Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM ROZRYWKOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Filipiny...
jesteście gotowe?
Panie i panowie,
gorące brawa dla Jo Koya!
Tak jest!
Uwielbiam was!
To niesamowite!
Jestem taki podekscytowany, że aż trudno to wyrazić.
Wybaczcie, jeśli się powtarzam, ale tak naprawdę się czuję.
Tak się cieszę!
To najważniejszy moment w mojej karierze.
Każdy ma marzenia swojego życia. To jest moje.
Sprowadziłem Netflixa na Filipiny. Wyobrażacie to sobie?
To cudowna chwila, bo dziś opowiem wam swoją historię
i stworzymy historię.
Dziś wieczorem zaprezentujemy światu kulturę Filipin.
Właśnie tak!
Przedstawimy Filipiny całemu światu!
Pokażę wam muzykę, artystów, jedzenie.
Każdy element tego programu jest filipiński!
Patrzcie!
Są tu tylko Filipińczycy. To kasyno należy do Filipińczyka.
Nawet ten pieprzony kamerzysta to Filipińczyk!
I właśnie się dowiedziałem, że jesteśmy spokrewnieni. To mój wujek!
Zapytam świat: czy kiedykolwiek spotkaliście Filipińczyka?
Jeśli byliście w szpitalu, to pewnie tak.
Każda pielęgniarka potrafi tańczyć i śpiewać,
a na ostrym dyżurze zawsze jest jakieś komik.
Tacy są Filipińczycy: tańczą, śpiewają i śmieją się.
I mierzą ci ciśnienie.
Jeśli oglądacie ten program w domu,
to ubawicie się po pachy,
bo czeka was tu luksusowa podróż po Filipinach,
za którą płaci Netflix.
Ciekawy fakt. Mało kto wie,
że Filipiny składają się z 7000 wysp.
Siedmiu tysięcy.
Mówią tam w 187 językach.
Stu osiemdziesięciu siedmiu językach!
- Dotarło to do was? - Tak!
Ale w jednym języku mówicie płynnie.
To karaoke. Czyli pieprzony japoński!
Czyli razem to 188 języków.
Rozrywkę mamy we krwi. Moja siostra śpiewała, a ja tańczyłem.
Wiem, co myślicie: „Tańczyłeś?”
Tak, tańczyłem.
Jestem b-boyem z lat 80.
Pamiętam, jak na konkursach talentów, robiłem moonwalk.
Kiedy mama odkryła, że naśladuję Jacksona,
to był najgorszy i najlepszy dzień w moim życiu.
Najlepszy, bo dostrzegła, że mam talent.
A najgorszy, bo powiedziała:
„Aha, masz talent!”
Kiedy odkryła, że tańczę jak Jackson,
musiałem to robić przy każdej wizycie gości!
Bez wyjątku! Nieważne kto przyszedł.
„Joseph, ciocia przyszła. Zrób Michaela Jacksona”.
„Joseph, przyszedł wujek. Zrób Michaela Jacksona.
I nie tylko ten jeden ruch”.
„Joseph, przyszły koleżanki z mojej pracy. Pokaż im Michaela Jacksona”.
Ciągle kazała mi udawać Jacksona
i w końcu postanowiłem, że dość tego!
Nie będę więcej udawał Jacksona!
Pamiętam tamten dzień.
„Joseph, przyszli koledzy z pracy. Pokaż nam Michaela Jacksona”.
Odparłem: „Nie ma mowy! Dość tego! Nie mów ludziom, że tak potrafię”.
„Ale już powiedziałam kolegom...
Patrz, czekają.
No proszę, Joseph. Zrób to...
Tylko jeden ruch”.
„Nie, przestań się tym chwalić przed ludźmi. Więcej tego nie zrobię!”
„Chryste, Joseph! Moi koledzy tylko po to tu przyszli.
Chcą zobaczyć Jacksona,
a ty nie chcesz go pokazać? Jaki wstyd!
Czemu nie chcesz pokazać Jacksona, co?
Powiedz, czemu? Czemu?!
Powiedz, czemu nie chcesz pokazać Jacksona?! No czemu?!”
Ja na to: „Bo mam 33 lata”.
Odparła: „Wynocha z domu”. Ja na to: „Srać to”.
To niesamowite.
Właśnie dlatego lubię ten program!
Zaprosiłem moich filipińskich kumpli,
którzy odnieśli sukces w show-biznesie,
do Manili, gdzie wszystko się zaczęło.
Mój pierwszy gość
jest jednym z najlepszych tancerzy break-dance.
Będzie reprezentował USA w break-dance na igrzyskach olimpijskich w Paryżu.
Sami zobaczcie.
Hej. Stoimy pod kompleksem The Tenement.
To prawdziwy zaszczyt móc tu być.
Tutejsi mieszkańcy nie mają wiele, ale...
uwielbiają taniec.
To ważna część filipińskiej kultury
i mam okazję przeprowadzić tu warsztaty taneczne.
Muzyka! Zatańczymy to razem!
Gotowi?
Do dzieła.
