Marie."
"Terima kasih kerana menjadikan hidup kita lebih baik."
"Terima kasih kerana menonton 100 suntingan dan 100 draf."
"Terima kasih atas nota, pengalaman, kesabaran,
keaslian yang awak bawa kepada filem ini. Terima kasih."
"Terima kasih kerana menjadi penagih dadah dan bertaubat."
"Terima kasih untuk perkara remeh seperti beli kertas tandas dan susu
dan menguruskan pemindahan. Terima kasih."
"Terima kasih kerana uruskan hal saya."
"Terima kasih untuk kopi."
"Terima kasih buat saya senyum."
"Terima kasih untuk seks dan pelukan."
"Terima kasih kerana cuci baju dan ambil sut saya malam ini
dan masak makaroni dan keju untuk saya
selepas saya lupa berterima kasih kepada awak."
"Terima kasih atas kesilapan awak,
atas kemesraan dan semangat awak."
"Terima kasih sebab cintai saya."
"Terima kasih kerana lupakan ini dan mara. Kerana menjadi diri sendiri."
"Terima kasih sebab saya tak pernah puji awak,
dan kerana nampak seksi dalam gaun itu pada malam ini."
"Awak buat saya hebat."
"Awak buat saya jadi lebih baik."
"Terima kasih kerana memahami
bahawa saya tak pandai luahkan perasaan
dan ia diluahkan dalam karya berbanding hidup."
"Terima kasih sebab…
saya tahu keadaan tak sentiasa baik jadi saya harap awak boleh terima."
"Terima kasih."
"Saya tahu saya suka menyalahkan orang,
tapi saya bersyukur awak tak ungkit."
"Terima kasih…
kerana bersangka baik."
"Saya akan sentiasa mencintai awak, Marieku."
"Terima kasih."
"Seikhlas hati saya, terima kasih."
Saya mencintai awak, Marie.
Saya minta maaf.
Terima kasih.
Sama-sama.
Marie?
Marie!
Terjemahan sari kata oleh Audrey Teo