Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W czasach, gdy wszystko było coraz mniej pewne,
zawsze można było liczyć…
na Heroicznych.
Drużynę superbohaterów naszej planety.
A nasi bohaterowie…
nigdy nie zawodzili.
Wybacz spóźnienie.
Musiałem złożyć wojskowy radar.
Oby to było coś więcej niż wadliwy satelita…
żeby cała drużyna mogła się przyłączyć.
Oby nie.
Uważaj na to.
Czy ja bywam nieostrożny?
Cały czas.
Hej, Techno.
Co tam?
Panel słoneczny
jest rozwalony.
Serio?
Coś się zbliża.
Jakiś statek kosmiczny.
Wystrzelił we mnie promień energii.
Te pajace nie wiedzą, kim jestem?
Nie chcę cię pospieszać, ale ile to potrwa?
Jadę na oparach.
Jeszcze selfie na konta społecznościowe w czasie walki…
Chwileczkę.
To nie jeden statek.
To cała flota.
Gdybym cię dobrze nie znał,
pomyślałbym, że się martwisz.
Człowieku Cudzie?
Baza! Odbiór, tu Techno!
Człowiek Cud oberwał!
Czym?
UWAGA
- Jest ledwo przytomny! - Cud jest ledwo przytomny?
Przygotuj łapacza!
Odpadam!
Tego dnia nasi bohaterowie upadli.
Wszyscy.
Ale po tym upadku…
powstaną inni.
HEROICZNI
Obudź się, śpiochu
To zabawne, że kiedy wspomina się taki dzień,
zawsze zaczyna się normalnie.
Spójrzcie na mnie.
Naprawdę zastanawiam się nad tym, co założyć.
Za godzinę to będzie bez znaczenia.
Ta mówi: „Pogadaj ze mną”,
a ta: „Zostaw mnie w spokoju”.
- Idealnie. - Missy, śniadanie.
Dzień dobry, tato. Już idę.
Mamy dość dziwną wiadomość.
Człowiek Cud i Techno
spadli dziś rano z nieba.
To pewnie jakieś ćwiczenia obronne Heroicznych.
Rozstawili wielką sieć i złapali słynnych…
Dzień dobry, mała. Dobrze spałaś?
A ty?
Założyłaś „Zostaw mnie w spokoju”.
Chcę, żebyś znalazła jakichś przyjaciół.
Nie dzisiaj.
Czy to Człowiek Cud?
To pewnie tylko ćwiczenia.
Na wszelki wypadek.
Byle tylko nie było wypadku,
w którym będziesz musiał wrócić do drużyny.
Spokojnie.
Wciąż jestem dowódcą Heroicznych,
ale w bezpiecznym biurze.
Dobrze. Bo umowa to umowa.
Pa, tato.
Bądź grzeczna.
Co się dzieje?
Nic.
Tylko…
kocham cię.
„Kocham cię” o ósmej rano we wtorek?
Na pewno wszystko gra?
Ja ciebie też.
Włączyli pole siłowe, więc coś się dzieje.
Naprawdę widzieli flotę w kosmosie?
Następny przystanek: lobby Heroicznych.
Namierzamy ponad sto obcych statków. Kogo wysłać?
Może…
Błyskawicę i Twardą Pięść?
Nie dogadują się od czasu kryzysu w Edynburgu.
Dobra.
A może…
Rekin i Lava? Są jeszcze razem?
To nie jest zadanie dla dwójki.
Patrz…
Dobrze. Wyślemy trójkę. Zadowolony?
To tylko zwiadowcy.
Początek formacji. Naprawdę walczymy z tym.
Nigdy nie mieliśmy takiego wroga.
To niemożliwe.
Którego bohatera mamy wysłać?
Wszystkich.
Wezwij prezydenta. Tylko on może zatwierdzić pełny atak.
Jest przed południem. Będzie jeszcze spał.
Obudź go!
Przepraszam, Marcus. Co tu jeszcze robisz?
Mówiłam, żeby wezwać wszystkich.
Nie mogę walczyć.
Obiecałem córce.
Dobrze, przykro mi.
Przyda im się każda pomoc.
Czas, żebyś wrócił do drużyny.
Czas być Heroicznym.
To rozkaz.
Tak jest.
Dobrze.
Ściągnij ją!
Próbuję!
Nie możesz tam polecieć?
Nie umiem latać.
Użyj magnetycznych rąk.
Nie mam magnetycznych rąk.
Zaczynam się męczyć!
A huraganowy oddech?
Huraganowy oddech? Nie ma czegoś takiego.
I jak? Zdjęła ją?
Próbowała, ale nie ma mocy.
- Ale jesteś… - Córką Marcusa Moreno.
Wiem. To dziwne.
To nie ja. Grawitacja.
Dzięki za piłkę.
Nie ma za co.
Missy Moreno?
Tak.
Proszę z nami.
To, co opisaliśmy dzisiaj jako obserwacje…
Dokąd jedziemy? I dlaczego?
…powyżej atmosfery ziemskiej, okazało się czymś poważniejszym,
co spowodowało pełną mobilizację superbohaterów…
Jaką mobilizację?
- …kosmici… - Można głośniej?
Chwila, mówili o kosmitach?
Tato, co się dzieje?
Missy? Gdzie jesteś? Zabierają cię do bazy?
Chyba tak.
Dobrze.
Tato?
Nie martwię się.
Jestem panna Granada, dyrektor programu Heroicznych.
Zostaniesz w naszej twierdzy, gdzie chronimy dzieci superbohaterów,
gdy ich rodzice walczą z wrogimi siłami.
Nie możecie wpaść w ręce wroga.
Tędy.
Naprawdę muszę tam iść?
Nie będę tam pasować. To nie dla mnie.
Jestem inna od nich wszystkich.
Poza tym mój tata już nie walczy.
Po śmierci mojej mamy obiecał…
Wiesz, co mówią o obietnicach?
Trzeba ich dotrzymywać, żeby nie być kłamczuchem?
Będziesz robić problemy, Missy?
Idziemy?
Posłuchajcie…
to Missy.
Dziś do was dołączy.
Missy, bądź tak miła i usiądź tam
i kontynuuj naukę z innymi dziećmi.
Dzieci…
dziękuję za posłuszeństwo.
Wasi rodzice będą dumni, kiedy im powiem,
jacy byliście grzeczni.
Dobra robota.
Nie ma jej!
ZASADY ŻADNYCH WYGŁUPÓW
ŻADNYCH MOCY
Jestem Wózek.
Tak, to z powodu wózka.
Mało subtelnie, ale podoba mi się, bo to fajne.
Dobra.
Nie jestem na wózku dlatego, że mam słabe nogi.
Wręcz przeciwnie.
Moje mięśnie są za silne dla moich kości.
Na szczęście z mózgiem mam tak samo.
Ma turbodoładowanie, więc spoko.
Wózek, kto to?
Missy, to jest Makaron.
Nazywamy go tak, bo…
Rozciąga się i skręca jak makaron?
W sumie tak.
A to jest Oczko.
Jej moc to genialne rysowanie.
Jak Van Gogh zmieszany z Monetem i dodatkiem Salvadora Dali.
Mogę zobaczyć?
Dzieciak na latających krzesłach?
Wybuchająca piłka do ćwiczeń?
Jej rysunki nie mają sensu.
Czy to ja?
- Czemu mnie narysowałaś? - Nie odpowie.
Mówi tylko za pomocą rysunków.
Nie mów Wiem, co mówisz
Nieprawda. Nie masz pojęcia.
A to Acapella.
- To ja. - Twoja supermoc to śpiew?
Tak, ale mam nietypową skalę.
Mogę śpiewać nisko…
albo wysoko!
Mogę nawet śpiewać…
Nic nie słyszę.
To wykracza poza ludzki słuch.
Panno Acapella Vox, proszę nie używać wysokiego głosu.
Wszystkie psy z okolicy otoczyły nasz budynek.
I śpiewa tak nisko, że porusza przedmiotami.
Pokaż jej, jak to się robi!
Zobaczmy, kto został.
To syn Błyskawicy, Ślimak.
Porusza się bardzo szybko,
ale jego moc zamknęła go w załamaniu czasu.
Cześć.
Tamten dzieciak…
Dwie paczki cukierków za zeza.
…to Grymas.
Dobra.
Przebij to.
Robi szalone miny.
To niemożliwe!
Mogę nawet wyglądać jak ty.
Oszukuje! Nie mogę z tym konkurować!
Stary!
Zawrót, sprzątnij to.
To Zawrót. Potrafi cofnąć czas, ale tylko o kilka sekund.
Są bliźniakami. Szaleństwo, co?
O czym ty mówisz?
Przewijanka, znowu mieszasz?
Tyle to trwało, że przewinęłam. Nie przepraszam.
Ona i Zawrót są bliźniakami.
Przeciwne moce.
Zgadzają się tylko w tym, że się nie lubią.
- Wcale. - Wcale.
Są bliźniakami. Szaleństwo, co?
I nasz nieustraszony przywódca, Dżoker.
Ma wszystkie moce na świecie.
To prawda.
Jasne, ma wszelkie możliwe moce,
ale nie potrafi skupić energii, więc pojawiają się losowo.
To też prawda… aż do teraz.
Teleportacja!
I ostatnia, ale nie najmniej ważna, Szprotka.
Jak to robisz?
Moja mama to Lava, a mój tata to Rekin.
Poruszam wodą zamiast lawy.
Potrzebuję wody, żeby moje moce działały.
To naprawdę super.
Dzięki.
Nowa, jaką masz supermoc?
Jeśli chodzi o moce…
Chwila. Pamiętam cię. Jesteś córką Marcusa Moreno.
Tak, mój tata od dawna nie był na misji,
więc obijam się z normalnymi dziećmi.
Dzieciak z supermocami wśród normalnych?
Rozumiem.
Nie masz żadnych mocy.
Nie masz mocy?
Nieważne. Możemy włączyć telewizor?
Może mówią coś o naszych rodzicach.
Wiadomo, że będzie epicka jazda,
skoro wezwali Rekina!
Dzisiaj Rekin wypłynął z głębin oceanu…
na plaży w South Padre Island.
A chwilę później Lava wystrzeliła z wnętrza aktywnego wulkanu.
Dawajcie, Rekinie i Lavo!
Pochodzi z jądra Ziemi.
A oto burmistrz Doolittle
na otwarciu nowego ratusza.
Odbudowano go po ostatniej akcji Heroicznych.
Widzieliście to?
Oczywiście, że nie.
To znaczy, że to Błyskawica,
najszybszy Heroiczny na świecie.
Dawaj, tato!
A oto nadciąga Twarda Pięść!
Nowy budynek burmistrza padł w rekordowym czasie.
Te bitwy są szalenie drogie dla podatników,
ale takie fajne.
Podaj popcorn, bitwa będzie epicka.
To bezprecedensowe.
Wszyscy Heroiczni zostali wezwani do walki z kosmitami.
Odbieramy sygnał na żywo.
Patrzcie, kto wraca do akcji.
To Człowiek Cud.
Chyba nie sądziliście, że naprawdę przegrał?
Nie powinno go tam być.
O mój Boże!
Nikt nigdy nie pokonał Człowieka Cudu!
Manewry wymijające!
W porządku, Rekinie?
O nie. Mam straszne wieści.
To niemal niewyobrażalne, ale dwóch bohaterów
zostało porwanych przez obcych.
Myślałam, że Heroiczni są niepokonani.
Są niepokonani. To jeszcze nie koniec.