Będę się przyglądać.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Start.
Sześć, osiem.
Cztery!
Osiem!
Dwa. Dobrze.
- Tak jest. - O to tu właśnie chodzi.
Znam Ronniego od 20 lat.
Dwa dzieciaki w Vegas i patrzcie teraz.
To jakby nieporadny bieg.
Zamiast biec tak, biegniecie tak.
Jeszcze raz. Do dzieła!
Tak jest!
Chwila przerwy!
Szybki komentarz.
Idealnie wykonane ruchy powinny być czyste jak na zdjęciu.
Kiedy są za szybkie, wcale ich nie widać.
Myślicie, że jest dobrze, ale kiedy się męczycie,
ruchy są mniej dynamiczne.
Czyli double knee boom...
Chwyt za głowę.
Chwyt za klatkę. Stopa. Stopa.
Uważajcie na te szczegóły,
bo dzięki nim całość wygląda dobrze.
To zaszczyt móc tu być. Szybko się uczycie
i macie swój styl. Wspaniale.
Filipińscy b-boysi mieli swój styl, niuanse...
i oryginalne ruchy.
Widzę to też u każdego z was. Macie talent.
Szacunek.
Chylę przed wami czoła. Brawo.
Pora na indywidualne popisy.
Wszyscy tańczą i pokazują swoje ruchy.
Tak zdobywa się sławę, tańcząc po kimś takim jak Ronnie.
Patrzcie.
Tak jest!
Brawo, kolego.
- Jestem b-boyem z Paranaque. - Rozumiem.
Mieszkam na Filipinach.
Jestem biedny, mieszkam w jeepneyu.
Uczę też dzieciaki, żeby nie brały narkotyków.
Uczę je, jak zmienić swoje życie.
Coś wspaniałego.
- Dzięki, kolego. - Z dumą reprezentuję Paranaque.
Ładnie.
Dalej, Mouse!
Prawdziwy spęd b-boysów.
Do dzieła!
Wielkie nieba!
- Cześć, Jo. - I o to w tym chodzi!
Nie przypuszczałem, że zjawi się tu aż tylu tancerzy.
Szaleństwo.
Niektórzy przyjechali tu z mojego rodzinnego miasta Iloilo.
Inni z Pangasinan.
Niesamowite, że wszyscy przyjechali specjalnie na te warsztaty.
Zaskoczyło cię to?
- Tak. - Są świetni.
Dali czadu!
Jeden z gości, którzy tam tańczyli, podszedł do mnie
i powiedział: „Mieszkam w busie i jestem b-boyem.
Uczę dzieciaki tańca i chronię je przed braniem prochów.
A teraz mierzę się z Ronniem”.
Zobaczył cię na YouTube
i postanowił, że uchroni dzieciaki przed braniem prochów,
ucząc je tańca. Nieźle.
- Cudowne. - Tak jest.
Mam krewnych w Tenement.
Odwiedziłam ich.
To, że mogę tu być...
- Rozumiem. - Stąd pochodzimy.
- To nasz rodowód. - Tak jest.
To zaszczyt móc tu być.
Spójrz na to otoczenie.
Potrafi nauczyć pokory.
Udowadnia, że możesz się wybić,
niezależnie od twojej sytuacji życiowej.
Tak jest!
Super!
To właśnie Ronnie!
Znam go odkąd miałem 17 lat.
Organizowałem przedstawienia komediowe, a on na nich występował.
Niesamowite, że dwaj Filipińczycy znający się od 20 lat
robią dziś to, co kochają,
występując w swojej ojczyźnie.
Szaleństwo, co?
A co jest najciekawsze?
Te dzieciaki z Tenement znały Ronniego z internetu.
Młodzi Filipińczycy wchodzą na YouTube
i widzą tam innego b-boya z drugiego krańca świata,
a niedługo później mogą z nim potańczyć. Niezły odlot.
Ja nie miałem tak łatwo.
W 1989 roku nie miałem internetu. Było mi naprawdę ciężko.
Wiecie, jak trudno było znaleźć wtedy drugiego filipińskiego komika,
nie mając netu?
Jak trudno w ogóle było wtedy znaleźć drugiego Filipińczyka?
Bardzo trudno!
Dlatego w The Tonight Show miałem koszulkę z flagą.
Wielu ludzi pytało mnie o tę flagę Filipin na koszulce.
Chciałem, aby dzieciakom z Filipin marzącym o karierze komika
dało to jakąś inspirację.
Uznałem, że gdy mnie zobaczą, pomyślą: „Ja też tak mogę!”
Tylko dlatego założyłem tę koszulkę!
Dobra, jest jeszcze jeden powód.
Dzień po nagraniu do The Tonight Show
odbyła się walka bokserska
Filipińczyka Manny'ego Pacquiao.
Walczył z Antonio Barrerą, który nokautował każdego.
Nikt nie wierzył, że Manny z nim wygra.
Gdybyście postawili na Manny'ego dom,
nadal byście wydawali tę forsę bo on nie miał prawa wygrać.
