Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสเปเชียลจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ฟิลิปปินส์...
‎พร้อมกันมั้ย
‎ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎ปรบมือต้อนรับโจ คอยด้วยครับ
‎เฮ้
‎เยี่ยม!
‎ผมรักคุณ ขอบคุณ
‎แหม พวกคุณนี่สุดยอดเลย
‎ผมตื่นเต้นสุดๆ เลย ‎ไม่รู้จะบรรยายยังไงว่าตื่นเต้นขนาดไหน
‎ถ้าผมพูดซ้ำซากก็ต้องขอโทษด้วย ‎แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
‎ผมตื่นเต้นมาก
‎นี่คืองานชิ้นเอกในอาชีพผมเลย สาบานได้
‎ทุกคนย่อมมีความปรารถนาในชีวิต ‎นี่ล่ะสิ่งที่ผมปรารถนา
‎ผมนำเน็ตฟลิกซ์มาฟิลิปปินส์เชียวนะ ‎เชื่อเขาเลยไหมล่ะ
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่งดงาม ‎เพราะคืนนี้ผมจะให้คุณได้รู้ประวัติผม
‎ขณะที่เราสร้างประวัติศาสตร์กัน
‎เราจะอวดวัฒนธรรมฟิลิปปินส์ ‎ให้โลกได้เห็นในคืนนี้
‎นั่นล่ะที่เราจะทำกัน
‎เราจะเป็นตัวแทนคนฟิลิปปินส์ให้โลกได้เห็น
‎ผมจะให้คุณได้ชมดนตรี การแสดง และอาหาร
‎ทุกองค์ประกอบของการแสดงนี้เป็นฟิลิปปินส์ล้วนๆ
‎ทุกคน ฟังนะ
‎ทุกคนในที่นี้คือคนฟิลิปปินส์ ‎คาสิโนแห่งนี้คนฟิลิปปินส์เป็นเจ้าของ
‎ไอ้เจ้าตากล้องนี่ก็คนฟิลิปปินส์
‎และผมเพิ่งมารู้ว่าเราเป็นญาติกันด้วย ‎นี่ล่ะน้าผม เขาเป็นน้าผม
‎ผมจะขอถามคนทั้งโลกหน่อย ‎คุณเคยเจอคนฟิลิปปินส์มั้ย
‎ถ้าคุณเคยไปโรงพยาบาล งั้นคำตอบก็คือใช่
‎พยาบาลทุกคนร้องเพลงเป็น ‎พยาบาลทุกคนเต้นรำเป็น
‎และมักจะมีตลกหนึ่งคนในห้องฉุกเฉินเสมอ
‎นั่นล่ะสิ่งที่คนฟิลิปปินส์ทำ ‎พวกเขาร้องเพลง เต้นรำ และหัวเราะ
‎และพวกเขาวัดความดันเลือดให้คุณ
‎แล้วถ้าคุณนั่งอยู่บ้านดูรายการนี้อยู่
‎คุณจะต้องรักรายการนี้แน่ เพราะเราจะมอบ...
‎ตั๋วชั้นหนึ่งรวมค่าใช้จ่ายทุกอย่างสู่ฟิลิปปินส์ให้คุณ
‎และเน็ตฟลิกซ์จะเป็นผู้จ่ายให้
‎นี่เป็นเกร็ดขำๆ นะ ผมรู้ว่าหลายคนไม่รู้เรื่องนี้
‎ว่าประเทศฟิลิปปินส์ ‎ถูกแยกจากกันด้วยเกาะ 7,000 เกาะ
‎เจ็ดพันเกาะ
‎และคนฟิลิปปินส์พูดกัน 187 ภาษา
‎หนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดภาษา!
‎- พวกคุณเก็ตแล้วใช่มั้ย ‎- ใช่
‎แต่มีภาษานึงที่ทุกคนพูดได้คล่องมาก
‎คาราโอเกะ ซึ่งนั่นมันภาษาญี่ปุ่นนี่เว้ย!
‎งั้นผมว่าต้องนับเป็น 188 ภาษา
‎ความบันเทิงอยู่ในสายเลือดเรา ‎พี่สาวผมร้อง ส่วนผมเต้น
‎ผมรู้ว่าพวกคุณคิดอะไรอยู่ "คุณเนี่ยนะเต้น"
‎ใช่ ผมเคยเต้น
‎ผมนี่ล่ะบี-บอยตัวพ่อแห่งยุค 80 เลย
‎ผมยังจำได้สมัยที่ผม ‎เคยเต้นมูนวอล์กบนเวทีประกวด
‎แล้วพอแม่ผมรู้เข้า ‎ว่าผมเลียนแบบไมเคิล แจ็กสันได้
‎นั่นเป็นวันที่ทั้งดีที่สุดและแย่ที่สุดในชีวิตผมเลย
‎ดีที่สุดเพราะแม่ผมแบบว่า "ลูกมีความสามารถ"
‎แย่ที่สุดเพราะแม่ผมแบบว่า...
‎"ลูกมีความสามารถนี่"
‎แล้วพอแม่รู้ว่าผมเต้นแบบไมเคิล แจ็กสันได้
‎แม่ก็สั่งให้ผมเต้นทุกครั้งที่มีใครมาที่บ้าน
‎ทุกครั้งเลยไม่ว่าคนที่มาจะเป็นใคร
‎"ป้าแกมาแน่ะ โจเซฟ เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันสิ
‎โจเซฟ ลุงมาแน่ะ เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันสิ
‎แล้วอย่าแค่ทีเดียวแบบนั้นนะ
‎โจเซฟ เพื่อนที่ทำงานแม่มา ‎เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันหน่อย โจเซฟ"
‎แม่บังคับให้ผมเต้นไมเคิล แจ็กสันมาทั้งชีวิตเลย
‎แล้วก็มาถึงจุดที่ผมแบบว่าผมพอแล้ว
‎ผมจะไม่เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันอีกแล้ว
‎ผมจำวันนั้นได้
‎"โจเซฟ เพื่อนร่วมงานแม่มา ‎เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันหน่อยสิ โจเซฟ"
‎ผมก็แบบ "ผมไม่ทำ ผมพอแล้ว ไม่ทำอีกแล้ว
‎แม่เลิกบอกคนอื่นว่าผมทำได้ซักที"
‎"แต่แม่บอกเพื่อนแม่ไปแล้ว และ...
‎ดูสิ พวกเขารออยู่ ก็แค่...
‎น่านะ โจเซฟ ก็แค่... เอาหน่อยน่า
‎ครั้งเดียวเอง โจเซฟ"
‎"ไม่ แม่ เลิกบอกคนอื่น ‎ว่าผมเต้นไมเคิล แจ็กสันได้ซักที ผมไม่ทำแล้ว
‎ผมเลิกแล้ว ผมจะไม่ทำ"
‎"ให้ตายสิ โจเซฟ แม่บอกเพื่อนๆ แม่ ‎พวกเขาถึงมานะ
‎เขาอยากดูแกเต้นไมเคิล แจ็กสัน
‎แกจะไม่ยอมทำเหรอ แกจะทำให้แม่ขายหน้า
‎ทำไมแกไม่อยากเต้นไมเคิล แจ็กสันฮึ โจเซฟ
‎บอกมาซิทำไม ทำไม
‎ทำไมแกไม่อยาก ‎เต้นท่าไมเคิล แจ็กสันฮึ โจเซฟ ทำไม
‎ผมก็แบบ "ก็ผม 33 แล้ว"
‎แม่ก็เลยแบบ "งั้นก็ย้ายออกไป" ‎ผมก็แบบ "ก็ได้วะ"
‎สุดยอดเลย
‎ผมรักรายการนี้ก็เพราะแบบนี้ล่ะ
‎ผมมีโอกาสได้พาเพื่อนๆ ผม
‎เพื่อนชาวฟิลิปปินส์ของผมที่เป็นสุดยอดในวงการนี้
‎กลับมาที่มะนิลา มาดูจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้น
‎คนต่อไปที่ผมจะนำเสนอนี่
‎เป็นนักเต้นเบรกแดนซ์ที่เก่งที่สุดคนนึงของโลก
‎เขาเป็นตัวแทนสหรัฐฯ ‎แข่งโอลิมปิกส์ที่ปารีส ฝรั่งเศส
‎แข่งเต้นเบรกแดนซ์
‎เชิญชมครับ
‎ไงครับ ทุกคน ตอนนี้เราอยู่ที่แฟลตเทเนเมนต์
‎ผมรู้สึกโชคดีและเป็นเกียรติมากที่ได้มาที่นี่
‎คนที่นี่มีสมบัติไม่มาก แต่สิ่งที่พวกเขามี
‎คือความรักในการเต้น
‎ซึ่งนี่เป็นส่วนสำคัญในวัฒนธรรมฟิลิปปินส์
‎และผมจะได้โอกาสมาสอนเต้นที่นี่
‎ดนตรีมา! เราจะเต้นพร้อมกันอีกครั้งนึง
‎เอาล่ะ พร้อมแล้วนะ
‎เริ่มเลย
‎(ดีเจแชริชเดอะลัฟ)
‎ครั้งนี้ผมจะดูนะ
‎ห้า หก เจ็ด แปด เริ่ม
‎หก แปด และบูม
‎สี่
‎แปด
‎สอง ดี
‎- เอาล่ะ ‎- นี่ไงที่ผมพูดถึง ที่นี่ไง
‎ผมรู้จักรอนนี่มา 20 ปีแล้ว
‎จากเด็กเวกัสสองคน แล้วดูเราตอนนี้สิ
‎ใช่ มันคล้ายๆ กับการวิ่งเงอะงะน่ะ
‎แทนที่จะวิ่งแบบนี้ พวกคุณวิ่งแบบนี้แทน เข้าใจนะ
‎อีกครั้งนึง เอาเลย
‎เยี่ยม!
‎พักกันก่อนนะ
‎แค่ทบทวนดู
‎แค่คิดถึงท่าต่างๆ ที่คุณเต้นให้ออกมาเป็นภาพ
‎แบบนี้คุณถึงจะรู้ว่าเต้นถูกมั้ย
‎เวลาคนรีบเร่งเคลื่อนไหว ‎คุณดูไม่ทันว่าพวกเขาทำอะไร
‎คุณนึกว่าคุณทำได้ แต่พอคุณเริ่มรู้สึกเหนื่อย
‎คุณก็ไม่ได้ขยายท่าทางเหล่านี้ ‎ดังนั้นตอนผมบอกว่าทั้งสองเข่า บูม...
‎จับหัว
‎จับหน้าอก เท้า เท้า
‎ใส่ใจกับรายละเอียดพวกนี้ด้วย
‎เพราะนั่นถึงจะทำให้ช่วงเวลานี้คุ้มค่า
‎ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้มาที่นี่
‎พวกคุณเรียนรู้ไว พวกคุณทำได้
‎และพวกคุณมีสไตล์ซึ่งมันเจ๋งมาก
‎บี-บอยฟิลิปปินส์ต้องมีสไตล์ใช่มั้ยล่ะ ‎กับมีความประณีต
‎และมีท่าเต้นของตัวเอง
‎ซึ่งผมเห็นว่าพวกคนทุกคนมี พวกคุณน่ะเทพ
‎นับถือเลย
‎ยินดีด้วยทุกคน พวกคุณเอาอยู่
‎กำลังจะได้ดูไซเฟอร์แล้ว นี่ล่ะไซเฟอร์ขนานแท้
‎ทุกคนกำลังออกมาดู นี่ล่ะวิธีที่พวกเขาสร้างชื่อ
‎นี่เป็นวิธีที่คุณจะได้มีชื่อในโลกของบี-บอย
‎ตามรอยคนแบบรอนนี่
‎ดูนะ
‎แบบนั้นล่ะ
‎เป๊ะเลย เพื่อน เป๊ะมาก
‎- ผมคือบี-บอยจากปารานาคิว ‎- โอเค
‎ผมอยู่ที่ฟิลิปปินส์
‎ผมเป็นบี-บอยจนๆ อาศัยในรถจี๊ปนีย์
‎- ผมยังสอนเด็กๆ ไม่ให้ใช้ยาด้วย ‎- เหรอ
‎- ผมสอนเด็กให้เปลี่ยนแปลงชีวิต
‎วิเศษมากเลยนะนั่น
‎- เข้าใจแล้ว เพื่อน ‎- ผมคือบี-บอยจากปารานาคิว
‎เนี้ยบ
‎เอาเลย เจ้าหนู
‎นี่ล่ะบี-บอยตัวพ่อของจริง
‎เฮ้! เอาเลย
‎โว้ว ให้ตายสิ
‎- ไง โจ ‎- มันต้องแบบนี้สิ
‎วันนี้ผมคิดไม่ถึงเลย ‎ผมไม่คิดว่าจะมีนักเต้นมามากขนาดนี้
‎สุดๆ ไปเลย
‎บางคนมาจากเมืองบ้านเกิดผมด้วย จากอิโลอิโล
‎จากปังกาสินัน
‎ผมปลื้มนะที่รู้ว่าพวกเขามาจากที่ไกลๆ กัน ‎เพื่อมาฝึกครั้งนี้
‎คุณคิดไม่ถึงเหรอ
‎- ใช่เลย ‎- พวกเขาเก่งนะ
‎แถมยังทำได้เฉียบด้วย
‎เรื่องจากตอนไซเฟอร์ที่ผมชอบที่สุด ‎ก็คือมีบี-บอยคนนึงเข้ามาหา
‎แล้วเล่าว่า "ผมอาศัยในรถจี๊ปนีย์ แต่ผมทำแบบนี้
‎ผมบี-บอย ผมสอนเด็กๆ ให้บี-บอย ‎และคอยกันไม่ให้พวกเขาเสพยา
‎และตอนนี้ผมกำลังท้าสู้กับรอนนี่"
‎แบบว่าเขาเห็นคุณทางยูทูบ
‎ซึ่งนั่นทำให้เขาได้แรงบันดาลใจ ‎ให้พยายามกันเด็กคนอื่นให้อยู่ห่างยา
‎แล้วมาเต้น เรื่องใหญ่นะนั่น
‎- น่าปลื้มมาก ‎- นั่นล่ะที่คุณทำ
‎ฉันมีครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่เทเนเมนต์
‎- ฉันไปหาพวกเขา ‎- ครับ
‎การได้มาที่นี่มันแบบ...
‎- ผมรู้ ‎- เรามาจากที่แบบนี้นั่นล่ะ
‎- นี่คือเส้นเลือดของเรา ‎- ถูก ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‎ปลาบปลื้มมาก เป็นเกียรติที่สุดที่ได้มาที่นี่
‎ดูสภาพแวดล้อมนี่สิ
‎- สิ่งนี้จะทำให้เราไม่ผยอง ‎- ใช่
‎สิ่งนี้จะทำให้เราเห็นว่าเราทำได้
‎ไม่ว่าเราจะอยู่ในสภาวะไหน เราก็ทำได้
‎ใช่เลย!
‎เยี่ยม!
‎ล้อเล่นรึเปล่า นั่นไง นั่นรอนนี่
‎ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่า ‎ผมรู้จักรอนนี่มาตั้งแต่เขาอายุสัก 17
‎ผมมักจะจองขึ้นแสดงตลก
‎และเขามักจะแสดงในการแสดงของผม
‎ดังนั้นมันโคตรบ้าเลย
‎ที่คนฟิลิปปินส์สองคนจากเมื่อ 20 ปีก่อน
‎ตอนนี้มาทำแบบเดิมที่ทั้งคู่ชอบทำ
‎ที่นี่ที่บ้านเกิดเมืองนอนเรา ที่ฟิลิปปินส์นี่
‎บ้าชะมัดเลยเนอะ
‎แถมมันยิ่งบ้าหนักขึ้นอีกที่เราไปที่เทเนเมนต์
‎แล้วเด็กพวกนี้รู้จักรอนนี่จากอินเทอร์เน็ต
‎เด็กที่อาศัยอยู่ในเทเนเมนต์พวกนี้เข้ายูทูบ
‎ไปเจอบี-บอยชาวฟิลิปปินส์อีกคนจากอีกซีกโลกได้
‎แล้วพอรู้ตัวอีกทีพวกเขาก็เต้นด้วยกันแล้ว ‎สำหรับผมเรื่องนี้งดงามมาก
‎ตอนผมยังเด็กเราทำแบบนั้นไม่ได้
‎ปี 1989 ผมยังออนไลน์ไม่ได้ ไม่ได้พูดเล่นนะ
‎คุณรู้มั้ยว่าสำหรับผมมันยากแค่ไหน
‎รู้มั้ยว่าการหาตลกฟิลิปปินส์อีกคน ‎ในปี 1989 มันยากแค่ไหนกับผม
‎โดยไม่มีอินเทอร์เน็ตน่ะ
‎รู้มั้ยว่าปี 1989 แค่จะหาคนฟิลิปปินส์อีกคน ‎มันยากแค่ไหนสำหรับผม
‎มันยาก
‎เพราะแบบนี้ผมถึงติดธงฟิลิปปินส์บนหน้าอก ‎ตอนผมออกทูไนต์โชว์
‎คนถามผม "คุณติดธงที่หน้าอก ‎ในรายการทูไนต์โชว์ทำไม"
‎เพราะผมอยากให้เด็กฟิลิปปินส์คนอื่น ‎ที่อยากเป็นตลก
‎เกิดแรงบันดาลใจตอนเห็นผมคืนนั้นไง
‎ถ้าคืนนั้นพวกเขาเห็นผมก็จะแบบ
‎"โย่ ฉันก็ทำแบบนั้นได้"
‎นั่นคือเหตุผลเดียวที่ผมติดรูปธงชาติในคืนนั้น
‎ที่จริงคืนนั้นมีอีกเหตุผลนึงที่ผมติดธง
‎เพราะคืนถัดจากที่ผมอัด ‎รายการทูไนต์โชว์ วันถัดมา
‎มีมวยรองคนนึง
‎นักมวยฟิลิปปินส์มือรองที่ชื่อแมนนี่ ปาเกียว
‎เขาจะขึ้นชกกับอันโตนิโอ บาร์เรร่า
‎ซึ่งหมอนี่ล้มมาหมดแล้วทุกคน
‎ไม่มีทางเลยที่แมนนี่จะชนะศึกนี้ ไม่มีทาง
‎ถ้าคืนนั้นคุณเอาบ้านไปพนันข้างแมนนี่
‎ป่านนี้คุณยังได้ใช้เงินที่ชนะพนันมาอยู่เลย
‎เขาไม่ควรจะชนะ
‎คนทั้งโลกเฝ้าดู ผมเองก็อยากดูใจจะขาด
‎ผมน่ะแบบ "ในที่สุดก็มีคนฟิลิปปินส์ที่เก่งฉกาจ
‎พอจะเป็นตัวแทนคนฟิลิปปินส์สักที"
‎ผมรอแทบไม่ไหว ทุกคนกำลังรอดู
‎คนหลายร้อยล้านคนได้ดูการชกครั้งนั้น
‎แล้วเขาก็ชนะ
‎เขาชนะซะงั้น
‎เขาชนะ
‎ผมจำได้ว่ากำลังดูอยู่แล้วก็ "พระเจ้า เขาชนะ"
‎มันวิเศษที่สุด
‎เพราะผมรู้ว่านั่นเป็นวัน...
‎ที่คนหลายร้อยล้านคน...
‎จะได้ยินสำเนียงฟิลิปปินส์ที่เหน่อสุดๆ ไปเลย
‎โคตรของโคตรจะเหน่อ
‎เป็นสำเนียงฟิลิปปินส์ที่โคตรจะเหน่อ
‎และผมก็โคตรจะมีความสุข
‎ผมนี่แบบ "ไงล่ะ นี่ล่ะสำเนียงฉันละโว้ย"
‎ผมยังจำการสัมภาษณ์นั่นได้ ‎เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
‎พวกเขาคุยกันแบบ "แมนนี่ ‎คุณเตรียมตัวสู้กับบาร์เรร่ายังไง"
‎เขาก็แบบ "ก็แบบว่า...
‎ตอนที่เขาแบบว่า...
‎เขาชกแบบนี้
‎แล้วเขาก็ทำแบบนั้น ผมก็ไปแบบนี้
‎แล้วเขาก็ชกผม ผมมองเขา ผมชกเขากลับ
‎เขาเป็นแบบนั้น แล้วเขาก็...
‎เขาก็...
‎เขาก็... แบบว่าเขาก็...
‎เขาก็... พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‎แต่ผมต้องขอบอก ว่าผมภูมิใจในตัวแมนนี่
‎เพราะเขาพูดภาษาอังกฤษ
‎ซึ่งผมไม่ได้จะพูดให้ขำนะ
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่โลกได้รู้จักกับสำเนียงฟิลิปปินส์
‎ผมภูมิใจในตัวแมนนี่ในวันนั้น
‎ผมไม่ได้ไม่เคารพอันโตนิโอ บาร์เรร่านะ
‎แต่ไม่ว่าเขาจะชนะได้แชมป์มากี่ครั้ง
‎เขาก็พูดแต่ภาษาสเปน ‎ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะเขาเป็นเม็กซิกัน
‎แต่คืนนั้นแมนนี่บอกว่า "ผมจะพูดภาษาอังกฤษ"
‎ผมล่ะขอปรบมือให้เขาเลย
‎สุดยอดมาก
‎ตอนนั้นคือช่วงเวลาของเขา ‎เขารู้ว่าเขาทำให้ทั้งโลกตกตะลึง
‎"ผมจะพูดให้เต็มที่ ให้ทุกคนรู้ว่าผมคือใคร"
‎แล้วเขาก็ทำตามนั้น
‎ผมจำได้ว่าช่องเอชบีโอสปอร์ตจัดล่ามมาให้เขา
‎นั่นเรื่องจริงนะ
‎ดูสิ ที่ข้างหลัง พวกนั้นจัดล่ามมาให้เขาด้วย
‎ผมจำได้พอแมนนี่ ปาเกียวพูดจบพวกเขาก็แบบ
‎"ขอบคุณมาก แมนนี่"
‎แล้วก็หันไปทางล่ามและว่า "เขาพูดว่าอะไร"
‎ล่ามคนนั้นก็แบบ
‎"เขาพูดภาษาอังกฤษ!
‎คุณไม่เข้าใจที่เขาพูดรึไง
‎เขาพูดยังไงผมก็พูดแบบนั้นล่ะ คุณไม่เข้าใจรึไง
‎คุณไม่เข้าใจได้ไง ให้ตายสิ
‎จริงดิ ไอ้เวรนี่บ้าไปแล้ว!
‎ไอ้เวรตะไล ช่างมึงเหอะ"
‎ทุกวันนี้มีโอกาส...
‎ให้ตลกอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ ‎ได้ขึ้นเวทีแสดงมากขึ้น
‎แต่ส่วนใหญ่
‎ไม่ได้กลับมาที่ประเทศบ้านเกิด
‎ลองดูนี่ครับ
‎(ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ‎เมโทรมะนิลา)
‎รู้สึกเหมือนรอมาสองชั่วโมงแล้ว
‎ผมรู้สึกเหมือนว่า
‎หนึ่ง เขาลืมเราไปแล้ว ‎หรือสอง เรามาผิดเมือง
‎ให้ตายสิ ท้องผมแสบแล้วเนี่ย
‎นั่นใช่จี๊ปนีย์มั้ย
‎ไม่จริงน่ะ เอ้าเฮ้ย!
‎อะไรกันเนี่ย!
‎ใช่เลย!
‎- คุณเอาจี๊ปนีย์มารับเราเหรอ ‎- อะไรเนี่ย
‎- คุณนั่งจี๊ปนีย์มาเหรอเนี่ย ‎- สุดยอดเลย
‎- มารับคุณต้องใช้ลิมูซีนคันยาวเฟื้อยสิ ‎- ฟิลิปปินส์แสนสุข
‎- เพิ่งเคยขึ้นเหรอ ‎- ครั้งแรก
‎ไปเอาสัมภาระกันก่อน มา
‎ช่างกระเป๋าเหอะ รีบไปขึ้นจี๊ปนีย์กัน
‎ผมเชื่อแล้วทีนี้ว่ามาถึงฟิลิปปินส์แล้ว
‎ผมได้ยินเรื่องจี๊ปนีย์มาทั้งชีวิต ตอนนี้ได้มานั่งแล้ว
‎ผมจะเล่าความเจ้าปัญญาของคนฟิลิปปินส์ให้ฟัง
‎รถจี๊ปนีย์หน้าตาแบบนี้เลย
‎ตอนที่พวกอเมริกันออกไป พวกนั้นทิ้งรถจี๊ปไว้
‎คนฟิลิปปินส์ก็แบบ "เราเอาไอ้นี่มาเปลี่ยน ‎เป็นรถขนส่งอะไรสักอย่างดีกว่า
‎- แล้วมาหาเงินกัน" ‎- ใช่เลย
‎เพราะอย่างนี้ถึงมีจี๊ปนีย์
‎- นี่ล่ะอูเบอร์ของแท้ดั้งเดิม ‎- ใช่
‎- พวกเขาริเริ่มสิ่งนี้ ‎- ใช่เลย
‎- พ่อแม่คุณย้ายมาอยู่นี่เมื่อไหร่ ‎- พ่อผมเกิดที่นี่
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ พ่อผมเกิดที่นี่
‎พ่อย้ายไปตั้งแต่ยังเด็ก ตอนหกขวบ
‎ตอนเด็กๆ พวกคุณไม่เคยมาที่นี่เลย
‎ไม่เคยเลย ไม่
‎บ้ามากเลยเนอะ
‎โอ้โฮ โบสถ์นี่เก่าแค่ไหน
‎- สัก 200 ปีมั้งนะ ‎- ยอดเลย
‎- สวยจัง ‎- โอ้โฮ
‎พ่อกับแม่คุณย้ายไปไอโอวาตอนอายุเท่าไหร่
‎พ่อผมอพยพไปอยู่ไอโอวาตั้งแต่ตอนเรียนเกรดหก
‎- เกรดหกเองเหรอ ‎- ใช่
‎ทั้งพ่อกับแม่พูดอังกฤษไม่ได้ ‎พวกท่านแต่งงานกันที่ฟิลิปปินส์
‎พ่อพาแม่ผมไปที่นั่นตอนแม่อายุ 21
‎ตอนผมบอกพ่อกับแม่ว่าจะมาที่นี่ ‎ทั้งคู่มาส่งผมที่สนามบินที่ไอโอวา
‎แล้วก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์
‎มันเป็นความอะไรแบบที่เรารู้กัน
‎พ่อกับแม่แบบ "ดื่มด่ำให้เต็มที่นะ"
‎ขอบคุณนะ ตอนนั้นท่านรู้สึกซาบซึ้ง ‎เพราะรู้ว่าผมจะได้เข้าใจแล้ว
‎หวัดดี
‎- สนุกจัง ‎- ให้ตายสิ
‎เรากลับมาที่นี่
‎ชี้เลย ข้าวกระเทียม!
‎ไข่ ไส้กรอกฟิลิปปินส์
‎อาหารเช้าฟิลิปปินส์ ที่เริ่ดที่สุด
‎นี่ๆ
‎แบบนั้นล่ะ
‎อ้าวเฮ้ย แมว! ให้ตายสิ
‎- ดีใจจังที่พวกคุณมา ‎- ขอบคุณที่เชิญเรามา
‎ผมรักคุณ
‎ช่วยปรบมือต้อนรับเพื่อนผม ‎แอนดรูว์ โลเปซด้วยครับ
‎หวัดดี
‎ทุกคนเป็นไงบ้าง ไง
‎เจ๋งมากเลยที่ได้มาฟิลิปปินส์เป็นครั้งแรก
‎สุดยอดไปเลยสำหรับผม
‎เพราะผมได้อยู่ในหมู่คนที่หน้าตาเหมือนผม
‎สุดยอดเลย ผมไม่คิดว่า ‎คนเอเชียหน้าเหมือนกันหมด
‎แต่ตอนที่ผมมาถึงฟิลิปปินส์ ‎ตอนที่ลงจากเครื่องบิน
‎ทุกคนจ้องผมแล้วก็พูดว่า ‎"คุณเหมือนโคโค่ มาร์ตินเปี๊ยบเลย"
‎ผมก็ว่า "ใครคือโคโค่ มาร์ตินฟะ"
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าโคโค่ มาร์ตินคือใคร ‎เขาคือทอม ครูซของฟิลิปปินส์
‎ผมหารูปหมอนี่ในมือถือ ผมหน้าเหมือนเขาเปี๊ยบ
‎ถ้าโคโค่ มาร์ตินติดยานะ
‎แต่มันสุดยอดมากที่ได้อยู่กับคนที่หน้าเหมือนผม ‎ผมไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
‎ผมโตมาในเมืองที่มีคนขาวหมื่นคน ‎และมีแบบผมคนเดียว
‎ผมคือหนึ่งในคนเอเชียหนึ่งคนของเมือง
‎ถ้าคุณอยากไปร้านอาหารจีนในที่ที่ผมโตมา
‎คุณต้องไปที่บ้านเรา
‎ที่นั่นขาวขนาดนั้นเลยล่ะ
‎และชื่อผมคือแอนดรูว์ โลเปซ
‎คุณรู้มั้ยว่ามันทำให้คนขาวสับสนแค่ไหน
‎ชั่วชีวิตผม ผมต้องนำเสนอความเป็นเอเชีย
‎เพราะพวกนี้ไม่เคยเจอคนเอเชียเลย
‎ตอนรายงานหน้าชั้นตอนเกรดสาม ‎ผมทำอะไรรู้มั้ย
‎ผมเอาแม่ไปโรงเรียน
‎ผมพาแม่ไปให้ทุกคนดู ‎และบอกเด็กๆ ว่าผมเป็นคนฟิลิปปินส์
‎คำนั้นทำให้พวกเขาเหวอไปเลย
‎เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
‎พวกนั้นคิดว่าที่ผมพูดมันคือเชื้อโรคขึ้นมาทันที
‎เด็กๆ ที่สนามเด็กเล่นจะแบบว่า ‎"โย่ เพื่อน รู้เรื่องเด็กเม็กซิกันนั่นรึยัง
‎เออ ปรากฏว่าเขาเป็นโรคฟิลิปปินส์ล่ะ"
‎แต่ผมก็รอดมาได้
‎ตอนนี้ผมได้มาเจอพวกคุณ ‎ได้มาซึมซับวัฒนธรรมที่นี่
‎และผมอยากเจอสาวๆ ‎และผมอยากสนิทสนมกับคุณ
‎ผมถึงเปิดแอพหาคู่ทินเดอร์ทันทีที่ผมเข้าได้
‎ใช่ ตั้งรัศมีไว้ที่ 150 เมตรด้วย
‎ดังนั้นชะนีทุกคนในนี้ มาจับคู่กัน มาลิงก์กันเถอะ
‎ผมมีพาสปอร์ต ผมจะพาคุณกลับอเมริกา มาเลย
‎ผมจะกอดคุณ อาบน้ำให้คุณ แต่งงานกับคุณ ‎จูบก้นและจูบปากคุณคืนนี้
‎มาโจ๊ะกันเถอะ ผมเอาด้วย ผมรักทินเดอร์
‎แล้วอย่ามาเสแสร้งว่าคุณไม่อยู่ในทินเดอร์นะ
‎ผมจ้องดูสาวๆ ที่เดินเข้ามาในนี้
‎สาวๆ ที่ติดคิ้วปลอม ‎คุณคือคนที่อยู่ในทินเดอร์แน่ ผมรู้
‎แล้วไม่ต้องห่วง ผมกดรับว่าสนใจทุกคนเลย
‎ดังนั้นสาวๆ ครับไปกันเลยเถอะคืนนี้
‎ผมปัดขวาว่าสนใจทุกรูปในนั้นเลย
‎ผมไม่เคยปัดซ้ายเลย ‎เพราะที่ผมตามหาอยู่คือความรัก
‎ที่จริงผมไม่ดูรูปด้วยซ้ำ ‎ผมทำในกระเป๋ากางเกงแบบนี้
‎ผมเดินกดรับแบบนี้ทั้งวัน
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครจะโผล่มา ‎ที่ห้องผมคืนนี้ ไปกันเถอะ
‎ผมรักทินเดอร์มากจนมันเปลี่ยนทุกอย่างในตัวผม
‎ผมอยากให้ตัวเองเป็นเกย์ ‎จะได้บ๊วบเป็นแล้วจะได้หาคู่ได้มากขึ้น
‎คุณเข้าใจมั้ย
‎ผมรักทินเดอร์มาก ทินเดอร์คือ ‎สิ่งที่เชื่อถือได้มากที่สุดในชีวิตผม
‎ผมใส่ถุงยางอยู่ตอนนี้ด้วยซ้ำ
‎เป็นรุ่นแมกนั่มด้วยนะ
‎มันไม่พอดีหรอกแต่มันทำให้ผมรู้สึกผิวดำ ‎ผมจะได้เจอคู่มากขึ้น
‎ไอ้ที่ผมพูดไปฉลาดแบบโง่ๆ เนอะ
‎ผมรู้จักคนฉลาดที่งี่เง่าเยอะเลยรู้มั้ย
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าคนฉลาดที่งี่เง่าคืออะไร ‎คุณต้องลองเจอคนเหยียดผิวฉลาดๆ
‎นั่นล่ะคนฉลาดที่งี่เง่า
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าคนเหยียดผิวฉลาดคืออะไร ‎นี่เป็นตัวอย่าง
‎ผมเคยเจอคนเหยียดผิวที่หัวดีคนนึง
‎เขาเดินมาหาผมแล้วพูดว่า "ไง เพื่อน
‎คนเอเชียเป็นอะไรถึงชอบใช้ตะเกียบ"
‎ผมก็แบบ "คุณมีปัญหากับคนเอเชียเหรอ"
‎เขาก็ว่า "ผมแค่คิดว่าช้อนส้อมใช้ง่ายกว่า"
‎ผมก็แบบ...
‎"คุณพูดถูก ผมไม่..."
‎ผมมีพ่อแม่ที่เป็นคนจริงใจมาก พ่อแม่ผมเจ๋งมาก
‎ผมรักพวกท่านมาก ท่านคอยดูแลผมมาตลอดชีวิต
‎พ่อผมเคยอยู่ในกองทัพอากาศ ‎พ่อทำทุกอย่างเพื่อให้ผมได้อยู่ดีกินดี
‎พ่อผมเป็นคนฟิลิปปินส์ที่ชอบเอาชนะ
‎ถ้าคุณรู้จักคนฟิลิปปินส์ที่ชอบเอาชนะ ‎จะรู้ว่าพวกเขาน่ะบ้า
‎พ่อชาวฟิลิปปินส์ จะรู้ว่าพวกนี้ชอบเอาชนะแค่ไหน ‎ก็โดยการดูตอนพวกเขาจาม
‎พ่อชาวฟิลิปปินส์จามเสียงดังโคตร
‎และจะพยายามจามให้ดังกว่าพ่ออีกคนด้วย ‎สุดยอดมาก
‎คุณรู้แน่นอนว่าผมพูดถึงใครอยู่
‎คุณอยู่ที่โบสถ์ ทั้งโบสถ์จะเงียบกริบ
‎แต่ถ้าพ่อคุณอยากจาม เขาจะแบบ...
‎และอวยพรให้ตัวเองแบบ "โชคดีนะฉัน"
‎แม่ผมก็เจ๋ง แม่รักผมแบบโหดๆ
‎ผมจำได้ครั้งนึงแม่จับได้ว่าผมดื่มเหล้า
‎ผมอายุ 16 ผมมีวิสกี้ขวดนึง
‎ผมเดินเข้าห้อง แม่ผมจับได้ว่าผมมีเหล้า
‎แม่ก็แบบ "แกเอาเหล้ามาทำอะไร
‎รู้มั้ยว่าคนที่กินจะเป็นยังไง"
‎คุณจำตอนที่คุณเป็นเด็ก ‎แล้วถูกจับได้ว่าสูบบุหรี่ได้มั้ย
‎แล้วแม่คุณจะแบบ "ทำอะไรกับบุหรี่อยู่น่ะ
‎รู้มั้ยว่าคนที่สูบจะเป็นยังไง"
‎แล้วบทลงโทษก็คือคุณถูกบังคับ ‎ให้สูบบุหรี่ให้หมดทั้งซอง
‎แม่ผมจับได้ว่าผมมีวิสกี้แม่ก็เลย...
‎"แกเอาเหล้ามาทำอะไร ‎รู้มั้ยว่าคนที่กินจะเป็นยังไง"
‎แล้วแม่ก็ซดเข้าไปทั้งขวดเลย
‎ขอบคุณครับ ผมแอนดรูว์ โลเปซ ‎ผมขอบคุณมากและรักทุกคนครับ
‎แอนดรูว์ โลเปซ
‎แขกคนต่อไป ขอเสียงต้อนรับโจอี้ กีล่าด้วย
‎ใช่เลย ฟิลิปปินส์!
‎ใช่ เอาเลย อย่างนั้นล่ะ ทำต่อไปเรื่อยๆ
‎ขอบคุณมาก เสียงอย่างกับตดแน่ะ
‎ส่งเสียงหน่อยถ้าคุณเชื่อเรื่องนี้
‎ว่าเราอยากเห็นคนฟิลิปปินส์ ‎ขึ้นจอใหญ่ฮอลลีวูดให้มากกว่านี้
‎ใช่มั้ย
‎ผมอยากเห็นหนังคาวบอยฟิลิปปินส์เรื่องแรก
‎ลองนึกดูสิ
‎นี่ไม่ใช่เสียงม้านะ เสียงรองเท้าแตะ
‎ผมเพิ่งไปร่วมงานสังสรรค์ศิษย์เก่า ‎ไฮสกูลครั้งที่ 30 มา
‎ใช่ ซึ่งผมเรียนไม่จบด้วยซ้ำ
‎ผมแค่อยากไปงานนั้น
‎แต่ทุกคนไปงานนั้นกันหมดเลย
‎ตอนดีเจเปิดเพลงแรกนะ พวกเราก็แบบ ‎"นั่นเพลงโปรดฉัน"
‎สองเพลงให้หลังเราก็แบบ "โรคเกาต์ฉัน"
‎ผมชอบไปงานปาร์ตี้ฟิลิปปินส์ ‎โดยเฉพาะของครอบครัวผม
‎ป้าผมมักจะทักทายผมด้วยคำดูถูก
‎พวกคุณก็โดนเหมือนกันใช่มั้ย ป้าคนนั้นนั่นแหละ
‎ผมพูด "หวัดดีครับ ป้า" "หน้าแกเป็นอะไร"
‎"หน้าผมเป็นอะไรเหรอ" "มันเป็นแบบนี้
‎แล้วคอเป็นอะไรน่ะ"
‎ป้ามีไฟฉายกระบอกนึง
‎"คอผมเป็นอะไรเหรอ" "มันเป็นแบบนี้"
‎"นี่แฟนผมครับ" "แฟนแกเหรอ โอ้โฮ
‎แล้วคนผอมๆ ไปไหนแล้วล่ะ"
‎ผมพูดว่า "ป้าใจร้าย"
‎"ฉันเปล่าใจร้ายนะ
‎ฉันเป็นคาทอลิก"
‎ป้าเคร่งศาสนา ป้าชอบเล่นพนันด้วย
‎คุณน่าจะเห็นป้าตอนอยู่ที่สล็อตแมชีนที่เวกัส
‎ป้ามีสร้อยลูกประคำยาวเส้นนึง ป้าจะล้อมเครื่อง
‎"พระเจ้า ได้โปรดเถอะ
‎พระเจ้า ได้โปรด
‎ได้โปรดเถิด พระเจ้า
‎ให้ฉันชนะด้วยเถิด พระเจ้า"
‎แล้วป้าก็ดึงคันโยก
‎"บ้าเอ๊ย
‎พระองค์เป็นอะไรไป
‎พระองค์ไม่รักฉันเหรอ"
‎ผมเคยเข้าโรงพยาบาล ‎ผมกำลังอยู่ในช่วงทุเลาจากมะเร็ง
‎ผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่
‎ใช่
‎พวกพยาบาลนะ... ‎ในนี้มีใครเป็นพยาบาลบ้าง มีพยาบาลมั้ย
‎เป็นราชินีกันหมดเลย
‎ตอนผมอยู่โรงพยาบาลแล้ว... ‎พยาบาลเขายุ่งกัน
‎ผมก็แบบ "คุณพยาบาล ช่วยด้วยครับ"
‎พวกเขาไม่ฟังเดินผ่านไปเลย
‎ผมก็ "คุณพยาบาล เดี๋ยวครับ
‎ผมคนฟิลิปปินส์"
‎เธอก็แบบ "อะไรนะ
‎ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อน
‎ฉันจะได้ให้ยาคุณฟรี"
‎ฟิลิปปินส์! ผมโจอี้ กีล่า ขอบคุณทุกท่านมากครับ
‎ผมรักพวกคุณ
‎โจอี้ กีล่า
‎แอนดรูว์ โลเปซ
‎ชื่อที่ชวนงงมากสำหรับคนฟิลิปปินส์
‎เพราะแบบนี้เราถึงใช้ชื่อเล่นกันทุกคน
‎เรื่องจริงครับ
‎อย่างโจ คอยก็ไม่ใช่ชื่อจริงผม
‎นี่เป็นชื่อเล่นผม
‎เห็นมั้ย พวกคุณตกใจเลย "อะไรนะ
‎เขาเป็นตัวปลอมเหรอ"
‎นี่เป็นชื่อเล่นผม ป้าผมเป็นคนตั้งให้
‎ป้าเอเวลีนตั้งชื่อให้ผมว่าโจ คอย ‎มันไม่ใช่ชื่อจริงผม
‎ผมเริ่มเดี่ยวไมโครโฟนเมื่อ 30 ปีก่อน ปี 1989
‎ผมเคยขึ้นเวทีโดยใช้ชื่อจริง ‎โจเซฟ เกลนน์ เฮอร์เบิร์ต
‎บ้าเอ๊ย! เพราะแบบนี้ไงผมถึงต้องเปลี่ยนชื่อ
‎พูดจริง
‎เพราะเมื่อคุณเริ่มเดี่ยวไมค์คุณต้องขึ้นเล่น
‎คุณต้องเล่นในบาร์ คุณต้องเล่นในร้านอาหาร
‎คุณมีเวลาแค่สามนาที
‎ซึ่งตอนนั้นผมใช้ชื่อจริง
‎แล้วคนก็หัวเราะ
‎"โจเซฟ เกลนน์ เฮอร์เบิร์ต" คนก็หัวเราะ ‎ผมก็แบบ "บ้าชิบหาย"
‎มุกผมเลยวนอยู่แต่กับชื่อบ้าๆ ของผม
‎ผมเลยไปที่บ้านป้าหลังจบการแสดงครั้งนึง
‎โมนาลูกพี่ลูกน้องผมอยู่บ้านนั้น ‎ผมกำลังคุยอยู่กับโมนา
‎ผมพูดว่า "โมนา ฉันต้องเปลี่ยนชื่อแล้วล่ะ ‎ทุกครั้งที่ฉันขึ้นเวที
‎พวกเขาพูดชื่อฉันแล้วก็หัวเราะ"
‎ลูกพี่ลูกน้องผมก็พูดว่า "ใช่ เพราะชื่อนายห่วย"
‎ผมก็ว่า "โอเค ฉันรู้" เธอก็ว่า ‎"เราต้องเปลี่ยนชื่อให้นาย"
‎เธอว่า "เอางี้ นายตัดนามสกุลทิ้งไป
‎แล้วใช้แค่ชื่อกลางแทนนามสกุลดีมั้ย"
‎ผมว่า "โจเซฟ เกลนน์เหรอ"
‎เธอก็ "เออ ห่วยพอกัน เอางี้"
‎เธอว่า "ตัดชื่อกลางออก
‎แล้วก็เอานามสกุลมาเป็นชื่อต้น"
‎ผมก็ "อีบ้า เฮอร์เบิร์ตเนี่ยนะ"
‎แล้วตอนนั้นเองป้าเอเวลีนที่อยู่ในครัว
‎ป้าตะโกน "โจ คอย กินได้แล้ว
‎โจ คอย กินได้แล้ว"
‎ผมสาบานเลยว่าผมแบบ...
‎"นั่นไงชื่อฉัน"
‎ป้าเรียกผมแบบนั้นมาตลอดชีวิต ‎แต่เพิ่งจะตอนนั้นเอง
‎ตอนที่ผมรู้ว่าผมต้องเปลี่ยนชื่อ ‎ผมก็แบบ "นั่นไงชื่อฉัน
‎ฉันจะใช้ชื่อว่าโจ คอย"
‎ปี 1989 ตอนนั้นล่ะที่ผม "ฉันจะใช้ชื่อโจ คอย"
‎ตั้งแต่นั้นมา ตลอด 30 ปี ‎ผมขึ้นเวทีด้วยชื่อโจ คอย
‎แล้วพอตอนสเปเชียลตอนที่แล้วออกฉาย
‎ผมต้องออกสื่อ พวกเขาขอสัมภาษณ์ผมตลอด
‎และนักข่าวทุกคนเอาแต่ถามคำถามเดียวกัน
‎"ทำไมคุณถึงใช้ชื่อโจ คอย"
‎ผมก็แบบ "ผมไม่มีคำตอบให้"
‎ผมว่า "คนฟิลิปปินส์ชอบทำแบบนี้
‎พวกเขาตั้งชื่อคุณอย่างนึงแต่ดันเรียกคุณอีกอย่าง"
‎นี่เป็นเรื่องจริงนะ ผมเพิ่งเคยเล่าก็ครั้งนี้ล่ะ
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นราวสี่เดือนก่อน
‎ผมไปเวกัสแล้วพาป้าเอเวลีนไปกินข้าว
‎ผมมองหน้าป้าแล้วก็พูดว่า "ป้าเอเวลีน
‎นักข่าวเยอะแยะเลยถามผม ‎ว่าผมได้ชื่อเล่นมาจากไหน
‎ผมไม่รู้จะบอกอะไร
‎ป้าช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ
‎ป้าคิดชื่อเล่นโจ คอยมาได้ยังไง"
‎ป้าแก่มากแล้ว คุณต้องเข้าใจนะ
‎ป้ามองผมแล้วก็ทำแบบนี้ ป้าว่า...
‎"ฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
‎แล้วผมก็แบบ "ตายจริง ป้าแก่แล้ว
‎ป้าเริ่มจะเลอะเลือน
‎ป้าเริ่มจะเลอะเลือนแล้ว"
‎ผมรู้สึกแย่ผมก็เลย "ป้า นี่ผมเองนะ
‎ผมเอง ผมโจ คอยไง
‎ผมโจ คอย
‎ผมโจ คอย หลานชายคนโปรดของป้า ผม...
‎ผมโจ คอยไง"
‎แล้วป้าก็แบบ "ฉันรู้ว่าแกคือใคร
‎ฉันไม่ได้โง่นะ
‎ฉันแค่จะบอกแกว่าฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
‎ผมก็ "ป้าพูดอะไรน่ะ ‎ป้าไม่ได้เรียกผมว่าโจ คอย นี่ป้า...
‎ป้าป่วนผมอยู่เหรอ แบบว่า...
‎นี่ป้าพูดจริงใช่มั้ยเนี่ย
‎สามสิบปี ผมใช้ชื่อโจ คอยมาตลอด ‎แต่ป้าไม่เคยพูดอะไรเลย"
‎ป้าก็แบบ "ใช่ ฉันไม่เคยพูดอะไร
‎เพราะแกเอาแต่พูดโจ คอย ‎ฉันก็เลยปล่อยให้แกพูดไป"
‎"งั้น 30 ปีนี้ป้าให้ผมใช้โจ คอย ‎แต่ป้าไม่ได้เรียกผมว่าโจ คอยเหรอ
‎ผมสาบานได้ว่าวันนั้นตอนผมอยู่ที่บ้านป้า
‎ป้าพูดว่า 'โจ คอยกินได้แล้ว' ‎ผมก็แบบ 'โจ คอย นี่แหละชื่อเล่นผม'
‎ป้าพูดจริงอยู่เหรอเนี่ย" ‎"ใช่ ฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
‎"งั้นป้า...
‎ป้าเรียกผมว่าอะไร"
‎นี่เรื่องจริงนะทุกคน พร้อมจะฟังกันรึยัง
‎เรื่องนี้ต้องทำให้คุณร้องไห้แน่
‎ผมสาบานว่าผมก็เพิ่งรู้เรื่องนี้
‎ผมก็ "งั้นป้าเรียกผมว่าอะไร"
‎ป้าว่า "ฉันเรียกแกว่าโจ โค
‎นั่นล่ะชื่อเล่นแก โจ โค"
‎และพวกคุณทุกคนทางบ้านที่ไม่รู้คำนี้
‎ภาษาตากาล็อก "โค" แปลว่า "ของฉัน"
‎ชื่อเล่นผมคือ โจของฉัน โจ โค
‎โคตรจะซึ้งเลย
‎ซึ้งมาก
‎ผมไม่เคยรู้เลย
‎ผมพูดว่า "เป็นชื่อเล่นที่น่ารักที่สุดเลยครับ ป้า"
‎ป้าก็ "ใช่ แกนั่นแหละที่เอาแต่พูดโจ คอย
‎ฉันไม่รู้จักว่าไอ้บ้านั่นคือใคร
‎เน็ตฟลิกซ์สเปเชียลทุกอันจะ ‎'เชิญพบกับโจ คอย'
‎ฉันก็แบบ 'ใครวะ นั่นมันโจ โค!
‎นั่นโจ โค'"
‎ทำไมป้าไม่บอกผมตั้งแต่ 30 ปีก่อนนะ
‎สินค้าทุกชิ้นของผม สะกดผิดหมด
‎เพื่อนคนต่อไปคนนี้ของผม รามอน อิบังก้า ‎ก็ไม่ใช้ชื่อจริงเหมือนกัน
‎แต่รู้มั้ยว่าเขาทำงานกับใคร
‎เดรก
‎เจ. โคล เจย์-ซี และบียอนเซ่
‎แล้วเดาสิ พวกนั้นก็ชื่อเล่นเหมือนกัน
‎นั่นก็ชื่อเล่นเหมือนกัน ยกเว้นบียอนเซ่นะ
‎แต่ตลอดมานี่ผมนึกว่าบียอนเซ่เป็นชื่อเล่น
‎แต่คนมักจะรู้จักเขาในนาม ‎โปรดิวเซอร์ผู้ชนะรางวัลแกรมมี่
‎อิลล์มายด์ครับทุกท่าน
‎เราพาเขากลับมาฟิลิปปินส์ ‎เพื่อสร้างดนตรีสุดวิเศษกันที่นี่
‎เชิญชมครับ
‎(ห้องอัดเสียง เมโทมะนิลา)
‎โย่
‎- เป็นไง เพื่อน ‎- อิลล์มายด์ผู้เป็นตำนาน
‎สบายดีนะ ขอบคุณมาก เป็นไงบ้าง
‎- ผมเป็นแฟนคุณ ‎- ดีใจที่ได้พบ ขอบคุณ เช่นกัน
‎- เยี่ยมไปเลย ‎- บ้ามาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะได้มาที่นี่
‎เราต้องทำเพลงอินโทรให้โจ
‎เราน่าจะใช้ลูปกับเสียงแบบดั้งเดิม ‎แต่เป็นอะไรที่แต่งขึ้นใหม่
‎นั่นล่ะผม ผมทำแนวๆ นั้น
‎นี่เป็นโอกาสที่จะแนะนำ ‎วัฒนธรรมฟิลิปปินส์ให้อเมริการู้จัก
‎เอาวัฒนธรรมทั้งสองมาผสมผสานกันดู ‎ลงมือกันเลยดีกว่า มาเลย
‎ผมชอบจังหวะนี้นะ
‎บีพีเอ็มเท่าไหร่
‎แปดสิบห้า
‎ลอง 90 ดูซิ
‎เอาล่ะ
‎คุณเอาเสียงกีตาร์นั่นมาจากแผ่นไหน
‎คุณมีติดมาด้วยมั้ย
‎- ผมทำเอง ‎- คุณทำเหรอ
‎- คุณเอาแผ่นนั่นมาด้วยมั้ย ‎- ครับ
‎- ตรงนี้สุดๆ ไปเลย ‎- ใช่
‎เราใช้เสียงกลองนั่นเป็นแบ็กกราวด์ได้
‎คุณรอดูได้เลย ‎เสียงกลองแบบที่เราจะใช้จะสุดๆ แน่
‎เอาล่ะ ใช้ได้แล้ว โอเค
‎ลองใช้วงพื้นบ้านมั้ย
‎- ไหนลองฟังดูซิ ‎- เอานะ
‎เราลอง...
‎คุณช่วยเสียบสาย ‎แล้วอิมพอร์ตตัวอย่างนั่นเข้าไปหน่อย
‎ทีนี้ที่ผมจะทำ
‎ผมจะเอาท่อนแแรกนั่นมา ผมจะเอาเรียงต่อกัน
‎ถ้าคุณใส่เสียงเบสหนักๆ เข้าไปหน่อยก็จะ...
‎เชื่อผมเถอะ เดี๋ยวผมจัดให้
‎- ผมอยากใส่เสียงร้องนั่นเข้าไป ‎- โอเค
‎แล้วดูซิว่าผมจะเอาสองท่อนนี้มาต่อกันได้มั้ย
‎- เสียงร้องแล้วตามด้วยเพอร์คัชชั่น ‎- โอเค
‎แล้วผมอยากให้คุณเพิ่ม...
‎- แบบเสียงกลองบูมแบปเพิ่มเข้าไป ‎- ได้
‎ผมชอบเสียงกลองนี่นะ
‎ผมกำลังคิดว่าพอถึงตอน "บูม..."
‎ขึ้นแค่เป็นอินโทรแล้วก็ให้มีคนร้องแบบ...
‎- "ไอ้ปินส์บ้าอีกคน" ‎- ใช่
‎"ไอ้ปินส์บ้าอีกคน"
‎- ก่อนจะตามด้วยแรปเปอร์ ‎- ใช่
‎- แรงมาก ‎- ครับ
‎ผมชอบนะ
‎เอาล่ะ พวกคุณเริ่มร้องหลังบาร์แปดนะ
‎- บาร์แปด ‎- เอาล่ะ ลงมือเลย
‎อิลล์มายด์ คุณคือ "โลดี้" ของฉัน
‎- รู้เปล่าว่าโลดี้คืออะไร ‎- ไม่
‎- แปลว่าไอดอล ‎- อ๋อ แหม
‎- ผมชอบวิธีที่เขาร้องนะ ‎- ใช่
‎"เขิญพบกับ...
‎โจ...
‎คอย
‎ส่งเสียงให้มันดังๆ หน่อย!"
‎สุดๆ เลย
‎- โจ ‎- โจ คอยมาแล้ว
‎หนึ่งเดียวคนนี้ ผู้เป็นตำนาน
‎- เป็นไงมั่ง เพื่อน ‎- ไง เพื่อน
‎- อิลล์! ผมรักคุณ ‎- แหมๆ
‎- ยอดเลย ผมดีใจมากที่คุณมา ‎- ผมก็ดีใจที่ได้มา
‎ไม่อยากเชื่อเลย โจ คอยตัวเป็นๆ
‎- แหงล่ะ ‎- ผมดีใจมาก นี่มันวิเศษมากเพื่อน
‎- คุณชอบมั้ย ‎- ผมรักแทร็กนี้
‎- คุณชอบมั้ย ‎- ชอบ
‎คนทั้งโลกจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
‎นี่ล่ะสิ่งที่เราต้องการ
‎เรื่องราวของคุณมันวิเศษมาก ‎ทำให้เกิดแรงบันดาลใจ
‎คุณเข้าใจใช่มั้ย ‎ตอนนี้เราอยู่ในยุคที่เราสามารถเข้าถึง
‎- ให้คนเหล่านั้นได้รู้ว่าคุณคือใครได้ ‎- ใช่
‎เช่นเด็กสามคนนี้ที่ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนั้น
‎เราให้โอกาสคนของเราได้เห็นว่ามันเป็นไปได้
‎คุณหน้าตาเหมือนเราได้ ‎และมาจากที่แบบที่เรามา...
‎- ใช่เลย ‎- และลงมือทำอะไรได้
‎เป็นเวลานานแล้วที่เราไม่มี...
‎- ใช่เลย ‎- วิสัยทัศน์แบบนั้น
‎อย่าง "โย่ ฉันก็เข้าห้องอัดนั้นได้ ‎เพราะอิลล์มายด์ทำมาแล้ว"
‎หรือ "ฉันขึ้นไปเล่นตลกบนเวทีได้ ‎เพราะโจ คอยทำมาแล้ว"
‎- ถูกต้อง ‎- "ฉันก็ทำได้"
‎- ถูก ‎- "ฉันไม่ต้องเป็นพยาบาลก็ได้"
‎ใช่เลย นั่นใช่สุดๆ เลย จริงที่สุด
‎แหม คุณนี่สุดยอดเลย รักนะ
‎ผมอยากเห็นคุณเดินออกไปพร้อมกับไอ้นี่จะแย่แล้ว
‎- ใช่มั้ยล่ะ ต้องเจ๋งโคตรแน่ ‎- ผมต้องได้ยินกับหู ต้องเจ๋งแน่ๆ
‎ปรบมือให้อิลล์มายด์ด้วยครับทุกท่าน
‎สุดยอดเลยเพื่อน
‎คุณได้ยินเพลงนั้นมั้ย นั่นเป็นเพลงแต่งขึ้นใหม่
‎เพลงฟิลิปปินส์แท้ๆ
‎และเป็นการประสานงานที่สุดยอด ‎กับดีเจเมดเมสสิยาห์เพื่อนผมตรงนี้
‎ปรบมือต้อนรับเขาด้วยครับ เมดอยู่ที่นี่
‎ผมรักทุกอย่างที่เราทำในคืนนี้จริงๆ นะ
‎ไม่มีอะไรดีกว่าความเป็นของแท้ดั้งเดิม ‎ขอบคุณนะ อิลล์มายด์
‎- ขอบคุณ ดีเจเมดเมสสิยาห์ ‎- ขอบคุณทุกคน
‎ผมยังพาเพื่อนผม แอนดรูว์ โอโรลโฟ
‎ไปลองชิมอาหารฟิลิปปินส์แท้ๆ
‎ที่บ้านผมทำเอง
‎ที่ตลาดเกษตรกรฟิลิปปินส์แท้ๆ อีกด้วย
‎(ตลาดเกษตรกร เมืองเกซอนซิตี)
‎แอนดรูว์!
‎เป็นไงบ้าง เพื่อน
‎ไปกันเลย
‎คุณอยากกินอาหารเช้า ผมก็จัดให้
‎ที่นี่เป็นตลาดเกษตรกร
‎- นี่พี่สาวผม เจมม่า ‎- หวัดดี
‎- สบายดีนะ ‎- ส่วนสาวสวยคนนี้คือป้าผม
‎- ป้าโอฟี่ ‎- ขอกอดหน่อย
‎- ยินดีต้อนรับสู่ฟิลิปปินส์ ‎- ขอบคุณมากครับ
‎ผมอยากให้คุณได้ลอง ‎อาหารฟิลิปปินส์ที่ดีที่สุดที่ปรุงเพื่อคุณ
‎เพื่อต้อนรับคุณกลับบ้านที่คุณจากไปตั้งแต่เด็ก
‎- เราไปเดินหาซื้อวัตถุดิบกัน ‎- ใช่
‎- อันไหนที่ใช้ใส่ใน... ‎- ต้องอันนี้เท่านั้น
‎- อันนี้เหรอ ‎- โอเค
‎ขอต้อนรับสู่แผนกไก่
‎ที่นี่คุณอยากได้อะไรมีครบหมด
‎ปีก สะโพก อก เราเอาไก่ไปถุงนึงก็แล้วกัน
‎คุณชื่ออะไรครับ
‎เรียกฉันว่าโลดี้ก็ได้
‎โลดี้ ไอดอล
‎ที่ฟิลิปปินส์นี่เป็นคำสะกดกลับหลังของ "ไอดอล"
‎อันที่จริงนะ น้องชาย เธอชื่อลูดี้
‎เวรล่ะ ชื่อเธอคือลูดี้จริงๆ ด้วย
‎- ผมผิดเอง ‎- ชื่อลูดี้
‎แต่คุณคือไอดอลของผม แปะมือกัน
‎ขอบคุณมาก
‎- ไปกินกันเลย ‎- ขอบคุณ
‎มาครั้งนี้สนุกมั้ย
‎นี่เป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ นะ
‎เหรอ ผมรอไม่ไหวแล้ว ‎พี่สาวผมกำลังทำอาหารให้เราอยู่
‎พวกเขายอมให้เราทำอาหารในร้านอาหารนั่น
‎ที่อเมริกาไม่มีทางที่คุณจะไปร้านอาหารไหน
‎แล้ว "ขอยืมใช้ห้องครัวคุณได้มั้ย" ‎แบบ "ว่าไงนะ"
‎- ของโปรดผมคือไก่อะโดโบ้ ‎- ครับ
‎เคยกินอะไรที่ทำให้นึกถึงวัยเด็กบ้างมั้ย
‎เคย แม่ผมเคยทำบ่อยสมัยเรายังเป็นเด็ก
‎ถึงวันนี้ผมยังจำหม้อใบที่เราเคยใช้ทำได้เลย
‎- ใช่ ‎- ผมว่าแม่ยังเก็บหม้อใบนั้นไว้นะ
‎ตอนเชิญเพื่อนมาบ้านมาชิมไก่อะโดโบ้
‎จะไม่ "ไรเนี่ย" กันเหรอ
‎- พวกเขาชอบมาก ‎- พวกเขาต้องบ้าไปเลย
‎เจอบ่อยมั้ยที่เอาอาหารไปร่วมวง ‎แล้วคุณเอาลุมเปียไป
‎- แล้วทุกคนตื่นเต้นสุดๆ น่ะ ‎- ใช่เลย
‎แล้วทำไมเราป่าวร้องแต่ไข่ข้าวให้โลกรู้นะ
‎พอได้แล้ว!
‎คุณไปจากนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนคุณอายุเท่าไหร่
‎ผมเคยมาตอนผมยังเด็ก อาจจะก่อนสิบขวบมั้ง
‎- จริงเหรอ ‎- เราอยู่แค่ประมาณสัปดาห์เดียว
‎ตอนคุณเริ่มแสดงเดี่ยวไมค์ เคยคิดมั้ย
‎ว่าคุณจะได้แสดงในประเทศบ้านเกิด
‎- ไม่เคยเลย ‎- ไม่เคยใช่มั้ย
‎ผมไม่เคยคิดว่าจะได้มาทำอะไรแบบนี้ที่นี่
‎ผมเป็นคนฟิลิปปินส์ แต่ผมโตที่อเมริกา
‎พูดตรงๆ ว่าผมกลัวตอนที่ผมแบบ
‎"นายจะต้องไปแสดงที่ฟิลิปปินส์"
‎- จริงเหรอ ใช่ ‎- มากเลย
‎ผมชอบมีความคิดพิลึกๆ ในหัวแบบ...
‎"ฉันว่าพวกเขาไม่เก็ตมุกฉันแน่"
‎ใครที่จะไม่เก็ต
‎- ทุกคนเหรอ ‎- ไม่ว่าจะใครที่ฟิลิปปินส์
‎คือคนฟิลิปปินส์โดยรวมน่ะ
‎อย่างแรกเลย ตลกก็คือตลก
‎- ครับ ‎- ขำก็คือขำ
‎เวลาเดียวที่พวกเขาจะไม่หัวเราะ ‎ก็คือถ้าคุณเล่นไม่ขำ
‎- ใช่มั้ย ‎- จริงครับ
‎ผมรู้สึกตัวว่า "ผมไม่ใช่ฟิลิปปินส์คนเดียว ‎ที่คิดแบบผม ที่หน้าตาเหมือนผม"
‎เรามีอะไรเหมือนกันมากกว่าที่ผมคิด
‎ใช่แล้ว เพื่อน
‎ผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่ และตื่นเต้นที่จะได้แสดง
‎- เยี่ยมเลย ทีนี้เราจะได้กินสักที ‎- กินกันเลย
‎เสร็จแล้ว
‎- ป้าจ๋า ‎- ขอบคุณ
‎ไก่อะโดโบ้
‎น้ำเต้า ไก่อะโดโบ้ ข้าวผัดกระเทียม
‎อันนี่ป้าทำเอง
‎ของโปรดผมเลย ไก่อะโดโบ้ อร่อยที่สุด
‎อาหารฟิลิปปินส์ที่ดีที่สุด
‎ที่ฟิลิปปินส์ เราใช้มือกินเพราะงั้น...
‎- ผมขอส้อมไม่ได้เหรอ ‎- โจเซฟ!
‎กินซะ! กินสิ
‎กินไป
‎รักเลย
‎สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‎เพื่อนผม แอนดรูว์ โอโรลโฟครับ
‎โย่ เป็นยังไงกันบ้าง
‎คุณสนุกกันมั้ย การแสดงนี้ดีหรือเปล่า
‎ผมรู้สึกดี ผมใช้เวลาอยู่กับพ่อผมเยอะมาก
‎พ่อเพิ่งซื้อไอ้ที่เขาเรียกว่าแว่นเปลี่ยนสีมา
‎รู้มั้ยว่าผมพูดถึงอะไร
‎ถ้าไม่รู้ มันเป็นแว่นที่เลนส์จะเปลี่ยน
‎คนจะได้ไม่มีเซ็กส์กับคุณและ...
‎และสำหรับผมแว่นนี่มันไร้สาระมาก
‎ผมไม่รู้ว่าในห้องนี้มีใครบ้างที่มี
‎ถ้าคุณมี อย่าบอกผม
‎ผมไม่นับถือคุณ คุณเข้าใจนะ
‎แว่นคุณใช่แบบนั้นมั้ย แว่นอันนั้นใช่มั้ย
‎มองไปที่แสงไฟนั่นเดี๋ยวนี้ มอง... ‎เปล่า ผมล้อเล่น
‎ผมขอถอนคำพูด ถ้าคุณมีแว่นแบบนั้น
‎ผมแค่อยากให้คุณบอกผมก่อนว่าคุณใส่อยู่
‎ก่อนจะเริ่มคุยกับผม
‎นั่นก็เพราะว่าตอนผมคุยกับพ่อผม
‎มันเปลี่ยนตอนกำลังพูดๆ กันอยู่
‎แล้วผมไม่เคยรู้สึกไม่นับถือมากขนาดนี้มาก่อน
‎เพราะตอนที่เราคุยกันอยู่ ‎เราเดินจากในบ้านออกมาข้างนอก
‎แล้วแว่นก็เริ่มเข้มขึ้น
‎ผมก็เลยรีบละล่ำละลักพูด ‎เพราะรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดเวลา
‎แต่นั่นล่ะพ่อผม พ่อเป็นพ่อจอมเฟอะฟะตัวจริง
‎คือพ่อเฟอะฟะมาก
‎จนพ่อโหวตให้ทรัมป์ นั่นล่ะพ่อผม
‎และผมว่ามันบ้ามาก ‎เพราะผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย
‎ว่าพ่อเป็นพลเมืองอเมริกาแล้ว ก็เลย...
‎ผมใช้เวลาอยู่กับพ่อเยอะมาก
‎ซึ่งผมคิดว่าเพราะเราพยายาม ‎จะชดเชยเวลาที่เสียไปหรืออะไรแบบนั้น
‎พ่อแม่ผมไม่ได้อยู่ด้วยกัน
‎มีใครโตมาในบ้านพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวบ้าง
‎เป็นความผิดคุณ และ...
‎ล้อเล่นนะ
‎พ่อแม่ผมไม่ได้อยู่ด้วยกัน ‎พ่อแม่แยกทางกันตอนผมอายุ 12 มั้ง
‎แล้วพอผมอายุ 15 ผมถึงได้รู้ ใช่
‎ไม่รู้อยู่พักใหญ่เลย ไม่รู้ทำไม แค่...
‎แค่วันนึงผมไปหาแม่แล้วว่า "พ่ออยู่ไหนเหรอ"
‎แม่มองผมแล้วก็ "นึกแล้วเชียว ‎ว่าลืมอะไรไปอย่าง บ้าชะมัด"
‎ตอนโตมา...
‎ผมมีพี่สาวคนนึง เราทั้งคู่ไม่รู้ว่าพ่อไปแล้ว
‎เพราะตอนพ่อยังอยู่กับเรา ‎พ่อไม่เคยทำอะไรร่วมกับเราเลย
‎พ่อแทบไม่เคยอยู่บ้านอยู่แล้ว
‎ก็เลยไม่มีความผูกพันทางใจกับพ่อสักเท่าไหร่
‎มันก็เลยเป็นประมาณนี้
‎คือเหมือนตอนคุณอยู่ในงานเลี้ยง
‎แล้วคุณคุยอยู่กับคนอื่นอีกสองคน
‎แล้วสองคนนั้นตั้งใจคุยกันจริงจังมาก
‎ส่วนคุณไม่ค่อยมีส่วนร่วม
‎คุณก็จะแบบค่อยๆ ย่องออกจากวงไป
‎แล้วก็ไปมีครอบครัวใหม่ คุณเคยทำมั้ย ระห่ำมาก
‎จริง
‎เรายังคุยกันอยู่ตลอดเวลา
‎พ่อเพิ่งได้งานใหม่
‎ตอนนี้พ่อเป็นคนขับรถรับส่งนักเรียน
‎ซึ่งมันต๊องมากสำหรับผม
‎เพราะมันแบบ "พ่อไม่อยาก ‎ขับรถพาลูกคนนี้ไปโรงเรียน
‎แต่ตอนนี้พ่ออยากขับ ‎พาลูกของทุกคนไปโรงเรียนเหรอ
‎เอาที่สบายใจ"
‎ผมอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย
‎ที่นั่นแผ่นดินไหวบ่อยมาก
‎ก่อนผมจะพูด เราทุกคนรู้จักมาตราริกเตอร์ใช่มั้ย
‎โอเค ดี เพราะผมมาคิดๆ ดู
‎ผมว่ามันบ้าที่วิธีที่เราวัดความแรงของแผ่นดินไหว
‎เอามาใช้กับขนาดของเจ้าโลกได้ด้วย
‎ใช่ มีบางคนเก็ตแล้ว ลองคิดดูดีๆ
‎อย่างเช่นคุณเจอกับแบบ 3.5
‎คุณก็ "เธอรู้สึกอะไรมั้ย" ‎ไ่ม่ ไม่มี ไม่มีใครรู้สึกหรอก
‎อะไรนะ สุดยอด
‎5.5 ถึงหก คุณรับมือไหวนะรู้เปล่า
‎ประมาณนั้นเจอเยอะที่สุด
‎และพูดตรงๆ นะอาจจะดีที่สุดด้วย หุบปากเลย
‎6.5 ถึงเจ็ด ทีนี้คุณจะแบบ "โห แรงน่าดู
‎เราอาจลองเจอดูอีกสักทีก็ดีนะ
‎แต่คราวหน้าเราควรเตรียมตัวดีกว่านี้" ‎คุณเข้าใจนะ
‎แล้วอะไรที่เกินแปด คุณจะแบบ...
‎"พระเจ้า ทุกอย่างพินาศหมด
‎หมาฉันก็ตาย" ว่าไงนะ ทำไม
‎นี่เป็นมุกที่ผมชอบเล่นช่วงนี้
‎เพราะผมสามารถดูรู้เลยว่า ‎แต่ละคนอยู่ที่เท่าไหร่จากมุกนี้
‎ตอนผมมองคุณตอนเล่ามุกนี้
‎เพราะพวกคุณหลายคน ‎ดูเศร้ามากที่ระดับสามแต่...
‎แต่พอถึงแปด หมอนี่ถองแฟนเขาแบบ ‎"ผมไง ที่รัก นั่นล่ะผม"
‎เธอไม่ได้ไม่เห็นด้วย ดีๆ
‎เอาล่ะ หมดเวลาผมแล้ว ขอบคุณมาก บายครับ
‎แอนดรูว์ โอโรลโฟ
‎คืนนี้เราได้ดูคนอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์
‎เปิดแสดงที่ฟิลิปปินส์เป็นครั้งแรก
‎แต่เพื่อนคนต่อไปของผมเกิดที่มะนิลานี่เลย
‎ใช่แล้ว ที่มะนิลานี่แหละ
‎และตอนนี้เขากำลังตระเวนแสดงรอบโลก
‎ปรบมือต้อนรับอินีโก้ ปัสกวัลด้วยครับ
‎ขอบคุณมากครับ โจ
‎เพลงนี้ชื่อ "แคทชิ่ง ฟีลลิ่งส์" เอาเลย
‎อินีโก้ ปัสกวัลครับทุกท่าน
‎ใช่เลย! จะจบรายการมันต้องแบบนี้
‎จะจบรายการมันต้องแบบนี้
‎ขอเสียงดังๆ ด้วยครับ
‎นี่ล่ะที่ผมพูดถึง นี่คือฝันที่เป็นจริง
‎นี่แหละครับ
‎นี่คือฝันที่เป็นจริง
‎และผมมีความสุขมากที่ได้กลับมาประเทศบ้านเกิด
‎ได้เฉลิมฉลองวัฒนธรรมของผม ‎วัฒนธรรมของเรา
‎ร่วมกับทุกท่านที่กำลังชมอยู่ตอนนี้
‎ผมหวังว่าเราทำให้คุณสนุกสนาน
‎และหวังว่าเราได้เป็นแรงบันดาลใจ ‎ให้คุณไปเฉลิมฉลองวัฒนธรรมของคุณเอง
‎ไม่ว่าจะเป็นอะไร ทำเถอะครับ รับไว้เถอะ
‎แต่ที่สำคัญที่สุด
‎คือผมมีโอกาสแบ่งปันช่วงเวลานี้กับลูกชายผม
‎สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎ผมต้องพาเขามาฟิลิปปินส์ด้วยให้ได้เป็นครั้งแรก
‎นี่ไงครับ ทุกท่าน ลูกชายผม
‎ใช่แล้ว!
‎ผมรักพวกคุณ สวัสดีครับ!
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์