Wygląda na to, że nasi bohaterowie walczą między sobą.
- Panie przodem. - To staroświeckie.
- To idę. - Jak śmiesz?
- Mamo! - Tato!
Dawaj, tato!
Chcę to zobaczyć jeszcze raz.
A ja nie chcę tego widzieć.
Pani Vox przybywa na ratunek.
Obcy zatańczą, jak im zagra.
Porwali panią Vox!
Mają Techno.
I już po Lavie!
Co się dzieje? Nasi bohaterowie padają jak muchy!
Nie złapią Błyskawicy.
Jest zbyt…
Wszystko w rękach Marcusa Moreno.
Tato? Tato, mieliśmy umowę.
Wiem.
Obiecałem, że nie będę już bohaterem.
Ale nadal jestem liderem Heroicznych.
Tato? Tato, uciekaj! Zwiewaj stamtąd!
A dobry przywódca…
daje przykład.
Tato!
Przepraszam.
To niewiarygodne.
Niewyobrażalne.
Panie i panowie…
Heroiczni upadli.
Dowiedzieliśmy się, że prezydent chce przemówić do narodu.
Obywatele Ameryki,
jak widzieliście, Heroiczni zostali pojmani.
Wojsko wkracza,
by sprowadzić naszych bohaterów.
Ale choć wygląda to beznadziejnie…
i źle, to jest beznadziejnie źle.
Jak on został prezydentem?
Nie umie złożyć zdania do kupy.
Otrzymaliśmy wiadomość
od naczelnego dowódcy kosmitów.
Rozszyfrowaliśmy ją.
Mówią: „Jesteśmy z planety Ogima.
Niestety nie mamy wyboru
i musimy przygotować was do przejęcia.
Prosimy współpracować, inaczej Ziemia zostanie zniszczona.
Macie trzy godziny”.
Obawiam się, że to cała wiadomość.
Nie ma już bohaterów.
Boże, dopomóż.
Dzieci, dla waszego bezpieczeństwa zamykamy budynek.
Nie opuszczajcie ławek.
Póki będziecie na miejscu, będziecie bezpieczne.
Jasne.
Nie ochronią nas przed tym. Widzieliśmy.
Masz lepszy pomysł?
Powinniśmy słuchać panny Granady.
Przepraszam, ale…
Nie zapomnę wyrazu twarzy taty.
- Czego od nas chcą? - Z rodzicami wszystko dobrze?
- Przepraszam? - Co?
Musimy opuścić ten pokój. Teraz.
Dlaczego?
Bo obcy wiedzą, gdzie jesteśmy,
i po nas przyjdą.
Skąd możesz to wiedzieć?
Mogę to pożyczyć?
To rysunki Oczka.
Grymas na latających krzesłach,
Makaron rozbijający piłkę…
Rysuje to, co widzi. I co?
Narysowała to pięć minut przed tym, jak to się stało.
Supermoc Oczka to nie rysowanie.
- Umie rysować przyszłość. - Super.
Brawa dla Oczka. Do czego zmierzasz?
Narysowała też kosmitów włamujących się do tego pokoju.
Tam.
Wejdą tamtędy?
Ma rację. Rysunki nagle nabrały sensu.
Oczko zna przyszłość.
Wyjaśnijmy coś.
Pojawiła się nowa dziewczyna bez żadnych mocy
i nagle mamy robić to, co każe?
Ona chyba ma rację.
Mówiliście, że nie jesteśmy tu bezpieczni.
Jesteśmy bezpieczniejsi niż z tobą udającą kapitana.
Chcę tylko stąd wyjść.
Każdy może do mnie dołączyć.
Dobra.
Wychodzimy,
ale tylko dlatego, że ja tak mówię.
Jaki jest plan?
Granada mówiła, że nas zamknęła. Wszędzie będą strażnicy.
Tak, Missy. Jaki jest plan?
Cóż…
To jak z robieniem omletu.
Zawsze zaczyna się od…
Rozbicia jaj.
Masz trochę siema?
Siema?
No siema. Jakoś tak u mnie leci.
Zdecydowanie niczego nie knuję.
Nie pytajcie, skąd to wiemy,
ale obcy zaraz zaatakują
i nie jesteśmy tu bezpieczni.
To miejsce to forteca, nic tu nie wejdzie.
Obawiam się, że nikt też nie wyjdzie. Takie są zasady.
Zdecydowanie wyjdziemy.
Oddajcie nam swoje karty dostępu.
Natychmiast.
Myślisz, że ci je po prostu damy?
Nie, ale wtedy wszystko byłoby łatwiejsze.
Poduszki.
Po co?
Szprotka, mów.
By chronić wam tyłki, gdy uderzycie o ziemię.
Wracaj do szeregu.
O nie!
Ma siłę rekina!
Śpij dobrze.
Obcy naprawdę zaatakują.
Musimy was opuścić, póki nie będziecie wiedzieć tego, co my.
To był zły pomysł.
Wózek, następnym razem nie dopuść strażnika do alarmu.
Makaron, zabierz mu kurtkę i ich skuj.
Jakim następnym razem? Nie zamierzacie…
Mówiłem, że się nie uda!
Nie!
Zawrót, przewiń do tyłu.
Musimy was opuścić, póki nie będziecie wiedzieć tego, co my.
Jazda!
Ustawcie się w szeregu!
- Nie będą nas wypytywać. - Jazda!
Miałaś fart.
Makaron, zrób się wysoki!
Witajcie, inni dorośli.
Hej. Chwileczkę. Hej!
Przepraszam!
Zamknąć drzwi!
Mamy kłopoty.
To jedyne wyjście!
- Nieprawda! - Jak się tam dostaniemy?
Acapella? Unosiłaś meble.
Możesz unosić ludzi?
Żeby wznieść się wysoko, muszę śpiewać bardzo nisko.