Cały świat to oglądał. Nie mogłem się doczekać.
Mówiłem sobie: „Nareszcie znalazł się Filipińczyk,
który ma talent i godnie reprezentuje ten kraj”.
Wszyscy to oglądali.
Setki milionów ludzi na świecie.
I wygrał.
Kurwa, wygrał!
Zwyciężył.
Pamiętam, jak mówiłem: „Wielkie nieba, on wygrał”.
Niesamowite.
Wiedziałem, że to jest dzień,
w który setki miliony ludzi...
usłyszą najsilniejszy filipiński akcent pod słońcem.
Był zajebiście wyraźny!
Najwyraźniejszy jak tylko możliwe i to właśnie mnie cieszyło!
Mówiłem: „Tak, to mój pieprzony, filipiński akcent!”
Świetnie pamiętam tamten wywiad.
„Manny, jak przygotowywałeś się do walki?”
On na to: „Wisz, rozumisz...
Jak on, no wisz...
Zamachnął się i zrobił unik, to ja też, no wisz, zrobiłem.
Potem mi, no wisz, przywalił, to ja mu też przywaliłem.
A potem zrobił tak i...
I on...
No wisz, rozumiesz...
On... Jezu Chryste.
Mimo to, byłem dumny z Manny'ego.
Bo mówił po angielsku.
I to nie jest zabawne.
To wtedy świat po raz pierwszy poznał filipiński akcent
i byłem dumny z Manny'ego, bo przy całym szacunku dla Barrery,
po każdej swojej wygranej walce o pas,
jako Meksykanin, mówił tylko po hiszpańsku.
Natomiast Manny powiedział: „Będę mówić po angielsku”.
Podziwiam go za to.
To niesamowite.
To była jego chwila i wiedział, że zszokował świat.
„I będę mówił tak jak potrafię, żeby poznał mnie cały pieprzony świat”.
I tak zrobił.
Stacja HBO Sports dała mu tłumacza.
To prawda.
Serio. Dostał tłumacza!
Kiedy Manny skończył mówić, redaktor mu podziękował
i spytał tłumacza: „Co powiedział?”
Tłumacz na to: „Przecież on mówił po angielsku!
Nie rozumiesz, co on powiedział?
Jak mówię tak samo! Mnie też nie rozumiesz?!
Chryste, nie rozumiesz go?
Co za pieprzony dupek!
Głupi skurwiel. Wal się!”
W dzisiejszych czasach amerykańscy komicy
rodem z Filipin mają więcej szans, by pokazać się na scenie.
Jednak wielu z nich nie wraca do ojczyzny.
Popatrzcie.
MIĘDZYNARODOWY PORT LOTNICZY IM. NINO AQUINO w MANILI
Tkwimy tu od dwóch godzin.
Mam wrażenie...
że albo o nas zapomnieli, albo trafiliśmy do niewłaściwego miasta.
O rany. Boli mnie brzuch.
To jeepney?
Cholera!
Rany!
Tak jest!
Przyjechali po nas jeepneyem!
- Przyjechałeś jeepneyem! - Super!
- Tak wszystkich odbieramy. - Ale limuzyna.
- Wasz pierwszy raz? - Tak.
Zabiorę wasze walizki.
Zostaw je. Liczy się jeepney.
Już wiem, że to Filipiny.
Wiele słyszałem o jeepneyach, a teraz jednym jadę.
Filipińczycy są bardzo zaradni.
Kiedy Amerykanie opuścili Filipiny, zostawili tu swoje jeepy.
Filipińczycy przekształcili je w użyteczny środek transportu
i robią na tym interes.
To właśnie jeepney.
Pierwowzór Ubera.
- Tu to się zaczęło. - Racja.
- Twoi rodzice stąd pochodzą? - Tylko mój tata.
- Serio? - Urodził się tu.
Wyjechał stąd jak miał sześć lat.
Nie byliście tu wcześniej?
- Nie. - Szaleństwo.
Ile lat ma ten kościół?
- Jakieś dwieście. - Odlot.
Śliczny.
Ile lat mieli twoi rodzice, jak przyjechali do Iowy?
Tata był wtedy w szóstej klasie.
- W szóstej? - Tak.
Nie znali angielskiego, wzięli ślub na Filipinach
i tata sprowadził mamę jak miała 21 lat.
Kiedy usłyszeli, że tu lecę, zawieźli mnie na lotnisko,
byli bardzo wzruszeni i mówili:
„Poznaj ile tylko się da”.
Jestem ci wdzięczny, bo wiem, ile to dla nich znaczy.
Cześć.
Ale fajnie.
Zjedzmy coś.
Wybierajcie. Ryż z czosnkiem!
Itlog. Longganisa!
Najlepsze filipińskie śniadanie!
W punkt.
O tak.
Boże, tu jest kot! Chryste!
- Fajnie, że jesteście. - Dzięki za zaproszenie.
- Kocham was. - Nawzajem.
Przywitajcie mojego kumpla, Andrew Lopeza.
Cześć.
Jak leci?
Super być po raz pierwszy na Filipinach.
To wspaniałe, bo jestem wśród ludzi, którzy wyglądają dokładnie jak ja.
Super. Nie wszyscy Azjaci wyglądają tak samo,
ale jak tylko wyszedłem tu z samolotu,
ludzie przyglądali mi się, mówiąc: „Wyglądasz jak Coco Martin”.
Ja na to: „Co to za Coco Martin?”
Coco Martin to taki filipiński Tom Cruise.
Sprawdziłem go i wyglądam jak Martin,
tylko taki w naćpanej wersji.
Bycie wśród podobnych do mnie ludzi to dla mnie nowość.
Pochodzę z miasta, gdzie jest dziesięć tysięcy białych i ja.
Byłem tam jedynym Azjatą.
Jak ktoś chciał tam pójść do chińskiej restauracji,
szedł do mojego domu.
Tak białe jest to miasto. A nazywam się Andrew Lopez.
Wiecie, jak niezrozumiałe było to dla białasów?
Ciągle musiałem dawać prezentacje na temat Azjatów,
bo oni żadnego nie znali.
Na prezentację w trzeciej klasie...
przyprowadziłem mamę do szkoły.
Powiedziałem im też, że jestem Filipińczykiem,
co zupełnie ich oszołomiło,
bo wcześniej nie znali tego słowa.
Myśleli, że mówię o jakiejś chorobie.
Dzieciaki na placu zabaw mówiły: „Słyszałeś o tym Meksykańcu?
Okazuje się, że ma Filipińczyka”.
Wyjechałem stamtąd.
Teraz spotykam was, chłonę kulturę
i chcę bliżej poznać tutejsze panie.
Dlatego od razu po przylocie tutaj włączyłem Tindera.
Ustawiłem zasięg do 150 metrów,
więc śmiało, gorące niunie, poznajmy się.
Mam paszport i zabiorę was do Stanów.
Przytulę, wykąpię, poślubię, pocałuję w buzię i w tyłeczek.
Zróbmy to. Uwielbiam Tindera.
Nie udawajcie, że go nie macie.
Przyglądałem się wam i wiem.
Te ze sztucznymi brwiami są na Tinderze.
I bez obaw, akceptuję każdą laskę.
Śmiało, daję polubienie wszystkim profilom, bez wyjątku.
Nigdy nie odrzucam, bo szukam miłości.
Nie patrzę nawet na fotki. Mam telefon w kieszeni,
chodzę sobie i akceptuję.
Nawet nie wiem, kto skończy dziś ze mną w hotelu.
Uwielbiam Tindera, bo bardzo mnie odmienił.
Chciałbym być gejem, bo ssałbym kutasy i miałbym większe wzięcie.
Tinder to najbardziej pozytywna rzecz w moim życiu.
Nawet teraz mam założonego kondoma.
Rozmiar XL
Za duży, ale czuję się wtedy czarny i więcej wyrywam.
Gadam teraz strasznie bystro-głupio.
Znam wielu bystro-głupków.
Nie wiecie, kto to bystro-głupek? Choćby bystry rasista.
To właśnie bystro-głupek.
Dam wam kilka przykładów.
Poznałem kiedyś takiego rasistę.
Podszedł do mnie i mówi: „Brachu...
czemu Azjaci używają pałeczek?”
Ja na to: „Nie lubisz Azjatów?”
A on: „Przecież łatwiej jeść widelcem”.
Na to ja...
„Masz rację”.
Moi rodzice są bardzo autentyczni.
Kocham ich, bo bardzo o mnie dbają.
Tata był pilotem i zawsze chciał mojego dobra.
Uwielbia też rywalizację.
Waleczni Filipińczycy to mega-świry.
Walecznego tatę Filipińczyka poznać po kichaniu.
Tacy ojcowie kichają donośnie
i zawsze głośniej od innych ojców.
Wiecie, o czym mówię.
Jesteście w kościele, cisza jak makiem zasiał
i nagle ojciec musi kichnąć.
Potem jeszcze powie: „Na moje zdrowie!”
Mama też była super. Kochała mnie surową miłością.
Kiedy miałem 16 lat, przyłapała mnie na piciu alkoholu.
Nakryła mnie w pokoju z butelką whisky
i spytała: „Po co ci ten alkohol?
Wiesz, co on robi z ludźmi?”
Pamiętacie, jak mama nakryła was na paleniu
i łajała: „Po co ci ten papieros?
Wiesz, co on robi z ludźmi?”
A potem za karę rodzice kazali wam wypalić całą paczkę?
Mnie mama nakryła z whisky i spytała:
„Po co ci ta whisky? Wiesz, co ona robi z ludźmi?”
A potem sama wypiła całą butelkę.
Dziękuję wam za uwagę.
Andrew Lopez!
Powitajcie mojego kolejnego gościa, Joey'a Guilę!
Witajcie, Filipiny!
Cudownie! Dajcie mi się tym nacieszyć!
Dzięki. To zabrzmiało jak pierdnięcie.
Zgadzacie się z tym,
że w Hollywood powinno być więcej filipińskich gwiazd?
Prawda?
Chcę zobaczyć pierwszy filipiński western.
Ciekawe, co?
Odgłos kapci zamiast konia.
Byłem właśnie na 30-leciu ukończenia liceum.
Choć sam go nie ukończyłem.
Liczyła się tylko imprezka.
Wszyscy na niej byli.
Przy pierwszym kawałku, wszyscy mówili: „Moja piosenka!”
Przy następnym: „Moja podagra!”
Lubię filipińskie imprezy, zwłaszcza rodzinne.
Ciotka zawsze wita mnie obelgą.
Też macie taką ciotkę?
- „Cześć, ciociu!” - „Co z twoją twarzą?”
- „Co z nią?” - „Spuchła.
A co z twoją szyją?”
Ma nawet latarkę.
- „Co z nią?” - „Zniknęła”.
- „To moja dziewczyna”. - „Dziewczyna? Ach tak.
A co z tą chudszą?”
„Ciociu, to wredne”.
„Wcale nie.
Jestem katoliczką”.
Jest wierząca, ale uprawia hazard.
Przesiaduje w Vegas na automatach.
Owija ja różańcem i modli się:
„Boże, proszę.
Boże, błagam.
Błagam Cię, Boże!
Daj mi wygrać”.
Ciągnie za wajchę.
„Kurwa!
Co z tobą?
Nie kochasz mnie?”
Leżałem w szpitalu, bo miałem raka.
Cieszę się, że tu jestem.
Tak.
Są tu może jakieś pielęgniarki?
Jesteście królowymi!
Pielęgniarki mają dużo pracy.
Mówisz: „Siostro! Pomocy!”
A one cię nie słuchają.
„Chwileczkę, siostro!
Jestem z Filipin!”
Ona na to: „Co? Czemu wcześniej nie powiedziałeś?
Dam ci coś za darmo”.
Filipiny! Jestem Joey Guila. Wielkie dzięki!
Kocham was!
Joey Guila!
Andrew Lopez!
Andrew Lopez.
Myląca nazwa jak na Filipińczyka.
Dlatego wszyscy mamy przezwiska.
Tak naprawdę nie nazywam się Jo Koy.
To mój pseudonim.
Jesteście w szoku. „Co?
Jest oszustem?”
To moja ksywka nadana mi przez ciocię.
Jo Koy to zasługa mojej cioci Evelyn.
Robię stand-up od 1989 roku.
Kiedyś posługiwałem się pełnym nazwiskiem: Joseph Glenn Herbert.
Pieprzcie się! Dlatego to zmieniłem!
Dokładnie!
Na początku występujesz, gdzie się da:
w barach, restauracjach.
Miałem trzy minuty i jak podawałem pełne nazwisko,
ludzie się śmiali.
„Joseph Glenn Herbert”. Śmiech. „Cholera jasna!”
Śmiali się tylko z mojego nazwiska!
Raz po występie poszedłem do cioci.
Rozmawiałem tam z moją kuzynką Moną.
Mówię jej: „Muszę mieć pseudonim, bo jak wchodzę na scenę
i mnie przedstawiają, ludzie rechoczą”.
Mona odparła: „Bo twoje nazwisko jest do dupy”.
Ja na to: „Wiem”, a ona: „Trzeba je zmienić.
Może zamiast nazwiska używaj tylko twojego drugiego imienia?”
„Joseph Glenn?”
Ona na to: „Racja, też do dupy.
Pozbądź się drugiego imienia
i używaj nazwiska tylko z pierwszym”.
„To wciąż Herbert!”
W tej chwili do kuchni wchodzi ciocia Evelyn
i mówi: „Jedz, Jo Koy.
Zjedz coś, Jo Koy!”
Wtedy mnie olśniło.
„Tak się nazwę!”
Zawsze tak na mnie wołała, ale dopiero wtedy,
zrozumiałem, że to idealny pseudonim.
Nazwę się Jo Koy.
Był wtedy rok 1989.
I tak od 30 lat jestem znany jako Jo Koy.
Po ostatnim programie...
dziennikarze robili ze mną wywiady.
Każdy z nich zadawał to samo pytanie:
„Skąd pseudonim Jo Koy?”
Ja na to: „Nie umiem odpowiedzieć.
Filipińczycy tak już mają.
Nadają ci imię, a nazywają inaczej”.
To prawdziwa historia i po raz pierwszy ją wyjawiłem!
Dlatego cztery miesiące temu
poleciałem do Vegas i zabrałem ciocię Evelyn na kolację.
Spojrzałem na nią i mówię: „Ciociu Evelyn,
dziennikarze pytają, skąd pochodzi mój pseudonim,
a ja nie mam pojęcia.
Mogłabyś mi powiedzieć, jak przyszła ci do głowy ksywka Jo Koy?”
Ciocia jest już bardzo stara.
Spojrzała na mnie i mówi...
„Nie nazywam cię Jo Koy”.
Myślę sobie: „Cóż, to stara kobieta.
Ma demencję.
Na pewno wiele zapomina”.
Zrobiło mi się głupio i mówię: „Ciociu, to ja.
Poznajesz? Jo Koy.
Twój Jo Koy.
Twój ulubiony bratanek...
Jestem Jo Koy”.
Ona na to: „Wiem, kim jesteś.
Masz mnie za głupią?
Mówię tylko, że nie nazywam cię Jo Koy”.
Ja na to: „Jak to nie? Przecież cały czas...
Robisz sobie ze mnie jaja?
Mówisz poważnie?
Od 30 lat mam tę ksywkę, a ty milczysz”.
Ona na to: „Tak, milczałam,
bo cały czas mówisz Jo Koy, więc ci pozwalam”.
„Pozwalasz mi, a sama mnie tak nie nazywasz?
Pamiętam, jak wtedy do ciebie przyszedłem
a ty powiedziałaś: »Jedz, Jo Koy« i stąd moja ksywka.
- Nie żartujesz?” - „Nie nazywam cię Jo Koy”.
„No to jak...
Jak mnie nazywasz?”
To prawda. Jesteście gotowi?
Popłaczecie się.
Przysięgam, ledwo się dowiedziałem.
Pytam: „Jak mnie nazywasz?” Ona na to: „Jo Ko.
Taka jest twoja ksywka. Jo Ko”.
Wytłumaczę to tym, którzy nie wiedzą.
W Tagalok „ko” znaczy „mój”.
Moja ksywka to Mój Jo. Jo Ko. Czyż to nie urocze?
Przeurocze!
Nie miałem pojęcia!
Mówię jej: „To urocza ksywka!”
Ona na to: „A ty używasz pieprzonego Jo Koy!
Kto to, kurwa, jest?!
W Netflixie mówią: »Zaraz wystąpi Jo Koy«,
a ja nie wiem, kto to, kurwa, jest!
No tak, to przecież Jo Ko!”
Czemu nie powiedziała tego 30 lat temu?
Wszystkie moje produkty są z błędem!
Mój kolejny gość, Ramon Ibanga, także nie używa prawdziwego nazwiska.
Ale wiecie, z kim współpracował? Z Drake'm.
J. Colem, Jayem-Z i Beyoncé.
I wiecie co? To też pseudonimy.
To ksywki. Oprócz Beyoncé,
choć byłem pewien, że to pseudonim.
Znacie go lepiej jako zdobywcę Grammy, producenta muzycznego !llminda!
Sprowadziliśmy go do ojczyzny, aby pokazał tu swoją magię!
Zobaczcie.
Cześć.
- Się masz? - Legendarny !llmind!
Jak leci, stary? Wielkie dzięki.
- Jestem twoim fanem. - Wzajemnie.
- Szaleństwo. - Sam nie mogę w to uwierzyć.
Trzeba zrobić intro dla Jo.
Najlepiej użyć autentycznych loopów i dźwięków.
Tak, rozumiem.
Możemy w ten sposób pokazać Ameryce kulturę Filipin.
Sprawić, by obie te kultury się spotkały. Do roboty.
Świetny loop.
- Jakie tempo? - Osiemdziesiąt pięć.
Dasz 90?
Dobrze.
Skąd masz to nagranie gitary? Masz tu tę płytę?
- Sam to nagrałem. - Tak?
- Masz tu płyty? - Tak.
- Szaleństwo! - O tak.
Można użyć tych bębnów w tle.
Z takim rytmem to będzie istny odlot!
- Wystarczy. - Może filipińskie instrumenty strunowe?
Dobry pomysł.
Czy można...
Możesz to podłączyć i zaimportować te sample?
Zrobimy tak.
Najpierw wstawię ten pierwszy kawałek.
Mógłbyś dodać niski bas...
Zaufaj mi. Uda się.
- Zaimportuję te wokale. - Dobra.
Zobaczymy, jak pasują te dwa kawałki:
- wokal i bębny. - Jasne.
Potem możesz dodać
- perkusję w stylu boom bap. - Dobra.
Fajne bębny.
Myślę, że ten moment, kiedy wchodzi bęben basowy,
nadaje się na intro, a potem ktoś krzyknie...
„Kolejny szalony Filipiniec!”
- Potem wchodzi raper. - Racja.
- Jest ogień. - Dobra.
Podoba mi się.
Wchodzicie po ośmiu taktach.
- Po ośmiu. - Tak. Do roboty.
!llmind to mój „Lodi!”
Wiesz, co to Lodi?
- To „Idol”. - Rany.
- Świetnie rapuje. - O tak.
„Przedstawiamy...
Jo...
Koya!
Zróbcie hałas!”
Szaleństwo.
- Jo. - We własnej osobie!
Człowiek-mit, legenda!
- Co tam? - Cześć.
- !ll, uwielbiam cię! - Cholera.
- Cieszę się, że tu jestem. - Ja też.
Nie wierzę. Prawdziwy Jo Koy!
- Jasne. - Cieszę się.
- Podoba ci się. - O tak.
- A tobie? - Też.
Te oba światy łączą się ze sobą. Tego chcieliśmy.
Twoja historia to wspaniałe źródło inspiracji.
W dzisiejszych czasach wystarczy wyciągnąć rękę,
aby dać się poznać całemu światu.
Jesteś idolem tych trzech dzieciaków.
Pokazujemy naszym rodakom, że mają szansę, by się przebić.
Możesz wyglądać jak my, pochodzić z tego kraju, co my...
- Tak. - ...i odnieść sukces.
Przez długi czas nie mieliśmy...
tej wizji.
Czegoś w stylu: „Nagram coś, bo !llmind tak robi”.
Albo: „Będę rozśmieszał ludzi jak Jo Koy”.
- Tak. - „Dam radę”.
„Nie muszę być pielęgniarką”.
Nie, serio. To prawda.
Jesteś wspaniały. Uwielbiam cię.
Nie mogę się doczekać jak wyjdziesz przy tym na scenę.
- Będzie super! - Muszę to usłyszeć. Będzie super.
Powitajcie !llminda!
To było super.
Słyszycie tę ścieżkę? Jest oryginalna.
Autentycznie filipińska.
!llmind współpracował przy tym kawałku z moim kumplem DJ Medmessiah.
Przywitajcie go. Med jest z wami.
Uwielbiam to, co dziś tu robimy!
Autentyczność to podstawa. Dzięki, !llmind!
- Dzięki, DJ-u Medmessiah. - Dzięki, panowie.
Zaprosiłem tu też mojego kumpla Andrew Orolfo,
aby spróbował filipińskich dań,
przygotowanych przez moją rodzinę na targu rolniczym.
TARG ROLNICZY QUEZON CITY
Andrew!
Co tam u ciebie?
Chodźmy.
Chciałeś śniadanie, to je dostaniesz.
To targ rolniczy.
To moja siostra, Gemma.
- Witaj. - A ta przepiękna kobieta,
to moja ciocia Ofie.
- Witaj na Filipinach. - Dziękuję.
Chciałem, żebyś spróbował najlepszego filipińskiego jedzenia,
bo ostatni raz byłeś tu jako dziecko.
Kupmy potrzebne składniki.
- Które wziąć? - Tylko tę.
Tę?
Witaj w dziale kurczaków. Jest tu wszystko.
Skrzydełka, udka, piersi. My weźmiemy całego.
Twoje imię?
Mów mi Lodi.
Lodi? Jak idol!
Na Filipinach tak mówi się na idola.
Tak naprawdę, to ona ma na imię Ludi.
Cholera. Rzeczywiście, Ludi.
- Pomyłka. - Ludi.
Ale jesteś moją idolką. Piątka.
Dziękuję bardzo.
Chodźmy coś zjeść.
Dobrze się bawisz?
To jedno z najwspanialszych przeżyć.
Nie mogę się doczekać. Moja siostra dla nas gotuje.
Ta restauracja udostępniła nam kuchnię.
W Ameryce nie możesz wejść do restauracji
i spytać: „Mogę skorzystać z kuchni?”
Moje ulubione danie to kurczak adobo.
Przenosi mnie w czasy dzieciństwa.
Mama gotowała adobo, kiedy byliśmy mali.
Pamiętam garnek, w którym to gotowała.
- Rozumiem. - Mama nadal go ma.
Czy twoim znajomym też odbijało na punkcie kurczaka adobo?
- Uwielbiali to. - Mieli odlot!
A jak przynosiłem sajgonki lumpia,
- byli zachwyceni. - Właśnie!
Dlaczego więc świat wie tylko o balut?
Wystarczy!
Kiedy byłeś tu po raz ostatni?
Przyjechałem tu jako dziesięciolatek.
- Serio? - Byliśmy tu tylko tydzień.
Kiedy zacząłeś robić stand-up,
myślałeś, że wystąpisz kiedyś w ojczyźnie?
- Nigdy. - Prawda?
Nie sądziłem, że to zrobię.
Wychowałem się w Ameryce.
Wystraszyłem się, kiedy powiedziałeś, że wystąpię na Filipinach.
- Serio? - O tak.
Najbardziej obawiam się,
że oni nie złapią moich żartów.
Kto nie złapie?
- Wszyscy? - Tutejsi widzowie.
Wszyscy Filipińczycy.
Po pierwsze, komedia to komedia.
- Tak. - Humor się obroni.
Nie będą się śmiać tylko jeśli nie będziesz śmieszny.
- Racja? - Prawda.
Teraz wiem, że nie jestem jedyną osobą, która tak wygląda i się zachowuje.
Wszyscy mamy ze sobą wiele wspólnego.
Właśnie!
Cieszę się, że mogę tu wystąpić.
- Super. Pora coś zjeść. - Racja.
Gotowe.
- Ciociu! - Dziękuję.
Kurczak adobo.
Tykwa, kurczak adobo, smażony ryż czosnkowy.
Sama to zrobiłam.
Kurczak adobo to najlepsze danie rodem z Filipin!
Na Filipinach je się go rękoma, więc...
- Dostanę widelec? - Joseph!
No jedz!
Spróbuj.
Pyszny.
Przed wami mój przyjaciel Andrew Orolfo.
Jak leci?
Podoba wam się? Jest fajnie?
Ostatnio dużo czasu spędzam z tatą.
Ostatnio kupił sobie okulary fotochromowe.
Kojarzycie je?
Dla niezorientowanych. To okulary, w których zmieniają się soczewki,
żeby zniechęcić ludzi do seksu z wami...
Wyglądają przezabawnie.
Nie wiem, czy ktoś tu je ma.
Ale nie mówcie mi, bo i tak was nie szanuję.
Czy to te okulary, kolego?
Spójrz na ten reflektor! Żartuję.
Cofam to. Jeśli nosicie te okulary,
chciałbym o tym wiedzieć, zanim zaczniemy ze sobą rozmawiać.
To dlatego, że jak gadałem z tatą,
zmieniły się w środku rozmowy!
Nigdy wcześniej nie czułem się tak znieważony.
Podczas rozmowy wyszliśmy na zewnątrz przez co ich szkła ściemniały.
Przyspieszyłem gadkę, bo poczułem, że kończy mi się czas.
Taki jest mój tata. Po prostu stary głuptas.
Tak wielki głuptas,
że głosował na Trumpa. Serio.
Całkowicie mnie to rozwaliło, bo nie miałem nawet pojęcia,
że tata ma amerykański paszport...
Spędzamy razem dużo czasu,
próbując nadrobić stracone chwile.
Rodzice się rozstali.
Ktoś tu dorastał w rozbitym domu?
To wasza wina.
Żartuję.
Moi rodzice rozstali się, gdy miałem 12 lat.
Dowiedziałem się o tym, jak miałem 15.
Długo nie miałem pojęcia.
Raz spytałem mamę: „Gdzie jest tata?”
A ona na to: „Wiedziałam, że o czymś zapomniałam”.
Co ciekawe,
moja siostra też nie wiedziała,
bo jak dorastaliśmy, tata nie spędzał z nami czasu.
Ciągle go nie było.
Dlatego nie czuliśmy się z nim związani.
Zobrazuję wam to.
Zdarza się wam stać na imprezie z dwoma innymi osobami,
które rozmawiają tylko ze sobą,
a wy się nie udzielacie,
więc postanawiacie powoli się wycofać?
Potem zakładacie nową rodzinę i tak dalej...
No właśnie.
My ciągle rozmawiamy.
Tata ma nową pracę. Jest kierowcą autobusu szkolnego,
co bardzo mnie śmieszy.
Swojego dziecka nie woził do szkoły,
a teraz chce wozić wszystkie inne!
Super.
Mieszkam w Kalifornii.
Mamy tam sporo trzęsień ziemi.
A propos, wiecie co to skala Richtera?
Dobrze. Tak sobie myślę.
To dość dziwne, że skala natężenia trzęsienia ziemi
sprawdza się też w przypadku rozmiaru fiuta.
Niektórzy zrozumieli. Pomyślcie tylko.
Natężenie 3,5 stopnia.
Pytasz: „Poczułaś to?” Nie, nikt by nie poczuł.
Prawda?
Pięć i pół do sześciu? Już coś czuć.
To najczęstsza wartość
i podobno najlepsza. Cicho tam.
Sześć i pół i siedem to już szaleństwo.
Można by to powtórzyć,
ale trzeba się lepiej przygotować.
Wszystko powyżej ośmiu to:
„Boże, wszystko jest zrujnowane.
I pies zdechł”. Co takiego?
To ostatnio mój ulubiony żart,
bo jak go opowiadam, widzę, kto jest gdzie na tej skali.
Wystarczy popatrzeć.
Przy trójce wielu facetów było tu smutnych.
Przy ósemce ten gość szturchnął swoją laskę, mówiąc: „To ja”.
Ona nie zaprzecza.
Będę już kończyć. Wielkie dzięki.
Andrew Orolfo!
Do tej pory występowali przed wami Amerykanie filipińskiego pochodzenia.
Ale mój następny gość urodził się w Manili.
Tak, tutaj, w Manili.
A teraz jeździ po całym świecie. Przywitajcie Iñigo Pascuala!
Dzięki, Jo!
Piosenka „Catching Feelings”.
Panie i panowie, Iñigo Pascual!
Tak właśnie kończy się program!
Właśnie tak! Zróbcie hałas!
O to chodzi! Spełniło się moje marzenie.
Naprawdę. Zawsze o tym marzyłem
i cieszę się, że wróciłem do mojej ojczyzny,
sławiąc moją kulturę, naszą kulturę
z wszystkimi naszymi widzami.
Mam nadzieję, że było zabawnie
i że zainspirowaliśmy was do pielęgnowania waszej kultury,
jakakolwiek ona nie jest. Róbcie to.
Ale co najważniejsze,
mogę dzielić tę chwilę z moim synem!
Po raz pierwszy zabrałem go na Filipiny!
Oto i on! Mój synek!
Tak!
Kocham was! Dobranoc!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz