Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
sesje w long pond studio
21 maja 2020 r. los angeles, kalifornia
Jest 8.30.
Dlaczego nie śpię?
To długa historia.
Niespodziewanie zaczęłam tworzyć nowy album.
Myślałam, że po prostu
piszę piosenki podczas kwarantanny.
W krótkim czasie powstał z nich album.
Był to piękny i zaskakujący proces.
I tak...
Nie można nagrywać w studiach, bo są zamknięte,
a ja nigdy nie nagrywałam w innym miejscu.
Wiem, że dla innych to nic nowego,
więc to w sumie nic niezwykłego, ale bardzo mnie to stresuje.
Stworzyliśmy domowe studio w moim domu.
Dzisiaj w domu będę nagrywać wokal.
Jestem bardzo podekscytowana.
Tam jest moja kabina do nagrywania wokalu,
a po drugiej stronie ściany jest... Laura!
laura sisk inżynier dźwięku
- Hej. - Tak.
Jack?
Cholera.
Tak jakbyś tu był, a jednak jesteś w Nowym Jorku.
Stresuję się. Nigdy tego nie robiliśmy.
To szaleństwo.
24 lipca 2020 r.
podczas kwarantanny związanej z covid-19 taylor swift niespodziewanie wydała
ósmy studyjny album pod tytułem folklore
muzycy nagrywali oddaleni od siebie o całe kilometry,
a album powstawał w studio long pond
taylor i współpracujący artyści nie mieli okazji wspólnie wykonać albumu...
do teraz
północna część stanu nowy jork, wrzesień 2020 r.
- Pierwszy wspólny dzień w studio. - Wypijmy za to.
Pierwszy raz.
To dziwne.
Wydaje mi się, że podczas kwarantanny
byłam apatyczna i nie wiedziałam, co ze sobą zrobić...
Tak było przez pierwsze trzy dni.
Potem przypomniałam sobie,
- że poznaliśmy się rok temu. - Tak.
Byłam na koncercie The National, a po nim ze mną rozmawiałeś...
założyciel the national
współproducent folklore
...byłeś taki miły. Zapytałam jak piszecie piosenki.
Odpowiedziałeś, że mieszkacie w różnych miejscach i czasami tworzycie utwory,
które potem rozsyłacie do siebie i do Matta.
Pomyślałam sobie,
że gdybym miała kiedyś szansę współpracować ze swoim idolem,
to współpraca z wami byłaby super.
Ogłoszono kwarantannę, napisałam do was i zapytałam,
czy chcielibyście współpracować i czy jesteście na to gotowi.
A ja nie mogłem uwierzyć, że ta wiadomość była prawdziwa.
Wyglądała na żart. Jakby kumpel...
Wydawało mi się, że ktoś udaje Taylor.
Sądzę również, że...
Jednym z powodów, dla których tak mi to odpowiada...
współproducent
...jest to, że pandemia zweryfikowała życie, które znaliśmy dotychczas
i zostawiła nam dwa wybory.
Albo się dostosujemy i to przetrwamy,
albo wybierzemy nową ścieżkę
i udamy się na niezbadane wody.
Sądzę, że to był ekscytujący sposób na spędzenie kwarantanny,
by napisać wszystko od nowa, skoro i tak nie wiadomo, co się dzieje.
Tak.
Dopiero na tydzień przed wypuszczeniem krążka,
- powiedziałam o nim wytwórni. - Jak poszło?
Wspaniale.
Obawiałam się, że będę się stresować,
że będę musiała bronić swoich racji.
Usilnie przekonywać ich, że wiem co robię.
Wiem, że nie ma wielkiego singla,
ani popowego utworu, a ja nie...
Ale wytwórnia powiedziała, że zgadza się na wszystko.
Jesteś gotowa, żebyśmy zagrali cały album?
Tak. Sądzę, że to bardzo ważne, żebyśmy to zrobili.
Uważam, że potrzebuję tego, by uwierzyć, że to prawdziwy album.
- Zdaje się być fatamorganą. - To prawda.
Nigdy nie nagraliśmy takiego albumu.
Ja też nie.
Tak.
Nie wiem, czy to powtórzę.
Nie wiem, czy tak powinno się nagrywać albumy.
Teraz to miało sens.
Całkowita niepewność dotycząca życia sprawia,
że wiecznie towarzyszy nam niepokój,
ale z drugiej strony powoduje, że znika napięcie,
które do tej pory odczuwaliśmy.
Jeżeli mamy zmienić swoje życie o 180 stopni,
powinniśmy zacząć od tego, co kochamy najbardziej.
Sądzę, że podświadomie chyba właśnie to robiliśmy.
- Właśnie tak. - Tak.
Jeśli wszystko się zmienia, nagrajmy płytę.
Cieszę się, że to zrobiliśmy, bo okazało się,
że nie tylko my potrzebowaliśmy się wypłakać.
utwór 1: the 1 słowa: taylor swift i aaron dessner
To zabawne, bo miałem wrażenie, że w tej piosence
zawarłaś ducha całego albumu.
Widząc pierwsze słowa „the 1”:
„I'm doing good. I'm on some new shit. Been saying »yes« instead of »no«”,
zadałem sobie pytanie: „Czy ona mówi o pisaniu piosenek ze mną,
czy jednocześnie o wszystkim innym, czy...”.
Sądzę, że te słowa mają podwójne znaczenie.
Album rozpoczyna się słowami:
„I'm doing good. I'm on some new shit. Been saying »yes« instead of »no«”.
Odnoszą się do sytuacji, w której słowami piosenki
informujesz byłego kochanka, jak wygląda twoje obecne życie
i robisz to w pozytywny sposób.
Było to również ujście dla mojej kreatywności. Mówię tak,
wydaję album w najgorszym możliwym czasie.
Nagrywam materiał z osobami, z którymi zawsze chciałam to zrobić,
od kiedy stałam się fanką the National.
Będę po prostu mówić „tak”.
- Tak. - I udało mi się.
utwór 2: cardigan słowa: taylor swift i aaron dessner
Pięknie.
- Świetnie się bawiłam. - Tak.
Boże, ale czad.
Naprawdę wspaniale. Wiesz?
- Wiesz, co to jest? Świetna zabawa. - Tak, to było piękne wykonanie.
utwór 3: the last great american dynasty słowa: taylor swift i aaron dessner
Wysłaliście mi muzykę do „last great american dynasty”,
a ja chciałam napisać piosenkę o Rebekah Harkness
chyba od 2013 roku.
Nigdy nie znalazłam odpowiedniego sposobu,
bo żadna muzyka nie była odpowiednia,
by pomieścić w niej historię jej życia
- i żeby była ponadczasowa... - Tak.
Jak usłyszałam muzykę, wiedziałam, że nadszedł ten moment.
W końcu mogłam opisać historię Rebekah Harkness.
Ta piosenka oddaje ducha albumu folklore,
bo nie jest o tobie, ale twoja osoba przez niego przemawia.
- Jest taki... - To typowe
narzędzie narracyjne w muzyce country...
On zrobił to A ona tamto
A potem się spotkali A ja jestem ich dzieckiem
Właśnie tak. Tak. „A ja byłem tym facetem, o którym mówiłem”.
„Tak, byłem tym dzieckiem”. To najlepsze.
- To wyzwanie. - Słuchasz piosenek country
i przechodzą cię dreszcze. Po całym ciele.
Mimo, że dopiero pod koniec zmieniasz perspektywę,
a historia jest o kimś innym.
To chyba najbardziej obnażające.
To bardzo osobiste.
Gdy słyszysz końcówkę, zalewa cię fala emocji.
Dzięki.
- Jest dobra. - Tak.
utwór 4: exile (z udziałem bon iver)
słowa: taylor swift, william bowery i justin vernon
Szkoda, że nie ma tu pozostałych dwóch współautorów.
- Kogo? - Justina Vernona i Williama Bowery'ego.
Justin jest jednym z najlepszych.
Nie miałem okazji poznać Williama.
Wiele mówi się o Williamie i jego tożsamości,
ponieważ... to nie jest prawdziwa osoba.
Nie?
Jack.
Żartuję sobie.
To ciągnęłoby się w nieskończoność.
Co?
- Kto? - Kiedy?
Z tego co wiemy, William Bowery ma na imię Joe.
Joe pięknie gra na pianinie. Nieustannie gra,
improwizuje i tworzy nowe rzeczy.
Utwór „exile” był szaleństwem,
bo Joe skomponował muzykę na pianino...
I śpiewał część Bon Iver.
Jezu.
- A ja... - Słowa też?
- Tak, po prostu śpiewał... - Jezu.
...w ten sposób całą pierwszą zwrotkę.
- Nieźle. - Byłam w transie
i zapytałam, czy możemy kontynuować pisanie tego otworu.
Oczywistym było, że to duet,
bo on ma bardzo niski głos, a piosenka świetnie brzmiała
- w niskich tonach i rejestrze. - Tak.
Poza tym jesteśmy ogromnymi fanami Bon Iver.
- Ale super. - Wiemy, że Aaron go zna.
Ale za bardzo się bałam to zasugerować.
Ale... Gdy wysłałam utwór do Aarona, powiedziałam:
„Mam nadzieję, że to będzie duet, ale nie wiemy z kim.
Z kim miałby być? Jak myślisz, kto będzie odpowiedni?”.
Aaron odparł: „Sądzę, że ten utwór spodoba się Justinowi”.
A ty powiedziałaś: „Tak? Interesujące”.
- Nie mogłam tego wykrztusić. - Serio? Tak było?
Nie mogłam tego wyrazić słowami.
Gdybym to powiedziała, a on zapytałby Justina,
a on by odmówił, za bardzo by mnie to zabolało.
Interesujące.
Kiedy o tym rozmawialiśmy, mówiłem:
„Sądzę, że to będzie dla niego inspirujące”.
Wysłaliśmy utwór i tak się stało.
Potem nad nim pracował i go odesłał.
Napisał... Nie prosiliśmy, żeby cokolwiek pisał,
- ale on napisał... - Napisał to wspaniałe przejście.
Napisał...
...cały fragment.
Nieustannie myślałam, że to się nie wydarzy.
Że Justin zmieni zdanie,
bo to nie jest część mojej rzeczywistości.
Nie ma mowy, żeby to się udało.
Nagra wokal,
a potem powie, że nie chce być na płycie.
Ale nigdy do tego nie doszło.
Jest na albumie, jest odlotowy
i to wszystko się wydarzyło.
z powodu pandemii justin vernon śpiewa w eau claire w wisconsin
utwór 5: my tears ricochet słowa: taylor swift
Od czego zaczynamy? Jak dla mnie całość zaczyna się
od utworu „my tears ricochet”.
Tak. Chronologicznie to pierwszy utwór.
Napisałam go sama.
To na pewno jedna z najsmutniejszych piosenek na albumie.
Tak. To jedna z najlepszych piosenek, jakie napisałaś.
Dzięki.
Pewnie dlatego umieściłaś ją pod numerem pięć.
Tak, wybór piątej piosenki to trudna decyzja,
ale od razu wiedziałam, że pewnie to będzie ten utwór.
- To poniekąd utwór o karmie. - Tak.
O chciwości.
O tym, jak twój przyjaciel, towarzysz
i najbardziej zaufana osoba w życiu
może stać się twoim najgorszym wrogiem,
który wie, jak cię zranić, bo kiedyś ufałeś mu bezgranicznie.
- To najgorszy typ zdrady. - Tak.
Przypomina mi rozwodzące się małżeństwo,
gdzie małżonek, który przysięgał, że będzie z tobą na zawsze,
jest osobą, która najbardziej cię obgaduje za twoimi plecami.
To definitywna zdrada, kiedy ktoś,
kogo znasz, dogłębnie cię zniszczył.
Pisząc ten utwór, zrozumiałam,
że we wszystkich historiach o super bohaterach
największym wrogiem bohatera jest zła postać, która była jego przyjacielem.
Tak.
Tak to wygląda.
Kiedy o tym myślisz, przychodzi ci na myśl
początkowa faza przyjaźni,
kiedy ludzie nie zdają sobie sprawy, że pewnego dnia się znienawidzą
i będą próbowali się zwalczyć.
To doprawdy przykre i straszne.
Wydaje mi się, że utwór jest unikalny z powodu dalszej perspektywy,
ponieważ obie są dobre, ale czasem, gdy piszesz, jesteś pod wpływem emocji.
Wtedy piszesz o tym, co zaszło i co czujesz.
Uwielbiam to, ale ta piosenka,
co ciekawe pierwsza, którą napisałaś,
stała się motywem przewodnim albumu, a jest bardzo wyważona.
Jest wyważona i opowiada o tym, czego doświadczyłaś.
Jest potężna.
utwór 6: mirrorball słowa: taylor swift i jack antonoff
Na albumie folklore jest wiele utworów, które się do siebie odnoszą.
Jednym z nich jest „this is me trying”,
do którego odnosi się „mirrorball” słowami:
„I've never been a natural. All I do is try”.
Pamiętam, że zapisanie tych słów było dla ciebie ciekawe.
Pamiętam, że je wypowiedziałaś, zapisałaś i zapytałaś:
- „Powinnam to powiedzieć?”. - Zapytałam, czy to nie zbyt prawdziwe...
Czasami, jak w przypadku „mirrorball”, gdy piszę tekst piosenki do muzyki
i ją włączam, od razu mam przed oczami scenę.
W tym przypadku od razu zobaczyłam
kulę dyskotekową, migające światełka, neony,
ludzi pijących piwo przy barze,
parę tańczącą na parkiecie.
Smutna sceneria w świetle księżyca
w miasteczku, w którym nigdy nie byłeś.
Pomyślałam sobie,
że po środku parkietu zwisa kula dyskotekowa,
która odbija światło.
Kula składa się z milionów popękanych odłamków, dlatego tak się błyszczy.
Wśród nas możemy spotkać takie osoby.
Wiszą nad nami, a ich każde pęknięcie wprawia nas w radość.
- Tak. - I...
Kiedy kierujesz na nie światło, przepięknie się mienią,
ale długi czas wiszą tam, mimo że nie są w świetle reflektorów,
nadal stoją na piedestale, ale nikt na nie nie patrzy.
To mit, który kochamy i tworzymy dla ludzi.
Tak, to...
- Chcemy, by pękali na kawałki. - Tak.
Zrób coś wesołego, smutnego, fajnego i smutnego.
- Gdy światło zgaśnie, bądź niewzruszony. - Tak.
Ta metafora tyczyła się celebrytów, ale tyczy się również
wielu osób, które muszą...
Osób, które mają poczucie, że muszą sprostać wymaganiom różnych osób.
Dla każdej muszą być inną wersją siebie.
Inną wersją w pracy, inną w obecności znajomych,
a jeszcze inną w obecności innej grupy znajomych.
Inną wersją w obecności rodziny.
- Tak. - Każdy musi być dwulicowy...
albo uważa, że w pewien sposób musi taki być.
To część bycia człowiekiem, ale jest to wyczerpujące.
Dowiadujesz się,
że wszyscy możemy stać się zmiennokształtni.
- Tak. - Ale jak to na nas wpływa?
To również pierwszy raz i jeden z nielicznych momentów,
gdy żyjemy w czasach, do których możemy odnieść się w piosenkach.
Wydaje mi się, że pandemia i kwarantanna
są głęboko zakorzenione w tym albumie,
bo pozwala na odczuwanie swoich emocji i powstał w izolacji.
To efekt głębokich rozmyślań
o tym kim jesteśmy i tak dalej.
Odnoszę się do tego w przejściu:
„They called off the circus, burned the disco down
when they sent home the horses and the rodeo clowns”.
Napisałam to, jak dowiedziałam się, że odwołano wszystkie moje koncerty.
A ja nadal stoję na linie.
Nadal staram się, by wszyscy się ze mnie śmiali.
Zdaję sobie sprawę, że tworzę muzykę, nadal próbuję
i wiem, że mam wymówkę, by usiąść i nic nie robić,
ale nie siedzę, nie mogę
- i nie wiem dlaczego. - Nie rozumiesz tego.
Właśnie dlatego uważam, że to wspaniałe dzieło czasów pandemii,
bo nie traktuje o niej,
a o tym, czego doświadcza artysta,
który żyje w jej trakcie.
- Tak. Zaczynasz... - Zaczynasz marzyć.
Tak.
utwór 7: seven słowa: taylor swift i aaron dessner
Utwór „seven” skłonił mnie do refleksji.
Zawsze zastanawiałam się...
Kiedy widzę, jak dziecko wpada w furię w sklepie spożywczym,
część mnie myśli: „Stary, jak ja cię rozumiem.
Kiedy przestałam w ten sposób wyrażać swoje niezadowolenie?
Kiedy przestałam wzburzać się do tego stopnia, by rzucać się na podłogę
i rzucać w mamę płatkami śniadaniowymi?”.
To nie przemija, ale jak radzimy sobie z tymi emocjami?
- Właśnie. - Z uczuciami.
Nadal je odczuwamy, ale co się z nimi stało?
Wyobraźcie sobie mnie, zanim nauczyłam się być uprzejma.
Kiedyś krzyczałam, gdy miałam na to ochotę.
Oczywiście nie możemy cały czas wpadać w furię,
uczymy się, że to nie jest dobre rozwiązanie,
ale przez to coś tracimy.
utwór 8: august słowa: taylor swift i jack antonoff
Współpraca z tobą jest dziwnym doświadczeniem.
Aaron wie, o czym mówię. Mówię serio, bo to wyglądało tak:
„To utwór. Chwilę, mam przejście.
A tu lepsze przejście. Dobra, to jest idealne.
A to fragment po przejściu, a ten fragment...”.
Napisałam go w kabinie.
Tak! To była cała seria...
Obserwowanie, jak oddzielne fragmenty tworzą jedną całość
było...
Kocham, co zrobiłaś z tą piosenką.
- Zapiera dech. - Dzięki. Kocham, co z nią zrobiłeś.
Dziewczynę z „august” nazywam w myślach
- Augustą albo Augustine. - Ładnie.
- Takie imię jej nadałam w myślach. - To wszystko zmienia.
Do tej pory myślałem, że jest bezimienna.
Tworząc „cardigan”,
myślałam o tym, że jest sposób w jaki Betty
postrzega burzliwą miłość
sprzed 20-30 lat.
Uważam, że Betty i James byli ze sobą.
- Prawda? - Ciekawe.
Uważam, że byli razem, ale James dał jej popalić.
Utwór „august” był z pewnością
o dziewczynie, z którą James był tamtego lata, tak?
Wydaje się, że jest złą dziewczyną, ale tylko z pozoru.
Jest wrażliwa i naprawdę się w nim zakochuje.
Chciała stwarzać pozory wyluzowanej i nie dbającej o nic,
bo tak muszą zachowywać się dziewczyny.
Chciała, by myślał, że jej nie zależy,
ale tak nie było. Uważała, że łączy ich coś wyjątkowego.
A on wraca do Betty.
Koncept, że istnieje zła, nikczemna dziewczyna,
która zabiera ci faceta, niezależnie od sytuacji,
jest tak naprawdę mitem, bo tu nie o to chodzi.
Każdy ma uczucia i chce, by go dostrzeżono i kochano,
a tego właśnie chciała Augustine. Być kochaną.
W „august” podoba mi się to, że nie jest marzeniem.
Mimo, że tak brzmi. Wydaje się, że...
Ta sytuacja jest mi bardzo bliska.
- Niespodziewane zadurzenie. - Tak.
Piosenka powstała dlatego, że lata temu zapisałam w telefonie
„meet me behid the mall” z myślą, że stworzę z tego utwór.
Podobało mi się.
utwór 9: this is me trying słowa: taylor swift i jack antonoff
Myślałam o uzależnieniu, o osobach,
które cierpią z powodu choroby psychicznej,
albo walczą z nałogiem, albo na co dzień stawiają czoła przeciwnościom.
Nikt ich na co dzień nie wspiera,
ale każdego dnia muszą z czymś się mierzyć.
Jest tyle dni, w które nikt nie docenia ich wysiłku.
- Tak. - Więc,
jak często osoba, która toczy taką wewnętrzna walkę,
ma chęć powiedzieć wszystkim dookoła:
„Nie macie pojęcia, jak niewiele brakuje, bym się znowu poddał”.
- Albo: „Nic nie wiecie”. - Tak.
„Nie wiecie, jak ciężko jest osiągnąć coś,
- co dla was nadal jest niewystarczające”. - Tak.
Często o tym myślę.
Tylko ty wiesz, że dajesz z siebie wszystko, że próbujesz.
Nikt poza tobą tego nie wie.
Dostrzegam w tym utworze trud,
gdy dajesz z siebie wszystko, ale to nadal za mało.
- Tak. - Rzadko kiedy to wystarcza.
Tak.
To bardzo odosabniające uczucie.
Uważam, że to zabawne,
bo tak naprawdę łączy nas wszystkich.
Wszyscy dajemy z siebie wszystko i uważamy, że to nadal za mało.
Chciałam, by pierwsza zwrotka
była o kimś, kto przeżywa życiowy kryzys,
kto nieustannie próbuje i ponosi porażki
w swoim związku,
psuje relacje z osobami, które kocha,
zawodzi wszystkich dookoła
i przyjeżdża do punktu widokowego na klifie
i siedząc w aucie, zastanawia się: „Mógłbym...
Mógłbym zrobić wszystko, co zechcę i zmienić wszystko raz na zawsze”.
Jednak wycofuje się i wraca do domu...
Kocham to, że nie zjeżdżając w przepaść, pokazuje, że próbuje.
Tak.
To ostateczna próba.
Tak. A druga zwrotka jest o...
osobie, która uważała, że miała dużo potencjału w życiu.
Sądzę, że w szkole, w liceum czy podczas studiów jest wiele mechanizmów,
dzięki którym możemy osiągać sukcesy i dostawać pochwały.
A po ukończeniu szkoły wiele osób
ma mniej sposobności, by otrzymać taką pochwałę.
Muszą dokonywać wielu wyborów, torować sobie drogę.
Nie ma kursu przygotowującego, na który można się zapisać...
Wydaje mi się, że wiele osób to przytłacza.
Mam w głowie wizję osoby, która jest zagubiona
i zaczyna pić, ale nieustannie próbuje przestać.
Tak.
utwór 10: illicit affairs słowa: taylor swift i jack antonoff
To pierwszy album, w którym zrezygnowałam z tego,
by stanowił moją 100% autobiografię.
Uważam, że tego potrzebowałam,
że moi fani powinni usłyszeć muzykę,
która nie przedstawia jedynie mojego życia.
Okazało się to trochę ograniczające,
bo pisanie piosenek to coś więcej,
niż jedynie własne emocje w odniesieniu do swojego życia.
Zdarzyło mi się to po raz pierwszy...
Stało się tak chyba dlatego, że codziennie oglądałam filmy.
Codziennie czytałam książki.
Codziennie myślałam o innych.
Wyszłam poza myślenie o sobie.
A w rezultacie...
To chyba mój ulubiony aspekt tego albumu,
że może istnieć jako oddzielny byt, a nie jako coś,
czego ludzie słuchają,
bo daje im to wgląd w coś, co wyczytali w nagłówkach gazet.
To ciekawe.
Dla mnie to zupełnie nowe doświadczenie.
utwór 11: invisible string słowa: taylor swift i aaron dessner
„invisible string”.
Gdy usłyszałam muzykę, którą mi wysłałeś,
pomyślałam: „Muszę napisać do tego adekwatny tekst”.
Szybko wpadłam na pomysł przeznaczenia.
Czasami obsesyjnie myślę o tym,
co steruje wydarzeniami i bardzo podoba mi się to romantyczne założenie,
że z każdym krokiem
jesteś bliżej celu, do którego dane jest ci dotrzeć.
Podążasz za niewidzialną nicią przeznaczenia.
Pamiętam, jak kupiłem małą gitarę z gumowym mostkiem,
a teraz ty też taką masz, ale ona ma...
Tak. Kupiłeś mi ją i wysłałeś ją do mnie i była...
Po rozpakowaniu nie mogłam uwierzyć, jaka jest piękna...
To gitara z lat 50.?
Z późnych lat 50. Została odnowiona,
więc mostek wycisza dźwięk strun, a przez to nadaje stare brzmienie.
W pewien sposób sama pisze za ciebie piosenki,
bo przyjemnie się na niej gra.
To pierwszy kawałek, który na niej stworzyłem,
a potem napisałaś piękną piosenkę o przeznaczeniu
i wtedy po raz kolejny poczułem, że to szczęśliwy zbieg okoliczności,
i że łączy nas niesamowita chemia.
Użyłaś muzyki, którą skomponowałem,
a w efekcie wyszło tak, jakbyśmy nagrywali razem w jednym pokoju.
Pamiętam, że napisałam tę piosenkę po tym, jak wysłałam byłemu prezent dla dziecka.
Myślałam wtedy, że życie jest wspaniałe.
Uważałam wtedy, że to pokazuje, jakie życie jest wspaniałe.
utwór 12: mad woman słowa: taylor swift i aaron dessner
„mad woman”.
Gdy pierwszy raz usłyszałam twoją kompozycję na pianinie,
poczułam, że w tle słyszalne są złowrogie dźwięki instrumentów strunowych.
Pomyślałam, że ukazują furię kobiety.
Byłam pewna, że to piosenka o kobiecej furii.
Zaczęłam się zastanawiać, jak pokazać tę kobiecą furię.
Pomyślałam, że...
elementem, którym najczęściej prowokuje kobiety do furii
jest psychologiczna manipulacja,
bo od wieków oczekuje się od nas pokornego przyjęcia męskich wzorców.
Cichej akceptacji wszystkich decyzji mężczyzn.
Często, gdy w obecnych czasach, będąc postępowe
i ośmielone, reagujemy na złe zachowanie za strony mężczyzn,
albo reagujemy, gdy ktoś
przekracza wszelkie granice,
nasza reakcja jest postrzegana jako potwarz.
Tak.
Dochodzi do takich sytuacji...
Nawet niedawno miałam do czynienia z osobą, która zachowuje się w ten sposób.
Ten mężczyzna sprawia, że czuję,
albo próbuje we mnie wzbudzić poczucie, że go atakuję,
ponieważ bronię się przed jego atakiem.
Tak jakbym nie miała prawa zareagować, bo wyjdę na wariatkę.
Nie mam prawa zareagować, bo wyjdzie na to, że jestem zła.
Nie mam prawa, bo tak nie wypada.
Dałeś mi możliwość, by wyrazić swoje zdanie na temat,
o którym tak dużo myślałam.
Jak wyrazić to... Jak wyrazić, dlaczego tak mi z tym źle?
utwór 13: epiphany słowa: taylor swift i aaron dessner
Uważałam, że na płycie muszą znaleźć się instrumenty strunowe,
bo kończyliśmy nagrywać, a dominowało pianino i instrumenty akustyczne.
Jesteś świetny w kompozycjach na instrumenty strunowe,
a Bryce jest... geniuszem.
członek the national kompozycje na instrumentach strunowych
Czułam, że na albumie powinna znaleźć się piosenka,
jakiej do tej pory nie było,
i że powinnam wykorzystać twój talent.
I nie mogłam... Kiedy ją usłyszałam, pomyślałam:
„Może napiszę o sporcie”.
Dopiero co skończyłam oglądać The Last Dance i...
moje myśli zaprzątał sport,
wygrani, przegrani i tym podobne, ale tak naprawdę
ostatnimi czasy byłam zajęta
sprawdzaniem przeszłości mojego dziadka,
który walczył na Guadalcanal podczas II wojny światowej.
To była bardzo krwawa bitwa,
a on nigdy o niej nie opowiadał.
Nie rozmawiał o niej ani ze swoimi synami, ani z żoną.
Nikomu nie powiedział, do czego tam doszło.
Mój tata również musiał przeprowadzić dochodzenie,
a wraz z braćmi oddali się dogłębnym poszukiwaniom
i dowiedzieli się, że mój dziadek doświadczył
- jednych z najgorszych przeżyć... - Walczył.
...jakie mogą spotkać człowieka.
Próbowałam sobie wyobrazić, co takiego musiałoby się wydarzyć,
że nie mógłbyś o tym nikomu powiedzieć.
Zdałam sobie wtedy sprawę,
że są ludzie, którzy obecnie
mają 20-minutowe przerwy między zmianami w szpitalach,
którzy obecnie doświadczają takiej traumy,
że pewnie nigdy nie będą chcieli o tym mówić.
Rozumiesz?
Dlatego pomyślałam,
że może to szansa, by opowiedzieć tę historię.
Sposób, w jaki łączysz
pamięć o kimś
i dajesz świadectwa historii swojej rodziny,
oraz pokazujesz zrozumienie, kim są bohaterowie dzisiejszych czasów.
To bardzo poruszające. I próbowałem...
Poczucie harmonii w tym utworze różni się od pozostałych.
Po raz kolejny czułem, jakbyśmy nagrywali w jednym pokoju
- i razem pracowali nad akordami. - Tak.
Wydaje się, że śpiewasz ją inaczej niż inne piosenki.
To była jedna z tych chwil, kiedy byłem wdzięczny za to, że jestem muzykiem.
Czułem, że dlatego właśnie gram. Coś jak...
Ja też to czułam, wykonując ten utwór.
Zastanawiałam się, jak to połączyć z resztą, by tworzyło całość.
W stosunku do tego albumu często odczuwam,
że w mym życiu były chwile, kiedy wszystko waliło się w bardzo metodyczny sposób,
a ja nie miałam kontroli nad negatywnym rozwojem wypadków,
a to co robiłam, nie działało.
Czułam się, jakby wypchnięto mnie z samolotu,
a ja spadając, próbowałam chwycić się powietrza.
Czułam, że nie mam wpływu na to, co zgotował mi wszechświat.
Moje życie się wali, a ja nic nie mogę na to poradzić.
To dziwne, ale kiedy zaczęłam tworzyć muzykę z tobą,
czułam, że to wszechświat czuwa nad tym, by wszystko ułożyło się jak należy,
- a ja nie mam na to wpływu. - Tak.
Przez takie rzeczy zaczynasz rozmyślać o życiu,
ponieważ w trakcie kwarantanny mogłam postradać zmysły,
a zamiast tego ten album stał się dla nas wybawieniem.
utwór 14: betty słowa: taylor swift i william bowery
Jedną z rzeczy, które lubię w tym albumie najbardziej,
jest to, że to trylogia trojga.
Trójca „betty”, „august” i „cardigan” jest...
Z tobą stworzyłam „august”, a z tobą „cardigan”.
- Razem stworzyliśmy „betty”. - Idealnie.
A „betty” była... Słyszałam, jak w drugim pokoju
Joe śpiewa cały refren „betty”.
Tak.
Weszłam i się przywitałam.
„Robię to zawodowo”.
- Dzień dobry. - „Chciałabym pogadać”.
Nigdy byśmy się tego nie podjęli,
dlaczego mielibyśmy wspólnie napisać piosenkę?
Myślałem, że żartujesz, że napisałaś piosenkę z Joe'em.
Nie mogłem w to uwierzyć. Myślałem,
że to będzie coś w rodzaju uroczych piosenek o zwierzętach i związkach.
Ale powiedziałaś, że to prawdziwa piosenka,
a ja nadal nie mogłem uwierzyć. Gdy mi ją wysłałaś...
To była nasza pierwsza rozmowa.
Przyszłam i powiedziałam:
„Hej, może to będzie dziwne i nam się nie spodoba,
ale ponieważ jesteśmy na kwarantannie i nie mamy nic innego do roboty,
może spróbujemy napisać razem piosenkę?”.
Śpiewał refren, a ja pomyślałam, że brzmi naprawdę dobrze
w wykonaniu mężczyzny i z perspektywy faceta.
Podobało mi się, że brzmiał jak przeprosiny.
Napisałam tak wiele utworów z kobiecego punktu widzenia,
w których domagam się przeprosin od mężczyzny,
że postanowiliśmy, by utwór przedstawiał perspektywę nastolatka,
który przeprasza po tym, jak z powodu swojej głupoty
traci miłość życia.
Podobno.
Nie, na pewno.
W Internecie twierdzą, że nie wiadomo.
- Był głupi. - Nie, ja...
Napisaliśmy ten tekst. Potwierdzam. Był głupi.
Nie znam Bowery'ego, więc niech będzie.
utwór 15: peace słowa: taylor swift i aaron dessner
Gdy wysłałeś mi wersję instrumentalną „peace”,
od razu pomyślałam,
że tak właśnie brzmi spokój.
Niskie dźwięki instrumentów basowych są tak przepiękne,
że od razu pomyślałam: „Tak brzmi spokój”.
Potem pomyślałam, że może zacząć od oczywistości
i zastanowić się, jak można to opowiedzieć w interesujący sposób,
który idzie w sprzeczności z tytułem.
Coś na zasadzie: „I could never give you peace”
przy najspokojniejszych dźwiękach nagrania.
Dlatego ci ją wysłałem, bo powiedziałaś:
„Wyślij mi wszystko, nawet jeśli nie ma sensu”.
A ty napisałaś do tego słowa,
które nie tylko mają piękny...
To taka piękna piosenka o miłości, która traktuje o...
obawach towarzyszących związkom, takim jak: „Czy to...
Czy przy mnie zaznasz spokoju? Czy przy mnie się odprężysz,
mimo że nie wiemy, co nadchodzi?”.
- Tak. - Śpiewasz do melodii przejścia.
Kiedy usłyszałem, jak w przejściu
podążasz w takt za melodią i wszystkimi dziwnymi zmianami akordów,
poczułem, że możemy dokonać wszystkiego.
Że wszystko może nam się udać. Wiesz, to jest...
W tej chwili nasza współpraca weszła na wyższy poziom.
Myślałem, że to dziwny wyścig. Chciałem, żebyśmy...
Tak. Ta piosenka jest dla mnie bardzo osobista,
bo czasami czuję,
że mam wszystko pod kontrolą,
mogę udawać kogoś, kto ma zwyczajne życie.
Każdego dnia podejmuję taką próbę.
Każdego dnia myślę, jak zmusić siebie samą,
by zignorować ten problem z normalnością,
będąc ze znajomymi, rodziną i bliskimi.
Nie chcę mieć tego problemu.
- Tak. - Rozumiesz?
Jeśli masz zostać częścią mojego życia,
będą się z tym wiązały rzeczy, na które nie mam wpływu.
Nie powstrzymam porannych telefonów z informacją,
o czym brukowce planują napisać danego dnia.
Nic nie poradzę, jeśli 3 km dalej jest facet z długim obiektywem
i robi ci zdjęcia.
Nie mam wpływu na te rzeczy.
Ta piosenka jest o tym, czy to wystarczy.
Czy to nad czym mam kontrolę, wystarczy,
by zignorować to, nad czym nie mam kontroli?
Rozumiem.
Wzruszam się, słysząc ten utwór
oraz wiedząc, że są inne osoby, które się z nim utożsamiają,
ale nie poruszają takich tematów jak ja.
Mówią o ludzkiej złożoności.
Uwielbiam to w całym albumie, a szczególnie w tej piosence.
Ponieważ dla mnie...
Mam za sobą depresję
i jestem ciężkim partnerem do związku
oraz kandydatem na męża, ponieważ mam wahania nastrojów.
Nic na to nie poradzę. To zależy od chemii.
Muzyka jest moim sposobem na radzenie sobie z tym.
Ta piosenka ukazuje kruchość,
która towarzyszy byciu w związku z kimś, kto może nie zazna spokoju.
Ale to oczywiście moja interpretacja.
Dotyczy osoby, której chcesz dać spokój.
- Tak. - Kogoś, kogo kochasz,
więc chcesz, by ich życie było przepełnione spokojem.
Wiesz, że związek z tobą może nie być ich najlepszym wyborem,
- ale czy mimo to, chcą w to wejść? - Tak.
utwór 16: hoax słowa: taylor swift i aaron dessner
Uwielbiam słowo „hoax”,
ponieważ ma w sobie literę „x” i podoba mi się, jak wygląda
i brzmi.
Ponieważ jest to ostatni utwór na albumie,
w pewien sposób przedstawia tematycznie, o czym był ten album.
Spowiedzi, natura,
rozchwianie emocjonalne, a jednocześnie niejednoznaczność,
miłość, która bywa trudna.
Opisywanie, kim jest dla ciebie dana osoba
jest bardzo symboliczne i poetyckie.
Pamiętam, że prosiłam cię o poradę.
To prawda. Chyba nie...
Dla ciebie oznaczała inne rzeczy
i to chyba był moment zwątpienia.
Chyba zapytałam:
„A co, jeśli nie wszystkie uczucia dotyczą jednej osoby?
A co, jeśli piszę o kilku oddzielnych sytuacjach?”.
Jedna dotyczy miłości,
druga kwestii zawodowych, które mnie bardzo dotknęły,
a jeszcze inna relacji z osobą, która jest dla mnie jak rodzina,
ale jest bardzo bolesna.
Tak. I pamiętam...
- To taka chwila... - Mówiłeś o Matcie.
Tak. Kiedy Matt... The National i Matt Berninger...
Często piosenki opowiadają o wielu rzeczach z wielu perspektyw.
Uwielbiam to. Pomyślałem:
„Mam wrażenie, że to coś innego, ale również...”.
Podoba mi się to, że nie miałaś pewności.
Miałam chwilę zwątpienia.
Przez chwilę myślałam: „To mi się nie zdarza.
Zazwyczaj wiem, o czym piszę”.
Cieszyłam się, kiedy mnie popchnąłeś
w niekomfortowym dla mnie kierunku.
Właśnie w ten sposób powstają wyróżniające się piosenki.
„You know it still hurts underneath my scars
from when they pulled me apart”. Bliskie mi osoby wiedzą,
- o czym śpiewam. - „But what you did was just as dark”.
Każdy spotyka się z taką sytuacją,
w której otwieramy się przed kimś, pozwalamy się poznać,
a w ten sposób te osoby wiedzą, jak nas najmocniej zranić.
Tak.
Rany się zabliźniają, ale ból nie znika.
Odczuwamy ból fantomowy.
Tak.
Moim zdaniem ten fragment brzmi jak miłość:
„Don't want no other shade of blue but you.
No other sadness in the world would do”.
Brzmi jak... Dla mnie odzwierciedla czym miłość jest naprawdę.
Z kim mógłbyś się smucić?
Kogo byś wspierał w cierpieniu?
Coś na zasadzie: „Czy zostałbyś przy mnie mimo długotrwałego przygnębienia?”.
Tak.
Raz, dwa. Raz...
utwór bonusowy: the lakes słowa: taylor swift i jack antonoff
Myślę, że „the lakes” niejako potwierdza,
od czego i gdzie
chciałam uciec.
Dwa lata temu wybraliśmy się do Lake District w Anglii.
Co to za miejsce?
Znajduje się w Anglii. W XIX wieku
wielu poetów, w tym William Wordsworth
i John Keats, spędzało tam sporo czasu.
Było to miejsce dla poetów, do którego sprowadzali się artyści.
Dokuczano im i śmiano się z nich z tego powodu.
Artystów, którzy decydowali się tam zamieszkać
uważano za ekscentryków i dziwaków.
Pamiętam, że jak tam pojechałam, pomyślałam:
„Rany, mogłabym to sobie wyobrazić.
Mieszkasz w chatce,
na zewnątrz rośnie wisteria,
a ty...
To oczywiste, że tam uciekali”.
Tworzyli własną społeczność artystów, którzy podjęli tę samą decyzję.
Od kiedy skończyłam 20 lat, przez całą swoją karierę,
piszę o takim planie awaryjnym, by zamieszkać w chatce.
- Od zawsze o tym piszesz. - Od zawsze.
Od zawsze piszesz o tym, żeby uciec.
Tak. Więc „the lakes” w dużej mierze
odnosi się do ludzi, którzy setki lat temu
mieli ten sam plan ucieczki co ja. I oni go wykonali.
Poszłam na grób Williama Wordswortha,
usiadłam nad nim i powiedziałam: „Rany, naprawdę to zrobiłeś”.
- Tak. - „Po prostu.
Uciekłeś, nadal tworzyłeś,
ale nie poddałeś się rzeczom, które cię zabijały”.
Naprawdę zostawiłeś je za sobą.
Właśnie to wszechogarniające uczucie towarzyszyło mi
podczas pisania tekstów do folklore.
Być może teraz nie uda mi się uciec nad jeziora,
ani udać gdziekolwiek indziej, ale w głowie już tam idę,
- i ten plan ucieczki działa. - Masz swoją wersję tego.
Dla mnie ten album stanowi nadzieję, bo nie mówisz:
„Nie mogę tak dłużej. Odchodzę”.
A raczej: „Znalazłam coś, dla czego warto uciec”.
- Oraz osobę, z którą warto uciec. - Tak.
Dla mnie to ogromne, szczere wyrażenie nadziei,
że wszystko, o czym mówię, tak niewiele znaczy w porównaniu z taką miłością.
Tak, to idealne...
Pomyślałam, że w ten sposób idealnie ułożę ostatni element układanki
w sposób, którego ludzie najmniej się spodziewają.
Tak.
Przez kilka tygodni uważałam,
że „hoax” jest interesującym utworem kończącym płytę,
ale chciałam ją zakończyć utworem, który naprawdę ją odzwierciedla,
a jest nim „the lakes”. Ten utwór dokładnie pokazuje...
Pokazuje nadrzędną tematykę całego albumu,
próbę ucieczki, posiadanie czegoś, co chcemy chronić,
próbę ochrony własnego zdrowia psychicznego.
Mówi: „Spójrzcie. Zrobili to setki lat temu.
Nie jestem pierwszą osobą, która tak się czuje. Oni to zrobili”.
To potężne stwierdzenie.
Sądzę, że pomysł na ucieczkę i znalezienie sposobu
na pozbycie się rzeczy, które nie działają w życiu,
opisuje współczesność.
- Tak. - Jeśli o tym nie myślisz,
to nie wiem, o czym myślisz.
I to by było na tyle.
Piękne.
Whiskey?
Tędy do whiskey.
Płyta została nagrana tutaj, w moim studio i w twoim domu.
Tak.
Nadałaś mu nazwę?
Tak. Na płycie chyba widnieje nazwa Kitty Committee Studios.
Pasuje.
To prawda, ponieważ za mną na łóżku
- walczą koty. - Czuć było koci klimat.
Koty były jedynymi... Laura ciągle po nie przychodziła.
Koty ciągle wchodziły i wychodziły, bo jak zamykałam drzwi,
- to miauczały. - Tak.
Chcą być kotami z wolnego wybiegu.
- Tak. - Bez klatek.
Przestańcie. Dość!
Benjamin zawsze zaczyna, a Olivia kończy.
Jest od niej dwa razy większy, ale ona umie walczyć. Spójrzcie.
Benjamin i Olivia mają wiele...
Nazywam je piankowymi wojnami.
Nikomu nie dzieje się krzywda, ale jest dużo...
Dużo tego.
To było dziwaczne.
Doprawdy dziwne,
ale jednocześnie to była moja ulubiona część nagrywania.
To fajny sposób na stworzenie albumu.
To prawda.
Napisy: Małgorzata Banaszak