Wspinajcie się szybko!
Makaron, otwórz właz!
Odetnij im drogę!
Adios
Makaron, karty dostępu!
Udało nam się!
Tak, udało nam się.
Pociąg zabierze nas tylko poza pole siłowe
i wtedy nas złapią.
Patrzcie! Już się mobilizują!
Trzymajcie się!
Ty też, Szprotko.
Acapella, polećmy.
Nie może sterować!
- Wpadniemy na tamten budynek! - Musimy zmienić kierunek!
Robi się!
Pomóżcie mu!
Wracamy do bazy.
Już.
Musimy znaleźć ten pociąg.
To była katastrofa.
To było super.
Jestem wykończony.
Słuchajcie…
Zaczynam…
tracić…
Oddech! Rozumiemy.
Co robimy?
Na mnie nie patrz. Nie pomogę.
Musimy się gdzieś ukryć.
Heroiczni są na statku obcych.
Nie wszyscy.
Skąd wiesz?
Dasz radę nas tam zabrać?
Dobra!
Co tam jest takiego ważnego?
Bo widzisz, moja…
Dobra, jest źle. Jest naprawdę źle.
Pięć do jednego, że umrzemy.
- Stoi! - Dasz radę, Acapella!
Dalej!
Dalej, jeszcze trochę.
Macie cukierki na gardło?
Trzymajcie się!
Moje begonie!
Wynocha z mojego klombu, małe termity!
Cześć, Abuelita!
Missy!
- Przywitaj się z babcią! - Niemożliwe!
Missy, twoja babcia to Anita Moreno?
Trenerka Heroicznych?
Jest legendą.
Nie, trzeba być martwym, żeby być legendą.
Ja żyję i mam się dobrze.
Nie to co moja altanka.
Przepraszamy.
- Mamy kłopoty, babciu. Musimy się ukryć. - Ukryć się?
Będziecie musieli zrobić znacznie więcej.
To coś ustawia się na pozycję.
Ma rację.
Zostały nam dwie godziny.
Wkrótce rozpocznie się przejęcie.
Do środka.
Chodźcie.
Dajcie spokój.
Jak ciężko znaleźć tuzin nieprzetrenowanych, rozkojarzonych dzieci?
Mam coś. Sygnał jest słaby.
To chyba jakiś komunikator.
Należy do tego dzieciaka i łączy się z naszym systemem.
Możemy go namierzyć?
Chwila.
NAMIERZANIE
Mam ją.
Ale jesteśmy dziećmi.
Tak, dziećmi Heroicznych.
Jeśli ktoś ma ocalić świat, to wy,
bo wszyscy macie supermoce.
Super słabe moce.
Mów za siebie.
Jasne, panie Losowy.
Nie tak zostaje się superdrużyną.
Ona ma rację.
Obcy zaraz zaatakują.
Jeśli chcemy uratować rodziców i ocalić planetę,
musimy to zrobić teraz.
Mówisz, że będziemy superbohaterami?
No tak.
Chyba właśnie to mówię.
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Przepraszam, samo się nasuwało.
Wszyscy musicie zmaksymalizować swoje moce.
Babciu, próbowałem to zrobić całe życie…
więc jeśli masz jakiś pomysł, zamieniam się w słuch.
Nie chodzi o to, kto jest najsilniejszy czy najszybszy.
Chodzi o współpracę.
Dlatego potrzebujemy kogoś, kto będzie przywódcą.
To ja.
Właściwie to mówiłam o Missy, ale dziękuję.
Za mną!
Szybko!
Ja jestem przywódcą!
- Ma rację. Nie mam nic przeciwko temu. - A ja mam.
Nie mamy czasu na kłótnie.
Więc będzie po mojemu.
Tak jest.
Witam na moim placu treningowym.
Dajmy czadu.
Stańcie razem.
Poczujcie rytm.
Cálmate, Szprotka!
Uspokój się, moja droga.
Nie dam rady!
To nie dla mnie.
Dobra, nieta, twoja kolej.
Nie jestem gotowa.
Będziesz gotowa, kiedy to zrobisz.
Dalej!
Odbieram skok dźwięku.
Co mówią?
Słyszysz ich?
Tak, wygląda na to…
że dają czadu.
Co?
Dobra, pracujcie razem.
Trzymajcie rytm.
Dobrze.
Zły kierunek! Biegniesz nie w tę stronę!
Uspokój się!
Szprotko! Jesteś w amoku rekina!
Atakujesz nawet przyjaciół.
Twoje moce są bezużyteczne
bez spokoju i skupienia.
Idź medytować.
Złapcie Ślimaka!
- Makaron! Nie, Grymas! - Co?
Kto? Zdecyduj się.
Złapię go!
Posłuchajcie mnie!
Ślimak, wszystko psujesz.
Z czym masz problem?
- Ja mam problem? - Tak. Powiedz mi w twarz.
O co ci chodzi? Gadaj.
- Nie wiesz, co robisz. - Ja nie wiem, co robię?
Pracujemy w tej samej organizacji.
Mógłbyś się komunikować.
Może znikniesz, Niewidzialna?
Sprawię, że ty znikniesz.
Nie zmuszajcie mnie do podnoszenia głosu.
Trzeba było tak walczyć z kosmitami.
To właśnie mówiłem.
Może poprawisz nam humor, śpiewając jakąś swoją piosenkę, Rekinie.
Są grubsze ryby.
Spokojnie, Rekinie.
To tylko przynęta.
Przestańcie się kłócić. Jesteście jak dzieci. Nawet gorsi.
Cudzie, może udawaj, że jest tu kamera?
Nie ma tu kamery. To wyzwalające.
Mogę być sobą. Pokazać, że nie lubię ciebie,
ciebie,
ani ciebie.
Co to ma być?
To… kamera.
Żądam uwolnienia nas, kimkolwiek lub czymkolwiek jesteś.
- Panie prezydencie. - Witajcie.
Powinien pan o czymś wiedzieć.
Nie głosowałem na pana.
Obcy dali mi mało czasu, żeby przekazać tę wiadomość.
Chodzi o wasze dzieci.
Zniknęły z bazy.
Bez nas będą bezradne.
Dobrze. Wracajcie do szyku!
Trenujcie dalej.
Spokojnie.
Chyba nie myślałaś, że od razu ci się uda?
Nigdy mi się nie uda.
Nawet za milionowym razem.
Wiesz dlaczego? Bo jestem bezużyteczna.
Kto tak powiedział?
Wszyscy mi to mówili. Dokładnie tymi słowami.
Wyszkoliłam najlepszych superbohaterów,
Człowieka Cuda, Rekina,
Techno, Lavę.
Wiesz, kto był najlepszym superbohaterem?
Twoja matka.
Ale moja matka była normalna, jak ja.
Dokładnie.
Bez twojej matki
twój ojciec nigdy nie stałby się kimś, kto daje przykład.
Też taka będziesz.
Jestem tego pewna.
Mi amor, jestem tego pewna.
Panno Moreno!
- Co? - Proszę przyjść!
O nie.
Szybko was znaleźli.
Chcą nas zabrać do bazy.
To mają problem. Musimy ocalić świat.
Idźcie przez tunel. Zatrzymam ich.
Dalej!
Wolałabym cię z nami.
Przytul mnie… jakby to był ostatni raz.
Nie będzie.
Obiecuję.
Zuch dziewczyna.
Idź!
Ludziska? Dalej!
Trochę tu ciemno.
Oczko, mogę użyć latarki?
Musimy tylko trzymać się…
razem.
Tak. I znaleźć drogę do statku matki
i pokonać kosmitów, którzy pokonali Heroicznych.
O rety.
Goście.
Chcecie lemoniadę?
Nie?
Dobra.
Co możemy zrobić inaczej niż rodzice?
Wszystko.
Na przykład wywabić obcych z miast, żeby nie niszczyć budynków.
Ma rację. Nasi rodzice zawsze walczą w najbardziej zaludnionych miastach.
Nie potrzebujemy kostiumów superbohaterów?
Wszyscy mają kostiumy.
Poduchy, sztuczne mięśnie, sprzączki.
Majtki na zewnątrz.
Maski, przez które ledwo widać.
Dlatego tak łatwo ich znaleźli.
Bo łatwo ich dostrzec.
Musimy się wtopić.
Być…
niewidzialni.
Jak?
Zaufaj mi.
Mam plan.
Gdzie? Jaki plan?
Pokażę ci.
Zakradniemy się do autobusu?
Jasna… cholibka.
Tak, to bardzo ciekawe.
To ma sens. Tak.
Dobra. To bardzo sprytne.
Dobra, Missy i ja wymyśliliśmy, jak to zrobić.
Zobaczcie. Oczko narysowała nam wskazówkę.
Statek dostawczy.
Co to znaczy?
Pewnie jakiś jest niedaleko.
Polecimy nim do statku matki.
Dobry pomysł. Nieważne, kto go wymyślił.
Dziękuję.
Chodźcie, pokażemy kosmitom, co i jak.
Szybciej, Ślimaku!
Patrzcie, statek dostawczy.
Jak na rysunku Oczka!
Ohyda.
Ciszej!
Czekajcie.
Chwileczkę.
Chodźmy.
Zamknij drzwi i spadajmy.
- Wózek, możesz… - Kogoś brakuje!
Co? Kogo?
Ślimak! Przestań! Biegnij!
Szybko! Wracają!
- Zakład, że go rozmackują? - Stary!
Dawaj, Ślimaku!
Przytrzymajcie mnie!
Ślimak!
Tak!
- Wózek, powiedz, że to rozgryzłeś! - To bardzo intuicyjne.
- Wybierz jakiś przycisk! - To może być jeden z tych.
Co teraz?
Nie martw się.
Za chwilę Oczko narysuje nas uśmiechniętych i przytulających rodziców.
Prawda, Oczko?
Po prostu świetnie.
Hej…
czemu pokazałaś mi iPada Oczka?
Nie wiem.
Wiem, jakie to trudne, kiedy wszyscy dużo od ciebie oczekują
i nie możesz im tego dać.
Wierzysz, że mogę?
Wszyscy wierzymy.
Powiedz to moim rodzicom.
Powiem, jak ich uratujemy.
Sprawdzę to.
Wszystko gra.
Czy jestem naprawdę mała, czy ten statek jest naprawdę duży?
Jest ogromny.
Jak znajdziemy rodziców?
Myślałem o tym.
Panna Granada odnalazła nas w domu babci.
Chyba przez twoją bransoletkę.
Nie mogę skontaktować się z tatą.
Ale może przekaźnik łączący dwie bransoletki
działa jak nadajnik.
Potrzebuję szczypiec i źródła ciepła.
Mam mocne zęby, bo mój tata jest rekinem.
- Idealnie. - Mam źródło ciepła.
Ognisty wzrok!
Zmienił się w toster.
Może być.
Czy to działa?
Dokądś nas prowadzi.
Hej! Świetnie się spisałeś.
Zmieniłem się w toster, zamiast grzać wzrokiem.
Chodziło o ciepło. To prawdziwy postęp.
Chyba masz rację.
Zobaczysz.
Niedługo będziesz się teleportował ot tak.
Chodzi o wiarę.
Czy wy…
też to słyszycie?
Co to?
Jest pod nami.
Czuję to.
Dokąd teraz?
Tam!
Spójrzcie na to.
Co tu robi prezydent?
Czyli są w środku? Wszyscy?
- Zgadza się. - Kiedy zacznie się przejęcie?
Według naczelnego dowódcy za niecałą godzinę.
Tak szybko?
Tak mówi. I nigdy się nie myli.
Nie musisz mi przypominać.
Po co to wszystko, skoro już wie, jak to się skończy?
To pewnie część procesu.
Co to?
Słyszałeś, to rakieta wypchana kosmitami.
Za niecałą godzinę wyślą ją na Ziemię i zaczną przejęcie.
Musimy ich powstrzymać. Chodźmy.
Dzieci. Wiecie, co narobiłyście?
Ukradłyście nasz pociąg. Zrobiłyście zamieszanie w bazie.
Poleciałyście promem obcych w kosmos.
Dobra robota.
Chyba nie doceniliśmy waszych umiejętności
i zdolności przywódczych.
Podjęłyście ryzyko, ale okazało się słuszne.
Zaatakowali bazę parę minut po waszej ucieczce.
Gdybyście nie uciekły, zostałybyście pojmane.
I zaprowadziłyście nas w samo serce tego statku.
Jestem taka dumna.
Nie mamy kłopotów?
Oczywiście, że nie.
Jesteście bohaterami!
Tak!
Missy!
Ma pomieszane oznaki życiowe.
Daruj sobie, Granado.
Wiedzą.
Więc… brać ich!
Uważaj!
Daruj sobie, Ślimaku.
Nic ci nie jest.
Dobrze.
Właśnie na takie spory liczyłam.
Jesteście jak wasi rodzice.
Te same kłótnie.
Te same sprzeczki.
Stawiacie własne ego ponad drużynę.
Zabierz jej wodę.
Razem są zbyt potężni.
Nie martw się.
Nie zabiorę twojej zabawki.
Znam już twoją przyszłość.
Więzienie.
Na całe życie.
Jak się stąd wydostaniemy?
No…
nie wiem.
Jak to nie wiesz?
To znaczy…
że nie wiem.
Myślę.
Dość myślenia.
Wybiję sobie wyjście pięściami.
Muszę uratować syna.
Nie uda się.
Skąd wiesz?
Kiedy mrugałeś oczami, próbowałem wszystkiego.
Co mówiłeś?
Kim jesteś? Obcym szpiegiem?
Nie radzę.
Chcę zobaczyć, co to jest.
Nawet nie zauważy, że go dotknąłem.
Anita Moreno?
Cześć, mamo.
Tylko nie: „Cześć, mamo”.
To było żałosne.
Przestaliście trenować i zobaczcie, co się stało.
Ty… straciłeś czujność.
A ty… zaatakowałeś, kiedy powinieneś był blokować.
A wy się spieszyliście, zamiast ocenić sytuację.
Mam nadzieję, że wasze dzieci słuchały mnie bardziej niż wy.
Dzięki, mamo.
Pewnie panna Granada pracuje tam od lat.
Musieli zhakować wybory i wybrać obcego na prezydenta,
żeby zastawić pułapkę na Heroicznych.
Jestem idiotą.
Prezydent Neil Anami.
Czytając od tyłu, wychodzi…
„Jestem kosmitą” po angielsku.
Wszyscy myślą, że obcy zaatakowali dzisiaj rano,
a oni są tu od lat.
Cały czas planowali przejęcie.
I utknęliśmy w głupiej celi bez wyjścia.
Nie ma za co.
Udało się?
Potrzebuję wody. Bez wody nie mogę użyć mocy.
Potrzebuję jedzenia. Boli mnie brzuch.
- Boli mnie ręka. - Bolą mnie uszy!
To był błąd. Przyprowadziłaś nas tutaj.
Nie chciałam utknąć na statku obcych.
To wina nas wszystkich.
Zrobiliśmy to razem.
Chcę do domu.
- Ja też. - Ja też.
Wszyscy chcemy.
Musimy wymyślić, jak stąd wyjść,
żebyśmy mieli dokąd wracać.
Chwileczkę.
Co powiedziałeś?
- Że chcemy wrócić do domu. - Nie, ta druga część.
„Wymyślić, jak stąd wyjść, żebyśmy mieli dokąd wracać”?
Przestań to powtarzać.
Weź się w garść.
Słuchajcie…
może czas przyznać, że nigdy stąd nie wyjdziemy.
Co?
Bądźmy szczerzy.
Te ściany i drzwi muszą być grube na pół metra.
To totalnie niemożliwe.
- Świetne podejście. - Tak.
Nigdy się nie wydostaniemy
i na pewno nie zobaczymy już rodziców.
Ma rację.
Wkrótce zapomnimy, jak wyglądają.
Jak pachną…
Wszystko zniknie.
Rany, naprawdę mnie dobijacie.
Ale to…
chyba naprawdę koniec.
Nie jestem gotowy.
Dopiero zaczynałem myśleć,
że siostra mnie nie nienawidzi.
Nie nienawidzę cię.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Miłość, którą czujemy…
jest prawdziwa.
I ta miłość…
nas stąd wyciągnie.
Czemu to wszystko mówicie?
Chcecie doprowadzić nas do płaczu…
Szprotko, zbierz wszystkie łzy.
Co robisz?
Robię klucz.
Panno Szprotko,
uratowałaś nas.
Chodźmy!
Od jak dawna jest tak źle?
Mogłeś powiedzieć.
- Tobie? - Tak.
A jak zachowywało się twoje pokolenie?
Racja.
Wszystko w rękach dzieci.
Kolejne pokolenie zawsze jest silniejsze, bardziej…
Wyewoluowane?
Mam!
Słucham? Masz drogę ucieczki?
Wymyśliłem, jak włączyć monitory.
To zaskakująco intuicyjne.
Co?
Teraz możemy coś oglądać, zamiast siedzieć i na siebie krzyczeć.
Zaraz, co to?
- Acapella? - Zawrót?
Przewijanka?
Czy to nasze dzieci?
- Wózek, ile mamy czasu? - Osiemnaście minut.
Musimy powstrzymać przejęcie.
My? Zwariowałaś?
Uwolnijmy rodziców, żeby się tym zajęli.
Nie! Nie ma na to czasu! Zanim tam dotrzemy…
Nie będę cię więcej słuchać.
Rano wszystko było idealnie,
a potem narobiłaś bałaganu.
Jeśli chcecie pannę bez mocy na liderkę,
idźcie za nią prosto do Kosmitowa.
Ale Grymas i ja idziemy po naszych rodziców.
- Tak? - Tak. Teraz.
Trzymajmy się razem.
Chłopaki!
Co zrobić?
- Niektórzy są… - Zapomnij o nim.
Muszę zatrzymać rakietę, zanim wystrzeli.
Skąd wiesz, że ci się to uda?
Bo wszystko, co budują kosmici, jest bardzo intuicyjne.
Jakby było zaprojektowane dla dzieci.
Zabierzcie mnie tam, to ją wyłączę.
Nie rozumiem. Dlaczego się odłączyliśmy?
Dokąd idziemy?
- Skąd wiesz, że tam są rodzice? - Dobra, tu jest dobrze.
Co masz na myśli?
Podważasz mój autorytet?
Nie wiem, o czym mowa.
Naprawdę? Udajesz zdezorientowanego?
To wybierasz?
Tak jak podejrzewałam.
Wszystko się wali.
Musimy go złapać.
Ma tak małą kontrolę nad swoimi mocami, że może nas przypadkiem wysadzić.
Chodźmy.
To tutaj!
Jednak nam się uda
Nie uda się.
Co teraz zrobimy?
Missy?
Czemu jesteś taka spokojna?
Bo mamy tajną broń, o której nie wiedzą.
- Mamy? - Tak.
Pracę zespołową!
Sami jesteśmy wyjątkowi, a razem jesteśmy nie do powstrzymania!
Ślimak, atakuj!
Acapella, bębenki!
Zawrót, załatw ich!
Szprotka?
Szprotka? Szprotko, co robisz?
- Zachowuję spokój. - Nie teraz!
Szprotko, posłuchaj.
Amok rekina.
Odsuńcie się!
Makaron, drążek do podciągania!
Jedź.
Jest cudem.
Świetna robota, Wózek!
Dawaj, Acapella!
Skup się na supersile!
Skup się na teleportacji.
Niezła próba, mały.
Przesłuchajcie go.
Zawrót!
Nie mogę.
- Damy radę. - Jak?
Pracując razem.
Pomogę ci.
Makaron, zdejmij kajdany z sufitu!
Przewijanka, szybko!
Jeszcze raz!
Tego szukasz?
Ekstra, Przewijanko! Świetna robota, Zawrocie.
Lubię, jak to mówi.
Świetna robota, Zawrocie.
- Widziałaś ich pracę zespołową? - Zupełnie jak rodzice.
Dobra, Dżokerze, gadaj.
Jaki jest plan?
Planowałem zbliżyć się do ciebie,
żeby zmienić cię w najgłupszą kosmitkę w historii.
Niemożliwe! Moje moce wreszcie zadziałały.
Śmiej się dalej, a wystrzelę cię na Ogimę.
Mamy sposoby, żeby wyciągnąć z ciebie prawdę.
To byłaby nowość.
Mamy tylko sześć minut!
To żaden problem.
Muszę przeprogramować główny układ rakiety…
Co to?
Może to…
Pole siłowe?
Nie, byliśmy tak blisko!
Ale tylko my tu jesteśmy.
Kto to zrobił?
Ja.
Oczko, powiedziałaś coś?
Zawsze mogłam mówić.
Ale wolałam obserwować i słuchać.
I słyszałam chaos,
dysfunkcję,
dysonans.
Jesteście jak wasi rodzice.
Ale to nieprawda.
Pracowaliśmy razem.
Naprawdę?
To gdzie jest Dżoker?
Dobre pytanie.
Hej, Dżokerze, stary.
Jesteś już w sterowni?
Pewnie.
Tak jak planowaliśmy, stara.
Zignorujcie go. To jakaś sztuczka.
Mam Dżokera tutaj.
Prawda?
Rany. Dawałem temu planowi 50 do jednego,
ale połknęłaś przynętę, haczyk i wędkę.
Mamy tego z bezużyteczną supermocą?
Jesteś daleko od sterowni, no nie?
Do sterowni, już!
Jazda!
Pracowaliście razem?
Niespodzianka!
Nawet wysłałam go na tajną misję.
Prawda, Dżokerze?
Tak.
Kiedy lider każe ci coś zrobić, to robisz.
Od kiedy zaakceptowałeś Missy jako liderkę?
Od tunelu…
kiedy powiedziała, że jesteś kosmitką.
Oczko jest kosmitką?
Tak. Oczko to szpieg.
Wiedziałaś.
Jak to rozgryzłaś?
Przypadkiem wyjawiłaś to na jednym z rysunków.
Twoja sztuka nigdy nie kłamie.
- To szpieg z kosmosu. - Jasna… cholibka.
Pracujesz dla Granady, prawda?
A może Granada dla ciebie?
Wszyscy pracują dla mnie.
Co do… Oczko to kosmitka!
Wiemy!
Możesz być pod wrażeniem…
i pokonana,
jak tylko znajdę przycisk, który zdejmie tarczę.
Znając kosmitów, to pewnie duży przycisk z tarczą.
Nie chcę psuć wam świętowania…
ale zostały dwie minuty.
Gra się nie skończyła.
Zatrzymamy go. Spróbuj powstrzymać start.
To nie jest „on”. To „oni”!
To się pospiesz!
Chodźcie.
Czas im pokazać, co potrafimy.
Proszę, zepsute.
Znaczy otwarte.
Dżokerze, nie daj im włączyć tarczy.
Bez obaw, Missy. Zajmę się tym.
Czyżby?
Co zrobisz? Zmienisz się w kulę do kręgli?
Pewnie…
jeśli zechcę.
Panuję nad swoimi mocami.
Missy uświadomiła mi, że próbowałem udowodnić, że inni się mylą…
a trzeba było skupić się na dowodzeniu, że mam rację.
Wierzyła we mnie, a teraz ja wierzę w siebie.
No tak.
I myślisz, że to wystarczy.
Wierzyć w siebie.
Ty mi powiedz.
Do dzieła.
Brać go.
Rozdzielcie się!
Ślimaku, atakuj!
Szprotko, zjeżdżalnia wodna!
Przyspiesz tylko Ślimaka.
Jak?
Pomogę ci. Zrobimy to razem.
Widziałeś? Ktoś to widział?
Było za szybko…
nawet dla mnie.
Do ataku!
Lot.
Zmiana kształtu!
Elektryczne palce.
I moje ulubione…
zamrażanie.
Kończy mi się woda!
To zbyt stresujące. Nie mogę.
Dawaj, Missy. Dasz radę.
Szprotko, zrób gwiazdki ninja.
Makaron, proca!
Trzymaj moją nogę!
Niech ktoś ciągnie Makarona!
Odpadam. Potrzebuję wody.
Szprotko.
Całość jest pokryta ciekłym metalem. Ciekłym.
Dawaj, Szprotko!
Dalej! Tak!
Nie tak szybko.
Makaron, zrób linę.
Niech ktoś je zwabi na środek.
Nie, czekajcie!
Ja muszę to zrobić.
Dam radę.
Ja
Będę królem
A ty
Będziesz królową
I nic
Nic nas nie rozdzieli
Daje przykład.
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Pokonamy ich
Na zawsze
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Będziemy bohaterami
Tylko na jeden dzień
Hej! Widziałeś to?
Widziałeś, co zrobił mój syn?
Patrzyłem na swojego fajnego dzieciaka.
- Jak leci, Wózek? - Świetnie.
Wymienimy płytę główną w komorze zapłonowej.
Pokaże, że już doszło do zapłonu.
- Oszukamy… - Powiedz kiedy.
Teraz. Włóż to do komory na górze.
O nie.
Makaronie!
Nie sięgnę!
- Za wysoko na skok. - Nikt nie przeżyje takiego upadku.
Ja… przeżyję.
Ślimak?
Ślimak!
Zawrót, zatrzymaj go. Cofnij to!
Czekaj.
Chyba wie, co robi.
Kończą nam się sekundy.
Tak!
Zrobił to.
Widzieliście?
Zrobił to.
Jak go sprowadzimy na górę?
Dżokerze?
Potrzebujemy cię. Natychmiast!
Już idę.
Trzymajcie się ciepło.
Stary! Teleportowałeś się!
Idź na dół, szybko!
- Tak! - Tak!
A teraz zamień płyty!
ZAPŁON
Co się dzieje?
Zaczęło się przejęcie.
Chwila.
Czyli nasi rodzice byli w piramidzie?
Nie rozumiem.
Czym jest przejęcie?
To przejęcie władzy…
od waszych rodziców.
Nowe pokolenie jest zawsze lepsze od poprzedniego.
Wasza planeta nie idzie w dobrym kierunku.
A wy, dzieci, odziedziczycie problemy Ziemi
i musicie umieć je naprawić
jak najszybciej.
W interesie galaktyki
jest przetrwanie i prosperowanie życia na Ziemi.
Więc przeniknęliśmy do waszego rządu
i centrali Heroicznych,
żeby was szkolić i przyspieszyć przekazanie władzy.
Jak widać z dzisiejszych wydarzeń,
nie wystarczy być silnym, potężnym,
a nawet magicznym.
Jeśli nie używacie swoich mocnych stron razem
i z rozsądkiem…
jesteście zgubieni.
Nie rozumiem.
Zegar wybił zero.
Spóźniliśmy się o sekundę.
Naczelny dowódca wiedział co do sekundy,
kiedy nastąpi przejęcie.
Prawie zgadłeś, Wózek,
ale nie do końca.
Wszystko na statku nie zostało zaprojektowane dla dzieci.
Zostało zaprojektowane przez dzieci.
Zgadza się.
Na naszej planecie
rządzą dzieci.
Jesteś ich liderką?
Tak.
I wiedziałam, że ty będziesz liderką.
Dlatego narysowałam cię przed całą klasą.
Tak między nami liderkami,
czy gdy odejdziemy mierzyć się z wyzwaniami wszechświata,
możemy liczyć, że ocalicie nie tylko waszą planetę…
ale i całą galaktykę?
Obiecujemy.
Przybędziemy, kiedy będziecie nas potrzebować.
Dziękuję.
Kocham cię.
Jak się czujesz?
Silny…
naprawdę silny.
Jesteś silniejszy niż ja.
Jestem z ciebie dumny.
Jestem z ciebie taka dumna
Przybij piątkę.
Co do…
Ale jesteś szybki.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jesteście wspaniali razem. Jestem z was dumna.
Jesteście świetną drużyną.
O tak!
Tato! Babciu!
Hej!
Znalazłaś przyjaciół.
Mówię ci, Marcus, to urodzony przywódca.
- Powinienem częściej dawać się porywać. - Nie. Nie beze mnie.
Jeśli będziesz miał inne misje,
będę przy tobie.
Umowa stoi?
Umowa to…
umowa.
Tęskniłam.
Tego dnia upadli nasi bohaterowie,
ale powstali inni.
Jeśli chodzi o kosmitów, to wrócą,
a gdy wezwą nas do pomocy, będziemy przygotowani.
Będziemy gotowi.
Gdzie mamy patrzeć?
W przyszłość.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz