Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziadkowie zawsze opowiadają uroczą historyjkę o wytrwałości z czasów,
kiedy się poznali.
Pytacie babcię: „Jak poznałaś dziadka?”.
A ona: „Na początku mi się nie podobał,
ale ciągle przychodził i teraz jesteśmy razem”.
Nikt nie pyta babci, dlaczego dziadek jej się nie podobał.
Powiedziałaby: „Wiesz co, zachowywał się jak psychol.
Ciągle na mnie patrzył, oblizywał usta.
Nie podobało mi się to. Czułam się nieswojo.
Mój prawdziwy mąż zginął na wojnie, a twój dziadek wciąż przychodził.
Dziewięć miesięcy później urodził się twój wujek Ted”.
Kobiety są zaprogramowane.
„Musi mnie kochać, jeśli mnie dręczy.
Ciągnął mnie za włosy, na pewno mnie kocha”.
W drugą stronę to nie działa.
Kobiety nie są za to nagradzane.
Od razu są uznawane za porąbane.
Po dwóch SMS-ach od razu jesteś psycholką.
„Co za pieprzona psycholka”.
Co za pieprzona psycholka.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jesteśmy. Charleston.
Tak!
Przedmieścia Dallas. Kolejka po zasiłek.
Pierdnęłam.
- Co tam? - Mogę ścisnąć?
Ile godzin jesteśmy na planie?
Szoty.
Dzięki.
Tak.
Trzy poziomo. Numeryczny prefiks.
Ruszcie się.
Koniec tygodnia.
W Syracuse jest zimno.
Miałeś skończyć studia prawnicze, Jack.
Miałeś otworzyć własny interes, Jack.
Nawet nie skończyłeś dzisiaj zmywać, Jack.
- Niby jesteś mądrzejsza od mnie? - Mówi się „ode mnie”. Jestem.
To było świetne. Dziękuję.
Co cię tak bawi?
Trzeba to szybciej wymienić.
„Nie skończyłeś prawa, nie masz firmy.
Nie pozmywałeś”. Zasada trójki, trzeba to robić szybko.
Miliard razy powtarzamy „Jack”. To literówka?
Żart jest w porządku.
Jeśli można to nazwać żartem.
Robisz stand-upy, prawda? Nie jesteś aktorką?
- Nie. - I tak jesteś za stara do roli.
- Postać ma mieć 35 lat. - Tak.
Mam 34 lata, więc…
Ojej.
Tyle wystarczy.
Dzięki za przybycie.
- Dobra. - Dzięki.
- Dziękuję.
Dziękuję.
- Mam pomysł. - Tak?
A jeśli zmienimy żart na to, co powiedziała?
Podoba mi się to. Ona była niegrzeczna, ale ty masz rację.
- Dziękuję. - Dziękuję.
O Boże! Andrea!
- Cześć, Serreno. - Cześć.
Brzmiałaś tam świetnie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Przytul mnie. Miło cię widzieć.
- Chałturzysz w telewizji? - O mój Boże.
Zawsze jest taka laska,
której nie chcesz widzieć, kiedy masz doła.
Nieważne. Bla, bla.
Serrena Halstead, kochana!
- Cześć! - Pa.
W podobnym czasie zamieszkałyśmy w Los Angeles.
Zaczęłam robić stand-up, a ona dostała dużą rolę.
Wszędzie ją przyjmowali. Do każdego serialu.
Od jej głosu więdną mi uszy.
Twoje dzieci na Insta są przeurocze.
- To miłe. - A ty w garniaku? Zazdro.
Wiem, że to nieładnie oceniać inne kobiety,
ale wszystkie to robimy.
Seksi sąsiadka?
Nie jestem idealna, ona jest irytująca, ale ta historia nie jest o niej.
Byłam okropna, Margot.
Stacja wysłała mnie pierwszą klasą na pięciominutowe przesłuchanie,
a i tak zawaliłam. Zjem wszystko w samolocie.
Wypiję litr soku żurawinowego i poprawię kilogramem ciastek.
Wiesz, co jest najlepsze?
Byłam na kontroli 45 minut,
bo kobieta przede mną zgubiła kartę pokładową.
Zgubiła ją między odprawą a wykrywaczem metalu.
Mogła ściągnąć sobie apkę.
Albo mieć torebkę z kłódką,
nerkę, albo nie wychodzić z domu.
Wiesz co? Za opóźnienia powinni ją uznać za terrorystkę.
Upuściła to pani.
Niezły obciach.
Jeśli mam zacząć od początku, powiem szczerze,
że to nie była miłość od pierwszego wejrzenia.
Wyglądał jak menadżer w Brooks Brothers.
Dziękuję.
Cholera.
Co? Nie, upadły mi spodnie.
Pasażerowie lotu 1212 do Los Angeles proszeni na pokład.
- Czy mogę prosić o… - Nie, wypiła już pani trzy soki.
Wystarczy.
O Boże.
Cześć.
„Harmonijny stosunek części składowych…”
Cześć.
Proporcjonalność.
Chwila. Tak. Pumpernikiel. Litera „P”.
- Ukryte „P”. - Ukryte „P”.
Ukryte „P”.
Jestem Dennis.
Jestem Andrea.
- Cześć. - Cześć, Andreo. Miło mi.
Tak. Mnie też. Tak się mówi.
Miło cię poznać. I dziękuję za kartę pokładową.
Trzeba być idiotką, żeby ją zgubić zaraz po jej otrzymaniu. Ironia losu.
Lotniska wyzwalają w ludziach to, co najgorsze.
Moje najgorsze cechy widać na nagraniu z castingu.
Jesteś komiczką, prawda? Andrea Singer.
- Żadnych autografów. - Widziałem cię. Super.
Wybacz. Mam zły nastrój.
Miałam okropne przesłuchanie i czuję się jak śmieć.
No wiesz, kariera w show-biznesie
jest trudna do osiągnięcia, Andreo.
- Wiem, Dennisie. - Powinnaś być dumna.
Proporcja samozwańczych artystów do profesjonalistów
jest pewnie niewiarygodna.
A propos proporcji.
To słuszna uwaga.
Czym się zajmujesz?
Funduszami.
To fajne?
To jak aktorstwo. Trzeba być przekonywającym.
Ludzie muszą wierzyć, że zaopiekuję się pieniędzmi.
- A umiesz? - Zależy, ile wypiłem.
Jeśli ładnie mówisz i skończyłeś dobrą szkołę,
ludzie dadzą ci pieniądze.
Co? Nie ma mowy.
To nie powód, żeby komuś ufać. Nie ufam ci.
Słuszna decyzja. Twój komediowy instynkt ci służy.
Przepraszam.
Halo?
Zwykle nie gadam z ludźmi w samolotach, ale wydawał się miły,
normalny jak księgowy, który lubi po bożemu.
Do usłyszenia. Pa. Kocham cię.
- Moja dziewczyna, Cassandra. Modelka. - Chwalisz się.
Nie zobaczymy się, bo przesunęli jej sesję.
- Znowu. - Nie znoszę tego.
- Coś do picia? - Whiskey.
Najlepiej Blue Label. Jeśli nie ma, to byle co.
- Andreo? - Sok żurawinowy.
Jasne.
Nie pijesz przed 17? Też mi komiczka.
- Masz męża albo chłopaka? - Naturalne przejście w rozmowie.
Taki jeden koleś miał mnie odebrać z lotniska.
Zobaczymy, czy Cayden znajdzie chwilę.
Cayden. Brzmi na fascynującego interlokutora.
Tak, na pewno zmiażdży modelkę o imieniu Cassandra.
Zasłużyłem sobie na to.
- Kiedy masz następny występ? - Dziś w Comedy Store.
Kurczę, dzisiaj?
Mam spotkanie absolwentów Yale.
- Co to jest Yale? - Yale to prestiżowa szkoła…
Jaja sobie robię.
Wiem, czym jest Yale. Mój kuzyn, Brett Korchran, tam studiował.
- Jesteście w tym samym wieku. Znasz go? - Brzmi znajomo.
To duża szkoła.
Poza tym większość czasu grałem w golfa i chlałem.
- Proszę. - Dziękuję.
- To dla pani. - Cała butla.
Dobra. Gdzie skończyliśmy krzyżówkę?
Dobra.
Trudno jest poznać normalnego faceta.
Już jestem uznawana za zbyt silną.
Czemu niby jestem silna?
Bo nie przewracam się na ulicy
i nie smęcę na Instagramie?
Nie sprawdzam horoskopu w poszukiwaniu rad życiowych,
więc onieśmielam?
Tak.
Onieśmielam?
Co pana bardziej onieśmiela?
Ja jako taka czy idea zgolenia pańskiej cienkiej brody?
Przeraża to pana?
„Ale się odsłonię, będę bezbronny”.
Tak wygląda życie kobiety.
WYSTĘP ANDREI SINGER O 21,00
SEKSI SĄSIADKA W KINACH 4. LIPCA
Masz dzisiaj zwaloną energię.
Powinnaś lizać się po dupach z pisarzami,
a nie jęczeć w moim barze i psuć nastrój.
Nie chcę poznawać ludzi. Lubię cię. Podoba mi się twój bar.
Lubię być gówniana w twoim barze.
- Masz. Ja stawiam. - Dziękuję.
Jest taki seksowny, że mam mdłości.
- Jest do bani. Zwolnię go. - Spoko.
Musisz zmienić sposób działania.
Przestań być tak negatywnie nastawiona do przyszłości.
Wiesz, co w tobie szanuję?
Nie masz obsesji na punkcie ślubu.
Wisi ci, że nie osiągnęłaś swoich celów przed 35 rokiem życia.
Ten komplement zaczął się świetnie i…
Wszystko z tobą w porządku.
Powiedziałaś, że mam 35 lat.
- No i? - Mam 34 lata.
Naprawdę? Bo wyglądasz na 35.
Marudne 35.
- Cofnij to. - Mówię prawdę.
- Mówisz prawdę, bo jesteś pijana. - Potwierdzam.
Dziękuję, kapitanie. Czy jak cię tam tytułować.
Admirale. Kocham cię. Idę na występ.
Nawet ich tam nie było.
Dziękuję. Czas na mnie. Miłego wieczoru.
Cześć.
- Kobiety często tak robią. - Nie. Sorki.
- Dennis. - Dennis z samolotu. Oczywiście.
- Jesteś. - Zapraszałaś.
- To prawda. - Jasne.
Rzadko ktoś przychodzi.
- Miło mi. - Mnie też.
- Cześć. - Witaj.
- Jesteś z dziewczyną? - Sesja jej się przeciągnęła.
Później chętnie wpadnie. Może postawię ci drinka?
- Jasne. Zachodząca Margot. - Świetnie.
- Co u Caydena? - Spotykam się z wieloma Caydenami.
- Mów konkretniej. - Dobra…
Andreo, mówię ci,
aż Giles rzucił w niego zwitkiem banknotów
i powiedział: „No i co? Wezmę oba”.
O nie, to niemożliwe.
Moja dziewczyna mnie wystawiła. Świetnie.
Ja to wiem od godziny.
Za niedocenianie świetnego życia.
- Dobra. - Świetnie.
Dziwny tost.
- Breug. Imponujące. - Dzięki, że zauważyłeś.
Spędziliśmy z ojcem ostatnie święta w Gorzelni Jameson w Irlandii.
To takie smutne.
Tak.
Andrea mówiła, że pracujesz w funduszach. Lubię się bawić w akcje.
Dostałam wskazówkę, że One World Communications…
Nie chcesz tego. Ma znamiona dobrze prosperującej firmy,
ale to szumowiny. Chodzi o zachowanie twarzy.
Było w nim coś czarującego.
Nigdy nie widziałam, żeby ktoś był jednocześnie nadęty i skromny.
Był też dobrze funkcjonującym alkoholikiem.
Mogę ci przesłać kilka pomysłów.
- Na pewno? - Tak…
- Tak sądzę. - Dobra.
- Na pewno. - Chyba.
- Gdzie mieszkasz? - Właśnie kupuję dom.
W Beverly Hills.
Super.
- To mój wkurwiający billboard. - To?
To najlepszy billboard.
Jest w samym środku Hollywood i stoi równolegle do ulicy.
Widać go z każdej strony.
Jeśli na nim jesteś, wszyscy wiedzą, kim jesteś.
- Zdobędę go. - Już to widzę.
To ja zawsze mylę strony ulicy czy oni?
- Pewnie nie ty. - Dobra. Miłej nocy.
Powiedz Cassandrze, że straciła popijawę.
- Dobra. - Dobranoc.
W porządku.
- Dobranoc! - Dobra.
Co ty na to?
Nie poznałam Cassandry. Przestał o niej mówić.
Albo była do bani, albo go rzuciła
i nie chciał o tym mówić. Częściej się spotykaliśmy.
Cieszyłam się, że mogę być sobą przy kimś poza Margot.
Najlepsze stosunki są przyjacielskie.
Imponujące.
Na zdrowie.
Był inny od facetów w Los Angeles.
Był bardziej elegancki, wyrafinowany i nietypowy,
niemal egzotyczny. O ile biały może być egzotyczny.
O tak. Świetne.
Jako komiczka mam dziwny harmonogram.
Trudno znaleźć przyjaciół, którzy są tak dostępni jak ja.
Był bardzo cierpliwy.
„Te dobre, z dobrej knajpy, no wiesz”.
Margot w końcu dała mi dobrą radę.
Może musiałam zmienić sposób działania.
Dzięki niemu czułam się lepiej.
Ciągle się spotykaliśmy.
Ale cały czas zawsze byłam na miejscu.
- Jaki to akcent? - Żaden.
W opisie jest napisane, że masz być słodka jak Serrena Halstead.
To niech ją zatrudnią.
Zawsze dobrze się bawiliśmy.
Było miło.
Ale nie pociągał mnie fizycznie,
delikatnie mówiąc.
Nie żeby był brzydki.
Miał w swój urok, kiedy był ubrany.
Jak to delikatnie powiedzieć?
Był wysoki i nie był w formie, ale też trochę był.
Po prostu nie wyglądał świetnie.
To może zabrzmieć ostro, ale mężczyźni oceniają kobiety według tych samych norm.
W Dennisie podobał mi się Dennis.
Nie dało się tego zaszufladkować. Byliśmy tylko przyjaciółmi.
O czym jest serial?
- Nie podobało ci się. - Nie. Próbuję zrozumieć.
O kadetce. Jest człowiekiem, ale ściemnia,
trafia do kosmicznej akademii obcych i jest tam najlepsza.
To historia o pokonywaniu przeciwności.
I walczyłam w kosmosie.
Stąd walka w zwolnionym tempie. Jasne.
Tytuł brzmi Kosmiczny Kadet.
Więc ktoś to napisał,
a ktoś uznał, że to dobry pomysł?
Tak, ma mieć 30 odcinków.
To żałosne, ale bardzo tego chcę.
To by wszystko zmieniło.
Przeniosłabym się na pięć miesięcy do Vancouver.
Mogłabym skończyć trasę, być z innymi aktorami
i stworzyć coś konkretnego.
Nie byłabym taka samotna. Byłoby super.
Powtórka? Nie zatrzymam cię tu całą noc.
Nie mogę długo zostać. Mam randkę.
Świetnie. Super. Ja też.
Zrobimy to jeszcze tylko raz.
Naprawdę dziękuję, Dennisie. Dziękuję za pomoc.
Spoko. Dobra, ujęcie drugie.
Trudne pytanie.
Czy mogę zadawać się z facetem,
jeśli wiem, że nie zamierzam z nim spać?
- Nie. - Nie.
- Mówicie, że to złe.
Ale tylko faceci. Mówią: „Ale mam teraz drąga.
Co mam zrobić?”.
Jedna przerażona dziewczyna z tyłu mówi: „To w porządku”.
To jest w porządku.
Tak samo kolesie umawiają się z dziewczynami,
których nie chcą poślubić. Marnują im czas.
Jeśli macie umowę i jesteście szczere,
mówicie, że was ktoś nie pociąga,
a on chce się z wami spotykać?
Jesteśmy dorośli.
Tylko musicie być szczere.
Aż pewnego wieczoru się upijacie.
Zaczynacie się całować.
On dobrze całuje, ale jesteście rozdarte.
Dzięki tobie randka mi wypaliła.
Tylko o tym myślałam,
a nie o okropnej publice.
Mamy rezerwację. Co planujecie?
W okolicy jest restauracja jego kumpla.
- Kupił ją? - Byłem na kolacji z Yale.
- Kumpel jest inwestorem i nas zapraszał. - Musimy iść.
- Musimy. - Bo to kumpel.
- Cześć. Jesteś laską ze sceny. - Tak.
Jesteś zabawna jak na laskę.
Ściągnąłeś to z Reddita.
- Dzięki, że wpadłeś. - Spierdalaj.
- Chodźmy. - Twardzielka.
- To mnie zmuś. - Jest jakiś problem?
- Zaraz będzie. - Wiesz co?
Masz chłopaka i myślisz, że jesteś zabawna.
- To nie mój chłopak. Wal się! - Co?
- O co ci chodzi? - Chcesz się bić?
- Margot! Nie. - Uwielbiam to.
- Myślisz, że nie mam czarnego pasa? - To nie było fajne.
Co noc to samo.
- Zjadłam wszystko. - Coś jeszcze?
- Już nie. Prosimy o rachunek. - Dobrze.
- Proszę nie zabierać, jestem żarłoczna. - Dobrze.
Przepraszam za tamto.
Ludzie upijają się na występach i tracą hamulce.
I szacunek do mnie.
Zostańmy parą.
- Dennis… - Przemyślałem to.
Doskonale dopełniam twoje życie.
Nie będę umawiać się z innymi. Ty też tak zrób i bądź ze mną.
- Mam listę za i przeciw. - Arkusz kalkulacyjny?
- Więc? - Nie czuję tego.
- Na razie. - W ogóle.
Znam cię lepiej niż ty sama.
Nie zrezygnuję dlatego, że nie rozumiesz, że jestem dla ciebie idealny.
Nie ty o tym decydujesz.
- Masz się za mądrzejszego ode mnie. - Od.
Mówi się „ode mnie”.
I nie zawsze jesteś.
Ale jestem lepszy niż faceci, z którymi się umawiasz.
Twój ostatni facet nawet nie przyszedł po ciebie do drzwi.
Nie mógł zostawić roweru na ulicy.
Mogę cię uszczęśliwić.
Jestem dobry i mam dla ciebie prezent.
Nie mogę przyjąć prezentu.
Na szczęście teraz nie musisz.
Byłem u Cartiera po bransoletkę…
- Co? - …pomylili metale, ale to naprawią.
Sama mogę sobie kupić drogą bransoletkę.
Albo podróbę.
To jest w tobie takie wspaniałe. Umiesz wszystko zrobić sama.
Opłaciłaś studia, zbudowałaś karierę na niczym.
To widać.
Jesteś dowcipna i to jest seksowne.
Gdy coś dla ciebie robię, czuję się częścią twojego życia.
Jesteś boska.
Dziękuję.
Masz tu coś…
- Kurwa. - Nie szkodzi.
- Pokaż. - Przepraszam najmocniej.
Odrzuciło kartę?
Tej używam w Europie. Zwykle mówię bankowi, że wróciłem.
- Proszę wziąć tę. - Weź tę.
Nie kłóć się, bo zacznę płakać i zrobię wielką scenę.
Słyszał ją pan.
Dziękuję.
Jak minęła reszta randki?
Nie będzie drugiej. Coś nam nie zagrało.
Rozumiem. Dennis poprosił mnie o bycie jego dziewczyną.
- To koniec. - Wciąż się przyjaźnimy. Spotykamy się.
Dlaczego? Pomyśli, że ma szansę.
Tylko się kumplujemy. Chodzi na randki.
Kiedy? Wciąż jesteście razem.
Nie wiem. Mam to gdzieś.
Mogę spotykać się z facetami i z nim kumplować,
o ile jestem szczera. To sprawiedliwe. To feminizm.
Nie zaczynaj.
Mówisz, że to feminizm, bo się z tobą nie zgadzam.
Chwileczkę. To mój agent. Halo? Tak.
Dobra. Dziękuję. Oddzwonię.
- Dostałam rolę. - Dostałaś!
Będę w Kosmicznym Kadecie!
O mój Boże!
Dziewięć lat! Dziewięć lat przesłuchań! Zajebiście!
Ktoś w końcu mnie chce!
Chwila. To Dennis.
Jesteś na głośnomówiącym. Dostałam rolę!
Tę, z którą ci pomogłem?
Tak. Przeprowadzę się do Vancouver. Będę gwiazdą!
- To jedziemy do Vancouver. - Co?
To jedziesz do Vancouver. Wybacz, telefon mi się chrzani.
Oddzwoń, jak złapiesz zasięg.
- To irytujące. - Uczcijmy to. Może w piątek?
W piątek nie mogę, bo…
bo mam randkę, ziom.
- Jest taki seksi. - Super.
Stracił zasięg.
Kogo to obchodzi? Dostałam rolę!
Blue Label dla pani.
- Dziękuję. - Lubisz whiskey?
- Od niedawna. - Proszę bardzo.
O mój Boże.
- Zamówiłem drinka z wódką. - To jest to.
Umieścisz przed nim swoją wielką rękę?
- Uprzedmiotowię cię. - Daj spokój.
Napnij. Podkreślę rozdzielczość.
Ładnie ci z tym drinkiem. Nie chcesz być ładny? Mogę to wrzucić?
Tylko dlatego, że jesteś urocza.
Dziękuję.
Mogę prosić o innego drinka z wódką?
Chwileczkę.
Cześć.
Nie przeszkadzasz mi.
Co się stało?
Proszę.
Wcześnie go wykryli.
Nadal robią badania.
Jaki rodzaj raka ma twoja mama?
Ma…
ma dziwną nazwę, jakiś czacho… gardło…
Czaszkogardlak?
- Tak. Skąd wiesz? - Przepraszam, nie chcę się uśmiechać.
Byłam pielęgniarką w programie o schorzeniach.
- Medycyna specjalnej troski. - Nie.
To okropne.
Dość kiepskie.
Zawsze umiesz mnie rozweselić. Nie wierzę, że przy tobie płaczę.
Moja rodzina nigdy nie okazuje emocji. To irlandzcy katolicy. No wiesz.
Nie wiem. Jestem Żydówką. Wyrażamy się jasno w kwestii emocji.
Jasne.
To głupie.
Wiem, że byłaś dziś na randce. Pójdę już.
Nie.
- Powinienem… - Siedź.
Zostań tu.
Zawsze mi pomagasz.
Pomagasz zawsze, gdy dzwonię, chcę gdzieś wyjść,
pogadać z kimś albo z głupimi przesłuchaniami.
Jesteś dobrym przyjacielem. Za rzadko ci to mówię.
Nie jestem bogata jak ty,
nie sypię radami rodem z Downton Abbey,
ale umiem się zabawić i to dla ciebie zrobię.
Wypij to, zjedz to.
Nie powinniśmy…
Łap fazę. Albo się upiję,
pójdę na imprezę i cię tu zostawię.
- Dobrze. Tak. Zjedz to. - Cały grzyb?
Boże, nie. Nie cały.
Mówiłeś, że studiowałeś. Tylko trochę.
Idziemy na miasto.
Chęć bycia pożądaną jest ludzka.
Może jego słowa przeważyły szalę,
ale wtedy nie chciałam być z nikim innym.
Cześć.
Chcę być z tobą.
Świetnie.
Mam wyrzuty sumienia.
Dlaczego? Bo ćwiczysz, ale nie masz siły w rękach?
Nie. Bo po dekadzie zasuwania
mam porządną robotę, nie mam na co narzekać
i mam normalnego chłopaka.
Nie jest normalny.
Nie piszcz.
Andrea, tutaj. Spójrz, o tak. Patrz.
Komu się, kurwa, kłania?
Gratuluję pani Kosmicznego Kadeta.
Miałam w tym zagrać, ale to kolidowało
z moją inną mroczną, intensywną, dramatyczną rolą.
- Nazwała mnie panią? - Za krótko się z nim spotykasz.
Nie poznałaś jego wad.
Nic o nim nie wiesz.
Ma chorą mamę i studiował na Yale.
Zauważyłaś, że zawsze ma na wszystko idealną odpowiedź?
Nie lubisz go, bo jest mądry? Co to za pytania?
Brawo! Znalazłaś w sobie wojownika!
- Rozciągałaś się? - Zawsze. Jestem sportowcem.
Trzeba ochłonąć. Nie można wychodzić z gorącym ciałem.
Ja to olewam.
Masz nowe auto?
Wiozłam cię tu. Teraz zauważyłaś?
Ile masz koni?
Mam to gdzieś. Zabieram Dennisa do Santa Barbara.
- Ile pali? To elektryk? - Przestań gadać o aucie.
Pozna moją rodzinę i kuzyna Bretta.
To duży krok.
- To prawda. - Tak.
A to co?
Andreo, są cholernie ładne.
Kosztowały 500 $.
Co?
Są marki Baccarat.
Dennis mówił, że jego ojciec pijał whiskey z takich szklanek.
Ale 500 $?
On by mi coś takiego kupił, ale go uprzedziłam.
Pojedziemy do jego mieszkania mu je podrzucić?
A nie kupił już domu?
Jeszcze się nie wprowadził. Budowlaniec coś odwala.
To koszmar.
Nie byłaś w jego mieszkaniu, ale on był w tobie?
Ma małe mieszkanie. Tylko tam śpi.
- Wciąż wpada do mnie. - Dobra.
Pojedźmy tam teraz.
Zaskoczymy go.
Nie zadzwonimy, więc się nie wymiga.
Będzie super. Jedźmy szybko.
- Dobra. - Do dzieła.
- Świetnie. Super. - Dobra.
Jego budynek jest na ulicy Vista i jest biały.
Albo mieszkanie jest zielone. A może ceglaste?
- Znajdziemy je. Jazda. - Dobra.
Vista 2005.
To nie może być to.
Mówił, że ma mieszkanie.
- Nie ma nikogo. - Proszę.
Co? Tropimy niedźwiedzia?
Zjadłaś ziemię?
Za mną.
Zachowuj się jak człowiek.
- Nie podglądaj. - Może to nie ten dom.
Byle szybko. Szukaj eleganckich rzeczy, figurek, tapety w kratę.
- O Boże. Ty jesteś Andrea. - Uwaga!
Andrea? Ale ekscytująco. Cześć.
Jesteście…
kochankami Dennisa?
Nie. Jesteśmy jego współlokatorkami. Ja jestem Maggie, a to…
Leslie.
Miło cię w końcu poznać.
Serio?
Jestem Margot.
- Cześć. - Nie jest moją dziewczyną.
- Cześć. - Cześć.
Stara, pomóż mi.
Mamy prezent dla Dennisa.
Zostaw go nam.
- Świetnie. - Tak.
- Świetnie. - Bosko.
Było super. Dzięki.
Dobra.
Co to miało być?
Kim są te dziewczyny, Dennis?
- Nie mam na to ochoty. - Na co?
Nie mówiłeś mi o nich. Po co ci współlokatorki?
Po co ci seksi współlokatorka?
Nie zniosę takiej kontroli. Do widzenia.
- Rozłączył się? - Rozłączył?
Wiedziałam, że jest dziwny. Teraz to potwierdzone.
Nie, on tak do mnie nie mówi.
Może mama mu właśnie zmarła, zadzwoniłam i źle to załatwiłam.
Źle załatwiłaś?
Kupiłaś drogie szklanki i odkryłaś, że ma współlokatorkę,
która jest niebrzydka.
Chcesz się z nią przespać,
czy sugerujesz, że mnie zdradza?
Myślę o sobie. On nie sypia z nikim innym.
- No nie wiem. - O Boże, jest taki brzydki.
- Nie lubisz facetów. - I?
Jesteś stronnicza. I tyle.
- Spakowałaś się? - Oszalałeś?
- Co? - Będziesz rżnął głupa?
Nie spędzę z tobą weekendu po tym wszystkim.
- Miła, nie rób problemów. - Możesz mnie tak nie nazwać?
Nie mów do mnie, jakbym była twoją żoną od 50 lat, miły.
Wiesz, jak było mi wstyd
poznać kobiety, z którymi mieszkasz, o których mi nie mówiłeś?
Masz rację.
Dobra.
Okłamałem cię w kwestii mojego domu.
Mam go. Mam go już od dawna.
Ale masz dziwny dekor i się wstydzisz? Złą tapetę, hydraulikę?
Nie.
Moja matka…
Dobrze. Po prostu wejdź.
Przeniosłem mamę do siebie.
Nie chcę być dorosłym facetem mieszkającym z matką,
ale tak mogę się nią zająć. Muszę jej pomóc.
Oczywiście.
Nie chce czuć się jak pacjentka, więc zostawiam jej dom.
To brzmi jak szaleństwo.
Nie. Rozumiem.
Maggie znam z Yale, ma problemy z kasą. Nigdy nie odniosła sukcesu. Nie to co my.
Płacę jej za przechowywanie rzeczy. Pomagam jej.
Ułatwia mi życie. Wybacz, że tego nie wyjaśniła.
A Leslie, Leslie jest…
dziwna.
Jest bardzo dziwna.
Byłem niedojrzały emocjonalnie i nie byłem z tobą szczery.
Jestem idiotą.
Nie. Nie, w porządku.
Może skoro twoja mama jest tu na stałe,
to ją poznam, bo…
Będzie zachwycona.
- Naprawdę? - Tak.
- Dam jej kwiaty. - Tak.
Zobaczę twój dom. Gdzie on jest?
W Beverly Hills.
- Ale gdzie? - W okolicy Doheny.
- To West Hollywood. - Nie, Beverly Hills.
Ale gdzie konkretnie?
- Doheny i Santa Monica. - Czyli West.
Palm. Palm Avenue 1360. Beverly Hills, zapewniam cię.
- Dobra. Spokojnie. - Tak.
- Możemy teraz podjechać. - Serio?
- Tak. - Super.
Pewnie już nie śpi. Albo ją obudzimy.
Zrobi herbatę. Uwielbia formalności.
Nie chcę męczyć chorej kobiety.
Zrozumie, że cię kocham, a to dla ciebie ważne.
Twoje potrzeby są najważniejsze. Chodź, bo będą korki.
Nie. Nie jestem rozpieszczonym bachorem, żeby męczyć twoją chorą mamę.
Pojedziemy po wycieczce.
- I są korki. - Masz rację.
Skoro to załatwione, pójdziesz się spakować?
- Jestem spakowana. - Co?
Od dawna. Chciałam zobaczyć, jak sobie z tym poradzisz.
Boże, kocham cię.
- Wezmę walizkę. - Dobra.
Czekaj. Dennis…
dostałeś szklanki?
Tak. Dziękuję. Są piękne.
Takie miał twój tata?
Oczywiście.
- Tak? - Jest tam Dennis?
Nie. Co tam?
Zanim ci to powiem, wiedz, że cię kocham
i chcę twojego szczęścia.
- Zadzwoniłam do Yale. - Po co?
Ostatni Dennis Kelly skończył studia w 1980 roku, nie grał w golfa
i został oskarżony o oszustwo.
Przestań. Przepraszam.
Kocham cię. Przyznaję, że to dziwne,
sprawa z domem jest dziwna, ale to wyjaśnił.
Naprawdę? Jak?
- To ma związek z jego mamą. To słodkie. - Kochanie.
Wszystko gra?
- Gotowa? - Tak.
Tak. Oddzwonię.
- Chodźmy. - Już?
- Tak. - Dobra.
Tu położymy torby.
Dziękuję.
Ładnie. To miejsce ma świetne oceny na Yelpie.
Jak się nazywa twój kuzyn?
Każe mówić dr Korchran, ale to Brett.
Był w Yale. Mówiłam ci o nim.
I jest ziomalem.
Denisiak. Zajebiście.
- Słuchaj. - Wiwat Bulldogs.
- Miło cię poznać. - O tak.
- Kolejny Bulldog. - Tak.
Miło cię poznać. Andrea cię kocha.
Dorośnij.
- To Alli. - Cześć.
Cześć.
Co robimy? Idziemy na degustację wina jak staruchy, czy do baru?
- Jest lekarzem? - Tak.
Mam dla nas niespodziankę. Zagramy…
w golfa. Opłaciłam nam rundkę golfa!
To piękne pole. Mogłem dołożyć kasę.
Spoko, mam hajs z telewizji.
To miała być niespodzianka.
Oczywiście. To takie urocze.
Alli, nie lubię golfa,
więc kupiłam nam mini szampana i Doritos!
- Uwielbiam golf. - Ja też!
- Zameldujmy się. - Pewnie.
Trzymaj się.
Gładkie hamowanie.
- Ponoć grałeś w Yale. Kiedy? - W 2005 r.
Byłem tam w 2007. Znałem golfistów.
Nie grałem dla Yale.
- Co? - Grałem w klubie Yale.
To był tam klub?
Nie wychylaliśmy się.
Nikt się nie chwali, kiedy gra się jak kaleka.
Rany, to dość ableistyczne.
W którym college’u byłeś?
W Yale, stary.
Ten facet jest przezabawny. Byłem w Davenport.
- Ja w JE. - Są do bani.
Ja też. I są do bani.
Wiedziałem, że go lubię. Chyba pamiętam drużynę klubową.
Stary, byli do bani.
Kompletnie. Stawiam tę kolejkę. Proszę pani?
A ja następną.
Cześć.
- Co podać? - Cztery szoty…
Podajemy tylko piwo.
Nie wziąłeś piersiówki, ziom?
- Cztery razy IPA. - Świetnie.
Nie ma tam flaszki Hibiki?
- Wszystko gra? - Oczywiście.
Dziwnie się zachowujesz.
- Na pewno? - Proszę.
Dziękuję.
- Dzięki. - Super.
Wznieśmy toast.
Za studia wyższe i za moje jeszcze wyższe wyniki w golfie.
- Głuptas. - Zdrowie.
Na zdrowie.
Nieźle.
No weź.
Dlaczego?
Zarąbiście!
Dennis, zaczniesz?
Pokaż, jak to się robi.
Nadwyrężyłem sobie plecy, więc nie wiem, czy dziś pogram.
Nagle bolą cię plecy?
Może się zabawimy? Sto dolców za dołek.
To bez klasy.
- Na pewno go stać. - Zdecydowanie. Może 200?
- Na pewno? - Tak.
Ale kije wyglądają jak kradzione z publicznego pola.
Ostry pojazd.
Jest gorąco. Niech ktoś w końcu uderzy.
Tylko mówię, że to może nie być najlepsza runda.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Uwielbia golf. - Jasne. Cholernie.
Co robimy?
- O Boże! - Cholera.
- Dennis!
O Boże, jest taki stary.
- To żenujące. - Co się stało?
Nadwyrężyłem sobie coś. Mówiłem.
- Pokaż. - Jest lekarzem.
- Oboje jesteście? - Tak.
- Już tak kiedyś miałem. - Tak?
- Ojciec też tak miał. - To nie jest dziedziczne.
- Mieliśmy wypadek samochodowy. - Nie mówiłeś.
Mieliście taki sam uraz?
Mieliśmy taki sam uraz, zanim zmarł
na raka.
Dobrze, podnieśmy cię.
Na pewno nic ci nie jest?
Absolutnie. Dziękuję.
Ostatnim razem trzy godziny leżałem na podłodze. Dam radę.
- Pójdę się położyć. - Dobra.
Mam zapłacić za przegraną?
- Boże. - Co?
To było tylko dla zabawy.
Nie, nalegam.
- Nie, następnym razem. - Dobra.
Jeśli mogę, poproszę o podwózkę…
Chanterelle.
- Dobra. - Dam radę. Naprawdę. Dziękuję.
W porządku.
Wydają się mili.
Może jutro porozmawiamy z nimi na brunchu.
- Gdzie moja bransoletka? - Jaka bransoletka?
Mówiłeś, że kupiłeś mi bransoletkę.
Tak.
Więcej nic nie kupię u Cartiera.
Byłem tam więcej razy, niż to stosowne…
Dobra. Nie ma jej.
Nie. Trzy razy nawalili.
- Zepsuli… - Emalię?
…emalię.
- Mówiłeś, że metal. - Tak. To miałem na myśli.
Przerwałaś mi, Andreo, więc…
kupię ci coś w innym sklepie.
Nie. Nie obchodzi mnie przesadnie droga bransoletka.
Dobrze.
Pokażesz dyplom?
Pewnie, może mam go w aucie z dowodem rejestracyjnym.
Masz go jeszcze?
Co? Na pewno gdzieś go mam.
Mój dyplom z Teksasu jest w szafie,
ale dyplom z Yale powiesiłbyś na ścianie.
Miła, nie jestem dentystą. Prawda? I nie jestem dupkiem.
Nie powiesiłbym dyplomu na ścianie, zwłaszcza licencjatu.
O co chodzi?
Nie wiem.
- Wszystko jest dziwne i… - Dalej chodzi o dom?
Tak.
Przepraszam za to, że cię okłamałem, i za to, jak się zachowałem.
To jasne, że mi nie ufasz i nie mogę cię winić.
Przepraszam, to się więcej nie powtórzy.
- Dobra. - Dobra.
- Jak plecy? - Prysznic mi pomógł.
Jest lepiej. Z tobą wszystko jest lepsze.
Wpadniemy do mnie w tym tygodniu?
- Tak. - Wygrzebiemy mój dyplom.
I akt urodzenia i dzienniczek ucznia.
- Przyniesiemy obiad twojej mamie. - Tak.
- Koniec z tajemnicami. - Tak.
Zamknę drzwi.
Co?
Dennis?
W sumie chciałem ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Ciężko mi o tym mówić, bo to nie tak, jak myślisz.
Przerażasz mnie.
Choć raz wszystko w moim życiu szło dobrze.
Chciałam, żeby to też wypaliło.
Byliśmy świetną niedobraną parą.
Chodź tu.
Najbrzydszy pierścionek świata.
To takie urocze.
Wyglądał jak fiut.
To był prezent od ojca.
Mama chciała ci go dać.
Nie mogę go przyjąć.
Kiedyś chcę cię poślubić. To tylko na razie.
To obietnica, coś od niej dla ciebie za to,
że jesteś sobą.
Kocham cię.
Naprawdę. Musisz wiedzieć,
że jesteś najprawdziwszą rzeczą w moim życiu.
A teraz go załóż.
Tutaj? Teraz?
- Zostawmy go na… - No chodź.
Jest piękny.
Jest na moim palcu.
Zdecydowanie.
Mówimy kobietom, żeby nie były wybredne. Prawda?
„Nie bądź zbyt wybredna. Bierz to, co ci skapnie
z ust innej kobiety.
Ciesz się, kiedy dostaniesz pierścionek w kształcie penisa”.
Dzięki temu społeczeństwo sprawia,
że nie czujesz się tak wyjątkowo, jak mówi ci, że powinnaś.
To poplątane, ale mam rację.
KOSMICZNY KADET MIEJSCE ZAREZERWOWANE DLA ANDREI SINGER
Spokojnie.
Bądź wdzięczna.
Nie bądź suką, kiedy żarty będą kiepskie.
Umierasz?
Czemu nie odbierasz telefonu?
Bo jestem w pracy.
- Andreo. - Margot.
- Mam kumpelę. - Brawo ty.
Mam kumpelę z siłowni, która pracuje w Tiny O'Tips.
Był tam pijany facet. Jego karta została odrzucona.
Gadał, że jego narzeczona jest gwiazdą Kosmicznego Kadeta
i za to zapłaci.
O mój Boże.
Bo ziomek jest asystentem w banku, a nie funduszowcem.
I na pewno nie ma domu, o którym mówił.
Przestań. To szaleństwo.
Ma dom. Zobaczę go za godzinę.
Pożałujesz.
Margot!
KOSMICZNY KADET ODCINEK PIERWSZY – PILOT
Cześć. Jak się masz?
Cześć.
Cześć. Przepraszam za zwłokę.
Musieliśmy załatwić przepustkę specjalnemu gościowi.
To był szalony dzień! Cześć!
Cześć!
Tak mi przykro.
Były koszmarne korki.
Jonathanie.
Co się dzieje?
Scenariusz jest niesamowity. Wy też.
Niesamowity.
Praktycznie błagałam Jonathana o rolę.
Powiedziałam, że zagram nawet drzewo.
Cieszymy się, że tu jesteś, Serreno.
- Super. Tak się… - Cieszę!
Też się cieszę, Jonathanie.
Świetnie.
Tak, świetnie.
I jestem wdzięczna, że tu jestem.
Zaczynajmy!
Świetnie!
Siadajcie. Przygotujcie się.
Cześć.
Dzień dobry pani.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Cześć. - Super, tak się cieszę.
- Dobra. - Do dzieła.
Niesamowite! Byłaś…
- Dziękuję za dzisiaj. - Dziękuję.
- Lunch? - Tak.
- Do dzieła. - Jonathanie.
Cześć.
- Cześć. - To gówniane, Serreno.
Jesteś w milionach filmów i seriali.
Musiałaś wybrać jedyny, w którym gram?
Dobra. Co cię napadło?
To, że ciągle ściemniasz.
Kto tak wszystkich przytula?
„Och, wdzięczność. Scenariusz”.
- Dobra… - Niedobrze mi od tego.
Wystarczy. Czego ty chcesz?
Chcę, żebyś na pięć minut zniknęła mi z oczu!
Wybierz inny serial!
Potrzebujesz pomocy.
Tak mówią ludzie, którzy sami jej potrzebują!
„Musiałem zawieźć mamę do szpitala.
Źle się czuła. Niedługo zadzwonię.
Obejrzymy dom innym razem”.
Dzisiaj go obejrzymy.
Cholera!
Cześć.
- Potrzebujesz pomocy? - Ty potrzebujesz.
Nie, zaczekaj. Tak. Potrzebuję pomocy. Podwieź mnie.
Mogę wezwać ochroniarza czy coś.
- Ja ci nie pomogę… - Podwieź mnie, do cholery!
Zapnij pasy.
Cholera!
- Dobra. Powodzenia. - To nie jest mój dom.
Co? Ten adres mi podałaś.
- Sama nie chcę mówić. - Halo?
Jestem przed twoim barem. Gdzie jesteś?
Mówię ci, że coś jest nie tak.
Próbuję cię chronić, ale jestem zajęta.
Potrzebuję cię.
Jadę do jego domu. Miałaś rację.
Muszę to zobaczyć na własne oczy. Nie każ mi iść samej.
- Nie uwierzysz, kto mnie podwiózł. - Wybacz. Muszę lecieć.
- Dokąd? - Na spotkanie.
Gdzie? Mów bez zmyślania.
- W Hollywood. - Świetnie.
- Tam jadę. - Potem w Beverly Hills.
Bosko. Bo jego dom jest w Beverly Hills,
więc to mi pasuje. Zajebiście.
Serrena Halstead. Jestem twoją fanką.
- Jest świetna. - Jazda.
Jazda.
Mówił, że studiował na Yale. I że kupił mi biżuterię.
Więc nie wiesz, czy kłamie?
- Ja wiem. - Albo na jaki temat?
Nie, dlatego to robimy.
I mamy sprzęt. Gotowe do misji.
O mój Boże. Ty tak na poważnie?
Masz tu gotowy posiłek i lornetkę.
- Tak. - To sprzęt szpiegowski.
- Przekąski. - Mam poradniki przetrwania.
Zobaczmy. „Jak uzyskać wodę pitną z moczu”.
Jak długo tu będziemy?
Mam coś dla ciebie. Przeczytaj to.
„Słabsze samce mątwy mogą oszukać samców alfa,
że są samicami. Udają, że nimi są.
Dominujące mątwy nie zauważają ich,
wpuszczają i dają słabszym mątwom
okazję do parzenia się z samicami”.
Dennis to pieprzona mątwa.
Nie zachowywał się jak kobieta.
Udawał, że jest kimś innym.
Mącił ci w głowie i przeleciałaś złamasa.
Mątwienie. Brzmi bosko.
Wystarczy! Szukamy numeru 1360…
To tutaj.
A co jeśli to jego dom i w nim jest?
Albo zobaczy nas jego mama?
Czemu się boję?
Jesteśmy na nieznanym terenie pod ostrzałem emocjonalnym.
To dla mnie bardzo traumatyczne duchowo.
Mogę robić notatki? Przyda mi się to do roli.
Moja postać jest nieokrzesana i przyziemna.
To sytuacja jak z nudnego snu.
Długo się ciągnie, nie możesz dojść do szkoły.
I w tym śnie umieramy.
Od prawdy?
Tak! Umrzemy od prawdy!
- Idź pierwsza! - Czemu ja?
- Bo potrzebuję twarzy do pracy. - Ja też, egoistko.
Proszę. Jesteś silniejsza.
Spójrz na moje ręce. Mówiłaś, że jestem słaba. Idź.
Utrzymuj kontakt, słabeuszu.
- Nie macie telefonów? - Mogą mieć podsłuch.
- Rajcuje cię to? - Trochę.
Kurwa. Po prostu pójdę.
- Zrobię to. - Dobra.
Dobra.
- To nie wygląda na dom młodego kolesia. - Zachowuje się staro.
Racja.
UWAGA NA SZPICA MINIATUROWEGO
„Uwaga na szpica?”
To nie ten dom.
To nie może być ten.
Andreo, spójrz! Drzwi!
Jesteś mamą Dennisa?
Dobra…
- Może to ona. Nie zakładaj rasy. - Zawsze tak moralizujesz?
Czy Dennis tu mieszka?
Denise?
Tak. Sí, Dennis.
- Denise? - Tak!
Denise.
Denise?
Jestem Denise.
Vive Dennis Kelly aqui? Kurwa. Usted…
Nie. Pomyliła pani domy.
Kurwa. Nie wiem, co jest. To nie jego dom!
Boże, jedź!
- Jedź! - Kurwa, Halstead!
- Co robimy? - Nie wiem.
Co to w ogóle ma być?
Co się dzieje?
Kłamał o domu, pracy i studiach.
Jak głęboko to sięga? Czy w ogóle nazywa się Dennis Kelly?
Od początku mówił, że studiował na Yale.
- To długi przekręt. - Cholernie długi przekręt.
Tak.
„Asystentka wyszła wcześniej, więc utknąłem w pracy.
I zgubiłem kartę bankomatową”. Emotka z kupą.
„Maggie prosiła o pożyczkę, muszę iść do banku.
Napiszę później. Kocham cię, pa”.
Maggie. Musimy z nią porozmawiać.
Maggie z nim mieszka. Wie wszystko.
- Pojedziemy tam i zażądamy odpowiedzi. - Wykopiemy drzwi.
Powiemy: „Maggie. Chcesz się umówić?”.
Śledź ją na Instagramie jak normalny człowiek.
- To dobry pomysł. Bez przemocy. - Tak.
- Chicas? - Co?
Jestem wdzięczna za traumę, która mnie dziś wypełniła,
ale zaczynam plan o 5 rano.
- Luz. Wezwę Ubera. - Tak.
Dobrze. Potrzebuję dziesięciu godzin, żeby wyglądać świeżo.
Jasne, pracujesz.
Mam główną rolę. Nadaję ton.
Jednym z najdziwniejszych sprzecznych uczuć
jest chęć bycia w błędzie.
To całkowicie wbrew naszej naturze.
Chcesz mieć rację i dobry instynkt przetrwania.
Przez całe życie uczono cię, żeby unikać pewnych kolesi.
Żeby ufać intuicji.
Ale nic z tego nie masz, jesteś singielką po trzydziestce
i myślisz, że popełniłaś błąd.
„Może powinnam dać szansę członkowi gangu motocyklowego.
Być macochą jego trójki dzieci.
Może byłam zbyt krótkowzroczna.
Sam zrobiłeś deskorolkę? Świetnie.
Załóżmy vansy.
Twoja mama nas podwiezie.
Może się myliłam”.
Wcale nie.
To wszystko instynkt, który ma cię chronić.
Wytrzymaj trochę dłużej, bo się nie mylisz.
Poznałyśmy Dennisa w sieci. Chyba dwa lata temu?
Nie miałam dość w sakiewce, by zdobyć godną pieczarę.
Zawiodło mnie to do mrocznego królestwa.
Mówi o tablicy ogłoszeń. Poznałyśmy go na Craigslist.
Craigslist?
- To twoja mroczna pracownia? - Maluję to, co widzę w snach.
Masz mroczne sny.
Wszystkie moje sny to koszmary. Sprzedaję je na Etsy.
To moja pasja.
Dennis nie pomaga wam z czynszem, bo potrzebujecie pieniędzy?
Nie, to kłamca.
Mówił, że założył własny fundusz, ale nie podszedł do egzaminu.
A są do tego trudne egzaminy.
Nie wystarczy ładnie mówić i mieć dobrej szkoły, żeby dostać kasę.
- Jestem księgową w korpo. - Serio? Sorki.
Chyba nie skończył studiów. Gdzie studiował? Na Florydzie?
To ma sens.
Spóźnia się z czynszem i prosi o kasę
z powodu swej żądzy spijania eliksiru kapitalistycznej chciwości.
Pozuje na ważniaka. Chwali się swoimi laskami.
A niby skąd ma kasę na randki, skoro nie ma na czynsz?
Ma jakieś 200 000 dolarów długu.
Nie wierzyłam, że się z tobą spotyka, póki nie przyszłaś.
Wizja tego, jak uprawia seks, jest przerażająca.
Muszę to namalować.
Przechwalał się umawianiem z tobą od roku.
Od roku?
Mówił, że w samolocie poprosiłaś o jego numer.
Ohyda.
Zmarnowałam na niego tyle whiskey.
Whiskey? Jesteś Margot z Zachodzącej Margot.
- Zawsze chciałam tam iść. - Wpadnij kiedy chcesz.
Możesz jej nie podrywać?
Mogę zobaczyć pokój Dennisa?
Chciałam cichcem powęszyć,
ale kłamstwo w tym momencie to hipokryzja.
I czuję się tu nieswojo.
Wspaniale, prawda?
Pokażę ci.
Jaki dorosły śpi na pojedynczym łóżku?
Na pewno powie, że zamówił łóżko z Francji.
Z kim ja sypiam?
Pieprzyć go.
To gnojek. Spadamy. Rozwalmy mu łóżko i spadajmy.
O nie. Nie możemy was wypuścić.
Co?
Żartuje. Odprowadzimy was.
Żartowałam.
Czy to możliwe, że skłamał, żeby chronić mamę?
Teraz nawet nie sądzę, że jego mama ma raka.
O mój Boże!
Skłamał, że jego mama ma raka,
żeby było mi go żal.
- Jasna cholera. - Słuchaj.
Szukajmy pozytywów. Może jego mama ma raka.
- Co? - To zbyt optymistyczne.
Wiedziałam!
Od początku mi się nie podobał! Coś było z nim nie tak!
Czepiałaś się mnie, że jestem negatywnie nastawiona.
Mówiłaś, że mam być wdzięczna za to, co mi się przydarza,
i doceniać wszystko, co mam. I widzisz?
To cholernie żenujące!
Umawiam się z seryjnym kłamczuchem!
Chciałam ci pomóc zmienić nastawienie!
Nie kazałam ci ignorować instynktu i przyjaciół, którzy chcieli cię ostrzec!
Myślałaś tylko o własnej dupie,
a on myślał tylko o twojej!
Tylko ja o ciebie dbam!
- Gówno prawda! - Radź sobie sama.
Nie odchodź ode mnie.
Margot, zaczekaj.
Margot! Stój!
Świat jest taki, jak chcesz.
Rywalizujesz z Serreną Halstead. Ona cię olewa.
Dennis cię zaślepił, bo podbudowywał twoje ego.
Odwracasz się ode mnie, jedynego sojusznika.
Przepraszam.
Dziękuję za wsparcie i chcę wspierać ciebie.
- Jesteś moją przyjaciółką. - A ty moją.
- I pieprzyć go. - Pieprzyć Dennisa.
- Zapłaci za to. - Powinien zapłacić.
- Powinien. - Zgadza się.
Jak go zmusisz?
Będziesz mi na niego narzekać?
Nie. Przejmę kontrolę nad swoim życiem.
- Co zrobisz? - Przejmę kontrolę!
Jeb się, paniusiu.
- Zrobię coś. - Musisz coś zrobić…
Myślę! Zamierzam napisać o nim na Instagramie i może na Facebooku.
Musisz się z nim zmierzyć. Musisz mu wygarnąć.
Musisz zapytać o powód.
Powinnyśmy go upić.
Upić go i zmusić do przyznania się.
- Zrobimy mu zdjęcia, jak rucha kozę. - Co?
Zdjęcia, jak rucha kozę.
Co to za pomysł? Chcesz go zmusić do ruchania kozy?
- Nie wiem. - To dziwne.
- Halo? - Dzień dobry pani.
Twoja kumpela, Margot, zostawiła torbę na zombie w moim aucie.
Pachnie wołowiną.
- Jestem weganką… - Nie otwieraj kieszeni!
- Co? - Żarcik. Nic tam nie ma.
- Spoko. Odbierzecie ją? - Tak.
- Przyjedziesz?
- Przyjadę po nią. - Spoko.
Sprowadź go do mnie. Załatwię to.
Dasz radę.
„Cześć, kotku. Mam dobre wieści.
Świętujmy i upijmy się w barze Margot.
Kocham cię”.
Wilgotna emotka.
Sukinsyn!
Mogłam być bogata. Teraz to sprawa osobista.
Jaka sprawa?
Żadna. Tylko świętujemy.
Chcesz się upić?
Zjadłem stek na spotkaniu inwestorów, więc łatwo się nie upiję.
Mam Everclear.
Jesteśmy na wiejskiej imprezie na Florydzie?
Nie wiem. Jesteś?
- Co? - Z Florydy?
Czy jestem z Florydy? Nie rozumiem.
Zrozumiesz.
Dobra.
- Nalać ci? - Poproszę. Wypiję to, co ty.
Breug?
Jest piękny. Dobra. Hojnie polałaś.
Świetne.
Dolać?
W Yale wyrobiłem sobie mocną głowę.
Dobra.
Dużo piliśmy.
- Przyszłam po torbę. - Chyba tykała.
O mój Boże.
Nie jestem dla ciebie miła. To dlatego, że jestem na siebie zła.
Masz wszystko.
Kiedy widzę twój billboard, przypomina mi się,
że jesteśmy w tym samym wieku…
Nieprawda.
Dziękuję, że mnie podwiozłaś.
Nie musiałaś tego robić.
Nie ma za co. Ale ty kiedy stałaś się znaną w całym kraju komiczką…
I za granicą. Raz występowałam w Kanadzie.
Jestem o ciebie trochę zazdrosna.
Jesteś komiczką. Możesz mówić, co chcesz.
Ja nie mogę.
Jestem na tyle sławna, że ludzie widzą tylko moje potknięcia.
Ty sama decydujesz.
Za mnie cały zespół decyduje,
na jakie przesłuchania mam chodzić, jak ćwiczyć…
Bez urazy. Nie chciałam występować w Kosmicznym Kadecie.
- Naprawdę? - W ogóle.
Nie chcę cię zniszczyć.
Sorki, że pokazuję faka twoim billboardom. Często to robię.
Masz dużo billboardów i często je widzę.
Przepraszam.
Schlebia mi to.
Przed tobą wiele wygranych. Nie zatrać siebie i swojej prawdy.
To ważne przy debiucie.
Nie debiutuję…
Wiesz co? Tak jak mówiłam, przykro mi.
Obiecuję, że nie będę już odwalać.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Dziękuję pani.
- Muszę lecieć. - Załatw go.
Robi się.
Jesteś naprawdę ładna. Muszę już iść.
- Nie mogę patrzeć. - Wiem.
Margot!
Jasna cholera!
Nie chciałam go tak spić.
Zrobiłam mu poduszkę i przykryłam go, żeby nikt go nie zabrał.
Kto miałby go zabrać?
- Skoro już tu jest, rozwiążcie sprawę. - Jest nieprzytomny.
Trzeba trzymać wrogów blisko siebie.
Obudzi się i ucieknie.
Chciałabym, żeby siedział związany,
żeby musiał się przyznać.
Czyli mamy go porwać?
- Tego nie powiedziałam. - Tak usłyszałam.
Nie, przepraszam. Taki miałaś plan?
Raczej strategię, a nie plan.
Cześć! Miłej nocy! Już zamknięte!
Pomóż mi go podnieść!
O mój Boże.
Czemu on tyle waży?
Bo kłamstwa są ciężkie.
Podnieca mnie ta misja.
Zawsze chciałam kogoś porwać.
Nie porywamy. To na pewno nie jest porwanie.
Wiesz, jak niektóre dziewczyny marzą o ślubie?
Zamknij się, Margot!
Miałabym kasę na naprawę tych drzwi,
gdyby pajac z Wall Street nie doradził mi źle.
Pamiętasz, jak odradzał kupno akcji?
W ostatnich dwóch tygodniach wzrosły o 40 procent.
- Drzwi! - Pomóż mi!
Utknął! Margot, utknął!
- Dobra. - Co się dzieje?
- Drzwi. Boże. - Co to jest?
- Co to? - Jego ciało.
O mój Boże! Która część?
To jego ciało. Odłożę to.
Dobra.
- Co? - Odkładam to.
Nie, dostanie zakażenia!
Pochoruje się!
- Boże, pomóż. Jest taki ciężki. - Dobra.
Kiedyś na obozie kumpel wyciągnął z odbytu nóż balistyczny.
To jest gorsze.
- Dobra, posadź go. - Dobra.
Dobrze.
Trzeba zatamować krwotok.
Musimy wypalić ranę.
Zajebiście. To mi się podoba.
- Gdzie się tego nauczyłaś? - W Medycynie specjalnej troski.
Grałam pielęgniarkę. Mówiłam: „Trzeba wypalić ranę, zanim się wykrwawi”.
Reżyser kazał zrobić z tego żart.
Mówiłam, że się nie da.
Podnieś mu rękę. Pokażę ci.
Wypalmy ranę, nim się wykrwawi.
To nic zabawnego.
Uwaga!
- Czemu się nie budzi? - Może jest w szoku!
Dużo się nauczyłam, grając pielęgniarkę.
Sprawdź mu puls. Upewnij się, że oddycha.
Ciuchy z sieciówki, wiedziałam.
To cię przekonało, że jest gnojem?
- Boże! Nie. - Trzymajmy go w pionie.
Przywiążmy go do krzesła marynarką. O tak.
- Trzymaj głowę wysoko. - Jasne.
Zdezorientujmy go.
Żeby nie wiedział, gdzie jest.
Myślę, że powinnyśmy to nagrać.
Będziesz miała jego zeznania, gdyby coś kombinował.
Będzie widać, że jest związany.
Nagramy go od ramion w górę.
Dawaj, gwiazdo. Pomóż mi z tą plandeką.
Kurwa.
Daruj sobie plandekę. To wygląda jak filmik z zakładnikiem ISIS.
Terroryzował cię, prawda?
Dobry żarcik.
Dobra, umieścimy kamerę tutaj.
- Nie, Margot, nie możesz. - Czego?
Ustawiać…
kamery poniżej linii oczu.
- Wyjdzie brzydko. - No i?
Wyjdzie na to, że byłam z gościem z podwójnym podbródkiem.
Trzeba ustawić kamerę tu, przejść nad linię oczu
i użyć światła punktowego. Widzisz?
- O wiele lepiej. - Spójrz na to.
- Wygląda nieźle. - Jak na kłamcę.
- Powinnaś reżyserować. - No nie?
O czym ja mówię?
Nie chcę tego robić. Nie chcę go filmować. Nie chcę tego.
Co teraz?
Czekamy.
Dobra. Pójdę się wysikać. Dasz radę zostać tu sama?
Sama z ciałem? Tak.
Zaraz wracam.
To cię obudziło?
Co się dzieje? Gdzie jestem? Co…?
Co jest grane?
- Dennis… - Co?
- Muszę zadać ci kilka pytań. - O Boże, ukradłaś mi nerkę?
- Czemu…? - Zamknij się.
Nie chcę twojej nerki, pieprzony alkoholiku.
Upadłeś.
Tak?
Nie. Cholera, jesteś kłamcą i wszyscy o tym wiedzą.
- Co? - Upiłeś się i padłeś.
Niechcący przytrzasnęłyśmy cię drzwiami
i się zapaliłeś.
- Czy ja umrę? - Pewnie tak.
Pewnie kiedyś okłamiesz niewłaściwą osobę,
która cię zabije.
Ale nie dzisiaj.
Niestety chcę tylko odpowiedzi.
Dobra.
Dlaczego to zrobiłeś? Czemu kłamałeś?
Na jaki temat?
Dlaczego? Czym sobie na to zasłużyłam?
Co? Nic nie zrobiłem.
- Wszystko zrobiłeś! - Moja noga!
Bardzo mi na tobie zależało, mówiłeś o ślubie.
Co planowałeś?
- Co to miało być? - Dobra. Przestań.
- Co planowałeś? - Przestań. Proszę.
Kocham cię. Nie kłamię.
I tak, okłamywałem cię.
Od dnia, kiedy cię poznałem.
Zjem wszystko w samolocie.
Wypiję litr soku żurawinowego i poprawię kilogramem ciastek.
Wiesz co jeszcze?
Byłam na kontroli 45 minut,
bo kobieta przede mną zgubiła kartę pokładową.
Upuściła to pani.
Niezły obciach.
Odprawa lotu 1212 do Los Angeles.
- Lot 1212. - Dzień dobry.
Moja dziewczyna, Andrea Singer, ma miejsce 2A.
Chcę do niej dołączyć. Jestem na liście. Dennis Kelly.
Niestety, jest pan na 23 miejscu na liście i idzie według statusu…
- Dopłata za pierwszą klasę to 1360 $. - Oczywiście.
- Trzeba to zrobić w aplikacji. - Dobrze. W aplikacji.
- Wiedziałeś, kim jestem? - Nie wiedziałem.
Sprawdziłem.
- Jesteś komiczką? Andrea Singer. - Żadnych autografów.
Tego dnia odebrałeś telefon od swojej dziewczyny. Kto to był?
- Przepraszam. - Jasne.
Halo?
Mówi Cassandra.
Pan Barnes pyta, gdzie jest raport. Wysłałeś go?
Wyślesz jeszcze raz? Zdenerwował się.
Oczywiście.
Wydrukuję, go ale…
To brzmi fantastycznie.
Nie powinnam cię wyręczać.
Do zobaczenia wkrótce.
Wychodzę. Idę gdzieś z chłopakiem.
Do usłyszenia.
Pa. Kocham cię.
Tylko pracujemy razem.
Wiem.
Jesteś taka piękna i myślałem, że byś ze mną nie pogadała.
Ale pogadałaś.
Byłaś taka normalna i miła.
Myślałem, że muszę kłamać, żebyś mnie polubiła.
Takie jak ty nie lubią facetów…
Nie lubią…
jakich facetów? Miłych?
Życzliwych? Bystrych? Dlaczego?
Jestem blondynką i nie jestem brzydka, więc zasługuję na taką ocenę?
Jestem płytka i umawiam się tylko z bogaczami po studiach?
I ciachami bez niczego do zaoferowania.
Sam nic nie oferujesz.
Co z tobą nie tak?
Wszystko.
Ale gdy jestem Dennisem z Yale, ludzie mnie szanują.
Kiedy zarządzam funduszami i mam kasę, ludzie są dla mnie mili.
Mam to gdzieś.
Jesteś nikim.
Jesteś zwykłym facetem znikąd.
Wstyd mi, że tyle czasu z tobą byłam.
On żyje!
Mogłeś się odwiązać w każdej chwili.
- Pozwolisz mu uciec? - Niech zniknie z naszego życia.
Nie chcę zemsty. Nie chcę tego. Chcę, żeby to się skończyło.
Żegnaj, Andreo.
I…
mam nadzieję, że następnym razem
spotkamy się w lepszych okolicznościach.
W porządku?
Jestem wymęczona.
Czułam się głupio.
Zignorowałam instynkt i przyjaciółkę,
żeby mieć szansę być z kolesiem, z którym myślałam, że powinnam być.
Byłam gotowa wiele zignorować, żeby być szczęśliwą.
Wszystko zależało od faceta, który tak naprawdę
udowadniał sobie, że może poderwać mnie
albo kogoś takiego jak ja.
To bolało, ale chciałam iść naprzód z podniesioną głową.
- Andrea Singer? - Tak.
Zatrzymujemy panią za napaść i porwanie.
I ten skurwiel tak to rozegrał.
Ratowałem się ucieczką.
Kochałem ją. Nie sądziłem, że jest do tego zdolna.
Torturowała mnie.
Blizny po takim traktowaniu…
zostaną na całe życie.
Panie Kelly, jak pan postrzegał związek z panią Singer?
Martwiłem się o Andreę. Była zdesperowana.
Jej kariera komiczki była w stagnacji.
Jej kariera aktorska była niepewna.
Marzyła tylko o billboardzie na Sunset.
Nie tylko o tym.
Miała kompleks niższości.
Miałem jej z tym pomóc. To dla mnie duża presja.
Jest kiepską aktorką.
Kiedy dostała się do serialu,
bardzo cieszyłem się jej szczęściem.
W końcu mogła skupić się na czymś innym.
Wiecie? Chciałem tylko ją wspierać.
Panie Kelly, czy okłamał pan moją klientkę w sprawie studiowania na Yale?
Zrobiłem to.
Tak.
Przyznaję.
Mam problemy z samooceną.
Pomyślałem, że może ze mną porozmawia, jeśli będę tego warty.
Żadne prawo nie zakazuje okłamywania dziewczyny przy drinku.
Sprzeciw.
To proces o porwanie i torturowanie mojego klienta.
Co za różnica, gdzie studiował?
Mógł powiedzieć, że jest królem Anglii i nikt nie ma prawa…
Podtrzymuję.
Żeby zamknąć tę sprawę nie wystarczą drobne kłamstewka.
Jak się tu znalazłam?
Przepraszam.
Dennis.
Dennis, to ja.
Andrea?
Jesteś zła, że ci się spodobałem, bo nie takiego faceta chciałaś.
Chciałaś mnie takiego i przestałaś mnie lubić.
A ty co, Człowiek-Zagadka? Kim jesteś?
Kto jest kimkolwiek?
Stroną na Instagramie? Oczekiwaniami rodziców?
Tylko projekcjami? Farbowanymi włosami i opalenizną?
Zwykle dostajesz to, czego chcesz.
- O czym ty mówisz? - Zamknij się!
Jak każda laska w tym mieście myślisz, że coś ci się należy za nic.
Kobiety mają łatwo. Tacy jak ja zasługują na więcej.
Wygodny sposób myślenia, psycholu.
Masz czelność mnie osądzać? Jesteśmy tacy sami.
Może nie do końca.
Jestem lepszym aktorem,
dlatego nic mi nie będzie, a ty trafisz do więzienia.
Dennis.
Przepraszam.
Pani Singer, proszę podejść.
Tortury, zgodnie z ujęciem prawnym,
to celowe zadawanie bólu fizycznego lub psychicznego,
by spełnić pewne pragnienia.
Proszę się przyznać. Zabrała go pani
pijanego i nieświadomego z zamiarem celowego zadawania bólu.
Widzieliśmy zdjęcia jego ciała. Są okropne.
W łóżku też koszmar.
Proszę poinstruować świadka,
żeby odpowiadał na zadane pytania.
Pani Singer, to sala sądowa, a nie klub komediowy.
- Proszę odpowiedzieć. - Przepraszam.
Czy celowo próbowałam zadać ból?
Nie, nie próbowałam go celowo skrzywdzić.
A co pani robiła?
Nie wiem, ale nie chciałam go skrzywdzić.
To nie było celowe.
Jeśli mowa o celowym krzywdzeniu, może Dennis powinien być sądzony.
To pani jest sądzona.
Umawialibyście się, gdyby pani życie szło lepiej?
Sprzeciw.
Mówicie,
że jestem w rozsypce i szalona, żeby Dennis nie wyglądał żałośnie.
Tak robią wzgardzeni mężczyźni,
kiedy kobieta im nie ulega.
Nazywają ją wariatką.
Czy umawiałabym się z nim? Nie wiem. Nie wiem, kim on jest.
- Ale umawiała się z nim pani. - Tak.
A najdziwniejsze jest to, że w Dennisie podobało mi się to,
o czym nie kłamał.
Podobało mi się, że był bystry,
że był miły dla mnie i dla moich przyjaciół.
Łatwo się z tym utożsamiać.
To nie jest scena.
Proszę ograniczyć monologi do godziny.
Przepraszam.
- Mogę? - Wysoki Sądzie?
Proszę kontynuować, pani Singer.
Przepraszam, to będzie dobre.
Dennis i ja jesteśmy podobni.
Oboje byliśmy sfrustrowani tym, jakie mieliśmy życie,
i oboje uważaliśmy, że powinniśmy osiągnąć więcej.
Ale Dennis codziennie
zamiast pracować nad czymkolwiek,
nad doskonaleniem siebie,
tylko kłamał.
Jest zdolny do złych rzeczy i kłamie bez wyrzutów sumienia.
Czemu ma rękę na temblaku?
Nikt nie sprawdza takich rzeczy?
Może jeszcze pracuję nad sobą,
frustruje mnie moja praca,
wściekam się na ludzi
i spotykam się z niewłaściwymi facetami,
ale biorę za to odpowiedzialność.
Jestem szczera i nie wstydzę się tego, kim jestem.
Możecie nazywać mnie, jak chcecie, żeby mnie oczernić.
Ale nie zapomnijcie nazwać Dennisa tym, kim jest,
czyli kłamliwym, niezdolnym do życia tchórzem.
- Nie mam więcej pytań. - Pięć minut przerwy.
Andreo.
Cześć. Jak się trzymasz?
- Nie wierzę, że to trwa tak długo. - Wiem.
Zasraniec.
Byłaś świetna w Kosmicznym Kadecie.
- Szkoda, że był tylko jeden sezon. - Dziękuję.
Szkoda, że zabili cię w gwiezdnym ogniu,
twarz ci się stopiła i wyglądałaś strasznie.
Dziękuję, że tu jesteś.
O Boże, nie ma sprawy.
- Cześć. - Pa.
Dasz radę.
Czy ława przysięgłych uzgodniła werdykt?
Tak, Wysoki Sądzie.
Jaka decyzja zapadła w sprawie Kelly przeciwko Singer?
Kompleksy to osobista sprawa. To epidemia pewnego…
Nie wszyscy tacy są. Luzik.
…rodzaju facetów.
Mają wielkie kompleksy, ale zamiast nad sobą pracować,
spychają odpowiedzialność za te kompleksy na dowolną kobietę.
Niedługo waszym problemem będzie to,
że nikt nie spojrzał na jego penisa
póki w zeszłym tygodniu nie skończył 36 lat.
Teraz to wasz problem.
Ten zakaz zbliżania jest do dupy.
Co ty. I tak nie chcę go więcej widzieć.
To najprostsze zasady świata.
300 metrów. Nadal można strzelić.
Przestań.
Wciąż nie wierzę, że sędzia studiowała na Yale.
Była po naszej stronie, jakby to była sprawa osobista.
Spotkałaś go potem?
Nie. Wyprowadził się i zostawił swoje rzeczy.
Zniknął.
Ale to wielki dzień.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
A co zrobiłaś z tym ohydnym pierścionkiem?
Wyceniłam go, sprzedałam
i wydałam pieniądze na to.
TO JEST DENNIS KELLY
KŁAMCZUCH. NIE STUDIOWAŁ NA YALE. NIE UMAWIAJ SIĘ Z NIM
Wal się!
I w końcu
mam swój wkurwiający billboard.
Dziękuję. Oto moja historia. Czas na mnie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz