Downloaded from YTS.MX
Netflix Orijinal Gösterisi
Official YIFY movies site: YTS.MX
Filipinler!
Hazır mısınız?
Hanımlar ve Beyler,
Jo Koy'a bir alkış!
Selam!
Evet!
Sizi seviyorum. Teşekkür ederim.
Tanrım! Harikasınız arkadaşlar.
Çok heyecanlıyım. Ne kadar heyecanlı olduğumu nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum.
Tekrarladığım için kusura bakmayın ama cidden böyle hissediyorum.
Çok heyecanlıyım.
Kariyerimin en önemli olayı bu. Yemin ederim.
Herkesin ölmeden önce yapılacaklar listesi var. Bu, benim listemdeki bir şey.
Netflix'i Filipinlere getirdim arkadaşlar! Daha ne diyeyim?
Güzel bir an çünkü bu gece tarih yazarken
size kendi tarihimi göstereceğim.
Bu gece Filipinler kültürünü dünyaya tanıtacağız.
Yapacağımız şey bu.
Filipinler'i dünyaya tanıtıyoruz.
Müzik, sanatçılar, yemek göstereceğim.
Bu gösterideki her şey Filipinler'le ilgili.
Herkes. Bakın.
Buradaki herkes Filipinli. Bu kumarhanenin sahibi Filipinli.
Bu kameraman Filipinli.
Akraba olduğumuzu yeni öğrendim. Aynı zamanda amcam. O benim amcam.
Şu an dünyaya soracağım, Filipinli biriyle tanıştınız mı hiç?
Hastaneye gittiyseniz cevap evet.
Her hemşire şarkı söyleyebilir, dans edebilir
ve acil serviste hep bir komedyen vardır.
Filipinliler böyle yapar.
Şarkı söylerler, dans ederler ve gülerler.
Tansiyonunuzu da ölçerler.
Evde oturmuş bunu izliyorsanız
bu gösteriye bayılacaksınız
çünkü size parası ödenmiş, birinci mevki bir Filipinler bileti vereceğiz.
Parasını Netflix ödüyor.
Size ilginç bir bilgi. Birçok kişi bilmez bunu.
Filipinler'de 7.000 ada bulunur.
7.000 ada.
187 farklı dil konuşulur.
187 dil!
-Kafanıza soktunuz mu? -Evet!
Ama hepinizin akıcı bir şekilde konuştuğu bir dil var.
Karaoke. O da Japonca!
Yani sanırım 188 dil.
Eğlence bizim kanımızda var.
Kız kardeşim şarkı söylerdi, ben de dans ederdim.
"Dans mı ederdin?" diyorsunuz.
Evet, eskiden dans ederdim.
80'lerden kalma bir breakdance'çıyım.
Yetenek gösterilerinde moonwalk yaptığımı hatırlıyorum.
Annemin Michael Jackson taklidi yapabildiğimi öğrendiği gün
hayatımın en iyi ve en kötü günüydü.
En iyi günüydü çünkü annem "Yeteneğin var!" oldu.
En kötü günüydü çünkü annem "Yeteneğin var!" oldu.
Michael Jackson gibi dans edebildiğimi öğrendi ya,
eve kim gelse bana bunu yaptırıyordu.
Kim gelse. Kim olduğu önemli değildi.
"Teyzen geldi. Joseph, Michael Jackson taklidi yap.
Joseph, amcan geldi. Michael Jackson taklidi yap.
Sadece bir kez de değil.
Joseph, iş arkadaşlarım geldi. Bir kerecik Michael Jackson taklidi yap Joseph."
Bana ömrüm boyunca Michael Jackson taklidi yaptırdı.
Sonunda öyle bir noktaya geldim ki yeter dedim.
"Artık Michael Jackson taklidi yapmayacağım."
O günü hiç unutmuyorum.
"Joseph, iş arkadaşlarım geldi. Michael Jackson taklidi yap Joseph. "
"Hayır, yapmam.
Bıraktım. Bitti. Bunu yapabildiğimi söylemeyi bırak. "
"Ama bütün iş arkadaşlarıma söyledim.
Bak, bekliyorlar. Yapıver...
Haydi Joseph. Yapıver.
Haydi.
Bir kerecik Joseph."
"Michael Jackson taklidi yapabildiğimi söyleme. Artık yapmıyorum.
Bıraktım. Yapmayacağım."
"Joseph, iş arkadaşlarıma söyledim. Bunun için geldiler.
Seni izlemek istiyorlar.
Yapmayacak mısın? Beni rezil ediyorsun.
Neden taklit yapmak istemiyorsun Joseph?
Nedenini söyle. Neden?
Neden Michael Jackson taklidi yapmak istemediğini söyle Joseph. Neden?"
"Çünkü 33 yaşındayım." dedim.
"O zaman evden taşın." dedi. "Siktir et." dedim.
İnanılmaz!
Bu gösteriyi bunun için seviyorum.
Mesleklerinde çok başarılı olmuş
Filipinli arkadaşlarımı her şeyin başladığı yere,
Manila'ya getirdim.
Şimdi göstereceğim adam
dünyanın en iyi breakdance'çılarından.
Olimpiyatlarda Amerika'yı temsil ediyor.
Fransa'da Paris'te breakdance yapıyor.
İzleyin.
Ne haber millet? Tenement'teyiz.
Burada olmaktan büyük bir onur duyuyorum.
Burada yaşayanların çok şeyi yok
ama dans sevgileri var.
Bu da Filipin kültürünün önemli bir parçası.
Burada bir ustalık dersi verme şansı yakalayacağım.
Müzik! Bir kez hep birlikte yapıyoruz.
Tamam. Hazır mıyız?
Başlıyoruz.
Bunu izleyeceğim.
Beş, altı, yedi, sekiz! Başla!
Altı, yedi. Bum!
Dört.
Sekiz.
İki. Güzel!
-Tamam. -İşte olay bu. Burada.
Ronnie'yi 20 yıldır tanıyorum.
Vegas'ta iki çocuktuk. Bir de şimdi bakın bize.
Evet. Sakarca bir koşuya benziyor.
Bu taraf yerine bu tarafa koşuyorsun. Tamam mı?
Bir kez daha. Haydi yapalım.
Evet!
Kısa bir ara verelim.
Bunu geri bildirim olarak görün.
Yaptığınız tüm hareketleri fotoğraf gibi düşünün.
Temiz olduğunu böyle anlarsınız.
Aceleyle yaparsanız ne yaptığınız görülmez.
İyi yaptığınızı sanırsınız
ama bu anları abartmadığınızda yorulmaya başlarsınız. Çift diz döndün...
Kafanı tut.
Göğsünü tut. Ayak.
Bu detaylara dikkat edin
çünkü bu anları önemli kılan bu.
Burada olmak onur verici.
Hızlı öğreniyor, kapıyorsunuz.
Tarzınız var. Müthiş.
Filipinli breakdance'çıların olayı tarz ve çapraşıklık.
Özgün hareketler.
Bunu her birinizde görebiliyorum. Çok yeteneklisiniz.
Saygı duydum.
Şapka çıkarıyorum. Müthişsiniz.
Hakiki bir serbest stil izleyeceksiniz.
Hepsi çıkıyor. Beceri sergiliyorlar.
Breakdance aleminde Ronnie gibi birinden sonra çıkarak isim yaparsın.
Şunu izleyin.
İşte bu!
Müthiştin dostum.
-Paranque'ı temsil ediyorum. -Tamam.
Filipinler'de yaşıyorum.
Yoksulum. Jeepney'de yaşıyorum.
Çocuklara uyuşturucudan uzak durmayı öğretiyorum.
-Evet. -Hayatlarını değiştirmeyi öğretiyorum.
Müthiş bir şey bu.
-Tamamdır dostum. -Paranaque'ı temsilen buradayım.
Çok iyi.
Haydi Fare!
İşte hakiki bir breakdance gösterisi.
Hey! Haydi!
Vay canına. Aman Tanrım!
-İşte Jo. -Ben bundan bahsediyorum!
Beklenmedik bir şeydi. Bu kadar çok dansçının gelmesini beklemiyordum.
Müthişti.
Bazıları ailemin olduğu şehirden gelmiş. Iloilo'dan.
Pangasinan'dan.
Bu ustalık dersi için bunca yoldan gelmiş olmaları inanılmaz.
Bunu beklemiyor muydun?
-Hayır. -Müthiştiler.
Harikaydılar.
Serbest stil etkinliğinden en güzel anım, bir breakdance'çı geldi,
"Jeepney'de yaşıyorum ama bunu yapıyorum." dedi.
"Çocuklara breakdance yapmayı ve onlara uyuşturucudan uzak durmayı öğretiyorum.
Şimdi de Ronnie'ye meydan okuyorum."
-Hırslı. -Seni YouTube'da görmüş.
Onu çocukları dans ederek uyuşturucudan uzak tutmaya çalışmaya teşvik etmiş.
Çok sıkı, dostum.
-Etkileyici. -Senin yaptığın.
Tenement'te yaşayan akrabalarım var.
-Onları ziyaret ettim. -Evet.
Burada olmak tıpkı...
-Biliyorum. -Geldiğimiz yer burası.
-Kökenimiz burası. -Evet. Yüzde yüz.
Ayaklarını yere basıyor. Büyük bir onur.
Şu ortama bakın.
-Seni alçak gönüllü yapar. -Evet.
Her şeyi başarabileceğinin kanıtı.
Durumun ne olursa olsun başarabilirsin.
Evet!
İnanılmaz. İşte Ronnie.
Ronnie'yi 17 yaşından beri tanıdığımı herkesin bilmesini istiyorum.
Eskiden komedi gösterileri yapardım ve o da gösterilerimde dans ederdi.
Asıl inanılmaz olan, 20 yıl önceki o iki Filipinli'nin
şimdi yapmayı çok sevdikleri bu şeyi
ana vatanları olan Filipinler'de yapıyor olması.
İnanılmaz bir olay.
Daha da çılgınca bir şey söyleyeyim. Tenement'teydik.
Gençler Ronnie'yi internetten tanıyordu.
Tenement'te yaşayan çocuklar YouTube'a girip
dünyanın öbür ucundaki başka bir Filipinli breakdance'çıyı bulabiliyor.
Sonra bir bakıyorsun birlikte dans ediyorlar. Çok güzel.
Bunlar benim çocukluğumda yoktu.
1989'da internete giremezdim. Benim için ne zordu biliyor musunuz?
1989'da internet olmadan başka bir Filipinli komedyen bulmak ne kadar zordu
biliyor musunuz?
1989'da başka bir Filipinli bulmak ne kadar zordu biliyor musun?
Zordu.
Bu yüzden The Tonight Show'a göğsümde Filipinler bayrağıyla çıktım.
"The Tonight Show'a neden göğsünde bayrakla çıktın?" diye soruyorlar.
Çünkü komedyen olmak isteyen Filipinli gençler beni izleyip
ilham alsın istiyordum.
O gece beni görüp "Ben de yapabilirim." diyebilirlerdi.
O gece sırf bu yüzden göğsümde bayrakla çıktım.
Aslında o gece bir sebep daha vardı.
Çünkü The Tonight Show'un kaydından sonraki akşam
Manny Pacquiao adında
Filipinli bir boksörün müsabakası vardı.
Antonio Barrera'yla karşılaşacaktı. Herkesi deviriyordu.
Manny'nin kazanması imkânsızdı.
O gece Manny'ye bahis oynasaydınız
o parayı bugün hâlâ harcıyordunuz.
Kazanmaması gerekiyordu.
Tüm dünya izledi. İzlemek için sabırsızlanıyordum.
Dedim ki "Nihayet bir sporun zirvesinde bir Filipinli var.
Filipinler'i temsil edecek."
Sabırsızlanıyordum. Herkes izliyordu.
O gece yüz milyonlarca insan izledi.
Kazandı.
Kazandı ya!
Kazandı.
İzlerken, hiç unutmuyorum, "Aman Tanrım, kazandı!" oldum.
İnanılmazdı.
Çünkü biliyordum ki o gün
yüz milyonlarca insan
en anlaşılmaz Filipin aksanını duyacaktı.
Acayip anlaşılmazdı.
En anlaşılmaz Filipin aksanıydı ve çok mutluydum.
Dedim ki "İşte bu tam benim aksanım."
O röportajı dün gibi hatırlıyorum.
"Manny, Barare'yle karşılaşmana nasıl hazırlandın?"
Dedi ki "Şey, bilirsin...
Şey yaptığında, bilirsin...
Böyle yumruk attı, böyle yaptı, ben de böyle yaptım.
Sonra bana vurdu. Ona baktım, ben de ona vurdum.
Böyle oldu, ondan sonra...
O...
Bilirsiniz, o...
O...
İsa aşkına."
Ama şunu söyleyeyim, Manny'yle gurur duydum.
Çünkü İngilizce konuşuyordu.
Komik olmaya çalışmıyorum.
Dünya ilk kez Filipin aksanı duydu.
O gün Manny'yle gurur duydum. Antonio Barrera'ya saygısızlık olmasın,
Kaç kez şampiyon olmuş olsa da
hep İspanyolca konuştu çünkü Meksikalı.
Ama o gece Manny "İngilizce konuşacağım." dedi.
Onu bunun için alkışlıyorum.
İnanılmaz.
Bu onun anıydı ve dünyayı şoka soktuğunu biliyordu.
"Kim olduğumu herkese göstermek için elimden geleni yapacağım."
Bunu yaptı da.
Hiç unutmuyorum, HBO Spor ona tercüman vermişti.
Gerçekten.
Şuna bakın. Adama tercüman verdiler.
Manny Pacquiao'nun konuşması bittiğinde
"Çok teşekkürler Manny." dediler.
Sonra tercümana dönüp "Ne dedi?" diye sordular.
Tercüman "İngilizce konuşuyor!" dedi.
Ne dediğini anlamıyor musunuz?
Söylediği her şeyi ben de söylüyorum. Anlamıyor musunuz?
"İsa aşkına"yı anlayamadınız mı?
Gerçekten mi? Bu orospu çocuğu deli!
Bok herif. Siktir git."
Günümüzde Filipinli-Amerikan komedyenlerin
sahneye çıkıp gösteri yapması için çok daha fazla fırsat var.
Ama birçoğu ana vatana dönmemişti.
Şunu izleyin.
MANİLA'YA HOŞ GELDİNİZ
MANİLA ULUSLARARASI HAVALİMANI
İki saat olmuş gibi geliyor.
İki ihtimal var.
Ya bizi unuttular ya da yanlış şehre geldik.
Tanrım. Midem bulanıyor.
Bu bir jeepney mi?
Olamaz. Vay canına!
Vay canına!
Evet!
-Bizi jeepney ile mi alıyorsun? -Ne?
-Jeepney ile mi dolaşıyorsun? -Müthiş!
-Böyle karşılıyoruz. -Uzatılmış cip. Filipin tarzı.
-İlk seferin mi? -İlk.
Çantaları alalım. Gidelim.
Çantaları bırak. Jeepney'ye yetişelim.
Şimdi Filipinler'de olduğuma inandım.
Jeepney'yi hayatım boyunca duydum. Sonunda birine bindim.
Filipinlilerin pratik zekâsını anlatayım.
Jeepney, bildiğiniz cip. Amerikalılar giderken ciplerini bıraktı.
Filipinliler şöyle dedi, "Bunları bir tür ulaşım aracına dönüştürelim.
-Para kazanalım." -Evet.
Bu yüzden "jeepney."
-Uber'in atası. -Evet.
-Onu bunlar başlattı. -İşte bu!
-Ailen ne zaman taşındı? -Babam burada doğmuş.
-Sahi mi? -Evet, burada doğmuş.
Küçükken, altı yaşındayken ayrılmış.
Çocukluğunuzda gelmediniz mi?
-Hiç. Hayır. -Çok acayip.
Vay canına! Bu kilise kaç yıllık?
-Sanırım 200 yıllık. -İnanılmaz.
-Çok güzel. -Vay canına.
Annenle baban Iowa'ya kaç yaşında taşınmış?
Babam Iowa'ya altıncı sınıftayken göç etmiş.
-Altıncı sınıfta mı? -Evet.
İkisi de İngilizce bilmiyormuş. Filipinler'de evlenmişler.
Annemi 21 yaşındayken yanına almış.
Aileme buraya geldiğimi söyledim.
Beni Iowa'daki havalimanına bırakırken duygulandılar.
O anlardan biriydi. "İyice özümse." dediler.
Teşekkürler. Burayı göreceğimi bilmek onları duygulandırdı.
Merhaba.
-Çok eğlenceli. -Tanrım!
Burada da...
Göster. Sarımsaklı pilav!
Yumurta. Filipin sosisi!
Örnek bir Filipin kahvaltısı!
Göster. Böyle.
Aman Tanrım! Kedi! Tanrım!
-Gelmenize çok sevindim. -Davetin için teşekkürler.
Sizi seviyorum.
Alkışlarınızla, dostum Andrew Lopez.
Merhaba.
Nasılsınız millet? Selam.
Filipinler'e ilk gelişim. Çok güzel.
Müthiş bir yer çünkü bana tıpatıp benzeyen insanlarlayım.
İnanılmaz. Bana tüm Uzak Doğulular aynı gelmiyor
ama Filipinler'e geldiğimde, uçaktan indiğimde herkes bana baktı.
"Coco Martin'e benziyorsun." dediler.
"Coco Martin de kim?" oldum.
Coco Martin'i bilmiyorsanız, Filipinler'in Tom Cruise'ü.
Telefonumdan baktım.
Coco Martin'in uyuşturucu müptelası hâline benziyorum.
Ama bana benzeyen insanlarla olmak harika. Hayatımda ilk kez oluyor.
Büyüdüğüm kasabada 10.000 beyaz ve bir de ben vardım.
Kasabadaki tek Uzak Doğulu'ydum.
Büyüdüğüm yerde Çin lokantasına gitmek isteseniz
bizim eve gelirdiniz.
O kadar çok beyaz vardı. Adım ise Andrew Lopez.
Beyazlar için bunun ne kadar karmaşık olduğunu biliyor musun?
Hayatım boyunca bir Uzak Doğulu'nun nasıl olduğuna dair sunum yapmam gerekti
çünkü daha önce hiç görmemişlerdi.
Üçüncü sınıftaki sunumda ne yaptım biliyor musun?
Annemi okula getirdim.
Çocuklara annemi gösterdim ve Filipinli olduğumu söyledim.
Akılları uçtu.
Bu kelimeyi hayatları boyunca hiç duymamışlardı.
Bahsettiğim şeyin hastalık olduğunu sandılar.
Oyun parkındaki çocuklar şöyle diyordu, "Meksikalı çocuğu duydunuz mu?
Evet. Filipinli hastasıymış."
Ama oradan çıktım.
Şimdi sizi görüyorum ve kültürü özümsüyorum.
Kadınları görüyorum. Sizinle temas kurmak istiyorum.
Bu yüzden buraya gelir gelmez Tinder'ımı açtım.
Evet. 150 metre yarıçapında.
Buradaki tüm seksi kızlar, eşleşelim, bağlantı kuralım.
Pasaportum var. Sizi Amerika'ya götürürüm. Gidelim.
Sarılırım, yıkarım, evlenirim. Bu gece poponuzdan ve ağzınızdan öperim.
Yapalım. Varım. Tinder'a bayılıyorum.
Tinder'da değilmişsiniz gibi davranmayın.
Buraya giren kızlara baktım.
Sahte kaşlı kızlar, Tinder'dakiler sizsiniz. Biliyorum.
Merak etmeyin, herkesi sağa kaydırıyorum.
Hepinize söylüyorum. Bu gece. Bütün fotoğrafları sağa kaydırıyorum.
Asla sola kaydırmam çünkü aradığım tek şey aşk.
Fotoğraflara bile bakmıyorum. Cebimde böyle yapıyorum.
Bütün gün sağa kaydırarak yürüyorum.
Bu gece otel odamda kimin olacağını bile bilmiyorum. Gidelim.
Tinder'ı o kadar çok seviyorum ki her şeyimi değiştirdi.
Keşke gey olsaydım da sik emip daha çok eşleşme bulsaydım.
Anlıyor musunuz?
Tinder'ı çok seviyorum. Tinder hayatımdaki en olumlu şey.
Prezervatifim şu anda takılı.
Hem de Magnum.
Büyük geldi ama siyah gibi hissediyorum ve bu şekilde daha çok eşleşme buluyorum.
Çok aptalca zekice şeyler söylüyorum.
Bir sürü aptal zeki insan tanıyorum.
Aptal zeki nedir bilmiyorsanız zeki bir ırkçıyla tanışın.
Alın size aptal zeki insan.
Zeki ırkçı nedir bilmiyorsanız işte birkaç örnek:
Zeki bir ırkçıyla tanıştım.
Bana geldi, "Birader!" dedi.
"Çubukla yiyen bu Uzak Doğulular ne ayak?"
Dedim ki "Uzak Doğulularla bir derdin mi var?"
Dedi ki "Bence çatal ve kaşık daha kolay."
Dedim ki...
"Evet, haklısın. Ben...
Anne babam çok kafa insanlar. İyiler.
Onları çok seviyorum. Beni hep el üstünde tuttular.
Babam havacıydı.
İyi bir hayatım olsun diye her şeyi yaptı. Rekabetçi bir Filipinli.
Rekabetçi Filipinliler delidir.
Hapşırmalarını izleyerek ne kadar rekabetçi olduklarını anlarsınız.
Filipinli babalar yüksek sesle hapşırırlar
ve diğer babalardan daha yüksek hapşırmaya çalışırlar.
Kimden bahsettiğimi biliyorsunuz.
Kilisedesin. İçeride çıt çıkmıyor.
Babanın hapşırık hissi geldiyse...
Kendine çok yaşa der. "Çok yaşayayım!"
Annem de kafaydı. Bana otoriterce sevgi gösterdi.
Beni içki içerken ilk yakaladığında
16 yaşındaydım. Bir şişe viskim vardı.
Odaya girdim, annem yakaladı.
"O içkiyle ne yapıyorsun?
Ne kadar zararlı, biliyor musun?"
Çocukken sigara içerken yakalandığında
annen der ya "O sigarayla ne yapıyorsun?
Ne kadar zararlı, biliyor musun?"
Ceza olarak sana bütün paketi içirir.
Annem beni bir şişe viskiyle yakaladı.
"O viskiyle ne yapıyorsun? Ne kadar zararlı, biliyor musun?"
Sonra bütün şişeyi o içti.
Teşekkürler. Ben Andrew Lopez. Sizi seviyorum.
Andrew Lopez!
Sıradaki konuğum, alkışlarınızla Joey Guila!
Evet. Filipinler!
Evet, haydi. Hissediyorum. Devam edin!
Çok teşekkürler. Osuruk gibiydi.
Destekliyorsanız ses verin.
Hollywood'da, beyaz perdede daha çok Filipinli görmeliyiz.
Değil mi?
İlk Filipinli kovboy filmini izlemek istiyorum.
Düşünsenize.
Bu onun atı değil, terliği.
Lisemin 30. mezunlar buluşmasına gittim.
Evet. Mezun bile değilken.
Canım partiye gitmek istedi.
Herkes o partideydi.
DJ ilk şarkıyı çaldığında "Bu benim şarkım!" olduk.
İki şarkı sonra "Bu benim gutum!"
Filipinli partilerine bayılıyorum. Kendi partilerime.
Teyzem beni hep hakaretle selamlar.
Sizin teyzeniz de yapıyor mu? Değil mi?
Selam teyze. "Yüzüne ne oldu?"
Yüzüme mi? "Böyle olmuş!"
"Boynuna ne oldu?"
El feneri var.
Boynuma ne olmuş ki? "Böyle olmuş!"
Bu da kız arkadaşım. "Kız arkadaşın mı? Vay canına.
Sıska olana ne oldu?"
Çok kötüsün teyze.
"Kötü değilim.
Katolik'im."
Dindar. Kumarbaz da.
Vegas'taki kollu makinelerde hâlini göreceksiniz.
Uzun bir tespihi var. Üstüne doluyor.
"Tanrım, yalvarırım!
Tanrım, yalvarırım!
Yalvarırım Tanrım!
Bunu bana kazandır Tanrım!"
Sonra kolu çekiyor.
"Siktir!
Ne oldu sana?
Beni sevmiyor musun?"
Hastanedeydim. Kanserden kurtuldum.
Burada olduğum için çok mutluyum.
Evet.
Hemşireler... Aranızda hemşire var mı?
Hepiniz kraliçesiniz.
Ben hastanedeyken... Hemşireler meşgul.
"Hemşire! Hemşire, yardım edin."
Dinlemediler. Geçtiler.
"Hemşire, durun.
Filipinli'yim!"
"Ne? Neden söylemedin?
Sana bedavaya bir şey verebilirdim."
Filipinler! Ben Joey Guila. Çok teşekkürler.
Hepinizi seviyorum.
Joey Guila!
Andrew Lopez!
Andrew Lopez.
Bir Filipinli için çok kafa karıştırıcı bir isim.
Bu yüzden hepimizin lakabı var. Gerçekten.
Mesela Jo Koy gerçek adım değil.
Bu benim lakabım.
Bakın, şoka girdiniz. "Ne?
Adam sahtekâr çıktı!"
Bu benim lakabım. Teyzem taktı.
Evelyn teyzem bana "Jo Koy" adını taktı. Gerçek adım değil.
Stand-up'a 30 yıl önce, 1989'da başladım.
Eskiden gerçek adımla çıkardım. Joseph Glenn Herbert.
Siktirin! Bu yüzden adımı değiştirdim.
Gerçekten.
Stand-up'a başlarken açık mikrofonlarda,
barlarda, restoranlarda çıkmak zorundasın.
Sadece üç dakikan olur. Gerçek ismimle çıkıyordum. Gülüyorlardı.
"Joseph Glenn Herbert." Gülüyorlardı. "Lanet olsun!" dedim.
"Bütün gösterilerim adımla ilgili."
Bir gösteriden sonra teyzeme gittim.
Kuzenim Mona orada yaşıyor. Mona'yla konuşuyordum.
"Mona, adımı değiştirmeliyim. Ne zaman sahneye çıksam
adım anons ediliyor ve gülüyorlar."
Kuzenim "Evet çünkü adın berbat." dedi.
Tamam, biliyorum. "Adını değiştirelim." dedi.
"Tamam. Soyadını bırak.
İkinci adını soyadı olarak kullan." dedi.
"Joseph Glenn mi?" dedim.
"Evet, bu da berbat. Dinle." dedi.
"İkinci adından kurtul." dedi.
Soyadını alıp ilk adın olarak kullan."
"Kızım, hâlâ Herbert!" dedim.
Ben bunları söylerken Evelyn teyzem mutfaktan
"Jo Koy, ye!" dedi.
Jo Koy, ye. "
Yemin ederim şöyle oldum:
"Bu benim adım!"
Bana hayatım boyunca böyle seslendi
ama adımı değiştirmeye karar verdiğim o anda "Bu benim adım!" oldum.
"Jo Koy adıyla çıkacağım."
1989. "Jo Koy'u kullanacağım." dedim.
O zamandan beri, 30 yıldır Jo Koy olarak çıkıyorum.
Bu son özel gösteri çıkınca…
...basına röportaj vermem gerekti.
Bütün muhabirler aynı soruyu sordu: "Neden Jo Koy adını kullanıyorsun?"
"Cevabım yok." dedim.
"Filipinliler böyle yapar.
Sana bir isim koyarlar, sonra başka bir isimle seslenirler."
Çok hakiki bir hikâye. Size bunu yeni açıklıyorum.
Dört ay önceydi.
Vegas'a gittim. Evelyn teyzemi yemeğe çıkardım.
Ona baktım ve şöyle dedim, "Bak Evelyn teyze.
Muhabirler lakabımın nereden geldiğini soruyor.
Hikâyem yok. Bana bir hikâye anlatır mısın?
Jo Koy lakabını nereden buldun?"
Çok yaşlı olduğunu bilmelisiniz.
Bana baktı ve şöyle dedi:
"Sana Jo Koy demiyorum."
Dedim ki "Aman Tanrım, çok yaşlandı.
Hafızasını kaybediyor.
Hafızasını kaybediyor."
Kötü hissettim. Dedim ki "Teyze, hayır. Benim.
Benim.
Jo Koy benim.
Ben Jo Koy'um.
Ben Jo Koy'um. En sevdiğin yeğenin.
Ben Jo Koy'um."
"Kim olduğunu biliyorum!" dedi.
"Aptal değilim.
Sana Jo Koy demediğimi söylüyorum."
"Neden demek Jo Koy demiyorsun? Sen...
Benimle kafa mı buluyorsun?
Şu anda ciddi misin?
30 yıldır Jo Koy'u kullanıyorum. Hiçbir şey demedin."
"Evet, hiçbir şey demedim
çünkü 'Jo Koy' deyip duruyordun. Ben de ses çıkarmadım.
"30 yıl Jo Koy dememe izin verdin ama bana Jo Koy demiyorsun.
O gün evde 'Jo Koy, ye!' dediğine yemin edebilirim.
Ben de lakabım 'Jo Koy' olsun dedim.
Şu an ciddi misin?" "Evet. Sana Jo Koy demiyorum.
"O zaman...
Bana ne diyorsun?"
Gerçek bir hikâye. Hazır mısınız?
Sizi ağlatacak.
Yemin ederim bunu yeni öğrendim.
"O zaman bana ne diyorsun?" "Sana Jo Ko diyorum." dedi.
Senin lakabın bu. Jo Ko."
Evlerinde bunun ne demek olduğunu bilmeyenlere açıklayayım.
Filipince "ko", "benim" demek.
Lakabım "Jo'm"muş. Jo Ko. Ne kadar tatlı!
Çok tatlı!
Hiç bilmiyordum!
"Ne kadar tatlı bir lakap!" dedim.
"Evet, sürekli Jo Koy diyen sensin." dedi.
"O ne bilmiyorum!"
Her Netflix özel gösterisinde 'Huzurlarınızda Jo Koy!'
'Bu da kim? oluyorum! 'Jo Ko bu!
Jo Ko bu!'"
Neden bana bunu 30 yıl önce söylemedi?
Bütün markalı ürünlerim yanlış basıldı.
Sıradaki arkadaşım Ramon Ibanga da gerçek ismini kullanmıyor.
Ama kimle çalıştı biliyor musunuz? Drake'le.
J. Cole'la. Jay-Z ve Beyoncé'yle.
Biliyor musunuz, onlar da lakap.
Onlar da lakap. Beyoncé değil.
Ama bunca zamandır lakap sanıyordum. Her neyse,
"Grammy ödüllü yapımcı" olarak tanınıyor. Huzurlarınızda !llmind!
Onu memleketi Filipinler'e büyülü müziğini yapması için geri getirdik. Şunu izleyin.
THE STUDIO BÜYÜKŞEHİR MANİLA
Selam.
-Çok iyi dostum. -Efsanevi !llmind.
Nasılsın? Çok teşekkürler. Ne haber dostum?
-Hayranınım. -Memnun oldum. Ben de.
-İnanılmaz. -İnanılmaz. Burada olduğuma inanamıyorum.
Jo için giriş müziği yapmalıyız.
Bazı özgün döngüler ve sesler kullanmalıyız.
Bence de. Öyle düşünüyorum.
Bu, Filipin kültürünü Amerika'ya tanıtmak için bir fırsat.
Bu iki kültürü bir araya getirelim.
Haydi işe koyulalım.
Bu döngüye bayıldım.
Bunun vuruş sayısı kaç?
85.
90'a çıkarabilir misin?
Tamam.
Gitarı hangi plaktan aldın? O plak burada var mı?
-Onu ben yaptım. -Sen mı?
-Plaklarını getirdin mi? -Evet.
-Çok müthiş. -Evet.
Fondaki davul ritmini kullanabiliriz.
Bunda kullanacağımız davul ritmi müthiş olacak.
Tamam, bu kadarı yeterli.
Yerli yaylılara ne dersin?
-Evet, duyalım. -Değil mi?
Bunu...
Bunu fişe takıp bu ses örneklerini içe aktarabilir miyiz?
Şöyle yapacağım,
ilk parçayı alıp sadece dizeceğim.
-Biraz derin bas koyarsan... -Evet.
Bana güven. Bu iş tamam.
-O vokali içe aktarmak istiyorum. -Tamam.
Sonra bu iki parçayı uydurmaya çalışalım.
-Vokalle bu vurmalıları. -Tamam.
Sen de bunun üstüne
-boom bap davulları eklersin. -Tamam.
Bu davulları beğendim.
"Bum" dediği yerde ses girsin diye düşünüyorum.
Giriş müziğinden sonra biri şöyle bağırabilir...
-Kaçık bir Filipinli daha -Evet.
Kaçık bir Filipinli daha
-Rapçi şarkıya girer. -Evet.
-Bu çok iyi. -Evet.
Bayıldım.
Pekâlâ, sekiz ölçüden sonra girin.
-Sekiz ölçü. -Tamam, haydi yapalım.
!Ilmind, "lodi"msin!
-Anlamını biliyor musun? -Hayır.
-İdol demek. -Vay.
-Söyleyişine bayıldım. -Evet.
Huzurlarınızda...
...Jo...
...Koy!
Biraz sesiniz çıksın!
Çok acayip.
-Jo. -Jo Koy burada.
Adam! Mit! Efsane!
-Ne haber dostum? -Dostum.
-!ll! Seni seviyorum dostum. -Adamım.
-İnanılmaz. Geldiğine çok sevindim. -İnanamıyorum.
Çok acayip. Jo Koy karşımda!
-Aynen. -Çok mutluyum. Harika bir şey bu.
-Hoşuna gitti mi? -Parçaya bayıldım.
-Beğendin mi? -Evet.
İki dünya bir araya geliyor. İstediğimiz buydu.
Hikâyen ilham almak için harika bir hikâye.
İnsanlara ulaşıp kim olduğumuzu gösterebileceğimiz bir kuşağa mensubuz.
-Evet. -Şimdi üç çocuk da bundan ilham alıyor.
İnsanlara bunun mümkün olduğunu anlama fırsatı veriyoruz.
-Aynen. -Bize benzeyebilir,
-olduğumuz yerden olabilir... -Aynen.
...ve bir şeyler başarabilirsiniz.
Uzun bir süre buna sahip değildik.
-Hayır! -Bu vizyona.
Mesela "Stüdyoya girebilirim çünkü !llmind başardı."
Ya da "Sahnede mizah yapabilirim çünkü Jo Koy başardı."
-Aynen. -"Yapabilirim.
Hemşire olmak zorunda değilim."
Bu gerçek. Yani doğru. Gerçekten öyle.
Müthişsin. Seni seviyorum.
Bu müzikle sahneye çıktığını görmek için sabırsızlanıyorum.
-Değil mi? Müthiş olacak. -Duymam gerek. Müthiş olacak.
Huzurlarınızda !llmind.
Müthişti dostum.
Şu şarkıyı duyuyor musunuz? Özgün.
Hakiki Filipin müziği.
Dostum DJ Medmessiah'la gerçek bir iş birliği yaptık.
-Alkışlarınızla. -Med aramızda.
Bu gece yaptığımız her şeye kesinlikle bayıldım.
Hakikilikten daha iyisi olamaz. Teşekkürler !llmind.
-Teşekkürler DJ Medmessiah. -Teşekkürler.
Ayrıca arkadaşım Andrew Orolfo'yu buraya getirdim.
Hakiki bir Filipin köylü pazarında ailemin yaptığı
hakiki Filipin yemeklerini yemesi için.
KÖYLÜ PAZARI QUEZON ŞEHRİ
Andrew!
Ne var ne yok dostum?
Gidelim.
Kahvaltı istiyordun. Seni kahvaltıya getirdim.
Burası köylü pazarı.
-Merhaba! -Kız kardeşim Gemma.
-Nasılsın? -Bu güzel kadın da teyzem.
-Ofie teyzem. -Gel buraya.
-Filipinler'e hoş geldin. -Çok teşekkürler.
Memlekete çocukluktan beri ilk dönüşünde
sana en iyi Filipin yemeklerini yedirmek istiyorum.
-Dolaşıp bir şeyler seçelim. -Tamam.
-Hangisini koyalım? -Sadece bunu.
-Bu mu? -Tamam.
Bir kilo lütfen.
Tavuk tezgâhına hoş geldin.
Burada her şeyi bulabiliriz.
Kanat, but, göğüs. Bir poşet tavuk alalım.
Adın ne?
Bana Lodi de.
Lodi! İdol!
Burada, Filipinler'de "idol"ün tersi.
Kardeşim, adı aslında Ludi.
Kahretsin. Adı aslında Ludi'ymiş.
-Benim hatam. -Ludi.
Ama idolümsün. Çak bir beşlik.
Çok teşekkürler.
-Yemeğe. -Teşekkür ederim.
Ne kadar eğleniyorsun?
Bu gerçekten en harika deneyimlerden biri.
Değil mi? Sabırsızlanıyorum. Kız kardeşim şu anda bize yemek yapıyor.
Bu restoranda yemek yapmamıza izin veriyorlar.
Amerika'da bir restorana gidip
"Mutfağınızı kullanabilir miyiz?" diyemezsin. "Ne?"
-En sevdiğim yemek piliç adobo. -Evet.
Seni çocukluğuna götüren bir şey yedin mi hiç?
-Evet. Bunu küçüklüğümüzde annem yapardı. -Evet.
İçinde pişirildiği tencereyi hâlâ hatırlıyorum.
-Evet. -Sanırım o tencere hâlâ annemde.
Eve gelip piliç adobo'yu tadan arkadaşların "Ne?" demedi mi?
-Bayıldılar. -Akılları uçmuştur!
Herkes evde ne yaptıysa getirir, lumpia götürürsün.
-Herkes bayılır ya. -Biterler!
O hâlde neden dünyaya balut'u tanıtıyoruz?
Yeter!
Buradan kaç yaşında ayrıldın?
Çocukken ziyaret ettim. Muhtemelen on yaşından önce.
-Gerçekten mi? -Bir hafta kadar kaldık.
Stand-up'a başlarken
memlekette gösteri yapacağın aklından hiç geçmiş miydi?
-Asla. -Asla, değil mi?
Bunu yapmayı hiç beklemedim.
-Filipinli'yim ama Amerika'da büyüdüm. -Evet.
"Filipinler'de gösteri yapacaksın." dediklerinde korktum.
-Gerçekten mi? Evet. -Tanrım!
Aklımda hep tuhaf bir şey vardı.
-"Esprilerimi anlayacaklarını sanmıyorum." -Kim anlamayacak?
-Kimse mi? -Filipinler'deki herkes.
Genel olarak Filipinliler.
Öncelikle, mizah mizahtır.
-Evet. -Komik de komiktir.
Ne zaman gülmezler biliyor musun? Komik değilsen.
-Değil mi? -Doğru.
Fark ettim ki benim gibi düşünen, bana benzeyen tek Filipinli ben değilim.
Sandığımdan daha çok ortak noktamız var.
Evet.
Burada olduğum, sahneye çıkacağım için heyecanlıyım.
-Çok iyi. Şimdi yiyelim. -Yiyelim.
Hazır!
-Teyze! -Teşekkürler.
Piliç adobo.
Upo, piliç adobo,
sarımsaklı kavrulmuş pilav.
Bunu ben yaptım.
Bu benim favorim. Piliç adobo. En iyisi!
En iyi Filipin yemeği.
Filipinler'de elle yerler.
-Çatal alabilir miyim? -Joseph!
Ye gitsin! Ye!
Ye!
Bayıldım.
Hanımlar ve Beyler, dostum Andrew Orolfo.
Hey, ne var ne yok?
Eğleniyor muyuz? İyi mi?
İyi hissediyorum. Sık sık babamla takılıyorum.
Fotokromik camlı bir gözlük aldı.
Anladınız mı?
Bilmeyenlere açıklayayım, ışıkta camları koyulaşan gözlük.
İnsanlar seninle seks yapmasın diye.
Bana çok gülünç geliyor.
Burada ondan almış olan kimse var mı bilmiyorum.
Varsa söylemeyin.
Size saygı duymuyorum. Anladınız mı?
Bu gözlük, onlardan mı? Onlardan mı?
Hemen şu spota bak! Şaka yapıyorum.
Sözümü geri alıyorum. O gözlükten varsa benimle konuşmaya başlamadan önce
gözünüzde o gözlükten olduğunu bana haber verin.
Çünkü babamla konuşuyorduk,
lafın ortasında camları karardı.
Hayatımda hiç bu kadar büyük bir saygısızlık görmedim.
Çünkü konuşurken içeriden dışarıya çıktık
ve kararmaya başladılar.
Cümlemi hızlandırdım çünkü vaktim azalıyormuş gibi geldi.
Ama babam böyle biri. Gerçek bir şapşal baba.
O kadar şapşal ki
oyunu Trump'a verdi. Böyle biri.
Bu benim için akıl almaz bir şeydi
çünkü Trump'ın Amerikan vatandaşı olduğunu bile bilmiyordum.
Sık sık babamla takılıyorum.
Çünkü sanırım kaybettiğimiz zamanı telafi etmeye çalışıyoruz.
Annemle babam ayrı.
Tek ebeveynli evde yetişen var mı?
Senin suçun.
Şaka.
Annemle babam ayrı. Ben 12 yaşındayken ayrıldılar.
Bunu öğrendiğimde 15 yaşındaydım. Evet.
Uzun bir süre haberim olmadı.
Bir gün anneme gittim. "Babam nerede?" diye sordum.
Bana baktı. "Bir şey söylemeyi unuttuğumu biliyordum. Eyvah." dedi.
Kız kardeşim var.
İkimiz de babamın gittiğini fark etmedik.
Çünkü bizimle yaşarken de bizimle hiç takılmazdı.
Daha o zamandan gitmişti.
Yani onunla aramızda gerçek bir duygusal bağ yoktu.
Biraz şöyleydi...
Partide iki kişiyle konuşursun ya,
o iki kişi derin bir sohbete dalar.
Pek bir katkıda bulunamazsın.
Sohbetten usul usul uzaklaşırsın.
Sonra yeni bir aile kurarsın. Hiç yaptınız mı? Çok acayip.
Evet.
Hâlâ konuşuyoruz. Sürekli.
Yeni bir işe girdi. Şu anda ilkokul servis şoförü.
Bu bana çok aptalca geliyor.
Bu çocuğu okula götürmezdin
ama şimdi herkesin çocuğunu okula götürmek istiyorsun. Öyle mi?
Peki.
Kaliforniya'da yaşıyorum.
Orada çok deprem oluyor.
Bunu yapmadan önce, Richter ölçeğinin ne olduğunu hepimiz biliyor muyuz?
Güzel, çünkü bunu düşündüm
ve deprem büyüklüğünü ölçme yönteminin
çük boyuna da uygulanabilmesi çılgınlık.
Bazılarınız anladı bile. Düşünün.
Diyelim ki üç buçuk büyüklüğünde oldu.
"Hissettin mi?" Hayır, kimse hissetmedi.
Ne? Çok acayip.
Beş buçukla altı arasındaysa onunla başa çıkarsın.
En sık da bunlar görülür.
Açıkçası bunlar en iyileri olabilir. Gülmeyin.
Altı buçukla yedi arasındaysa "Vay canına, acayipti." olursun.
Belki tekrar olsa kaldırabiliriz
ama belki bir dahakine daha hazırlıklı olmalıyız.
Sekizden büyük olanların hepsinde
"Aman Tanrım! Her şey mahvoldu!" olursun.
"Köpeğim de öldü!" Ne? Neden?
Son günlerde favori esprim bu
çünkü bu espriyi yaparken size bakıp
erkeklerin nerede oturduğunu anlayabiliyorum.
Çünkü üçte çoğunuz üzgün görünüyorsunuz
ama sekizde şu eleman, kızı dürtüp "Bu benim, yavrum!" diyor.
Kız da itiraz etmiyor. Tamam.
Sürem doldu. Çok teşekkürler. Hoşça kalın.
Andrew Orolfo!
Bu akşam Filipinler'de ilk kez sahne alan
Filipinli-Amerikan sanatçıları izlediniz.
Ama sıradaki arkadaşım burada, Manila'da doğdu.
Aynen öyle. Burada, Manila'da.
Şimdi de dünya turnesinde. Alkışlarınızla, Iñigo Pascual!
Çok teşekkürler Jo!
Bunun adı "Catching Feelings." Haydi.
Iñigo Pascual!
Evet!
İşte böyle kapatıyoruz!
Gösteriyi böyle bitiriyoruz. Sesinizi duyayım!
İşte bundan bahsediyorum.
Hayallerim gerçekleşti.
Gerçekten.
Bu bir hayaldi.
Kültürümü, kültürümüzü anmak için memlekete döndüğüm
ve bunu sizlerin huzurunda yaptığım için
o kadar mutluyum ki!
Umarım sizi eğlendirmişizdir.
Umarım kültürünüzü anmanız için size ilham vermişizdir.
Hangi kültür olursa olsun onu kucaklayın.
Ama en önemlisi,
bu anı oğlumla paylaşıyorum, Hanımlar ve Beyler.
Onu yanımda Filipinler'e ilk kez getirdim!
İşte geldi! Oğlum!
Evet!
Sizi seviyorum. İyi geceler!
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy
Ben Jo Koy. Ritimlerle sizlerleyiz.