Downloaded from YTS.MX
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Σου πάει αυτό το φόρεμα, μωράκι.
Τι;
Στις ομορφιές σου είσαι απόψε, λέω.
Δεν σ' ακούω!
Στις ομορφιές σου είσαι απόψε, μωράκι!
Ευχαριστώ.
Μωρό μου εσύ!
Είμαι ζαλισμένος γιατί η ζωή είναι ωραία.
-Επειδή τα καταφέραμε, γαμώτο! -Τι καταφέραμε;
Έγραψα και σκηνοθέτησα μία ταινία
που εντυπωσίασε το κοινό απόψε.
Είδες τις αντιδράσεις τους;
Τις είδες;
Πες μου, τις είδες;
Τους έριξα στα πατώματα.
Έκλαιγαν για οκτώ λεπτά στο τέλος,
κι όταν έπεσαν οι τίτλοι, ήταν σαν να έσκασε βόμβα.
Σαν να έγινε έκρηξη.
Γουστάρω.
Δεν το πιστεύω αυτό που συνέβη, μωράκι.
Μου την έπεσαν έξι κριτικοί μετά. Μπορεί και επτά.
Με ζάλισαν.
Με πιάνεις;
Οι ασπρουλιάρηδες από το Variety και το IndieWire τη λάτρεψαν.
Η ασπρουλιάρα από τους LA Times ξετρελάθηκε.
Με αποκάλεσε "νέο Σπάικ Λι",
"νέο Μπάρι Τζένκινς", "νέο Τζον Σίνγκλετον".
Της είπα "Ξέχασες τον Γουίλιαμ Γουάιλερ".
Κόλλησε για λίγο και μετά ρώτησε "Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ ήταν μαύρος;"
Τότε κατάλαβε ότι κι αυτό που είπε ήταν ρατσιστικό.
Κοκκίνισε από ντροπή. Πέθανα στο γέλιο.
Ξεκαρδίστηκα, Μαρί.
Κόμπιαζε όταν μιλούσε, του στιλ
"Η ταινία με κατασυγκίνησε.
Μάλκολμ, μου πήρες τα μυαλά. Θεέ μου, Μάλκολμ.
Αχ, Μάλκολμ!"
Και γαμώ τις ασπρουλιάρικες φάσεις.
Είχε ενδιαφέρον, όμως.
Λόγω του γεγονότος ότι είμαι σκηνοθέτης και μαύρος,
όπως και η πρωταγωνίστρια στην ταινία,
είδε την όλη φάση από πολιτική σκοπιά,
ενώ η ταινία μιλάει απλώς για μια κοπέλα που θέλει ν' απεξαρτηθεί.
Αντιμετώπισε εμπόδια λόγω του χρώματός της;
Προφανώς.
Είναι η πραγματικότητα, αλλά όχι το θέμα της ταινίας.
Η ταινία μιλά για την ντροπή, τις τύψεις, τη δυσκολία να ξεκόψεις.
Και μου τη δίνει που όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι
μοστράρουν τα πτυχία τους.
Μάλκολμ, κι εσύ έχεις σπουδάσει.
Ναι, αλλά δεν παριστάνω τον σπουδαγμένο ή την ελίτ.
Η ταινία μου δεν απευθύνεται στους τρεις σπασίκλες της τάξης μου.
Είμαι δημιουργός.
Καλά δεν λέω;
Δεν είμαι δημιουργός, μωρό μου; Έτσι μπράβο.
Και δεν ανέχομαι να μιλάω για σινεμά
με τους ασπρουλιάρηδες ρεπόρτερ
και να το γυρνάνε στη ράτσα επειδή τους βολεύει, γαμώτο.
Φαντάζομαι τις κριτικές τους.
Θα πηγαίνουν κάπως έτσι:
"Η ταινία αναδεικνύει τις φρικαλεότητες…"
Τέτοιες λέξεις γράφουν.
"Τις φρικαλεότητες του ρατσισμού στον χώρο της ψυχικής υγείας".
Δεν θα λένε ότι αφορά
μια ναρκομανή που πάει να συνέλθει.
Αυτοί οι άτιμοι διυλίζουν τον κώνωπα.
Εντάξει, μας πείσατε.
Είστε έξυπνοι, συνειδητοποιημένοι τύποι.
Αφήστε εμάς τους καλλιτέχνες να χαρούμε τη δουλειά μας.
Να χαρούμε την τέχνη.
Μα τώρα ετοιμάζεις ταινία για τη ζωή της Ντέιβις.
Άλλο αυτό. Διαφέρει.
Επιλέγω να γυρίσω μια ταινία που είναι βαθιά πολιτική.
Δεν ισχύει για όλες τις ταινίες μου.
Η Άντζελα Ντέιβις μάλλον θα διαφωνούσε.
Λες, ε;
Σοβαρά τώρα, αν αποφασίσω να γυρίσω μια ταινία LEGO,
δεν θα το κάνω επειδή υπονοώ
ότι τα τουβλάκια που έχτισαν την Αμερική ήταν οι μαύροι δούλοι.
Θα είναι απλώς μια ταινία LEGO.
-Δεν θες να φτιάξεις ταινία LEGO. -Σωστά.
Πάντως, η ταινία LEGO τα έσπαγε. Πολύ ζόρικη!
Και δεν έλαβες ποτέ σου θετική κριτική.
Να πάρει… Έχεις δίκιο.
Παραπονιέσαι για κριτικές που δεν γράφτηκαν ακόμα.
Σωστή και πάλι.
Κόφ' το, λοιπόν. Σε κάνει να ακούγεσαι μαλάκας.
Ναι…
Έπιασες το νόημα, πάντως.
Όπως και να 'χει, άσ' το για άλλη φορά.
Ναι.
Γκρινιάζεις για την τύπισσα των LA Times
επειδή σε είχε θάψει κάποτε.
Δεν μ' έθαψε απλώς.
Έγραψε μαλακίες. Έχει διαφορά.
Εντάξει, κέρδισες.
Σε συνέκρινε με τον Λι και τον Τζένκινς.
Είναι πολύ μέτρια δημοσιογράφος.
Καλά, δεν είσαι ο νέος Λι ή Τζένκινς.
-Δεν ξέρει καν τον Γουάιλερ. -Ούτε εγώ.
Έτοιμα τα μακαρόνια, μωρό μου;
-Δεν ξέρεις τον Γουίλιαμ Γουάιλερ; -Όχι.
Γύρισε Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας.
Τρομερή ταινία. Το Μπεν Χουρ;
Μιλάμε για τρομερό ταλέντο. Ο πύργος των καταιγίδων…
Πιάσε.
Διακοπές στη Ρώμη…
Κλασικές ταινίες.
Πού να ξέρεις; Δεν είσαι του σινεμά.
Όπως το 'πες. Δεν είμαι.
-Πέρασες καλά απόψε; -Ωραία ήταν.
"Ωραία".
Όση ώρα μιλούσα μ' αυτούς τους γλυκούς, χαμογελαστούς λεφτάδες
που πριν έναν μήνα μ' αγνοούσαν εντελώς,
σε χάζευα συνέχεια.
Και σκεφτόμουν
ότι είσαι το πιο θεσπέσιο πλάσμα πάνω στη Γη.
Και το πιο σέξι.
Με διαφορά. Μέχρι και ο Άντονι το 'πε.
Όχι με την κακή έννοια.
Με καλό τρόπο.
Όσο σ' έβλεπα…
να πίνεις κράνμπερι με σόδα,
να χαμογελάς, να κουβεντιάζεις…
σκεφτόμουν "Τι τυχερός που είμαι, γαμώτο".
-Ανυπομονούσα να γυρίσουμε σπίτι. -Είσαι πολύ γλυκός.
Ν' αρπάξω το κωλαράκι σου και να το φιλήσω.
Να σου πω σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ, Μαρί.
Θες βούτυρο με αλάτι ή χωρίς;
Θέλω εσένα.
Τι ήταν αυτό;
-Ποιο; -Το στράβωμα.
-Δεν στράβωσα. -Κι όμως.
Όχι, με παρεξήγησες.
Άσ' τα αυτά. Το καταλαβαίνω όταν έχεις κάτι.
Μπορεί και όχι.
Όχι, καταλαβαίνω.
-Έχω άδειο στομάχι. -Δεν είν' αυτό.
Πάει μία. Ας φάμε, να πάμε για ύπνο.
Μαρί, δεν θέλω να τσακωθούμε απόψε.
Ούτ' εγώ. Γι' αυτό σου φτιάχνω μακαρόνια με τυρί.
Άρα είσαι τσαντισμένη.
Όχι.
-Γι' αυτό που είπε ο Άντονι; -Όχι.
-Επειδή σε είπε "μοντέλο"; -Όχι.
Μην τον συνερίζεσαι. Τα 'χει τα χρονάκια του.
Δεν με προσέβαλε.
-Ορκίζεσαι; -Ορκίζομαι.
-Η Τέιλορ φταίει; -Όχι.
-Σίγουρα; -Ναι.
-Ξέρω ότι σε ταράζει. -Δεν με ταράζει.
-Σε ρίχνει. -Με ρίχνει; Δεν θα το 'λεγα.
-Δεν μιλάτε πολύ. -Αυτό δεν σημαίνει ότι με ρίχνει.
-Θέλω να πω… -Τι;
Ότι με κάνει να νιώθω ταπεινή, λες κι είναι βασίλισσα.
Δεν το εννοούσα έτσι.
Πώς, δηλαδή;
Είναι σταρ του σινεμά.
-Ανερχόμενη σταρ του σινεμά. -Μην τη γρουσουζεύεις.
Απλώς δεν έχω να της πω κάτι καλό.
-Όχι ότι με ρίχνει. -Το καταλαβαίνει, όμως.
Αλήθεια;
-Αλήθεια. -Πού το ξέρεις;
-Το ξέρω. -Αλήθεια;
Βλέπει πώς φέρεσαι γενικά. Είσαι ομιλητική, κάνεις πλάκα.
Είμαι ευχάριστη παρέα.
Γι' αυτό νιώθει ανασφάλεια.
Επειδή βλέπει άλλα άτομα με προσωπικότητα;
Όχι. Επειδή καταλαβαίνει ότι προσποιείσαι.
Θα της περάσει.
Γιατί έχεις νεύρα;
Μαρί, έχεις νεύρα.
Τι είν' αυτό που σε τσάντισε;
Μαρί.
Μαρί…
Μαρί!
Μαρί.
Μαρί, μίλα μου.
Δεν είναι καλή ιδέα. Ας μιλήσουμε αύριο.
-Μου θύμωσες. -Μην το κάνεις θέμα.
Δεν θα με πιάνει ύπνος.
Μάλκολμ, άκουσέ με.
Δεν θα βγει τίποτα καλό αν τα πούμε απόψε.
-Πού το ξέρεις; -Ξέρω εσένα.
-Τι σημαίνει αυτό; -Σ' αγαπώ.
Τι θα πει αυτό;
Θα πει ότι δεν είσαι ικανός να αποκλιμακώσεις εντάσεις
που δεν αφορούν τη δουλειά. Κι εκεί παίζεται.
Γιατί όποτε συμβαίνει κάτι καλό,
βρίσκεις κάτι, οτιδήποτε,
το παραμικρό, για να αγκιστρωθείς, να το αποδομήσεις
και να βεβαιωθείς ότι δεν πρόκειται να το γιορτάσουμε.
-Αλήθεια; Θες να τ' ακούσεις; -Ναι.
-Εντάξει. -Για πες, τι σ' ενόχλησε;
-Η ομιλία σου, Μάλκολμ. -Δεν με παρατάς;
Το 'χεις χάσει.
Καλά είπα πριν ότι αποδομείς τα πάντα με το παραμικρό.
Ξέχασες να μ' ευχαριστήσεις. Δεν είναι "παραμικρό" αυτό.
Σ' έχω ευχαριστήσει πολλάκις.
Ξέρεις ότι σου είμαι ευγνώμων.
Ήταν λάθος μου. Γιατί το μεγεθύνεις;
-Επειδή είναι μεγαλύτερο. -Τι;
Όλη μας η σχέση είναι έτσι.
-Δεν μιλάς σοβαρά. -Πολύ σοβαρά.
-Έχεις ψύχωση. -Υπερβάλλεις.
Καθόλου. Είναι ψύχωση
να λες ότι επειδή το ξέχασα,
αυτό υποδηλώνει κάτι περισσότερο, γαμώτο.
Ευχαρίστησες 112 άτομα απόψε.
Τη μάνα σου, τους ατζέντηδες, τον δάσκαλό σου,
τον ταξιθέτη στο σινεμά που πήγαινες μικρός.
-Τα παραλές. -Καταλαβαίνεις.
Δεν χρειάζεται να γίνεσαι σαρκαστική και δηκτική.
Συγγνώμη που σε παρέλειψα.
Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.
Σ' το είπα χίλιες φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Δεν είδα την ταινία από τις τύψεις.
Κρίμα. Την είδες μόνο 7.000 φορές.
Κι όποτε σου ζητούσα συγγνώμη, έλεγες "Δεν πειράζει".
Μου έσφιγγες το χέρι κιόλας.
Μου 'λεγες "Σ' αγαπώ. Ξέχνα το. Όλα καλά".
Ε, λοιπόν, Μάλκολμ, άλλαξα γνώμη.
Πώς γίνεται αυτό;
Είναι πανεύκολο, αν θες να ξέρεις.
Δεν σου φαίνεται παράλογο αυτό;
-Μπα. -Όχι;
-Όχι. -Γιατί;
Όσο ήμασταν στην αίθουσα, δεν μ' ενοχλούσε.
Δεν έδωσα σημασία. Το ξέχασα.
Αλλά μετά, στο πάρτι, όταν όλοι,
από τη μάνα σου ως την Τέιλορ, έρχονταν και μου έλεγαν
"Σίγουρα θα στενοχωρήθηκες
που ξέχασε να σ' ευχαριστήσει, αλλά ξέρεις πόσο σ' εκτιμά".
Η Τέιλορ το είπε αυτό;
Ναι. Μου 'πε να μην το πολυψάξω.
Τι θα πει αυτό;
Περίεργο. Κι εγώ την ίδια απορία είχα.
-Δεν σε κεράτωσα. -Σε ρώτησα;
-Απλώς είπα. -Όχι.
-Απλώς είπα. -Δεν σε ρώτησα.
Δεν είναι ότι παρέλειψες να με ευχαριστήσεις,
αλλά πώς με βλέπεις.
Πώς βλέπεις τη συνεισφορά μου, όχι μόνο στη σχέση μας,
αλλά στο έργο σου.
Ειδικά σε μια ταινία σου που έχει θέμα τη ζωή μου.
Ξέρεις, Μαρί…
είσαι πραγματικά… ανισόρροπη.
Δεν κάνω πλάκα.
Ειλικρινά, ανησυχώ για την ψυχική σου υγεία!
Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες,
αλλά η Ιμάνι δεν είσαι εσύ.
Έχεις παραισθήσεις.
Από πού κι ως πού βασίζεται η Ιμάνι σ' εσένα;
Σοβαρά τώρα;
Μου βάζεις τις φωνές και με μειώνεις από την άλλη άκρη,
ενώ κάθεσαι και χλαπακιάζεις μακαρόνια;
-Τι; -"Τι;"
-Δεν χλαπακιάζω. -Ψέματα.
-Έβαλες δεύτερη μερίδα. -Όχι.
Ξέρεις πόσο μου τη σπάει
που τα ισοπεδώνεις όλα τόσο
ώστε να με προπηλακίζεις τρώγοντας;
-Σε προπηλακίζω; -Εγώ μαγείρεψα.
-Σε προπηλακίζω; -Λεκτικά.
Καλά που το διευκρίνισες. Έχει σημασία.
Λεκτικά κιόλας; Άσε τώρα.
Αν είναι να με βγάζεις τρελή
ή να βρίζεις,
κάν' το χωρίς να χλαπακιάζεις σαν να μην τρέχει τίποτα.
Τι λες γι' αυτό;
Πώς ακούγεται αυτό μες στον εγκέφαλό σου;
"Τι καριόλα! Μούρλια τα μακαρόνια με τυρί.
Τι καριόλα! Να βάλω κι άλλα;
Τι καριόλα! Να κάνω μια διαφήμιση για μακαρόνια".
Εσύ λες ό,τι θες.
Θυμώνεις που σε ξέχασα, με το αστείο του Άντονι,
με ό,τι σκατά σού είπε η Τέιλορ…
-Ήταν κακία. -Ηθοποιός είναι.
Όλο το βράδυ φωτογραφιζόσουν μαζί της.
-Είναι η πρωταγωνίστριά μου! -Δεν με νοιάζει.
Θέλω να νιώθει άνετα.
-Όχι εις βάρος μου. -Κι όμως.
Λυπάμαι, μα είναι η δουλειά μου.
-Αυτή δεν θα την παρέλειπες. -Έλεος!
-Όχι. -Επειδή είναι ψυχοπαθής.
Όχι. Θα έπαιρνε ανάποδες
και θα σου το 'βγαζε ξινό όλο το βράδυ ώστε να μην το ξανακάνεις.
Άρα εσύ είσαι λιγότερο παλαβή.
Αυτό που λέω είναι ότι, μια ζωή,
φροντίζεις να ικανοποιείς τους πάντες εκτός από εμένα.
Οι ατζέντηδες, οι παραγωγοί, το συνεργείο, οι ηθοποιοί,
ακόμα κι οι χαρακτήρες σου λαμβάνουν πιο πολύ σεβασμό
και κατανόηση απ' ό,τι εγώ.
Κι αυτό είναι το παράξενο σ' όλη αυτήν την ιστορία.
Καταλαβαίνω.
Η Τέιλορ είναι φοβερή ηθοποιός.
Όταν όμως την εκθειάζεις
επειδή υποδύθηκε τέλεια την Ιμάνι,
χωρίς να αναφέρεις ποτέ
ότι η Ιμάνι βασίζεται στη δική μου ζωή,
είναι κάπως παράξενο.
Δεν βασίζεται σε σένα.
Μια 20χρονη που κόβει τα ναρκωτικά.
Τι σύμπτωση.
Προφανώς, η απεξάρτησή σου με ενέπνευσε.
-Στα 20; -Ναι.
Έμαθα πολλά πράγματα από εσένα.
Πώς είναι η όλη φάση. Άλλο αυτό, όμως.
Η Ιμάνι συνδυάζει στοιχεία πολλών ατόμων.
Ποιων;
Πολλών!
Ποιων πολλών;
Πολλών και διάφορων.
-Όπως ο ξάδερφός μου ο Ρικ. -Καλά.
-Έχει στοιχεία από πολλούς. -Ο ξάδερφος…
Να σου πω κάτι, Μάλκολμ;
Νομίζω πως όταν κάποιος σου συμπαραστέκεται και σ' αγαπάει,
τον θεωρείς μονίμως δεδομένο.
Δεν ισχύει αυτό.
Και το αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν τον χάσεις.
-Εκεί το πας; -Πού;
Με απειλείς;
Αν δεν ζητήσω συγγνώμη, θα σε χάσω;
Δεν θέλω τη συγγνώμη σου.
-Τι; Να μπεις στους τίτλους; -Μη γίνεσαι κακός.
Σοβαρά μιλάω. Μετά από τόση κουβέντα,
δεν θα με παραξένευε να θες κάποια ανταμοιβή.
Έγραφα το σενάριο πριν ακόμα σε γνωρίσω.
Δεν θέλω να μπω στους τίτλους τέλους.
Τι θέλεις, τότε, Μαρί;
Η ταινία είναι υπέροχη.
Είμαι περήφανη.
Κόπιασες πολύ να τη γυρίσεις, αλλά έχω μία ερώτηση.
Πιστεύεις πως θα ήταν εξίσου καλή αν δεν ήμασταν μαζί;
Όχι.
Θα μου αρκούσε να πεις αυτό.
Ωραία.
Τέλειωσε ο καβγάς μας;
Εξαρτάται.
Από τι;
Από το αν θα με ξαναπροσβάλεις
απόψε.
Δεν είμαι τόσο καθίκι.
Αυτό ξαναπές το.
Να σε φιλήσω;
Όχι.
Σίγουρα;
Θέλω πάρα πολύ να σε φιλήσω.
Δεν με νοιάζει.
Μη με θεωρείς δεδομένη.
Δεν σε θεωρώ.
Με θεωρούσες.
Συγγνώμη.
Τώρα, φίλα με.
Ναι!
Μόνο εγώ δικαιούμαι να σου τη λέω όταν κάνεις μαλακίες.
Το ξέρω.
Και τώρα που έφτιαξες μια ταινία που τη λάτρεψαν όλοι,
θα σε γλείφουν πατόκορφα.
Λες;
Ναι.
Όλο το βράδυ άκουγα "Τι ευαίσθητος που είναι!
Πώς αφουγκράζεται τα συναισθήματα, τι ρομαντικός…
Δεν είναι γλυκούλης;"
-Και τι απαντούσες; -Έλεγα "Όντως είναι,
όταν δεν τσαλαπατά τα συναισθήματά μου".
Ναι.
Μας κάνεις και τη ζόρικη;
Είμαι ζόρικη.
Θα σε κάνω μια χαψιά για πλάκα. Είσαι εύκολη λεία.
Ξέρεις, η ζωή θα γίνει πιο εύκολη, αλλά και πιο περίπλοκη.
Τι εννοείς;
Μην καβαλήσεις το καλάμι.
Και μην απομακρύνεις τους φίλους σου.
-Ναι. -Ναι.
Θ' αρχίσεις να φτιάχνεις ψεύτικες ταινίες για ψεύτικα άτομα με ψεύτικα συναισθήματα.
Μετά θα βγεις για δείπνο με την ασπρουλιάρα από τους LA Times.
-Όχι με την ασπρουλιάρα! -Κι όμως.
Θ' αρχίσετε να λέτε γι' αυτήν τη λήψη και την άλλη λήψη,
και πώς η κάμερα…
Έτσι κάνεις τα δάχτυλα.
Κυριολεκτικά.
Πολύ σύντομα, θα δίνεις συνέντευξη για τη νέα σου ταινία LEGO.
Θα λες ότι είναι μια αλληγορία για την αποτυχία της αναδόμησης.
"Ο αρχικός της τίτλος ήταν
Σαράντα LEGO κι Ένα Μουλάρι, αλλά…
το στούντιο δεν πολύ…"
Γέλα όσο θες, αλλά εγώ το βλέπω. Σοβαρά, το βλέπω να έρχεται.
Ένα σωρό νέοι φίλοι θα σε ακολουθούν στο Twitter,
θα σε επευφημούν
και θα λένε "Αυτό θα πει μετάλλαξη.
-Μιλάμε, είναι βασιλιάς!" -Θα πεθάνω.
Ενώ οι υπόλοιποι θα λένε
"Τι τον έπιασε τον αράπη και μας λανσάρει αυτά τα LEGO;
Σιγά μη δω αυτήν την μπούρδα".
Και να τα μποϊκοτάζ κι οι διαμαρτυρίες
για πολιτικοποίηση των LEGO,
αλλά ευτυχώς θα έχεις την ασπρουλιάρα γκόμενά σου από τους LA Times.
Θα βάλει ένα τσούρμο άλλες ασπρουλιάρες
σαραντάρες τύπισσες
να πάρουν αμπάριζα το Twitter.
"Αυτό είναι κυριολεκτικά λογοκρισία!
Ποιος κάνει κουμάντο εδώ;
Έχουμε ηθική ευθύνη να πάμε να δούμε αυτήν την ταινία
που έγραψε και σκηνοθέτησε ένας μαύ… Ένας έγχρωμος".
"Θα γράψουμε ιστορία.
Θα γίνει η πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών".
Και πριν το καταλάβεις,
θα έχεις κάνει πάμπλουτη μια εταιρεία παιχνιδιών.
-Ναι! -Ναι!
"Συγχαρητήρια, Μάλκολμ Έλιοτ! Τα κατάφερες!
Πάρε δύο εκατομμυριάκια κι ένα καλάθι με φρούτα.
Παρεμπιπτόντως, έχεις σκεφτεί ποτέ
να γυρίσεις τη ζωή της Ντέιβις με LEGO;"
Η ασπρουλιάρικη φωνή σου με τρελαίνει.
-Γέλα εσύ, αλλά… -Αφού μ' αρέσει.
Θ' αλλάξεις τον κόσμο.
Κακώς παράτησες την ηθοποιία, μωρό μου.
Γιατί το λες;
Πιστεύω ότι αν έβρισκες μια ηρωίδα
που θα σε άφηνε να 'σαι ο εαυτός σου, θα ήσουν καταπληκτική.
Μόνο εσύ μπορείς
να γράψεις μια ηρωίδα στα μέτρα μου.
Σου 'χω πει τελευταία ότι σ' αγαπάω;
Συγγνώμη
Να σε πάρω
Αγκαλιά
Όταν με χρειαζόσουν;
Τώρα καταλαβαίνω Ότι κι εσύ έχεις ανάγκη από αγάπη
Και θα σ' την προσφέρω Για την υπόλοιπη ζωή μου
Ξέχασα να είμαι ο εραστής σου
Και λυπάμαι
Μαρί;
Μαρί!
Μαρί, άσε το κρυφτό.
Μαρί!
Γαμώτο.
Μαρί!
Άσε το κρυφτό.
Μαρί!
Να πάρει…
Μαρί…
Μαρί!
Θεέ μου!
-Πού σκατά είχες πάει; -Για κατούρημα.
-Πού; -Έξω.
Γιατί δεν πήγες στην τουαλέτα;
Επειδή δεν μεγάλωσα με κήπο,
τον απολαμβάνω όσο μπορώ.
Ξέρεις, είσαι ο πιο ανήμπορος άντρας που έβγαινα ποτέ.
Αλλά ταυτόχρονα, και ο λιγότερο ζηλιάρης.
Θα μπορούσα κυριολεκτικά να κρέμομαι από το χέρι ενός άλλου,
κι εσύ δεν θα παρεξηγούσες.
Θα ερχόσουν και θα 'λεγες "Τι λέει, μωρό; Τι σκατά κάνεις;
Για βοήθα. Δεν θυμάμαι το όνομα κανενός εδώ. Πάμε".
-Τίνος θα ήταν το χέρι; -Δεν έχει σημασία.
Για απόψε λες;
Περίπου.
"Περίπου;"
Εγώ κάπνιζα έξω κι εσύ καθόσουν εδώ
και μου ζητούσες συγγνώμη με συναισθηματικά αργόστροφο τρόπο.
Λες κι ένα τραγούδι 50 ετών που γράφτηκε για άλλη
θα με έκανε να νιώσω καλύτερα για τη σχέση μας.
Κάποιοι θα χαρακτήριζαν θετικό το ότι δεν ζηλεύω.
-Όχι όταν δείχνει αδιαφορία. -Τι εννοείς;
Μάλκολμ, όσο κι αν με προτρέπεις να είμαι ανεξάρτητη,
ουσιαστικά, λες μαλακίες.
Δεν θες πραγματικά να είμαι ανεξάρτητη,
επειδή είσαι ανήμπορος.
Δεν έληξε ο καβγάς;
-Μην υπερβάλλεις, δεν καβγαδίζουμε. -Καλά.
Όχι, μια παρατήρηση έκανα.
-Ας μην το πιάσουμε. -Γιατί;
-Δεν σε συμφέρει. -Γιατί;
Το μυαλό σου έχει θολώσει.
-Δεν νομίζω. -Πίστεψέ με, δεν σε συμφέρει.
-Τότε, είμαι και λίγο μαζοχίστρια. -Όχι χαζή, όμως.
-Να 'σαι καλά! -Μη με ειρωνεύεσαι.
Μου κάνεις κήρυγμα για το τι παράτησα,
ενώ μόνο για τη δουλειά σου έχεις χρόνο
κι ενδιαφέρεσαι.
Δηλαδή, παράτησες την καριέρα σου ως ηθοποιός για να με στηρίξεις;
-Άντε γαμήσου! -Κατάλαβα.
-Άντε γαμήσου! -Βασικά, φοβόσουν.
Δεν το ήθελες.
-Φοβόσουν την αποτυχία. -Είσαι σιχαμένος.
Άντε γαμήσου!
Όταν σε γνώρισα, ήσουν τίγκα στα χάπια.
Μετά βίας 20 ετών.
Εκεί που κουβέντιαζες, κοιμόσουν,
λιποθυμούσες ή ξεσπούσες.
Τα τελευταία πέντε χρόνια,
το παίζεις διανοούμενη, αλλά δεν ξέχασα πώς ήσουν παλιά.
Θέλω να είσαι ανεξάρτητη.
Ξέρεις γιατί; Επειδή αλλιώς, θα τα φορτώσεις όλα πάνω μου.
Κι αν ξεχάσω να σε μνημονεύσω σε μια πρεμιέρα,
θα τσακωθείς μαζί μου, θα αρχίσεις τα ηρεμιστικά,
και θα προσπαθείς να κόψεις τις φλέβες σου με νυχοκόπτη.
Φύγε από το δωμάτιο.
Άσε μας, Μαρί. Καταλαβαίνω, ειλικρινά.
Νιώθεις απογοήτευση επειδή έκανες όνειρα
όπως όλοι μας στη Γη.
Θύμωσες που δεν πήρες καλούς ρόλους.
Ντρέπεσαι που έχεις παίξει μόνο σε ταινίες
δεύτερης διαλογής.
Μάντεψε. Κανείς από μας δεν είναι περήφανος για το ξεκίνημά του.
Εγώ ξεκίνησα ως βοηθός σεναρίου σε ρομαντικές κομεντί
και τηλεοπτικές επανεκδόσεις της πλάκας.
Δεν τα παράτησα, όμως!
Συνέχισα να προσπαθώ όλο και περισσότερο,
γιατί αν έχεις έστω λίγο ταλέντο,
κάτι θα καταφέρεις, αρκεί ν' αφήσεις τους εγωισμούς.
Δεν χρειάζεται να 'σαι περήφανος για όλα όσα κάνεις!
Πρέπει, όμως, να προσπαθείς περισσότερο από το υπόλοιπο 99%.
Ξέρεις τι είναι απαράδεκτο και ανεύθυνο, Μαρί;
Το ότι κάνεις λες και η δουλειά μου σε πνίγει τόσο πολύ, γαμώτο,
που δεν μπορείς να αναπνεύσεις και περιορίζεσαι.
Κοίτα γύρω σου.
Δες σε τι σπιταρόνα μένουμε χάρη στην εταιρεία παραγωγής.
Διάλεξε δωμάτιο, στρώσου στη δουλειά
και πάψε να με κατηγορείς επειδή δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου!
Σ' έβαλα σε πρόγραμμα απεξάρτησης.
Ξεκίνησα ομαδική ψυχοθεραπεία μαζί σου.
Σε στήριξα σε κάθε βήμα σου, γαμώτο.
Όταν είχες κατάθλιψη
κι από τα πολλά χάπια δεν έκανες σεξ για έξι μήνες,
ήμουν δίπλα σου.
Όταν ξανακύλησες, το ίδιο.
Όταν μέναμε στο παλιό μας σπίτι κι είχες πάει σ' εκείνη τη συνάντηση;
Από την οποία δεν γύρισες αμέσως
γιατί πηδιόσουν με άλλον, θυμάσαι;
Ποιος σου συμπαραστάθηκε;
Η αφεντιά μου.
Δεν σε συμφέρει, λοιπόν.
Μην αρχίζεις αυτήν την κουβέντα, γιατί δεν θα βγεις κερδισμένη, Μαρί.
Πίστεψέ με.
Δεν αφήνουμε τις μαλακίες, Μάλκολμ;
Αφού είπαμε να ανοιχτούμε απόψε, πες και τα δικά σου.
Για ποιον λόγο μου συμπαραστάθηκες.
Ήμουν καλή στο πήδημα.
Γι' αυτό έμενες στο πλάι μου.
Είχα ενδιαφέρον.
Έβλεπες από κοντά έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων.
Κι επειδή ήμουν 20 ετών και δεν με είχαν αγαπήσει έτσι
ή έστω αυτό νόμιζα, δεν καταλάβαινα τι ρόλο έπαιζα.
Μια ταινία ήμουν κι εγώ. Μια τραγωδία
που συνέχιζες να βλέπεις όσο έμενες δίπλα μου.
Απόψε στην πρεμιέρα, το διαπίστωσα μπροστά σε όλους.
Οπότε μην παριστάνεις τον άγιο, Μάλκολμ.
Αυτή είναι η βάση της τέχνης σου και η αιτία
που σε αποκαλούν σπουδαίο, γενναίο κι ατρόμητο.
"Πες μας, Μάλκολμ.
Πώς δημιούργησες τον χαρακτήρα της Ιμάνι;
Πώς κατάφερες να εκφράσεις μια νεαρή γυναίκα
τόσο όμορφα, τόσο αυθεντικά;"
"Καλή ερώτηση, Τζένιφερ.
Μπορώ να πω ότι την έκλεψα.
Την ξεπατίκωσα.
Όχι κυριολεκτικά. Πνευματικά".
Είσαι απατεώνας.
Δεν μ' ευχαρίστησες απόψε επειδή το ξέρεις ήδη αυτό.
Δεν έχεις τίποτα καινούριο να πεις.
Το μόνο που κάνεις είναι να μιμείσαι.
Σαν παπαγαλάκι, κακατούα.
Αν τυχόν ποτέ ξεμείνεις μόνος
και χρειαστεί να σκαρφιστείς μια ιδέα,
ποιος θα σ' εμπνεύσει, Μάλκολμ;
Ο εαυτός σου;
Ας γελάσω δυνατά.
Δεν έχεις τα κότσια.
Δεν έχεις το σθένος, την ικανότητα να βρεις μέσα σου
ατέλειες κι αδυναμίες.
Να δεις πως δεν θα γίνεις ο νέος Λι ή Τζένκινς,
επειδή εκείνοι είχαν να πουν κάτι πρωτότυπο.
Κάτι που εξέφραζε αληθινά τα βιώματά τους.
Είπες πως η ταινία έχει θέμα την ντροπή και τις τύψεις, σωστά;
Δικά σου ήταν τα λόγια.
Σου έχω μια ερώτηση, Μάλκολμ.
Τίνος την ντροπή, γαμώτο;
Τίνος τις τύψεις;
Τι σκατά ξέρεις εσύ από ντροπή και τύψεις;
Έχεις δύο γονείς, δεν κάνεις καταχρήσεις
και σπούδασες.
Η μάνα σου ψυχολόγος, ο μπαμπάς καθηγητής.
Η αδερφή σου σύμβουλος στην Ουάσινγκτον.
Όμως εδώ, σ' αυτά τα μέρη, οι χαζοβιόληδες λεφτάδες
νομίζουν ότι ξέρεις πώς είναι να ζορίζεσαι.
Ότι το έχεις ζήσει. Κάνε μου τη χάρη.
Είσαι πιο προνομιούχος από την ασπρουλιάρα ρεπόρτερ
που νομίζει ότι ωφελεί την κοινωνία εκθειάζοντάς σε.
Γίνεσαι σκληρή.
Δοκίμασε να κόψεις τις φλέβες σου με νυχοκόπτη.
Δεν θα τ' αντέξεις από την ντροπή.
Μην ανησυχείς,
δεν ξεστομίζω ότι να 'ναι πάνω στον θυμό μου.
-Δεν το εννοούσα. -Πολύ αργά.
Είναι ντροπιαστικό, απάνθρωπο,
και μετανιώνω που ξέρεις τόσα για μένα.
Εγώ σ' εμποδίζω;
Μαλακίες!
Πώς σ' εμποδίζω να ζήσεις τη ζωή σου;
Χαμένη!
Μαλακίες.
Ένα μάτσο μαλακίες είναι όλα αυτά.
Γαμημένο Μαλιμπού!
Γιατί με είπες μέτριο;
Είχες σκοπό να με μειώσεις;
Γι' αυτό το είπες;
Απ' όλα όσα σου είπα,
το "μέτριος" σού έμεινε;
Ήθελα να ξέρω αν το πιστεύεις.
Μάντεψε.
-Απάντησε στην ερώτηση. -Σε ποια ακριβώς;
Δεν σου άρεσε η ταινία;
Δεν είπα αυτό.
-Δεν σ' αρέσω εγώ ούτε η ταινία. -Δεν το είπα.
Αυτό ακριβώς είπες.
Μάλκολμ, αρχίζεις να το χάνεις.
Εγώ το χάνω;
Τη σπουδαιότερη βραδιά στη ζωή μου
προσπαθείς να τη βγάλεις ξινή και λες ότι το χάνω;
Κοίτα χάλια.
Με την εγωπάθειά σου θες να είσαι στο επίκεντρο.
Ακόμα και σε θέματα άσχετα.
Η Ιμάνι περπατά κάπως
κι εσύ μου λες "Από πού έκλεψες αυτό το βάδισμα;"
Δεν απαντώ. Χαμογελάω.
Δεν δίνω συνέχεια για να μη σε πληγώσω,
αλλά εσύ τα μαζεύεις μέσα σου.
Κι όταν κάνω κάτι δημιουργικό,
πας μέσα απ' αυτό να δικαιολογήσεις την ύπαρξή σου.
"Θυμάμαι αυτήν την ατάκα. Εγώ την είπα. Εγώ το έκανα. Από μένα το πήρες".
Ακόμα και για τις εντυπώσεις σου ζητάς αντάλλαγμα.
Αν θες να παίξεις βρόμικα,
εμπρός, λοιπόν.
Θες να με πληγώσεις;
Μπορώ να σε πληγώσω δέκα φορές χειρότερα.
Είσαι ελαφρών βαρών, νταής της δεκάρας.
Θα σε σπάσω σαν κλαδάκι.
Η Ιμάνι βασίζεται και στους δύο μας.
Η ατάκα στη νοσοκόμα
είναι αυτό που είπα στον γιατρό όταν ο πατέρας μου ήταν στην εντατική.
Πρόσεξες πώς περπατά η Ιμάνι.
Βαδίζει ωραία.
Όπως η πρώην μου, η Τζες.
Το ίδιο κι η σκηνή με το ποδήλατο.
Δεν είναι απ' το ταξίδι στη Βαρκελώνη,
αλλά από μια ποδηλατάδα που έκανα με την Τζες στο Μπρούκλιν.
Το πώς δένει τα κορδόνια της δύο φορές,
είναι από την Τζέιλα.
Δεν ήσουν η πρώτη.
Το ότι δεν τραβάει μαλακία στους άντρες
είναι ένα συνηθισμένο αστείο που λέμε εμείς οι άνδρες.
Όσο για το άλλο αστείο, ότι φτάνει αμέσως σε οργασμό;
Από την Κίκι.
Η Κίκι…
Χορεύτρια.
Ο Θεός να την κάνει.
Τη γνώρισα σ' ένα ταξίδι στο Σεντ Λούις.
Την ξέσκισα στο γαμήσι σε μια σουίτα στο Marriott.
Μία στο κρεβάτι, μία στο ντους.
Μπορεί και στην ντουλάπα, αν θυμάμαι καλά.
Έχω και φωτογραφία.
Γυμνή σε μια μπανιέρα με σχήμα καρδιάς.
Την έχω σ' ένα άλμπουμ στο πατρικό μου.
Όμως εσύ ήσουν πρεζόνι.
Αυτό σε έκανε μοναδική.
Αυτό έκανε τη συμβολή σου πολύ πιο σημαντική, σωστά;
Άντε παράτα μας, λέω εγώ.
Δεν είσαι η πρώτη ταλαίπωρη που πήδηξα ή έβγαινα μαζί της.
Έγραψα το πρώτο μου σενάριο σ' ένα στούντιο με τη Λία,
που νόμιζα ότι έκανε ντους με τις ώρες,
ώσπου τη βρήκα με μια σύριγγα καρφωμένη στο μπράτσο της.
Δύο χρόνια αργότερα, μου έγραψε η αδερφή της
ότι πέθανε από υπερβολική δόση χαπιών.
Ζητούσε φωτογραφίες της
για να τις προβάλει στην κηδεία.
Θα 'πρεπε να την ευχαριστήσω κι αυτήν.
Το δικαιούται.
Όπως κι η Τάσα.
Η πρώτη κοπέλα που αγάπησα πραγματικά,
η πρώτη μου απογοήτευση.
Δεν με κεράτωσε ποτέ, προς τιμήν της.
Την κέρδισαν τα θεία, παντρεύτηκε, χώρισε
και συνεχίζει να μου στέλνει φωτογραφίες της κόρης της,
λέγοντας ότι θα ήθελε ένα παιδί μαζί μου.
Της στέλνω καρδούλες γιατί δεν ξέρω πώς αλλιώς να αντιδράσω.
Τελείωσες;
Ούτε κατά διάνοια.
Γιατί, θες να σταματήσω;
Όχι, Μάλκολμ. Συνέχισε.
Γιατί;
Σε φτιάχνουν όλα αυτά;
Ξέρεις πόσο πειραγμένη είσαι;
Ξέκοψες από τα ναρκωτικά, όχι απ' αυτό, όμως.
Γιατί γουστάρεις να πονάς, να τραυματίζεις την ψυχή σου;
Είναι ανθυγιεινό
και διατρέχει κάθε πτυχή της σχέσης μας.
Το πώς μιλάμε, το πώς καβγαδίζουμε, το πώς πηδιόμαστε.
Γνώρισα πολλές κατεστραμμένες στη ζωή μου, Μαρί,
καμία όμως δεν γούσταρε να την υποβιβάζουν όπως εσύ.
Κι ειλικρινά, Μαρί,
δεν είναι για να καυχιέσαι.
Άσε, λοιπόν, αυτό το ηλίθιο χαμόγελο, γιατί σε κάνει να μοιάζεις με κλόουν.
Σ' αφήνω να το σκεφτείς.
Ξέρεις τι συνειδητοποίησα, Μαρί;
Δεν επιζητάς απλώς επιβεβαίωση.
Όχι.
Είσαι τόσο φοβισμένη κι εγωίστρια
που σ' αρέσει να με μειώνεις.
Να με γεμίζεις με αμφιβολίες.
"Μήπως είμαι μέτριος;
Θα το έκανα χωρίς αυτήν;
Δεν ξέρω. Ας ρωτήσω τη Μαρί. Αυτή θα ξέρει την απάντηση.
Πού είναι η Μαρί; Τη χρειάζομαι.
Μαρί, πού πήγες;
Είδες την ταινία; Πώς σου φάνηκε;
Σου άρεσε; Κι εμένα".
Μην τυχόν νιώσω ασφαλής και σκεφτώ ότι δεν σ' έχω ανάγκη.
Αυτό είναι το θέμα.
Το λογύδριο περί ψεύτικων ταινιών.
Θες να νιώθεις ότι σε έχω ανάγκη,
γιατί, αν δεν σ' έχω ανάγκη, τι σκατά κάνω μαζί σου;
Αποζητάς τον έλεγχο
γιατί δεν διανοείσαι ότι είμαι μαζί σου επειδή σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ, μωρό μου.
Δεν σ' έχω ανάγκη.
Αλλά σ' αγαπώ. Κάποιος σ' αγαπάει σ' αυτόν τον πλανήτη.
Αγαπώ τον τρόπο που λειτουργείς, Μαρί.
Αλήθεια.
Αγαπώ το πώς βλέπεις τον κόσμο.
Αγαπώ το πώς σκέφτεσαι.
Το ένστικτό σου.
Και είμαι απίστευτα ευγνώμων, γαμώτο,
που όλα όσα τράβηξες στη ζωή σου, τα πάντα…
σ' έκαναν αυτό που είσαι.
Την κοπέλα που αγαπώ, που πηδάω
που με ξενυχτά στις 2:00 το πρωί,
στη σπουδαιότερη βραδιά της ζωής μου, επειδή είναι αδυσώπητη.
Και παλαβή.
Και παρ' όλα αυτά, σου ζήτησα συγγνώμη.
Σου ζήτησα να με συγχωρέσεις.
Χίλιες φορές. Ξέρω ότι τα σκάτωσα.
Όμως, ειλικρινά, όταν φτάσαμε σπίτι,
ήθελα απλώς να το γιορτάσουμε μαζί.
Μαρί, κορίτσι μου, μοναδική μου αγάπη.
Ξέρεις ποιο κομμάτι της Ιμάνι βασίζεται σε σένα;
Το τέλος.
Αυτό που κάνει την ταινία τραγωδία.
Εκεί που…
Που σιχαίνεται τόσο πολύ τον εαυτό της επειδή νιώθει τόσες τύψεις και ντροπή.
Που δεν χαίρεται με τίποτα.
Αυτό το κομμάτι βασίζεται σε σένα.
Η αδυναμία της να φανταστεί
ότι μπορεί κάποιος σ' αυτόν τον πλανήτη να την αγαπάει.
Παρότι δεν αγαπά τον εαυτό της.
Αυτό είσαι εσύ.
Δεν είναι μυθοπλασία.
Άρχισες πάλι το κάπνισμα;
Παράτα τον
-Παράτα τον -Όχι
Μα αφού τον αγαπώ
Γαμώτο!
Γαμημένο…
Άντε γαμήσου!
Άντε, ρε γαμημένο!
-Τι έγινε; -Βγήκε η κριτική στους LA Times.
-Και τι λέει; -Δεν ξέρω. Γαμημένο ίντερνετ.
-Είναι καλή; -Στάσου.
-Ποιος σου την έστειλε; -Τη βρήκα.
-Πώς και δεν σ' την έστειλαν; -Κάτσε. Φορτώνει.
Τι λέει στον τίτλο;
Πρέπει να πληρώσω συνδρομή για να τη διαβάσω; Σοβαρά μιλάμε;
Πότε ανέβηκε;
Θέλουν και 1,99 δολάρια τον μήνα. Πριν από 20 λεπτά.
Και δεν σ' την έστειλε κανείς; Πώς κι έτσι;
Πού έβαλα το πορτοφόλι μου;
Το κινητό δεν έχει τα στοιχεία σου;
-Όχι! -Γιατί;
-Γιατί δεν το εμπιστεύομαι. -Σοβαρά μιλάς;
-Μαρί, κόφ' το. -Συγγνώμη, εντάξει.
Η πώς-τη-λένε το έγραψε;
-Η ασπρουλιάρα; -Ναι.
-Καλή θα είναι, τότε.
Το ελπίζω. Πού σκατά είναι το πορτοφόλι μου;
Είδες στην κρεβατοκάμαρα;
-Τι; -Στην κρεβατοκάμαρα;
Ναι, κοίταξα!
Στο μπαράκι, τότε;
Ναι, κοίταξα κι εκεί, Μαρί. Πού σκατά είναι το…
Πού στον κόρακα… Εντάξει, το βρήκα.
-Το βρήκες; Πού ήταν; -Δεν έχει σημασία.
Γαμώτο! Πού άφησα το κινητό;
-Μάλκολμ… -Πού είναι;
-Μάλκολμ; -Τι;
Εδώ είναι. Ηρέμησε.
"Κριτική για το Ιμάνι.
Μια εκπληκτική ταινία,
μια δήλωση ενάντια στο σύστημα υγείας και τον ρατσισμό,
στο επαναστατικό, ιδιόμορφο ντεμπούτο του σκηνοθέτη Μάλκολμ Έλιοτ".
Τι σιχαμένη! Ποιος θα πάει να δει τέτοια ταινία;
Πάντως την είπε "εκπληκτική".
-Κι εμένα "ιδιόμορφο". -Το άκουσα κι αυτό.
"Η εναρκτήρια σεκάνς με φορητή κάμερα…" Τρενάκι ήταν.
"Σε μεταφέρει στο Μπεντ-Στάι,
όπου η πρωταγωνίστρια Ιμάνι ζει αντισυμβατικά,
με τον προσωπικό της τόνο και ύφος.
Μπαινοβγαίνει σε κέντρα απεξάρτησης και κλινικές.
Αναμφίβολα, όπως προδίδει και ο τίτλος,
η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη ζωή της, και όχι μόνο".
Από τα λόγια της καταλαβαίνεις
ότι αφορά μαύρους.
Ακολουθεί η σύνοψη. Τα γνωστά…
Κατάλαβες ότι το φιλμ είναι 35άρι
επειδή σου το είπα, βλαμμένη.
"Θετική…"
"Κλείνει με μια σπαρακτική σκηνή,
όπου η Ιμάνι παίρνει υπερβολική δόση,
αποκαλύπτοντας τον στόχο του Έλιοτ:
κατακρίνει την αντιμετώπισή τους από το σύστημα υγείας".
Και τη στιγμή αυτή,
κάθε μαύρος συνδρομητής των LA Times λέει
"Γιατί να δω αυτήν την ταινία;"
Το ότι δεν πρωταγωνιστούν λευκοί
δεν υποδηλώνει κάτι.
-Γιατί να μην υποδηλώνει κάτι; -Τέτοιες ταινίες κουράζουν.
Αφού τις λατρεύεις.
Όχι αυτές που εννοεί η ασπρουλιάρα των LA Times.
Θα της άρεσε το Κάνε το Σωστό.
Είναι επαναστατικό, επειδή τότε δεν γυρίζονταν πολιτικές ταινίες.
"Όταν τίθεται σε καθεστώς 5150,
δηλαδή, εγκλεισμό σε ψυχιατρείο
ως δημόσιος κίνδυνος,
κατόπιν απόπειρας αυτοκτονίας με νυχοκόπτη,
τίθεται υπό τη φροντίδα μιας φιλικής γιατρού,
που υποδύεται η… από την τηλεοπτική σειρά…"
"Αλλά ο Έλιοτ ελίσσεται υπέροχα,
αποφεύγοντας ευφυώς το κλισέ του λευκού σωτήρα των μαύρων".
Άκου τι έγραψε η βλαμμένη.
"Αργότερα, όταν η Ιμάνι βρίσκεται
στο σπίτι του πρώην της, ικετεύοντας για ένα φιξάκι,
ο Έλιοτ γυρνάει σε στενό φακό". Ο ίδιος φακός είναι.
"Κλειστοφοβία…"
"Είναι πλέον αμφίβολο αν απολαμβάνει
την οδύνη που υφίσταται η μαύρη ηρωίδα του.
Καλύτερα να υπονοηθεί.
Αν όχι λόγω αυτοσυγκράτησης,
για να αποφύγει μια σκληρή αφήγηση,
που αναδεικνύει τη ρατσιστική βία".
Πλάκα μού κάνεις, μαντάμ;
Και στην επόμενη αράδα… Άκου δω!
"Είναι ένα αυθεντικό κομψοτέχνημα".
Δεν αντέχω να διαβάσω άλλο. Ένα μάτσο ανοησίες.
Αναρωτιέμαι πώς οι LA Times έχουν στη δούλεψή τους τέτοιο βλήμα.
Απέφυγα, λέει, το κλισέ του λευκού σωτήρα των μαύρων.
Αφού την έσωσε,
προσπαθεί να τη σώσει,
πώς απέφυγα την παγίδα, κυρά μου;
Ξέρεις πώς; Επειδή είμαι μαύρος.
Αν ήμουν λευκός, θα έλεγε το αντίθετο.
Επειδή είμαι άνδρας, όμως, με κατηγορεί
ότι απολαμβάνω την οδύνη της ηρωίδας.
"Καλύτερα να υπονοηθεί".
Δεν μας παρατάς; Γιατί; Επειδή η Τέιλορ ξεγυμνώθηκε;
Θέλει να πει ότι η γυμνή σκηνή δεν ήταν απαραίτητη.
Τίποτα δεν είναι, Μαρί.
Τίποτα δεν είναι απαραίτητο.
Κίνηση, μπλοκάρισμα, φωτισμός, γύρισμα ψηφιακά ή σε φιλμ.
Κόψιμο εδώ, κόψιμο εκεί.
Μακρινό πλάνο… Δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι τι θες.
Είχα θέμα με την πάρτη της προτού καν γράψει
αυτές τις μπούρδες, και δεν άλλαξε κάτι
μ' αυτήν τη μαλακισμένη κριτική.
Δεν βλέπει την ταινία,
τις ιδέες της και τα συναισθήματα που γεννά.
Το σινεμά δεν έχει ανάγκη από μηνύματα.
Έχει ανάγκη από ψυχή και ένταση.
Κάτι ανόητοι σαν αυτήν καταστρέφουν το μυστήριο,
επειδή κάνουν τα πάντα φύλλο και φτερό.
Και φοβούνται να ασπαστούν οτιδήποτε δυνητικά επικίνδυνο,
επειδή προδιαγράφουν την κουλτούρα.
Αυτή η ξιπασμένη δεν έπρεπε να γράφει κριτικές για τους LA Times,
αλλά να λέει τον καιρό σε κάποιο τοπικό κανάλι.
Μόνο για παρουσιαστής του καιρού κάνει!
Ή παρουσιάστρια.
Τέλος πάντων.
Βλαμμένο σαχλοκούδουνο…
Μάλκολμ.
Τι;
Είπε πως είναι αυθεντικό κομψοτέχνημα.
Την έχω γραμμένη.
Τουλάχιστον, εγώ είμαι συνεπής.
Δεν είναι όλα θέμα ταυτότητας.
Δεν γίνεται να απέφυγα το ένα κλισέ επειδή είμαι μαύρος,
αλλά να υπέπεσα στο άλλο επειδή είμαι άντρας.
Οι ταυτότητες αλλάζουν.
Υπάρχει φαλλοκρατική ματιά αν ο σκηνοθέτης είναι γκέι;
Σε ποιον βαθμό; Αν είναι ασέξουαλ;
Αν είναι τρανς και δεν το ξέρεις καν;
Εκ των υστέρων, μπορεί κανείς να λέει ό,τι θέλει.
Γιατί ο Μπεν Χεκτ κι ο Σέλτσνικ, δύο Εβραίοι,
αφιέρωσαν τόσο χρόνο στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος;
Αναρωτιέμαι ακόμα γιατί ο Μπίλι Γουάιλντερ γύρισε την Οδύσσεια Ενός Γενναίου,
εξιδανικεύοντας ένα ναζιστικό καθίκι.
Ή γιατί η Άιντα Λουπίνο λάτρευε τα φιλμ νουάρ και τη βία.
Γιατί ο Εντ Γουντ φορούσε κιλοτάκι;
Φορούσε κιλοτάκι και γύριζε ταινίες β' διαλογής με εξωγήινους.
Η Ιλέιν Μέι είχε κόλλημα με τους ανώριμους άντρες.
Έβλεπε τον εαυτό της σ' αυτούς;
Τους μισούσε, αλλά ήθελε να τους μάθει;
Το Moonlight είχε τόση απήχηση επειδή ο Μπάρι Τζένκινς δεν ήταν γκέι;
Ή επειδή ο Κούκορ ήταν γκέι καταλάβαινε τις γυναίκες;
Το θέμα είναι το μυστήριο.
Τι εμπνέει έναν σκηνοθέτη, έναν καλλιτέχνη;
Γιατί ο Ποντεκόρβο, ένας πλούσιος Ιταλοεβραίος,
κόλλησε τόσο με τους μουσουλμάνους αντάρτες στην Αλγερία,
που γύρισε τη Μάχη της Αλγερίας;
Μια κλασική ταινία! Για πες μου;
Μπορείς να μου πεις, ξιπασμένη;
Μπορείς να μου πεις; Όχι. Γιατί; Επειδή κανείς δεν ξέρει!
Ποιος στην οργή να ξέρει; Γιατί γύρισα τη σκηνή μ' αυτόν τον τρόπο;
Επειδή είμαι στρέιτ άντρας;
Επειδή βλέπω τη βία κυνικά
ή επειδή πιστεύω ότι βλέποντας επί της οθόνης την οδύνη,
οι θεατές την αισθάνονται βαθύτερα;
Αυτό είναι το μυστήριο του σινεμά,
που εμπνέει κάποιον να δημιουργήσει κάτι, να πει κάτι.
Μπορεί κανείς να επικρίνει το σύστημα, που όπως όλα,
καθοδηγείται από λευκούς,
και ειδικά στον χώρο μας από λευκούς άντρες.
Να πάρει η οργή!
Όλη μου τη ζωή αναρωτιόμουν
"Πού είναι οι μαύροι σκηνοθέτες;
Βαρέθηκα να βλέπω Βρετανούς
να μυξοκλαίνε, προσπαθώντας να ξεπεράσουν κάποια αναπηρία,
για να σώσουν τη βασίλισσα από τον Χίτλερ".
Κάντε μου τη χάρη.
Απαγορέψτε τις ταινίες που συνοδεύονται από επεξηγήσεις.
Μια χαρά θα 'μαστε!
Αλλά να γράφονται τέτοιες μαλακίες;
Να βάζεις τους ανθρώπους σε κουτάκια επειδή είσαι ανίδεη
και δεν μπορείς να κρίνεις το μέσο ή την τεχνική;
Διστάζεις να περιγράψεις συναισθήματα
γιατί φοβάσαι ότι δεν θα σε διαβάσουν
ή ότι θα στραφεί το κοινό εναντίον σου.
Να πας να γαμηθείς που εμποδίζεις τους καλλιτέχνες
να φαντάζονται τη ζωή των άλλων. Να πας να γαμηθείς
με κάκτο αγκαθωτό!
Ακόμα κι αν προσπάθησες, μα δεν τα κατάφερες, γαμήσου!
Εσύ φταις που γυρίζονται
βαρετές και πομπώδεις ταινίες!
Εσύ φταις, όχι εγώ!
Πρέπει να είσαι τολμηρός, να μην εφησυχάζεις!
Δεν πρέπει ο κόσμος να εφησυχάζει,
αλλά να φωνάζει με όλη του τη δύναμη!
Κάρεν! Αλ!
Σας ακούω, αλλά δεν δίνω δεκάρα!
Δεν θα δούμε χαΐρι, αν δεν επαναστατήσουμε ενάντια στις πουριτανικές,
ηθικολογικές αερολογίες, όπως έκανε κι ο Σπάικ Λι
ενάντια στο σύστημα των λευκών στο Κάνε το Σωστό.
Κανονικά, θα έπρεπε να ευχόμουν ψόφο
σε όσους στερούνται στοιχειώδους φαντασίας.
Αντ' αυτού, θα προσευχηθώ ολόψυχα,
όπως έκανα μικρός, να πάθει σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα
μέχρι να ατροφήσει το χέρι της
και να μην μπορεί να γράφει άλλες τέτοιες ανοησίες για τα σκουπίδια!
Θεέ μου!
Έτσι κάνεις όταν σου γράφουν καλή κριτική;
Είσαι για τα σίδερα.
Έπαθες παροξυσμό.
Να ξέρεις, Μάλκολμ, είσαι αληθινά παράφρων.
Το ξέρω. Με κούρασαν οι καβγάδες, Μαρί.
Με τον εαυτό σου τσακωνόσουν τόση ώρα.
Λες να είσαι ο πρώτος δημιουργός στην Ιστορία
που έχει θέμα με τους κριτικούς;
Όχι, βέβαια.
Όχι, βέβαια. Μια ζωή μαλακίες γράφουν.
Τι περίμενες, Μάλκολμ; Να είναι οι ταινίες σου
υπεράνω κριτικής;
Έλα τώρα.
"Κακολόγησαν την ταινία μου. Οϊμέ!"
Χέσε τους παλιοκριτικούς.
Μάλκολμ, δεν είσαι αγγειοπλάστης, εντάξει;
Είσαι δημιουργός ταινιών, ένα από τα πιο καπιταλιστικά
καλλιτεχνικά επαγγέλματα στον πλανήτη Γη,
όσο κι αν διατυμπανίζει η Τέιλορ
ότι ήταν κομμουνίστρια.
-Ορίστε; -Ή μαοΐστρια.
-Έλα τώρα. -Κάτι τέτοιο.
Μπορεί να μίλησε για αναδιανομή πλούτου
κι έλλειψη πρόνοιας.
-Για λόγους μάρκετινγκ; -Η ψυχική υγεία…
-Με εισιτήριο 15 δολ.; -Απλώς λέω.
Στο E! News.
Στο Entertainment Tonight.
Κι απορείς που η ασπρουλιάρα έγραψε
για τον τομέα της ψυχικής υγείας;
Επειδή…
Αυτή… Γαμώτο, έχεις δίκιο.
Έτσι;
Ναι.
Λυπάμαι που σ' το λέω,
αλλά κανείς δεν είναι ριζοσπάστης.
-Η Τέιλορ είναι. -Σαχλαμάρες. Το παριστάνει απλώς.
Τι εννοείς;
Ξεπουλιέται όλο το σινάφι σας.
-Με λες πουλημένο; -Ναι, ακριβώς.
Άντε από δω!
Αφού είσαι! Τι; Δεν μ' ενοχλεί.
Γι' αυτό το παίζεις σπουδαγμένος,
για να αντισταθμίσεις ότι είσαι πουλημένος.
Αντί να πάρεις απόφαση
πως έτσι λειτουργεί το κύκλωμα.
Βλέπεις μια ηθοποιό μ' ένα φόρεμα των 2.000 δολαρίων
να μιλάει για σοσιαλισμό,
επειδή φοβάται να παραδεχτεί
ότι είναι απλώς μια ηθοποιός.
Δεν είναι ντροπή.
Και μετά έχεις όλα τα ΜΜΕ
να καλούν κι εκείνα σε επανάσταση.
Όχι επειδή νοιάζονται ή για να περάσουν το μήνυμα,
αλλά επειδή ξέρουν ότι αυτό που πουλάει περισσότερο είναι η απέχθεια.
Αυτό θα τους δώσει κλικ.
Κι εσείς οι ανόητοι πέφτετε κάθε φορά στην παγίδα.
Δεν δίνουν δεκάρα για το τι λέτε.
Χέστηκαν.
Είστε φτηνοί θεατρίνοι.
Μιλάμε για χαρακτηριστικό δείγμα ξεπουλήματος στην Αμερική.
Κι είστε όλοι σας ένοχοι.
Γι' αυτό κοίτα την πάρτη σου, κάνε τη δουλειά σου και προχώρα.
Μάλκολμ, έλαβες εξαιρετική κριτική μ' έναν αστερίσκο.
Σιγά το πράγμα.
Είμαι πουλημένος;
Αυτό να λέγεται.
-Σ' αγαπώ. -Μη με χειραγωγείς.
Λοιπόν…
Έχω ένα σχέδιο.
Δεν θέλω να διακόψω.
Θεέ μου, μακάρι να 'μασταν
έτσι όλο το βράδυ.
Άκου τι θα γίνει.
Πετάγομαι για λίγο
στην τουαλέτα.
-Να κατουρήσω. -Εντάξει.
-Εντάξει; -Δεν πειράζει.
Συνέχισε να κάνεις θετικές, ευχάριστες σκέψεις.
Μείνε όπως είσαι. Μ' αρέσεις πολύ.
-Μην κουνηθείς. -Εντάξει.
-Μείνε εδώ που είσαι. -Καλά.
Θεέ μου, θα…
Μάλκολμ;
Ναι;
Να σε ρωτήσω κάτι και να μου απαντήσεις
χωρίς να με πληγώσεις;
Ναι.
Γιατί δεν μου έδωσες τον ρόλο;
Ξεκίνησες να τον γράφεις για μένα.
Γιατί δεν μου τον έδωσες;
Γι' αυτό γίνεται όλο αυτό απόψε;
Όχι.
-Λες μαλακίες, Μαρί. -Όχι.
-Λες ψέματα. -Δεν λέω.
Μέχρι κάποια φάση, ήταν κάτι που θα κάναμε μαζί.
Δεν ξέρω πότε άλλαξε αυτό.
Δεν ξέρω πότε ούτε πώς, απλώς βλέποντας απόψε την ταινία
αναλογιζόμουν
"Δεν ήθελα να μείνω απέξω".
Δεν θέλω να μου πεις γιατί επέλεξες την Τέιλορ,
αλλά είσαι σκληρός αγωνιστής.
Πάλεψες για να γίνει η ταινία
όπως ακριβώς την ήθελες. Γιατί δεν αγωνίστηκες και για μένα;
Γιατί θα ήμουν καλή.
Θα ήμουν.
Ίσως και καλύτερη.
Να, λοιπόν.
-Τι; -Αποκαλύφθηκε η αλήθεια.
Κάθισες κι έκανες μαντάρα όλη τη βραδιά,
για να αποκαλυφθεί στο τέλος ότι απλώς ζηλεύεις.
-Δεν ζηλεύω. -Κι όμως.
-Δεν ζηλεύω. -Αλίμονο.
Αυτό που νιώθω τώρα είναι κάτι βαθύτερο.
Δεν είναι ζήλια.
Έλα, άσ' τα αυτά, Μαρί.
Δεν μπορώ πια να πω την ιστορία μου.
Δεν μπορώ να αρθρώσω όλο το χάος που υπάρχει μέσα μου.
Το έκανες ήδη.
Το έκανες μαζί με την Τέιλορ.
Ξέρω ότι δεν είναι μόνο δική μου.
Το ξέρω αυτό.
Ξέρω ότι ανήκει και στους δυο μας.
Μόνο που εσύ κατάφερες να απομονώσεις τα αρνητικά
και να φτιάξεις κάτι όμορφο.
Κάτι καλό.
Κάτι που…
συγκινεί τον κόσμο.
Όμως, Μάλκολμ, εγώ ξέμεινα.
Ναι.
Μακάρι να την είχαμε φτιάξει μαζί.
Και για να 'μαι τελείως ειλικρινής, ναι…
θα ήμουν καλύτερη.
Επειδή το βίωσα.
Το έζησα.
Θα έπαιζα καλύτερα και θα έκανα και την ταινία καλύτερη.
Παράτησες την ηθοποιία.
Όταν βρήκα χρηματοδότηση, σε ρώτησα αν ήθελες.
Δέχτηκες, αλλά με επιφυλάξεις. Έχεις ταλέντο, αλλά δεν αρκεί.
Δεν αρκεί. Πρέπει να το θέλεις.
-Πίστεψέ με, τον ήθελα τον ρόλο. -Μαλακίες λες.
Δεν προσπάθησες. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια.
Το ίδιο ένστικτο που έχει κι η Ιμάνι,
το ένστικτο της αυτοκαταστροφής,
δεν έσβησε.
-Δεν προσπάθησα επειδή δεν με ήθελες. -Τώρα το παίζεις θύμα.
Ισχυρίζεσαι πως δεν σε ήθελα, γι' αυτό και δεν προσπάθησες.
Είσαι ανυπόφορη, γαμώτο.
Άντε γαμήσου, κάλπικε ψεύτη και απατεώνα!
Δεν με ήθελες, για να έχεις όλα τα φώτα στραμμένα πάνω σου.
Ήθελες να σου ανήκει αποκλειστικά.
Να είναι δημιούργημα της δικής σου μόνο ευφυΐας.
Γιατί ο κόσμος θα με ρωτούσε, και θα έλεγα "Ναι, μου συνέβη αυτό".
Κι εσύ θα αναρωτιόσουν "Είναι δικό μου επίτευγμα ή δικό της;"
Αν αυτό θες να λες στον εαυτό σου, δεν έχω πρόβλημα.
Είναι η ιδιοκτησία,
η ψευδαίσθηση ότι μια ταινία
δεν είναι συλλογικό προϊόν.
Είναι δικό σου. Οι άλλοι ακολουθούν εντολές.
Γιατί αν ήμουν παρούσα, αν συμμετείχα κι εγώ,
δεν θα μπορούσες να κοκορεύεσαι.
Γι' αυτό δεν με ευχαρίστησες,
-ούτε μου έδωσες τον ρόλο. -"Αυθεντικότητα".
-Ναι; -Η λέξη της βραδιάς.
Την άκουγα συνέχεια. "Πολύ αυθεντικός δημιουργός".
"Αυθεντική ταινία".
"Εκφράστηκε πολύ αυθεντικά".
-Η λέξη αυτή αρέσει… -Γιατί;
…επειδή σημαίνει κάτι καλό.
Είναι καθοριστική.
Επειδή μόνο αυτό έχεις να πεις.
-Όπως κι όλοι οι άλλοι. -Μόνο αυτήν ξέρω;
Τη λένε όσοι δεν έχουν ιδέα από σινεμά
και θέλουν να πουν κάτι.
Άκου "μόνο αυτήν ξέρω"…
Δεν έχουν να πουν κάτι άλλο, και πιπιλίζουν την αυθεντικότητα.
Δεν σκαμπάζουν από σινεμά.
Πολίτης Κέιν, Τα Καλύτερα Χρόνια της Ζωής μας…
Ποιος νοιάζεται γι' αυτά;
Ενώ για την αυθεντικότητα είναι όλοι ειδήμονες.
Η αυθεντικότητα δεν μετράει. Η οπτική σου…
Επειδή δεν την έχεις!
Μια καλή ταινία είναι προϊόν ερμηνείας
κι όχι αναπαράστασης της πραγματικότητας.
Πώς την αισθάνεσαι, πώς τη μεταφέρεις,
πώς την αποκαλύπτεις.
Η οπτική σου είναι που μετράει.
Αναπαράγοντας διαλόγους ή γράφοντας απλώς με την κάμερα
φτιάχνεις βίντεο για το YouTube.
-Ή απομνημονεύματα. -Καλά.
Τα 'χουμε ξαναδεί χίλιες φορές.
Τα βιώματα, η ζωή σου κι ο αγώνας σου δεν μετράνε, γαμώτο.
Ήσουν πρεζόνι. Βαρετό. Πήρες υπερβολική δόση. Και λοιπόν;
Πρέπει να μετατρέψεις τα συναισθήματα
κι όλα τα υπόλοιπα σε κάτι συγκινητικό.
Λοιπόν, καλή τύχη, Μαρί.
-Σε μισώ! -Κι εγώ!
-Εγώ περισσότερο! -Εγώ παραπάνω!
Σε σιχαίνομαι!
Παλιομαλάκα!
Παλιοτρελάρα.
Μαρί, τι κάνεις; Άσε κάτω το μαχαίρι, σε παρακαλώ. Μαρί;
Τα αντικαταθλιπτικά που έπαιρνα…
τα έχω κόψει τελευταία.
Δεν είμαι καλά. Δεν είμαι καθόλου καλά.
Ποτέ μου δεν καθάρισα.
Κι ούτε σκοπεύω να το κάνω.
Είμαι ένα μάτσο χάλια.
Είμαι ψεύτρα.
Σε κεράτωσα.
Πήδηξα τους φίλους σου.
Νομίζω πως είμαι τρελή.
Έκλεψα από τη μητέρα σου.
Και να σου πω το χειρότερο;
Δεν μου καίγεται καρφί.
Δεν με νοιάζει.
Επειδή μου αξίζει.
Πες μου πού είναι τα χάπια.
Πού έβαλες τα χάπια;
Αυτό σού προσφέρει η αυθεντικότητα.
Γιατί δεν το έκανες αυτό στην οντισιόν;
Είσαι μακράν η πιο εξουθενωτική, δύσκολη και πεισματάρα γυναίκα
που γνώρισα ποτέ μου.
Τη μια στιγμή θέλω να σε σκοτώσω,
και την άλλη να φιλήσω το ηλίθιο μουτράκι σου.
Σ' αγαπώ τρελά.
Σ' αγαπώ.
-Παντρευόμαστε; -Δεν έχω όρεξη.
Αφού θα παντρευτούμε και θα χωρίσουμε
τόσες φορές, ας αρχίσουμε τώρα.
Όχι.
-Είμαι απίστευτα ξαναμμένος. -Εγώ όχι.
Άτιμη παλαβιάρα!
Έστησες ολόκληρη σκηνή για να μου δείξεις
ότι θα ήσουν καλύτερη από την Τέιλορ,
να με κάνεις να αναρωτιέμαι όλη μου τη ζωή
αν η ταινία θα 'ταν καλύτερη.
-Αυτό ακριβώς έκανες. -Όχι.
-Σαχλαμάρες. -Όχι.
Υπέροχο!
Ξέρεις τι είχε ενδιαφέρον στην κριτική της ασπρουλιάρας
όσον αφορά εκείνη τη σκηνή;
Ποιος νοιάζεται;
Πάντα θεωρούσα ότι ήταν η χειρότερη σκηνή απ' όλες.
Κι η καλύτερη στο σενάριο.
Να το κουβεντιάσουμε αργότερα;
-Μου φαίνεται σημαντικό. -Σε ικετεύω.
Με κάνει ν' αναρωτιέμαι γιατί.
-Εσένα; -Όχι.
Δεν θέλω να χαλάσω το μυστήριο, από περιέργεια το λέω.
Από την επιθυμία μου να γίνω καλύτερη καλλιτέχνης.
Είσαι εξουθενωτική.
Έτσι θα είσαι και στα 70 σου ή θα καλμάρεις;
Εξαρτάται από το πού θα 'σαι.
Θα μένω με την ασπρουλιάρα από τους LA Times.
Αυτήν μπορώ να την κουμαντάρω.
Απλώς αναρωτιέμαι. Γιατί φανταζόμουν τη σκηνή αλλιώς;
-Δεν ξέρω. Πώς τη φανταζόσουν; -Λιγότερο παραστατική.
Να μην επιτίθεται στην Ιμάνι; Ήταν στο σενάριο.
Όχι, απλώς δεν φανταζόμουν ότι θα την έδειχνες γυμνόστηθη.
-Ποια η διαφορά; -Τα βυζιά της.
-Και; -Νιώθω πως τη σεξουαλικοποίησες.
Αν σε τραβούσα τώρα, θα σε σεξουαλικοποιούσα
ή απλώς έτυχε να φοράς αυτά;
Δεν δείχνω βυζιά.
Αν πήγαινες για φαγητό, θα σε πετούσαν έξω.
-Ήταν ιδέα της Τέιλορ, πάντως. -Ήμουν σίγουρη.
Απλώς έκανε τα πάντα πιο παραστατικά.
Και σκεφτόμουν,
θα γύριζες αλλιώς τη σκηνή αν ήσουν γυναίκα;
Ναι. Όπως και την υπόλοιπη ταινία, όμως,
γιατί δεν θα ήμουν εγώ, αλλά μια γυναίκα.
Θα είχα άλλο βαθμό ευαισθησίας.
Δεν κρίνεται, όμως, μια ταινία
από τις άπειρες διαφορετικές επιλογές που δεν έγιναν λόγω μιας αφηρημένης
και θεωρητικά διαφορετικής ταυτότητας,
αλλά από τις επιλογές που έγιναν.
Δεν υπερασπίζομαι το σκεπτικό της.
Ωραία. Γιατί είναι βλαμμένη.
Απλώς λέω, θα ήταν η ταινία καλύτερη,
αν είχες λίγη θηλυκότητα;
-Ποιος σκοτίστηκε; -Εγώ.
Εγώ, γιατί μ' έκανε ν' αναρωτιέμαι
αν το πρόβλημα της ηρωίδας
το έχω και μαζί σου στη σχέση μας.
Ό,τι και να λες, η ψωνάρα χαρακτήρισε την ταινία μου "αριστούργημα".
Καλή η κριτική τώρα;
Μπροστά σου βλέπεις ένα θαύμα της φύσης.
Εγώ δεν αστειεύτηκα.
Κρίμα, γιατί δεν μπορώ να συζητάω άλλο για το θέμα.
Νομίζω ότι έχω το ίδιο πρόβλημα μ' εκείνη.
-Ποιο, δηλαδή; -Ότι είμαι μαζί σου. Δεν σε παράτησα.
Δεν αναζήτησα άλλες ταινίες.
Σε στήριξα. Είμαι στο πλευρό σου.
Απλώς παρατραβάς τα πάντα.
Έλα…
Αφού τσακωνόμαστε, και μάλιστα χειρότερα από ποτέ.
Αντί να πεις αυτό που θες, ότι δεν βασίστηκε σε μένα
μα σ' ένα κράμα ανθρώπων,
εσύ το παραξήλωσες. Μου έξυσες την πληγή.
Μου έφερες στον νου εικόνες που ξέρουμε κι οι δυο ότι δεν θα σβηστούν.
Τι;
Η Κίκι.
Η Κίκι;
-Ήμουν τσαντισμένος. -Από το Σεντ Λούις.
-Μπανιέρα με σχήμα καρδιάς; -Είχα θυμώσει.
Είσαι σαλιάρης. Μάλκολμ;
Είσαι μεγάλος βλάκας. Μπορούσες να μου την πεις χωρίς αυτές τις αηδίες.
Το 20% όλων αυτών αρκούσε,
αλλά δεν συγκρατήθηκες, γιατί τέτοιος είσαι.
Αν είχε τύχει εγώ να πηδηχτώ σε σουίτα στο Marriott
σε μπανιέρα με σχήμα καρδιάς,
δεν θα άνοιγα ποτέ το στόμα μου για να το αναφέρω.
Δεν θα το έλεγα στις φίλες μου,
δεν θα το έριχνα ως όπλο σε καβγά.
Επειδή θα πλήγωνε εμένα
περισσότερο από σένα.
Κι είναι κρίμα, Μάλκολμ.
Ευχαριστιόμουν το σεξ μαζί σου.
Μέχρι πριν ένα τέταρτο,
ήταν μια πτυχή της σχέσης μας για την οποία δεν είχα παράπονο.
Ήταν η μόνη μου κατάχρηση μαζί με τα τσιγάρα.
Αλλά δεν άντεξες και το παραξήλωσες.
Έλα τώρα…
Έχασα όλη την απόλαυση που έβρισκα στο να πηδιόμαστε.
Είχαν ανάψει τα αίματα. Τσακωνόμασταν και…
Αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες. Μ' έκανες να αναγουλιάσω.
Μ' έκανες να σκεφτώ "Δεν το πιστεύω ότι πηδιέμαι χωρίς προφυλακτικό
μ' αυτόν τον άξεστο, αηδιαστικό αγριάνθρωπο.
Ένα ζώο. Ένα ζώο του στάβλου".
Αυτό είσαι, ένα γουρούνι.
Απ' αυτά που χέζουν εκεί που τρώνε. Ένα σκέτο γουρούνι.
Καλά, γέλα όσο θες.
-Τα παραλές. -Καθόλου.
Βρήκαμε κοινό εχθρό την ψωνάρα από τους LA Times
κι όλα είναι μέλι-γάλα;
Ξανασκέψου το, καριόλη. Δεν πάει έτσι.
Είναι η αδερφή ψυχή μου, το εννοώ.
Τρέχουμε να γλιτώσουμε
από τον οδοστρωτήρα της προσωπικότητάς σου.
Λόγω των περιορισμών σου ως σύντροφος και σκηνοθέτης,
τρέχουμε να κρυφτούμε.
Ίσως δεν έχουμε πολλά κοινά, αλλά πέσαμε κι οι δυο στη λούπα.
Εσύ τα λες αυτά, Μαρί;
Έχεις πηδήξει και κάνει σχέση με κάποια
από τα πιο παράξενα πλάσματα στη Γη.
Πρώτον, δεν έχεις στάνταρ, κάτι που είναι ανησυχητικό.
Δεύτερον, ούτε συγκεκριμένο τύπο, επίσης ανησυχητικό.
Τρίτον, ούτε προσχήματα.
Που σημαίνει πως όλοι ξέρουν τι κάνεις
και μιλάνε γι' αυτό.
Μόνο που έχουμε μια διαφορά.
Εγώ δεν περηφανεύομαι σε σένα για το ποιοι πέρασαν από το κρεβάτι μου.
Δεν θέλω λεπτομέρειες.
Δεν θέλω να ξέρω όλες τις κινήσεις, τα βήματα
και τα μέρη που σ' έφεραν στο κατώφλι μου. Ήρθες.
Και σ' αγάπησα δίχως αναστολές. Γιατί;
Επειδή εκτιμώ το μυστήριο.
Το άγνωστο. Αυτό στηρίζει την ένταση στη σχέση
και μας κάνει καλύτερους.
Το υποθετικό.
Μήπως τυχόν υπήρχε κάποια που τον αγαπούσε περισσότερο;
Που ήταν πιο έξυπνη και πιο καλή;
Που τον ξυπνούσε κάθε μέρα με πρωινό και πίπα;
Μήπως δεν είμαι εγώ η καλύτερη φιλενάδα του;
Μήπως ονειρεύεται άλλη;
Που έχει καλύτερο λέγειν, πεταχτούς γοφούς κι οπίσθια,
αντί για ένα κοκαλιάρικο κορμί;
Ξέρω πάνω-κάτω ποιος είναι ο τύπος σου,
όχι όμως τόσο ώστε να παραλύω από ανασφάλεια κι αμφιβολία.
Κάθε μέρα που ξυπνάω, λοιπόν,
και σου μιλάω και φοράω αυτό το στιλάτο φόρεμα
και σου κρατώ το χέρι,
προσπαθώ να είμαι η καλύτερη φιλενάδα που είχες ποτέ.
Κι όταν μου λες ότι αντίπαλός μου είναι η Κίκι
-από το Σεντ Λούις… -Άντε πάλι.
…σε μια μπανιέρα με σχήμα καρδιάς, με κάνει να αδιαφορώ περισσότερο.
Σ' αυτό κόλλησες.
Δεν ξέρω πού πας, αλλά δεν τελείωσα.
Ούτε κατά διάνοια, γαμώτο.
Επιπλέον, συνειδητοποιώ ότι ο λόγος που δεν ζηλεύεις
είναι επειδή δεν εκτιμάς αυτό το μυστήριο.
Και η αιτία γι' αυτό,
που δεν αναρωτιέσαι αν ήσουν ο καλύτερος εραστής,
ο πιο ταλαντούχος σύντροφος,
ο πιο ευγενικός ή ο πιο έξυπνος,
είναι ότι θεωρείς αδιανόητο
να υπήρξε κανείς ποτέ που να ήταν πιο ενδιαφέρων από σένα.
Η έλλειψη περιέργειας είναι απλώς επέκταση του ναρκισσισμού σου,
της μεγαλομανίας σου, της εγωιστικής θεώρησης του κόσμου.
Δεν σε αμφισβητείς,
κι έτσι δεν αναρωτιέσαι ποτέ "Πώς μπορώ να γίνω καλύτερος σύντροφος;"
Είσαι μια χαρά. Ολοκληρωμένος.
Ο άντρας που έχω μπροστά μου δεν πρόκειται να βελτιωθεί.
Μου φώναζες στην μπανιέρα
πως θα με σπάσεις σαν κλαδάκι.
Αυτή είναι η καλύτερη και συνάμα η χειρότερη εκδοχή σου.
Και γι' αυτό παρέλειψες να με ευχαριστήσεις απόψε.
Γιατί δεν φοβάσαι μήπως γυρίσουμε σπίτι και σου πω
"Ξέρεις κάτι; Ως εδώ ήταν. Δεν αντέχω άλλο. Σε παρατάω".
Αν, όμως, συνεχίσεις να τσαλαπατάς κάθε άτομο με το οποίο συναναστρέφεσαι,
θα καταντήσεις να ζεις σε μια εικονική πραγματικότητα.
Κοίτα με.
Είμαι η τελευταία που απέμεινε.
Η τελευταία που σε κοιτάει και λέει "Να σου πω κάτι; Πρέπει να βελτιωθείς.
Για τη δουλειά σου, έστω".
Αν η σχέση μας γινόταν ταινία, θα με είχες δίπλα σου για πάντα.
Συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλον.
Εσύ σε μένα κι εγώ σε σένα από τη μέρα που γνωριστήκαμε.
Από τότε που πήρα υπερβολική δόση και μ' έστειλες για αποτοξίνωση.
Απ' όταν διάβασα το σενάριο
και είδα ότι μιλούσε για μένα, για μας, για τη σχέση μας.
Πώς τα ναρκωτικά μ' εμπόδιζαν να σ' αγαπήσω
και να μ' αγαπήσεις.
Το μόνο που ζητούσα απόψε ήταν ένα "ευχαριστώ".
Τίποτ' άλλο.
"Ευχαριστώ, Μαρί. Σ' ευχαριστώ που μ' αγαπάς.
Που μου ομορφαίνεις τη ζωή και που αναπτερώθηκες.
Που είδες εκατοντάδες λήψεις και διάβασες εκατοντάδες προσχέδια.
Σ' ευχαριστώ για τις επισημάνσεις, τα βιώματα, την υπομονή,
τη γαμημένη αυθεντικότητα που προσφέρεις στην ταινία. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που ήσουν ναρκομανής, αλλά πλέον καθάρισες.
Σ' ευχαριστώ για σαχλαμάρες, που ανέλαβες τα ψώνια για το σπίτι
κι οργάνωσες τη μετακόμιση. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που τα ανέλαβες αυτά,
που μου φτιάχνεις καφέ,
που με κάνεις να χαμογελώ.
Σ' ευχαριστώ για το καλό σεξ και τις αγκαλίτσες.
Που έβαλες πλυντήριο και πήρες το κοστούμι μου απόψε.
Που μου έφτιαξες μακαρόνια με τυρί,
παρότι ξέχασα να σ' ευχαριστήσω.
Σ' ευχαριστώ για τα λάθη που έχεις κάνει…
για το πόσο χαριτωμένη κάνεις τη ζωή μου.
Σ' ευχαριστώ που μ' αγαπάς.
Που θα το αφήσεις όλο αυτό πίσω σου, που είσαι ο εαυτός σου.
Σ' ευχαριστώ και για όλα όσα παρέλειψα…
κι ευχαριστώ που ήσουν τόσο κούκλα με το φόρεμά σου απόψε.
Με ομορφαίνεις.
Με κάνεις καλύτερο άνθρωπο.
Ευχαριστώ που κατανοείς
ότι δεν καταφέρνω πάντα να εκφράσω όσα νιώθω
κι ότι το κάνω περισσότερο μέσω της δουλειάς.
Σ' ευχαριστώ, γιατί…
ξέρω ότι δεν είναι ωραίο αυτό κι ελπίζω να το αντέξεις.
Ευχαριστώ.
Ξέρω ότι γίνομαι ψυχρός ενίοτε,
αλλά σ' ευχαριστώ που το προσπερνάς.
Σ' ευχαριστώ…
που σκέφτεσαι θετικά.
Σ' αγαπώ, Μαρί. Πάντα θα σ' αγαπώ, Μαρί μου.
Ευχαριστώ.
Από τα βάθη της καρδιάς μου, ευχαριστώ".
Σ' αγαπώ, Μαρί.
Συγγνώμη.
Ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Μαρί;
Μαρί!
Υποτιτλισμός: Φίλιππος Ηρακλειώτης