Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
Papa?
Papo!
Co?
Tweety znowu uciekł.
Jasne.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Tweety?
Mamo?
CABO SAN LUCAS, MEKSYK ROK 2014
Ostatnia trójka na śniadaniu sprząta toaletę przez tydzień.
Boże, Venegas!
I…
gol!
Dopiero co myłam podłogę!
Mówiłem wam, byście nie grali w domu.
Żadnego szacunku.
Dzieciaki z ulicy nie nauczą się tego w dzień.
Ty uczysz się od 20 lat.
No dobra.
Jadę do miasta po części do auta. Potrzebujesz czegoś?
Jajek i cebuli.
Niedawno kupowałem jajka.
Mam nie karmić dzieci? Nie wiedziałam, że mogę.
Jajka są drogie. Może znajdźmy coś tańszego.
Może piasek?
To w tobie kocham.
Jesteś taka zaradna.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE BANK
Cześć, Tweety.
- Cześć, papo Omarze. - Hej.
Mijo,
nie możesz wciąż uciekać.
To ciężkie, ale mama nie wróci.
Wiesz, co pomaga, gdy jest mi ciężko?
Gwóźdź?
To nie jest zwykły gwóźdź.
To magiczny gwóźdź. Wiesz, jak działa?
Pewnie.
Kiedy mam z czymś problem,
zapisuję to na kartce papieru.
A potem biorę ten gwóźdź i przybijam kartkę do drzwi.
I gotowe!
Bóg mnie wysłuchuje.
Mówię serio.
Kolejnym razem
pomódl się mocno i poproś Boga o pomoc.
Niedługo wszystko, co złe,
będzie już tylko mglistym wspomnieniem.
Nie widziałem, byś przybijał kartki.
Chcesz czy nie?
Niech będzie.
No weź go. Idź się pobawić.
Wsiadaj.
Zaraz wrócę.
- Omar. - Berto.
Mam tu złodzieja, to pewnie sierota.
Przyłapałem go w marinie, jak kradł zegarek gringo.
Próbuję go odzyskać.
Wiesz, jacy są. Może pogada z tobą.
Spróbuję.
Uderzyłeś go?
Przesłuchałem.
Na pewno już jadłeś,
ale moja żona ugotowała chilaquiles.
Szczerze mówiąc trochę za chrupkie,
a ser dość słony.
Ale pewnie nie lubisz chilaquiles.
Właśnie.
Zresztą ciężko byłoby ci jeść z tym zegarkiem w ustach.
O KAPITANIE! MÓJ KAPITANIE!
Masz dwie opcje.
Pojedziesz ze mną, oddasz zegarek i przeprosisz.
Albo jedź z nim.
Chcę chilaquiles.
Jestem Omar, ale chłopcy wołają mnie papa Omar.
Nie jesteś moim ojcem.
W porządku. Jak masz na imię?
Moco.
Nico?
- A naprawdę? - Moco.
W porządku.
Dołącz do nas.
- Do was? - W Casa Hogar.
Przydałaby mi się pomoc z młodymi.
Nie będę niańką. Daję sobie radę.
- Kradnąc. - Nie można kraść.
Ani przerywać, młody.
Jestem ciekaw.
Co zrobiłbyś z zegarkiem?
Sprzedałbym go.
Kupiłbym sobie najki z czerwonymi sznurówkami.
Z czerwoną czapką, miazga.
Chcesz zaimponować złym ludziom.
Co ty o tym wiesz?
Jeśli chcesz, by twoje życie było lepsze,
codziennie musisz postępować właściwie.
Nieważne, co myślą inni i że jest ciężko.
Tylko tak wyjdziesz na ludzi.
Sí. I jeśli będę ciężko pracował,
będę mógł wozić sieroty w rozklekotanym aucie.
Ja chcę niebieskie najki.
Każdy człowiek ma powołanie.
W sercu. Powołanie do wielkich rzeczy.
Większość ludzi za nim nie podąża. Ignorują je.
Toną w teleturniejach lub raportach kwartalnych.
Albo lidze baseballowej swoich dzieci. Ale nie ty, co, Greg?
Ty podążasz za tym powołaniem.
Jestem Gary.
Od razu widzę, że lubisz wyróżniać się z tłumu.
Widzisz te trofea?
To za wygraną w Bisbee’s Black & Blue,
najbardziej prestiżowych zawodach wędkarskich na świecie.
Wiesz, co one o mnie mówią?
Że umiesz łowić ryby.
Mówią, że zawsze jestem najlepszy w tym, co robię.
Jestem zwycięzcą.
Nie próbujesz wysłać takiej wiadomości?
Czy nie dlatego tu jesteś?
Żeby złapać wielkiego marlina
i powiesić tę bestię za swoim mahoniowym biurkiem?
- Co? - Zgadza się.
Inni zarządcy funduszy hendgingowych jedzą sushi i grają w golfa,
a ty wparujesz na poniedziałkowe spotkanie
i powiesz: "Hej!
W weekend stoczyłem walkę z lewiatanem i wygrałem.
A wy?".
Padną z wrażenia, prawda?
- Jasne. - Tak?
- Prawda. - Gotowy?
- Tego właśnie chcę. - Świetnie.
Podpisz to. Przyniosę długopis.
Płatność z góry.
I wrócę do domu z marlinem?
Ze mną masz największą szansę ze wszystkich w Cabo.
Jasne. Słyszałem, że inni kapitanowie
gwarantują powrót z marlinem.
Niezależnie, czy go złowimy.
Za dopłatą.
Chcesz, bym odkupił od kogoś rybę?
- Jak mówiłeś… - Nie robię tak.
- Chodzi o percepcję. - To oszustwo.
- Przepraszam. - Wynocha z łodzi.
- Proszę. - Wynocha, Gary.
Zapomnij o tym, co powiedziałem.
- Wynocha. - Dobra.
Wynocha z doku!
Wracaj do swojego klubiku!
To on.
Przepraszam.
- Nie jestem zainteresowany. - Co?
Niczego od ciebie nie kupię.
"O kapitanie. Mój kapitanie?"
Dawaj to.
- Zabierz tego gówniarza. - Oddał ci zegarek.
- Chce przeprosić. - Naszczał mi do kubka.
Kupi nowy.
Coś ci powiem. Można odzyskać zegarek,
dostać nowy kubek, ale nie zapomni się smaku sików.
Próbuję go nauczyć odpowiedzialności za błędy.
Pozwól mu przeprosić.
Wynoście się stąd.
Będzie sztorm.
Ważna wiadomość.
Wczoraj mówiliśmy, że huragan Odile idzie w stronę Pacyfiku.
Doniesienia mówią jednak, że zmienił on swój kierunek
i zmierza prosto na nas. Uderzenie nastąpi jeszcze dziś.
Wiatr osiąga do 160 km/h,
więc może być to największy huragan od dekad.
Zapnijcie pasy, Cabo San Lucas, bo czeka nas ostra jazda.
Później dam ci więcej, ale każdy musi zjeść.
- Wiki, liczyłeś? - Czemu pytasz Wikiego?
- Jest mądry. - A ja?
- Ty nie. - Jestem Wikipedia.
Znowu tuńczyk? Wyrosną mi płetwy.
Geco, jestem tutaj.
Lepsze to niż żarcie ze śmieci.
To makrela, nie tuńczyk.
Nikogo to nie obchodzi, świrze.
Nie nazywaj go świrem. Ale racja, nikogo to nie obchodzi.
Dobra, słuchajcie mnie!
Czas spłacić swoje długi. Pewnie słyszeliście,
że za kilka godzin dotrze do nas nawałnica.
Nie ma się czego bać.
Casa Hogar to nasz dom, więc musimy go chronić.
Dlatego mam dobrą wiadomość i świetną wiadomość.
Koniec makreli?
Dobra wiadomość: zero obowiązków, by przygotować się na sztorm.
Świetna wiadomość: otrzymaliśmy 500 worków z piaskiem.
Kiedy zjemy,
ustawimy je wokół budynku, by nas nie zalało.
Noszenie piasku to świetna wiadomość?
Jesteśmy sierotami, nie idiotami.
Wygląda, jakby miał narkolupsję.
Narkolepsję? Nie sądzę.
Jak te kozy, które mdleją, gdy się boją.
Nie boję się, idioto.
Nie chcę gapić się na twój ryj.
Macie prawo się bać.
Ale jesteśmy tu bezpieczni. Prawda, Omar?
Tak.
A co z Chico i Burro?
Kim, kochanie?
To jego znajomi z ulicy. Mieszkają pod brezentem.
Pod brezentem?
Musi nimi nieźle pomiatać.
Geco.
Naprawdę, pełno tam dzieciaków.
To nie fair, że jesteśmy tutaj, a one zostały na ulicy.
- Czemu mamy tyle szczęścia? - Może nie mamy.
To znaczy?
Nie widzę tu nikogo szczęśliwego.
Geco.
Może Bóg postanowił
zebrać wszystkie smutne dzieci, by za jednym razem zmieść…
Geco!
Papa!
Uwaga na szkło.
- Co za rozczarowanie. - Co?
Makrela jest cała.
Jak będziemy grać w piłkę?
- I tak nie gramy. - Gramy.
Jestem najlepszy.
Wcale nie, ja.
Naprawimy boisko i zagramy sam na sam.
Wyłączyłem bezpieczniki.
Postaram się, by nie wchodzili do wody.
- Na ile zostało jedzenia? - Halo?
- Tydzień. - Tweety.
Z konserwami może dwa.
- Jest obok. - Kto to?
Tak. To do ciebie.
BANK
Mówi Omar.
Witam, panie Castillo.
Chciałem oddzwonić, ale…
Tak, dostałem listy.
Co to oznacza?
Geco.
ZAWODY BISBEE’S BLACK & BLUE
LOKALNE DRUŻYNY
W porządku.
Zaczekajcie tu.
Wiki, co to jest Bisbee?
To największe zawody wędkarskie świata.
Najlepsze drużyny walczą o miliony.
Nigdy nie odwołaliśmy zawodów i nie zrobimy tego teraz.
Tak, kończy rozmowę.
Tak, chwileczkę.
- Strona jest nieważna. - Jak dzieci, Omar?
Świetnie. Co się dzieje?
Sztorm odstraszył trochę zespołów,
więc brat umożliwił darmowy start lokalnym rybakom.
Dzięki czemu…
Dlatego dzwonię osobiście.
Zawody się odbywają.
Mam wrócić potem?
Zaczekaj. Czego potrzebujesz?
Zalało nasz dom.
Możemy pożyczyć pompę?
Byłbym bardzo wdzięczny.
Pompę? Jasne. Chodź, pogadamy z Quique.
Nie chcę cię o to prosić, ale…
Wszystko w porządku?
Co się dzieje?
- Pogadałbyś z bankiem? - Z bankiem?
Potrzebujemy czasu, by spłacić długi.
Może szepnąłbyś im słówko.
Ile masz długu?
Sto siedemnaście tysięcy.
Rany.
Ile czasu potrzebujesz?
Dali nam 30 dni, ale straciliśmy sponsorów.
- Zrobię, co mogę. - Co za sztorm.
O nie.
Spóźniłem się.
Wade?
Cześć. Jak za dawnych lat.
Ale jesteś stary i gruby.
Wybacz, ale nie spełniasz wymogów.
Co? W radio mówili, że nie pobieracie opłaty.
Od tutejszych. Ty jesteś z San Diego.
Nie mówisz serio.
To było 25 lat temu.
Spójrz na listę.
Czy ktoś z nich wygrał te zawody dwa razy?
Ja wygrałem.
Czy ktoś w tym pomieszczeniu wygrał dwa razy Black & Blue?
Albo chociaż raz?
Ktokolwiek?
- Nie? - Spytajmy Quique o pompę.
- Chodź. - Dziwne.
A więc tylko ja.
Wiecie czemu?
Bo jestem jedyną osobą, która wygrała zawody dwa razy.
Posłuchaj.
Było między nami trochę kłótni,
ale przeprosiłem za fajerwerki.
- Nie. - Cóż…
Szanujemy się jako kapitanów.
Powiem szczerze.
Ostatnio nie przelewa mi się w kwestiach finansowych.
Gdybyś pozwolił mi wystartować za darmo…
- Wade. - Wiem, jeśli zrobisz to dla mnie,
każdy prawnik z łodzią będzie chciał tego samego.
Ale wymyślmy coś.
Może wystartuję w zespole z jakimś lokalnym rybakiem?
Nie musi być nawet dobry.
Może nawet nie łowić.
Wystarczy, że wyciągnie rybę, kiedy ją złowię, i tyle.
To będzie dobra historia.
Miejscowy z wielką szansą.
Prasa będzie zachwycona.
- Prasa? - Tak.
Dzięki, Biz.
To będzie mój rok, serio.
„Kapitan Wade Malloy wraca, by bronić swojego tytułu”.
Świetnie.
Szacun. Kto to?
Casa Hogar?
Te dzieciaki?
Nie mogę być z nimi w zespole.
To złodzieje.
Otwórz okna.
Wiesz, jak działa woda?
- Papo Omarze? - Tak?
Jasne.
Ale pamiętaj, Tweety.
Bóg zawsze słucha,
ale nie zawsze odpowiada tak, jak byśmy tego chcieli.
Dlatego…
Sprawa ma się tak. Ty i trójka grzecznych sierot
dołączycie do mnie w zawodach.
On jest za mały.
Róbcie, co mówię i nie odzywajcie się.
Jeśli złapię zwycięską rybę, dzielimy się 80/20.
Dla mnie będzie 80%. Jasne? Do zobaczenia za tydzień.
Chwila.
Nie wiem, o czym ty mówisz!
Udało się!
Modlitwa się spełniła! Nie wierzę.
BÓG
- To rozproszenie. - Tak.
I strata czasu.
Nie spędzę trzech dni na kutrze.
Jasne.
Chłopcy będą rozczarowani, ale trudno. Jakoś przeżyją.
Życie rozczarowuje. Dobry przekaz.
To sarkazm? Bo nie pomagasz.
Dobrze, pogadajmy szczerze. W miesiąc musimy znaleźć 117 000 $.
I na remont.
Masz szansę, by zdobyć pieniądze.
Wystarczy złowić rybę.
To jakieś szaleństwo. Nie znam się na łowieniu ryb.
- Ale kapitan Wade się zna. - Jego czas minął.
Dobrze, masz rację.
Szanse na wygraną są małe,
więc trzymajmy się twojego planu.
Masz plan, prawda?
To Super Bowl zawodów rybackich.
Najlepsi wędkarze z całego świata
marzą tu o bogactwie i sławie.
W obliczu huraganu Odile
dziś Cabo dowodzi, że nic nie złamie jego ducha.
Po 33 latach prestiż zawodów jest coraz większy.
Panie i panowie,
witamy na pierwszym dniu Bisbee’s Black & Blue.
Cóż to jest za rok.
Racja, Larry. Po części jest tak wyjątkowy,
bo w zawodach biorą udział lokalni rybacy.
Są debiutanci, jak Casa Hogar,
zespół z lokalnego sierocińca, na czele którego stoi
dwukrotny laureat Bisbee, kapitan Wade Malloy.
To będą niesamowite trzy dni.
H-O-G-A-R.
Zespół liczy pięć osób?
Sześć.
On.
Drogi zegarek. Nigdy cię nie złapie.
Tylko odpoczywam.
Nie, ona.
Lichy pasek torebki. Wystarczy szarpnięcie.
O co ci chodzi?
Dołącz do nas.
Nie zamieszkam w sypiącym się sierocińcu.
Mówię o zawodach. Dołącz do naszego zespołu.
- Ja? - Tak.
- To frajda. - Frajda?
- Tak. - Rany.
Wariat z ciebie.
Ta jest moja.
Nie, ta.
Witamy na pokładzie SS Hollywood, drogie panie.
Obok DJ-a jest olejek do opalania.
Jak wygramy z taką łodzią?
To jacht. Nie nadaje się do łowienia ryb.
Poczytaj książki, głupku.
Poza tym mamy w drużynie dwukrotnego zwycięzcę.
Kapitan Wade na pewno ma wypasioną motorówkę,
która mknie po wodzie jak rakieta.
Delfiny ledwo nadążają.
Ale mkniemy tak szybko, że ledwie trzymamy się…
Cholera jasna.
Nie chodzi o przewód paliwowy.
Gdybym chciał majtka z głupimi pomysłami,
zatrudniłbym swoją byłą.
Kapitan Wade?
Jesteście. Dobrze.
Świetnie.
Jak ci na imię?
- Omar. - Właśnie.
To Hollywood.
Omar na pewno wam mówił,
że jestem kapitan Wade Molloy.
Jako jedyny dwukrotnie wygrałem zawody Bisbee’s Black & Blue.
Wchodzicie na podkład Za Słabej,
legendarnej łodzi, na której zwyciężałem.
To kawał historii wędkarstwa sportowego.
- Kawał szrotu. - Hej.
To Chato.
Pomagał mi 11 lat temu, gdy wygrałem pierwsze zawody.
Hola, amigos.
Kiepski, ale tani.
Utopię go, gdy nadarzy się szansa.
Co?
Powiedziałem, że jestem wdzięczny.
Jasne.
Wchodźcie. Daj im kamizelki.
I z drogi.
Zmieniłeś zdanie?
Tak. To nasza łódź?
- Tak. - Dobra.
Nie, tylko nie on.
Żałuje tego, co zrobił.
- Bardzo. - Nie wpuszczę go.
Należy do zespołu. Albo wszyscy, albo nikt.
Dobra. Wchodź i siadaj.
Płyniemy!
- Chato, sprawdź przewód! - Tak, kapitanie.
Chato!
Putamales!
ZA SŁABA
Prawie gotowe.
Skąd jesteś, Moco?
Z Zacatal.
Co?
Wziąłeś z nami świra z Zacatal?
- A ty skąd jesteś? - Z Chaparral.
- Dość! - Spokojnie.
Jesteś spoko?
Tak, fajna fryzura.
Droczy się?
Nie, gość lubi komplementować.
Chwila.
Droczysz się?
Co robisz?
- Zostaw to. - Spokojnie.
- Chato! - Tak?
Nie pozwól im nic dotykać.
- O co mu chodzi? - Spokojnie.
Nie lubi, gdy dotyka się Adeline. To jego szczęśliwy wabik.
Miał go na obu zawodach.
Wszystko gotowe.
Wyjaśnię wam kilka spraw.
Wybaczcie, jeśli moje nastawienie dało wam mniemanie,
że was lubię i cieszę się, że tu jesteście.
Nic z tych rzeczy.
Od teraz macie niczego nie dotykać.
Po drugie: nie odzywajcie się,
jeśli wam nie każę.
Inaczej jutro wypadniecie z zespołu
i zastąpię was innymi bezimiennymi sierotami.
Kiedy już złapiemy rybę,
jedno z was musi ją wyciągnąć.
Ja!
- Omar, bądź gotowy. - Putamales.
Usiądziesz w tym krześle.
Powiem ci, jak wciągnąć rybę.
Jasne?
- Jeszcze jakieś pytania? - Mamy imiona.
Co?
Nie jesteśmy bezimiennymi sierotami.
I nie jesteśmy sierotami.
Akurat szukamy nowych rodzin.
- Kapitanie? - Tak.
- Mieszkasz tu? - Czego chcesz?
Wolę nie wciągać ryby.
Czemu?
Dzieciaki miałyby większą frajdę.
I naukę.
- Frajdę? - Tak.
Może Moco by to zrobił.
Wiem, że mieliście spór, ale jest najstarszy.
Poczułby, że jest częścią zespołu.
Jak chcesz. Coś jeszcze?
- Nie. - Świetnie.
Jeszcze jedno.
Co?
Pomóż mi trochę zmniejszyć ich oczekiwania.
Czemu?
Sam wiesz.
Cieszą się, że tu są,
ale szanse są przeciwko nam.
Kiedyś byłeś świetnym kapitanem, ale…
Nie o to mi chodziło. Chcę tylko, by byli realistami.
Masz rację.
- Dobra. - Dobra.
- Świetnie. - Tak.
Idealnie.
Powiedz im kilka słów.
- Oczywiście. - Możesz potem.
Dzięki.
Słuchajcie.
Zmiana planów.
Ty będziesz wyciągał rybę.
- Ja? - Czemu on?
Nie należy nawet do zespołu.
Może potem się zmienicie.
Nie, kapitanie. A zespół Blackjack?
Żadnych wymian.
Kto dotnie wędki, ma wyciągnąć rybę sam.
Co to za zespół?
Zwycięzcy, którzy oszukali.
Milion dolarów…
Właśnie.
- Prysło. - Więc?
Zrobisz to czy nie?
Może być.
Aż poczułem inspirację.
Dobra!
Wiem, że jesteście podekscytowani,
ale pamiętajcie o jednym.
W wędkarstwie trzeba mieć dużo szczęścia.
Można wszystko zaplanować i podejmować słuszne decyzje,
ale nad wieloma sprawami nie mamy kontroli.
Łowię na tych wodach
od 25 lat.
Nie zawsze złowię wielkiego marlina.
Kapitanie Wade,
chyba wszyscy zgodzimy się, że…
Ale nigdy nie wracałem z niczym z trzydniowego połowu.
I tym razem to się nie zmieni.
Nie zniechęcajcie się, chłopcy.
Złapiemy zwycięskiego marlina,
a was czeka przygoda życia.
- Piątka! - Putamales, słyszycie?
Piątka! Za wolno.
Szykuj się.
Słyszeliście to?
Co to było?
Jeśli chcesz uczyć ich przegrywania, proszę bardzo.
Ja nie będę.
Jestem i będę zwycięzcą.
Żartujesz?
W żadnym wypadku.
- W porządku? - Jasne.
Gotowy, Moco?
Chyba tak.
Co za bzdura.
O co mu chodzi?
Zastrzelili mu brata w twojej dzielni. Nic takiego.
Nie wierzę, że możemy wygrać.
Uwielbiam wędkowanie.
Nienawidzę wędkowania.
Tylko ty nie masz mdłości.
- Pływałeś kiedyś? - Nie.
Nie wiem, może.
To normalne.
Ludzie zapamiętują wszystko ze zdjęć i opowieści rodziny.
Ty tego nie miałeś, więc…
Mam rodziców.
Nie jestem sierotą.
Gdzie oni są?
Mama w Teksasie.
Albo Arizonie, nie wiem.
A ojciec?
Oby jak najdalej stąd.
- Kiedy go widziałeś? - Co cię to?
Po prostu rozmawiamy.
To pogadajmy o pogodzie.
Chcesz pogadać o swoich rodzicach?
Właśnie.
Na łodzi.
Co?
Nie pamiętam mamy,
ale ojca ostatnio widziałem na łodzi.
Były moje ósme urodziny.
Nie znaliśmy się na wędkowaniu, ale błagałem go o to.
Pamiętam to jak przez mgłę.
Łódź się przewróciła i uderzył się w głowę.
No i wiesz.
Mam szczęście.
Ci chłopcy nie poznali swoich ojców.
Twój ojciec nie żyje. Nie musisz się cieszyć.
Nie cieszy mnie to. Po prostu jestem wdzięczny,
że było mi dane go poznać.
Nauczył mnie życia.
Dla tych chłopców to ja. Dlatego nazywają mnie papą Omarem.
Ja nie będę.
Trochę, ale nie szkodzi.
- Kapitanie Wade. - Tak?
Zjedz z nami trochę taco.
Nie, dzięki.
Proszę z nami usiąść.
Dobrze.
Zastanawia ich ryba, którą złowiłeś.
Jaka?
Gdy wygrał pan zawody. To musiało być niezłe.
Proszę opowiedzieć.
No tak, ta ryba.
To było coś.
Ma pan gadane, Dr. Seuss.
Pokaż im bliznę.
Uwielbiamy blizny!
W porządku.
Wielki marlin
przebił swoim dziobem moją łydkę.
Prawie urwał mi nogę.
- Zachowałem się jak młodziak. - Czemu?
- Wygrał pan dwa razy. - Może dzięki szczęściu.
Nieprawda.
W zawodach jest tyle łodzi, że szansa jest jedna na 10 000.
Nie boję się marlinów i blizn.
Proszę spojrzeć!
Biłem się z gośćmi z dzielni.
Wuj uderzył cię wieszakiem. Moja ciotka robiła to samo.
- Niech ci będzie. - Dureń z ciebie.
Pokażę ci bliznę.
Śrubokręt.
Przybrany ojciec dźgnął mnie, bo wylałem mu piwo.
Brutalnie!
Wiki, pokaż mu blizny na plecach.
- Tak. - Hollywood, dość.
Co? Wszyscy je mamy.
Moco, też pewnie masz jakieś blizny.
Pokaż je.
Nie.
Ma blizny z Zacatal.
Potknął się o nogi, wpadł na szklane drzwi.
Zaraz przyprawię cię o nową bliznę.
Ryba!
Tak jest!
Siadaj w krześle i złap wędkę.
Gotowy? Dawaj!
Włóż ją i nie puszczaj.
Pięknie.
Złap rytm.
- Chato. - Tak?
- Widzisz? - Tak!
Niebiesko-zielony! Wielki!
To dobrze?
To niebieski marlin. Idealnie!
Zgłoś, że mamy rybę!
Giganta!
Ciągnij!
Zespół Casa Hogar ma rybę!
Casa Hogar!
- Ciągnij. - Casa Hogar ma rybę!
Wielka!
Ciągnij!
Zrobimy wspólne zdjęcie?
Zwycięska ryba z pierwszego dnia zawodów.
Marlin błękitny o wadze 167 kg zespołu Błękitna Głębia.
Mogę prowadzić?
- Wsiadaj. - No dobra.
Przenocuj u nas. Łóżek mamy pod dostatkiem.
Właśnie.
Co?
Mówiłem, że nie jestem sierotą.
- Wrócisz jutro? - Nie wiem.
Bądź w dokach o 7,00.
Świetny dzień, co? Nie złapaliśmy ryby, ale…
Było świetnie,
ale musimy wygrać, by uratować Casa Hogar.
Hollywood słyszał rozmowę z bankiem.
Nie musisz się tym przejmować.
Nie mogę wrócić na ulicę.
Geco i Hollywood są twardzi.
Poradzą sobie. Ale ja jestem inny.
Nikt nie wróci na ulicę, jasne?
Obiecuję.
Spójrzcie na tę furę! Co za światła.
Czyje to auto?
Świetne.
Papo Omarze! Zobacz, co przyniósł twój brat.
Mój brat?
Mówiłem, że jesteś mi niczym brat.
Ale jestem zbyt przystojny, byśmy byli rodziną.
Hector! Co ty tu robisz?
Chodź tu!
Świetnie wyglądasz.
Nic się nie zmieniłeś.
Ty też nie. Masz wszystkie włosy.
Gdy powiedzieli o zespole Casa Hogar,
pomyślałem: „Boże. Omar Venegas na łodzi rybackiej?
Nie! Pewnie był pijany albo ktoś przystawił mu lufę”.
- Serio, denerwował się? - Strasznie.
Był przerażony.
Dobra. Jutro trzeba rano wstać.
- Chwila. - Do łóżka.
Może nie macie łodzi za milion dolarów,
ale już oni mogą wyglądać jak milion dolarów!
I dla ciebie też!
Chłopcy, papa Omar kazał wam iść do łóżka.
Chodźcie.
- Chodźcie. - Dzięki, Hector.
- Dziękujemy. - Proszę.
Miękkie jak jedwab!
Bądźcie grzeczni.
Ruszmy się stąd, bracie.
Płomienie było widać dwie ulice dalej.
Pamiętam ten ogień, ale to na pewno byliśmy my?
Trzech gości walących benzyną patrzących na płonące auto.
Obędzie się bez detektywa.
Tak Kacho stracił swoje brwi.
Humpty?
Tak, Humpty Dumpty. Tak zyskał tę ksywkę. Pamiętasz?
Przez spalone brwi. Dziękuję.
Miał ogoloną głowę i jasną skórę. Wyglądał jak wielkie jajo.
Fakt, zrobiliśmy to.
To było straszne.
- Wciąż nazywają go Humpty? - Nie, nie żyje.
Ale ty sobie radzisz. Becca jest świetna.
Nie sądziłem, że się ustatkujesz.
Ludzie się zmieniają.
Sí, jesteś nowym człowiekiem.
Papą Omarem.
Co tu robisz, Hector?
Widzisz nas w telewizji i wpadasz po dziesięciu latach?
Po prostu odwiedzam starego znajomego,
by zobaczyć, czy papa Hector może jakoś pomóc.
Nie trzeba.
Co za ulga.
Słyszałem, że widzisz bankowi 117 kafli.
Pewnie pomylili cię z innym papą Omarem.
Poradzimy sobie.
Pewnie. Dzięki zawodom wędkarskim?
Wybacz, nie chciałem cię wyśmiewać.
Obyś miał lepszy plan.
Ci chłopcy, których widziałem,
są słabi.
Pamiętasz, jak jest na ulicy.
Jeśli ich tam wyślesz,
zniszczą ich.
Chcesz robotę?
- Dam ci kilka łatwych rundek. - Nie.
Spłacisz dług i zrobisz remont.
- Zrobisz nowe boisko. - Nie i już.
Już taki nie jestem.
- Jaki? - Jak ty.
- Przepraszam. - W porządku.
Ja chociaż jestem wobec siebie szczery.
To znaczy?
Łatwo chronić sieroty, kiedy wszystko jest w porządku.
Ale coś ci powiem.
W końcu napotkasz problem, którego nie rozwiążesz modłami.
Wtedy okaże się, na co stać papę Omara.
Lina!
Kolejny piękny poranek w Cabo San Lucas.
Rozpoczynamy drugi dzień zawodów wędkarskich.
Póki co prowadzi zespół Błękitna Głębia,
który wczoraj złapał piękną rybę o wadze 167 kg.
Nie przyjdzie.
Spóźniliście się.
- Masz koszulkę. - Nie ubiorę jej.
Jak długo to potrwa?
Przecież jest świetnie.
Wolałbyś siedzieć w domu?
Czemu wali rybami, chociaż nic nie złowiliśmy?
Sieroty nie mają tu wstępu.
Przepraszam.
To węzeł brystolski?
Tak.
Czytałem o nim. Wygląda na trudny.
W teorii jest ciężki, w praktyce nie.
Chodź. Mam żyłkę i pętelkę.
Sześć razy owijam żyłkę,
biorę jeden koniec, przeciągam go przez żyłkę
i pociągam za dwa końce.
A naciąg tworzy węzeł.
Correcto.
Super, dzięki.
Gratuluję nowych strojów.
Wyglądacie jak sprzedawcy abonamentów.
Wiki, dzisiaj ty wyciągasz rybę.
Świetny pomysł.
Wiki? Moja babcia ma więcej krzepy.
Przecież ty nie masz babci.
- To była przerzutnia, idioto. - Cicho.
Co o tym myślisz?
Nie wiem, Geco byłby lepszy.
Kapitanie, co o tym myślisz?
Ciężko złapać marlina,
ale uczyłem tego młodszych od ciebie.
I poradzili sobie.
- Dasz radę. - Uczył pan syna?
Tak.
Widziałem zdjęcie w kabinie.
Ma pan syna?
- Tak. - Gdzie? Ile ma lat?
Jest w waszym wieku.
Mieszka z matką w Dallas.
Czemu nie jest pan z nim?
Bo łowię marliny.
- To znaczy? - W Dallas nie ma marlinów.
- Tak. - To zrozumiałem.
Ale wybrał pan ryby, a nie swojego syna?
- Widzę to inaczej. - Jak?
- Geco. - Hej.
Posłuchaj.
Myślę, że każdy człowiek
posiada powołanie do wielkich rzeczy.
Do robienia czegoś lepiej niż inni.
Większość osób się tego boi.
Znajdują liczne wymówki, w tym rodzinę,
by żyć bezpiecznie
i zignorować powołanie.
Ale ja jestem inny.
Jestem tu i robię to.
A mój syn
pewnego dnia weźmie moje trofea
i powie: „Mój tata był wyjątkowy.
Był kimś wielkim”.
I może będzie miał jaja, by przekazać to swojemu synowi.
Trofeum wędkarskie?
Straciliśmy naszych ojców z durnych powodów.
Kule, narkotyki, więzienie.
Ale upiekło się nam w porównaniu do pana syna.
- Przygotuj żyłkę. - Dobrze.
- Chato. - Co tam?
Kapitanie, bierze!
Niemożliwe!
Wiki, siadaj.
Dobrze, dasz radę.
- Wodorosty? - Dobra.
Teraz powoli ustaw opór.
- Widzisz ją? - Tak!
Dobrze. Wciągaj ją!
Dobrze, kilka obrotów na raz.
I wciągaj!
Widzieliście?
Dobrze, Wiki!
Nie przejmuj się, Moco.
Dla ciebie wodorosty to szczyt marzeń.
Nie każdy może być twoim bratem.
Co?
Słyszałeś, sieroto!
Cały czas ciągnij!
Pomocy!
Geco! Trzymaj się! Omar!
Cały czas wciągaj!
Ciągnij, Wiki!
- Dobrze! - Omar!
Mam cię!
Złap rytm. Dawaj.
Geco!
Świetnie ci idzie.
- Trzymajcie się! - Kapitanie!
Kapitanie!
Wskakuj!
Nie umiem pływać!
Chato, wskakuj!
- Nie umiem pływać! - Cholera!
Kapitanie!
Do licha!
Zgubiłem but!
But?
Wiesz, co mnie to kosztowało, durniu?
To tylko dzieci!
Mam to gdzieś!
Dlatego nie chciałem brać dzieci!
Żadnych dzieci!
Drugiego dnia zawodów
pojawiło się kilka nowych połowów,
ale żaden nie zbliżył się do marlina o wadze 167 kg,
którego wczoraj złapał zespół Błękitna Głębia.
Tak. Został ostatni dzień zawodów.
Zaczyna robić się nerwowo.
Ale to najlepsi wędkarze świata.
Walka potrwa do samego końca.
Do rana?
Może nie.
Moco!
Wrócisz w jednym bucie?
Nie zostaniesz na kolację?
Buty też się znajdą.
Nie trzeba.
Nie bądź niegrzeczny, wejdź.
Pożyczę ci buty.
Chodźmy.
Gotowi?
Raz, dwa, trzy. Kto skacze?
- Coś dziś złowiliście. - Tak.
Dzwonił pan Bisbee. Nic nie ugrał z bankiem.
Jasne.
Ktoś przyjechał, by zrobić zdjęcia domu.
Nie będę kłamać.
Boję się, że za dwa tygodnie to miejsce nie będzie już nasze.
Papo Omarze.
Coś świetnego.
- To kapitan Wade. - Widzę.
Dobrze napisałem? Becca pomogła.
Tak, dobrze.
Przybijesz ją na moich drzwiach?
Jasne.
- Dziękuję. - Jasne.
Do łóżka, chłopcy.
Grupa pierwsza ma pięć minut na umycie zębów.
KAPITAN WADE
- Czego? - Kapitanie.
To ja, Omar.
- Czego chcesz? - Przyniosłem kolację.
Wejdź.
Siadaj.
Kanapka z mięsem. Świetna na kaca.
„Lepsze złe wędkowanie niż dobry dzień w domu” powiedział ktoś,
kto nie miał takiego dnia.
Przykro mi z powodu przynęty.
Nazywasz ją Adeline, tak?
Tak. To imię mojej żony.
Nazwał ją mój syn.
Kiedy ich widziałeś?
28 października 2009 roku.
Wyjechali do Dallas.
- Nie chciałeś też pojechać? - Został ostatni dzień turnieju.
Masz mnie za marnego ojca.
- Nie. - Tak.
Nie, posłuchaj.
Wszyscy robimy, co w naszej mocy.
Ale powiem szczerze, Geco ma rację.
Dzieci nie chcą ojca z trofeami.
Potrzebują ojca, który będzie obecny.
Zawsze. Jak kotwica.
„Kotwica”. Sprytne.
Cóż, mój syn
chciał być jak ja.
Gdy wróciłem z pierwszym trofeum,
był pod wrażeniem.
A ona była niczym guma.
Zawsze elastyczna.
Nazywała mnie: „O kapitanie. Mój kapitanie”.
A potem przegrałem.
I znowu, i znowu.
I straciłem wszystko.
To była moja szansa.
Wiesz?
By znów być mistrzem.
Gdyby mi się udało,
znów by mnie podziwiali.
Może by wrócili. Kto wie?
Nie mówisz od rzeczy.
Ale musisz coś zjeść, byśmy mieli szansę wygrać.
Nie mamy szans. Piorun nie uderza dwa razy.
- Nie wiesz tego. - Wiem.
Nie.
Miałem do tego sceptyczne podejście,
ale gdy zobaczyłem tego marlina…
Czasami zdarzają się nam niewiarygodne rzeczy.
Nie marzyliśmy o starcie w Bisbee.
- Bank nas dręczy… - Jaki bank?
- Nieważne. - Chwila.
- Nie czuj presji. - No nie.
Co?
Wykorzystujesz zawody, by uratować sierociniec?
- Tak to wygląda. - Posłuchaj.
Nie obwiniaj za to mnie.
Wiem, że ciężko będzie wygrać.
To popieprzone.
Ale wciąż mamy szansę.
Nigdy jej nie mieliśmy.
Być może,
ale powinniśmy spróbować.
To koniec.
To od jednego z chłopców.
Halo?
Co się dzieje?
Lokalny rybak złapał ją rano. Nie bierze udziału w zawodach.
Sprzeda ją po dobrej cenie.
Po co nam ona?
To marlin błękitny o wadze 122 kg.
Nie wygramy,
ale może będziemy drudzy.
To wciąż dobra kasa.
Chcesz oszukać? Czemu?
Chcesz wygrać, prawda?
To jedyne wyjście.
Posłuchaj.
Gdy przyjedziecie do doku, ryba będzie już gotowa.
Przywiążę ją do tyłu łodzi.
Nikt jej przypadkowo nie znajdzie.
Wypłyniemy na morze
i pomożesz mi złapać ją na haczyk.
Jakiś chłopiec ją wciągnie.
Czemu ja? Chato o tym wie?
Nie jest zadowolony, ale wie, że to dla dobra sprawy.
Odwróci uwagę chłopców.
Posłuchaj mnie.
Co robisz?
Nie chciałem mówić o banku. Poczułeś presję.
To nie jest jedyny sposób. Wygrałeś zawody dwa razy.
- Jeśli kogoś na to stać… - Oszukałem.
Oszukałem.
- Co? - Za drugim razem.
Zrobiłem to samo.
Ale raz wygrałeś.
- To już coś. - Tak.
Czasami tak.
Ale zazwyczaj…
Sam nie wiem.
Bez ciebie nie dam rady.
Jeśli chcesz się wycofać, daj mi znać od razu.
Ale żeby uratować chłopców
musisz to zrobić.
Odpocznij.
Mówiłem ci. To nie dla dzieci.
- Bóg kazał mi pojechać. - Niby jak?
Tobie nie?
Dobra, siadaj z przodu.
Nie wiedziałem, że słuchasz Boga.
To trzeci, ostatni dzień zawodów Bisbee’s Black & Blue.
Ryba do pobicia to wciąż 167 kg.
Do końca zostało tylko dziewięć godzin,
więc reszta zespołów nie ma czasu do stracenia.
- Jest ma mały. - To Tweety.
To on narysował ten obrazek. Cieszy się, że tu jest.
- Wiem, czemu mama mnie porzuciła. - Boże.
Bym pomógł w zawodach.
Oczywiście. Daj mu kamizelkę.
Wypływajmy.
Chodźcie.
Na pokład.
Płyniemy!
Chato, sprawdź przewody paliwowe.
- Chato. - Kapitanie!
Pomóc wam?
Nie trzeba.
Damy radę!
- Mogę spojrzeć. - Nie.
- Jest dobrze! - Świetnie.
- Udanego połowu. - Dzięki.
Adios!
Chodźcie. Mam coś dla was.
- Dla nas? - Tak.
- Omar. - Tak?
Pomóż mi z przewodem paliwowym.
Jasne.
- To z knajpy Don Miguel? - Tak.
Kanapki, quesadille, kukurydza. Czego dusza zapragnie.
Tweety, dobre?
Dobra.
Wezmę wabik i zaczepimy go o rybę.
Co zrobiłeś?
Ty durny…
Chcę wam coś powiedzieć.
Kapitanie, Chato, dziękujemy za zawody.
Daliście nam szansę i doświadczenie, którego nigdy nie zapomnimy.
Nie złapaliśmy żadnej ryby.
Wiecie, co to oznacza.
Zawsze mówiłem, że jeśli ktoś postępuje właściwie,
to wszystko będzie dobrze.
Ale nie do końca tak jest.
Czasami się nie udaje.
A nawet często.
Obiera się trudną ścieżkę, wiele się poświęca,
a na koniec dnia stoi się w tym samym miejscu.
Wysiłek wydaje się daremny.
Ale nie jest.
Bo gdy życie was powali, a często to robi,
stawicie temu czoła.
Zawsze będę was kochał.
Bez względu na wszystko pozostaniecie moimi synami.
A ja będę waszym papą.
A więc kłamałeś.
Obiecałeś, że nie wrócimy na ulicę.
Nie słyszałeś go?
Stawimy temu czoła.
Geco.
Nie martw się, papo Omarze. Rozumiem cię.
Dobre rzeczy się zdarzają, ale nie nam.
Nie złapiemy ryby?
Posłuchaj, Chato.
Ustaw kilka wędek z przodu
i pokaż im, jak łowić makrele.
Chodzi o wyczucie chwili.
Bierze!
Czekaj, nie.
- Nie mogę. - Nie dawaj mi jej.
- Nie mogę. - Obróć się.
To przegub Cardana.
Będę ci wszystko mówił. Widzisz rybę?
Tak! Niebieski!
Złapaliśmy marlina!
Dobrze, powoli ustaw opór.
- Dobrze. - Tak.
Oddychaj.
Zacznij ją wciągać.
Wciągaj, odchyl się. Dasz radę.
- Chato, zgłoś to. - Tak!
Wciągaj.
Cofnij.
Bisbee?
Dlatego zawsze mówimy, że to nie tylko zawody wędkarskie.
- To sposób… - Wayne!
Casa Hogar złapało wielkiego marlina!
Jedź z nami.
Kolejna ryba na wędce, tym razem zespołu Casa Hogar,
sierot z obszaru Cabo. To byłaby spora niespodzianka.
Przynieś stację do biura.
Wciągaj!
Dobra.
Ciągnij.
- Chato, cofnij łódź. - Tak.
Jeszcze trochę, daj mi wody.
Chato, lokalizacja: 20 stopni na północ.
Lokalizacja: 20 stopni na północ, 149 stopni na zachód!
Mamy rybę!
Jeśli im się uda, Casa Hogar
będzie pierwszy zwycięskim zespołem z Meksyku.
Ucieknie ci, spokojnie!
Walczą z rybą już od 40 minut.
Muszą być blisko.
Ciągnij.
Dobrze.
Wciągaj.
Ciągnij.
Dasz radę.
Ciągnij!
- Nie poddawaj się. - Nie mogę.
Posłuchaj mnie.
Spójrz na nich.
To twoi synowie.
Potrzebują cię. Walcz.
Dla nich.
- Walcz! - Dasz radę!
Tak!
Dasz radę, papo Omarze.
Dasz radę.
- Dasz radę! - Ciągnij!
- Widzę go! - Dasz radę!
- Wciągnijcie ją na łódź! - No dalej!
- Papa Omar! - Proszę.
Dasz radę.
Ciągnij!
Dawaj!
No dalej!
Papo!
Już prawie!
Papo!
Ostatni raz!
Udało się!
Tak!
Udało się!
Zrobili to!
Niesamowity obrót zdarzeń w tej ostatniej godzinie.
Casa Hogar złapało marlina o niesamowitej wadze 174 kg.
Są nowymi liderami.
Mam wielki zaszczyt i przyjemność
ogłosić zwycięzców zawodów Bisbee’s Black & Blue 2014.
Zespół Casa Hogar!
Chcę skuter i białego tygrysa.
- To głupie. - To zwykłego tygrysa.
Wpadnij, jeśli będziesz w Dallas.
Tam nie ma marlinów.
Ten mi starczy.
Czas rzucić kotwicę.
Teraz to już pewne.
Jesteś dwukrotnym mistrzem.
Zespół Casa?
Zespół Casa.
Zespół Casa!
Casa Hogar to pierwszy zespół z Meksyku,
który wygrał Bisbee’s Black & Blue.
Przed tymi zawodami
żaden z chłopców nigdy nie łowił ryb.
Omar i Rebecca Venegas wciąż prowadzą Casa Hogar
i pomagają potrzebującym.
Omar już nigdy nie złowił ryby.
Wygraną z zawodów przeznaczono na rozwój Casa Hogar,
w tym program dla dziewcząt.
Od 2008 roku Casa Hogar Cabo
zapewniło dom 300 chłopcom i dziewczynom z prywatnych datków.
Więcej na stronie CasaHogarCabo.com.
WITAMY
Napisy: Krzysztof Zając